Wim De Becker


Adres

Adres : DE BECKER Wim, Shangrila Kids Academy , P.O.Box 7818, Tinchuli-Boudhanath - KATHMANDU, Nepal

Leven en werk

NULL

Brieven

Nepal – 26 januari 2017

Binnen 3 maanden zal het 2 jaar geleden zijn sinds de aardbeving in Nepal. In het afgelopen jaar is de situatie er een ietsje beter gaan uitzien als het jaar daarvoor. Maar nog steeds is voor een groot deel van de slachtoffers van de aardbeving de reconstructie van hun huizen niet op gang gekomen. De beloofde steun van de overheid blijft in vele districten uit en de mensen staan nog steeds letterlijk in de kou. In de maanden na de aardbeving had de overheid het NRA (National Reconstruction Authority) opgericht om de heropbouw van huizen en monumenten in goede banen te leiden en het werk van NGO’s en INGO’s in de rampgebieden mee te monitoren, maar nu blijkt dat die instantie eerder de werken heeft vertraagd en bemoeilijkt en dat er ook hier weer corruptie in het spel zat. De directeur van het NRA is onlangs om deze redenen ontslagen en iedereen hoopt dat er nu schot in de zaak zal komen. 
Het betere nieuws is dat we in het voorbije jaar gelukkig niet meer te kampen krijgen met de tekorten aan basisvoorzieningen zoals kookgas, benzine, diesel en elektriciteit, wat toch ook al een heel verschil maakt om de winter door te komen. De bevolking leed al een heel aantal jaren onder het feit dat de overheid er niet in slaagde om genoeg elektriciteit op te wekken, vooral dan in het droge seizoen, zodanig dat er geregelde powercuts werden opgelegd die konden oplopen tot 16 uur zonder elektriciteit per 24 uur in de piekperiodes. In het najaar van 2016 is er een grootse inspectie geweest in de Nepal Electricity Company en is uitgekomen dat deze situatie van rantsoenering van elektriciteits-voorzieningen al die jaren door grootschalige corruptie werd veroorzaakt. Het grootste deel werd in het zwart voor woekerprijzen verkocht aan een aantal bedrijven, en de hele bevolking was daar het slachtoffer van. Er zijn heel wat ontslagen gevallen en sinds het bedrijf wordt geleid door een nieuwe en ambitieuze directeur, zijn de powercuts gewoon opgehouden te bestaan. Volop elektriciteit voor iedereen, we konden het bijna niet geloven…
Shangrila Home heeft uiteindelijk op 26 april 2016 een 2-jaar contract getekend met de Nepalese overheid en mocht vanaf dat moment aan de eigenlijke bouw van het nieuwe langetermijn opvangtehuis beginnen. Eind april 2018 zouden de kinderen moeten kunnen verhuizen naar hun nieuwe woonst, en we zitten voorlopig netjes op schema met de werken, en zijn hoopvol dat dit hele project goed mag blijven verlopen.
In het YRP hebben we het afgelopen fiscale jaar weer onze doelstellingen behaald. In totaal hebben we 68 jongeren op training kunnen sturen waarvan er 27 verder gingen van het jaar daarvoor en 41 nieuw zijn ingeschreven. Aan het einde van het fiscale jaar waren 27 jongens nog volop bezig aan hun opleiding (39.8%), 28 hebben hun opleiding afgemaakt en een job met inkomen gevonden (41.1%) en 13 jongens hebben het opgegeven en zijn weggelopen en meer dan waarschijnlijk weer in het straatleven beland (19.1%). Dit wil zeggen dat we een slaagpercentage hebben behaald van 81% ipv de vooropgestelde 66%.
Hieronder een overzicht per opleiding.

 

Kids Shangrila Home - YRP - fiscal year 2015/2016 Total no. of beneficiaries Ongoing Complete Given up
By training
Automobile 0      
Cooking 11 7 4  
Motorcycle 7 3 3 1
Computer 0      
Tailoring 0      
Metal Works 5 2 2 1
House Wiring 9 2 7  
Plumbing 10 2 6 2
Carpenter 9 3   6
Electronics 0      
Offset-printing 0      
Furniture 0      
Handicrafts 0      
Mobile Repair 5 0 5  
AC Mecanic 0      
Excavator driver 1 0 1  
Pottery & Literacy Program 11 8   3
Total 68 27 28 13
Percentage % 100 39.8 41.1 19.1


Wederom met heel veel dank aan De Brug omwille van hun continue jaarlijkse steun aan dit project, alsook aan alle andere mensen en organisaties die mee helpen om Nepalese jongeren die in de vicieuze cirkel van het straatleven zijn terechtgekomen, er weer uit te trekken om hen te reïntegreren in de Nepalese maatschappij.

Correspondent: Koen Cassimon


Nepal – 10 februari 2016

2015 Was een jaar dat geen enkele Nepalees ooit nog zal vergeten. Voor velen is de ellende nog lang niet voorbij, en het zal nog een heel aantal jaartjes duren voor het grootste deel van de bevolking er weer een beetje bovenop zal komen. De aardbevingen hadden een zware impact en de heropbouw is nog steeds niet volop aan de gang. Dit mede door de zware politieke problemen ivm de nieuwe grondwet die werd goedgekeurd door de Nepalese regering, maar niet werd geaccepteerd door een aantal etnische minderheden in het zuiden van Nepal, die door die grondwet tot tweederangs burgers zouden gedegradeerd worden. Ook Indië was niet blij, en dit alles had tot gevolg dat de grenzen met dit grote en machtige buurland gesloten werden en de hele Nepalese bevolking zonder essentiële dingen zoals benzine, diesel, kerosine en gas gezet werden. Plots konden er geen taxi’s meer rijden, openbaar vervoer werd een immens probleem, en moesten we allemaal op hout beginnen koken, waarvoor je uiteindelijk ook al woekerprijzen moet betalen.
Het ziet er ondertussen, na bijna 5 maanden en een koude winter, misschien net een ietsje beter uit. De grondwet is aangepast, de zuiderse stammen hebben in samenspraak met Indië de blokkades opgeheven, en het leven zou nu langzaam maar zeker terug naar een soort van normaliteit kunnen gaan. Als er niets nieuws gebeurt uiteraard, want de verstandhouding is nog heel fragiel en de situatie nog steeds vrij explosief.
De meeste mensen hebben dit allemaal overleefd, maar een heel aantal ook niet. Er zijn deze winter veel mensen omgekomen van de koude omdat ze hun huizen waren kwijtgeraakt door de aardbeving en de regering er niet in geslaagd is hen een tijdelijk onderdak te verschaffen, en het door de politieke moeilijkheden ook heel erg moeilijk maakten voor NGO’s en INGO’s om hun werk te doen. We hebben allemaal ons steentje proberen bij te dragen, maar dit was niet genoeg om iedereen te redden.
Shangrila Home heeft in een dorp in de heuvels golfplaten daken en sanitair geleverd aan 132 huishoudens en zo toch ook iets kunnen doen, ondanks het feit dat we zelf een paar serieuze klappen hebben gekregen. Het lange-termijn opvangtehuis voor kinderen werd onbewoonbaar maar godzijdank vielen er geen slachtoffers. We zijn nog steeds uiterst dankbaar dat er in België zo snel en zo spontaan zo veel hulp is geboden en we ondertussen genoeg hebben opgehaald om zelf een stuk grond te kopen en er een nieuwe accommodatie op te bouwen voor al onze begunstigden van dit project.
Met het YRP hadden we meer geluk want dit huis is blijven recht staan en werd achteraf ook door een ploeg ingenieurs bewoonbaar verklaard. Het moeizame proces van tijdelijke onderkomens vinden en van steeds maar van hier naar ginder te moeten verhuizen, werd onze op dat moment 28 aanwezige straatjongeren bespaard, en vanaf het moment dat de instituten weer met hun trainingen begonnen, konden ze weer gelijk gewoon de draad oppikken en verder gaan met hun opleiding. Daardoor zijn we er toch in geslaagd om tijdens het vorige fiscale jaar in totaal 76 jongeren op training te sturen, waarvan er 31 hun opleiding hebben afgemaakt en een job hebben gevonden, 27 op het einde van dat fiscaal jaar nog bezig waren, en slechts 18 jongeren het vroegtijdig voor bekeken hebben gehouden. Wat dus wil zeggen dat we een goeie 76% van het totaal aantal begunstigden hebben gereïntegreerd in de Nepalese maatschappij. Hieronder een overzicht van het aantal jongeren per training.

KSH - YRP fiscal year 2014-2015 / By training

Total no. of beneficiaries Ongoing Complete Given up
Automobile 2 0 2  
Cooking 19 2 12 5
Motorcycle 4 2   2
Computer

0

     
Tailoring 0      
Metal Works 4 1 1 2
House Wiring
 
13 8 4 1
Plumbing 8 2 6  
Carpenter 8 2 2 4
Electronics 0      
Offset-printing 0      
Furniture 1 0 1  
Handicrafts 1   1  
Mobile Repair 4 2 2  
AC Mechanic 1   1  
Pottery & Literacy 11 8   3
Total 76 27 31 18
Percentage % 100 35,53 40,79 23,68

Met heel veel dank aan De Brug, en allen die ons via deze weg weer mee gesteund hebben.

Correspondent: Koen Cassimon


Nepal – 3 juli 2015 Vzw De Brug steunt al vele jaren Wim De Becker in Nepal. Het tehuis voor straatkinderen Shangrila Home werd onbewoonbaar door de aardbeving van 25 april. Allerlei acties werden opgezet om hen te helpen. Hierna een hartverwarmend overzicht van de voorzitter van de Belgische werkgroep die Shangrila Home ondersteunt. Beste Koen, Meer dan een maand na de aardbeving van 25 april likt Nepal zijn wonden. Aan het verdriet van de families van de duizenden doden en gewonden zullen we nooit iets kunnen veranderen. Onze gedachten zijn bij hen die hun dierbaren verloren. Maar voor de heropbouw van een land in chaos heeft iedereen de handen in mekaar geslagen. In Nepal, zowel als in België en Nederland en soms ver daarbuiten. Honderden mensen hebben spontaan gestort op onze rekening. Een nooit geziene golf van evenementen en acties werden en worden op touw gezet door jeugdbewegingen, scholen, verenigingen, firma’s, winkeliers, kunstenaars, galerijen, familie en vrienden van Wim en de vrijwilligers ter plaatse, ex-vrijwilligers, noem maar op. Tot en met het zesjarig meisje dat me een enveloppe overhandigde met een tekening en wat centjes omdat ze, zoals ze zei, toch zo veel heeft en die kindjes ginder niks. Al deze acties en stortingen samen bracht de fabelachtige vooropgestelde som van 600.000 euro op. Onze droom om zelf een kindvriendelijk en aardbeving bestendig huis te bouwen voor onze kinderen werd dankzij jullie werkelijkheid. Het is ontroerend en hartverwarmend. Een welgemeende DANK U vanwege het ganse Shangrila Home Team en vooral van de kinderen. Huidige situatie: In de eerste plaats is er de bekommernis en zorg voor onze kinderen. Ze zitten voorlopig verdeeld over verschillende locaties. In de twee huizen van Lies Vink, “Tiom Laura” en “Marinka Home”, zit het grootste deel van de Shangrila Home kinderen (Bedankt Lies en het ganse team van Stichting Straatkinderen van Kathmandu). De baby’s slapen voorlopig in een gebouw van de schoolfamilie van onze sociaal werker Dinesh. Een deel van de kinderen kan logeren op school en de grote jongens kamperen in de tuin van datzelfde gebouw in een grote tent. Onze kinderen zitten er veilig en droog. Er is eten en ze kunnen zich wassen. Op zondag 7 juni zijn de scholen heropend en het normale leven herneemt zich. De ‘normale’ fondsenwerving die voornamelijk bestaat uit vaste steun van onze trouwe algemene en kind sponsors blijft natuurlijk ook nog doorgaan zodat we de vaste werkingskosten van 15.000 euro per maand voor het laten draaien van alle projecten (waaronder ook het YRP, de pottenbakkerij en de externe schoolsponsoring vallen) kunnen blijven doorstorten. Eveneens werd er al 50.000 euro gestort voor onmiddellijke hulp in de omliggende bergdorpen die totaal vernield zijn. Een truck werd gehuurd en bouwmateriaal (golfplaten, PVC-waterleidingen en hurktoiletten), voedsel en verzorgingssets (zeep, shampoo, enz…).werden geleverd door onze staf ( Dinesh, Prakash, Madhu sir ) en de oudere kids van Shangrila Home. Verder bedachten een aantal vrouwelijke vrijwilligers van verschillende organisaties, waaronder ook Shangrila Home, het idee om voor de getroffen vrouwen een “dignity packet” samen te stellen. Als je niets hebt en onder een zeil leeft in de hevige moessonregens, kan een beetje waardigheid je al een heel eind verder helpen. In deze packets die in elk dorp, waar er geholpen wordt, worden uitgedeeld zitten shampoo, zeep, waspoeder, ondergoed en maandverband en enkele tikkas (de rode stip die Nepalese vrouwen op hun voorhoofd dragen). Toekomstplannen: Ten eerste, zo snel mogelijk een tijdelijk huurhuis zoeken om onze kinderen weer terug samen te brengen en de stichtingen en mensen die hen tijdelijk opvangen, te ontlasten. Ten tweede, Dankzij jullie gulle stortingen hebben we al 1500 vierkante meter grond kunnen kopen voor 168.000 euro om er een aardbevingsbestendig huis voor honderd kinderen op te laten bouwen. Volgens een eerste raming zou dit complex ongeveer 400.000 euro kosten. Ten derde zullen we met het geld dat nog binnenkomt onze hulpacties in de bergdorpen voortzetten. In de verder afgelegen gebieden is onmiddellijke hulp nog steeds erg nodig.. De mensen leven daar nog steeds buiten onder zeilen. Golfplaten daken bijvoorbeeld zijn onontbeerlijk nu de moesson eraan komt. En met het installeren van toiletten en stromend water hopen we het risico op ziekten en epidemieën te beperken. WOORDEN SCHIETEN TE KORT OM IEDEREEN TE BEDANKEN. Paul Jacobs Voorzitter Shangrila Home vzw Zij die graag meer informatie willen of die willen lezen wat er de afgelopen maanden allemaal gebeurd is in Shangrila Home kunnen een kijkje nemen op hun website: www.shangrilahome.org Correspondent: Koen Cassimon


Nepal – 12 mei 2015 Ik ga er snel van gebruik maken dat mijn internet werkt en proberen dit emailtje door te sturen. Ik wil jullie allemaal hartelijk danken voor jullie lieve en bezorgde emails en jullie ongelooflijke steun. We hebben een aantal zware dagen achter de rug, maar zijn heel erg positief en hebben het gevoel dat het vanaf nu alleen maar de goede kant op kan. Dankzij de steun van zo vele mensen zit de kans er dik in dat onze droom over het bouwen van een aardbeving bestendig en kindvriendelijk onderkomen voor onze kids in de nabije toekomst wel eens werkelijkheid zou kunnen worden. We moeten het nog allemaal nagaan maar zijn er heel erg mee bezig. We hebben na de aardbeving van 25 april dus een dikke week buiten geslapen: eerst onder een zeil op het veldje naast ons huis, maar toen we de 2de nacht overvallen werden door een regenstorm zijn we allemaal kletsnat het klooster aan de overkant van onze straat in gevlucht, waar we nog steeds in open lucht moesten slapen, maar wel met een dak boven ons hoofd. Dat klooster had het ook erg te verduren gekregen en zag er al bijna even erg uit dan ons onbewoonbaar geworden huis. Maar het was er droger dan onder ons zeil en we hebben daar dus 3 nachten geslapen. Toen kregen we 6 tenten van het Belgische consulaat, en in elke tent konden we 6 kinderen te slapen leggen. We hebben dan met de tenten en het zeil een soort van 'tentenfort' gemaakt op het veldje en zijn daar gebleven tot al onze kinderen verhuisd waren naar hun tijdelijke nood-onderkomen. 22 van onze kinderen zijn opgepikt door hun ouders of andere familieleden, en die mensen moeten nu proberen om toch voor onbepaalde periode voor hun kinderen te zorgen. De overgebleven kleine jongens zijn verhuisd naar Marinka Home en de kleine meisjes naar Tiom-Laura Home. Beide homes zijn opgericht door een hele goede vriendin, Lies Vink uit Nederland, en ik dank haar uit de grond van mijn hart. De overgebleven grote jongens en meisjes zijn verhuisd naar Jorpati, waar de ouders van Nisha, de vrouw van mijn collega en goeie vriend Dinesh, een groot huis met een tuin hebben. De jongens slapen in de tuin in een grote tent die we van het B-fast team gekregen hebben, en de meisjes slapen met de 3 baby’s en hun nannies in een grote kamer met badkamer op het dak van het huis. Daar hebben we ook een 2de kamertje in gebruik dat dient als office en onze administratie staat dus ook alweer op poten. Ons personeel en onze vrijwilligers werken nu op alle 3 de locaties. Vandaag ben ik de jongens gaan halen in Marinka en Prakash de meisjes in TiomLaura, en zijn we met z'n allen de heuvels nabij Gokharna in getrokken. Ze waren zo ontzettend blij om mekaar te zien, en dit al na 4 dagen. We hopen dat de bouw inderdaad kan doorgaan, maar in tussentijd zijn we op zoek naar een huurhuis waar we weer een tijd met z'n allen kunnen in wonen zodat we Shangrila Home weer echt kunnen opbouwen en onze gast-tehuizen niet te lang tot last moeten zijn. Ik ben heel blij dat er na het nieuws van de aardbeving een paar vrijwilligers met spoed naar Nepal zijn gekomen, oudgedienden zoals Nathalie Lerclerc, Elisabeth Verbeeck en Elly Van de Wal, die de klappen van de zweep kennen en met wie het een plezier is om samen te werken, nu zeker onder deze omstandigheden. Jan Nijs heeft een jaar bij ons gewerkt en had gedaan en was nog een paar weken aan het uitbollen, maar heeft nu zijn vertrekdatum nog een paar maanden uitgesteld en is vanaf de dag van de aardbeving niet meer van onze kinderen hun zijde geweken. Veel ellende, maar ook veel hartverwarmende reacties van zo veel mensen, zowel hier in Nepal als in het buitenland, wat ons uitermate optimistisch stemt. Er zijn nog steeds naschokken, vanochtend om 4 uur nog één van meer dan 5 op de schaal van Richter. Iedereen wiens huis nog bewoonbaar is, is daar weer in getrokken, maar de schrik zit er bij iedereen nog stevig in. Onze huisbaas, een Nepalees die in Japan woont, is gisteren in Nepal toegekomen en is vandaag naar zijn huis komen kijken. Een hele lieve mens en zijn grootste bezorgdheid ging uit naar onze kinderen. De school blijft een maand gesloten, tot begin juni dus. Dit is dus nu de situatie wat Shangrila Home betreft. De situatie in het algemeen zullen jullie misschien nog beter kunnen volgen als ik. Van wat ik in de krant lees, kan ik opmaken dat er districten zijn waar nog geen hulp is geleverd. Heel veel mensen wonen nog steeds onder hun plastic zeil in het veld omdat hun huis onbewoonbaar is. En de regens komen er aan, vandaag al een hevige stortvlaag en vanaf morgen nog veel meer… Ik hoop dat er massa’s tenten mogen arriveren en op de juiste plekken terechtkomen om al die mensen droog te houden. Ik ga het hier bij laten, stuur gerust door naar wie ik het vergeten te zenden ben… Nogmaals hartelijk dank, en beste groetjes, Correspondent: Koen Cassimon


Nepal – 1 januari 2015

Een update over het YRP project van Shangrila Home, vanuit Kathmandu, Nepal.
Het YRP (Youth Rehabilitation Program) is gelokaliseerd in Kathmandu, Nepal, en heeft als missie de rehabilitatie van straatjongeren en hun reintegratie in de maatschappij. Rehabilitatie door middel van psychosociale counseling, bezigheids therapie (pottenbakkerij) en informele educatie (focus op alfabetisatie), en reïntegratie door middel van beroepsopleidingen en jobplacement.
Vroeger waren deze 2 stappen ook daadwerkelijk ingedeeld in 2 projecten op verschillende locaties, maar sinds april 2014 zijn beide projecten ondergebracht onder hetzelfde dak. Dit omdat het uiteindelijk om dezelfde doelgroep gaat, en we van mening waren dat de transfer van rehabilitatie naar reïntegratie op deze manier vlotter zou verlopen, en het ook makkelijker te runnen zou zijn voor onze medewerkers. En gelukkig is ondertussen gebleken dat deze veronderstellingen kloppen. 28 Jongeren wonen allemaal samen in 1 één huis onder begeleiding van een program manager, 2 sociaal werkers, een psychosociaal counselor en een pottenbakker.
De jongeren die net van de straten in het rehabilitatie programma terechtkomen, worden op dagelijkse basis gecounseld en indien mogelijk wordt er een veldtrip ondernomen naar hun dorp om weer contact op te bouwen met hun familie. De meeste straatjongeren hebben nog ouders of andere directe familie, maar zijn allemaal op heel jonge leeftijd weggelopen van thuis omwille van erbarmelijke omstandigheden die te maken hebben met armoede en alle ellende en geweld die daarmee gepaard gaan. Velen hebben al sinds jaren geen contact meer gehad en hun familie is veelal niet op de hoogte of hun kind nog leeft of niet. De reacties bij het weerzien zijn dus soms heftig, maar meestal draait zo’n bezoek enorm positief uit. De ouders zijn blij dat hun kind nog leeft en het goed doet, en de jongere wordt ontvangen als de verloren zoon die hij was, en zijn zelfwaarde krijgt een enorme boost nu hij weer beseft dat hij een thuis heeft waar hij uiteindelijk weer naartoe zal kunnen en zelfs zijn steentje zal kunnen bijdragen. Een heel belangrijk voordeel voor de jongere is ook dat hij nu in staat is om via zijn familie zijn identiteitskaart aan te maken, wat een niet al te evidente zaak is hier in Nepal, maar wel heel belangrijk voor iemands toekomst.
Het loopt uiteraard niet altijd even goed af, maar in de meeste gevallen dus wel, en dit onderdeel van het YRP programma is uiterst waardevol in het hele reïntegratieproces.
De carrière counseling verloopt ook heel goed, en al onze YRP medewerkers zijn nu getraind om zo’n counseling te kunnen geven en vast te stellen wat de beste keuze van beroepsopleiding zou kunnen zijn voor de kandidaat.
En zo proberen we onze programma’s steeds sterker te maken om onze begunstigden beter van dienst te kunnen zijn. Tijdens het vorige fiscaal jaar hebben we in totaal 62 jongeren kunnen inschrijven, waarvan er op het einde van het jaar 24 het project hebben verlaten met job en salaris, er 28 nog volop aan hun programma bezig waren, en 10 het spijtig genoeg halverwege hebben opgegeven (23 % van het totaal) om weer naar de straten terug te keren. Toch mooie resultaten die nog steeds hoger liggen dan onze doelstellingen.
Wederom met heel veel dank aan allen die dit mogelijk maken,

Correspondent: Koen Cassimon


Nepal – 7 maart 2014

Een update over het YRP project van Shangrila Home, vanuit Kathmandu, Nepal.
Het YRP (Youth Rehabilitation Program) draait nog steeds op volle capaciteit om aan straatjongeren de kans te geven uit het straatleven te stappen en door middel van een beroepsopleiding te reïntegreren in de Nepalese maatschappij. Via dit project hebben we gedurende het vorige fiscaal jaar in totaal 48 jongeren opgenomen, waarvan 19 binnen die periode hun training hebben afgemaakt en een job gevonden, en 10 het spijtig genoeg vroegtijdig voor bekeken hielden en weer voor de straten kozen (20.8 % van het totaal aantal begunstigden).
Shangrila Home viert volgend jaar (november 2015) haar 20ste verjaardag, en dit jaar in augustus bestaat het YRP op zich al 10 jaar. In de afgelopen 9 jaar en half hebben we met dit project in totaal 185 begunstigden gereïntegreerd met job en salaris.
Via het langetermijnkinderopvangtehuis en ons schoolsponsoring programma helpen we veel kinderen tegelijkertijd, terwijl onze transitprojecten een kleinere capaciteit hebben, maar we uiteindelijk op korte termijn veel meer jong volwassenen weer de maatschappij kunnen in sturen. Terwijl het YRP zich focust op reïntegratie, draaien we nog een transitproject dat gebaseerd is op rehabilitatie, wat in vele gevallen een eerste noodzaak vooraleer we aan reïntegratie kunnen beginnen. Dit project heeft de vorm aangenomen van een pottenbakkerij waar dezelfde doelgroep terecht kan, en focust zich op bezigheidstherapie (het werken met de klei om zich te leren concentreren en tegelijk de geest te ontspannen) en informele educatie (vooral alfabetisatie). Eens de jongere kan lezen en schrijven en alles weer op een rijtje heeft in zijn hoofd, kan hij transfereren naar ons YRP project om alsnog aan een beroepsopleiding te beginnen.
Deze 2 projecten hebben altijd op aparte locaties gedraaid, maar gaan we vanaf volgend fiscaal jaar onderbrengen in eenzelfde projectgebouw, zodat de transfer van het ene programma naar het andere vlotter kan verlopen, en we op een betere manier onze counseling kunnen managen. We zijn begonnen aan een meer uitgebreide en professionele psychologische begeleiding van de jongeren en doen nu ook op voorhand een specifieke carrièrecounseling om hen te helpen de juiste keuze van training te kiezen.
Het is ons duidelijk dat deze programma’s nog lang niet doodgebloeid zijn en er nog volop nood is aan de sociale diensten die we op deze manier kunnen verlenen, en we zijn blij dat we nog steeds, na al die jaren, ons steentje kunnen bijdragen om jonge mensen die buiten de maatschappij staan er weer stevig in te krijgen.

Correspondent: Koen Cassimon

Nepal – 6 februari 2013

Een update over het YRP project, vanuit Kathmandu, Nepal.
Het Youth Rehabilitation Program, één van de projecten van Shangrila Home in Kathmandu, Nepal, draait nog steeds op volle toeren. Het merendeel van de begunstigden beëindigt nog steeds z’n training en verlaat het project met een job en een salaris. Een kleine minderheid houdt het vroegtijdig voor bekeken en zoekt weer z’n toevlucht in de staten van Kathmandu.
Er zijn vele succesverhalen, en het mooiste daarvan, gaat over Phurnima, een jongen die van geen hout pijlen wist te maken, en nu van datzelfde materiaal prachtige meubels maakt. Hij heeft 3 jaar geleden een training afgemaakt in houtbewerking en heeft ondertussen zijn eigen “carpenter workshop” opgericht. Hij krijgt ontzettend veel bestellingen en neemt andere jongeren in dienst die dezelfde opleiding hebben gevolgd via het YRP. Krishna, een jongen die in ons lange-termijn opvangtehuis zat maar zijn studies op school niet wou afmaken, is net bij hem in dienst gegaan en we zijn heel blij dat we voor hem een oplossing hebben gevonden en dat hij het zo goed doet nu.
Niet alle verhalen zijn succesverhalen natuurlijk en soms loopt het al eens heel erg fout. Laxu zat ook in ons lange-termijn opvangtehuis. Hij is daar toegekomen als klein jongetje van 5. Ook hij is uiteindelijk op 15 jarige leeftijd in het YRP terechtgekomen wegens moeilijkheden op school en is aan een opleiding houtbewerking begonnen. Hij was heel enthousiast en deed het enorm goed. Aan het einde van je opleiding kan je een overheids-examen doen maar daarvoor heb je een identiteitsbewijs nodig. Laxu wist zelf niets over zijn afkomst maar na lang en hard zoeken, hebben we uiteindelijk door puur toeval toch zijn familie terug gevonden. Een heel erg arm gezin met een aan alcohol verslaafde vader. Voor hen kwam er een droom uit: plots stond er een jongvolwassen, sterke zoon voor hun neus, een zoon die voor hen kon werken en geld verdienen. En Laxu was maar al te bereid. Alleen spijtig dat de familie zelf niet bleek te verstaan dat Laxu’s kansen een pak beter zouden zijn als hij zijn opleiding helemaal zou afmaken. Vader is hem beginnen pushen en heeft hem uiteindelijk kunnen overtuigen om weg te lopen uit het YRP en in zijn dorp op de velden te gaan werken.... anderhalve maand voor zijn opleiding van 2 jaar zou zijn afgelopen...
En zo zijn er nog 101 verschillende verhalen, en zelfs meer, maar over ’t algemeen gaat het ontzettend goed met het project en we helpen nog steeds, sinds de oprichting in 2004, elk jaar rond de 25 jongeren van de straten af en de maatschappij weer in.
Met dank, uit naam van alle medewerkers, en alle begunstigden.

Wim De Becker
Verantwoordelijke ter plaatse
Shangrila Home VZW

Correspondent: Koen Cassimon

Nepal – 24 februari 2012

Een update over het YRP project, vanuit Kathmandu, Nepal.
Het Youth Rehabilitation Program is één van de projecten van Shangrila Home met als doel het rehabiliteren van straatjongeren in Nepal door hen op te nemen in een transit home en hen van daaruit op vocationele opleiding te sturen.
In april 2004 hebben we dit project opgestart, met veel goede moed omdat het heel erg nodig was om iets te proberen te doen aan de uitzichtloze situatie van zo vele jongeren van +15 jaar die op de straten van Kathmandu leefden, en met een bang hartje omdat we de slaagkansen van zulk een project heel moeilijk konden inschatten.
Nu, bijna 8 jaar later, zijn we heel erg blij dat we het initiatief hebben genomen en dat we kunnen melden dat het heel erg goed gaat met het YRP. In de loop der jaren zijn er juist geteld 240 straatjongens bij ons de revue gepasseerd. 60 % van deze jongeren hebben hun opleiding afgemaakt, een diploma behaald en een job met salaris gevonden. 33% heeft het opgegeven. 7% is momenteel nog volop bezig met een opleiding.
We zijn heel erg tevreden met deze cijfers, in die zin dat we weten dat we met een heel erg moeilijke doelgroep werken en we heel erg gevreesd hadden voor het slaagpercentage. Natuurlijk vinden we het spijtig van die 33% die we niet genoeg hebben kunnen motiveren en overtuigen om door te zetten, maar het feit dat de meerderheid van deze jongeren toch hebben volgehouden, ondanks hun gebrek aan eigenwaarde, zelfvertrouwen, educatie en toekomstplanning, sterkt ons in onze motivatie en gedrevenheid en overtuigt ons van het nut van, en de nood aan een project zoals het YRP.
Met velen van onze vroegere begunstigden hebben we nog contact. Zij die het hier gehaald hebben, doen het allemaal nog steeds goed, sommigen zelfs heel erg goed. Er zijn voorbeelden genoeg: iemand die een houtbewerkingopleiding volgde en nu daarin lesgeeft in afgelegen districten via een overheidsproject en daarmee een enorm salaris verdient, iemand die een kook cursus heeft gevolgd en nu zijn eigen barbecue restaurantje heeft met werknemers in dienst, iemand die net een eigen korte documentaire over het leven in Humla (een afgelegen district) heeft gemaakt, iemand die als loodgieter zo veel werk heeft dat hij nauwelijks wat tijd kan spenderen met zijn vrouw en 2 kindjes, maar wel vlotjes in hun levensonderhoud kan voorzien… Zo veel mensen die hier als bange, kwade, onzelfzekere, gedeprimeerde, moegetergde jongeren zijn toegekomen en nu een volwaardig leven leiden binnen de Nepalese maatschappij.
Dat we gemotiveerd zijn om door te gaan met dit project ligt voor de hand. En dat dit ons mogelijk gemaakt wordt door het vertrouwen van zo veel personen, en organisaties zoals De Brug om ons hiervoor financieel te blijven steunen, geeft ons de moed en kracht die we hiervoor nodig hebben.
Met dank, vanwege alle medewerkers, en natuurlijk ook alle begunstigden.

Correspondent: Koen Cassimon

Nepal – 28 januari 2011

Shangrila Home heeft er weer een goed jaar op zitten. We hebben rond eind juli 2010 onze eerste evaluatie door de Nepalese overheid gekregen. Ze waren streng en hadden hier en daar wat opmerkingen over de administratieve kant van onze NGO (de puntjes op de i), maar we hebben behoorlijk wat lovende kritieken gekregen over de praktische aanpak van onze projecten. Er bestaan vele kinderopvangtehuizen in Nepal, en die zijn nodig ook. Maar projecten voor rehabilitatie van straatadolescenten zijn dun gezaaid, en men was heel enthousiast over ons Youth Rehabilitation Program (YRP), een project dat, mede door de financiële steun van VZW de Brug, straatjongeren onderdak en een beroepsopleiding aanbiedt, zodat ze nadien weer een leven binnen de Nepalese maatschappij kunnen opbouwen.
Na 6 jaar YRP hebben we weer eens de balans opgemaakt. En het ziet er nog steeds goed uit. Van de 191 jongeren die aan het programma hebben deelgenomen, zijn er 127 die hun cursus hebben afgemaakt en het project verlaten hebben met een job. Dat is 66.5 procent. 49 Jongens hebben het onderwege voor bekeken gehouden (25.65 procent) en 15 jongeren zijn nog bezig (7.85 procent).
Steeds meer organisaties willen hun probleem jongeren in het YRP plaatsen, en tegelijk zijn er ook steeds meer organisaties die een soortgelijk project willen opstarten. Teken dat er meer en meer nood aan blijkt te zijn. Deze doelgroep is niet gering en voor de meesten van hen is het er op of er onder. In het begin was het enkel de CPCS shelter die z'n jongeren naar ons stuurde voor een opleiding, maar ondertussen werken we ook samen met verschillende andere grote NGO's zoals CWIN, APC-Nepal en Voice of Children. Al deze NGO's hebben zelf gelijkaardige projecten gerund, maar deze bleken uiteindelijk praktisch niet te draaien. Het opzet en de aanpak van het YRP lijkt te werken. Het merendeel van de jongeren haalt het en doet het goed nadien
In ons YRP project is het een komen en gaan van jongeren die zich zo goed als allemaal volop op hun beroepsopleidingen storten en na verloop van tijd met een getuigschrift op zak, en een betaalde job, het project verlaten. Zo is het echt, en als je het zo stelt, dan lijkt het een makkie. Wat het natuurlijk niet is.
Ik neem m’n hoed af voor onze verantwoordelijke, Dilu, die het allemaal zo makkelijk doet lijken, maar er in werkelijkheid dag en nacht mee bezig is om alles en iedereen in goede banen te leiden. Zijn aanpak, inzicht en charisma doen het project slagen in alle opzichten. Hij heeft in de afgelopen jaren geleerd om de tegenslagen en het falen van sommige jongeren niet als een persoonlijk falen op te vatten, en om de successen en het slagen van de meerderheid van alle jongeren die passeren niet als vanzelfsprekend te beschouwen. Zijn aanpak is strikt, maar flexibel genoeg om uitzonderingen te aanvaarden en ook voor hen een oplossing te vinden.
Het zijn de werkkrachten aan de Nepalese kant en de steun vanuit de Belgische kant die onze projecten tot nog toe doen slagen. We hopen van harte dat we op deze manier mogen blijven verder draaien tot er misschien ooit een moment komt waarop we hier niet meer nodig zijn…
Met dank aan de leden van VZW De Brug,

Correspondent: Koen Cassimon

Nepal – 29 juli 2010

Kids Shangrila Home draait momenteel 5 projecten: 2 permanente kinderopvangtehuizen, 2 transit homes voor straat adolescenten, en een schoolsponsoring project voor kinderen die in de thuis-situatie kunnen blijven maar niet naar school kunnen gaan. In totaal zorgen we op verschillende manieren voor 180 kinderen/adolescenten en 18 minderbedeelde vrouwen.
28 Van die adolescenten kunnen terecht in onze transit homes: het pottenbakkerij project in Gokharna en het Youth Rehabilitation Program (YRP). We hebben in Gokharna nog een kamertje bij gehuurd en daar kunnen momenteel 8 jongeren tegelijk wonen. Ze zijn analfabeet en komen elke ochtend naar ons hoofdhuis voor alfabetisatie lessen. Onlangs zijn er weer 2 van die jongeren verhuisd naar het YRP. Hun jaartje Gokharna zat er op. Ze kunnen lezen en schrijven, en het zit goed in hun kopke. Ze zijn net verhuisd. Uttam gaat auto's leren repareren en Devi Ram wordt kok.
En zo zijn er nog 18 jongeren in het tehuis: 5 timmermannen, 2 brommer monteurs, 4 drukkers, 1 loodgieter, 1 elektronica specialist, nog een kok en nog 3 auto monteurs.
Plus nog 1 jongen die gewoon naar school gaat. Dit past niet in het normale opzet van dit project. Het YRP focust zich enkel op beroepsopleidingen voor zij die hun basis school niet hebben kunnen afmaken, of nooit naar school geweest zijn. Maar we hebben besloten een uitzondering te maken, gewoon omdat dit heel erg nodig was: Sano Veejay is een jongen die het heel erg moeilijk heeft. Hij is in Kids Shangrila Home toegekomen toen hij nog maar een jaar of 9 was. Maar toen was het al te laat. Sociaal onaangepast gedrag: stelen, slaan, liegen, bedriegen, en altijd maar weer falen op school… en het werd er in de loop der jaren niet beter op. Toen hij 13 was hebben we besloten hem in de school te laten verblijven waar al onze kinderen naartoe gaan. Dit is een kostschool, dus geen probleem. En tot onze grote opluchting verbeterde hij aanzienlijk, en zelfs in die mate dat hij een model-student werd, altijd de eerste van de klas. Het regime in die school is een iet of wat militaristisch, iets wat we bij ons thuis absoluut niet zouden zien zitten, maar Veejay had dit duidelijk nodig.
Spijtig genoeg is de directeur, die een natuurlijke autoriteit uitstraalde, op pensioen gegaan, en kwam er een jongere en onervaren directeur in de plaats. Hele sympathieke man, maar Veejay had onmiddellijk in de mot dat hij deze man gemakkelijk de baas zou kunnen. En de problemen begonnen weer: falen, vechten, weglopen, geen respect tonen…
Veejay is dus nu aan zijn allerlaatste kans bezig. Hij blijft naar dezelfde school gaan, maar woont nu in het YRP, waar het er evengoed heel strikt aan toe gaat en waar hij van Dilu, onze verantwoordelijke, geen kans zal krijgen om de boel op stelten te zetten. 2 Keer per week gaat hij op sessie bij een psycholoog. Hij moet nog anderhalf jaar, en dan heeft hij zijn SLC behaald (School Leaving Certificate). En wij hopen hier van harte dat hij het gaat halen.
Graag wil ik De Brug nog een keertje heel erg bedanken voor hun steun, en we doen ons uiterste best om met de fondsen die we ontvangen, er zo veel mogelijk van deze probleem jongeren weer helemaal bovenop te krijgen.
Beste groeten vanuit Kathmandu, Nepal.

Correspondent: Koen Cassimon

Nepal – 21 september 2009

Shangrila Home draait op volle toeren.
14 Jaar geleden begonnen met 11 kinderen, en ondertussen ter plaatse uitgegroeid tot een INGO met 5 projecten en in totaal een 150-tal begunstigden. Dit alles hebben we te helemaal te danken aan de sponsoring van zo veel mensen, want we krijgen tot nogtoe geen subsidies van geen enkele regering. Het budget komt volledig van prive mensen en andere Belgische VZW's en organisaties en scholen.
En de centen worden goed besteed. Het YRP (Youth Rehabilitation Program) is het Shangrila project waarvoor we van VZW De Brug al een aantal jaar steun ontvangen. Het gaat om een transit huis waarin per periode een 20-tal straatjongeren tussen de 15 en 20 jaar kunnen verblijven, en van daaruit op technische training worden gestuurd in instituten in de Kathmandu vallei. Het is een mooi en nodig project en het levert goeie resultaten. Deze jongeren krijgen hier echt een laatste kans op een uitweg om te ontsnappen aan hun uitzichtloze bestaan. En velen nemen die kans met beide handen aan.
5 Jaar geleden hebben we het YRP opgestart en in die tijd zijn er al 104 van die straat jongeren en jeugd delinkwenten die hun cursus met vrucht beeindigd hebben en ondertussen een job en een inkomen hebben. 20 zijn er nog aan hun cursussen bezig. Een 40-tal hebben het opgegeven. Dit betekent dat er toch een 75 procent van al die jongeren van de straten af zijn. Toen we begonnen hadden we gehoopt op minstens 50 procent, je werkt tenslotte met een ontzettend moeilijke doelgroep.
Voor deze jongeren bestaat er al jaren lang geen toekomst meer, zelfs geen morgen. Ze leven van dag tot dag. Ze krijgen geen kansen en hoe ouder ze worden, hoe moeilijker om nog ooit uit die vicieuze cirkel van geweld, alkohol en drugs te geraken. De eerste maand in ons YRP project is kritiek voor hen. Ze moeten niet alleen gaan studeren, maar ze moeten ook plots gaan leven volgens een bepaalde structuur, in een geordende samenleving. En dat is een niet te onderschatten uitdaging als je al jaren op de straten leeft. Want morgen bestaat niet, en het moet nu goed zijn, niet straks, niet morgen. 1 klein probleempje is soms al genoeg voor hen om het niet meer te zien zitten. Ze hebben weinig zelfvertrouwen en zelfwaardering. Ook dat proberen wij hen terug te geven.
Als ze die eerste maand halen, dan is de kans dat ze het opgeven al een pak kleiner. En blijkbaar werkt ons systeem goed, want we boeken meer successen dan we ooit hadden verwacht. Wat ons project verschillend maakt van andere soortgelijke projecten, is dat wij ook naar jobs zoeken, en we daarvoor via onze medewerkers vele contacten hebben. Tot nogtoe hebben we steeds voor elke gegradueerde een job gevonden. Dat maakt het voor de meesten onder hen echt de moeite waard om zelfs op moeilijke momenten keihard op hun tanden te bijten en door te zetten.
Wij blijven alvast heel erg in dit project geloven en zijn ontzettend blij dat we met onze eigen ogen de resultaten kunnen aanschouwen. Ik dank hierbij De Brug, en alle mensen die via deze organisatie hun steentje hebben bijgedragen tot het helpen van deze kansarme jongeren.

Shangrila Home zoekt kledij
Vooral T-shirts maat S, ondergoed (voor jongens en meisjes) en kledij voor +10-jarigen.
Maar vooral zoeken zij transport voor deze kledij en andere goederen naar Kathmandu Nepal.
Heeft er iemand mogelijkheden? Via transportbedrijven, vlieg je zelf naar ginder en mag je valies volgepropt worden, ….
Alle info:

Correspondent: Koen Cassimon

Nepal – 1 september 2009

Op 1 september was Wim De Bekker, verantwoordelijke van ons project Shangrila Home in Nepal, te gast voor een gespreksavond. Hij had Inge Bracke, stichtster en drijvende kracht, meegebracht zodat we alles konden vragen wat we wilden weten. De 2 Shangrilamonumenten in huis!
Inge is destijds bescheiden begonnen met het opvangen van enkele kinderen en heeft dit verder uitgebouwd tot wat het vandaag is. Steeds met dezelfde ideeën in het achterhoofd : de kinderen alfabetiseren, Engels leren en een degelijke opleiding laten volgen of een beroep aanleren. En dat is aardig gelukt. Inmiddels huren zij een groot hotel waar zij ± 100 kinderen opvangen (van 0 tot 18 jaar). Oudere straatkinderen die nog begeleid willen worden en een beroep willen leren, doch wegens hun leeftijd en achterstand de structuur in Shangrila niet aan zouden kunnen of zouden verstoren, worden opgevangen in YRP (youth rehabilitation program). In Gokharna hebben ze een eigen pottenbakkerij waar ze beroepsopleidingen geven en recent werd een nieuw tehuis geopend, met Nederlandse steun (Marinka Home).
Daarenboven hebben ze nog een financiële schoolsponsoring voor 17 kinderen die thuis kunnen blijven wonen.
Ruim 150 kids dus waar zeer goed voor gezorgd wordt. Enkele onder hen zijn inmiddels zelf al tewerkgesteld in Shangrila.
De sympathie die Wim uitstraalt is enorm, het project –na al die jaren- nog altijd even mooi.
Hartelijk dank aan Wim omdat hij tijdens zijn kort bezoek aan België voor ons tijd wilde vrijmaken.

Correspondent: Koen Cassimon

Nepal – 27 januari 2009

Heel, heel erg bedankt weeral!
Daar kunnen we weeral vanalles mee doen!
Ik ben vorig jaar niet in België geraakt, maar hopelijk dit jaar wel, en dan kom ik zeker langs. Ik heb nog steeds af en toe last van een 'filosoof'-fixatie, maar ben er nog niet in geslaagd iets gelijkaardigs te fabriceren.

Correspondent: Koen Cassimon

Nepal - 15 januari 2008

Allereerst en hele grote, dikke DANK U!!! van ons allemaal voor dit fantastische bedrag. Dat doet weer deugd, en jullie kunnen er natuurlijk van op aan dat elke euro hier heel goed gespendeerd gaat worden!
De “cooking boys”, zoals ze bij ons genoemd worden, uit mijn vorige verslag, zijn allemaal afgestudeerd. Ze hebben ook allemaal een job. De meesten zijn aan de slag in een restaurant en werken voor een vast loon. Maar Kamal en Shagar, die hadden andere plannen. Zij wilden graag zelfstandig beginnen. Natuurlijk schrokken wij nogal, want het ligt niet in onze bedoeling (noch in onze financiële middelen) om onze jongens na hun cursus helemaal te gaan installeren in hun eigen restaurantje met alles er op en er aan. Maar dat waren ze niet van plan. Ze wilden gewoon een houten kar (een beetje een uit de kluiten gewassen kruiwagen), een kerosinevuurtje en wat kookpotten. Een mobiel restaurantje waarmee ze naar de plekken kunnen rijden waar veel mensen zijn. Op het menu zouden een simpelweg een paar soorten snacks staan, zoals momo’s, samosa’s en pakauda’s. Eigenlijk een schitterend idee. We stonden wel nog wat huiverig tegenover het idee dat deze jongens dan helemaal zelf hun geld zouden moeten beheren. Als je centen verdient, is de verleiding om die allemaal op de doen natuurlijk groot, en deze jongens zouden moeten leren om hun geld te beheren, om steeds weer genoeg geld opzij te houden om weer nieuwe voorraden mee te kopen. Na overleg met de sociaal werkers van CWIN (de organisatie waar deze 2 jongens vandaan kwamen) werd er besloten dat wij voor al het benodigde zouden zorgen, en dat de follow-up en het beheer van het geld zou worden gedaan door CWIN. En ze zijn vertrokken ondertussen. Laat ons hopen dat het goed mag gaan...
Vorige maand hebben we Dashain en Tihar gevierd, de 2 belangrijkste religieuze festivals hier in Nepal (een beetje vergelijkbaar met onze kerst en nieuwjaar). Dat is de tijd van het jaar waarop iedereen z’n familie gaat opzoeken. In ons YRP huis gaan zij die nog familie hebben een paar dagen op bezoek. En zij die al bij ons zijn weggegaan en verder geen familie hebben, komen ons opzoeken.
Saroj, onze olijke dikkerd van vorig jaar, is een keertje langs geweest, en hij zag er heel goed uit. Ondanks het feit dat hij nu full time roomijs maakt, is hij toch stevig afgevallen. Hij doet z’n job heel graag en heel goed, en hij verdient een meer dan behoorlijk salaris. Hij is erg trots op zichzelf en wij uiteraard ook op hem. Samen met Saroj is ook Ganesh meegekomen. En chapeau voor deze jongen. Met het beetje geld dat hij had kunnen sparen op zijn eerste job, en nog een lening, is hij een klein Sekuwa (barbeque) restaurantje begonnen. En dat draait onwaarschijnlijk goed. Hij heeft net z’n eerste werknemer in dienst genomen omdat hij het alleen helemaal niet kan bolwerken. Hij is z’n lening aan het afbetalen, maar het gaat sneller dan hij ooit had durven hopen. Ook hij zag er fantastisch goed uit en gelukkig.
Dus koken maar! Er blijkt veel werk te zijn voor koks en er zijn veel geinteresseerde kandidaten. Vorige week zijn we alweer met een nieuwe kook cursus gestart. Verder begint half december de houtbewerking cursus en begin februari motorcycle, loodgieter en electriciteit, waarvoor we ook weer de nodige kandidaten hebben.
Laat maar draaien, die boel!

Nepal - 23 oktober 2007

Een YRP update

Onze vorige lichting koks heeft ons ondertussen al lang verlaten en onze huidige groep heeft nog 2 maanden te gaan. En wederom is de kookcursus een succes. De jongens zijn en blijven geïnteresseerd en elke zaterdag, hun enige vrije dag, experimenteren ze er op los in de keuken van het YRP huis, met meestal zeer acceptabele resultaten. Tegen de tijd dat deze mensen hun diploma behaald hebben, is er al een volgende groep van 6 man gereserveerd in het kookinstituut.
In juli hebben we weer wat nieuw volk binnengehaald in het YRP. Buiten het koken zijn er ook nog steeds heel wat jongens geïnteresseerd in het herstellen van brommers en auto’s. We hebben 3 jongens kunnen transfereren van ons pottenbakkerijproject in Gokharna naar het YRP. Toen deze jongens in Gokharna toekwamen konden ze nauwelijks lezen en schrijven en nu dus wel. Ze zitten alle drie op training tussen de brommers en de auto’s en doen het goed. Vooral op Jai Ram zijn we trots. Hij was een jongen met de reputatie van een projecthopper : hij zocht steeds weer hulp bij organisaties en projecten, kreeg steeds weer kansen en liep steeds weer weg als het hem een ietsje te moeilijk of te zwaar werd. Maar deze keer had hij zichzelf beloofd om te blijven en dat heeft hij ook gedaan. Hijzelf is daar trouwens ook behoorlijk trots op.
Natuurlijk is weer niet iedereen gebleven die in juli is toegekomen. Binnen de 2 weken waren er al 2 weg, en iets daarna nog één. Voor sommigen lijkt een opleiding van 6 maanden al een eeuwigheid en als ze dan één offday hebben, geven ze op en zijn ze weg. Anderen hebben dan weer zo weinig zelfvertrouwen dat ze er van overtuigd zijn dat ze toch niet zullen slagen en zijn ook weg. Het enige wat wij dan nog kunnen doen, is hopen dat ze toch niet weer helemaal naar af gaan. Onlangs zat ik in een taxi wat naar het verkeer te staren en herkende ik de bestuurder van een minibusje dat dienst deed als openbaar vervoer. Het was een ex-YRP boy, eentje die was weggelopen. Dat is dan in orde dacht ik, want hij heeft een job en ziet er goed uit met z’n flashy zonnebril.
Dat onze YRP boys buiten technische vaardigheden er ook nog andere hebben, is nog maar eens bewezen tijdens ons grootse feest voor National Children’s Day vorige week. We hebben een hele dag gespeeld en gefeest en een deel van de YRP boys waagden zich aan een deelname aan de quiz. En ze moesten qua algemene kennis helemaal niet onderdoen aan onze geschoolde Shangrila Kids. Zij die dan weer te weinig zelfvertrouwen hadden voor de quiz, hebben terwijl een prachtig groot schilderij gemaakt op doek. De grootste artiest was Surya Tamang, één van de jongens die vorig jaar na een bloedonderzoek kort na zijn aankomst te horen kreeg dat hij HIV positief was. Toen we op dat moment het slechte nieuws aan dat klein frêle jongetje hadden verteld en hem de raad hadden gegeven zichzelf goed te verzorgen, heeft hij dit wel heel erg letterlijk genomen, want nu, een jaar later, is hij veranderd in een grote, knappe en zelfzekere spierbundel, recht uit den Bollywood movie gestapt.
En zo zal het altijd gaan in het YRP huis : er zijn zij die er niet in kunnen geloven dat ze er ooit iets van gaan maken, en er zijn zij die alles op alles zetten om er toch iets van te maken. En gelukkig zijn de laatstgenoemden nog steeds in de meerderheid.

Correspondent : Koen Cassimon

Nepal - 24 juli 2007

Ik ben heel erg blij te mogen melden dat met ons alles goed gaat. En dit dankzij de steun die we van zo veel mensen, waaronder jullie allemaal, mogen ontvangen.
De politieke situatie in Nepal is er niet bepaald stabieler op geworden. Het volk kwam vorig jaar in opstand, de koning werd afgezet, de politieke partijen namen het over, er werd een vredesakkoord getekend waardoor de Maoïsten nu officieel geen rebellen meer zijn en deel uitmaken van de interim regering, en er zouden binnen de kortste keren verkiezingen komen. Maar toen begonnen de politieke partijen onderling te ruziën, kwamen de ene etnische minderheidsgroepering na de andere in opstand, begonnen de algemene stakingen weer meer en meer het dagelijkse leven te verlammen, en waren er plots weer allerlei tekorten waaronder ook benzine, zodat er maandenlang kilometerlange files aan de benzinestations stonden waar de autobezitters (voor het grootste deel taxi chauffeurs) wel 10 uur moesten aanschuiven voor een rantsoen van 5 liter benzine..., wat de onvrede en onrust niet bepaald temperde. En ook de verkiezingen bleven uit en zijn ondertussen al verplaatst van juni naar 22 november.
Niet bepaald stabiel dus, maar desondanks doen onze kids het goed, en ze leven hun leventje. Er zijn er weeral 4 (2 jongens en 2 meisjes) die dit jaar hun basis school hebben afgemaakt en klaar zijn om verder te studeren. Onze oudste, Ram, is aan zijn laatste semester bezig voor zijn bachelors in computer-science . En iedereen was geslaagd op de basis school, dus ze mochten weer allemaal een jaartje hoger. Ze doen hun ding, en ze doen het goed.
Onze Subadhra, een mentaal gehandicapt meisje van 19, werd via haar speciale school getraind en uiteindelijk geselecteerd voor de Special Olympics in Shanghai. We hebben in allerijl haar identiteitskaart en paspoort moeten regelen. Dat moest plots binnen de 5 dagen en heeft ons bloed, zweet en tranen gekost, maar we kregen het voor mekaar met behulp van één van onze oudere jongens. Want dat is het leuke in ons huis. Onze oudere jongens en meisjes weten van aanpakken en bij dringende problemen en grote drukte kunnen we gewoon op hen rekenen. Ze helpen elkaar, ze steunen op elkaar en ze sleuren elkaar overal door.
Een jongen van 20 die pas op z’n 15 de recht van de straat bij ons toekwam, heeft net zijn SLC (School Leaving Certificate) behaald en geeft nu alle avonden bijles aan een meisje van 14 met leerproblemen. Een jongen van 18 maakt een reis van 5 dagen naar het zuiden van Nepal om daar de nodige officiële papieren in orde te gaan maken voor 3 kleine jongetjes in ons huis. Een meisje van 18 ontfermt zich als een moeder over een meisje van 4 en doet dit al sinds het kleintje bij ons terecht kwam. Een jongen van 19 is sinds 6 maanden eindelijk, na een lange periode in een afkick center, van de drugs af en geeft nu alle ochtenden in ons huis de huiswerk begeleiding aan al onze kleintjes, brengt daarna onze Subadhra naar haar speciale school en gaat dan werken als vrijwilliger in een ander afkick center.
Ze zijn allemaal goed bezig en daar kunnen we alleen maar ontzettend blij mee zijn en ook heel erg trots op zijn. Daarom nogmaals van harte dank en wij hopen, ongetwijfeld samen met jullie allemaal, dat het nog lang op deze manier mag blijven doorgaan.


Hierna nog een kort tekstje naar aanleiding van het bezoek van Wim.

SHANGRILA HOME

Afgelopen zomer hebben we Wim Dai van ons project Shangrila Home uit Nepal mogen ontvangen. Wim is reeds geruime tijd de vervanger van Inge Bracke. Inge is in het verleden reeds verschillende malen onze gast geweest tijdens een gespreksavond en elke keer was even boeiend en aangenaam. Wim zou het dus niet gemakkelijk krijgen … maar hij heeft dezelfde kwaliteiten als Inge. Betrokken en geïnteresseerd in de mensen rondom hem, dankbaar voor hetgeen zijn werkgroep en ook De Brug voor Shangrila doet, een vlotte prater en een enorme ervaring met de straatkinderen van Kathmandu. Bovenal heeft hij nog iets extra : een gezonde eetlust. Zo deed hij de keuken alle eer aan !
Het werd een gezellige avond waar we weer van alles geleerd hebben en waar de banden met dit project nogmaals aangehaald werden.
Ook Inge Bracke zelf was van de partij, we weten dat ze graag naar Kalmthout komt.
We hebben beiden opgehaald in het winkeltje van Inge (aan De Wilde Zee in Antwerpen). Een gezellig winkeltje tjokvol spulletjes uit Azië. Schitterende handgemaakte juwelen, wierook, kledij, muziekinstrumenten, prullaria, teveel om op te noemen. Een aanrader als je geschenkjes zoekt …
Uiteraard heeft Inge ons ook nog van alles verteld en blijft zij zeer betrokken bij Shangrila Home.
Een zeer gevulde en lange avond, maar meer dan de moeite waard.

Correspondent : Koen Cassimon

Kathmandu - november 2006

Zoals Napoleon al zei : ‘stilstand is achteruitgang’. Al vanaf de start van het project Shangrila Home , nu elf jaar geleden, is er steeds verandering , groei en verbetering geweest.
Wat er nu gebeurt past mooi in die traditie. Inge, Inge didi, heeft de laatste elf jaar alles van zichzelf gegeven om kinderen in nood, kinderen zonder zorg, zonder liefde, zonder bescherming, dat te geven wat ze misten. De kans om kind te zijn, de kans op een menswaardig bestaan, kans op scholing. En misschien het belangrijkste, er zijn als het nodig is, er zijn als ze verdrietig zijn, er zijn als die gruwelijke nachtmerries uit het verleden weer eens opduiken, ER ZIJN.
Dit kruipt uiteraard niet in koude kleren en na elf jaar gevecht, met vallen en opstaan, is het tijd om de fakkel door te geven. Met alle begrip. Ze heeft dat groots gedaan, we zijn trots op haar. Zoals wij zeggen in De Werkgroep, ’t is nogal ne gast hé.
De fakkel gaat naar Wim, Wim dai. Reeds jaren een vaste waarde in onze organisatie, een begrip voor de kinderen.
Begonnen als vrijwilliger, jaar na jaar, besloot Wim drie jaar geleden om zich permanent te vestigen te Kathmandu. Hij is de grote bezieler van de YRP, brengt de kinderen en het personeel reeds jaren Engels bij maar vooral is hij gekend om z’n warme zijn.
Om de fijne manier waarop hij met de kinderen omgaat, ze begrijpt, ze liefde en aandacht geeft.
Wim dai is geen vervanger van Inge, hij is gewoon De Wim. Wij (de werkgroep) zijn overtuigd dat hij die fakkel met waardigheid en kennis van zaken zal dragen. Met Wim als verantwoordelijke gaat het succesverhaal van Shangrila Home verder, zal het Home verder groeien.
Sponsors en sympathisanten, wij hopen dat jullie vertrouwen in Inge, Wim en de Werkgroep niet wankelt met deze veranderingen.
Ieder van ons blijft zich met heel veel enthousiasme inzetten voor de kinderen van Nepal. WIJ HOPEN VAN JULLIE HETZELFDE.
Paul Jacobs
Voorzitter ShangrilaHome vzw


Namaste Shangrila Homevrienden en sympathisanten,
Het is ongeveer vijftien jaar geleden dat ik mijn eerste stappen toeristgewijs op Nepalese bodem zette. Zoals veel Nepalreizigers wel zullen begrijpen had het Nepalvirus mij al snel te pakken.
Het was misschien niet direct liefde op het eerste zicht te noemen want de emoties lagen heel dubbel. Langst de ene kant was ik overweldigd door de pracht van de Himalaya en gecharmeerd door de vriendelijkheid van de bevolking maar werd ik tegelijkertijd ook diep geraakt door de schrijnende armoede waarin Nepali's gedwongen worden te leven. Mensen die op vuilnisbelten iets eetbaars moeten zoeken, kinderen die tijdens koude winternachten in hoekjes en portieken moeten slapen, honger lijdende mensen die in sloppenwijken moeten zien te overleven... het was en is er allemaal, vlak voor mijn ogen en onder mijn neus.
Vooral de schrijnende omstandigheden waarin kinderen moeten leven raakte me erg diep en ik vraag me nog steeds af waarom dit alles zo moet zijn.
De kloof tussen arm en rijk, ik kon en kan ze nog steeds niet bevatten? de onrechtvaardigheid van koning Armoede, het gaat nog steeds mijn petje te boven. Zoals onlangs een Nepalese vriend terecht opmerkte: "Dit land is rijk maar het volk is arm".
Al snel werd de eerste bouwsteen voor Shangrila Home gelegd en begonnen we in Dumbarai met onze eerste 11 kinderen.
Ondertussen is Shangrila Home uitgegroeid tot een grote organisatie die voor meer dan 100 kinderen zorgt.
Ik heb dit al die jaren met hart en ziel gedaan. Ik heb geknokt en gevochten tegen het onrecht dat deze kinderen wordt aangedaan en dankzij de inzet van vele mensen is het ons gelukt om veel kinderleed te verzachten.
Sommigen van onze eerste bewoners leiden nu een zelfstandig leven, anderen studeren nog of zijn ingeschakeld in ons Home. Ik ben samen met jullie trots op hen.
Maar ik ben ook moe van het vechten tegen officiële instanties die geen donder om deze kinderen geven, van het knokken tegen de onverschilligheid naar de kanslozen op deze wereldbol.
Na bijna 15 jaar Nepal draag ik de fakkel over aan Wim, die vanaf nu de hoofdverantwoordelijke voor Shangrila Home in Nepal zal zijn.
Mijn betrokkenheid met Nepal en specifiek ons Shangrila Home zal er altijd zijn, maar op een andere manier. Ik zal mij in België blijven inzetten voor het lot van onze kinderen, ik blijf de spreekbuis zijn voor de stemlozen, voor de kansarmen, voor de anoniemen, opdat de kinderen van Nepal een menswaardig leven kunnen leiden en mee hun land in de goede richting kunnen duwen. Want de toekomst is aan hen. Via deze weg bedank ik iedereen die me de kracht en liefde heeft gegeven om dit allemaal te verwezenlijken.
Nu is het tijd voor mij om afscheid te nemen van Nepal en in België een volgende fase van mijn leven voort te zetten.
Met deze doe ik ook meteen een oproep om Wim de steun te geven die ik altijd van jullie heb gekregen.
Zeer emotionele groeten,
Inge


Grote veranderingen, dat is een feit. Inge zat al een tijdje met plannen. Plannen die niets met het opgeven te maken hebben, maar eerder met een verandering van werkgebied. Ze heeft er al een heel aantal jaren Nepal opzitten en vond het tijd voor weer een andere omgeving. Dinesh, Inge en ik werken al een hele tijd samen en ze vertrouwde er op dat Dinesh en ik het hier in Nepal wel zouden aankunnen zonder haar. De schok was natuurlijk groot toen bleek dat Dinesh net op dat moment een burn-out kreeg en ermee wou stoppen. Dinesh van zijn kant dacht dat Inge en ik het wel zouden aankunnen zonder hem…
Slechte timing, maar niets dramatisch.
Toen Inge mij haar plannen uit de doeken deed, schrok ik in eerste instantie wel maar uiteindelijk begrijp en respecteer ik haar beslissing. Inge gaat zich vanuit België nog voor de volle 100% blijven inzetten voor Shangrila Home en gaat er ook voor zorgen dat zowel zij als ik een soort van statuut krijgen. Dat er voor ons gaat gezorgd worden. Dat we in orde geraken met onze paperassen. En dat vind ik op zich al een hele geruststelling en iets enorm positiefs.

Klaar en gerust
Ik heb er over nagedacht en ik voel mij er klaar voor. Ik weet ondertussen wel hoe de boel hier draait en hoe die vlotjes draaiende te houden en uiteindelijk kan dat alleen maar met de hulp vanuit ons eigen landje (en omstreken). Ik weet dat ik op die hulp zal kunnen blijven rekenen en dat is voor mij het aller belangrijkste.
En hoewel ik niet meer ter plekke met Inge zal kunnen samenwerken, weet ik dus dat ik op haar evengoed ga kunnen blijven rekenen. Advies, raad en overleg zijn nog steeds mogelijk. Ik sta er niet plots alleen voor. We zijn er allebei gerust in.
En we hebben een goede, vernieuwde, frisse, jonge ploeg die er ondertussen al volle bak is ingevlogen, vol enthousiasme.
Prakash Bhandari, de jongste broer van Dinesh, heeft het prompt van hem overgenomen en is onze nieuwe social worker en hij heeft al getoond dat hij duidelijk de Bhandarikwaliteiten van zijn broers bezit. Dilendra, de oudste der Bhandari's, is nog steeds onze verantwoordelijke voor de YRP en werkt nu samen met Prem, een ex-straatboef, die in de loop der jaren geëvolueerd is tot een man waarop je kan rekenen.
Dilip, één van onze oudste jongens van voorheen, is nu social worker voor Gokharna, onze pottenbakkerij. En Pashi en Kumari blijven onze rotsen in de branding.
Dus we hebben er moed op en we hebben er zin in. We zullen onze Inge didi missen maar de samenwerking gaat verder. En ik hoop van harte dat dit ook voor jullie allemaal van toepassing is.
Warme groetjes,
Wim dai

Correspondent : Koen Cassimon