Marleen Renders


Adres

Guatemala
Adres: RENDERS Marleen

Leven en werk

Marleen Renders werd geboren op 28 augustus 1954.
Ze studeerde Godsdienstwetenschappen. Met dit diploma was ze een aantal jaren werk-zaam in het onderwijs. In Diest en Bekkevoort gaf ze les aan jongeren in het Middelbaar Onderwijs.
Op 27 jarige leeftijd zette ze de stap naar de ‘Zusters van de Jacht’.
Na haar opleiding daar volgde ze nog een snelcursus Spaans en vertrok ze in 1988 naar Guatemala.
Intussen is ze daar betrokken bij de alfabetisering van de jongeren en volwassenen en de gezondheidszorg.
Vanuit de ‘Zusters van de Jacht’ is zij ook de verantwoordelijke voor Guatemala.

Brieven

Guatemala – 11 augustus 2017

De activiteiten die we in de alfabetisatiegroepen en in de groepen van het lager- en middelbaar onderwijs hebben uitgevoerd beantwoorden aan twee fundamentele doelstellingen van het project:

Het doel van de vereniging is het vormen van analytische en kritische mensen. Dit zet hen ertoe aan om goede keuzes te maken in het leven en dus proactieve personen te worden. Personen, die op hun beurt anderen helpen om ditzelfde doel te bereiken. Het is het stimuleren van hun eigen waardigheid en trots om de architecten te zijn van hun eigen geschiedenis.

Respecteren van het doel van de studenten zelf: “zich een academische ontwikkeling om te kunnen bouwen aan een betere toekomst voor henzelf, hun familie en gemeenschap.
 
Onder deze activiteiten zijn de volgende:
1.    Einde Werkjaar 2016
2.    Begin Nieuw Werkjaar 2017
3.    Rechten van de vrouw
4.    Solidariteit
5.    familiebezoeken
6.    Opvang van de Kinderen
7.    Recupereren van zelfvertrouwen

1. Einde werkjaar 2016
Na het bereiken van de meeste van onze doelstellingen en die van de studenten ronden we met grote vreugde het werkjaar af. We geloven in de toekomst en in de mensen, daarom Stimuleren we de jongeren om verder te gaan en nodigen we hen uit om promotoren te zijn in hun buurt, zodat ook hun buren de mogelijkheid krijgen om te studeren of te leren van het leven. We eindigen erg blij niet alleen voor wat zij geleerd hebben, maar ook voor wat wij hebben geleerd van hen, vooral de potentiële wijsheid.

2. Begin Nieuw werkjaar 2017
We zijn het nieuwe werkjaar gestart met hoop, aspiraties, en vertrouwen in de mensen die betrokken zijn als begunstigden of als medewerkers. Ondanks de beroering in de wereld en in het bijzonder in onze mooie Guatemala geloven we in ons werk en de toekomst. We hebben nieuwe doelen gesteld en zijn in nieuwe gemeenschappen begonnen. Dit jaar hebben we ons werk ten dienst gesteld in de volgende gemeenten:
¥    El Milagro zona 6 Mixco
¥    El Limón zona 18
¥    El Durazno, Chinautla
¥    San Julian, zona 6 van Guatemala
¥    Santa Cruz Chinautla
¥    La Ponderosa, Chinautla
¥    La Primavera, Chinautla
We hebben gewerkt op het gebied van alfabetisme, lager – en middelbaar onderwijs. We waren klaar voor nieuwe uitdaging. Het is niet de grote hoeveelheid van mensen die telt maar de kwaliteit en kwantiteit die we geven in ons werk.

3. Rechten van de vrouw
Onze samenleving is historisch getekend door het schenden van alle rechten van de vrouw. De gangbare gedachte is dat de vrouw geen denkende persoon is, Zij is de onderdaan van haar ouders, broers, echtgenoot en maatschappij… De vereniging “Volksonderwijs voor volwassenen vind het hoognodig om daarin verandering te brengen. Het is nodig dat zowel mannen als vrouwen bewust worden van de waardigheid van beide geslachten. Er wordt gewerkt rond gelijke rechten en kansen om zich waar te maken in het leven, rond de verantwoordelijkheid die zowel de mannen als de vrouwen hebben voor de opvoeding van hun kinderen, rond gelijkheid onder alle familieleden, zowel meisjes als jongens. In deze activiteit slaagden we erin om met de groepen een klein boekje rond de rechten van de vrouw te auditeren. We organiseerden een geweldloze optocht in het dorp rond dit onderwerp. De mensen van het dorp konden deze optocht echt appreciëren.
Optocht voor de rechten van de vrouw

4. Solidariteit
 Expositie ten voordele van de 41 jonge meisjes die levend verbrand werden in een opvangtehuis omdat ze verzetten tegen de handel en mishandeling die met hen bedreven werd.

5. Huisbezoeken

6. Activiteiten met kinderen terwijl de moeders studeren

7. Recupereren van zelfvertrouwen
 Ieder van ons (vrouwen en mannen) is in staat om te bereiken wat men zich vooropstelt.

Dank je voor jullie niet conditionele steun. Jullie maken het mogelijk dat deze activiteiten een werkelijkheid zijn.
Dank voor jullie blijvende steunen.

Correspondente: Ria Van Thillo


Guatemala – juni 2017

Aanslagen, oorlogen, moorden, gruwelheden, drugs, klimaatverandering, mensenhandel en hongersnood en uitbuiting in landen die rijk zijn aan natuurlijke grondstoffen zijn vandaag aan de slag. Stellen wij ons de vraag naar de oorzaken ervan of zeggen we: “”niets van aantrekken” en met angst genieten we van onze arme rijkdom. We leven een zogezegd rustig leventje met de angst om te verliezen wat we hebben. Is het lijdens- en de verrijzenisverhaal van Jezus, geen oproep meer tot Nieuw Leven, tot Anders Leven.
Anders Leven dat leidt tot een geweldloos verzet tegen alles wat ons verslaaft. Anders Leven dat het recht tot bestaan van anderen bevordert. Anders Leven dat vreugde schenkt omdat we zonder angst kunnen genieten van ons samen verantwoordelijk weten voor elkaar en het heelal, ons gemeenschappelijk huis. 
Laat ons samen een stukje Nieuw, Anders Leven opbouwen.
Nieuwe Hoop, Nieuwe Toekomst. 
Dank voor jullie steun hierbij… Marleen

Correspondente: Ria Van Thillo


Guatemala – 13 februari 2017

Het bedrag van 1606,07 $ is vorige week op via de bank toegekomen.
In de bijlage stuur ik jullie twee foto´s van één van de groepen in het dorp Chinautla waarmee we werken. In naam van hen heel hartelijk dank.
Ook onze strijd tegen de mijnbouw in San José el Golfo is niet hopeloos. Vorige week heeft het hoger gerechtshof de opdracht gegeven aan het gemeentebestuur om die definitief te sluiten. In de volgende e-mail stuur ik jullie er 2 foto´s van.

Correspondente: Ria Van Thillo


Guatemala – 18 april 2016

Deze brief is een gelegenheid om met jullie wat te vertellen over  het alfabetisering werk. Door middel van educatie-  en bewustmakingsprocessen delen we met vrouwen, mannen, volwassenen en jongeren een basis opleiding en begeleiden we hen  in hun empowerment en hoop om  een beter levens te bereiken. Dankzij jullie steun kunnen we dat verder blijven doen.
We geven opleiding aan personen die met kracht en enthousiasme solidariteit en onderlinge steun cultiveren. Zo overwinnen ze hun vele moeilijkheden , hun behoeften,hun onzekerheden en op sommige momenten hun ontmoediging omwille van zoveel sociale onrechtvaardigheid. In het samen op weg gaan herwinnen we onze hoop die er zelfs door versterkt wordt. Zo geven we leven aan de naam van onze organisatie: Aré wa Majbalré (wat vertaald betekent  DIT IS HET BEGIN.   Elke nieuwe dag is een nieuw begin om te leven, om waardevolle personen met moed  en dromen  te  verrijken. We weten dat we het recht hebben tot betere levensomstandigheden waar het samenleven in gelijkheid en vrede  de steunpilaren zijn om de sociale rechtvaardigheid te bereiken.  Voor dit doel is jullie bijdrage gebruikt.  
Dank je wel voor ons te begeleiden in deze droom. 

“Mucha gente pequeña en lugares pequeños haciendo cosas pequeñas pueden cambiar el mundo”
“Vele kleine mensen in kleine plaatsen kleine dingen doen die de wereld kunnen veranderen”

Correspondente: Ria Van Thillo


Guatemala – 7 november 2015

Situatiebeschrijving:
El Durazno is een landelijk indianendorp dat behoort tot de gemeente Chinautla. Samen met de omringende ravijnen, die de laatste jaren zijn ingenomen door inlandse migranten vormt het de parochie Santo Hermano Padro.
Door de slechte en smalle paden zijn de woningen moeilijk bereikbaar. 
Ingang van het dorp “El Durazno”
Eén woning wordt door twee of meer huishoudens gedeeld. Deze situatie maakt de gezinnen kwetsbaar voor de verspreiding van ziekte en verschillende vormen van geweld. Door de toegenomen criminaliteit is het gekenmerkt zijn als rode zone. Het beperkt tevens de integrale ontwikkeling van individuen. 
Een volkstelling gehouden in 2014 bepaalt dat 81% van de bevolking ouder dan 15 jaar, de lagere school niet heeft voltooid en dat 12% hiervan helemaal niet kan lezen en schrijven. 
Het probleem van het gebrek aan toegang tot onderwijs is vooral acuut bij de Vrouwen.
Helaas heeft dit gevolgen op sociaal en familiaal gebied. Het is een factor van marginalisering, economische en politieke problemen. 
Voor een analfabeet is het moeilijk zijn rechten en plichten te begrijpen en dit leidt tot het voorbestaan van armoede en sociale ongelijkheid.
Omwille van het gebrek aan specialisatie, het lage opleidingsniveau zijn de High quality Breitling replica watches mogelijkheden om werk te vinden miniem. 71% van de dorpelingen werken voor eigen rekening, zoals het verkopen van voeding langs de straat, herstellen van schoenen en kleding. Sommige hebben een lapje grond met een varken of koe. 29% van de bevolking is werkzaam in de particuliere sector van de stad. Het grootste deel van de bevolking van het dorp leeft in extreme armoede. 
In 18 % van de gezinnen zijn het alleenstaande moeders die de verantwoordelijkheid dragen voor de opvoeding van de kinderen. De volkstelling van 2014 beoordeelde het dorp met een prevalentie van chronische ondervoeding bij de kinderen. Deze chronische ondervoeding wordt veroorzaakt door slechte voeding in de eerste levensjaren (inclusief tijdens de zwangerschapsduur).
Het dorp bezit wel een culturele rijkdom die terug te vinden is bij de mensen op oudere leeftijd. Zij identificeren zich als Pocomam, onderdeel van de Maya-indianen, Zij spreken de taal en behouden hun culturele gewoontes en klederdracht. Bij de jongeren vind je daar nog weinig van terug.

Pastorale activiteiten:
De activiteiten hebben de sociale en humanitaire ontwikkeling als doel en zijn gericht naar de meest kwetsbare bevolking o.a. kinderen, jongeren, analfabeten en vooral vrouwen.
Om de verschillende problemen aan te pakken werken we samen met verschillende instanties. We coördineren met de parochiepriester, de Universiteit San Carlos van Guatemala, de vereniging van Educación Popular para Adultos, Pastoral Nacional de la primera infancia, seminaristen van de kapucijnen, Confregua en met vrijwilligers van het dorp. 
1.    coördinatie met de Universiteit van San Carlos in Guatemala: 
Met het oog om de integrale ontwikkeling van de bevolking van het dorp te waarborgen komen elk jaar twee studenten van de school voor maatschappelijk werk stage doen. Zij bieden professionele ondersteuning aan bij het articuleren van de verschillende behoeften en versterken de actieve deelname van de buurt en de vorming van doelgerichte groepen. 
2.    Alfabetisatie-groepen:
In samenwerking met de vereniging, Volkseducatie voor Volwassenen (Asociación de educación popular para Adultos, die in verschillende wijken rond de stad werken) begeleiden we in het dorp twee groepen van mensen die niet kunnen lezen en schrijven. In totaal namen in 2015 vierendertig Vrouwen en twee mannen deel. De minimumleeftijd is 15 jaar. 
De bedoeling is met het Project kansarme vrouwen en jongeren gevoelig en bewust te maken van het bestaan van een alternatief soort onderwijs en vorming, dat geen kennis deponeert en opslaat in de hoofden van mensen maar zich juist kenmerkt door een actieve deelname en bijdrage van de leerlingen en het tot stand brengen van veranderingen in hun leefomgeving en in de maatschappij. 
Daarbij ligt de nadruk op kennis en bewustwording van sociale rechten en problemen die invloed hebben op andere groepen in de maatschappij, zoals vrouwen en jongeren.
Het Project richt zich op EDUCATIE VOOR EEN MENSWAARDIG LEVEN MET GELIJKE KANSEN VOOR VROUWEN EN MANNEN EN ZONDER POLITIEK, HUISELIJK EN SEXUEEL GEWELD. Het gaat om het begeleiden van de groep in de preventie van huiselijk en seksueel geweld tegen vrouwen. Dit wordt gedaan als inhoudelijk onderdeel van het leerproces in lezen en schrijven. We maken deelnemers gevoelig voor de situatie van geweld en ongelijkheid die vrouwen door de geschiedenis heen meegemaakt hebben en nog meemaken.
 Op deze manier proberen we mannen en vrouwen in de alfabetiseringsgroep bewust te maken van de urgente noodzaak om preventieve maatregelen te eisen die het gebruik van elke vorm van geweld tegen vrouwen moet voorkomen.
Binnen dit kader stelt de vereniging zich ten doel de persoonlijke emancipatie van de doelgroep te versterken door het zelfrespect van de mensen op te krikken evenals de hoop dat het mogelijk is een land op te bouwen met meer sociale rechtvaardigheid gebaseerd op wederzijds respect, gelijkheid en het uitoefenen van fundamentele mensenrechten. En waar ze uitstromen met meer zelfrespect, meer kennis over hun rechten en grotere bereidheid om anderen te helpen.
De methodologie die gebruikt wordt, vindt zijn oorsprong in de Volkseducatie, en is ontwikkeld door Pablo Freire. Er wordt gewerkt met de methode van Oraciones Generadoras, met zinnen die discussie en reflectie genereren over onderwerpen zoals de vele vormen van geweld tegen vrouwen, over jongeren die de buurt onveilig maken, etc. Daarnaast vindt er wekelijkse huis aan huis bezoeken plaats om de bewoners te motiveren en actief deel te nemen aan de alfabetiserings groepen en andere activiteiten in het dorp.
3.    Project Pastoral de la Primera Infancia: Pastoral de la primera infancia is geboren uit de succesvolle ervaring van 30 jaar "Pastoral da Criança in Brazilië. Momenteel is het project samengesteld uit 18 dorpelingen die opgeleid zijn en sinds juni 2014 en 44 families (kinderen van 0- tot 6 jaar en vrouwen in verwachting) begeleiden. 
Het algemene doel van deze groep is: Bijdrage in het reduceren van ziektes, kindersterfte en het verbeteren van de integrale ontwikkeling van moeders en kinderen, dit vanaf de conceptie tot en met het 6de levensjaar.
Om het niveau van een waardig bestaan van de kinderen te bevorderen worden er dorps- en familieactiviteiten georganiseerd. 
4.    Kind- en Jeugdgroepen.
In deze groepen werken we samen met studenten, seminaristen en vrijwilligers van het dorp. Aangepast aan het niveau van de wordt er gewerkt met verschillenden thema´s en activiteiten. Met als doel de kinderen en jongeren een stevige basis geven door ze te leren dat zij kunnen, moeten en het recht hebben om te dromen van het ´buen vivir´, het mooie leven. Het is de mogelijkheid creëren om nieuwe samenlevingsvormen te scheppen die zich kenmerken door vreedzaamheid, gelijke relaties, liefde, solidariteit en een menswaardig bestaan. Kinderen en jongeren gevoelig maken voor hun situatie, en plaats maken waar zij hun gevoelens en gedachten kunnen uiten. Vorming van proactieve kinderen en jongeren die op basis van hun eigen capaciteiten kunnen meewerken aan een mooiere omgeving en een bijdrage leveren aan de bescherming van hun cultuur en de landelijke omgeving waarin zij leven.
5.    Confregua, comisión JPIC (rechtvaardigheid en vrede en integratie van de schepping)
Als religieuzen maken Ana Evelyn en Marleen deel uit van de religieuze organisatie die Confregua heet. Beide zitten we in de commissie Rechtvaardigheid en Vrede en Integratie van de Schepping. Vanuit die commissie steunen we de strijd tegen de volkerenmoord, mijnexploitatie, corruptie, criminalisering van verdedigers van mensenrechten, straffeloosheid en mensenhandel.
De Parochiegemeenschap en de verschillende organisaties met wie we in de parochie werken, delen deze bekommernis en nemen deel aan verschillende concrete activiteiten. 

Correspondente: Ria Van Thillo


Guatemala – 23 december 2014

Beste vrienden en familie,
We zitten nog in het jaar 2014. Morgenavond vieren we als christenen Kerstfeest. Het wordt gevierd in familiekring , onder vrienden of in een bredere gemeenschap. De kern van de boodschap is “leven voor elkaar” en het doet er niet toe wie die andere ook is. Het is vrede en onvrede ontvangen van een Kind, van een bejaarde, van een zieke, van een mens in miserie, van een mens in opstand, van je medemens. Het is lief en leed delen met heel de schepping. Het is een weg van een levensjaar waar, op plaatselijk en op wereldvlak veel gebeurt. Het is Jezus voelen, zien en weten geboren worden in elk moment en in alle eenvoud.
Op onze weg als missionarissen van het Onbevlekt Hart van María vierden we dit jaar 50 jaar aanwezigheid hier in Guatemala. Vandaar dat we de weg gingen van al onze medezusters die zich in de voorbije 50 jaar hebben ingezet voor het Guatemalteekse volk. Zo hadden we eenvoudige en toch feestelijke bijeenkomsten in verschillende dorpen. 
In de vereniging van “Volksonderwijs voor Volwassenen” werd er dit jaar vooral aandacht gegeven aan de jongeren in onveilige omstandigheden. Vandaar dat de begeleiders een kursus volgden en een nevenproject uit bouwden i.v.m. Opvoeden in rechten en vrede voor kinderen en jongeren in risiko´s situaties. 
Een project dat volgend jaar in het lager en middelbaar onderwijs van de vereniging zal worden verder gezet. 
Voor de groepen van alfabetisatie zijn we begonnen met het editeren van een nieu w handbook met als rode draad “De situatie van de vrouw”. 
In de parochie Santo Hermano Pedro, waarvan ons dorp “El Durazno” deel van is, werden er heel wat activiteiten gepland om één van de dromen van de mensen te verwezenlijken. Een eigen tempel bouwen waar ze als hun parrochiegemeenschap kunnen samenekomen. 
Op 21 december zetten de kinderen de muur van de waterleiding onder de verf met als thema: “ Een gezonde ontspanningsoord in een gezond milieu”. Deze muur was voordien beschilderd door de “ Mara 18”(= jongerenbende) met uitdagende tekeningen. Maar we kregen toelating van hen en zij zelf waren deel van de jury om tekeningen te beoordelen.
Is dat niet een nieuw begin?????? Zalig Kerstmis….Gelukkig Nieuwjaar

Correspondente: Ria Van Thillo


Guatemala – september 2014

In 1986 verhuisde Marleen Renders naar Guatemala om als missiezuster het leven van de Guatemalteken te helpen verbeteren. Samen met Raf Bouwens stond zij mede aan de wieg om een project op te starten waardoor mensen konden leren lezen en schrijven.
Wat klein begon is nu uitgegroeid tot enkele honderden studenten en een zestal locaties: “El Milagro”, “Lo de Fuentes”, “Tierra Nueva”, “El Porvenir”, “Unidos por la Paz” en “Santa Marta”.
Er zijn 12 alfabetiseringsgroepen en 12 groepen in lagere school en lager middelbaar.
Hierin zijn in totaal 582 personen ingeschreven: 67% vrouwen en 33% mannen.
De leeftijd van de deelnemers in de alfabetiseringsgroepen kun je indelen in drie blokken: 34% ligt tussen 11 en 14 jaar, 33% tussen 20 en 39 jaar en 33% is ouder dan 40 jaar.
Dit gegeven is belangrijk omdat de drie blokken verschillende interesses hebben, toch zitten ze samen omdat dit de tolerantie en de onderlinge steun stimuleert.
Daarbij komt ook nog dat 56% Maya bevolking is en 44% latino. 
De dagelijkse bezigheid van de meeste vrouwen is huismoeder. 
De leeftijd in de lagere school en lager middelbaar ligt voor 69% tussen 15 en 24 jaar. 31 % van de deelnemers zijn fabrieksarbeiders en helpers in de bouw. 38% zijn familiale helpers zonder diploma´s. 57% Maya bevolking en 43% latinos.
De wekelijkse huisbezoeken High quality the best and most fashionable cheap replica watchescartier replica online of the replica watches store door de groepsbegeleiders om de studenten in hun noden bij te staan blijft een noodzaak.
Het is geen opheffend nieuws en men hoort er te weinig van maar het leren lezen en schrijven heeft het leven van de Guatemalteken wel degelijk veranderd en vooral verbeterd.

Correspondente: Ria Van Thillo


Guatemala – 7 Maart 2014

Het doet me deugd eens tijd te kunnen maken om jullie te groeten.
Met deze brief geef ik jullie informatie over de groepen van alfabetisatie, lager en middelbaar onderwijs.
Als Project zijn we nog aan het werk in El Milagro, Tierra Nueva, Lo de Fuentes, Unidos por la Paz, El Porvenir. Dit jaar zijn we in een nieuwe wijk begonnen die Santa Marta heet. Dit is een wijk van de het bijdorp “El Durazno” waar Evie en ik, Marleen wonen. Deze nieuwe wijk heeft gelijkaardige kenmerken en noden dan de andere wijken waarin we werken. Het is gelegen aan de oevers van de rivier met riolering water. Het heeft een topografie van ravijnen en hellingen. Het is gekwalificeerd als rode zone ( gevaarlijke zone). De groep die we er tot hiertoe hebben is niet groot maar met heel veel enthousiasme en initiatieven animeren de mensen van de parochie andere personen die niet kunnen lezen noch schrijven. Het aantal deelnemers in de groep is gestegen tot 18 personen die met heel veel moed hopen te leren lezen en schrijven.
Op 21 februari waren er 280 personen ingeschreven voor de alfabetizatie groepen en 244 voor het lager en middelbaar onderwijs. In totaal waren dat 522 personen. Omwille van de wekelijkse huisbezoeken door de lesgevers is dat aantal wel een klein beetje gestegen. De mensen in deze wijken geven geen voorrang aan onderwijs, het wordt zelfs verschoven naar een derde plan. We weten niet of de mensen die er vandaag aanwezig zijn, er morgen nog zullen zijn omdat de meesten werkzoekend zijn en moeten zorgen voor het dagelijks brood. Daarbij hebben de verschillende wijken waar we werken te maken met stijgend geweld. De belangrijkheid van ons werk ligt er juist in om mensen bewust te maken over de waarde van de educatie zodat ze zich inzetten om deel te nemen en zich voorbereiden op de nabije toekomst. Het educatief proces is langzaam maar we zien dat de waarden van solidariteit, verantwoordelijkheid en rechten meer en meer beleeft worden.
Verder nog een mooie en zinvolle vastentijd, voorbereiding op Pasen. Moge het en tijd worden van bezinning tot nieuw leven.
Lieve groetjes…….
Dank voor de solidariteit,
Marleen

Correspondente: Ria Van Thillo

Guatemala – 14 juni 2013

Met veel plezier groeten we jullie vanuit ons mooi land, Guatemala.
Wij zijn de leden van het bestuur van de organisatie: ‘Vereniging volksonderwijs voor volwassenen, dit is het begin’. Deze organisatie houdt zich bezig met alfabetisatie, lager en middelbaar onderwijs voor jongeren en volwassenen. De redenen waarom deze mensen deelnemen aan dit programma zijn divers: ze leven in minder gegoede wijken; de laag economische familiesituatie heeft tot het gevolg dat jongeren de school moeten verlaten en gaan werken; ze waren nooit ingeschreven op schoolleeftijd; ze moesten hun eerst graad overdoen omdat ze met honger in de maag niet de kracht hadden om te studeren; ze hebben als vrouw nooit de kans gehad om te studeren; ze zijn het slachtoffer van familie of sociaal geweld. Vandaag zijn deze mensen op een leeftijd gekomen waarop ze met heel veel schaamte hun studie aanvatten of verderzetten.
In alle geval de situaties van de jongeren vandaag gelijken op die van de volwassenen in het verleden:
De oorzaken zijn dezelfde: armoede en een tekort aan mogelijkheden.
De resultaten blijven identiek: ongeletterdheid en het niet kunnen genieten van het recht op onderwijs.
De vereniging geeft de mogelijkheid om via het alfabetisatie proces het lager onderwijs en het lager middelbaar onderwijs te voltooien. Op deze manier hebben reeds heel wat personen een minimum niveau van onderwijs bereikt en dan verder gestudeerd tot het behalen van een diploma hoger onderwijs. In onze werkgroep zijn er zelf leraren die uit dit alfabetisatie project komen. Verder kennen we verschillende ex-studenten die hun studies aan de universiteit bezig zijn ofwel beëindigd hebben. Dit jaar kregen we bv. van een ex-studente een uitnodiging om deel te nemen aan de uitreiking van haar licentiaatsdiploma in Sociale Wetenschappen aan de universiteit van San Carlos.
Wat we juist beschreven hebben is onze eerste principiële doelstelling. Onze andere doelstelling is de vorming van personen i.v.m. hun persoonlijke waardigheid, humanitaire en sociale vaardigheden. Het geeft ons voldoening de resultaten van dit vormingsproces te mogen ervaren: onze leerlingen steunen mensen die via een geweldloos verzet tegen de mijnbouw opkomen en mensen die lijden aan hongersnood. Verder zien we dat ze het milieu herwaarderen door bv. herbebossing van de ravijnen.
Onze studenten dragen op bovenstaande manier bij tot een betere maatschappij. Toch hebben ze het niet makkelijk. Dikwijls hebben ze als achtergrond familiaal geweld, economische achterstand, vrouwonvriendelijke omgeving, uitbuiting op het werk,… Hun strijd is een persoonlijke strijd voor dagelijks eten. Dikwijls voelen ze dan ook dat heel de wereld hen de rug toedraait. Ze verdienen daarom om gesteund te worden.
Dit is het werk dat jullie steunen. Voor onze vereniging is jullie solidariteit heel betekenisvol, want we weten dat het niet alleen financieel is. Het doet ons deugd dat mensen ver weg van Guatemala vertrouwen dat solidariteit één van de wegen is om veranderingen aan te brengen in de maatschappij. Er is hoop en geloof dat er een betere toekomst is voor de mensheid, waar het leven een hogere kwaliteit heeft en waar men kan genieten van de rechten van de mens waaronder het recht op onderwijs.
Heel hartelijk dank voor het mogen delen van onze bezigheden en het uitdrukken van onze dankbaarheid.

Correspondente: Ria Van Thillo

Guatemala – maart 2013

Graag wens ik jullie een mooie paastijd, een tijd van Nieuw Leven.
Het is een echt een plezier om met jullie in contact te treden en jullie wat over het leven van het project te vertellen.
Op 2 januari startten we voor de 26ste keer met een nieuw werkjaar in het project met alfabetisatie, Lagere School en Lagere Middelbaar voor volwassen.
We zijn aanwezig in de gemarginaliseerde wijken zoals: El Milagro, Tierra Nueva, Lo de Fuentes, El Porvenir, El Mezquital en Unidos por la Paz. Op dit momento hebben we in de groepen van alfabetizatie 235 personen en in het lager en middelbaar onderwijs 288 personen.
Er is de vraag om in andere krottenwijken met alfabetisatie van start te gaan. Deze wijken maken deel uit van de parochie Santo Hermano Pedro. De parochie heeft 8 wijken en één bij dorpje, “El Durazno”. Dit is het bi dorpje waar Maria Claesen en Evie Vazquez en ikzelf wonen. Op het moment bezoeken we de families van de wijken “Santa Marta”, “Tecun1” y “Tecun 2”. Deze huisbezoeken laten ons toe een studie te maken om een inzicht te krijgen in de concrete noden van deze families.
De wijken zijn gelegen in de ravijnen rond de stad met het gevolg dat de overlevingsstrijd er groot is. Zoals de meeste wijken waar we werken, zijn ze gebrandmerkt als rode zones.
Onze parochie behoort niet meer tot de stad maar wel tot de gemeente Chinautla net zoals Tierra Nueva. Geografisch bekeken is dit onlogisch. Dit omwille van de ravijnen die de wijken scheiden. Het centrum van Chinautla ligt verder dan het stadscentrum. De enige mogelijkheid om er te geraken is de stad passeren. Om Tierra Nueva, dat tot dezelfde gemeente behoort, te bereiken met de auto, heb je minstens twee uur nodig.
Velen gaan dan ook werken in de stad. Met wat ik het openbaar vervoer kan vergelijken weet ik niet maar er zitten zeker evenveel mensen boven op de overvolle bus dan erin. Sommigen hangen er gewoonweg aan.
Vandaag is hier voor velen het verlof van de Goede Week begonnen. Een beetje meer tijd om stil te staan bij wat het lijden- verrijzenisverhaal voor ons kan betekenen. Nieuw Leven is maar mogelijk als we de lijdensweg mee beleven.
Laat ons voor elkaar Nieuw Leven zijn.
Nieuwe Hoop, Nieuwe Toekomst.
Dank voor jullie steun hierbij……….Marleen

Correspondente: Ria Van Thillo

Guatemala – 27 decemmber 2012

Ja, het jaar loopt weer ten einde. Als we de stad in trekken zien we overal de Kerstversieringen. Het lijkt te gaan om competentie: de hoogste kerstboom, de grootste Kerstman, de mooiste versieringen enz.… . Het heeft nog weinig te maken met de originele boodschap van de Geboorte van het kind Jezus.
En toch worden er vandaag kinderen geboren in omstandigheden van miserie omdat de ouders moeten vluchten voor politieke leiders die lijden aan de drang naar machtspositie en daarvoor zelfs in staat zijn om over het leven van anderen te beschikken. De geboorte van een kind zelfs in zulke omstandigheden is een teken van hoop en geeft diepe vreugde en kracht om te strijden en mee te werken aan God´s droom voor rechtvaardigheid en vrede. Zoals de mensen hier in La Puya (Geweldloos verzet tegen de mijnbouw) zeggen: We willen aan onze kinderen een toekomst geven , daarom leven we al 10 maanden in openlucht om de exploitatie van onze gronden en de besmetting met cyanide van onze waters tegen te houden. De Puya is de ingangspoort van één van de goudmijnen die in de beginfase stilgelegd is door de mensen van de omliggende dorpen . Deze mijnbouw in handen van buitenlandse bedrijven voldoet niet aan de wettelijke voorschriften en houdt geen rekening met de bevolking en toch heeft de regering hen de toestemming gegeven. Dat de nadelen groter zijn dan de voordelen en dat ze de toekomst van de bevolking bedreigt zien we in de mijnbouw van San Marcos, een provincie in het westen van het land.
Al tien maanden zijn er dag en nacht een 50 tal mensen (vrouwen, mannen en kinderen) aanwezig om te waken tegen de ontwikkeling van de mijnbouw. Ze wisselen elkaar om de 24 uur af zodat de 5 omliggende dorpen om de 5 dagen aan bod komen. Tijdens de tien maanden strijd hebben ze uit hoeken fysieke en morele steun gekregen. Voor de Kerstviering komen de mensen van de omliggende dorpen en verschillende organisatie samen om de geboorte van Jezus in de Eucharistie te vieren.
Mogen wij, waar we ook zijn de boodschap van het kind levend houden. Moge deze boodschap ons geloof, hoop en vreugde schenken zodat Hij mag geboren worden in ons hart voor anderen.
Dank voor de steun die we dit jaar van jullie mocht ontvangen.
Zalig Kerstfeest en Gelukkig Nieuwjaar

Correspondente: Ria Van Thillo

Guatemala – 18 september 2012

Eindelijk kom ik ertoe enkele woordjes te schrijven.
Sinds 1 juni zijn we een nieuwe gemeenschap gestart. Dit in el Durazno, gemeente Chinautla. El Durazno is een plattelands dorpje dat op 15 km van de stad ligt. Om er te komen moet je wel eerst afdalen langs de krottenwijken om dan weer te stijgen en terug af te dalen. Het is wel degelijk in een vallei gelegen omringt met hoge bergen vandaar dat internet niet veel kans heeft. Nu het huis waarin we met ons drie wonen was voordien een plaats konijnen gekweekt weren. Er is heel wat werk gedaan om ere en woonplaats van te maken en er is nog heel wat te doen. Niettegenstaande dit alles is het hier een mooie omgeving. Het is qua verkeer een zeer rustige omgeving. Privaatleven kun je helemaal niet verwachten want de kinderen heb je steeds rondom je. Als ik van het project of elders van terugkom komen ze van ver tegemoet gelopen. El Durazno heeft wel zijn eigen kerkje maar behoort tot de parochie “Hermano Pedro” die verschillende kolonies omvat. Mijn leven draait op het moment tussen het alfabetisatieproject, vormingswerk op de parochie en de congregationele gemeenschap activiteiten. Genoeg om soms niet te weten waar eerst mee beginnen.
De donderdag is de dag om met het project van Educación Popular para Adultos be-zig te zijn. Vergaderen met de coördinatoren en het dagelijks bestuur. Het is dan om 5uur ´s morgens vertrekken. Om 17 uur vertrek ik naar de parochie om deel te nemen aan de vergadering tot 22 uur huiswaarts te keren. Nu daarmee ben ik hier geen uitzondering omdat de mensen van hier vooral de jongere generatie naar de stad trekken om te gaan werken. Het verkeer, het openbaar vervoer en de wegen naar de stad toe is een “dolor de cabeza” (hoofdpijn) vooral in het regenseizoen. Heel wat stukken rosten komen los en bekleden de wegen.
Dit jaar vierden we ons 25 jaar bestaan met heel wat activiteiten. Het mooiste voor mij waren de testimoniums. De meeste testimoniums waren oud-studenten die ondertussen afgestudeerd zijn van de universiteit en daarom hun dankbaarheid uitdrukten.
Toevallig ontmoette ik een paar weken geleden op een vormingssessie over het 2de varticaans Tito, een oud-leerling. Hij vertelde me dat hij dankzij zijn studie in het project “Educación Popular para Adultos” en dus ook dank zij jullie steun, werd aangeworven als boekhouder in een bedrijf. Dit betekende voor hem en zijn familie een vast inkomen. Vroeger verkocht hij ijs met een stootkarretje. Het was een dankbare ontmoeting.

Correspondente: Ria Van Thillo

Guatemala – juli 2012

In 1986 vertrok Marleen Renders als missiezuster naar Guatemala. Daar leerde zij pater Raf Bauwens kennen en samen met hem, Isabel en Romeo startten zij in 1987 met het alfabetiseringsproject “ Educación Popular para Adultos “
Nu, in 2012 , is dit 25 jaar geleden . Er werd een sobere viering gehouden, waarbij men zoals gebruikelijk in Guatemala een , zoals zij het noemen , muurschildering op-hing .
Muurschildering als getuigenis van de resultaten van 25 jaar werken (19/04/12). Op deze muurschildering getuigenissen van oud-studenten die nu een beroep uitoefenen en zich momenteel op andere gebieden verdienstelijk maken. Deze muurschildering lokte veel positieve reacties en werkte motiverend voor studenten die in de gelegenheid waren ze te bewonderen en te waarderen. Ook was het een stimulans voor het werk dat we doen als team en we hopen dat de muurschildering ook inspirerend en stimulerend zal werken voor anderen zowel individueel als in groep.
Deze muurschildering bevat onze visie :
Wij zijn een organisatie die bekend staat om haar bijdrage tot vermindering van analfabeten.
Die mede de inwoners helpt om hun waarden van gelijkheid en solidariteit te ontwikkelen .
Verantwoordelijkheid , wederzijdse steun en naastenliefde helpt omzetten in prak-tijk om alzo een waardig leven te bekomen. en onze missie : Kwaliteitsonderwijs en opleiding te geven met een humanitaire benadering, aan eenieder zonder onder-scheid van geslacht, godsdienst, sociale toestand of politieke strekking . Hetgeen jongeren toegang moet geven tot lagere en secundaire klassen en volwassenen tot het leren lezen en schrijven in alfabetiseringsklassen.
Een boodschap geven aan studenten om de theorie te toetsen aan de praktijk, aldus Isabel vanuit Guatemala.
Naar aanleiding van het 25 jarig bestaan herdenkt men de stichters van het alfabetiseringsproject . Samen met Missiezuster Marleen Renders was het pater Raf Bauwens die mee aan de basis lag van de opstart.
Heel wat bewondering heeft men voor het werk van beiden, maar op deze jubileum wordt speciaal teruggedacht aan de op 20 april 2004 overleden Pater Raf Bauwens .
Heel dikwijls hebben we de Belgische pater Raf Bauwens, medestichter van het pro-ject ‘Educación Popular para Adultos’ vernoemd, maar we hebben ons te weinig afgevraagd
Raf Bauwens was een stil en delicaat persoon, zonder enige pretentie een publiek figuur te zijn. Hij was een fervent bewonderaar van de werkende mensen, het volk met de door de zon gebruinde huid, op hen werd hij verliefd reeds bij zijn aan-komst in Santa Lucia Cotzumalguapa. Hij was een heel eenvoudig man en leefde in een kamertje niet groter dan 3 op 4 meter. Zijn ganse ‘uitzet’ bestond uit een metalen bed, een 3-pits gasvuurtje, een paar borden, 2 kookpotten en wat bestek. Hij was de eenvoudigste mens ter wereld, maar ook diegene die hartelijk kon lachen, voluit vanuit het diepste van zijn wezen. Deze man geloofde in de kans op verbetering van de gemeenschappen in ‘Tierra Nueva’, in ‘la Aldea Sacojito’, in ‘ la Finca de Naranjo, in ‘el Basurero de la zona 3’ en vele andere plaatsen. De weinige tijd die hij had besteedde hij aan twee zaken: een bezoek brengen aan zieken, alcoholisten, leerlingen van alfabetisering in de verschillende gemeenschappen en aan het uitwerken en de verdere ontwikkeling van het leerplan voor lezen en schrijven en ook voor rekenen. Hij was een trouw maar kritisch lezer van Pablo Freire, liefhebber van onderzoek van de methodologie van het volksonderwijs.

Correspondente: Ria Van Thillo

Guatemala – 12 januari 2012

Met heel veel hoop en geloof in de toekomst zijn gestart met een nieuw werkjaar. Zoals jullie weten werken we op het domein van educatie voor jongeren en volwassenen. Personen die omwille van de economische situatie en het gebrek aan steun van de overheid geen kans hadden om op schoolleeftijd te studeren. Personen die als kind het werk van volwassen op zich namen. Ze hadden de zorg voor hun broertjes en zusjes, ze werkten als straatventers, huismeiden of waren achtergelaten als straatkinderen. Het is een grote groep van mensen die geen mogelijkheid hadden om school te lopen niet wetend dat het hun recht was. Het feit dat ze niet kunnen lezen nog schrijven werden ze uitgebuid en minder geacht. Met onze programma´s van alfabetizatie lagere school en lagere middelbaar zijn we voor hen een ruimte waar ze zich persoonlijk en collectief kunnen ontwikkelen. We proberen hun persoonlijke zelfwaarden en capaciteit om in groep te werken te versterken zodat ze andere personen steunen
Dank je wel voor jullie giften.
We nodigen jullie ook uit om de website van de vereniging te bezoeken:
www.alfasepa.net.

Correspondente: Ria Van Thillo

Guatemala – 23 december 2011

Moge de geboorte van het kind Jesus ons het geluk leren vinden in heel eenvoudige alledaagse gebeurtenissen.
Gebeurtenissen die niet altijd voldoen aan onze verwachtingen.
Gebeurtenissen die helpen groeien in verdraagzaamheid.
Opdat we mensen mogen zijn die helpen bouwen aan gerechtigheid en vrede, mensen van hoop voor het nieuwe jaar
Hier in Guatemala eindigden we weer een werkjaar en zijn we aan vakantie toe.
Het werk gaf ons heel veel voldoeningen, liefde en vooral hoop. Zeker waren de onzekerheden en pijn niet afwezig.
De moeilijke economische en sociale situatie, het geweld die we tijdens de wekelijkse huisbezoeken ervaarden leidden ons tot een gevoel van machteloosheid en ontmoediging bij de verschillende personen van de werkgroep.
Wonder bij wonder waren het de personen die we bezochten in deze wijken die ons moed en energie gaven om door te zetten.
De deuren werden met een glimlach geopend en we werden verwelkomd met een glas water voor de warmte of een tas koffie voor de kou.
Al de ontmoetingen waren lessen in liefde voor het leven en dank voor het geïnteresseerd zijn van de mensen van het project in hun menselijke situatie. Met vallen en opstaan is het jaar voorbij gegaan, maar jullie waren steeds aanwezig om ons te steunen en solidair te zijn met deze mensen in risico via het project.
Vele vrouwen, mannen, jongeren en ouderen hebben weer een schooljaar beëindigd of een einddiploma behaald. De rijkdom die ze deelden heeft hen meer zekerheid en zelfwaarde gegeven waardoor velen de beslissing namen om andere personen te motiveren en te steunen om de weg te gaan van persoonlijke en collectieve ontwikkeling.
Vele personen, de meeste vrouwen leerden lezen en schrijven, en leerden zich uit te drukken hoe ze zich voelden, hun angsten, dromen en illusies en problemen enz.
Uit de diepte van ons hart hartelijk dank en een zalig Kerstfeest en gelukkig Nieuwjaar met veel geloof, hoop en liefde.
Moge het een fijn samen vieren in vrede met liefde en sociale rechtvaardigheid worden.

Correspondente: Ria Van Thillo

Guatemala – 23 januari 2011

Jean Pierre (Bezocht het project van Marleen Renders)
Onze Vriendengroep steunt het alfabetiseringsproject in Guatemala City waar Zuster Marleen Renders reeds 24 jaar werkzaam is.
We bezochten het project van Zuster Marleen Renders in Guatemala. We hadden er al veel over gehoord en wilden eindelijk wel eens zien wat er daadwerkelijk gebeurde. Met Zuster Marleen bezochten we de 5 verschillende sloppenwijken waar de lessen werden gegeven. Groot was onze verbazing dat er zo vele vrouwen , zowel jong als oud, deze klassen volgden, zij waren gemotiveerd en wilden absoluut leren lezen en schrijven.
Vroeger werden ze thuisgehouden om voor het huishouden te zorgen en werden meestal moeder op jonge leeftijd, zodat er voor lezen en schrijven niet veel tijd overbleef.
Enkele getuigenissen:
Buiten aan het schoolpoortje, dat gemaakt is van een verroeste zinken golfplaat zat een man met een kindje van één jaar op zijn schoot en twee anderen speelden naast hem in het zand. Hij vertelde dat hij zonder werk zat. Toen Lerares Lilly hem feliciteerde omdat hij op de kinderen paste en zo zijn vrouw steunt om te studeren antwoordde hij: Het is een weg om ons niet meer te laten bedotten en op te komen voor onze rechten.
Ook ontmoetten we Doña Semforosa, een grootmoeder van 62 jaar die haar geluk uitdrukte omdat ze eindelijk haar lagere schoolstudies kon beginnen en Doña Gloria vertelde dat haar moeder blind was en zij als oudste van verschillende
kinderen haar broers en zussen moest helpen grootbrengen.
Eén voor één zijn het allemaal mensen die niet bij de pakken blijven zitten, mensen die samen met hun lesgevers verder durven dromen en door hun concrete inzet die dromen tot een werkelijkheid maken.
Wij zijn overtuigd van het grote nut dat dit project voor de mensen in Guatemala.

Correspondente: Ria Van Thillo

Guatemala – februari 2010

Na een maand terug thuis te zijn in Guatemala wordt het wel even tijd dat ik jullie wat schrijf.
Ondertussen zijn de verschillende groepen van alfabetisatie, lagere school en lagere middelbare school in het project ‘Volkseducatie voor volwassenen’ opnieuw begonnen.
We doen het dit jaar met minder studenten en dit om verschillende redenen.
De hoofdreden is dat de groepen van de zaterdag in het centrum “El Milagro” gesloten zijn omwille van de uitbreiding en verbouwingsplannen van het gebouw, dat in feite maar een woonhuis is en van daaruit veel te klein is.
De subsidiëring van deze uitbreiding wachten we vol spanning af, en de hoop is groot omdat de congregatie van de Broeders Maristen ermee achterstaat. Natuurlijk zullen er nog heel wat kosten zijn waarvoor we elders moeten gaan aankloppen en /of waarvoor we activiteiten moeten organiseren.
Een andere belangrijke reden waarover we ons allen zorgen maken is de economische crisis. Januari is de duurste maand van het jaar. Kerst en Nieuwjaar zijn nog maar pas achter de rug en er wordt van de families gevraagd om geld neer te leggen voor de inschrijvingen in de scholen, schoolboeken en schrijfgerei te kopen.
Dit heeft minder zijn invloed in de groepen van alfabetisatie daar deze cursus gratis is maar wel in de groepen van lagere school en lagere middelbaar waar aan de studenten een minimum bijdrage gevraagd wordt voor hun leerboeken en het recht op staatsexamen. Vele ouders,vooral de moeders geven de voorkeur aan het onderwijs voor hun kinderen.
En nog een derde reden is dat de regering nieuwe reglementen heeft afgekondigd: Iedereen moet zich aanmelden om zich opnieuw te registreren in het bevolkingsregister om een nieuw geboorteakte te kunnen ontvangen.
Dit betekent te moeten aanschuiven in ellenlange rijen wardoor ze te laat kwamen voor de inschrijving in de school. Nu het klinkt misschien allemaal wat negatief.
Als je de inspanningen van de mensen in de groepen bezig ziet zijn wel vlug al de negatieve gedachten getransformeerd in hoop.
Lilly, één van mijn medezusters ging zaterdag mee naar één van de alfabetisatie groepen in de krottenwijk van Esquipulitos.
Buiten aan het schoolpoortje, dat gemaakt is van een verroeste zinken golfplaat zat een man met een kindje van één jaar op zijn schoot en twee anderen speelden naast hem in het zand. Hij had een hazenlip en hij vertelde dat hij zonder werk zat. Toen Lilly hem feliciteerde omdat hij op de kinderen paste en zo zijn vrouw steunt om te studeren antwoordde hij: Het is een weg om ons niet meer in de doeken te laten doen.
Vorige week zondag had ik de alfabetisatie groep in‘El Milagro’.
Tot mijn grote verbazing kwam doña Julia de groep voor beginnelingen vergroten.
Ze kwam binnen, ze zette zich neer en viel in slaap.
Doña Julia is een vrouw die ik 70 jaar schat en die ik zeker al drie jaar in de groep voor beginnelingen tegenkom. Haar handen en gezicht zijn getekend door leed en zwaar werk. Ze zei nadien dat ze graag naar de groep komt waar ze altijd toch iets bij leert en vooral omdat ze voelt dat ze gewaardeerd wordt en haar graag zien.
Veertien dagen geleden gaf ik les in het eerste leerjaar in Tierra Nueva.
Een groep die nu opgevolgd wordt door Germaine.
Ik vroeg Germaine vandaag wat haar in de groep trof.
Ze zei dat Doña Semforosa van 62 jaar haar geluk uitdrukte omdat ze eindelijk haar lagere school studies kon beginnen en Doña Gloria vertelde haar dat haar moeder blind was en zij als oudste van verschillende kinderen haar broers en zussen moest helpen grootbrengen.

Eén voor één zijn het allemaal mensen die niet bij de pakken blijven zitten, mensen die samen met hun lesgevers verder durven dromen en door hun concrete inzet die dromen tot een werkelijkheid maken.
Het is werkelijk een bevrijdende boodschap, een stukje droom van God, dat gerealiseerd wordt in hen.
Verder genegen groetjes…

Marleen

Correspondente: Ria Van Thillo

Guatemala – 16 maart 2009

Brief van Jasper Rommel, Stagiair Alfabetiseringsproject Guatemala
Eerst en vooral willen we jullie bedanken voor de interesse voor en de solidariteit met ons alfabetiseringsproject in Guatemala. Jullie steun is van onschatbare waarde voor de organisatie.
Ikzelf ben een stagiair die al een maand in het project meedraai. Het valt mij op hoeveel werk er verzet wordt in deze organisatie. Dat is ook nodig. Wekelijks leren 400 mensen uit 7 comunidadesâ lezen en schrijven, die daar anders nooit de kans toe zouden krijgen. Maar er blijft veel werk voor boeg: het analfabetismecijfer in Guatemala is nog steeds alarmerend hoog.
Daarnaast bieden we aan jongeren vanaf 15 jaar ook lessen lager en secundair onderwijs aan. Ook dit is een groot succes. Het gevolg is dat het gebouw uit zijn voegen begint te barsten. Er zijn dan ook concrete plannen om een nieuwe school te bouwen.
Dit project ademt een stevige dynamiek uit. De medewerkers investeren naast hun werkuren ook heel wat vrije tijd en zelfs een deel van hun salaris in de organisatie. De studenten organiseren mee activiteiten om geld in het laatje te brengen. Het onderhoud gebeurt buiten de lesuren, zowel door het personeel als door de studenten.
Zonder jullie solidariteit zou dit allemaal onmogelijk zijn. Hulp van de Guatemalteekse overheid ontbreekt volledig. Om te kunnen blijven groeien en kansen te bieden aan de mensen die ze het hardst nodig hebben, hopen we te kunnen blijven rekenen op jullie solidariteit.
Dankbare groeten.

Correspondente: Ria Van Thillo

Guatemala - Maart 2008

Graag wens ik jullie een mooie paastijd, een tijd van Nieuw Leven.
Het is een echt een plezier om met jullie in contact te treden en jullie wat over het leven van het project te vertellen.
Op 3 januari startten we voor de 21ste keer met een nieuw werkjaar in het project met alfabetisatie, Lagere School en Lagere Middelbaar voor volwassen.
Ons voorstel was om te werken in 9 gemarginaliseerde wijken: El Milagro, Tierra Nueva, Lo de Fuentes, San Juaneras, Carranza, Ciudad Real, Cerro Gordo (Het schooltje van Esquipulitas), Sacojito y Sacoj Grande.
Helaas is er één wijk, Sacoj Grande, die we moesten laten vallen omwille van het gebrek aan lokalen.
Op het zelfde moment kwam er wel de vraag om in een andere krotenwijk met alfabetisatie van slag te gaan, namelijk “Unidos Por La Paz” Deze naam betekent: “Eén Voor De Vrede”.
We startten er met 2 groepen van alfabetisatie.
Een groep van mensen die geen enkele letter kunnen lezen noch schrijven zijn met 37 personen en een 2de groep die enkele woorden kunnen lezen en schrijven zijn met 25.
De leeftijd schommelt tussen 13 en 75 jaar. De meerderheid is ouder dan 20 jaar.
De 2 begeleiders, Berta en Francisca, van deze groepen spreken er met heel veel enthousiasme over. Omwille van de medewerking en de hospitaliteit voelen ze er zich thuis. De kolonie is gelegen in één van de ravijnen van de stad met gevolg dat de overlevingsstrijd er groot is.
In de groep van Sacojito zijn er 24 beginnelingen. Sacojito is een deelgemeente van Chinautla gelegen op ongeveer 40 km van de stad. De meeste vrouwen maken prachtige kookpotten, bloempotten en kunstwerken uit klei. Het negatieve is dat de economische opbrengst ervan heel miniem is en daarom dit kunstwerk dreigt te verdwijnen. De jongens gaan op vroege leeftijd met hun vaders naar de stad om als metsersdienaars een centje bij te verdienen. Opvallend voor Vilma, die hier de groep begeleidt is de rust die zo´n Mayadorp uitstraalt.
In Cerro Gorda (Het schooltje van Esquipulitas) zijn er 2 groepen van alfabetisatie.
Maria Berta is de begeleidster van de 12 beginnelingen, en Patricia van 22 personen die al een para letters kunnen lezen en schrijven. In tegenstelling met de mensen van Sacojito zijn de deelnemers hier heel spontaan. De school is zoals de woningen zelf een houten barak waar de wind dwars doorheen waait. De mensen probeerden een plaats te winnen in een school van een nabij gelegen beter wijk maar helaas mochten ze die school alleen maar van de buitenkant bekijken.
In Lo de Fuentes, waar we al enkele jaren aanwezig zijn en dat aanvankelijk een plattelandse deelgemeente was van Mixco is nu een uitbereiding van de stad.
De Mayabevolking hier worden uitgedaagd om zich aan te passen aan de gevolgen ervan. Ieder jaar komen er nieuwe woonwijken bij. Velen families komen van het binnenland. Vandaar dat de nood aan alfabetisatie er steeds groter wordt.
Candy is er de begeleidster van de nieuwe groep met 37 personen. Zij ondervond de nood om de groep nog verder op te splitsen omwille het leeftijdsverschil en leermoeilijkheden. Wendy volgt de groep van vorig jaar op met 36 deelnemers.
Tierra Nueva is de plaats waar 21 jaar geleden alles begon. Het was een invasie met mensen komende van over heel Guatemala. De burgeroorlog was nog volop bezig vandaar dat velen hun toevlucht namen in het anonieme van de aan de ravijnen gelegen gebieden van de stad. De nood om meer en meer de ravijnen te bewonen en de grote ondergrondse fouten, met gevaar voor aardverschuivingen en instortingen lijken geen hinder te zijn voor de toenemende bevolking. Dit is te wijten aan de toenemende armoede. Hier hebben we zoals in de vorige plaatsen 2 groepen. Vladimir met 36 beginnelingen en Maria Berta met 38 gevorderden. Hier ontmoet je heel veel jongeren tussen 11 en 15 jaar.
Deze meisjes en jongens gaan hun overlevingsstrijd aan met tijdens de week schoenen te poetsen, ´s nachts brood te bakken, allerlei spullen te verkopen, bedelen, vuil op te halen, enz.…. .
In Ciudad Real startte Maria Elena met 33 beginnelingen en ikzelf met 23 gevorderden.
Gedurende 12 jaar mochten we hier op deze plaats de nationale school gebruiken maar omwille van een nieuw regeringsdecreet mag men de nationale scholen alleen nog maar te huur in gebruik geven. Wat weer eens duidt op de onwil van de regering om hun plicht betreffende recht op onderwijs voor de bevolking te vervullen.
Daar de mensen erin geloven, lieten ze zich niet ontgoochelen en zochten naar andere oplossingen zodat het mogelijk werd om ver te werken.
Verder hebben we nog 5 groepen in El Milagro, waar ons centrum gevestigd is: de zondag met 2 groepen van elk 33 en 34 personen en de donderdag met 3 groepen van 7, 14 en 28 mensen.
De groep van 7 zijn personen die al verschillende jaren komen en waarvan de leeftijd tussen 50 en 70 ligt en die zonder begeleiding aan zelfstudie doen.
Verder hebben we nog het centrum 4 van IGER, Instituto Guatemalteco de Educación Radiofónica, dat is een radio programma waarlangs de klassen gegeven worden van de Lagere School en Lagere Middelbaar. Men noemt het ook de leerkracht in huis. Naast het programma dat elke dag ´s avond wordt uitgegeven komen de studenten komen elke zondag samen met hun begeleider om de lessen verder uit te diepen en andere sociale problemen aan te pakken.
De Lagere School telt 200 studente en de Lagere Middelbaar telt 142 studenten. Het is een mogelijkheid voor hen die nooit de kans kregen om te studeren .
Naast hun werk en de huishoudelijke taken nemen deze jong volwassenen en volwassenen de tijd om te studeren en zich solidair in te zetten voor anderen.
Het is de moeite waard. Voor elk van hen brengt het een stukje Nieuw Leven.
Nieuwe Hoop, Nieuwe Toekomst.
Dank voor jullie steun hierbij……….

Guatemala - 13 juli 2007

Mijn ervaring met Doña Vicenta:
“In mijn ervaring als lesgeefster, kom ik verschillende situaties tegen die mij doen vragen stellen maar ook situaties die mij moed geven.
In sommige situaties voel ik mij onmachtig omdat ik niets concreet en definitief kan doen om te helpen.”
“Bijvoorbeeld in de situatie van Doña Vicenta, één van de vele vrouwen die ik begeleid in de alfabetisatiegroep in de school van het bijdorp Lo de Fuentes. De school wordt ons de zondagnamiddag in leen gegeven om de klassen te kunnen geven.
Deze Doña heeft iets speciaal wat haar verschillend maakt: haar uithoudingsvermogen in de dagelijkse strijd om haar moeilijkheden te overwinnen. Ze is 34 jaar en heeft 4 jongens en 4 meisjes. Elke dag verkoopt ze sinaasappelsap en broodjes aan één van de bushalten Op de weg naar Antigua. Elke dag in de vroege morgen vertrekt ze met 2 van haar kinderen. Eerst gaat ze de broodjes kopen en na haar kraampje geïnstalleerd te hebben brengt ze haar 2 meisjes naar de school, om zich te verzekeren dat ze veilig en zonder problemen terecht zijn, want de onveilige situatie waarin we leven maakt haar terecht ongerust over haar kinderen.
“Misschien stel je de vraag: en haar echtgenoot?
Ja, ze heeft een echtgenoot die zoals zij werkt, er is wel een detail, het is een typische macho, jaloers en wantrouwig.... en dat vertelt iets over het leven van Doña Vicenta”.
Maar verdergaand met de geschiedenis van Doña Vicenta, zoals zovele vrouwen, voelde ze dat er iets niet juist was met haar reproductiesysteem, en dat al een hele tijd lang. Ze heeft veel pijn die ze niet zomaar aanvaardt, ze heeft gestreden om zich te laten verzorgen maar tot hiertoe hebben de dokters haar niet kunnen genezen en alleen maar wat medicijnen voorgeschreven voor de pijn….
Omwille van deze situatie stelde ik haar voor om haar naar een kankerspecialist in een ziekenhuis te gaan. Zij voelde de nood aan en zo zijn we er samen naartoe gestapt.
Omdat mogelijk te maken moest ze verschillende zaken in orde brengen zoals: wat doen met haar kraampje en hoe op tijd in het ziekenhuis geraken waar ze heel vroeg in de file zou moeten staan omdat ze om 5.30 ´s morgens nummers geven voor de consultatie en wie zou haar kinderen naar school brengen. Dus ben ik voor haar in de file gaan staan voor een nummer . Zij kwam om 8 uur toe en haar beurt was om 11 uur. Uitleggend dat ze niet veel wist van gezondheid en dat ik haar leerkracht was die haar leerde lezen en schrijven, vroegen we aan de dokter of ik mee binnen mocht. De dokter drukte zijn verrassing uit, zeggend dat het heel raar is dat een leerkracht zich bekommert om de gezondheid van een leerling en zeker om een volwassen persoon.
Zo begon haar strijd voor haar gezondheid maar niet zonder obstakels, haar jaloerse man (die zich nooit om zijn vrouw bekommerde) schelde haar uit, en dreigde met haar te slaan want hij geloofde niet dat ze met haar leerkracht naar een dokter was geweest:”wie weet waar je met je leerkracht naartoe gaat?????”.
Na dit gebeuren ben ik nog éénmaal met haar mee geweest voor de onderzoekingen.
Het resultaat van deze onderzoekingen was, God zij dank, geen kanker, men verwees haar naar een dicht bijgelegen gezondheidscentrum, waar ze nu met haar dochtertje (de eis van de man) geregeld naar toe gaat. Ondertussen blijft ze met haar pijn ijverig verder studeren.
Wat ik hieruit leer is dat er geen moeilijkheden zijn die de strijd voor het leven, de gezondheid en het leren in de weg staan.
Zij neemt de gevolgen van het machismo op maar laat zich daardoor niet overwinnen in haar strijd en wil om vooruit te komen. Wat ik kan doen is haar steunen.
Ze zei me: Bedankt om mij te leren lezen en schrijven en om zich om mij als persoon te bekommeren.
Mijn persoonlijke gevolgtrekking is: Als er personen zijn met moeilijkheden, is je inzet, hoe beperkt het ook is, het is een uitdrukking van solidariteit.

Candelaria Ixcoy
Orientadora de Alfabetización de la
Aldea Lo de Fuentes Zona 11 de Mixco
Guatemala

Correspondente: Ria Van Thillo

Guatemala - 2 februari 2007

Begin januari zijn we van start gegaan met nieuwe groepen. Groepen van mensen die willen leren lezen en schrijven, anderen die hun lager school diploma willen behalen en nog anderen die komen voor de lagere middelbaar. Tot hiertoe zijn het er eventjes 900 personen die de strijd aangaan.
De zaterdagen in de namiddag hebben Maria Simona en ik een groep in Ciudad Real.
Ciudad Real is een wijk aan de rand van de stad, die vooral gekend is voor zijn spoorlijn , die langs diepe ravijn loopt. Op deze lijn rijden er al jaren geen treinen meer zodat de mensen, die te kampen hebben met woningnood er gewoonweg hun verblijfplaats van maken. Een woning hier is vlug ineen getimmerd. Een paar oude golfplaten of wat ruwe planken is genoeg.
We startten drie weken geleden hier in deze wijk met 33, momenteel is het aantal gestegen tot 38 deelnemers, zonder de kinderen mee te rekenen, die moeten meekomen; die kunnen ze toch niet thuis laten, dat kan mama niet over haar hart laten gaan of in andere gevallen mag mama van papa niet komen als ze haar kinderen niet meeneemt en nog in andere gevallen is er niemand om op de kleine kinderen te passen daar de oudere moeten gaan werken.
Het thema deze week is: “We zijn allemaal verschillend maar allen belangrijk, we worden bemoedigd door de gezamenlijke strijd om te leren”.
De verscheidenheid in de groep is opvallend. Er zijn er die heel veel moeilijkheden om een pen in de hand te nemen en anderen zijn enorm vlug van aanpak. Er zijn jongeren van 12-13 jaar maar er is ook Doña Catalina en Doña Josefina die ik meer dan 70 schat. Ja, en ze gaan de strijd om te leren lezen en schrijven aan.
Het ontroert me steeds als ik de zweetdruppels van hun gezicht zie lopen om een potlood te kunnen bewegen in de juiste richtingen. Je ziet de harde handen die gewoon zijn van dagelijks maïskoeken te slaan of op het veld te werken. Maar stilaan lukt het wel. Na vier uur oefeningen kunnen de meesten met veel moeite hun naam overschrijven.
De nummers en eenvoudige hoofdsommetjes maken is voor sommigen een spelletjes, dat doen ze dagelijks. Er wordt ook gelachen als er gevraagd wordt om elk nummertje van 0 tot 5 voor te stellen met een tekeningetje van één van ons lichaamsdelen, bv.: ons hart is nummer 1, 0 is ons hoofd, want het heeft er de vorm van, 2 zijn onze ogen, 3 is ons hoofd met de 2 ogen, 4 is ons hoofd met ogen en mond en bij 5 komt er de neus bij. Ja, elk deel van ons lichaam is belangrijk.
Zelfs om de klinkers aan te leren hebben we heel wat lichaamsdelen die met een klinker beginnen. Ja, het is een prettige en zelfstimulerende bezigheid.
Er zijn in het totaal 35 groepen en in sommige van die groepen zijn er een paar vrouwen die er al jaren naar toekomen gewoonweg omdat ze er zich aanvaard voelen, raad opdoen en kracht opdoen om hun droevige familietoestand aan te kunnen.
En zo kijken Maria Simona en ik uit naar de volgende zaterdag om met deze mensen samen op weg te gaan gedurende dit jaar want ook voor ons is het stimulerend.
Wij wensen dat jullie eveneens onderlinge stimulatie ontvangen.
Lieve groetjes…

Correspondente : Ria Van Thillo

Guatemala - 17 juni 2006

Zoals alle zaterdagen neem ik ook vandaag om 6 uur 's morgens de bus om me naar de wijk ‘El Milagro’ te begeven.
Graag lees ik wat er in het binnenste van al die mensen omgaat. Met vermoeide gezichten zie je ze de bus opstappen en toch krijg je een ‘buenos dias’.
De laatste halve dag werk van de week om dan morgen, voor sommigen misschien, wat uit te rusten bij hun familie. Voor anderen wordt zoals de ongeveer 900 autoeducandos (studenten) deelnemen
aan het alfabetisering project, een tijd van nog meer inzet voor zichzelf en voor anderen.
Toekomend in ‘El Milagro’, de meeste orientadoren (lesgevers, die zelf ooit studenten waren in het project) zijn er al, samen beginnen we aan de schoonmaak van de in Belgische normen te kleine loka-len.
Ons netjes voelend en met een tas koffie beginnen we stipt om 8 uur de vergadering. Voorbereiding op de internationale herdenkingsdag dag van alfabetisering (8 september).
Waarschijnlijk zullen jullie wel de vraag stellen waarom daar zo vroeg mee beginnen? Het antwoord is eenvoudig.
Er wordt niet zomaar herdacht en de activiteiten worden niet alleen door de orientadores georgani-seerd. Er wordt een actieve en bewuste deelname verwacht zowel van de autoeducandos (studenten) als van de orientadores.
Twee orientadores, Alejandra en Narsisa leiden de vergadering.
Zij werden voor dit jaar verkozen als organisatieverantwoordelijken voor deze dag.
In de groep worden vragen gesteld zoals: Waarom een internationale herdenkingsdag?
Vanwaar is dat gegroeid? Waartoe dient het?
Voor de 14 aanwezigen betekent het de nood om zich in te zetten om op die dag samen met de auto-educandos activiteiten te organiseren die aantonen dat wij als ‘analfabeten’ in staat zijn om als per-soon en collectief ons kunnen waarmaken en een stem hebben. Kunnen lezen en schrijven is een persoonlijk recht én is een dienst aan de maatschappij.
Samen wordt er verder nagedacht hoe we die gedachten met de autoeducandos kunnen verrijken en welke activiteiten we zouden kunnen organiseren.
Voor de keuze van de activiteiten hebben de verantwoordelijken tekeningen ontworpen om aan de hand hiervan de autoeducandos te helpen bij persoonlijke keuze,om zo op een democratische manier tot een overeenstemming te komen.
De tekeningen op het blad zijn in verband met culturele en solidaire ontspanningsactiviteiten en daar-bij wordt er ruimte gelaten voor andere activiteiten.
Iedere autoeducando brengt dan zijn stem uit door naast de tekening een kruisje te zetten.
Het is interessant te weten dat hier de kiescampagne reeds voor volgend jaar begonnen is.
Verder wordt er nog wat informatie meegedeeld over wat er allemaal rondom gebeurt in ons dierbaar Guatemala met zijn hoop en lijden en in de groepen van autoeducandos, families en wijken waar we aanwezig zijn. Het is ondertussen 12 uur. Iedereen pakt zijn materiaal bijeen om zich spoedig naar de wijken te verplaatsen waar ze les gaan geven. Alejandra en ikzelf nemen de bus naar Monserat, daar is het overstappen naar de bus die van het centrum van de stad zijn route heeft naar Tierra Nueva. Het wordt duwen om erin te kunnen en zich te voelen als ham tussen twee sneetjes brood. Aanko-mend, vlug in de winkeltjes wat kopen om kracht voor de namiddag. Samen met de autoeducandos,
waarvan de meesten van hun werk komen wordt er gedeeld en gesmuld. Om twee uur beginnen we dan met de les. 18 uur, tijd om afscheid te nemen en huiswaarts te keren. Het is het moment om de dag te overlopen en dankbaar te zijn voor de verrijking gekregen van heel eenvoudige, hoopvolle mensen.
Lieve groetjes……

Correspondent: Rita Van Thillo

Guatemala - januari 2005

Met deze willen wij U van harte bedanken voor de waardevolle steun die U biedt aan het project.
Het leven in Guatemala is niet te vergelijken met dat van België. De economische, politieke en socia-le situatie kennen geen optimale ontwikkeling. Met ons project proberen wij een bouwsteen te zijn voor emancipatie, welzijn en een solidaire samenleving. Zonder uw hulp zou dit onmogelijk zijn.
Maar al te vaak komen we als mensen terecht in situaties waar onbegrip en egoïsme overheersen. Wij vinden het dan ook heel nobel van U een project te steunen zover weg van huis, een project dat U niet kent.
Het doet de medewerkers echt veel plezier te zien hoe ze elk jaar opnieuw zoveel mensen hebben le-ren lezen en schrijven, hoe ze elk jaar opnieuw zoveel mensen de hand hebben kunnen geven een hoger academisch niveau te bereiken; een basisrecht, een middel om hun eigen leven in handen te nemen, een voorwaarde om een toekomst uit te bouwen, een bevrijdingsleer in de praktijk. U speelt hierin een belangrijke rol.
Heel erg bedankt.

Correspondent: Rita Van Thillo

Guatemala - 2004

Stand van zaken: project ‘Alfabetisering’
In 2003 kon ik rekenen op de steun van De Brug bij het organiseren van onderwijs voor volwassenen.
De reeds in 1987 opgerichte vereniging ‘Vereniging voor onderwijs voor volwassenen’ werkt rond een sociale bekommernis: de allerarmsten en meest uitgesloten groepen bijstaan in hun meest dringende noden.Het werk begon met kinderopvang, een lagere school voor jongens en meisjes, een apotheek en gezondheidspost en alfabetisering.
Er volgden vier jaar werking in de wijk ‘Terra Nueva II’ waarvan de werking nadien werd overgenomen door mensen van de wijk.
De werking werd dan verder gezet in twee andere wijken maar groeide stilaan. De laatste jaren werk-ten we jaarlijks in 6 tot 8 wijken met ons project van alfabetisering en lager en middelbaar onderwijs. Dankzij de steun die we mochten ontvangen, vanuit De Brug, en elders, konden we verderwerken aan dit belangrijke project.

Correspondent: Rita Van Thillo

Guatemala - 13 juni 2003

Gelieve een broedergroet te willen ontvangen vanwege het Programma van Volksopleiding voor Vol-wassenen “Are WA Majbalre”, Guatemala, C.A.
De reden van deze brief is om ten zeerste te danken voor de solidariteit, betuigd met het opleidings-programma dat hier in Guatemala ontwikkeld werd, zowel in landelijke als in stedelijke gebieden, mar-ginaal in onze samenleving. Deze leefgemeenschappen hebben als gemeenschappelijke kenmerken:
de armoede, het in de steek gelaten zijn door de autoriteiten, en het gebrek aan interesse om te voor-zien in hun basisbehoeften, onder andere opvoeding.
Het programma dat wij ontwikkelen tracht een kans te geven op studie en academische vorming, maar wil die kans ook benutten om de volwassenen bewust te maken van hun waarde, hun wezenlijk-heid en hun kansen tot kentering. Tussen al die problemen leven we met de hoop en de illusie om een levenspeil te bereiken dat uitzicht geeft op een eerlijk en menswaardig leven.
In dit perspectief zorgen we dit jaar voor een totaal van 700 personen in de verschillende groepen en gemeenten; dit zowel voor alfabetisatie als voor lager- en basisonderwijs, welke noodzakelijk zijn om aan werk te geraken.
We hebben ook verschillende activiteiten gerealiseerd waar de studenten direct bij betrokken waren, zoals bijvoorbeeld
1. Bespreking en analyse van de opvoedingsproblematiek, tot uiting gekomen in de laatste onder-wijsstaking, waar we als tastbaar resultaat bekwamen de solidariteit van zowel leraren en lerares-sen als van de studenten, en dit op alle niveaus. Er werd geld ingezameld om er flessen water mee te kopen, die dan uitgedeeld werden op de openbare manifestaties en vreedzame betogin-gen die de leraren organiseerden. Hierdoor werd morele solidariteit opgewekt, alsook een meele-ven met de doelstellingen van de staking die, we herhalen het nog eens, de benarde toestand van het onderwijs in ons land tot uiting bracht.
2. We hebben nagedacht en gediscuteerd omtrent de ware redenen van de invasie van de Verenig-de Staten, Engeland en Spanje in Irak. Deze samenkomst resulteerde een anti-oorlogsgevoel en een hevig verlangen naar vrede, rekening houdend met de ervaring die we zelf hadden met het recente gewapend conflict.
Heel concreet hebben de studenten muurschilderingen gemaakt waarin ze hun aanvoelen en hun interpretatie omtrent de echte redenen van deze nieuwe invasie tot uitdrukking brachten. Dit werk was zeer belangrijk gezien de verwarring die de massamedia creëerden zich ook bij de studenten liet voelen. Zo ook kregen we een klaar inzicht in de gevolgen van de oorlogen doorheen de ge-schiedenis der mensheid. Het was heel interessant om zien hoe in de alfabetiseringsgroepen de mensen zich vooral met woorden, gezien hun beperking niet vlot te u kunnen schrijven, uitdrukten over het thema, en er zeer menselijke gevoelens tegen de oorlog naar boven kwamen, vooral omdat ze het onmenselijke karakter van de oorlog benadrukten alsook de nefaste gevolgen voor kinderen, ouderen en zieken.
3. 0ok hadden we het geluk om met de leerlingen van lager- en basisonderwijs deel te nemen aan de viering van ons 17-jarig bestaan. Het was een speciale gelegenheid omdat het samenviel met het overlijden van onze stichter en vriend Raf Bauwens, die op 15 april overleed in België.
De viering bestond uit een uitstap, die ten zeerste gesmaakt werd, omdat we daardoor een toena-dering en samenwerking tot stand brachten tussen de verschillende groepen en gemeenschappen die aan het programma meewerken.
4. De tweede semester begon in juni en we gaan ook een stap verder door het opzoeken in boeken, wat voor de leerlingen iets speciaals is. We geloven namelijk dat voor hen zeer belangrijk is de gewoonte van het lezen aan te kweken en ook een gevoel voor onderzoek, zodat ze analyse en interpretatie van feiten gewoon worden, alsmede het ontwil kelen van een eigen standpunt.
Tenslotte willen we u ten zeerste danken voor uw financiële steun, en daarom voegen we een ont-vangstbewijs bij voor de schenking, ontvangen via Marleen Renders.
We hopen in contact te kunnen blijven en beloven alvast u op het einde van het jaar een financieel verslag en een activiteitenverslag te sturen.
Inmiddels verblijven wij u beleefd,

Marleen Renders
Algemeen Coördinatrice