Tijdschrift


Per jaar zijn er vier edities van het tijdschrift: in januari, april, juli en oktober. Het boekje wordt gratis verdeeld onder de leden. We houden echter meer geld over voor de projecten als je het boekje online leest.
Hier kan je dus al de brieven online lezen, hier en daar aangevuld met foto's. Wil je ook de extra informatie uit het tijdschrift (hallo, kasverslag, …), dan kan je het volledige boekje als pdf-bestand downloaden.


Januari 2018

Download als pdf (652.09 KB)

Brief van Jos Van Boxel

Malawi – 28 december 2017

Vele groeten vanuit Balaka in Malawi
Sinds ongeveer een half jaar ben ik terug in Afrika.
Na mijn 6 jaar in Rome en daarna een sabbatjaar werd ik benoemd in ons vormingshuis te Balaka in Malawi. 
Ik mag gerust zeggen dat ik heel blij ben terug in Afrika te zijn en ik voel me hier dan ook thuis.
Ik ben terug les aan het geven aan onze kandidaten en dat valt goed mee.
Wij hebben 30 witte pater kandidaten en die jonge mannen komen uit Zambia, Malawi en Mozambique. Zij volgen hier een opleiding van 3 jaar wijsbegeerte, menswetenschappen en religieuze vakken.
Momenteel zijn onze kandidaten vertrokken naar verschillende parochies om er een handje toe te steken in deze Kersttijd. 
Samen leven en werken met jongeren helpt om zelf ook nog jong van hart te blijven.
Wij zitten hier nu ook midden in het regenseizoen met zijn voor- en nadelen.
Aan de ene kant is het heel goed voor de boeren en de landbouw, maar aan de andere kant is er veel schade aan wegen, elektriciteitsvoorziening, internetverbinding, enz. De laatste dagen hadden we amper internet.
Ook zijn we bezig met enkele projecten om de lokale bevolking te helpen met watervoorziening en een maismolen.
Mijn aanvraag bij de Brug gaat om een project rond watervoorziening, namelijk de reparatie van een waterpomp die stuk is.
Met jullie steun zullen de mensen van ons dorp hier binnenkort weer fris water kunnen pompen!
Ik wens jullie allen een zalige en gezellige Kersttijd vol vrede en vreugde en een gezegend en voorspoedig Nieuwjaar!
Van ganser harte,

Correspondent: Mil Van Steenbergen

Bekijk het project van Jos Van Boxel


Brief van Dina Vinckx

India – 12 januari 2018

Wij zijn gelukkig dat we onze dankbaarheid kunnen uitdrukken voor de gulle bijdrage voor de fundering van de studiezaal. Het was een grote hulp voor de slechtzienden.
We danken u speciaal voor de vriendschap en doordachtheid. Elk jaar zorgen jullie voor een verbetering van de levensverwachting van de kinderen.Zoals u weet zijn we verleden jaar getroffen door de cycloon Vandah. Veel hoge bomen waren ontworteld ; opruimen van de bomen, reinigen, herstellen en renoveren van de campus zijn bijna klaar. Dan volgt het werk van zaaien en draineren. De weg is erg beschadigd en we zoeken een sponsor voor de herstelling.
Graag vermelden we dat onze kinderen hard studeren om in dit academisch jaar goede punten te halen. Dit jaar hebben we openbare examens voor de graden 10-11 en 12. Alle leraren en studenten zetten alles op alles om de standaard van de school hoog te houden. Op alle manieren krijgen wij hulp van barmhartige Samaritanen zoals jullie om aan de dagelijkse kosten van onze school te voldoen.
Hoe dan ook het dringends is een studiezaal voor de studenten. Met uw hulp van verleden jaar hebben we de fundering geplaatst. We vragen nederig de hulp voor de gegalvaniseerde platen voor de zijwanden en het plafond. 
Wij kijken vooruit naar een positief antwoord op ons projectaanvraag.
Met vriendelijke groeten,

Correspondente: Wieza Dictus

Bekijk het project van Dina Vinckx


Brief van Louis Damen

Brasil – 31 december 2017

Het was naar aanleiding van mijn bezoek van oktober 2016 aan Brazilië dat ik nog eens naar “De Brug” heb geschreven.  Dus, meer dan een jaar geleden. Ik weet het: veel te lang! Maar ja, de enige reden waarom ik niets van mij liet horen, is te wijten aan het feit dat ik sindsdien zelf niet meer naar Brazilië ben geweest, alhoewel het mij zeker niet ontbrak aan heimwee, en evenmin aan goesting. Meerdere keren wilde ik gaan maar, als puntje bij paaltje kwam, stelde ik het uit, omdat ik het niet goed aandurfde. Nu de “oude dag” meer begint door te wegen en de artrose in rug en knieën mij degelijk parten is gaan spelen, heb ik nog niet beslist of ik dit jaar, al dan niet, die lange vermoeiende reis ga ondernemen.
                 Sinds ik in 2003 terug naar België kwam, woon en werk ik in Wereld Missie Hulp, in Boechout.. Gezien ik er “conciërge” ben, sta ik elke dag om 6.00 uur op, om alles te openen voor de chauffeurs die dan met hun camion of camionette naar alle uithoeken van Vlaanderen vertrekken, om kleren, schoenen en andere assistentiematerialen op te halen, bestemd voor de armen wereldwijd. In het  kader van deze concrete hulpverlening, ben ik momenteel druk in de weer voor de verzending van een 40’ container (veertig voet container), met 20 ton kleren, schoenen, rolstoelen en dekens, bestemd voor mijn ex-parochie van Bandera do Sul, in concreto, voor de “Sociedade Beneficente”, een weldadigheidsinstelling die ik in 1990 heb opgericht, ter gelegenheid van de bouw van het volkshospitaal “Dona Paulina Damen-Kockx”. Naast armenzorg en allerlei sociale assistentie, heeft de Sociedade zich ook tot doel gesteld om mijn vroegere projectenwerk in Brazilië voort te zetten.
                 Ondanks het vele bureaucratische gedoe en de “blijkbaar kwade wil” van de Braziliaanse overheid, hoop ik dat de container, in de loop van januari of ten laatste in februari, uit Antwerpen zal kunnen vertrekken, met de haven van Santos als bestemming. Dank zij een subsidiëring vanwege het Nederlandse Anton Jurgensfonds, heeft de Sociedade Beneficente verleden jaar een depot kunnen bouwen voor het  
stockeren, het catalogeren en het verdelen van de goederen. Het is immers de bedoeling van de Sociedade van, naargelang het al dan niet slagen van deze verzending, in de verdere toekomst nog meer goederen in te voeren.  
                 Voor de rest, ontving ik de laatste tijd uit Brazilië bitter weinig goed nieuws. Het land, waarvan men tot vóór enkele jaren dacht dat het de goede richting uitging,  gaat momenteel gebukt onder een economische en politieke crisis die, althans op korte termijn, weinig goeds schijnt te beloven. Nadat, zowel de Kamer van Volksvertegenwoordigers als de Senaat er in slaagden om de linkse president Dilma de laan uit te sturen, omwille van de corruptieschandalen waarin zij en haar “Partij van de Arbeid” verwikkeld zaten, word het met de dag duidelijker dat ook haar opvolger, de rechtse president Temer,  even corrupt is. En vermits de roes, die ter gelegenheid van de Olympische Spelen in Rio de Janeiro en het laatste Wereldkampioenschap Voetbal, dat in Brazilië plaatsvond, hoogtij vierde en nu tot het verleden behoort, is het absoluut niet ondenkbaar dat het eerlang tot een volksopstand zal komen.
                 Wat er ook moge gebeuren, ik heb altijd van Brazilië gehouden en blijf er van houden.

Correspondent: Guy Verpoten

Bekijk het project van Louis Damen


Brief van Marleen Renders

Guatemala – 13 december 2017

Bij jullie sneeuwde het vandaag. Hier bij ons in Guatemala stad bereikte de thermometer juist 10 graden binnen in huis. Nu of het helpt bij de inspiratie om wat op papier te zetten?
Het is ook een tijd waar we heel wat verwachtingen uiten voor het nieuwe jaar. Sommigen verlangen terecht meer economische mogelijkheden om te voldoen aan hun basis noden, sommigen verlangen een betere gezondheid, sommigen verlangen meer tijd om om te gaan met hun familie en medemensen. We verlangen meer vrede, vriendschap, rechtvaardigheid, respectvolle verhoudingen. Verlangens waar we recht op hebben en waar we op de eerste plaats zelf moeten aan werken.
En toch … 
Onze verhoudingen die we scheppen zijn heel dikwijls verhoudingen van Heer en onderdaan.
Als mijn verlangens maar tot zijn recht komen.
De Anderen moeten zich maar onderschikken moeten hun leven aanpassen aan de onze.
Wij zullen zeggen wat ze mogen en kunnen doen, anders moeten ze maar verder
wegvluchten.
We vieren graag deze Kerst tijd niettegenstaande we er dezelfde beelden erin terugvinden: Maria en Jozef met het Kind Jezus die wegvluchtten voor Herodes. Misschien is het juister dat we zeggen dat ze de moed hadden om opzoek te gaan naar een menswaardiger leven.
Het kwetsbare en tevens Volle Leven wordt geboren in erbarmelijke omstandigheden, in een stal.
En toch …
Zijn er de herders, zij die weten te leven met wat voldoende is en dankbaar zijn voor ons Gemeenschappelijk Huis.
De Koningen, zij die hulde brengen aan het mens-zijn. Die de kwetsbare, de Andere hoger acht dan zichzelf.
Is er de Ster, de Engel, die in ieder van ons de weg wijst naar het Leven, het Leven van gelijkheid, gerechtigheid en vrede.
Zeker wens ik jullie in deze tijd gezonde verwachtingen voor nieuwe jaar waar we samen mogen en kunnen aan werken.

Correspondente: Ria Van Thillo

Bekijk het project van Marleen Renders


Brief van Lisette De Bruijne

Argentina – 12 december 2017

Wat schrok ik even, ‘t is al 12 december met het einde van het jaar 2017 in zicht. Wat een hoge lente temperaturen: vandaag meet ik hier 41° C in de schaduw van mijn tuintje, maar het voelt veel warmer aan omdat we een hoge vochtigheid hebben. Hopelijk regent het binnenkort. Dat maakt het draaglijker voor mij, ook om uit te kijken naar kerstmis. 
Het was geen gemakkelijk jaar. Het afscheid van mijn moeder neemt zijn tijd. Hier in Argentinië blijft de inflatie groot, en blijven de moeilijkheden zich opstapelen. Positief is wel dat we tot nu toe nog steeds dezelfde verkozen president hebben: Ing. Mauricio Macrí. Hopelijk kan hij de twee resterende jaren van zijn ambtstermijn volhouden. Op dit ogenblik heeft hij grote problemen door de verdwenen duikboot met 44 personen. En ook met de inheemse zuiderse bevolking, een kleine groep, maar op korte tijd werden er 2 jongeren vermist, die later dood terug gevonden werden, een groot probleem want men stelt de politie verantwoordelijk.. Verder heeft de president ook veel moeite met de aanklachten over onregelmatigheden uit de vorige regering. 
In het bisdom van Anatuya hier waait een frisse wind met de nieuwe bisschop Monseigneur Melitón Chavez. Hij heeft de intentie meer met de leken te werken. In onze parochie ligt een mentaliteitsverandering in deze richting niet voor de hand, maar hoop doet leven, zeggen we. 
Ik ben nu volop in Caritas aan het werken, en ook in de Sociale Pastorale Raad van het bisdom. We staan hier voor hele boeiende en gevarieerde uitdagingen : eigendomsproblemen van de kleine boer, familiegeweld alom, analfabetisme blijft een basis probleem, drugsproblematiek, de stijgende zelfdoding bij jongeren, alcoholisme, mensen die als kind nooit aangegeven werden in de burgerlijke stand… dat zijn enige algemeen voorkomende problemen. 
We hadden verschillende vergaderingen in het bisdom, en daarvoor diende ik soms 400 km te reizen, maar dat is slechts een deel van het probleem; de isolatie van sommige bevolkingsgroepen is veel groter. Maar er worden stappen gezet. We organiseerden ook een vergadering tussen de bisdommen en het noordwesten (NOA) van het land. 
Je ziet heel wat activiteiten en erg verscheiden. Op de parochie werk ik vooral met Caritas en ook heb ik 3 uur radio in plaatselijke FM zenders: dinsdag en donderdag in FM Los Juríes, 100.1, van 13 tot 14.00 uur, ook in internet te beluisteren, en woensdag in FM La Nueva van 12.30 tot 13.30 uur. En daar was het dat ik de moeder van Rosario ontmoette, zij sprak toen over Jesus, haar baby. Ik diende wat te wachten. Ze sprak van de hopeloze situatie van haar baby die een zeer zeldzame ziekte heeft en ook zeer grote problemen met de rugwervels. Ik stuurde een foto van Rosario via internet naar vrienden en gekenden. En vanuit België kreeg ik snel heel wat informatie: blaasextrofie zodat ik deze familie nu kan begeleiden en stimuleren met hun zevende kindje. Ze leven in een huisje op het platteland, zonder elektriciteit en stromend water, een rancho zeggen we. Via het kinderziekenhuis in Santiago del Estero werd het al twee keer overgevlogen naar Garraham, het grootste kinderhospitaal van het land, in Buenos Aires. Wanneer de baby één jaar oud is, zal ze geopereerd worden. Nu is het kindje thuis; het is een wonder hoe resistent het kindje is, zeer aandachtig en lief. Ik help met mineraal water, speciale poedermelk en ook luiers. Ze dient geregeld op controle te gaan in Santiago del Estero, de provinciehoofdstad waar we ook een kinderziekenhuis hebben, maar nu het zo warm is, we hebben meestal temperaturen van ongeveer 34°C in de schaduw, blijft het me een vraag; Hoe verder? Ik zal trachten haar verder te begeleiden, ook in de administratie.
Verder help ik met het begeleiden en het vormen van een gemeenschapscentrum in de nieuwe woonwijken van Los Juríes. Er wordt veel naast elkaar geleefd, zowel tussen de verschillende woonwijken, de buren en als in de gezinnen, waar de kinderen weinig aandacht krijgen. 
Het is geen gemakkelijke opdracht. Er is een zeer marginale sector met drugsproblemen, alcoholisme en kindermisbruik. De andere zijn bedienden en leven van hun werk, en dat is hun wereld. Zij dienen initiatieven te nemen en dat is individueel niet mogelijk. We hebben een terrein gekregen, 30 x 30 meter, om te bouwen en een groene ruimte te voorzien met speelruimte. Nu ben ik hen aan het motiveren om zich te verenigen en zo zijn we aan het werken. Het gaat niet zo snel. Hopelijk helpt de zomer ons wat, want men leeft dan vooral buiten door de hoge temperaturen. 
Ze doet zowat alles buiten: eten, TV kijken en ook slapen. Men zet een vouwstoel buiten die open en toe geklapt kan worden. Ook de muggen en andere insecten profiteren daar veel van, zodus ik slaap binnen. 
Dit jaar begon ik met muzieklessen. Een directrice van de lagere school leende ons klaslokalen en muziekinstrumenten. Die hadden ze van de regering gekregen, maar ze hadden geen muziekleraar. Als we wilden konden we ze gebruiken. En dat deden we dan ook. Enkel de echte muziekliefhebbers doen dapper door. Die muzieknoten zijn in het begin niet zo populair…maar er bleef een mooie groepje over. Daar zullen we volgend jaar mee verder werken.
Ook blijf ik vele huisbezoeken verrichten. Zo help ik heel wat om kinderen naar school te sturen, anders blijven ze gewoon thuis. Ook bij gezondheidsproblemen begeleid ik veel. Het is belangrijk dat ze administratieve molen leren kennen om bijzondere studies te kunnen laten uitvoeren.
Dit jaar kom ik niet op vakantie. Daarom wil ik jullie nu danken voor al de hulp en steun die jullie verstrekken. Ook wens ik jullie allen in deze adventstijd, een heerlijk en teder Kerstfeest en een 2018 waar vrede en eerbied over de hele wereld moge groeien en openbloeien. 
Dank aan jullie allen voor de hulp die ik mag ontvangen en hier gebruiken voor de grote problemen van de gewone, kleine persoon.

Correspondente: Kristel Verpoten

Bekijk het project van Lisette De Bruijne


Brief van Magda Geudens

Egypte – 21 december 2017

En het laatste nieuws i.v.m. de projecten in Opper-Egypte.
Onze tickets liggen al klaar voor 6 februari. Bart gaat mee omdat hij kan relaxen in de mooie kloostertuin (en om 50 kg extra bagage  mee te sleuren)
Ik zal dan een paar weken de pedagogische begeleiding doen van de juffen van de kleuterschool van l' école des Carmelittes in Kaïro. De directrice zelf, heeft een opdracht aanvaard van drie maanden om nabij Mosoul de kleuterschool van een Koerdisch dorp weer op te starten. 
De school van de Karmellitessen  is een 'école de langues' met een gevestigde reputatie; degelijk Franstalig onderwijs van kleuter tot en met humaniora. Maar het systeem is helemaal niet gericht op jonge kinderen; er wordt alleen maar gedrild en gedramd om zoveel mogelijk 'vocabulaire' te verwerven…het ene oor in het andere oor weer uit!
Zoals de andere grote kloostergemeenschappen hebben zij een missiepost met school in Opper-Egypte, in Nekhela, waar ik in het jaar 2000 drie maanden heb gewerkt. De directie, die toen kennis genomen heeft van mijn programma: (kindvriendelijk kleuteronderwijs met speel- leer- en werkhoeken) had mij gevraagd om dit systeem te introduceren in hun grote school in Kaïro.
Het duurde wel eventjes eer de juffen, met een 'licentie' maar zonder pedagogische vorming! mijn bemoeienissen accepteerden, maar sinds ik, in elke klas een 'schildershoek' heb ingericht lukt het al heel wat beter.
Bij de jongste kleuters ga ik een 'poppenhoek' inrichten. Ik verzamel bij Wereldmissiehulp babypoppen die in mijn wasmachine gaan en waarvoor ik een heel valiesje met babykleertjes verzameld heb. In de tweede kleuterklas ga ik een puzzelhoek inrichten met een systeem waarbij de kleuters zelf van gemakkelijk naar moeilijk kunnen evolueren.
Nadien trekken we toch nog verder naar Opper-Egypte met wat materiaal (en centjes) voor de zusters die het schooltje van Combouha onlangs weer hebben opgestart, na zes jaar van verwaarlozing en roofbouw!
Maar eer het zover is zien wij mekaar hopelijk nog op de jaarlijkse vergadering van 'De Brug'

Correspondente : Hilde Van Laer

Bekijk het project van Magda Geudens


Brief van Magda Geudens

Egypte – 12 november 2017

Ik stuur je mijn (voorlopig) laatste nieuwsbrief over mijn Egyptisch avontuur.
'La petite cuisine' in Sedfa is ondertussen in gebruik genomen; zie de foto's in de bijlagen.
Vermits de Kerkelijke overheden hadden aangeraden om tijdens de voorbije zomer, alle jeugdkampen te annuleren, na de gewelddadige overval op twee bussen met (Christelijke ) jongeren waarbij verschillende slachtoffers vielen, bleef het gastenverblijf gesloten, maar de zusters stelden de speelplaats, de turnzaal en de vergaderzaal open voor de plaatselijke jeugdbeweging en parochiewerkgroepen, zodat de keuken alsnog in gebruik kon genomen worden.
Sinds donderdag ben ik terug uit de woestijndorpen en nu aan't werk in een grote school bij de zusters Karmelietessen in Kaïro.
De directrice, die mij kent van een verblijf in hun klooster in Opper-Egypte in 2000, had mij gevraagd om ook eens langs te komen met mijn programma in hun 'eliteschool' in Kaïro met…een op kindermaat, attractief een kindvriendelijk programma!
Maar Sr Marie-Thérèse had ondertussen een oproep gekregen om een school terug op te starten in de buurt van Mosoul, voor de achtergebleven Christenen.
Zij heeft vandaag in de Iraakse Ambassade haar verblijfsvergunning opgehaald voor 3 maanden Irak.
Ik heb gisteren het  programma voor volgende week met de  'leerkrachten' besproken. Zij hebben een hogere opleiding (secundair) dan de juffen in de dorpen, maar ook geen aangepaste pedagogische vorming; ze kennen geen didactische werkvormen, alleen maar het schoolse leren dat hier de enige onderwijsvorm is van kleuterschool tot universiteit! Ze moeten een programma volgen dat door de staat is goedgekeurd, in dit geval zijn dat Libanese kleuterboekjes met een werkboek voor elke kleuter, leren, leren lezen, leren schrijven, leren luisteren en vooral stilzitten en hoofd en stem trainen.
Sr M-Thérèse begrijpt dat dit systeem nefast is voor kleuters, daarom wilde zij dat ik, voor elke leeftijdscategorie het dossier zou aanvullen met bewegingsactiviteiten, toneeltje of rollenspel, knippen en kleven, knutselen, schilderen, enz. De voorbereidende vergaderingen zijn goed gelukt, nu nog in de klas waarmaken wat op papier staat: bv  herfstbladeren bijeenrapen en er over leren en ermee knutselen, knutselen met pluimen van de kippen, leren over de slakken en er een knutselwerkje over maken, en nog veel meer! 'k Ben benieuwd!
Voor donderdag doe ik mijn zin, want anders heb ik voor niks de prikblokken meegebracht en de dossiers van Tandjes poetsen, Het lieve-heers-beestje en Klein schaapje. Iets voor elke klas dus.
Sr. M.-Thérèse vertrekt dus echt en ze wil een partij werkblaadjes en kleuterverhaaltjes van Averbode meenemen naar Irak. Maar hier in Chubra hebben ze niemand die haar functie kan overnemen. Ofwel zijn de zusters te oud, te ziek (kanker) of gewoon niet geschikt omdat ze geen geduld hebben met jonge kinderen. Ze zouden heeeel blij zijn als ik het effe overneem in het voorjaar!
Dus, momenteel zit ik in een comfortabele situatie; goed bed met propere lakens en drie keer per dag een royale maaltijd aan de kloostertafel, maar het is niet altijd zo; daarom zou ik graag een stukje van de realiteit in de woestijndorpen beschrijven. Mag dat?
1.    Zarabi: ik kom al 15 jaar in dit schooltje en ik zie hier een heel positieve evolutie: de juffen van deze wijkschool (in de armste wijk van de stad Kousseya) doen hun job biezonder goed, ook al zit de directie (en eventuele controle) ver weg in de hoofdschool in het centrum van deze woestijnstad.
Vorig jaar kregen ze van mijn medereizigers uit België centen om vier plafondventilatoren te laten installeren. Die doen nu volop hun werk want in deze stoffige buurt haalt het kwik nog dagelijks 30 graden
De juffen hebben een vraag:
ze zouden graag een waterpomp installeren want er zit te weing kracht op de waterleiding om het water boven te krijgen op de eerste verdieping. Daar bevindt zich een groot terras dat gebruikt wordt als speelplaats met  toiletten en een eetzaaltje waar twee keer per week een warme maaltijd geserveerd wordt voor de armste (en ondervoede) kinderen van de wijk. Ik heb vorig jaar al een filter laten plaatsen maar al het water dat ze op de verdieping nodig hebben moet met emmers naar boven gesleurd worden.
2.    Combouha.
Hier heb ik in 2011, op aandringen van Mgr Kyrillos, samengewerkt met een kleine gemeenschap van Latijns-Amerikaanse zusters. Jammer genoeg konden zij zich niet aanpassen aan de 'woestijncultuur' en, nadat ik er flink wat had geïnvesteerd aan verf en schoolmeubilair,vertrokken ze na drie of vier jaar en bleven de kleuters met hun juffen verweest achter.
De parochie haalde alles weg om elders, in een afgeleefde leegstaande boerenwoning, een paar klassen in te richten. Ondertussen is ook dit parochieschooltje gesloten.
Ondertussen had Mgr Kyrillos een andere zusterorde, de Elisabetinnen' gevonden om de boel op te kalafateren, maar die zijn ook al vertrokken.
Sinds twee maanden zit daar nu een kleine gemeenschap van 'Sœurs de Mère de Dieu', 2 zusters en 4 novicen. Ze hebben zich al flink in de schulden gestoken om de klassen weer leefbaar te maken, muren en houtwerk geschilderd en het sanitair en de electriciteit vernieuwd.
Gelukkig kon Sœur Bernadette een deel van het  meubilair recuperen en heeft ze mij, op aanraden van de voormalige kleuterleidsters gevraagd om de hen weer te begeleiden.
Vermits niemand Frans, Engels of Nederlands kende, bleven mijn dossiers netjes in de kast liggen.
Volgens Sœur Bernadette, die wel Frans kent, 'un trésor' waarmee ze meteen aan de slag is gegaan.
Om kleurtjes, verf, tekenpapier, enz te kopen is er geen budget meer, want de renovatiewerken vielen veel duurder uit dan verwacht en ze starten nu met schulden…
Ik heb uit mijn reserve een enveloppeke gemaakt met 200 euro, omdat de zusters lastig gevallen worden door de schuldeisers.
De nonnekes hebben alleen maar hun gebed om de donateurs te bedanken en ik ook!

Correspondente : Hilde Van Laer

Bekijk het project van Magda Geudens


Brief van Magda Geudens

Egypte – 24 oktober 2017

Hallo iedereen in het frisse Vlaanderen,
Na een actieve week in de eliteschool van de Karmelietessen in Kaïro, met een dagelijks thee-uurtje in de tropische kloostertuin, ben ik weer terug in de vertrouwde biotoop van de woestijn.
En die laat zich prompt weer tenvolle kennen; boven de velden en de wegen hangt een dichte laag stof die 's avonds doorkliefd wordt door flarden rook van de brandende bermen waarop de boeren hun overtollige stro en maïsstengels verbranden. Iedereen loopt hier te snotteren en overal wordt er gehoest en geproest.
Het was destijds een zware klus om in Anafora, de 'retraitefarm' van de Orthodoxe bisschop Thomas, het keukenpersoneel ervan te overtuigen het groente- en tuinafval te scheiden en hen duidelijk te maken dat het organisch afval kon benut worden als waardevolle grondbedekking of zelfs verwerkt tot compost. Er kwam wel een eind aan de stinkende vuurtjes, maar bij elk bezoek lag de (mijn!) composthoop erbij als een stort, met stenen, plastiek, dood ongedierte…
Wij waren daar vorige week, na meer dan 10 jaar, nog eens op bezoek en wat blijkt; de boodschap is blijven hangen en bisschop Thomas wilde persé dat een seminarist ons met een auto naar de 'compostweide' zou brengen; een enorme vlakte met hoge stapels maïs- en ander organisch afval in verschillende fasen van compostering. Hij heeft zelfs een 'Coptic nun' (= vrouwelijke versie van woestijnmonnik) aangesteld om het werk van de boerenknechten te controleren en te begeleiden.
De hilariteit was groot op de dagelijkse inforonde voor het huispersoneel, toen Bisschop Thomas mij voorstelde als 'tante Composta', maar het voelde deze keer niet als een verwijt…mijn gezwoeg in de hitte van deze woestijnvlakte heeft zijn vruchten afgeworpen!
Het is overdag nog ruim 30 graden en de hitte blijft ook 's nachts in de huizen hangen.
Er is een continue bewaking aan de kerken en aan de schoolpoort en dat blijkt niet overbodig want 'er gebeurt dagelijks wel wat', zeggen de zusters en af en toe krijgen we hier verontrustende berichten…die jullie allicht kunnen vinden tussen de kleine lettertjes in de kranten. Gisteren 53 doden in 'Oasis' een regio in het aangrenzend bisdom Minia…
De vorige dagen was ik aan't werk in de 'kippenhokklasjes'. Dit schooltje barst letterlijk uit zijn voegen, met dagelijks 120 aanwezige kleuters.
Daarom heeft Abouna Asanasius beslist om twee klassen bij te maken in een aanpalend gebouw…ge raadt het nooit…de muren verzakken, of omdat de fundamenten niet diep genoeg zitten in het woestijnzand, of omdat de  met de hand gevormde stenen van klei uit de Nijl en in de zon gebakken, na verloop van jaren vergaan tot stof. Het klinkt als een steeds weerkerend refrein, maar het is ook de realiteit.
Voorlopig staan de muren aan de voorzijde nog recht en de bovenverdieping, waar catechese gegeven wordt, is eigenlijk onbruikbaar maar… wegens gebrek aan beter!
Vorige zondag heb ik ze gezien, de arme weduwe uit het Marcusevangelie die haar laatste stuiver in de offerblok voor de armen steekt!
Oei, ik zag er een heleboel; volledig in het zwart gekleed en gesluierd voor de rest van hun levensdagen!
Zij mogen maandelijks gaan aanschuiven aan het postkantoor voor een luttele 400 à 500 Egypt. Ponden.
Dat betekent dat ze per dag minder dan 1 euro te besteden hebben;
dat is de prijs van 1 kg suiker of 1 kg macaronie of 1 kg bloem.
Koffie, olie en andere producten kosten het dubbele.
Zij zitten vaak op hun deurdorpel met een slapende baby op hun schoot, tenzij ze, met blote handen de buffelmest bijeenschrapen in de stoffige steegjes.
Op feestdagen komen ze massaal naar de mis want nadien krijgen ze een warme maaltijd op de speelplaats van de parochieschool.
Daar zitten ze dan, met hun gevulde schaaltjes, knusjes bij mekaar op rotanmatten, de éne al meer gerimpeld dan de andere, de éne al meer krom gewerkt dan de andere!
We hebben een afwisselend programma opgesteld waarbij de komende weken nog 5 kleuterscholen aan bod komen. In totaal zullen 6 scholen hun bibliotheek kunnen aanvullen met het didactisch dossier rond het verhaal: 'Schaapje zoekt een vriend om mee op wereldreis te gaan'.
Gisteren kreeg ik bezoek uit Abu Djabal; we hadden daar een project opgestart om de boerenwoonst, waarin 130 kleuters opgevangen worden in  donkere en onderkomen lokalen, te restaureren.
Blijkt nu dat nieuwe plafonds geen optie zijn omdat de muren verzakken. Het hele gebouw moet gesloopt worden en we hadden de toezegging van 'PROMA' om de samenwerking op te starten met Abouna Yassa.
Maar ondertussen heeft Abouna Yassa een inreisvisum te pakken gekregen  voor Ierland waar hij vorig jaar een 'Sabbatjaar' heeft doorgebracht en waar hij nu naartoe kan om de plaatselijke clerus te versterken.
Zijn vervanger, Abouna Bishoi was er als de kippen bij om het dossier (voor centjes van Proma) op zijn naam te zetten en hij bracht nog een zuster mee van de congregatie Elisabetinnen, die meteen een dossier wilde opstarten voor een volledige school, kleuter-, lager- en humaniora!
Na een bouwstop voor kerken en kloosters van meer dan 70 jaar, is het sinds 2013 gemakkelijker om een bouwvergunning te krijgen en iedere parochie wil profiteren van het tolerante klimaat van dit moment!
Blijft de grote vraag:'Wie zal dat betalen?
Ik stuur je graag wat warmte van de Egyptische zon,

Correspondente : Hilde Van Laer

Bekijk het project van Magda Geudens


Brief van Magda Geudens

Egypte – 15 oktober 2017

De eerste fase van ons verblijf in Egypte is goed verlopen en Sœur Marie-Thérèse (de directrice) en Sœur Nicole (de priorin)  hopen dat ik er, na mijn verblijf in de woestijndorpen, nog enkele dagen kan aanbreien, vooraleer half november naar België te vertrekken.
We zijn te gast in  l 'Ecole des Carmelittes met de bedoeling om het programma van de woestijnschooltjes ook hier in te voeren; dus minder het schoolse leren met een eindeloos indrammen van letter en cijfers maar meer aangepaste werkvormen en een kindvriendelijke  kleuterdidactiek.
Het blijkt een moeizaam proces want de kleuterjuffen in deze 'eliteschool' zijn niet gewend om te zeulen met potten verf, wc-rolletjes en ander knutselmateriaal. Voor hen volstaan schriftjes en aangescherpte potloden!
Maar er zijn ergere dingen in het leven en Sr M.-Thérèse heeft nu andere zorgen. Ze was de eerste èn (achteraf gezien) de enige die, wat aarzelend 'ja' had geopperd op de vraag van haar oversten of er iemand bereid was om een kleuterschooltje op te richten, de zondagsschool weer op te starten en pastorale zorg te brengen bij de achtergebleven Christenen in… Irak.
Nadat deze oproep drie keer tevergeefs werd rondgestuurd naar alle Arabisch sprekenden zusters van de congregatie, kwam de bevestiging dat zij zou uitgezonden worden naar een Koerdisch dorp niet ver van Mosoel.
Het is nu elke dag bang afwachten op haar biljet want iedereen in dit huis is zich bewust van het gevaar; iedereen weet dat Mosoel inderdaad bevrijd is van Daesh (IS)  maar niemand weet hoeveel extremisten er nog verscholen zitten in de bergen.
Natuurlijk hadden zusters de keuze om 'neen' te zeggen want geen enkele overste heeft het recht om iemand naar oorlogsgebied te sturen, vertelden ons de medezusters van de Carmel in Torhout.
Maar toen er, na drie oproepen, zich geen enkele andere kandidaat had aangediend, kon Sr.M.-Thérèse deze oproep niet langer naast zich neerleggen.
Niemand, ook zij zelf niet, had zich kunnen indenken dat na 49 jaar kloosterleven haar leven zo'n radicale wending zou nemen.
Binnen enkele maanden zou het 50 jaar geleden zijn dat ze, lang uitgestrekt op het koele arduin van de kloosterkerk, zich liet bekleden met het habijt van nederigheid, kuisheid, armoede en gehoorzaamheid.
Die gehoorzaamheid is haar grootste trots, want niet één keer in haar hele nonnenbestaan heeft ze tegengeprutteld of een dienst aan haar oversten of medezusters geweigerd.
'C 'est vrai'; klinkt het aan de ronde kloostertafel en iedereen vindt het ondenkbaar dat ze dat nu, op de valreep van haar gouden kloosterjubileum, nog zou doen.
Of ik niet met een stapel 'do-re-miekes' en 'do-pi-dokes' onder de arm zou willen meegaan…
Het blijkt een grapje (maar ook niet helemaal!) en we kunnen er wel om lachen.
Vooral haar dagelijkse vraag brengt wat (gespeelde) hilariteit in de kloostergangen: "Is mijn -one-way-tichet-to Eternity al gearriveerd?"
Haar grootste angst is wel dat ze in de handen van  'Daesh' zou vallen en alsnog haar zo gekoesterde maagdelijkheid zou verliezen!
Sr. Marie-Thérèse vraagt mij om voor haar te bidden…en ik vraag jullie om voor haar te bidden!
En zo komt die 'ver-van-mijn-bed-oorlog' plots gevaarlijk dichtbij.

Correspondente : Hilde Van Laer

Bekijk het project van Magda Geudens


Brief van Bernadette Buana

Congo – 21 november 2017

’t weer tijd om iets nieuws van ons te melden. Het leven gaat verder ondanks het slechte weer, de ene keer te warm dan weer te koud. Iedereen heeft last van griep en zelfs van reuma. Verleden jaar heb ik jullie geschreven over een probleem met de maniocgewassen ; de mensen klagen erover want de manioc is een basisvoedsel. We moeten hen echter bewonderen want ze doen hun werk steeds met vreugde. Mannen en vrouwen proberen hun leven te verbeteren. Sommige personen beginnen stilaan met vis en varkens te kweken. Ik heb daar veel belangstelling voor en ga hen af en toe bezoeken. Ik ga binnenkort de jonge werklozen bezoeken om uit te maken wat we me hen kunnen doen. De vakantie is gedaan en de scholen gaan terug open. Er is echter een risico dat het onderwijzend personeel in staking gaat ; ze vragen opslag. Stilletjesaan komen sommige leerlingen toch naar de school. Staking dreigt maar het werk gaat verder. De mensen hebben het moelijk om de noodzakelijke familiale noden te lenigen, bv. Een ouder die vier kinderen moet laten studeren, zal tegen de jongste zeggen dat hij, dit jaar, niet naar school kan gaan, omdat zijn broers voorrang hebben. Misschien mag hij dan volgend jaar ; dat is erg voor die jongen. Dit probleem komt veel voor in de families, veel kinderen studeren niet en blijven thuis voor kleine klussen, zonder vergoeding. In zo een toestand leven wij.
We blijven zeer dankbaar voor jullie steun voor deze families en in naam van mijn medewerkers en mezelf bedanken we jullie.

Correspondente: Marie-Rose Van Ecke

Bekijk het project van Bernadette Buana


Brief van Inge Bracke

Nepal – 26 oktober 2017

Persbericht - 26 oktober 2017
CPCS werkt sinds 2005 in Nepal voor en met straatkinderen en kinderen die in risicovolle situaties leven. De Vrienden van Zuster Emmanuelle hebben het project van in het begin gesteund.
Jean-Christophe Ryckmans, directeur en oprichter van CPCS, heeft zojuist de eretitel van Commandant van de Orde van de Kroon ontvangen van Zijne Majesteit Koning Philippe. Dit voor zijn toewijding en het vele werk dat de afgelopen 15 jaar werd volbracht. Hij zal vanaf 11 november in België zijn om op 14 november deze erkenning uit de handen van Koning Philippe te ontvangen.

Dit is de reactie van Jean-Christophe:
"Het is vooral een erkenning voor het hele CPCS-team, de jarenlange actie, het vechten, de successen (en falen)…
Het doet me, eerlijk gezegd, een genoegen dat onze organisatie deze erkenning krijgt !Het is een erkenning voor de vele levens waar we voor vechten en het bewijs dat onze actie de moeite waard is. Het zorgt er tevens voor dat onze projecten worden gezien, gevolgd en besproken… dat er steun is en men ons een warm hart toedraagt…! Met veel dank aan de Vrienden van Zuster Emmanuelle.
Toch denk ik ook met triestheid in mijn hart aan de jonge levens die veel te vroeg zijn heengegaan: Krishna, Ganesh, Ganga, Deepok, Lal, en zovele anderen.
Deze medaille is van jullie… »

In Nepal bestrijdt de Child Protection Centers and Services (CPCS) het fenomeen straatkinderen, werkt ze met hen samen in een proces van socialisatie en zorgt het voor toegang tot medische zorg, wettelijke bescherming, educatieve activiteiten en burgerschap., scholing en onderdak wanneer ze niet weten waar ze de nacht moeten doorbrengen. Het werk kan worden onderverdeeld in 3 hoofdstukken: preventie (voor het straatleven), risicovermindering (tijdens het straatleven) en sociale rehabilitatie (voor een constructieve terugkeer naar de samenleving). Meer dan 6.000 kinderen, jongeren en hun families worden ondersteund door de verschillende CPCS-projecten.
De directeur en oprichter, Jean-Christophe Ryckmans is een voormalig student journalistiek. Zijn leven veranderd wanneer hij wordt geconfronteerd met straatkinderen. Zoals zuster Emmanuelle vecht hij tegen deze onrechtvaardigheid en zijn energie heeft al duizenden straatkinderen gered. Zijn team medewerkers hadden veelal een straatleven !

Correspondent: Koen Cassimon

Bekijk het project van Inge Bracke



Archief

Zoek je iets in het archief? Kies hier een tijdschrift