Marleen Verbeeck


Adres

Angola

Leven en werk

Op 20 september is Marleen Verbeeck, echtgenote van Bert Fret, overleden. Marleen heeft zich enorm ingezet voor de Derde Wereld. Zij was zeer geliefd in de vele landen waar zij gewerkt heeft.
Wij hebben Marleen leren kennen en waarderen als voorzitster van het GROS Kalmthout. Nadien heeft zij gewerkt in vele landen. Haar laatste project situeerde zich in Angola, waar zij zich inzette voor de AIDS-problematiek.
De Brug heeft haar jaren gesteund bij een project in Huambo, een school voor doven.
Na haar terugkeer naar België zijn wij dit project blijven steunen. Marleen was hiervoor de projectaanschrijfster.

Brieven

Huambo - 9 april 2004

Hartelijk dank in naam van de gehandicapten voor het mooie bedrag dat gisteren op mijn bankreke-ning toekwam. Ik zal het gebruiken voor de gehandicaptenorganisatie in Huambo ASADEF en voor het schooltje voor dove kinderen van de Baptistenkerk, die gestart zijn in zeer primitieve omstandig-heden
Ik wil me bij jullie verontschuldigen voor mijn lange stilte en neem me voor regelmatiger te schrijven.
Na 5 jaar werken in Lubango, Zuid Angola, verhuisden we vorig jaar naar Huambo, in het centrale hoogplateau. Huambo is zeer verschillend van Lubango, en is steeds het epicentrum geweest van de 30 jaar durende burgeroorlog. De eens schitterend mooie stad (bedoeld om hoofdstad te worden in de Portugese tijd, genaamd Nova Lisboa) probeert nu iets van zijn vroegere glorie terug te vinden, kogel-gaten worden gedicht, huizen opgeknapt, winkels heropend, maar het vernielde industriepark zal nog niet snel terug opgestart worden. De bevolking heeft
verschrikkelijk geleden en werd steeds verdeeld onder de twee vechtende partijen, de meeste men-sen willen nu in vredestijd het verleden niet oprakelen omdat nu mensen die vroeger vijanden waren van mekaar terug willen in vrede leven.
Deze oorlog heeft zeer veel mensen gehandicapt gemaakt, ofwel door antipersoons-mijnen, oorlogs-tuig, kogels, maar evenveel door ongevallen, ziekten en gebrek aan goede gezondheidszorg en medi-cijnen. Men spreekt van 15% gehandicapten, en misschien nog meer als je er alle psychisch gehandi-capten bijtelt. De meesten behoren tot de armsten der armen en worden erg gediscrimineerd en als nutteloos beschouwd. Er is wel een overheidsdienst voor ondersteuning van de gehandicapten, maar veel meer dan wat rolstoelen en voedselhulp uitdelen doen ze niet. Vandaar mijn interesse om te proberen programma’s helpen op te zetten waardoor hun situatie zou kunnen verbeteren en ze hoop krijgen op een beter leven.

Eerst zal ik vertellen over Lubango, waar ik nog steeds regelmatig naartoe ga.
Op de 5 jaar dat ik er woonde heb ik verschillende organisaties van gehandicapten zien ontstaan en ook hun weerbaarheid zien toenemen.
De gehandicaptensportvereniging heeft nu de beste basketploeg van het land. De vereniging Ammiga heeft ervoor gezorgd dat elke gehandicapte een rolstoel heeft, ook de kinderen, (dankzij de inspan-ningen om rolstoelen op te sturen vanuit Kalmthout vanwege vooral Guy en Jef) en dat ze worden ge-repareerd door een ploeg techniekers, ook gehandicapten. Deze vereniging is leidinggevend in de kampanjes voor meer rechten.
De blindenvereniging bestaat reeds in Lubango en Caconda (op 180km ) en onderwijst Braille, mu-ziek, manden- en tapijtvlechten , breien en zetelmakerij.
Andere gehandicaptenverenigingen bestaan, maar hadden regelmatig te maken met corruptie van hun leiders. We zien veel meer gehandicapte jongeren studeren, sommigen geraken zelfs aan de uni-versiteit, anderen proberen het met vakopleidingen .
Van overheidswege bestaat een school voor bijzonder onderwijs die dynamiserend werkt en onderwijs voorziet voor doven, blinden en mentaal gehandicapten. Handicap International heeft hier een prothe-secentrum opgericht dat ondertussen overgedragen werd aan het ministerie van gezondheid. Werkge-legenheid is nog zeer zwak, werkloosheid is zeer hoog en er wordt nog steeds voorrang gegeven aan niet gehandicapten.
Verschillende initiatieven van microkrediet voor gehandicapten hebben velen de gelegenheid gegeven om een klein handeltje te beginnen en zo te stoppen met bedelen.
Heel wat gehandicapte kinderen werden geholpen door het Nederlandse Lilianefonds waarvoor ik mediator ben, deze hulp bestaat voornamelijk uit operaties, medische behandelingen, brillen, aange-paste hulpmaterialen en rolstoelen . Het Kindernetwerk van Lubango heeft daar mijn taak overgeno-men, met hulp van een Nederlandse mediator en Handicap Internationaal.
Met het geld van de Brug hebben we reeds heel wat gehandicapte jongeren kunnen vooruithelpen, vooral met betalen van cursussen en schoolmaterialen. De blindenvereniging begint met een bakkerij-tje met de broodoven en materialen die ze gekocht hebben. Enkele blinde muzikanten kregen onder-steuning om zich te lanceren in Luanda. Binnenkort hopen ze hun eerste CD op te nemen.
Dit was Lubango.

Nu wat ik van plan ben om te doen in Huambo: Met het geld van dit jaar wil ik hier ook ondersteuning geven aan de jongeren van de nieuw opgerichte vereniging ASADEF, in de vorm van betalen van cur-sussen, rijbewijs en sportmaterialen. Ook wil ik een deel van het geld besteden om het nieuwe school-tje voor dove kinderen (initiatief van de Baptistenkerk) te ondersteunen zodat ze schoolbanken en an-dere materialen kunnen kopen.
Velen vragen zich af of gehandicaptensport wel een prioriteit is, maar wij zien zowel in Lubango en in Huambo dat dit een enorme stimulans geeft voor gehandicapten om meer zelfrespect te verkrijgen. Op nationaal niveau werd een paralympisch comité opgericht dat verscheidene keren per jaar compe-tities organiseert in verschillende provincies, waarvoor de provinciale overheden transport moeten or-ganiseren. De gehandicaptenclubs oogsten bewondering en hebben zo ook een spreekbuis om op te komen voor meer rechten en ondersteuning vanwege de overheid.

Buiten dit werk met gehandicapten probeer ik ook organisaties en kerkgemeenschappen te onderrich-ten over AIDS, wat een gigantische bedreiging is voor de toekomst van Afrika.
Nogmaals hartelijk dank voor de ondersteuning vanwege de Kalmthoutenaren. Deze solidariteit bete-kent veel voor de Angolese gehandicapten, die met dit duwtje in de rug betere kansen krijgen in het leven.
Binnenkort staan we weer op Belgische grond, aankomst voorzien op 4 juni. Als er interesse is wil ik zeker nog eens met de groep van De Brug komen praten.

Correspondent: Guy Verpoten

Lubango - september 2000

Marleen Verbeeck is voor ons zeker geen onbekende. Jarenlang was zij, als voorzitster, de motor van de Kalmthoutse Raad voor Ontwikkelingssamenwerking (nu GROS genoemd) en heeft een grote steen bijgedragen in de werking van de Kalmthoutse Wereldwinkel.
Marleen is nu reeds twee jaar actief in ontwikkelingswerk in Angola. Sedert 15 mei werkt zij intensief in een aids-preventieproject van een lokale jongerengroep, Prazedor. Haar job is ondersteuning te bieden op organisatorisch vlak en vooral de interne vorming geven over heel de problematiek van de seksueel overdraagbare ziekten. Ook heeft zij mee het aidsinfocentrum georganiseerd met aangepas-te affiches en zoekt zij zoveel mogelijk interessante informatie en brochures.
Het aids-probleem neemt in Afrika dramatische vormen aan. De Angolese mannen zijn echte macho’s die hun machtspositie over de vrouwen niet willen kwijtraken. Ze zijn ook bijna allemaal polygaam, wat erg bevorderlijk is voor de verspreiding van seksueel overdraagbare ziekten, vooral dan aids. Regel-matig organiseren zij infosessies in de scholen en staan ze met infostands op de markten.
Tussendoor werkt Marleen nog aan andere projecten. Zo is zij nog ingeschakeld in de beroepsoplei-ding en gezondheidszorg voor jonge straatkinderen, bijscholing van leerkrachten, bibliotheek en een project voor konijnenkweek. Verder loopt er nog een project ter ondersteuning van het bijzonder on-derwijs (brailleonderwijs en onderwijs voor mentaal gehandicapten).

Correspondent: Guy Verpoten

Huambo - 3 mei 2003

Eindelijk kom ik er toe om u te antwoorden, het is een drukke tijd geweest en ik heb verschillende rei-zen gemaakt. Ook had ik reeds een e-mail gestuurd met de bankgegevens die blijkbaar niet is toege-komen, zoals heel wat e-mails, blijkbaar wegens de slechte telefoonverbindingen.
Met ons gaat het goed, wij verhuizen binnenkort naar Huambo, Bert werkt daar al een maand, en ik vertrek eind deze maand, na ik al mijn dossiers heb overgedragen aan anderen. Het zal me varen om onze vertrouwde omgeving achter te laten en weer opnieuw te beginnen in Huambo, onze vrienden willen ons hier niet graag lossen. Gelukkig vond ik reeds een opvolger voor het Lilianefonds, een Ne-derlandse die zeer gemotiveerd is om de gehandicapte kinderen te helpen. Ik voorzie wel om regel-matig naar Lubango te komen om trainingen te geven en de projecten van Kinderpostzegels en aids-preventie op te volgen. Huambo ligt op 450 km van hier, zeer slechte weg, maar toch te doen op 1 dag, ook zijn er twee vluchten per week. In Huambo heb ik nog geen job, maar wil eerst de lokale or-ganisaties beter leren kennen om te zien wie bekwaam is om projecten te plannen waar ik financiering voor kan vinden. De armoe is daar veel groter dan in Lubango, de stad heeft zeer veel geleden van de oorlog, heel wat gebouwen liggen in puin of zitten vol kogelgaten, de straten zitten vol putten en de bewoners zijn getraumatiseerd maar zeer gemotiveerd om te werken aan de heropbouw. We hebben gelukkig een intact huisje gevonden met een tuin rond, dat met wat herstellingen er best aangenaam zal uitzien, ook is er plek voor kippen en een groentetuin. Huambo is een redelijk grote stad met heel veel bomen en verwilderde parken, die er met wat investering best terug mooi uit zal zien, ze werd vroeger Nova Lisboa genoemd en dong mee om hoofdstad van Angola te worden, tot de oorlog een eind maakte aan deze plannen.
De container is goed aangekomen, hij kwam per trein (gratis vervoer) en we hebben hem uitgeladen in het station, en verder per auto en vrachtwagen vervoerd naar het magazijn. Alles was intact, de in-houd is zeer welgekomen en zal hier een tweede leven krijgen. De bedden en ander medisch materi-aal gaan naar een klein hospitaal van de evangelische kerk, de zetels staan in het kantoor van Ammi-ga om bezoekers te ontvangen, de schoolbanken komen goed van pas voor de cursussen. Veel spul-len zijn al verdeeld of verkocht zodat Ammiga ook inkomsten heeft om te investeren in verbetering van hun werkplaats. Het enige wat niet meer bruikbaar is, is een deel van het medisch materiaal dat niet terug kan gesteriliseerd worden, ziekenhuizen in België zouden beter moeten weten en deze materia-len niet naar Afrika sturen.
Ammiga is een vereniging van gehandicapten die zich erg inzet voor verbetering van het lot van hun leden, een 800- tal. Zij hebben sedert twee jaar een financiering van de Nederlandse stichting Beter ter Been voor het opzetten en runnen van een kleine herstelwerkplaats voor rolstoelen, fietsen en naaimachines, waar 5 gehandicapten werken, 4 mannen en een jonge vrouw. De werkplaats wordt druk bezocht door alle gehandicapten en ook vele kinderen met hun fietsen die om de haverklap kapot zijn. De rolstoelen zijn voor het grootste deel al! in orde gebracht en worden verdeeld onder de ge-handicapte kinderen, een deel worden aangepast aan de handicap van elk kind. De container staat reeds op het nieuwe terrein van Ammiga dat ze gekregen hebben van de overheid, hij zal dienen als magazijn. De plannen zijn naar daar te verhuizen, maar eerst moet er een nieuwe werkplaats ge-bouwd worden en een afsluiting rond het terrein, daarvoor is Ammiga aan het lobbyen bij de Stichting Beter ter Been.
In Lubango werd een kindernetwerk opgericht die een grote actie voorbereiden om gehandicapte kin-deren te helpen, daarvoor wordt in het huis van de blindenorganisatie een consultatieruimte ingericht met materiaal uit de container, waar de Canadese dokters de kinderen zullen onderzoeken. Dan wordt er gekeken wat voor elk kind kan gedaan worden, operatie, beugels, massage, een rolstoel, scholing, gehoorapparaat waarvoor geld van bet Lilianefonds kan aangewend worden. Verder zullen de leden van het netwerk de ouders voorlichten hoe omgaan met hun gehandicapte kinderen, hoe stimuleren om te studeren en zo te integreren in de maatschappij. Daarvoor zullen ook programma’s worden ge-maakt via radio en televisie. Verschillende van deze organisaties hebben financiering gekregen van de Stichting Kinderpostzegels, en andere Nederlandse organisaties. Ook Handicap Internationaal doet mee, daar werken twee Belgen. Ik ben zeer blij met dit initiatief en hoop dat het inderdaad resultaat zal hebben, en dat de vrijwilligers enthousiast blijven werken.
Met het geld van de brug werden heel wat blinden en slechtzienden geholpen om te kunnen studeren, om werk te vinden of een klein handeltje te beginnen zodat ze kunnen stoppen met bedelen. 6 blinden zitten nu in de middelbare school, de anderen in de lagere school. 20 kinderen leren muziek, waarvan twee begaafd zijn en een CD willen lanceren met hun liedjes.
In Angola is de vrede veelbelovend, niemand denkt nog aan oorlog. Het grootste deel yen de ex Unita soldaten en hun families zijn naar hun vroegere gebieden teruggekeerd en een deel hebben wat geld en landbouwmaterialen gekregen om terug te investeren in landbouw. Tot aan de volgende oogst krijgen ze voedselhulp. Ook zijn er verschillende ngo’s die hulp bieden bij heropbouw van huizen, scholen, medische posten, herstellen bruggen en wegen en geven zaden, werktuigen en vee, vooral het Nederlandse ZOA en het Noorse CNR doen prachtig werk in de provincie. Andere ngo’s proberen zo veel mogelijk mijnen onschadelijk te maken, zo kan het leven terug opstarten in de voormalige oorlogsgebieden.
Er wordt reeds heel wat geïnvesteerd, Angola heeft veel geld van olie en diamant, maar ook nog een enorme staatsschuld af te betalen, gemaakt voor aankoop van wapens. Corruptie tiert ook nog welig, wat een enorme rem is op ontwikkeling, ondanks de druk die uitgaat van de wereldbank, het IMP en de organisaties zoals Global Witness die regelmatig compromitterende rapporten publiceert over rege-ringsleden, die natuurlijk fel weerlegt worden door de regering. Officieel is er een anticorruptie politiek, en er wordt in het buitenland een dure kampanje georganiseerd om het imago van Angola te verbete-ren, maar de corruptie begint aan de top, deze president Dos Santos is voorbij zijn vervaldatum, zoals Mugabe en anderen die de macht niet willen delen en alleen democratisch zijn in hun woorden, maar verder een repressiepolitiek voeren. We zien wat het volgend jaar wordt met de verkiezingen.
Bedankt voor het vertrouwen van de Brug voor het toekennen van weer een bedrag dit jaar, het zal goed besteed worden.
Met het geld van de Brug van dit jaar wil ik verder de gehandicaptenorganisaties steunen, nu ook in Huambo want daar hebben ze helemaal geen ondersteuning van niemand. Enkele jongeren willen een gehandicaptensportorganisatie oprichten, anderen willen ook een werkplaats oprichten voor repa-ratie van rolstoelen, ook is er een idee om een blindenvereniging op te richten. Het geld wil ik gedeel-telijk aanwenden om een uitwisseling te organiseren met organisaties uit Lubango, om te tonen hoe zij zich hebben georganiseerd.
In naam van Ammiga en hun leden, onze hartelijke dank aan allen die hebben meegeholpen om de materialen bijeen te krijgen en de container te laden, vooral de vzw Samco en broeder Willy voor zijn onschatbare hulp.

Correspondent: Guy Verpoten

Lubango - april 2002

Marleen Verbeeck, jarenlang voorzitster van de toenmalige ‘Raad voor Ontwikkelingssamenwerking van de Gemeente Kalmthout, werkt sinds geruime tijd in Angola. Zij zet zich vooral in voor de straatkinderen, blinden, gehandicapten en heeft eveneens een programma opgezet voor aids-preventie.
Angola is een land dat bij ons niet al te vaak in het nieuws komt. Toch woedt daar reeds jaren een hevige burgeroorlog. Het gevolg hiervan is dat het land bezaaid ligt met landmijnen die reeds vele slachtoffers gemaakt hebben. Het aantal gehandicapten, ten gevolge van deze mijnen, is dan ook enorm groot.
Voor enkele jaren heeft Marleen reeds een campagne gelanceerd om bij ons rolstoelen in te zamelen. De nood hieraan is erg groot en daarom wil zij een tweede actie voeren.
Om van deze actie een succes te maken willen wij op uw medewerking beroep doen.
Wat hebben wij nodig:
Uiteraard rolstoelen. Deze moeten niet nieuw zijn, zelfs stoelen die echt niet meer bruikbaar zijn, zijn welkom. Deze kunnen dienen als onderdelen voor andere stoelen.
De rolstoelen worden in een container naar Angola verscheept (transportkosten zijn reeds geregeld).
Om de capaciteit van de container volledig te benutten en om eventuele beschadigingen aan de rol-stoelen te voorkomen, zoeken wij eveneens naar kleding.
Daar deze actie over enkele maanden verspreidt ligt, zijn wij eveneens op zoek naar voldoende op-slagruimte.
Wie ons kan helpen aan een gedeelte van een schuur, een stal of een magazijn, zijn wij heel dank-baar.
Wie ons en vooral de gehandicapten in Angola wil helpen, kan altijd terecht bij
• Jef Wauters Middendreef 17 03 666 56 86
• Guy Verpoten Withoefstraat 13 03 666 99 69

of bij de bestuursleden van ‘De Brug vzw’.

Correspondent: Guy Verpoten

Lubango - juli 2000

Hier is Marleen Verbeeck, nu al bijna twee jaar actief in ontwikkelingswerk in Angola. Ik heb het de laatste tijd wel erg druk met vanalles en nog wat, maar gelukkig houd ik er nog geen stress aan over.
Binnenkort staan we weer in België, ni. op 27 augustus, dan kunnen we nog wat bijpraten, en kunnen we nog eens wat bijbenen in al wat er de laatste maanden in België gebeurd is, we weten alleen wat internationaal in de pers komt, want radio Vlaanderen is moeilijk te ontvangen en is dikwijls weinig re-levant als heel het nieuws gaat over fileproblemen en slecht weer aan de kust. Wat we natuurlijk wel weten is dat de regering beslist heeft om Angola van de lijst landen te halen voor ontwikkelingshulp, dus werd vorige maand de afdeling coöperatie van de Belgische ambassade in Luanda gesloten, en de sectiechef, onze vriend Guy, kan het weer eens in een ander land gaan proberen.
De voetbal staat op, ik kijk ernaar met een half oog terwijl ik schrijf, ik moet morgen toch kunnen mee-praten over wie er nu gewonnen heeft!
En willen jullie het weerbericht van hier: droog seizoen, putteke winter met elke dag een staalblauwe hemel, met regelmatig een venijnig koude wind met opwaaiend stof, en dit nog tot eind september! Goed weer voor bergwandelingen en picknicks tijdens de weekends.
Bert is vanmorgen vertrokken naar Namibië, om inkopen te doen voor zijn project, een uitputtende be-zigheid waar ik deze keer geen zin in had, Ik wil ook mijn rug sparen, de eerste 400 km zijn werkelijk moordend, een asfaltweg vol diepe putten! En als hij er dan in slaagt om al de goederen de grens over te krijgen, dan begint het gevecht met de bureaucraten van de zovele politiediensten en douane die overal hun zeg over willen hebben, hun handtekening en stempel zetten als het hun belieft en die erop uit zijn om er wat aan te verdienen, de zogenaamde “gasosa” of frisdrank, een uitputtende veldslag die veel diplomatie vraagt.
In noord Namibië, waar grote shoppingcentra zijn gebouwd vooral gericht op de Angolese markt, zit het vol dieven die de Angolese auto’s volgen om te proberen hun slag te slaan, iedereen weet dat de-ze met veel geld komen om inkopen te doen. Zo zijn ze er in december in geslaagd om mijn handtas te pikken, in maart hebben ze een poging ondernomen om Bert zijn boekentas te stelen en waren ze ons gevolgd tot in de tuin van het pension waar we logeerden, en de laatste reis probeerden ze onze auto te pikken maar zijn ze er alleen in geslaagd het slot open te wringen!!
Actualiteit in Lubango is de grote staking van de scholen die reeds een 6 tal weken duurt wegens het niet uitbetalen van de beloofde loonsverhogingen, die in andere provincies al uitbetaald werden.Het is een echte krachtmeting tussen de vakbond en het provinciebestuur, die de leraren het bevel heeft ge-geven om de lessen te starten morgenvroeg zonder dat de zaken opgetost zijn. De vakbond wil hier niet van weten vooraleer de aangepaste lonen zijn uitbetaald, anders komt daar achteraf helemaal niks meer van. En de lonen zijn al zo verschrikkelijk laag, zelfs na de verhoging, want ondertussen is de Kwanza weer in vrije val en is er de laatste tijd weer een inflatie van ongeveer 25%! De hoogste lo-nen na de verhoging zijn maximum 200 USD.
Morgen zullen er stakingspiketten worden gezet aan alle scholen, hopelijk komt het niet tot geweld, maar ik houd mijn hart vast. Overal worden leerkrachten en vakbondsleden geïntimideerd door politie en de geheime dienst, maar de vakbond houdt zich sterk en zend regelmatig interviews hierover via de radio waar deze zaken worden aangeklaagd. Vandaag hoor ik van een staking van leerkrachten in Luanda die protesteren tegen de hoge werkdruk, zij moeten lesgeven aan klassen van een 100 leer-lingen, eigenlijk onbegonnen werk!!
De politieke situatie is moeilijk in te schatten, volgens officiële berichten is Unita van Savimbi bijna he-lemaal overwonnen en geven er dagelijks heel der troepen unitasoldaten zich over, die dan worden ingezet in de strijd tegen Savimbi. Maar nieuws uit officiële bron is niet te vertrouwen, wat we wel ho-ren is de uitbreiding van de Angolese oorlog naar de buurlanden, Namibië en Zambia, waar Angolese troepen erg huishouden om zogezegd unitatroepen te achtervolgen die over de grenzen gevlucht zijn.
Deze regering heeft eigenlijk geen interesse in het beëindigen van deze burgeroorlog, vooral al de generaals worden stinkend rijk met oorlog voeren, alle diamantmijnen die veroverd zijn op unita baten zij privé uit! (en verhandelen die vooral in Antwerpen!) Ook is de handel in wapens zeer winstgevend.
De officiële discours van de regering is dat zij unita totaal wil vernietigen en de vrede gewapender-hand wil veroveren. De katholieke en evangelische kerken hebben het gezamenlijk initiatief genomen om de regering op te roepen om terug vredesonderhandelingen te voeren met Savimbi en organiseren volgende week een groot vredescongres in Luanda, tot groot ongenoegen van de regering die van geen onderhandelen wit weten. Elk weekend zijn er in verschillende steden vredesbetogingen om de regering onder druk te zetten. Verschillende buurlanden zoals Mozambique en Zuid Afrika ondersteu-nen dit initiatief. Vele journalisten worden bedreigd en geïntimideerd, de vrije pers wordt erg aan ban-den gelegd maar duurt toch nog heel wat te schrijven, met risico op gevangenisstraf.
Nu over mijn werkzaamheden: Ik werk sedert 15 mei in een aids-preventieproject van een lokale jon-gerengroep, Prazedor, die hiervoor een financiering van twee maanden hebben gekregen van Unicef, met waarschijnlijke verlenging. Mijn job is ondersteuning te bieden op organisatorisch vlak, en vooral de interne vorming te geven over heel de problematiek van de seksueel overdraagbare ziekten. Ook heb ik mee het aidsinfocentrum georganiseerd met aangepaste affiches en zoek ik zoveel mogelijk in-teressante informatie en brochures overal in de wereld, vooral via internet.
Het is een leuke groep van 14, in meerderheid meisjes die zich stilaan ontpoppen als echte feminis-ten, tot ongenoegen van de jongens die zich een beetje in de verdediging zetten. We snijden ook al-lerlei onderwerpen aan die betrekking hebben op de relatie man-vrouw, en dat worden dikwijls felle debatten.
De Angolese mannen zijn echte macho’s die hun machtspositie over de vrouwen niet willen kwijtra-ken, ze zijn o.k bijna allemaal polygaam wat erg bevorderlijk is voor de verspreiding van aids. Con-doomgebruik is nog niet erg aanvaard, al komen er steeds meer jongens en mannen condooms kopen in het centrum.
Onze activiteiten in de scholen liggen stil wegens de staking, maar we gaan regelmatig naar de grote informele markten aan de rand van de stad om met de jongeren daar te praten en condooms te verde-len.
Aids is blijkbaar in Angola nog niet zo erg verspreid als in de buurlanden waar de cijfers zeer onrust-wekkend zijn, maar het is moeilijk te meten vermits er geen onderzoeken naar worden gedaan, men-sen sterven dan officieel van malaria, tbc of longontsteking. Ik heb toch al twee mensen gekend die van aids gestorven zijn hier, maar het is een enorm stigma, de familie zal kost wat kost vermijden dat bekend wordt dat iemand aids heeft.
Het officiële antiaids-programma van het ministerie van gezondheidszorg werkt amper, er zijn al in geen jaren condooms geleverd hier, behalve onlangs en aantal dozen die reeds lang voorbij de ver-valdatum waren.
Pazedor koopt haar condooms zelf aan in Namibië, met geld voorzien in de projecten, maar dat is ze-ker niet genoeg. Ik maak me niet teveel illusies over de invloed die wij hebben met dit sensibilise-ringsprogramma, we zullen aids niet stoppen maar toch wel een heel aantal jongeren aanzetten tot veilig vrijgedrag.
Tussendoor werk ik voor de andere organisaties, af en toe moet ik eens poolshoogte gaan nemen bij de 7 lopende projecten gefinancierd door de stichting kinderpostzegels. In het algemeen lopen ze goed nu, na een aantal problemen zoals gelden die maar niet toekwamen vanuit Nederland of pogin-gen tot bemoeienissen of sabotage vanwege overheidsmensen. Gefinancierde projecten zijn: be-roepsopleiding voor jongeren; een voor straatkinderen, twee voor meisjes, snit en naad en kookoplei-ding. Een nieuw project wil opkomen voor het recht van de kinderen op een goede gezondheidszorg, verder zijn er de lopende projecten in de scholen: bijscholing van leerkrachten, een bibliotheek en een project met konijnenkweek door kinderen van een bepaalde school.
Dan is er het project ter ondersteuning van het bijzonder onderwijs, waarvoor we vorige maand een zeer interessante opleiding hebben kunnen voorzien voor de leerkrachten in dovenonderwijs, met twee zeer capabele en sympathieke Brazilianen. Er zijn verder nog opleidingen voorzien in brailleon-derwijs en onderwijs voor mentaal gehandicapten.
0ok wordt ik steeds meer om advies gevraagd door de verschillende verenigingen van gehandicapten, zelf ben ik lid gebombardeerd van de sportvereniging en de ouder en vriendenvereniging van het ge-handicapte kind; blijkbaar ben ik een van de weinigen met aandacht voor deze groepen.
Ik probeer hen ideeën aan de hand te doen maar ze moeten ze zelf wel uitwerken, Ik wil niet onmis-baar worden want anders valt alles stil als we vertrekken hier. Voor de blindenvereniging doe ik wel regelmatig schrijfwerk en stel mee projectvoorstellen samen waar ik dan financiering voor zoek.
De container rolstoelen uit België is in handen gegeven van de oudervereniging van het gehandicapte kind zodat zij een prioriteitenlijst opstellen van de kinderen die een rolstoel nodig hebben, hun families begeleiden en stimuleren om hun kind te laten studeren en sporten.Ook probeer ik al deze verenigin-gen te stimuleren om samen te werken en te lobbyen voor meer steun en acties te organiseren tegen de discriminatie van de gehandicapten.

Correspondent: Guy Verpoten

Kalmthout - oktober 1999

Voor velen die destijds, op TV beelden zagen van Lady Di, prinses Diana, die met helm, vizier en beschermende kleding door de mijnenvelden van Angola liep, moet het niet verwonderlijk zijn, dat Diana nu nog, door de gewone mensen in Angola als een heilige wordt vereerd.
Zij heeft toen de aandacht van de wereld gevestigd op de problemen, die de anti-persoonsmijnen hebben veroorzaakt: de vele volwassenen, maar ook en vooral kinderen, waarvan voeten of benen werden afgerukt.
Dit zei Marleen Verbeeck, die zich momenteel in Angola met ontwikkelingshulp bezig houdt, tijdens haar kort verlof in Kalmthout.
Marleen was destijds bij elke vorm van ontwikkelingswerk betrokken. Zij heeft de derdewereldraad in Kalmthout opgericht en was er geruime tijd voorzitter van. Zij was jarenlang verantwoordelijk voor el-ke 11.11.11 actie. Zij stichtte mee de Wereldwinkel van Kalmthout en haar vertrek werd daar sterk aangevoeld en zeer betreurd.
Marleen wil nu verschillende organisaties in Angola steunen, die hulp bieden aan de slachtoffers van de landmijnen. Tegen januari volgend jaar wil zij een zending rolstoelen via Zuid-Afrika naar Angola verschepen. Die zending werd mogelijk en betaalbaar dank zij de inbreng van Handicap International. Het geld daartoe, ongeveer 2.000 dollar, heeft Marleen reeds bij mekaar.
Wat we, en dat zijn dan diegenen die Marleen van hieruit willen helpen, nog nodig hebben zijn rolstoe-len, nieuwe of gebruikte. In een container gaan ongeveer 100 rolstoelen, meer zelfs, als het opvouw-bare zijn. Het spreekt vanzelf dat we daarmee slechts diegenen kunnen helpen die het zwaarst ge-troffen zijn en die beide voeten of benen missen.
Heb jij zin, of kun jij er mee voor zorgen, dat die mensen een nieuwe levenskans krijgen? Heb jij mis-schien een ongebruikte rolstoel staan? Jouw hulp is welkom.

Het zal de mensen van Kalmthout zeker interesseren te weten welke,de reacties waren die op deze oproep zijn gevolgd.
De toestand is nu als volgt:
Dank zij het aanbod van verschillende mutualiteiten, ziekenhuizen en particulieren hebben wij op dit moment 130 rolstoelen plus nog een hoeveelheid ander hulpmaterieel klaar staan voor verzending naar Angola.
Wij zijn de gemeentelijke diensten, met aan het hoofd de eerste Schepen Gaston Stevens, bijzonder dankbaar voor de hulp en de logistiek die zij ons hebben aangeboden, zonder die hulp was het voor ons een onbegonnen werk geweest, met deze humanitaire taak van start te gaan.
De volgende etappe van ons hulpplan: de verzending naar Angola van de rolstoelen, moet nog volle-dig tot stand komen. Handicap international wil ons daarbij helpen. Daarvoor moet er echter wet geld op tafel worden gelegd en dat is dan de reden voor deze oproep. Deze eerste zending gaat ons tus-sen de .3.000 en 4.000 € kosten. Mogen wij u vragen ons duidelijk te willen maken, door uw finan-ciële steun, dat u dit initiatief gunstig beoordeelt? Het succes van deze oproep is van dubbel belang: enerzijds voor het realiseren van die gehandicaptenhulp en anderzijds omdat het een ruggensteun en een aanmoediging betekent voor de mensen die zich hierin actief inzetten.
Wij danken u en zullen jullie in de toekomst blijven informeren over de mensen die wij met dit initiatief hebben kunnen helpen.

Jef Wauters