Rosangela Dias Teck


Brieven

Angola – 18 oktober 2016

Mijn naam is Rosangela Teck, ik ben een Braziliaanse missionaris en werk in Angola met kinderen en jongeren met specifieke onderwijsbehoeften. In de jaren 2004-2010 kregen we steun van de "brug" voor microprojecten. Van 2011-2015 werkten we alleen rond het verspreiden en onderwijzen van Angolese gebarentaal, zonder hulp van de "brug".
Vanaf 2016 hervatten we het academisch onderwijs van "de school Pamosi" op verzoek van de families van de kinderen en de jeugd van onze gemeenschap.
Onze bemiddelaar was Marleen Verbeeck (inmiddels overleden) en we werden vervolgens bemiddeld door haar man. We vragen ons af of het nog steeds mogelijk is om de samenwerking te hervatten.
Dankbaar voor de aandacht!
Rosangela Teck - Huambo, Angola

Correspondente: Bert Fret


Angola – 15 juli 2012

Met vreugde danken we U nogmaals voor uw steun !
De “Pamosi”-school hier in Huambo, Angola, heeft de laatste twee jaar veel inspan-ningen geleverd om een aantal dove jongeren te helpen, die eerder onze leerlingen waren toen we nog de gehele lagere schoolcyclus inrichtten, van het voorbereidende jaar tot en met het zesde leerjaar.
We hebben voor hen speciale cursussen ingericht om hen te helpen zich te integre-ren in de maatschappij, en om hun plan te kunnen trekken in het leven. Eén van de grootste problemen van deze jongeren is om werk te vinden, de meeste zijn werk-loos.
Zo hebben we cursussen in gebarentaal georganiseerd, enerzijds voor dove adoles-centen en jongeren, maar ook voor hun familieleden, hun vrienden en hun leraars, om zo de communicatie van de doven te verbeteren, zodat ze beter over de wereld rondom hen zouden geïnformeerd zijn.
De meeste doven in onze provincie die met elkaar of met anderen communiceren met gebarentaal, leerden deze in onze “Pamosi”-school.
We hebben ook vele “tolken” gevormd in Huambo, en zelfs een aantal in de hoofd-stad Luanda. De dove jongeren zijn meestal zeer tevreden dat ze zo hun kring vrienden kunnen vergroten onder doven, en onder horenden die gebarentaal kennen. Er zijn inderdaad, tot onze grote vreugde, dagelijks meer mensen die willen leren communiceren met doven, zodat deze laatste minder geïsoleerd zijn, en meer kunnen deelnemen aan het normale leven.
Buiten deze vorming in gebarentaal, heeft de “Pamosi”-school ook nog cursussen in decoratie, artisanaat en borduurwerk.
Om een aantal ex-cursisten te helpen bij het verkopen van hun producten heeft de “Pamosi”-school op zaterdag een verkoopskraam georganiseerd. We hebben het “de Vriendschapskraam” genoemd. De verkopers zijn ook doven, en de opbrengst van de verkoop gaat naar de makers van de producten. Een van de jonge verkopers is Zé (José), die leren sandalen maakt op de binnenkoer van het huis van zijn ouders, en ze ‘s zaterdags verkoopt in de Vriendschapskraam. Dat levert hem regelmatig nieuwe bestellingen op.
Bruno is een andere jongen die werkloos is maar ook op zaterdag in de kraam staat. Beiden zijn doof, maar spreken goed in kunnen uitstekend liplezen, zodat ze de klanten goed verstaan.
Vele kinderen die nu jongvolwassenen zijn hebben in het verleden van uw steun aan onze school kunnen genieten. In hun naam willen we onze dank voor jullie uitdrukken, zonder dat we jullie persoonlijk kennen, omdat jullie mee hebben geholpen aan hun betere sociale integratie en aan hun geluk.
Heel veel groeten,

Correspondent: Bert Fret

Angola – 8 juli 2011

Het is steeds een plezier om te schrijven naar onze partner die ons zo trouw elk jaar ondersteunt.
Dankzij uw steun hebben we de school kunnen dit jaar voorzien van elektriciteit zodat het veel aangenamer lesgeven is met veel meer mogelijkheden. De veiligheid van de leerlingen en de schoolgebouwen is ook verbeterd, onze grote dank hiervoor.
Het schooljaar in Angola begint half januari en eindigt rond 15 november, dan is er grote vakantie.
Op 11 november hebben we op een feestelijke wijze het einde van het schooljaar gevierd in aanwezigheid van ouders en andere genodigden. In totaal 9 leerlingen kregen hun diploma van het zesde leerjaar, een groot succes.
De blinde leerlingen zongen een zelf gecomponeerd lied en de gehoorgestoorden speelden een toneelstukje met als thema: “wij hebben een droom”. Zij speelden in gebarentaal terwijl de blinden de teksten voorlazen in braille.
Dit ging over hun wens om volwaardig geïntegreerd te worden in de maatschappij. Hun geloof sterkt hen in deze wens en geeft hen vertrouwen in de toekomst. Het was een zeer mooie voorstelling die niemand onberoerd liet.
Het ministerie van onderwijs heeft ons een onaangename verrassing bezorgd. Vanaf volgend schooljaar worden we beschouwd als een privéschool en verliezen we de leerkrachten betaald door het instituut voor bijzonder onderwijs! Er is namelijk een gloednieuwe overheidsschool voor bijzonder onderwijs geopend in de stad Huambo met een volledig onderwijskader.
Dit vroeg een verandering van strategie voor de Pamosi school. Omdat wij filantropisch zijn ingesteld hebben we beslist om geen gewoon lagere onderwijs meer te geven, wat veel te veel zou kosten voor de doorgaans zeer arme leerlingen. Al onze leerlingen zullen getransfereerd worden naar deze staatschool waar ze gratis les krijgen. De Pamosi school zal zich specialiseren en bijkomende cursussen geven in gebarentaal en Portugees voor de gehoorgestoorden, alsook begeleiding van de afgestudeerde leerlingen met aangepaste professionele cursussen zoals snit en naad, houtbewerking, fietsherstelling, breien en borduren, enz. Zo willen we deze jongeren helpen om zich te kunnen integreren in de maatschappij en zullen we ze begeleiden om aangepast werk te vinden. We zullen nog hard moeten lobbyen om voldoende financiële middelen te vinden voor deze activiteiten.
Met de steun van de Brug hebben we al heel wat kunnen bereiken met onze leerlingen en we geloven dat we nog veel meer kunnen doen om onze droom na te streven van een volledige integratie van gehandicapten in onze samenleving.
In naam van de leerlingen en hun ouders danken we jullie hiervoor zeer hartelijk.
God zegene jullie allemaal!

Correspondent: Bert Fret

Angola – 23 augustus 2010

Wij vinden geen woorden genoeg om jullie allen te bedanken voor jullie hulp en betrokkenheid zonder dat we elkaar persoonlijk kennen. Moge God ook u allen helpen om uw noden te lenigen!
Dankzij uw hulp kunnen we langzaam maar zeker betere condities creëren voor het onderwijs van kinderen en ook volwassenen met een visuele of auditieve handicap, dit ondanks de beperkte mogelijkheden in dit land. Via allerlei contacten wisselen we ervaringen uit met scholen die een goede reputatie hebben in onderwijs voor deze handicaps en passen dan het verkregen materiaal aan het niveau van onze leerlingen aan. De Angolese overheid heeft wel een instituut voor bijzonder onderwijs dat moet instaan voor de ondersteuning van alle scholen in het land, maar hun middelen zijn zeer beperkt. De officiële school voor bijzonder onderwijs van de stad Huambo is al twee jaar in verbouwing en de Pamosi school geeft hun leerlingen nog steeds onderdak. Onze leerlingen hebben in de voormiddag les, de anderen in de namiddag.
Elk jaar gaan we met de leerkrachten huis aan huis in drie nabijgelegen arme wijken om ouders van gehandicapte kinderen te overtuigen om hen naar school te sturen. Zo zijn er weer 20 nieuwe kinderen ingeschreven. Onder hen drie blinde adolescenten die zeer blijzijn dat ze kunnen leren lezen en schrijven in braille. Hun probleem is dat ze niet altijd kunnen rekenen op hun gids om hen over de slechte wegen naar de school te leiden en heel wat dagen moeten missen.
Dit jaar hebben we veel geïnvesteerd om de Angolese gebarentaal aan te leren aan de dove kinderen en het is prettig om zienhoe goed ze nu met elkaar communiceren. Dit geeft hen veel meer zelfvertrouwen en vergemakkelijkt het onderwijs.Nu ze alles beter begrijpen zijn ze veel kalmer geworden en voelen ze zicheindelijk gerespecteerd als mens.
Onze bezorgdheid gaat naar kansen creëren voor de toekomst voor onze leerlingen wat niet gemakkelijk is in dit land waar de meerderheid van de bevolking onder de armoedegrens leeft. Verschillende van onze leerlingen zijn nu jonge volwassenen die geleerd hebben om op eigen benen te staan en hun plaats willen veroveren in de maatschappij. De school zoekt samen met de ouders naar mogelijkheden om hen een vak te leren of om ergens als leerjongen/meisje aan de slag te gaan. We geven cursussen voor snit en naad en artisanaat aan enkele dove jongerenen jongeren met verlamde benen en willen hen graag een naaimachine geven om voor zichzelf te kunnen werken.
Al onze leerlingen en hun ouders zijn zeer tevreden over onze school en werken ook mee om de school te onderhouden. Onderwijs biedt hen meer kansen voor een beter leven. Waardering krijgenen gerespecteerd kunnen worden als mensen die ook nuttig kunnen zijn in deze samenleving is een grote verandering in hun leven.
In naam van onze school Pamosi danken we onze Kalmthoutse broeders en zusters zeer hartelijk voor de steun die ze al die jaren hebben gegeven om onze droom waar te maken
Met veel genegenheid groeten we u allen.

Correspondente: Marleen Verbeeck

Angola – juli 2009

Wij zijn u zeer dankbaar voor de steun die u ons jaarlijks geeft voor onze school Pamosi.
Onze school heeft een zeer goede reputatie verworven op provinciaal en nu ook op nationaal niveau. Het is geen grote school maar is wel bekend voor haar kwaliteitsonderwijs in de provincie voor kinderen met een handicap. Dit jaar hebben we 40 kinderen met een auditive en 5 met een visuele handicap. De meerderheid is afkomstig uit de arme buurten en sommigen komen zelfs van de andere kant van de stad.
Dit jaar kregen we een braille schrijfmachine voor de blinden. Onze braille leerkracht heeft een cursus gevolgd over mobiliteitproblemen van blinden en hoe ze hen kan aanleren om zich beter in de ruimte te orienteren en te verplaatsen met een witte stok. De andere leerkrachten konden naar een seminarie over technieken voor het aanleren van de geschreven taal aan dove kinderen , georganiseerd door het ministerie voor onderwijs.
Deze vormingen helpen ons om het onderwijs te kunnen verbeteren. Zo kunnen ze hun talenten beter ontwikkelen en leren zich in de maatschappij te integreren. Wij onderwijzen onze leerlingen over hun rechten en plichten, over respect hebben voor anderen en hoe ze zich kunnen laten respecteren in de samenleving.
Ons grootste probleem is het tekort aan leerkrachten, ondanks de beloftes betaalt de overheid nog altijd slecht één leerkracht. Elk jaar moet de school heel veel moeite doen om geld in te zamelen om de andere leerkrachten een karig loon te kunnen betalen.
In onze stad Huambo (ongeveer 400.000 inwoners) is er naast de onze nog een school voor bijzonder onderwijs van de overheid met 300 leerlingen. Nu rees er een groot probleem begin dit jaar toen de plannen werden uitgevoerd om de gebouwen te slopen wegens hun slechte staat. Er was nergens plaats voor deze leerlingen die dreigden een schooljaar te verliezen tot de nieuwe school af was. Onze school heeft dan tijdelijk enkele klaslokalen ter beschikking gesteld voor deze leerlingen in de namiddag. Onze leerlingen krijgen les in de voormiddag.
Dit is mogelijk dankzij uw jarenlange steun die ons in staat heeft gesteld om onze klaslokalen beter in te richten. Wij hopen op de voortzetting van uw steun opdat we onze school nog verder kunnen verbeteren.

Correspondente: Marleen Verbeeck

Angola – 4 september 2008

De school Pamosi heeft 47 leerlingen waarvan 30 doven, 7 blinden of slechtzienden, 8 met mentale achterstanden 2 begeleiders van binden. Dankzij de steun van de Brug hebben we drie klassen volledig kunnen inrichten en gaat het onderricht in artisanaat en snit en naad nog steeds door.
Dit jaar hebben we een leerkracht voor het onderwijs in braille, betaald door het ministerie van onderwijs, en vier monitoren waarvoor we fondsen krijgen van de Baptistenkerk in Brazilië. Een van de monitoren is zelf doof maar is een goede leerkracht gebarentaal. De dove kinderen leren zich snel uitdrukken in gebarentaal en de meesten slagen erin om een beetje te leren lezen en schrijven. De pogingen om hoorapparaten te bekomen zijn tot nu toe jammer genoeg niet gelukt. Meer dan de helft van de dove en slechthorende kinderen zouden hiermee gebaat zijn.
De blinde kinderen leren snel het brailleschrift wat veel verwondering opwekt bij hun ouders en familie. Sommigen kunnen na de lagere school verder studeren in het gewone middelbaar onderwijs mits de nodige begeleiding.
Het is niet gemakkelijk om aan het nodige aangepaste didactisch material tegeraken, we kregen wat van het ministerie, van een doveninstituut en een blindenschool in Brazilie. Voor de blinden is er slechts een braille schrijfmachine.
De leerlingen zijn van zeer arme komaf en zijnmeestal slecht gevoed. Het is een constante zoektocht om een dagelijkse lunch te kunnen geven aan de kinderen. Meestal lukt het om wat fruitsap te geven met een stukje brood, soms komt er wat voorraad melk en koekjes van de overheid
We zijn zeer erkentelijk voor de hulp van de Brug die ons in staat heeft gesteld om een kleine maar degelijke school uit te bouwen met aangepast onderwijs voor de meest verwaarloosde kinderen. De ouders en de buurtbewoners zijn trots op hun mooie schooltje en bezoekers loven onze inspanningen om een kwaliteitsvol onderwijs te geven aan deze kinderen ondanks de beperkte middelen.
Het verhaal van Sara illustreert hoe belangrijk de school voor een gehandicapt kind kan zijn:
Als dochter van een alcoholverslaafde werd Sara blind op vierjarige leeftijd na een traditionele behandeling van een oogontsteking met bananensap.
Ze kwam voor het eerst naar Pamosi in 2006 in kapotte kleren, ze was toen 12 jaar en een zeer stil kind. Ze was altijd zeer angstig en klampte zich vast aan iemand om zich te verplaatsen. Omdat er geen leerkracht was voor brailleonderwijs moest Sara bij de kleine kinderen les volgen. Het jaar daarop kwam ze niet meer opdagen in de school.
In 2008 leerden we de blinde Osvaldina kennen die brailleonderwijs had gevolgd in Congo waar ze lang had verbleven als vluchtelinge. Wij hebben haar aangetrokken als lerares braille voor twee blinde kinderen en hebben enkele sponsors gevonden voor een kleine verloning. Sara kwam zich terug inschrijven en was snel weg met het brailleschrift. Ze maakt erg veel vorderingen en dankzij de hulpvan een blindenstok kan ze zich al veel beter verplaatsen.
Sara kreeg training in atletiek en werd gekozen om deel tenemen aan de loopwedstrijd tijdens met de paralympische spelen in Luanda.
Ze kan weer lachen en voelt zich nu wel gelukkig op de school. Langzaamaan overwint ze haar verlegenheid en wil ze zo goed mogelijk voor zichzelf leren zorgen. Ze is De Brug zeer dankbaar dat ze dit mee mogelijk maakt.
Vanwege alle kinderen, een omhelzing vol dankbaarheid en liefde voor alle medewerkers en schenkers van de Brug die hen een hand hebben gereikt en hen gezegend. God zegene u allen.

Correspondente: Marleen Verbeeck

Angola – 4 september 2008

De school Pamosi heeft 47 leerlingen waarvan 30 doven, 7 blinden of slechtzienden, 8 met mentale achterstanden 2 begeleiders van binden. Dankzij de steun van de Brug hebben we drie klassen volledig kunnen inrichten en gaat het onderricht in artisanaat en snit en naad nog steeds door.
Dit jaar hebben we een leerkracht voor het onderwijs in braille, betaald door het ministerie van onderwijs, en vier monitoren waarvoor we fondsen krijgen van de Baptistenkerk in Brazilië. Een van de monitoren is zelf doof maar is een goede leerkracht gebarentaal. De dove kinderen leren zich snel uitdrukken in gebarentaal en de meesten slagen erin om een beetje te leren lezen en schrijven. De pogingen om hoorapparaten te bekomen zijn tot nu toe jammer genoeg niet gelukt. Meer dan de helft van de dove en slechthorende kinderen zouden hiermee gebaat zijn.
De blinde kinderen leren snel het brailleschrift wat veel verwondering opwekt bij hun ouders en familie. Sommigen kunnen na de lagere school verder studeren in het gewone middelbaar onderwijs mits de nodige begeleiding.
Het is niet gemakkelijk om aan het nodige aangepaste didactisch material tegeraken, we kregen wat van het ministerie, van een doveninstituut en een blindenschool in Brazilie. Voor de blinden is er slechts een braille schrijfmachine.
De leerlingen zijn van zeer arme komaf en zijnmeestal slecht gevoed. Het is een constante zoektocht om een dagelijkse lunch te kunnen geven aan de kinderen. Meestal lukt het om wat fruitsap te geven met een stukje brood, soms komt er wat voorraad melk en koekjes van de overheid
We zijn zeer erkentelijk voor de hulp van de Brug die ons in staat heeft gesteld om een kleine maar degelijke school uit te bouwen met aangepast onderwijs voor de meest verwaarloosde kinderen. De ouders en de buurtbewoners zijn trots op hun mooie schooltje en bezoekers loven onze inspanningen om een kwaliteitsvol onderwijs te geven aan deze kinderen ondanks de beperkte middelen.

Correspondente: Marleen Verbeeck

Angola - 3 juni 2007

Uit heel ons hart willen we jullie bedanken voor de ondersteuning die we hebben ontvangen van jullie organisatie, die vertrouwt in ons project ten voordele van de minder bedeelde kinderen, zelfs zonder ons persoonlijk te kennen. Onze school Pamosi startte in 2004 met twee klasjes gebouwd in ongebakken kleiblokken. De lessen begonnen met 28 ingeschreven kinderen waarvan slechts 5 zonder handicap.
In die periode leerden we Marleen kennen die ons vanaf het begin heeft geholpen. Door haar bemiddeling kregen we voor de eerste keer hulp waarmee we de schoolomgeving konden verbeteren en een dagelijkse kleine lunch konden aanbieden aan de kinderen.
Het jaar nadien kregen we opnieuw jullie hulp waarmee we enkele meubels hebben kunnen kopen en materiaal voor de lessen snit en naad. Dat jaar hadden we reeds 50 ingeschreven kinderen in de school en 25 jongeren in de cursus snit en naad, waarvan verschillende gehandicapten.
Vandaag hebben we reeds 80 ingeschreven kinderen , allemaal afkomstig van zeer arme families. De meeste hebben een of ander handicap waaronder 20 doven.

Om jullie een beeld te geven van onze kinderen heb ik er twee uitgekozen om hun verhaal te vertellen:
Maria:
Tijdens de huisbezoeken die we indertijd aflegden om de kandidaat kinderen in te schrijven kwamen we Maria tegen in een vervallen huisje. Zij was toen 6 jaar en blind van bij de geboorte ten gevolge van een erge ooginfectie, waarschijnlijk een niet behandelde venerische ziekte van de moeder.
We praatten met Maria's moeder, een alcoholiste zonder vaste verblijfplaats, die akkoord ging om haar dochter naar school te sturen. Maar bij het begin van de lessen kwam Maria niet opdagen, ze was verdwenen samen met haar moeder. Gedurende een gans jaar hebben we naar haar gezocht en haar uiteindelijk toch gevonden.
Maria was zo verwaarloosd door haar moeder die in een erge staat van alcoholverslaving leefde en op straat leefde dat we aan de familie voorstelden om Maria in een pleeggezin te plaatsen. Die ging daarin akkoord .
Maria werd geplaatst in een christelijk gezin dat haar opnam met veel liefde. Na onderzoek door een oogspecialist werd het duidelijk dat een operatie niet meer mogelijk was. Ze werd ingeschreven in onze school en leert braille, ze kan nu al goed lezen en is zeer leergierig . Ze is een vrolijk kind, speelt goed samen met de andere kinderen en is zeer gelukkig in de school en in haar nieuwe gezin.

José Filipe:
We ontmoetten José Filipe in het huis van zijn familie toen hij 14 was, hij is volledig doof. Zijn moeder vertelde dat een onderwijzeres hem van school stuurde omdat ze niet wist hoe lesgeven aan doven. Wij hebben José ingeschreven in onze school waar hij leert communiceren in gebarentaal en hij maakt goede vorderingen. Toen hij in het tweede leerjaar zat begon hij ook met de cursus snit en naad, waar hij enthousiast aan de slag ging. Hij kreeg een naaimachine van een NGO wat hem in staat stelt nu zelf een klein inkomen te verdienen met verstelwerk. Kleren maken begint hij ook al beter onder de knie te krijgen. Ondertussen studeert hij voort in het vierde leerjaar. Hij is zeer goed geïntegreerd in de school en voelt zich gelukkig.

In naam van Maria, José-Filipe en alle andere kinderen bedanken wij jullie allemaal van harte voor de ondersteuning die we mochten ontvangen.
Dat God u zegene!

Correspondent : Guy Verpoten

India - 1 augustus 2006

Een toelichting bij het nieuwe project: ‘Hulp bieden aan woningnood’.
De bedoeling is hulp te bieden aan:
– TBC- en Leprapatiënten
– Gezinnen met kinderen
– Studenten(straatkinderen) die ondergebracht zijn in een gezin en dus voorlopig niet in het opvanghuis verblijven TB- en Leprapatiënten In de huisjes is er geen elektriciteit en water moet aangehaald worden.
Dit is een héél normale situatie, althans voor de mensen ginds.
Enkel de aansluiting van elektriciteit kost hen 10.000 roepies (200 euro) en de kost van het verbruik is met die van onze westerse wereld te vergelijken, dus haast onbetaalbaar. Wanneer je dan nog graag stromend water in je huis wil dan moet je wel al kunnen genieten van een riante wedde. Een doorsnee putboring (ondrinkbaar water) kost al gauw 100.000 roepies (2.000 euro). Maar dit is geen spek naar onze bek.
Studenten(straatkinderen) die ondergebracht zijn in gezin en dus voorlopig niet in het opvanghuis verblijven We spreken dus eigenlijk over ‘kotstudenten’. Deze jongens en meisjes zijn bezig met hun hogere humaniora of bachelor of master diploma te halen. Deze kinderen zijn steeds ondergebracht bij arme of alleenstaande mensen die een schamel huisje bezitten en zo een centje kunnen verwerven. Hier kunnen we twee vliegen in één klap vangen. In plaats van deze mensen te betalen voor hun diensten kunnen we ook hun huisje aanpassen en meestal doen we dat door het dak te herstellen of door elektriciteit binnen te brengen of door een kamer bij te maken. In ruil voor deze aanpassing kunnen dan onze kinderen een, twee of zelfs drie jaar bij deze mensen verblijven.
Deze werken staan onder toezicht van C. Antony en zijn coördinaten zijn:
335/218/3 Guptha Nagar, Angammal Colony
Salem-9 636009
Tamilnadu India
Telefoon: 00-91-9443663458(GSM)
Op 14 november 2006 vertrek ik terug, voor 5 weken, naar Salem.

Correspondente: Gerarda Hoefman