Nelly Boons


Adres

Adres: Sr. BOONS Nelly, Srs. De N.D. d’Afrique, BP 333, CYANGUGO, Rwanda

Opvolging van het project van Wilhelmina Tijskens.

Brieven

Cyangugu - 28 december 1993

Het doet ons deugd te weten dat velen met ons meeleven in deze moeilijke tijden. Ondanks de zorgen van iedere dag hebben de mensen hun best gedaan om Kerstmis in vrede en vreugde te vieren. Ge-loof in de woorden van Jezus Christus. Onze Verlosser geeft hoop en doet leven.
Ik wens alle leden van de Brug een gelukkig en voorspoedig 1994 toe! Dit ook namens allen die door uw project aan de sessies konden deelnemen. We plukken er al de vruchten van.

Correspondent: Irma Van Gestel

Kadutu - 6 oktober 1993

Enkele weken geleden ontving ik een brief van zuster Mina Tijskens. Daaruit vernam ik dat “De Brug- Kalmthout” 31.000 Bf. heeft gestort voor ons werk hier. Hiervoor wil ik allen die met U samenwerken en zich actief inzetten voor het slagen van de acties ook hartelijk danken. Meer dan ooit voelen we ons betrokken bij de crisis die de mensen hier doormaken. En zien we het nut in van, al zoekende naar plaatselijke oplossingen, met hen op weg te gaan.
Wat nieuws hierover volgt nu: sinds begin januari verblijf ik in Maniema, het Bisdom Kasongo. Vroeger een gedeelte van de provincie Kivu, nu zelfstandig en vanwege het verwaarloosde wegennet erg geïsoleerd. De streek is voor mij niet onbekend, ik werkte hier jaren aan de basis in verschillende pa-rochies. De mensen, hun mogelijkheden en verlangens gaan me ter harte. De Bango Bango en Wa-zimba, volksstammen levend in Wamaza en Mingana, hebben betere tijden gekend. De grond is er vruchtbaar en in overvloed beschikbaar. Vandaar dat deze mensen van oudsher bekend staan als harde werkers en vooral “werksters”. De vrouwen brengen heel wat uren door op hun velden. Helaas, in de huidige situatie wordt hun elan geremd door gebrek aan marktmogelijkheden om de overvloed aan rijst, casave en pinda’s te verkopen. Dit schept dan weer een financieel probleem... en veel van hun legitieme verlangens worden daardoor de kop ingedrukt. Een eerste reactie hierop -althans voor de doorsnee mens die gewend is de loop van het leven min of meer te ondergaan, als erfenis van een feodaal systeem: “wat kunnen we er aan doen, het is de schuld van de leiders. Daar schuilt veel waarheid achter maar het zegt niet alles. We zitten ook met die erfenis.
Daarom is het zo nodig, samen met hen, verder door te dringen tot de diepe oorzaken die het gedrag van de verantwoordelijken beïnvloeden. Stof hiervoor komen we niet tekort want onze bisschoppen en andere geëngageerde mensen in Kerk en gemeenschap, hebben diepgaande studies hierover ge-maakt en geven ons stof in overvloed om een programma samen te stellen, voor zowel eenvoudige mensen als ook voor de intellectuele laag van de bevolking. Het is een boeiend werk om zo in groe-pen met mensen (mannen en vrouwen) daarover te praten en samen te zoeken, om zich daarna be-wust in te kunnen zetten.
In Wamaza waar ik de eerste zes maanden van dit jaar werkte, heb ik de kans gekregen om sessies en een serie studiedagen te organiseren voor:
- een 30-tal vrouwen die zich inzetten voor gemeenschapswerk in hun dorpen of wijken; zoals: geza-menlijk werk op het land en drinkwatervoorzieningen tezamen met mannen, alfabetisatie voor vrou-wen die dit verlangen, onderlinge hulp bij geboorte, ziekte en sterfgevallen...
- de Commissie voor vrede en gerechtigheid, die een brug wil zijn voor de mensen die de dupe wor-den van corruptie en onrechtvaardige veroordelingen. Maar tevens aan een bewustmakingsproces wil werken om mensen zelf voor hun rechten te laten opkomen. In deze commissie werken vooral de meer geschoolde mensen en diegenen die een invloed hebben op politiek en administratief gebied.
- de leiders van de Christelijke basisgemeenschappen, die als taak hebben de wekelijkse bijeenkom-sten in de wijken te begeesteren en daardoor het Evangelie een gezicht te geven in het leven van elke dag. Veranderingen die begonnen aan de basis, hopen we, kunnen dienen als fundament voor blij-vende veranderingen.
In Mingana, waar ik nu al weer twee maanden ben, heb ik als animatrice deelgenomen aan een ses-sie voor alle leiders van de basisgemeenschappen die van overal samen waren gekomen om het nieuwe pastorale jaar te organiseren.
Volgende week organiseren we een sessie voor alfabetiseurs, waarin we de plaatselijke sociaal wer-ker en ik, het accent willen leggen op de methode van Paulo Freire, die niet alleen een kennis geeft maar eveneens bevrijdend werkt.
Het vormingsprogramma voor de vrouwenleidsters hier hebben we in etappes georganiseerd omdat deze laatsten in een drukke periode zitten van landarbeid: zaaien, wieden, planten enz...
Verder neem ik ook de tijd om samen met m’n medezusters hier verantwoordelijk voor het werk met vrouwen en meisjes- onderwerpen te verdiepen die betrekking hebben op zelfpromotie in gemeenschapsverband op niveau van dorp of wijk.
De onderwerpen besproken en verdiept in deze maanden van intensief werken met al deze enthousi-aste mensen zijn:
- democratie : de weg naar gerechtigheid en verantwoordelijk zijn voor de toekomst.
- de weg om tot vrije verkiezingen te komen
- de weg naar zelfpromotie en solidariteit
- sociale analyse: zien - denken - doen.
Door alles heen de rode draad van ons geloof in Jezus-Christus.die ons stimuleert om ‘Zijn rijk te doen komen” hier op aarde, in de omgeving waarin we leven en met de middelen die we daartoe hebben, om zo tot leven in overvloed te komen.
Hierbij wil ik het laten voor vandaag. U bent vast al aan het nieuwe actiejaar begonnen. Ik wens U daarbij veel succes! Door uw zinvolle medewerking zijn wij in staat ons werk van “medewerking aan een nieuwe toekomst” voor de Zaïrese bevolking voort te zetten. En de gevormde mensen een mini-mum aan materiaal te geven voor hun werk aan de basis.
Dus nogmaals heel hartelijk dank!

Correspondent: Irma Van Gestel

Cyangugu - januari 1993

Het is vandaag precies twee weken geleden dat ik Neder!and verliet om aan mijn terugreis naar Zaïre te beginnen. Dit ging niet zonder emoties, want afscheid nemen van mensen die je dierbaar zijn, een omgeving die je vertrouwd is en wat meer comfort dan in Afrika, dat gaat je toch aan het hart. En hier-over denk je na in de lange nacht die je in het vliegtuig doorbrengt alvorens voet aan de grond te zet-ten op Afrikaanse grond.
Maar dan klinkt het “KARIBUNI KWETU” - welkom bij ons, je weer in de oren en zie je de stralende zwarte gezichten die je zeggen “we zijn blij dat je er weer bent”, dan weet je: hier moet ik zijn.
Automatisch schakel je weer over naar een andere taal, minder comfort, soberder eten en ik voel me er nog gelukkig bij ook.
Dit neemt niet weg dat ik met veel plezier terugkijk op mijn vakantie in Nederland en er heel fijne her-inneringen aan over hou. Deze brief is een uiting van mijn dank aan allen, want ieder heeft op eigen persoonlijke wijze een steentje bijgedragen om me thuis te voelen overal waar ik kwam of mensen ontmoette.
Ja, hartelijk dank voor zoveel meeleven. Uw gebed, uw morele en financiële steun, uw hartelijkheid... alles heeft me weer kracht gegeven om hier mijn missie te vervullen. En die is nog niet overbodig want de noden zijn groot op allerlei gebied.
Het Zaïrese volk heeft het niet gemakkelijk in deze tijd van politieke ommekeer. We zijn de weg van democratie ingeslagen maar vinden nog vele hinderpalen op die weg. Zo wat alles moet van de grond af aan weer opgebouwd worden en hier kan pas voorgoed aan begonnen worden als de nieuwe rege-ring werkelijk haar kansen krijgt, en het vertrouwen van de mensen daarin groeit. Nu hebben de meeste nog hun handen vol met zoeken naar het meest noodzakelijke voor iedere dag. De devaluatie van het Zaïrese geld heeft zo te zien haar dieptepunt nog niet bereikt, want sinds mijn afwezigheid is haar waarde met 200 % gedaald.
Toch zijn er lichtpuntjes te bespeuren, je moet ze willen en durven zien. De lagere en middelbare scholen functioneren weer, overal wordt er gewerkt aan vorming tot democratie; vooral vrouwen zijn hier nauw bij betrokken. Ook jongeren verlangen zich klaar te maken om voor hun rechten op te kun-nen komen en de commissies voor gerechtigheid en vrede beginnen actief te worden en mensen te verdedigen die de dupe zijn van corruptie en onrecht.
Dit bewustmakingsproces maakt deel uit van de apostolische taak in de Kerk. Vele missionarissen zijn daar bij betrokken. We zijn er ons wel van bewust dat onze rol die moet blijven van “raadgevers en aanzetters” tot actie. Onze stichter, kardinaal Lavigerie, zei al in zijn tijd “het duurzame werk moet door de Afrikanen zelf worden gedaan.”
Eind december vertrek ik naar het bisdom Kasongo om in twee parochies met bet pastorale team en de mensen te werken. De mensen in Maniema zijn heel in het bijzonder de dupe geworden van alles wat er de laatste jaren fout ging. Door de belabberde toestand van het wegennet is de streek mm of meer geïsoleerd en kunnen de boeren hun overvloed aan rijst en olienoten haast niet kwijt. Het hele leven van de mensen wordt daardoor beïnvloed, want ook aanvoer van geneesmiddelen enz. is moei-lijk.
We gaan proberen samen over de situatie na te denken, feiten te analyseren om als het kan, tot con-crete acties te komen, tot zelfpromotie. Onze zusters en de paters werken al in die richting maar vroe-gen me om een tijd intensief met leiders en leidsters van de verschillende groepen de mogelijkheden tot nieuwe aanpak te willen verdiepen. Dit zal gebeuren in de kring van christelijke basisgemeen-schappen, jongerengroepen, met het onderwijzend personeel en niet te vergeten de vrouwenclubs.
Zoals ik al zei hierboven geeft uw meeleven me kracht en financiële steun om dit programma werke-lijkheid te doen worden. Bij een volgende gelegenheid hoort u er misschien wel meer over, nu is het ook voor mij nog een zich storten in een avontuur. Maar niet in het wilde weg, we doen het vanuit een ideaal dat ons leven vult, namelijk :“het Koninkrijk Gods te doen komen door en voor mensen die Hij lief heeft.”
Tot slot wil ik U allen een gelukkig Nieuwjaar toewensen, maar eerst vieren we nog Kerstmis, het feest van licht en vrede.
Hartelijke groeten.

Correspondent: Irma Van Gestel

Kalmthout - september 1992

Op donderdag 10 september kwam Zuster Netlv Boons op bezoek naar Heide bij de familie E. Van Steenbergen-Van Gestel. Ook de Leden van het bestuur waren aanwezig.
Reeds tweemaal steunde “de Brug” haar project waaraan ook Zr. Mina Tijskens meewerkt. (Meer hierover kan u lezen in nr. 1 jaargang 16). Zr. Nelly is een grote persoonlijkheid en vlotte vertelster. Op een boeiende manier praatte ze over haar werk en over het leven van de gewone Zaïrees.
Voor ons is zo’n avond een bevestiging dat geldelijke hulp broodnodig blijft, maar ook dat de werking van “de Brug” voor onze missionarissen en ontwikkelingdhelpers een grote morele steun is.
Enkele dagen later ontving ik een mooie prentkaart met de volgende tekst:
“Het was fijn om gisteravond kennis te mogen maken met U allen. Wij hebben genoten van deze avond! Hartelijk dank voor uw interesse, uw gastvrijheid en uw steun.
Het doet ons goed te weten dat U zo actief bezig bent als groep om dichter bij minderbedeelde mensen te komen.”

Correspondent: Irma Van Gestel

Kadutu - maart 1991

Zuster Nelly is een week of twee terug van haar lange afwezigheid (4 maanden) in het noorden van Zaïre. Ik wachtte op haar terugkomst om U te antwoorden op uw brief die ik pas einde februari ontving.
De storting van de Brug is aangekomen waarvoor zeer hartelijk dank van ons beiden. U kunt zich de vreugde van Zuster Nelly en de mijne niet voorstellen! Dank zij de Brug kunnen er meer vrouwen herschoold worden op een effectiever manier.
Zuster Nelly gaat helemaal op in haar werk dat volledig in het Swaheli gebeurt. Ik ben blij dat ze een relaas heeft willen schrijven om u allen op de hoogte te brengen. Hier in en rond Bukavu is het een kri-tieke tijd van onzekerheid de mensen weten niet meer hoe ze morgen zullen leven; jongeren lopen verloren tijdens die lange schoolstaking. Eergisteren herbegonnen de klassen, maar voor hoelang?
Ik stel het wel en leef intens mee met de bevolking en met de mensen die in onze buurt wonen.
Groet van mijnentwege alle leden van de Brug, heel speciaal het bestuur.

Brief van zuster Nelly Boons

Met plezier kom ik U een verslag geven van het vormingswerk in verband met integrale ontwikkeling, maar voor ik hieraan begin wit ik U en de Brug heel hartelijk danken voor uw bijdrage aan dit werk. Uw steun maakt het mogelijk nog intenser te werken aan de promotie van de Zaïrese vrouw en door haar, aan de opbouw en het familieleven van vandaag, opbouw van de Kerk en ook indirect van de natie.
Wat houdt de vorming in? Tot nu toe werd Ik betrokken bij 2 projecten:
1. het op gang brengen van het werk met en door vrouwen in de parochie Moba, bisdom Kalemie, alsook de organisatie ervan, die steeds als doel heeft “auto~promotie” d.w.z. de groep neemt zelf de verantwoordelijkheid in handen.
2. in het bisdom Hunia werd me gevraagd mee te werken aan het zoeken naar meer aangepaste vormen van vrouwenwerk. Met dit doel werden er sessies georganiseerd. Vanaf 1989 tot nu toe gaf Ik 16 sessies. In grote lijnen zijn de volgende onderwerpen besproken:
- de christelijke visie op integrale gemeenschapsontwikkeling,
- milieustudie en kennis,
- een pedagogie voor autopromotie in groepsverband,
- het beheer en de boekhouding van groepen,
- gezondheidszorg in gezin en milieu,
- AMOS en andere Bijbelprogramma’s die tot doel hebben kritische situaties te analy-seren om daarna tot actie te komen voor verbetering daarvan.
In totaal kregen 275 personen de kans om 1 of 2 sessies te volgen waaronder:
- 93 vrouwen : animatrices, monitricen en echtgenoten van pastorale werkers
- 119 zusters uit 4 verschillende congregaties en werkend in verschillende sectoren van het sociale leven
- 61 mannen, leden van de comités voor gemeenschapsontwikkeling, catechisten en pastorale werkers
- 2 broeders die ook actief zijn in gemeenschapsontwikkeling.
De sessies worden gegeven in centrale plaatsen van de bisdommen en kloosters. U kunt zich dus wel voorstellen dat de verplaatsingen en het verblijf nogal wat kosten meebrengen, die de deelnemers zelf niet volledig kunnen betalen. Wij zijn daarom heel blij daarbij gesteund te worden, mensen die zinvol willen delen met anderen, zoals uw groep de “Brug”. Zelf moet ik voor dit werk ook grote afstanden overbruggen. Om U daarvan een idee te geven: Buni-Bukavu ± 800 km. en Bukavu-Moba ± 1000 km. De reis gaat gedeeltelijk per boot en gedeeltelijk per vliegtuig, want de wegen zijn in de regentijd niet begaanbaar.
Nogmaals hartelijk en moge de Heer die leven geeft U allen inspireren in uw werk en leven van iedere dag.

Correspondent: Irma Van Gestel