Pol Feyen


Adres

Kinshasa, Congo
Adres: Avenue de la jeunesse 62, Mont Ngafula, Kinshasa, Congo

Brieven

Congo – 29 januari

Dank voor je e-mail met het goede nieuws van de storting. Ook nogmaals dank voor het tijdschrift. Ik voel me een beetje schuldig als ik zie hoeveel andere mensen schrijven. Ik hoop alvast dat ge mijn nieuwjaarsbrief gekregen hebt. Zoniet laat het me weten zodat ik je tenminste nog een copie kan
bezorgen via internet.
Vooreerste de gegevens voor de bank.
Het is inderdaad een beetje gecompliceerd om naar Rawbank geld te versturen.Maar vorig jaar is het gelukt dus zal het dit jaar ook wel lukken. Het is wellicht nodig om zelf naar de bank te gaan want ge moet twee nummers invullen: één voor België, één voor Kinshasa.
Het adres van de bank in Kinshasa is: RAWBANK//SARL//3487 BLVD DU 30 JUIN//B.P.2499 KIN 1
Storten op:
ING BANK SWIFT BBRUBEBB // EUR NR. 301-0103186-59
IBAN// BE 84 3010 1031 8659
FOR FURTHER CREDIT TO 0010035803 14 EUR Feyen Pol/ Rawbank Kinshasa.
Dank bij voorbaat. Ik hoop echt dat het zal lukken want de problemen blijven zich opstapelen.
Toch zijn onze problemen niets vergeleken bij wat zich in Haïti afspeelt. We verloren drie medebroeders, 2 aspiranten en meer dan 200 leerlingen. Onze school van 3 verdiepen hoog stortte volledig in. Ook andere scholen liggen plat.
Hier laat zich de wereldcrisis goed voelen. De prijzen blijven stijgen terwijl de lonen stabiel blijven. Vorige week kregen we bezoek van de onderdirecteur van het personeel van de luchthavens. Elke maand sterven er minstens drie personeelsleden van aids. Elke maand heeft hij dus meer dan 20
weeskinderen waarvoor de maatschappij zou moeten opdraaien. Onhoudbaar zegt hij. De straat is de enige toekomst voor velen van hen. De familie die hen niet kan houden zal er een deel beschuldigen van tovenarij en zo komen velen in eenstraatje zonder einde.
De mensen die zich met straatkinderen bezig houden moeten nog niet denken aan doppen.
Wat zal 2010 ons brengen?
In 2010 hebben we 12 jongens die hun studies afmaken. Dat wil zeggen dat we er 12 moeten installeren voor het leven. Maar dat zijn de zorgen van morgen.
Nogmaals dank. Is het mogelijk van me een copie te sturen van het stortingsbewijs dan kan ik het snel recuperen op de bank. Dank 10000 maal
Koko Pol.

Correspondente: Ann Costermans

Congo – 25 december 2010

«On n’est riche que de ses amis» is een hit gezongen door Calegoro, wat in het nederlands betekent «mijn vrienden zijn mijn rijkdom». Een prachtig lied met een grote waarheid.
Jammer genoeg kan je het niet meer vragen aan die arme miljardair die zichzelf van het leven beroofde. Hij had geld, maar geen vrienden.
2009; crisisjaar voor vele “dingen” maar Groot Jubeljaar voor de Salesiaanse Congregatie die 150 jaar bestaat en voor de Salesiaanse Provincie van Congo die 50 jaar onafhankelijk is. Ook een Jubeljaar voor Cité des Jeunes die 20 jaar bestaat in Kinshasa.
Dankzij de vele vrienden waaraan Cité des Jeunes rijk is, is ze uitgegroeid tot een groot complex waar dagelijks, ook op zaterdag, meer dan 2000 kinderen wetenschap en levenswijsheid op doen. Ze kunnen er sporten, muziek maken, bidden, … En dat allemaal door giften.
Van de staat krijgen we enkel licht en water. En de onderwijzers van het lager en het middelbaar onderwijs krijgen slechts een premie. De rest komt van vrienden.
Vrienden die, zelfs als ze ziek zijn en in het ziekenhuis liggen, blijven werken voor ons huis Maison Papy en voor vele andere hulpbehoevenden.
Vrienden die elke zondag de rommelmarkt doen, ook al zijn de wegen glad, ook al is er soms maar één klant; en dit om toch maar onze huisbewonertjes, Papillons genoemd te kunnen helpen.
Vrienden, sommigen van meer dan 4 x 20, die blijven verzamelen, naaien en versturen.
Vrienden die reeds meer dan 30 jaar de vlooienmarkt blijven organiseren.
Vrienden die telkens opnieuw als ik in België kom, me opvangen als een prins.
Vrienden die me blijven bellen, sms'en, mailen en schrijven. Ook al moeten ze soms lang wachten op antwoord en krijgen ze de ‘bloemetjes’ niet die ze verdienen of niet voldoende.
Vrienden die, ook al waren ze niet vrijwilliger op Cité des Jeunes, op hun gouden bruiloft in plaats van cadeaus, steun vroegen voor Maison Papy.
Vrienden die de 20km van Brussel uitliepen om onze Papillons te helpen 'mensen' te worden.
Vrienden die, uit dank voor hun vorming bij Don Bosco, ons projecten toevertrouwen opdat anderen ook van diezelfde opvoeding zouden genieten.
Vrienden die ervoor zorgen dat wanneer er Belgische ministers op bezoek komen, ons opvangtehuis steeds in de kijker wordt gezet. Zo worden we dan ook uitgenodigd tijdens deze bezoeken hier in Kinshasa waardoor we een woordje kunnen wisselen met onze ministers.
Vrienden die vertrouwen blijven hebben in de werkplaatsen van Cité des Jeunes ondanks de enorme moeilijkheden: slechte wegen, dagen stroomonderbreking, onstabiliteit van het geld, enzovoort.
Wist ge dat er zelfs bestellingen voor onze afdeling schrijnwerkerij komen via de gemeenten van Elsene en Watermaal Bosvoorde? Zij verbroederen met onze gemeenten van Matonge en Limete.
Vrienden die deel uitmaken van A.M.I.E.. Zij doen er echt alles aan om onze straatkinderen de weg van de hoop aan te wijzen, dit dankzij hun inzet voor de peterschappen en het steunen van onze
projecten. Met hen kan je er zeker van zijn dat al het geld naar onze kinderen gaat.
Vrienden die elk jaar opnieuw onze afgestudeerden de kans geven stage te doen en werk te vinden. Vrienden, meer zelfs, fanatiekers van Don Bosco, die wilden dat er een Salesiaan aanwezig was op een bijeenkomst van de wereldbank in Accra, de hoofdstad van Ghana en ook mocht er iemand
aanwezig zijn bij de internationale organisatie voor migranten in Den Haag.
Vrienden die op bezoek kwamen en aardig de handen uit de mouwen staken om Cité des Jeunes wat beter te organiseren en mooier te maken.
Zo zie je, ik ben schatrijk, ik heb een rijkdom aan vrienden.
Dikwijls vraag ik me af: waaraan heb ik dat verdiend?
Misschien verdien ik het niet, maar is zoveel hulp het resultaat van die categorie van vrienden die ons blijven helpen. Dank aan de vele zusters die voor me bidden, sommigen van op een ziekenbed, dank aan al mijn vrienden en aan u allen die een goed woordje doen bij de “grote baas”.
Met Kerstmis zien we hem weer als dat Kleine Kind, Teken van “Vrede”,
Teken van “Goede Wil”, Teken van “Vergeving om het Kwaad ons aangedaan”.
Dank voor zoveel hulp, opoffering, vriendschap en liefde.
In het Lingala betekent “Koko” Opa. Ik ben Koko voor al mijn straatkinderen hier, en eigenlijk ook wel voor alle kleinkinderen en achterkleinkinderen van mijn broers en zussen.
Zo krijg je de groeten en wensen van mij, Koko Pol en ook van mijn achternichtje Elvira die me hier 6 maanden komt helpen.

Correspondente: Ann Costermans

Congo – 12 september 2009

Van harte dank voor je milde steun ten voordele van Maison Papy. Dank ook voor je tussenkomst bij de gemeente.
Het schooljaar 2008-2009 verliep met vele moeilijkheden. Vooreerst waren de leraren drie weken in staking. Dat zijn juist de drie weken dat het klimaat op zijn best is: niet te warm, niet te koud en nog geen regen. Ook de kinderen waren de vakantie beu en hoopten van te kunnen pronken met hun nieuw schooluniform. Als koko van een "groot" gezin moet ge dan toch proberen van uw 43 kinderen nuttig bezig te houden.
Daarbij komt dat het beroeps, die niet afhangen van het nationaal onderwijs, niet staakten. Een deel van de opvoeders moest zich dan in twee snijden om alles te kunnen volgen.
Vanaf 22 Augustus 2008 tot Maart 2009 hebben we enorm veel problemen gehad met de electriciteit. Meestal hadden we alleen stroom van 23uur tot 5uur in de morgen. De werkplaatsen moesten draaien op de stroomgroep.
Dat maakt dat we dan niet alle machines kunnen doen draaien. Toch hadden we gemiddeld van 600 tot 800usd onkosten per maand voor de brandstof en onderhoud.
Enkele klanten van meubels maakten zich zenuwachtig omdat we de datum van aflevering niet konden respecteren.
Mag ik daar ook nog aan toevoegen dat onze weg dit jaar helemaal weg was. Vanaf 30 oktober, na een echte zondvloed die een container voor de brug neerzette, moesten we een grote omweg maken om naar de stad te kunnen voor onze aankopen en leveringen. Tot op vandaag kan onze camion nog altijd niet door langs onze normale weg. Met een 4X4 is het sedert mei wel te doen. Hier moet ik wel aan toevoegen dat momenteel de chinezen een enorme brug aan het bouwen zijn op 4km van hier waar elk jaar een enorme overstroming is en waar huizen tot aan het dak vollopen met zand.
Toch kwamen we aan het einde van het schooljaar. Dit jaar waren er 5 papillons die hun vorming beëindigden met succes. Alle 5 zijn lassers en doen nu hun stage in een scheepsrederij. Maar als stagiair zijn ze niet betaald en mogen ze nog eten op Maison Papy en betalen wij ook hun transport.
Gelukkig kwam mama Frieda uit Kapellen ons weer enkele maanden helpen.
Zij houdt er de tucht in bij de jongens, zorgt dat alles proper gepoetst wordt, doet de was voor de drie kleintjes, want hier moeten de jongens zelf hun was doen, herstelt hun gescheurde broek, droogt de traantjes van kinderverdriet enz.
Dank zij u kwamen we toch weer aan het einde van het schooljaar zonder een maaltijd te moeten afschaffen.
In naam van alle papillons onze oprechte dank.

Correspondente: Ann Costermans

Congo – 30 juli 2009

Heel hartelijk dank voor je émail met het vele nieuws. Dank ook voor de uitnodiging. Helaas zal ik er niet kunnen bijzijn. De wetenschap kan al heel veel maar even op en neer vliegen in enkele minuten kan "nog" niet. Hier is er heel wat nieuws. We hebben het schooljaar goed geëindigd. Zij die gezweet hebben onder het schooljaar eindigden met een brede glimlach. Zij die "leute" hadden onder het schooljaar keken maar sip en zijn op zoek naar een andere school.
Het is de tweede keer in ons twintigjarig bestaan dat de eindejaars niet allemaal slaagden voor hun staatsexamen. We hadden net 50 finalisten voor de drie afdelingen van het college. Eentje is mislukt. Dat maakt toch nog 98%.. Helaas is ook het gemiddelde lager dan de vorige jaren. Vergeet niet dat we het schooljaar begonnen zijn met een maand staking. De echte ambiance is er niet echt geweest. Natuurlijk zult u vragen naar nieuws van de papillons. Op het beroeps waren 5 finalisten: Ze doen nu alle 5 stage. Dat wil zeggen dat we hun huishuur, eten en transport moeten betalen want stage is hier sowieso gratis. Nu maar hopen dat ze het goed doen en dat ze daarna mogen beginnen werken.
De papillons van de lagere school deden het redelijk. Slechts drie behaalden geen 50%.
Voor de grootsten blijft het moeilijk: ze zijn gemiddeld 5 jaar ouder dan hun klasgenoten.
Nu is het verlof. De kleintjes en de middelmaten gingen reeds op kamp. De groten gaan einde augustus. Iedereen werkt volgens godsvrucht en vermogen. Mama Frieda uit Kapellen is weer hier en helpt hen om het huis en omgeving proper te houden.
Zo vliegen de dagen, de weken, de jaren. Weet ge dat enkelen van mijn oud-leerlingen al opa zijn???? Dan moet ik wel een stokoude man zijn!
De natuur dwingt me dan ook om het wat kalmaan te doen.
Maar vandaag deed ik nog 8km te voet. Heel wat taxibusjes staakten omdat de gouverneur gezegd heeft dat elke auto die niet tiptop in orde is zal worden aangehouden. Gevolg: de helft van de mensen konden niet naar hun werk. Mijn starlet "rookt" en moest op stal blijven.
Nogmaals dank voor alles en het allerbeste aan heel de ploeg van de bruggenbouwers.

Correspondente: Ann Costermans

Congo – 27 januari 2009

Beste Guido en alle mensen waar ik een gezicht kan opplakken en alle nog niet ontmoete medewerkers.
Dank voor het nummer en de projecten. Van harte proficiat met zo een prachtig resultaat.
Wij hopen dat je het niet zult opgeven ook al wordt ons aantal o toch zo klein.
Het allerbeste van koko Pol.

Correspondente: Ann Costermans

Congo – 28 augustus 2008

Een klein beetje nieuws uit Kinshasa.
Vooreerst nogmaals heel veel dank voor de fijne ontvangst tijdens mijn verlof in Mei ll.
Wat een interesse!!! Wat een fijn, diep gelovig gesprek na de vergadering. Dat doet deugd en laadt de
batterijen op. Mijn verlof is trouwens voorbij gevlogen. Wat is er een nood aan priesters, aan mensen die kunnen luisteren in ons klein België. De laatste weken van mijn verlof kreeg ik helaas nog een tenniselleboog. Drie dagen voor mijn vertrek moest ik dan nog onder het mes. Met mijn arm in de gips kwam ik dan hier toe. Gelukkig heeft de dokter, een man die enkele jaren geleden in Lubumbashi opereerde als arts zonder vakantie, dat heel netjes gedaan en is nu alles weer in orde. Waarvan ik een tenniselleboog kreeg weet ik echt ook niet. Zou ik dan toch zoveel met mijn ellebogen werken?
De jongens waren zeer blij me terug te zien. Omgekeerd ook. Helaas doen de jaren zich voelen en kan ik niet meer sjotten en ravotten met hen. Kaartspelen gaat dan weer zoveel te beter.
Het werd een uitzonderlijk schooljaar. Niet minder dan TIEN studeerden af en we proberen hen nu naar de familie terug te sturen of ergens alleen te gaan wonen. Enkelen hebben al werk. Anderen doen nog stage tot in Oktober.
Beste bruggenbouwers, nogmaals hartelijk dank en het allerbeste voor u allen.

Correspondente: Ann Costermans

Congo - oktober 2007

Voorstel nieuw project.

De verantwoordelijke van het project is ook de verantwoordelijke van Maison Papy, opvangcentrum voor kansarme jeugd. Hij woont op het centrum en slaapt onder hetzelfde dak als de grote papillons.

Steun aan opvangtehuis ‘Maison Papy’
Maison Papy werd opgericht in 1996 voor straatjongeren tussen 6 en 21 jaar. Jongeren die geen onderdak meer hebben, door ouders en familie verworpen, worden daar opgevangen. Maison Papy is een onderafdeling van het grote Don Bosco-werk van Cité des Jeunes - Lukunga (Kinshasa). Het is pedagogisch uitgebouwd door de Limburgse pater Pol Feyen, samen met een ploeg van enkele jonge broeders en paters Salesianen in opleiding.
In het centrum verblijven 73 totaal verlaten jongeren. Voor hun kost en inwoon verrichten zij verschillende karweitjes: het voederen van het kleinvee (eenden, konijnen), het bewerken van de groentetuin, het onderhouden van de eigen lokalen. Sommige jongeren kunnen noch lezen, noch schrijven. Vandaar de grote nood aan alfabetisatie. Jongeren die zeer leergierig zijn, gaan naar de plaatselijke lagere school of volgen les in de beroepsschool van Don Bosco in het ‘Cité des Jeunes’.
Meestal leren zij een stiel, zodat zij na hun studies hun kost kunnen verdienen als vakman. Anderen, die meestal lange tijd door de stad hebben gedoold, vragen om een tweede kans… Zij zijn meestal totaal het noorden kwijt en in Maison Papy kunnen zij opnieuw ‘thuis’ komen. Er staan mensen klaar om hen op te vangen, om hen emotioneel nabij te zijn en om hen een stukje geborgenheid te bieden.

Pater Pol Feyen vraagt de steun om de kosten van de maaltijden te helpen dragen.

Eten voor 73 straatkinderen:
Ontbijt: één broodje van 100 f.c: 73 X 100 X 365 = 2.654.500 f.c. = 5309 usd
Maisbloem voor avondeten: 18K .X 365 X200 f.c.= 1.314.000f.f.c. = 2.628 usd
Suiker: 12 zakken van 50K aan 50 usd/zak = 600 usd
Totaal: 5309+2628+600= 8537usd

Natuurlijk verbruiken we meer dan dat. Er is ook nog de olie, de vis en éénmaal per week vlees, de rijst, het werkloon enz.
Mocht u ons al helpen voor de 3 bovenvermelde producten dan zouden wij al heel blij zijn.