Tijdschrift


Per jaar zijn er vier edities van het tijdschrift: in januari, april, juli en oktober. Het boekje wordt gratis verdeeld onder de leden. We houden echter meer geld over voor de projecten als je het boekje online leest.
Hier kan je dus al de brieven online lezen, hier en daar aangevuld met foto's. Wil je ook de extra informatie uit het tijdschrift (hallo, kasverslag, …), dan kan je het volledige boekje als pdf-bestand downloaden.


Oktober 2017

Download als pdf (1.23 MB)

Brief van Tobias Samella

Malawi – januari 2017

Met mij gaat ook alles goed. We hebben bijna elke dag goede regen gekregen. De gewassen groeien heel goed. Ik ben erin geslaagd om meststof aan te schaffen via een lening, maar eigenlijk was het wat te laat zodat ik, in plaats van twee types meststof afzonderlijk aan te brengen, beiden heb gemengd en aangebracht. Dat heeft me ook geholpen om de arbeidskosten te beperken. We verwachten een goede oogst als de regen op deze wijze aanhoudt. Ik kijk ernaar uit om de fondsen van De Brug binnenkort te mogen ontvangen. Wil je zo vriendelijk zijn om hen op te hoogte te stellen dat ik verwacht wordt de lening terug te betalen tegen 31 januari 2017. 

februari 2017

Hallo Agnes, ik ben erg verheugd om je te laten weten dat het geld van De Brug uiteindelijk is overgeschreven op mijn bankrekening. Kan je dit bericht delen met de Brug? 
Ik ben op de weg naar de bank om het geld af te halen zodat ik morgen de lening voor de meststof kan terugbetalen en ook de arbeiders kan vergoeden die bezig zijn met een tweede maal te wieden in mijn tuin. 

maart 2017

Ik was in het ziekenhuis van 10 tot 21 februari voor een behandeling aan mijn been dat ik in 1997 had gebroken ten gevolge van een ongeluk met de motorfiets. Plotseling begon mijn been/voet enorm te zwellen nadat ik ongeveer een uur had gewandeld om een zieke persoon te bezoeken, wiens huis in een erg afgelegen en heuvelachtige streek ligt waar noch een auto, noch een motorfiets kunnen geraken; het is enkel te voet bereikbaar. Momenteel ben ik aan het herstellen van de verwondingen in mijn parochie. Ik hoop dat de wonden snel zullen genezen zodat ik mijn pastorale verplichtingen terug kan opnemen. De regen verdween voor twee weken en de maïs begon te verbranden alvorens het volgroeid was, maar precies een week geleden kwam de regen terug en het heeft bijna dagelijks in een goede opeenvolging geregend en de maïs kan nu op een juiste manier rijp worden. De andere gewassen doen het ook prima.

april 2017

Momenteel zijn we volop bezig met het pellen van de maïs. Er zijn 15 mensen die dit werk verrichten.

mei 2017

Ik verwacht ook een superoogst van de duiferwten. Duiferwten hebben een hogere waarde op de markt dan maïs. De duiferwten zullen volgroeid zijn in augustus. 

juni 2017

Enkele weken geleden hebben we het pellen van de maïs afgerond. Twee dagen geleden hebben we pesticiden op de maïs aangebracht en nu zijn we bezig met het wegen en opslagen van de maïs in zakken van 50kg. Het aantal zakken is reeds afgenomen omdat de vorige, niet gewogen maïs boven de 50kg per zak ging. Ik veracht 150 zakken te hebben op het moment dat we klaar zijn met het wegen van de maïs. Tegelijkertijd ben ik ook begonnen met het oogsten van de duiferwten. De oogsttijd is veel vroeger gekomen dan men zou verwachten. Ik verwacht een superoogst. 

juli 2017

Ik ben klaar met de duiferwten. Alles tezamen heeft het 1440 kg opgebracht, wat neerkomt op Duiferwten hebben een hoge waarde op de markt, dus, alles naar wens verloopt, zal ik een groot deel ervan verkopen en het opgebrachte geld zal gebruikt worden voor het landbouwproject om de tuinen veel vroeger in cultuur te brengen, ten laatste in augustus, en om te starten met de aankoop van meststof op het juiste moment. 

augustus 2017

Ik ben niet tevreden over de verkoop van de maïs en de duiferwten. De opkopers bieden een heel lage prijs. De staat voorziet een goede prijs, maar het probleem is dat de staat zijn markt nog niet geopend heeft. Dit heeft tot gevolg dat veel mensen hun producten aan de opkopers verkopen om op die manier een klein beetje geld te bemachtigen. 

Correspondente: Agnes Havran

Bekijk het project van Tobias Samella


Brief van Paul Bongcaras

Filippijnen – 22 september 2017

Ik heb je op de hoogte willen houden van wat er gebeurd is de laatste maanden. Vorige maand, zijn er 3 paren in 1 ceremonie (3 in 1) getrouwd, drie van onze "recollecnic deelnemers" zijn een echtpaar geworden.
We hebben onze diensten uitgebreid naar de vluchtelingen van de oorlog in Marawi City. We hebben medische en andere diensten met behulp van recollec gegeven. Evenzo was het ook een 3 broers in 1 missie (3 in 1, met een medisch dokter, één advocaat en mezelf). 
We waren zeer dankbaar voor de velen die ons met gebed en beste wensen hebben gesteund. We waren veilig, heel blij en dankbaar om met gezinnen en individuen in nood samen te zijn.
Vorige zaterdag hadden we nog een 'recollecnic' - 50 armste van de schoolkinderen waren in samenwerking met nog eens 45 beter begoede schoolkinderen van een nabijgelegen privéschool. Het was een geweldige en onvergetelijke ervaring voor ons.
Nogmaals, heel erg bedankt voor ons doorlopende partnerschap met De Brug.

Correspondent: Kris Van Thillo

Bekijk het project van Paul Bongcaras


Brief van Jozef De Schepper

India – 14 september 2017

Verslag werkbezoek vzw Vrienden van Salem/India aan het Bouwproject-Salem.
3 augustus 2017 / 24 augustus 2017.

Mijn eerste project: Idhaya Sudar

De werken aan de nieuwe school zijn dan uiteindelijk in maart van dit jaar van start gegaan.
Het gelijkvloers met 7 klaslokalen van 6,7m op 6,7m en de toiletten voor jongens en meisjes zijn reeds een feit. Deze klaslokalen dienen voor de kleuters en voor het eerste tot en met het vijfde leerjaar. Deze klaslokalen zijn nu reeds in gebruik. In september worden de werken hervat en wel voor het eerste verdiep. Daar zullen het 6de, het 7de en het 8ste leerjaar worden ondergebracht, tevens de bib, de computerklas en een laboratorium ruimte. Het tweede verdiep is dan voor het 9de tot en met het 12de leerjaar, einde van het hoger secundair.
Hier hangt natuurlijk een stevig prijskaartje aan vast: 418.000 euro. Hoe gaan we dat betalen?
Een bijdrage van 215.000 euro komt van lokale aandeelhouders, van de president van Idhaya Sudar: 21.500 euro en tenslotte van de vzw “Vrienden van Salem” 15.000 euro. Dat maakt dat er nog een tekort is van 160.000 euro. Dit is dan wel voor het hele gebouw. 
Graag zouden we het eerste verdiep nog volledig willen afwerken. 
Om het gebruiksklaar te maken hebben we nog 35.000 euro nodig en zijn dan gerust voor drie jaar en kan het aantal studenten groeien tot 400, zelfs tot 500. Deze werken zouden klaar moeten zijn rond december 2017.
De jaarlijkse schoolgelden bedragen voor de studenten met eigen vervoer 200 euro en 250 euro voor zij met de schoolbus komen. De schoolgelden worden in 3 perioden afgerekend. Ongeveer 20% van de studenten kunnen niet of gedeeltelijk hun schoolgelden betalen. Iedereen moet een goede opleiding kunnen krijgen. Dit blijft steeds onze doelstelling.
De leerkrachten hun wedde bedraagt gemiddeld 115 euro per maand.
Bezoek Kitchipalam, de vuilnisbelt van Salem en de factorij.
Maandag 21 augustus, officiële opening van de factorij. 
De opleiding kan starten zowel bij de productie van de picknickborden alsook het wennen van te wonen in een comfortabele woning. 
Vier families werden met een busje opgehaald, na een rit van 30km arriveerden ze in Adi Malai Puthur. 
Wat een feest!
Allemaal blije gezichten, een stukje hemel op aarde, zeker voor deze mensen die van de vuilnisbelt komen. 

Pater Arul en priester Alex gingen ons voor, telkens met een klein gebedje bij de inzegening van het land, de factorij en de huisjes. Dan de officiële opening van de huisjes, waar elke nieuwe bewoner eerst binnen trad. Wat hapjes en een drankje en er kon gepraat worden.
Ook onze bouwvakkers vierden mee feest, één grote familie.
Sommige van onze nieuwe bewoners wilden reeds de persen starten. Nog enkele dagen wachten op de registratie. De vorige productie was nog maar op proef.

Correspondente: Gerarda Hoefman

Bekijk het project van Jozef De Schepper


Brief van Ludo Van de Velde

El Salvador – 25 augustus 2017

Ondertussen zijn er weer twee maanden voorbijgegaan sinds onze korte ontmoeting bij jullie thuis in juni. De schoolvakantie loopt in Vlaanderen ten einde. Hopelijk hebben jullie toch wat kunnen genieten van “goed en zonnig weer”.
El Salvador vierde de 100ste verjaardag van de geboorte van Mgr Romero. Er was heel wat te doen. Het valt wel op dat de autoriteiten van de rooms katholieke kerk de leiding van dat alles in handen genomen hebben. Het volk had hem vlug “heilig” verklaard, zelfs nog op de dag dat hij vermoord werd. De meeste kerkelijke instanties zwegen, zogezegd om “het proces” niet in gevaar te brengen. In sommige bisdommen was het door de bisschop verboden over Romero te spreken, net als over de andere martelaars van het land en van de kerk. Maar sinds de officiële zaligverklaring van Romero is zijn officiële schilderij (ik vraag me af waarom geen echte foto waar hij met zinvolle blik en houding op staat) in zo goed als alle kerken aanwezig, met offerblok (natuurlijk), en er zijn zelfs prentjes (dezelfde geschilderde afbeelding) met relikwie (een stukje stof). Ondertussen zijn er hier heel veel straten, parken, zelfs de luchthaven, met de naam Mgr Romero. Ook nogal wat standbeelden, bustes,… Er waren dan wat concerten en andere culturele activiteiten, interviews op radio en TV (zelf ook bijdrage gedaan:  https://www.youtube.com/watch?v=MtX9F1DYrfY). Toch ben ik bij dat alles niet zo blij. Romero is nu meer een symbool geworden, een rituele figuur, een religieus gebeuren, en veel minder de profeet van zijn volk. De kerkelijke hiërarchie geeft de indruk dat je biddend de tussenkomst van de zalige Romero moet vragen opdat hij de vrede hier zou brengen, en dat het echt doel de heiligverklaring is. Dat is het natuurlijk niet. 
In onze basisgemeenschappen maken we natuurlijk een andere reflectie en gaan we andere wegen. Ik heb bewust niet deelgenomen aan massa activiteiten (heel wat missen, concelebraties van kardinalen en bisschoppen,.), maar op 15 augustus was ik in een arme (anglicaanse) gemeenschap die de naam Heilige Romero draagt. De bisschop had me gevraagd daar de homilie te houden. Ik voelde me veel beter daar ter plekke bij arme mensen en dankbaar een woord van hoop te mogen uitspreken. 

Ondertussen blijft het geweld in El Salvador maar voort bestaan. Een gemiddelde van 10 a 15 moorden per dag. De laatste maanden trachten de bendeleden ook politiemensen en soldaten te vermoorden. Deze dagen zei iemand me dat er geschat wordt dat er in El Salvador zo’n 60,000 bendeleden verspreid leven over het land, en een 20,000 in de gevangenissen. We veroordeeld wordt voor het doden van een politieagent of een soldaat gaat naar de speciale gevangenis in cellen waar geen zonlicht inkomt, waar de gevangenen ik meen 1 uur buiten de cel mogen wandelen, 1 uur per week, totaal geïsoleerd,… De gevangenissen zitten hier voor 300% overbevolkt. Elke week worden er tientallen tot honderden opgepakt beschuldigd van moord, afpersing, terroristische organisatie,… Deze fmln regering had vroeger zo veel kritiek op de (super-) harde hand politiek (lees: repressie) van de arenaregeringen, maar het is nu veel erger: repressie, repressie,… Gisteren werden 4 politieagenten opgepakt door hun collega’s omdat ze beschuldigd zijn te behoren tot een uitroeiingcel die al heel wat bendeleden zou hebben uitgeschakeld. In sommige streken hebben de bendes werkelijk de controle over de zones en de wijken. Afpersingen zijn schering en inslag. Het is natuurlijk een heel ernstig probleem. Dat groeit nog aan met de honderden migranten die de USA en Mexico wekelijks terugstuurt naar El Salvador. Deze mensen hebben geen werk, en indien ze in de states wat te maken hadden met gewapende bendes, dan zijn ze hier ook vlug ingeschakeld. Het is niet te verstaan dat zoveel jongeren en jong volwassen alle eerbied en respect voor het leven, ook voor hun eigen leven, totaal verloren hebben. Uiteindelijk gaat het om een structureel economische problematiek: dit afhankelijk kapitalisme (en dan nog in de achtertuin van de USA) creëert geen arbeidsplaatsen, of toch veel, veel te weinig. Mensen migreren naar het noorden, meestal illegaal. Duizende families leven van wat hun familieleden daar maandelijks opzenden. Naast het vetten van de banken die de transacties maken, gaat het meeste van dat geld naar de consumptie (commerciële centra, gsm, en ander elektronische prul).
Hier in de wijk waar wij wonen, een gehuchtje op 30 km van San Salvador, is het gelukkig rustig. We hebben hier onze straten geen angst. Voorlopig is er hier geen afpersing, geen geweld. Maar nogal wat mensen uit onze basisgemeenschappen leven constant in angst. In sommige wijken kunnen we hen maar gaan bezoeken wanneer we hen telefoneren en hen vragen ons aan de ingang, op straat te gaan opwachten. Het is voor vele mensen heel moeilijk.
Op politiek vlak heeft de rechtse arena partij de sleutel in handen voor de 2/3de meerderheid in het parlement. Dwz dat alles wat betreft leningen die de staat zou kunnen aangaan, ook aan heel lage interesten of zelfs donaties, door arena gewoon geblokkeerd wordt. In maart volgend jaar zijn er parlements- en gemeenteraadsverkiezingen. Arena wil een fmln regering die de beloften niet nakomt, die de solidaire programma’s en de subsidies (water, elektriciteit, gas) afbouwt, zodat dat kan uitgespeeld worden tegen die partij. Deze week weigerden ze nog hun stem te geven voor een lening van een 150 miljoen dollars (eerst goed gekeurd door het parlement, dan door de internationale bank) om twee nieuwe staatshospitalen te bouwen. Komt er in dat geval nog bij: in de mate de staatsgezondheid zorg in kwaliteit kan aangroeien, zullen minder mensen naar privé klinieken trekken en daar zitten dan de rijken weer mee achter. Belangrijke uitbreidingen van wegen, infrastructuur,… het ligt allemaal stil. We hebben hier een duivels privé pensioensysteem opgezet door arena regeringen, waarbij de privé bedrijven die de pensioenen “beheren” enorme winsten maken (zonder risico’s) en waarbij de staat moet in staan voor het overbruggen van pensioenen. De oudere werknemers werden immers niet opgenomen in het privaat systeem, en alle jonge werknemers werden verplicht dat wel te doen. Gisteren stemde arena wel mee in het parlement om de toelating te geven om de staatsbeleggingen in de suikerindustrie te koop aan te bieden, in de hoop zo een 30 miljoen dollars te bekomen, want ik oktober heeft de regering 95 miljoen dollars nodig om pensioenen te betalen. Dus meer privatisering, minder impact van de staat in die strategische bedrijven, dus waren de rijken er mee akkoord. In dit land wordt er jaarlijks voor anderhalf miljard dollars aan belastingen ontdoken. De bedrijven hebben duizend en een achterpoortjes om niet te betalen en dan ook nog advocaten om altijd maar in beroep te gaan. Soms vernemen we over miljoenen dollars die aan geïnde btw niet aan de fiscus worden overgedragen, zo ook de bijdragen van de werknemers, die wel werd afgetrokken van hun loon, maar in het bedrijf blijft. Schandalen ongehoord. Maar de wetten werden gemaakt door de oligarchie, door de rijken in functie van hun honger naar winst. Anderzijds ook heel veel corruptie. De laatste arena president van het land zit in voorhechtenis, beschuldigd van een enorme miljoenen corruptie. De voorlaatste arena president ontving – naar zijn eigen getuigenis in een parlementaire commissie – 30 miljoen dollars van Taiwan. Dat was bedoeld ter ondersteuning van de slachtoffers van de aardbeving van 2001, maar – zo weten we nu – alles kwam in de kas van de arena partij. Die ex president is ondertussen gestorven, en de huidige partijkoepel doet alsof er niets aan de hand is. 
Jullie weten dat ik sinds 2011 op “pensioen” ben volgens het belgisch systeem voor mensen die in het buitenland gewerkt hebben. Het hele Volens project viel in duigen. Dus op pensioen. Dat geeft dan wel ruimte om andere dingen te doen. Heel concreet betekent dat voor mij volop terug in het pastorale werk, door de basisgemeenschappen erkent als priester die met hen een stuk weg van het Evangelie kan meegaan. Met de anglicaanse kerk heb ik een pastorale en vriendschapsrelatie, zonder formeel lid te zijn. Nieuwe groepen ontstonden, sommigen vielen weg, want de keuze om echt van een kerkelijke basisgemeenschap te behoren is ook niet eenvoudig, net zoals de weg van jezus, het evangelie… Ondertussen stappen we op met vier gemeenschappen. Een ervan viert begin volgende maand de 10de verjaardag. Ik lag mee aan het begin van hun verhaal. Ondertussen hebben we ook samenwerking met een jonge priester (gewijd in een niet roomse kerk). Dat geeft wel een heel ander toekomst perspectief. Ik ben er heel blij om. Want uiteraard weten Tere en ik ook wel (ik wordt einde dit jaar 68 jaar) dat onze mogelijkheden om de gemeenschappen te begeleiden en te animeren in de tijd toch beperkt zullen zijn. (bij mijn maandelijkse bedenkingen die jullie altijd vinden in mijn blog, vinden jullie ook foto’s over deze pastorale activiteiten)
Jullie weten dat de ngo ANADES het lokaal van het Kinderopvang centrum Alfonso Acevedo in San Ramón ter beschikking stelt van onze samenkomsten met een van de basisgemeenschappen en voor onze maandelijkse eucharistieviering. Mede dank zij jullie jaarlijkse solidaire ondersteuning mochten we bijdragen in de versterking van de productiecapaciteiten van een biologische finca van ANADES, in de gemeente San Julián. Dank zij het verbeteren van de productie, via biologische interventie (zonder artificiële chemische middelen), kan de finca zorgen voor een belangrijke productie van koffie, cacao, sinaasappelen, mandarijnen,.. maar ook groenten, en basisgranen (maïs en bonen). De opbrengst daarvan staat in dienst van de voeding en de financiële ondersteuning van het Centrum. Elk jaar heb ik een of twee keren de kans om de finca te bezoeken. Het is overigens heel leerrijk. Heel veel dank. (bij het verslag 2017 waren een aantal foto’s)
Via ANADES kregen we vorig jaar contact met een groep van 21 families in de gemeente Guadalupe in de provincie San vicente, op een 90 km van waar wij wonen. Eerst slachtoffers van de aardbeving van 2001. Ze ontvingen een nieuwe woning via USAID. Daarna waren ze slachtoffer van een aardverschuiving en hevige overstroming door dijkbreuken op de vulkaan daar dicht bij in 2009. Nogal wat families kregen ondersteuning, maar er zijn altijd mensen die tussen de mazen van het net vallen. Sinds april vorig jaar bezoeken Tere en ik, samen met drie mensen uit onze gemeenschappen die groep van mensen in Guadalupe. Door onze aanwezigheid kregen ze opnieuw hoop dat het misschien toch nog in orde zal komen. Enkele jaren geleden ontvingen van de solidariteit van Menonieten uit de USA een terrein aan de andere kant van het dorp. Maar alles was stil gevallen. Ondertussen werden de percelen verdeeld, staan er latrines en ook een voorlopige woning (een hut van platen!) op elk perceel. De voorzitster van hun organisatie belde me vandaag dat het ministerie van openbare werken volgende week de weg zal openen midden het terrein. Dat zal dan weer een stap vooruit zijn. Er moeten ook nog sterfputten gemaakt worden. De kosten van dat alles zijn te hoog. Zonder externe hulp geraken ze er niet door. Ondertussen maak ik het mee mogelijk, in samenwerking met de burgemeester van de gemeente daar, dat er contacten zijn met het vice ministerie van habitat en ook voor de legalisering van de individuele eigendom. Heel veel dank aan de Brug van ook daar te willen aan bijdragen. (in het extra rapport bijgevoegd bij de project aanvraag 2018 zijn er ook enkele foto’s die kunnen illustreren). 
Ondertussen zie ik dat ik drie blz geschreven heb… Ik ga nu nog werken aan de voorbereiding van de samenkomst van zaterdagavond (na ons bezoek in Guadalupe) in de gemeenschap Padre Pedro, waar we Bijbelstudie over de vrouwen in het evangelie van Markus. Dat is heel merkwaardig: de vrouwen zijn daar de echte gelovigen, terwijl de mannen het er niet goed van af brengen.

Correspondent: Guy Verpoten

Bekijk het project van Ludo Van de Velde


Brief van Lisette De Bruijne

Argentina – 17 augustus 2017

Deze zondag hebben we de eerste ronde in de verkiezingen van dit jaar. Het zijn voorverkiezingen later in september hebben we nationale verkiezingen, een deel van de volksvertegenwoordigers wordt gekozen, en in oktober provinciale verkiezingen, gouverneur en volksvertegenwoordigers in de provincie. Dat zal ons heel wat kosten, drie keer een verkiezing op korte tijd. En wat er niet is, is geld in de schatkist.  De Amerikaanse dollar stijgt van dag tot dag. Er is nauwelijks inflatie, zegt de regering, maar maandelijks heeft het loon minder koopkracht. Er wordt ook veel mider gewerkt, erg veel faillissementen. Dat brengt weer een aanslepend probleem van geweld, er bestaat hier geen werkloosuitkering, dus hoe aan geld geraken om te leven? Moest er een vergoeding bestaan, dan zullen er weinige nog werken, er is hier een heel andere mentaliteit.  En ook veel onlusten, stakingen. Het is waar dat in de vorige regering geen stakingen toegelaten werden. Deed je het toch, dan werd je snel ontslagen, en je kon nergens niet,  reclameren. Dus, nu  kan je wel staken, je wordt dan niet betaald. Logisch denk je, maar hier is dat niet, als je staakt dien je normaal betaald te worden. Hopelijk kan de president het volhouden.
De brief is weer een beetje blijven liggen. Er overleed doña Barow, een oudere dame bij wie ik veel aan huis kwam. Ik was heel wat tijd bij het gezin. De persoon wordt hier gewoonlijk thuis opgebaard in de kist, waar heel de familie, buren, vrienden en kennissen komen meebidden en groeten. Gedurende één dag en nacht. Iedereen loopt binnen en buiten. Er worden heel wat nieuwtjes uitgewisseld, en de familie verteld iedere keer opnieuw hoe de laatste dagen en uren verliepen. Soms met heel wat emotionele geluiden en geween. Vooral de nacht is lang. Onder de doodskist wordt er een glas water geplaatst. Voor de reis van de overledene, omdat hij geen dorst zou hebben, en geloven of niet, na 24 uur is er heel wat minder water in het glas… De volgende dag is er de begrafenis. Eerst wordt alles hermetisch gesloten met de brander en dan wordt de kist buiten gedragen. Eerst wordt er rond het huis gesrapt, met de overledene, om afscheid te nemen, anders kan hij  terug komen… en nadien gedragen of in de lijkwagen  geplaatst.  En dan begeleid je stappend, sommige in de wagen. O het kerkhof een klein gebed, en nadien in de laatste rustplaats.  Soms nog enkele getuigenissen uit het leven. Gewoonlijk met hartverscheurende scènes. Na 9 dagen heb je de H. Mis ter nagedachtenis.
De voorverkiezingen zijn volop aan de gang. Mensen worden met busjes gehaald om te gaan stemmen. ´s Morgens krijg je dan een stevig ontbijt, als je op hun partij stemt. Dus eerst in de rij voor een bonnetjes waarmee je ontbijt of middagmaal kunt afhalen. Nadien stemmen en dan met je bonnetje een “choripan”, een broodje met braadworst en een flesje limonade. Nu, we gaan vooruit, er mag geen wijn meer geschonken worden op de verkiezingen… er waren steeds ruzies, en soms erg bloederig. Ook kun je met een bonnetje naft gaan halen voor de brommer of auto, als je die hebt. “Objectief stemrecht”, er wordt erg gemanipuleerd.
De situatie, ook bij ons is slecht, en niet enkel in de steden.  Met caritas bezoeken we heel wat gezinnen. Ik zie dat er steeds minder naar school wordt gegaan, en dan spreek ik hier over de lagere school. Dat is verplicht, maar wie controleert dat? Zo is er Gladis met haar kinderen. Niet één gaat naar school. “Hoe oud ben je?” “Twaalf” zegt Gloria, “Ga je naar school?” “Nee” “Kum je schrijven en lezen” Ze glimlacht en krapt wat in haar haar. Dat zit vol met  luizeneitjes zie ik. Het is winter en dan regent het nauwelijks. De hygiëne, zich wassen,  kleding wassen en kuizen schiet er veelal over. Dat is armoede. Hoe helpen zonder te kwetsen? Maar iets moet je doen.
De drugs is haar opmars met rassen schreden begonnen. Niet alleen in de grote steden, maar ook in de provincie stadjes en op het platteland. We zitten op een route die vanuit Columbië en andere Zuid-Amerikaanse landen doorheen onze streek naar Buenos Aires gaat, om daar naar Europa gestuurd te worden. Vroeger waren er twee verkooppunten in Juríes,  dat was publiek geweten, u verkoop men heel wat op het platteland, er blijft veel “hangen” omdat er veel over de weg wordt vervoerd. Dit om controle van de gendarmen te ontwijken.  Vorige week  pleegde een jonge man in Lote 5 zelfmoord. Men zegt omdat hij sentimentele problemem had, ruzie gemaakt met zijn verloofde. Voor mij is het een drugsprobleem, dat is moeilijk in de schatten. Alles blijft in niets.
En we blijven voort werken. Het is niet eenvoudig. Je dient de mensen te vormen,, maar het blijft een probleem dat  zeer moeilijk is.
Met de programma’s op de radio gaat alles goed. Drie keer één uur per week. De reacties zijn positief. Ik blijf verwonderd over de invloed die de radio uitoefent. Zo gebeurd het dat wanneer ik op het platteland ben plots zeggen, maar jij bent het die op de radio een programma geeft… je komt zo in vele huisgezinnen. Ik tracht toch steeds een positieve kijk op alles te geven, en te stimuleren.
Afwachten hoe alles verder gaat. Morgen dien ik naar Santiago del Estero te gaan, de provinciehoofdstad, op 300 km, zo ga ik nu rusten.

Correspondente: Kristel Verpoten

Bekijk het project van Lisette De Bruijne


Brief van Marleen Renders

Guatemala – 11 augustus 2017

De activiteiten die we in de alfabetisatiegroepen en in de groepen van het lager- en middelbaar onderwijs hebben uitgevoerd beantwoorden aan twee fundamentele doelstellingen van het project:

Het doel van de vereniging is het vormen van analytische en kritische mensen. Dit zet hen ertoe aan om goede keuzes te maken in het leven en dus proactieve personen te worden. Personen, die op hun beurt anderen helpen om ditzelfde doel te bereiken. Het is het stimuleren van hun eigen waardigheid en trots om de architecten te zijn van hun eigen geschiedenis.

Respecteren van het doel van de studenten zelf: “zich een academische ontwikkeling om te kunnen bouwen aan een betere toekomst voor henzelf, hun familie en gemeenschap.
 
Onder deze activiteiten zijn de volgende:
1.    Einde Werkjaar 2016
2.    Begin Nieuw Werkjaar 2017
3.    Rechten van de vrouw
4.    Solidariteit
5.    familiebezoeken
6.    Opvang van de Kinderen
7.    Recupereren van zelfvertrouwen

1. Einde werkjaar 2016
Na het bereiken van de meeste van onze doelstellingen en die van de studenten ronden we met grote vreugde het werkjaar af. We geloven in de toekomst en in de mensen, daarom Stimuleren we de jongeren om verder te gaan en nodigen we hen uit om promotoren te zijn in hun buurt, zodat ook hun buren de mogelijkheid krijgen om te studeren of te leren van het leven. We eindigen erg blij niet alleen voor wat zij geleerd hebben, maar ook voor wat wij hebben geleerd van hen, vooral de potentiële wijsheid.

2. Begin Nieuw werkjaar 2017
We zijn het nieuwe werkjaar gestart met hoop, aspiraties, en vertrouwen in de mensen die betrokken zijn als begunstigden of als medewerkers. Ondanks de beroering in de wereld en in het bijzonder in onze mooie Guatemala geloven we in ons werk en de toekomst. We hebben nieuwe doelen gesteld en zijn in nieuwe gemeenschappen begonnen. Dit jaar hebben we ons werk ten dienst gesteld in de volgende gemeenten:
¥    El Milagro zona 6 Mixco
¥    El Limón zona 18
¥    El Durazno, Chinautla
¥    San Julian, zona 6 van Guatemala
¥    Santa Cruz Chinautla
¥    La Ponderosa, Chinautla
¥    La Primavera, Chinautla
We hebben gewerkt op het gebied van alfabetisme, lager – en middelbaar onderwijs. We waren klaar voor nieuwe uitdaging. Het is niet de grote hoeveelheid van mensen die telt maar de kwaliteit en kwantiteit die we geven in ons werk.

3. Rechten van de vrouw
Onze samenleving is historisch getekend door het schenden van alle rechten van de vrouw. De gangbare gedachte is dat de vrouw geen denkende persoon is, Zij is de onderdaan van haar ouders, broers, echtgenoot en maatschappij… De vereniging “Volksonderwijs voor volwassenen vind het hoognodig om daarin verandering te brengen. Het is nodig dat zowel mannen als vrouwen bewust worden van de waardigheid van beide geslachten. Er wordt gewerkt rond gelijke rechten en kansen om zich waar te maken in het leven, rond de verantwoordelijkheid die zowel de mannen als de vrouwen hebben voor de opvoeding van hun kinderen, rond gelijkheid onder alle familieleden, zowel meisjes als jongens. In deze activiteit slaagden we erin om met de groepen een klein boekje rond de rechten van de vrouw te auditeren. We organiseerden een geweldloze optocht in het dorp rond dit onderwerp. De mensen van het dorp konden deze optocht echt appreciëren.
Optocht voor de rechten van de vrouw

4. Solidariteit
 Expositie ten voordele van de 41 jonge meisjes die levend verbrand werden in een opvangtehuis omdat ze verzetten tegen de handel en mishandeling die met hen bedreven werd.

5. Huisbezoeken

6. Activiteiten met kinderen terwijl de moeders studeren

7. Recupereren van zelfvertrouwen
 Ieder van ons (vrouwen en mannen) is in staat om te bereiken wat men zich vooropstelt.

Dank je voor jullie niet conditionele steun. Jullie maken het mogelijk dat deze activiteiten een werkelijkheid zijn.
Dank voor jullie blijvende steunen.

Correspondente: Ria Van Thillo

Bekijk het project van Marleen Renders


Brief van Agnes T. Jalandoni

Filippijnen – 1 augustus 2017

Januari 2017 
Als onderdeel van het “Overgangsprogramma” voor jong volwassenen wordt er Kookles gegeven zonder gebruik te maken van een gasfornuis, dit om veiligheidsredenen. Tijdens deze lessen wordt er hen geleerd basis nagerechtjes te koken zoals melk karamel en koekjes.
Februari 2017
Een andere opleiding die georganiseerd wordt is crocheteren. Tijdens deze lessen leren de doven GSM zakjes, portemonnees en glas onderleggers te maken met wol en katoenen garen. Ondanks het feit dat de producten nog niet kunnen doorgaan als “gemaakt door een professional”, toch zijn ze presentabel en van zeker kwaliteit. Hier en daar is er nog wel plaats voor verbetering. 

Maart 2017

Maart is een drukke maand voor de Malaybalay City Central Public School vanwege de repetities en voorbereidingen voor de diploma uitreikingsdag. Sommige deelnemers van het “Overgangsprogramma” ontvangen hun certificaten. Naast de leerlingen die afstuderen aan de Malaybalay City Central Public School studeert er dit jaar ook een leerling, Jennifer Veloz, af van onze kleuterschool. We hopen dat ze zich volgend jaar inschrijft in het gewone onderwijs om daar het basisonderwijs aan te vatten.. 
April 2017
De certificaat uitreiking van de “Overgangsprogramma” van onze jongeren in Welcome Home vond plaats op 6 april 2017, dit is tegelijkertijd met de herkenningsdag van de Malaybalay City Central School. Hierdoor konden een aantal jongeren niet aanwezig zijn. Voor deze twee gelegenheden is Mevr. Jasmine Adriatico gevraagd de ceremonie bij te wonen als vertegenwoordiger van de afdeling bijzonder Onderwijs van het Ministerie van onderwijs. Ze heeft tijdens daar een toespraak gehouden ter gelegenheid van het hele gebeuren.. 

Correspondente: Marisa Tinsay

Bekijk het project van Agnes T. Jalandoni


Brief van Bernadette Bernauer

Congo – 27 juli 2017

Eerst en vooral een hartelijke dank vanwege de Batwa bevolking in Lokoko aan al de mensen die “De Brug” steunen Met die mooie som van  1600 Euro kopen we de basis medicamenten voor de Pygmeeën, ook voor de spoedgevallen t.t.z. door operatieve ingrepen kunnen we toch dikwijls levens redden ,vooral van jonge meisjes(soms nog kinderen) die hier aankomen na enkele dagen te voet vanuit andere kampen.
Je kunt wel denken wat een opluchting als ze geholpen worden ,voor een moeilijke bevalling meestal een keizersnede Die jonge moeders komen  hier toe met” niets”en worden dan gedurende een tiental dagen geholpen door het hospitaal.
Voor het moment zijn de meeste Batwas aan ’t werken op hun velden om klaar te zijn voor het zaaien en planten als het regenseizoen begint Stilaan leren ze  toch langs hard werken en zaaien en planten op hun velden,dat ze zichzelf en hun kinderen een beter leven kunnen geven,vooral tijdens de vakanties als ze de dagelijkse schoolmaaltijden missen
Nog een goei nieuws in Lokoko: één van de jongens Batwa heeft zijn” diplome  d’état” behaald van pedagogie Heel de Pygmeeën bevolking ,vooral zijn moeder, zijn erg fier Nu zal hij enkele jaren ervaring opdoen in ‘t onderwijs en later zal hij hopelijk verder studeren om nog meer ten dienste te staan voor de Batwa bevolking.                                                              
 Sinds verleden week ben ik voor enkele maanden in vakantie  in Duitsland en zal waarschijnlijk eind Augustus of begin September terugkeren, hopelijk met een medezuster,maar de toestand in de Kasai is voor het moment erg onzeker en onveilig, afwachten dus.
Ondertussen nogmaals veel dank voor al de hulp aan de Pygmeebevolking.

Correspondente : Julia Vandekeybus

Bekijk het project van Bernadette Bernauer


Brief van Inge Bracke

Nepal – 20 juli 2017

Het spijt me ten zeerste dat ik het alsmaar heb uitgesteld om jullie wat nieuws te sturen. Het is me dan toch gelukt. Voor degenen die CPCS (Child Protection Centers and Services) nog niet kennen stel ik daarom even onze werking voor. Alzo hebben jullie alvast een idee waar we jullie centen voor gebruikt hebben. Enkel schrijven “voor schooluniformen” is niet voldoende. Maar we “geven” niet zomaar schooluniformen weg, er zit een hele werking achter en die wou ik even voorstellen. Het CPCS Rehabilitatiecentrum in Dolakha beschermt kinderen die gered zijn van het straatleven. Het idee is om kinderen zo spoedig mogelijk kinderen terug naar hun gemeenschap en/of familie terug te brengen. CPCS is van mening dat kinderen in hun familie of dorpsgemeenschap behoren en niet in instellingen. Dit in het kader van "deinstitutionalisatie". Er is in Nepal immers een lucratieve handel aan de gang. Kinderen worden door mensenhandelaars uit hun dorpen gestolen en naar Kathmandu gebracht waar ze in zogenaamde “homes” worden gestopt. Deze homes zijn gewoon een “uitstalraam” om fondsen te kunnen lospeuteren van weldoeners die het beste voorhebben. Dit kunnen toeristen zijn met het hart op de goede plaats maar evengoed vrijwilligers met de welgemeende bedoeling om een handje te helpen. Heel deze zwendel werkt ook via mooie maar fake websites. Er worden foto’s gepubliceerd van kinderen die er hulpbehoevend en slecht uitzien. Deze kinderen worden ook bewust slecht verzorgd en krijgen amper iets te eten. Immers, hoe slechter zij er uitzien, hoe meer medelijden ze opwekken en hoe guller de weldenkende schenker doneert. 
Ik wil dan ook benadrukken dat CPCS enkel samenwerkt met goede en degelijke instellingen, zoals Shangrila Home en Ama Ghar. Het is geenszins de bedoeling om alle homes zomaar over één kam te scheren want dat is dan weer een nieuw probleem dat zich stelt. Er is een nieuwe trend die vindt dat àlle homes slecht zijn en ik garandeer jullie dat dit absoluut niet zo is. Wanneer de familie van een kind niet teruggevonden wordt zorgen wij voor alternatieve plaatsing in een goede instelling met een degelijke reputatie.
Wat is er nu eigenlijk gebeurd dat maakt dat er ineens zoveel kinderen in de grote steden zijn terechtgekomen? Na de verwoestende aardbevingen in april en mei 2015 renden veel kinderen weg uit hun dorp doodgewoon omdat er niets meer was. Verwoeste huizen en scholen en door landverschuivingen verdwenen landbouwgrond maakten het onmogelijk om gewassen te kweken. Mensen waren alles verloren: hun woning, hun vee, hun levensvoorraden, hun officiële documenten, hun bezittingen kortom hun hele hebben en houden.
Vanwege de geografische ligging van Dolakha is het leven hard en moeilijk. Het ligt immers midden in het Himalaya gebergte. Na de aardbevingen hadden de armsten het nog moeilijker dan voorheen. Hun levensomstandigheden werden nog slechter ook al dacht je soms dat dit niet meer mogelijk was. Omdat er in hun gebied niets meer was, besloten kinderen en soms hele gezinnen om naar de steden te vluchten, in de hoop werk te vinden of toch minstens een beter leven. Traffickers werden ook erg actief en brachten kinderen en vrouwen met valse beloftes naar Kathmandu. Eenmaal in Kathmandu werden deze kinderen achtergelaten, werden gebruikt als goedkope slaaf of verdwenen ze in prostitutienetwerken.

CPCS wil deze kinderen terugbrengen naar hun familie of dorpsgemeenschap.
Zoals reeds gezegd is de armoede in het Dolakha gebied schrijnend. De meerderheid van de bevolking is “Thami”, een etnische groep die sinds eeuwen onderdrukt wordt. Ze worden beschouwd als «low caste» en zijn “sans-papiers”, hebben geen rechten, bezitten geen eigendom en werken sinds mensenheugenis op de velden van “landlords”. Vaak moet de arme boer de opbrengst aan de eigenaar afstaan en krijgt slechts een miniem gedeelte van de oogst voor eigen gebruik. 
CPCS ondersteunt tevens schooltjes via het CLASS-preventieprogramma. In samenwerking met de lokale maatschappelijk werker, meestal een schoolleraar, wordt onderzocht welke kinderen niet naar school kunnen wegens slechte economische omstandigheden in de familie.
Gezien de moeilijke omstandigheden waarin deze scholen moeten werken, werd besloten ondersteuning te bieden door middel van schoolbibliotheken en didactisch materiaal. Ondersteunde scholen worden aangemoedigd om goed onderwijs te bieden en kinderen kansen te geven om naar school te komen. Ook wordt in samenwerking met de lokale maatschappelijk werker steun gegeven voor schooluniformen, boekentassen en schoolgerief voor kinderen van zeer arme gezinnen. Kinderen moeten lang en ver stappen om hun schooltje te bereiken en gewoonlijk brengen ze de dag door met een lege maag. Daarom wordt voor een kleine snack gezorgd.
Er zijn geen medische voorzieningen in het gebied, wij organiseren daarom “health camps” in de scholen. Deze health camps zijn open voor alle kinderen, hun ouders en mensen uit de dorpsgemeenschap en omstreken.
Zodra voormalige straatgebonden kinderen of werkende kinderen beslissen het straatleven of hun werk te verlaten, hebben ze een overgang en een veilige omgeving nodig. Zowel jongens als meisjes kunnen terecht in het socializeringscenter en krijgen er een kindvriendelijke opvang. Ook kinderen uit de streek kunnen er dagelijks hun huiswerk komen maken en worden geholpen met schooltaken.
Het werk van de organisatie is verdeeld in de volgende stappen:
A. Preventie (voor en tijdens het straatleven).
B. Risicobeperking (tijdens het straatleven of omstandigheden «in gevaar»).
C. Sociale rehabilitatie in het centrum.
CPCS gelooft in participatie van de gemeenschap en betrokkenheid bij de basis van de problemen. In dit geval is het belangrijk om dicht bij de mensen te zijn en geen beslissingen te nemen vanachter een “bureau”. Hetgeen dikwijls gebeurd, we willen weten wat mensen nu daadwerkelijk nodig hebben. Het doel is niet alleen opvang voor het kind in het centrum, maar ook de omliggende gemeenschappen te ondersteunen en naar de problemen te luisteren en samen naar oplossingen te zoeken.
150 kinderen komen dagelijks naar het regionale centrum (gemeenschappelijke ruimte)
8.000 omwonenden maken gebruik van het medisch centrum.
250 kinderen gebruiken dagelijks de bibliotheken in 2 scholen.
Jaarlijks worden 463 kinderen verdeeld over 10 schooltjes gesteund via de aanschaf van een uniform en schoolgerief.
Dankzij de toegewijde inzet van ons team en de financiële steun van De Brug kunnen deze kinderen naar school gaan en werd het mogelijk gemaakt dat zij en hun familie een beter leven hebben.
Uit naam van al deze kinderen “Dank u, Vrienden van De Brug”!

Correspondent: Koen Cassimon

Bekijk het project van Inge Bracke


Brief van Marie-Louise Vanhaeren

Brazilië – 7 juli 2017

Heide, 7 juli: vandaag bezoek van de zusters van Berlaar, zr.Guido, 87jaar, een paar jaar minder actief in Brazilie, in prima gezondheid. Zr.Vera, werkzaam in het nabijgelegen hospitaal, wegens zwaar ziek, niet aanwezig. Alle aanwezigen, bestuursleden en geïnteresseerden, wensten haar het beste.
Naast de reeds gekende activiteiten,: naaicursussen, steun aan kindermoeders in verwachting, soepbedeling e.a. is een nieuwe activiteit opgestart: elke dag komen er vrijwillige profesoren lesgeven:Spaans, danslessen, handwerken, koken, schilderen e.a., alles in hetzelfde lokaal, ’s morgens school, ‘ s namiddags bovenvermelde activiteiten. De aanwezigheid is groot, de dankbaarheid ook.
Normaal komt zr.Guido om de twee jaar naar Berlaar. Dit jaar begeleidde ze een meegekomen Braziliaanse zuster – psychologe- werkzaam in het hospitaal. Daarom zal zr. Guido reeds volgend jaar terugkomen, vergezeld van zr.Mela, haar begeleidster in Berlaar, thans in Brazilie..
Naast de traditionele geschenkjes, gemaakt in het plaatselijk atelier, namen de zusters afscheid. Het vervoer Berlaar -Heide werd gewaarborgd dor een ”jongere” 76- jarige zuster: geen probleem, de zuster doet vanuit Berlaar dagelijks, honderden kilometers.
Roland

Verslag van de activiteiten.
Dank zij de hulp van ‘De Brug’ begonnen wij het jaar 2017 met moed. We konden op veel vrijwilligers rekenen, altijd dankbaar gereed om kennis te delen met de meest behoeftige en met in de werkplaats het materiaal dat we door jullie hulp verkregen.
Hierbij enkele vrijwilligsters:
Zuster Francusca, Marcia Magally, Sara Malveira, Silvana Ataide, Juracy, Erica, Aline, Maria Alice, Zuster Fatima en Luiz:
Lessen die gegeven werden:
Naad, borduren, haken, dansen, kindskorf maken, allerlei handwerken, groepsdynamiek, zang, koken, bakken, Spaans, schilderen.
Bekomen uitslagen:
Er werden 1.100 baby pakjes gemaakt en verkocht, de opbrengst werd verdeeld onder de naaisters, wat voor hen een grote vreugde was. Geborduurde en geschilderde werkjes werden een winst voor de hulp in het gezin als aanvulling voor voeding in de familie.

Enkele getuigenissen:
Het project leerde mij Spaans spreken, elke les was aangenaam. Dit project heeft mijn ogen geopend om verder te gaan. Deze cursus hebben voor mij deuren geopend en werkgelegenheid gecreëerd. Ik dank God op de eerste plaats en ook het project dat me niet alleen Spaans leerde, maar me leerde leven! (Charlys 18 jaar).

Ik leerde veel, ik kon nog geen naald vasthouden. De moeite waard! (Josy)

Het project heeft me veel geholpen, ook hoe ik met de mezelf en de medemensen moet omgaan. Hier voor de woonbuurt is het goed, het helpt om de kinderen van het straat af te houden, de vrouwen zijn meer aangespoord en waarderen een project waar men kan werken voor henzelf. Dank aan dit project ben ik vandaag hier en heb ik werk. Dank zij jullie krijg ik veel liefde en vriendschap van de zusters en alle vrijwilligers. Ik ben Carla Lorena, wonend Bairro Castelo Branco, 21 jaar en heb een dochter van 3 jaar.

Deze cursus was heel goed voor mij. Ik kreeg mijn eerste werk en leerde prachtige mensen kennen, iets voor heel mijn leven. Wij kregen kosteloos les van briljante lesgeefsters. Dank aan U allen die ik in mijn hart bewaar! (Wesley 17 jaar)

Veel dank om het geduld van de lerares. Ik heb heel wat meegekregen (Katley 16 jaar)

Het deed me goed, ik was er blij om met die cursus borduren (Cida). 

Correspondent: Roland Putseys

Bekijk het project van Marie-Louise Vanhaeren



Archief

Zoek je iets in het archief? Kies hier een tijdschrift