Marie-José Alen


Brieven

Ilebo - Zaïre 3 september 1995

Eindelijk eens een brief zult ge zeggen. Wellicht hebt ge al gehoord dat ik ben moeten terugkomen uit Ilebo met rugklachten. Het is dan altijd lang aanschuiven bij de specialisten en lang wachten op de re-sultaten.
Ik ben regelmatig op bezoek bij de kinesist, dat houdt me nog wel enkele tijd bezig. Ik moet een jaar in België blijven om te zien hoe mijn rug evolueert. Deze brief moet ik ook schrijven met rustpauzes, an-ders heb ik rugpijn. Ik moet nu dagelijks leren leven met die rug.
Hartelijk dank, in naam van onze bisschop, voor de milde bijdrage voor het opstarten van het klein seminarie. Ons bisdom heeft een doorsnee van 200 km en we hebben er 10 inlandse diocesane pries-ters. Je kunt 100 km ver rijden zonder één kerk tegen te komen. Er is een grote nood aan priesters. De inlandse Josefieten bedienen 3 missies in ons bisdom en onze Vlaamse Scheutisten bedienen de 2 moeilijkste posten. Voor de rest is er niets. Ik heb het geld kunnen meegeven met zuster Yvonne Boone die terug vertrokken is naar Ilebo.
Het klein seminarie heeft 6 lokalen: één als slaapzaal, één als refter, één als kapel, twee als klasloka-len en één als bureau en slaapplaats voor de directeur. Ze hebben veel last van muggen en malaria.
De kapel moet nog helemaal ingericht worden alsook de sacristie. De priestergewaden worden be-waard in een valies, in afwachting dat een kast wordt getimmerd. Een altaar, een tabernakel, banken om te zitten dat moet nog allemaal komen.
Ik had al stof gekocht om het altaar te bekleden en om de misdienaars een kleurige panje te geven. Kleren en kleuren is in Afrika heel belangrijk.
Het eten wordt gekookt op hout in grote potten in afwachting dat men een keuken kan bouwen. Ge-lukkig hebben ze al 2 grote reservoirs om het regenwater van de daken op te vangen, want er is geen andere watervoorziening. Ik heb heel veel eerbied en bewondering voor die jonge priester, die de ma-teriële, intellectuele en spirituele beslomme¬ringen van dit seminarie in handen heeft. Deze financiële steun zal hem een duw zijn in de rug om met veel moed dit moeizame werk verder te zetten, midden in een open vlakte met hoog gras - een echte brousse. Plaats is er genoeg om uit te breiden, om een voetbal¬veld en een moestuin aan te leggen. Er is nog werk voor jaren. Ik ben je heel dankbaar, ook aan de hele ploeg van “de Brug”.

Brief toegekomen bij Gerarda Hoefman.

Enkele dagen geleden kwam bet tijdschrift van “de Brug’ april ‘95 terug uit Zaïre. Het heeft een we-reldreisje gemaakt. Nu ontvang ik juli 1995. Voor deze 2 brochures heel veel dank.
Ik geloof dat er maar weinig nummers echt bij mij terecht zijn gekomen. Ja, begrijpelijk, zo’n mooi pa-pier dient wel vaker om het verkochte in te verpakken op de markt. Wat er ook mee gebeurd is, ik ge-niet van bet wereldwijde nieuws vanuit Kalmthout.
Omwille van ernstige klachten aan mijn rug, moet ik een jaar in België blijven en veel rekening houden met mijn rug.
Ik hoop binnenkort wel eens op bezoek te komen bij jullie.
Hartelijk genegen.

Correspondente : Veerle Bierkens

Ilebo - Zaïre 17 november 1994

Hier dan mijn eerste brief nu ik weer terug hen in Ilebo. Vooreerst wil ik jullie nog eens hartelijk danken voor de interesse die jullie betonen voor ons werk voor het evangelie. Het is me werkelijk een steun in de rug.
Wij zijn in Zaventem pas vertrokken om 1 uur. Er waren twee ver¬dachte valiezen bij de bagage die niet vergezeld waren van een pas¬sagier. Alle bagage werd uit bet vliegtuig gehaald om die twee valie¬zen achter te laten in Brussel. In Kinshasa hadden we per toeval de volgende dag (3.11) een vliegtuig voor Ilebo. In Kinshasa hebben we gedaan of we de douanen niet zagen en het is gelukt, we zijn veilig gepasseerd. Als ze uw valies te pakken krijgen, betaal je 200 dollar om ze terug te krijgen. Je hebt geen verweer. De hemel was ons echt genadig, dank voor diegenen die baden voor een goede reis !!
Donderdagnamiddag stonden we al in Ilebo en vrijdagmorgen gaf ik les. Wat een vreugde bij de leer-lingen en de professoren. Ik besefte niet dat ik zó graag gezien ben. Het economaat heb ik in de han-den kunnen schuiven van de nieuwe zuster die met mij meereisde. Aan de andere kant heb ik er nu de zorg bij voor de roepingenpastoraal. “Velen zijn geroepen maar weinigen uitverkoren”! De H. Geest zal me helpen om te onderscheiden.
Mijn namiddagen zijn gevuld met bezoeken van oud-leerlingen, ik krijg mijn lessen niet voorbereid.
Mijn project voor 1995 blijft hetzelfde als voor 1994 bet helpen overleven van onze professoren in on-ze school. We zijn het schooljaar begonnen op 1.11, dus ik was maar 3 dagen te laat. Nogmaals dank voor het fijne onthaal en voor de goede zorgen voor onze missie hier. Ik wens jullie allen een intense voorbereiding op Kerstmis en een mooie Hoogdag alsook alle goeds voor 1995.
Heel hartelijk.

Correspondent: Veerle Bierkens

Ilebo - Zaïre 8 maart 1994

Gisteren kwam er een camion toe vanuit Kinshasa met je brief.
Ik heb aandachtig de fotokopie van Kerk en Leven gelezen over de vele activiteiten van “de Brug” - hoe kunnen wij jullie danken, zonder jullie inzet zouden we heel weinig kunnen verwezenlijken hier.
Het geld is eindelijk toegekomen en is direct in gebruik om onze professoren in leven te houden. Toch wil ik met de Brug tijdens mijn verlof een betere weg vinden om het geld vlugger ter plaatse te krijgen. Maar dat doen we mondeling wel.
Verleden maand zijn de leerkrachten betaald voor het hele achterstal¬lige schooljaar. Gemiddeld ont-ving ieder 600 Nieuwe Zaïres voor 12 maanden werk en een premie van Mobutu. Die 600 N.Z. = ± 200 fr. Wat die premie betreft, die was dan toch zéér miniem. De professoren zeiden, “we gaan nu langs de markt zeep kopen om de was te doen en dan is ons salaris op! Het leven is hier schandalig duur. Een kleine doos melkpoeder kost 600 N.Z., wie kan dat betalen? Wij zelf verbruiken ook veel geld, doch voor het strikte minimum van voedsel om te kunnen werken.
Ik haast me u te schrijven want deze namiddag komt er een klein vliegtuigje en dan kan deze brief mee naar Kin.
Ik heb een jongen gevonden met een fototoestel. Hij gaat een film optrekken over het leven in Ilebo. Ik ga die dan in België laten ont¬wikkelen om te kunnen tonen en om te vertellen over Ilebo.
Dank zij de Brug en een ander missiecomité en vele weldoeners draait onze school en hebben onze professoren nu per maand 1.400 zaïres = ± 450 fr. waarmee ze de touwtjes aan elkaar knopen. We proberen ook opslag te geven als er devaluatie is.
Er zijn problemen genoeg. De winkeliers hebben weinig omzet omdat de mensen niet komen kopen, en zo kunnen wij ook geen Belgisch geld meer omwisselen. Voor 1.000 fr. krijgt ge in Kin 3.100 zaïres. Maar hier geeft niemand aan dat tarief - altijd veel minder. Laat ons hopen dat het betert, want van de hoop moeten we leven. Intussen geven we les en geven we vorming aan de leiders van de jeugd in de wijken. Er is veel werk, maar dat is goed, dan vliegt de tijd en danken we niet teveel aan al de miserie. Toch moeten we ook altijd nog geld houden om leerlingen te helpen hun schoolgeld te be-talen of om anti-malaria te kopen of om eten te hebben. Laatst is er een jongen gevlucht die slaag kreeg van zijn dronken, gescheiden vader. Ik heb zijn reis betaald opdat hij zijn toevlucht zou kunnen zoeken bij zijn moeder (400 km verder). Er is hier ook veel miserie op moreel en sociaal vlak, hoor.
Nu ga ik vlug naar ons vliegveldje om mijn brief te brengen. Nog eens heel hartelijk dank voor al jullie werk voor onze mensen, voor jullie morele steun, jullie vriendschap en gebed voor ons.

Correspondente Veerle Bierkens

Ilebo - Zaïre 24 november 1993

Hier is het schooljaar nog steeds niet begonnen - de mensen hebben geen geld, ze vechten om in le-ven te blijven. Alles is peperduur. Stilaan begint men met ruilhandel omdat het monetair systeem een warboel is. Intussen werk ik op de parochie en ga mee planten op de velden. Het meest noodzakelijke is voedsel voor de mensen.
Allerbeste wensen voor een zalig Kerstfeest en zijn Stille voorberei¬ding in het eigen hart en een voor-spoedig 1994.
We leggen alles in Gods hand.

Correspondent: Veerle Bierkens

Ilebo - Zaïre 25 augustus 1993

Nu het eindelijk vakantie is voor ons, profiteer ik ervan om enkele brieven te schrijven en om zeker u en de vrienden van de Brug niet te vergeten.
Bij jullie is de vakantie voorbij en gaat alles zijn regelmatige gang.
Zal het schooljaar hier herbeginnen? De leerkrachten zijn niet meer betaald sinds okt. ‘92. Ze zijn meer geïnteresseerd om op het land te werken en zo hun familie te voeden, dan in de klas te staan met honger en miserie. Het is nu al 2 à 3 jaar dat de gewone mens geen nieuwe kleding heeft kunnen kopen. Vele leraars hebben nog 2 broe¬ken, als die versleten zijn, wat dan ? Alles wat men verdient is om in leven te blijven. Met het laatste loon van onze regenten kunt ge 1/4 van een nieuwe broek beta-len. Ik vertel dit om u wat te laten inleven. Voor bet project van ‘93-’94 zou ik u even voorstellen:
Er werd een nieuwe katholieke middelbare school gebouwd (ja, we zijn hier nog in het tijdperk van 1 school op 100 km in bet ronde). Ze zijn reeds opgeklommen tot het vijfde jaar wetenschappelijke B. Van onze school hebben we oude leerboeken met hen gedeeld. Wat ze nu nog te kort hebben en wat onontbeerlijk is voor de hygiëne in zo’n heet klimaat zijn toiletten, neen: geen potten met waterleiding zoals in Europa, maar een gecementeerde vloer met een gat en muren, deuren en wat golfplaten. Mag ik dat vragen aan de Brug ? Als ik volgend jaar op verlof kom moet ik me een simpel kodakske aan¬schaffen dat ik u wat kan laten zien in ‘t vervolg.
Intussen leer ik de inlandse taal, want vakantie voor een missionaris is nog altijd bezig zijn voor de mensen.
Ik wens jullie een zonnige herfst en veel moed voor een nieuwe start van het werkjaar.

Correspondente : Veerle Bierkens

Ilebo - Zaïre 1 maart 1993

Ik zal eerst naar U schrijven. Na verschillende maanden is er eindelijk nog eens een gelegenheid om een brief te doen posten in Kinshasa. Vermits de mazout heel, heel schaars is, is er weinig verkeer naar Kinshasa (1.000 km van hier). Wellicht wacht ge reeds lang op een antwoord van je brief ge-schreven op 22.12 (die bereikte me begin fe¬bruari). Nu er een vrachtwagen vertrekt met maniok, moe-ten ineens alle brieven beantwoord worden op één namiddag en dat is onmoge¬lijk voor me.
Het is deugddoend te horen dat er 1.160 mensen ons zijn komen steunen op de kaasmaaltijd, prach-tig!
Ik heb nog geen geld ontvangen, maar dat duurt altijd enkele maan¬den, zoals ik al zei, gaat de post héél slecht tussen Kin, en hier. De directrice van onze school gaat volgende maand naar België op verlof. Ze gaat ook uitzien voor het schoollabo. We weten dat het veel geld kost. We gaan zien, als zij genoeg geld heeft voor het labo dan kan ik een deel van de 31.000 Bf. besteden om onze leraren wat geld te geven. Die mensen geven al 5 maand les zonder enig salaris. Het zijn allen vaders van een gezin. De Zaïrezen zijn wonderlijk om zich uit de slag te trekken. Ze verkopen de laatste meubels en teljoren om toch nog wat eten te hebben en wat zeep (peperduur) te kopen. Als onze directrice terug-komt met een half labo, zal ik volgend jaar, als ik misschien (?) naar België kom, de rest moeten aan-vullen. Ik ga dus maar professoren helpen als ik weet hoe het labo staat, want we willen altijd de inten-tie van het project behouden. Maar we zijn ook blij dat jullie daar soepel in zijn, want de nood in Zaïre is schrij¬nend, dat weten jullie wel via TV.
Vermits er geen mazout is, zitten we ook zonder water (wordt opge¬pompt met mazout). De wereld-bank heeft een Duitse compagnie ge¬stuurd om een waterleiding te leggen in heel Ilebo, met een grote watertoren. Prachtig!
Maar de Duitsers zijn vertrokken en er is geen mazout meer, of wel is er echt schaarste of we! hebben de Zaïrezen de mazout verkocht om toch wat salaris te hebben.
Je vraagt ook naar foto’s of dia’s. Mijn fototoestel is gestolen en er is ook nergens een film te krijgen, die moet in Kin besteld worden en dan iemand zoeken die een fatsoenlijk fototoestel heeft ! Dat is hier heel ingewikkeld. Maar ik zoek toch aan uw vraag te voldoen. Als het niet lukt, weet ge waarom hé.
Ik heb veel deugd van mijn lessen. De kinderen hebben hier heel graag godsdienstles. Als ge met hen een stuk Bijbel leest zijn ze muisstil. Ze zijn zeer open, jammer dat ze er zo weinig van terecht¬brengen in hun daden. Maar de armoe dwingt tot corruptie op alle vlakken.
Ik heb het boekje van de Brug nog niet ontvangen.
Met de allerbeste wensen voor al de vrienden, een hele grote DANK U. TWASAKIDILA (in het Tshi-luba).
Als de brief je bereikt voor Pasen, een Zalig Verrijzenisfeest.

Correspondente Veerle Bierkens

Ilebo -Zaïre 26 augustus 1992

Aangezien er hier praktisch geen mogelijkheid is om brieven mee te geven naar Kinshasa en vandaar naar België, neem ik de gelegenheid nu er iemand naar Kinshasa gaat.
De vakantie zit er voor jullie bijna op, voor ons, met al die stakingen, moet ze nog beginnen.
In Lisala waren ze heel blij dat ze de leerboeken van de kinderen hebben kunnen vernieuwen dank zij uw steun. Landkaarten waren niet te krijgen in Kinshasa, want het instituut van de cartografie is ge-plunderd. Ik heb daarom al het geld besteed aan de vernieuwing van leerhoeken.
Hier in Ilebo hebben we een humaniora wetenschappelijke B, we hebben klassen bijgebouwd en we moeten nog enkele lokalen bouwen. Zodra ik een fototoestel heb, maak ik enkele foto’s. Voor volgend jaar zouden we u vragen om ons te helpen het laboratorium voor fysica en scheikunde te helpen in-richten. Zoals ik de toestand hier zie, denk ik dat het best is alles in België te kopen en te verzenden. Ik denk dat al die producten heel duur zijn, maar we hebben geduld. Als we elk jaar wat kunnen ver-volledigen zijn we heel tevreden. Een school, waar de hoofdvakken chemie, biologie en fysica zijn, kan moeilijk zonder een labo. ik kan u nog geen lijst geven in detail, omdat er hier Duitsers aan het werk zijn die eind oktober vertrekken. Zij hebben een stukje labo en misschien gaan ze ons wel enkele dingen achterlaten. Zodra ik van hen meer weet kan ik ook meer details naar jullie zenden. Zo weet ge in grote lijnen waarover het gaat maar ik schrijf zeker nog.
Nog eens veel dank voor de Brug die jullie effectief leggen met mensen in nood.

Correspondent: Veerle Bierkens

Lisala -Zaïre 9 juli 1992

De vakantie bij jullie is begonnen en hopelijk valt het weer mee om er dankbaar te kunnen van genie-ten. Ik hoop dat jullie allemaal goed gezond bent en dat je de vrede in het hart draagt.
We zijn met ons vieren goed aangekomen in Kinshasa op 8 juni. Op 13 juni hadden we dan een vlieg-tuig naar Gemena. Op 14 juni hebben we een hele dag gereden tot in Lisala. Wat een blij weerzien ! We hebben de eerste week heel veel en gedurig bezoek gehad. Ik voelde me thuis komen, het was moeilijk om de mensen te doen verstaan dat ik naar een andere streek ging. Maar ze hebben het toch gelaten aanvaard.
In Kinshasa zijn de meeste winkels leeg, weinig buitenlandse hande¬laars zijn teruggekeerd. Degenen die verder doen stallen weinig uit en nemen ‘s avonds alles mee naar huis. Zo kon een pater elke dag één slot komen kopen, voor 5 sloten moest hij 5 dagen terugkomen. Ik bewonder onze zusters die de inkopen doen voor de missies in het binnenland.
Nu ben ik sinds 2 juli in de Kasaïprovincie (midden Zaïre). We landden in Kananga: de provincie-hoofdstad. Vandaar zijn we op 1 dag (400 km) naar Ilebo gereden. Van 8.30 u ‘s morgens tot 11.30 u ‘s avonds, over archislechte wegen en met de nodige oponthoudjes. Irene Peeters van Achterbroek en pater Leon Van Loon (Nieuwmoer) wonen op 150 km van hier. Morgen ga ik hen voor een weekje bezoe¬ken. Ilebo is een commercieel centrum, er is een kleine haven aan de Kasaïrivier, daar staan enkele hijskranen uit de Antwerpse haven, de spoorweg naar het zuiden vertrekt aan deze haven. Er zijn 3 goede¬rentreinen per week. De passagierstrein rijdt onregelmatig.
Ilebo is zoals Korinthe, veel volk, verschillende talen en veel sekten. De handel gebeurt met vracht-wagens, de winkels zijn verlaten of leeg. Enkel op de dagelijkse markt kunt ge het hoogstnodige vin-den en de rest moet van Kin komen.
Enkele maanden geleden was er hier een cholera-epidemie. Velen zijn er aan gestorven. Het water van de Kasaïrivier was echt niet goed om te gebruiken. Er is nu een Duitse firma hier die putten heeft geboord, een watertoren heeft gebouwd en die 4 Duitsers zijn met lokaal werkvolk de waterleiding aan het leggen. Einde september vertrekken ze. Dan moet de lokale watermaatschappij zorgen dat er ma-zout is om het water op te pompen.
Ilebo telt nu slechts 1 parochie met 2 Zaïrese priesters. Weldra zullen er 3 parochies zijn - het is broodnodig. Het Marialegioen is actief en ze zijn met velen en doen mooi werk. Maar de corruptie is zeer groot, vooral bij de leiders van het volk, het leger, inspecteurs enz. Het geweten van onze leerlin-gen is door al die sekten ook slecht gevormd. Discuteren komt in de plaats van de beleving en het zijn altijd de anderen die in fout zijn. Ik hoop godsdienst te onderwijzen naast bet engels om aan al die praktijken een einde te stellen. Het schooljaar eindigt einde augustus o.w.v. de stakingen. Intussen leg ik me toe op het Frans en het Tshiluba (de taal van hier).
Mijn adres nu is Zr. Josee Alen, ICM, BP 9997, Kinshasa I, Zaïre. Vandaar wordt uw brief meegege-ven naar Ilebo.

Correspondent: Veerle Bierkens

Lisala -Zaïre 25 maart 1991

We hebben juist op school 2 weken ge¬staakt. De professoren waren al 2 maanden niet meer betaald. Dat is intussen dan weer eens gebeurd. Het is een reuzenroot land met prak¬tisch geen communicatie. We weten dus niet of de professoren in Zuid-, Oost- of West-Zaïre wel betaald zijn of dat ze ginds ook staken. In Kinshasa is het schooljaar dat moest begin¬nen in september 90 begonnen in maart 91. De leraars hebben voortdurend gestaakt om hun hongerloon te verhogen. Toen ik hier kwam in mei stond de Belgische frank = 22 Zaïres, nu is 1 Fr. al 133 Zaïres. Gelukkig groeit hier op de evenaar alles wat ge plant, en hebben de mensen geen honger. Ze hebben hun veld, ver¬overd op het oerwoud.
We hebben hier een wetenschappelijke B voor meisjes. We hebben 80 internen die van heel N.W. Z-ïre komen, soms een week onderweg (met verschillende camions) om hier te gera¬ken. Geen treinen noch bussen. Boven op de zakken bloem of rijst kunnen de mensen mee per camion. Onze school telt ong. 360 leerlingen waarvan er 100 in het 4de jaar van de naai¬school (Ook een afdeling van onze school).
Elk kind leeft in een zeer uitgebreide fa¬milie of in stamverband. Dat geeft wel een grotere psychische bescherming, alhoewel het heel moeilijk is om ze wat discipline bij te brengen. Ze komen echt uit het oerwoud met al¬le vrijheid vandien. Er is wel eens een koppig karakter tussen, maar de grote meerder-heid zijn lieve kinderen.
Last but not least, wel bedankt voor de grote gift I Het geld is nog niet toegekomen maar daar moet ge u geen zorgen over maken. Als het in Heverlee ontvangen is, komt het zeker te¬recht. Tezamen met al de andere rekeningen en giften stuurt men dat naar Kinshasa en daar komt dat op onze rekening.
De prefect van de school denkt niet dat hij volgend jaar nog nieuwe leerboeken zal kunnen kopen ten-gevolge van de erge inflatie. Ik zal dan misschien zelf moeten instaan voor de engelse leerboeken en dan zal ik ook wat geld daarvoor kunnen gebruiken. Wat ik al had gevraagd in Kinshasa waren geo-grafische land¬kaarten, maar dat is niet te krijgen. Moest ge die in ‘t Frans kunnen kopen met de op-brengst van volgend jaar, dat zou ons veel helpen. Een kaart van Noord-Amerika, éen van Zuid-Amerika, een van Europa, Azië en Afrika, allemaal staatkundig. Het mag geen papier zijn, de wind flapt en scheurt de kaarten. Het zou in linnen of jute moeten zijn, dat is dan gemakkelijker op te rollen en in Heverlee in onze koffers te steken om naar hier te verzenden. Wij doen er dan zelf wel een bamboelatje aan van boven en beneden. Zoudt ge dat in Brussel niet kunnen vinden ? Ge moest eens zien met welke stukken van gescheurde kaarten of zelf-getekende kaar¬ten door een of andere goede missionaris we ons hier moeten behelpen.
We zitten hier temidden van een prachtige natuur. Elk dorpke heeft zijn zuiver-drinkwa¬ter bronneke. We drinken altijd bronwater, voor de rest is er enkel regenwater dat zoveel mogelijk wordt opge-spaard. Hier is geen enkele bron die niet drinkbaar is! Wat een ongerepte natuur en zo stil! Een auto hoort ge al van ver aankomen.
Nogmaals dank voor alle moeite. Wat een steun voor mij! Zalige Paastijd aan allen van de Brug en veel succes.

Correspondent: Veerle Bierkens

Lisala -Zaïre 15 oktober 1990

Hier dan na ruim 5 maanden verblijf in Zaïre enkele indrukken en belevenissen.
We leven hier in een gemeenschap van 10 zus¬ters. Wij hebben hier 2 scholen:: een beroeps¬school voor snit en naad (4 jaar opleiding) en een humaniora-afdeling biochemie, waarin ik 21 uur per week Engels geef. Het is heel moeilijk om aan goede leerkrachten te geraken.. Eens gewend aan het leven in de hoofdstad, verlangen er zeer weinig nog naar het binnenland terug te keren. We hebben hier 80 internen. Ze komen van 200 à 300 km ver, diep uit het oerwoud en ze gaan slechts 2 x per jaar naar huis
We hebben hier geen kerst- en paasvakantie zoals in België: 14 dagen is veel tekort om thuis te gera-ken. Daarom hebben we de maand februari verlof (dan is het zeer heet!) en de grote vakantie.
We hebben een groot seminarie met 100 se¬minaristen - enkel in theologie. Filosofie zit verder op de evenaar. De Zaïrese kerk leeft: we hebben hier een bisschop met al de nodige clerus er rond. De eer-ste mis ‘s zondags begint om 5u30’ en de mensen brengen hun stoeltje mee omdat ze anders geen plaats hebben De gangen zitten vol en de mensen staan tot buiten. Ook de charismatische vernieu-wing levert goed bekeringswerk, want wij hebben hier op de eilan¬den in de stroom en diep in het om-liggende oerwoud nog kannibalen en we zouden toch liever hebben dat die zich bekeren.
Wij blanken zijn hier nodig om het staatshospitaal te beheren, anders zou het vergaan van de corrup-tie en zou morgen de farmaceuti¬sche voorraad uitgeput zijn. Iedereen zou maar verkopen uit de voor-raad voor eigen profijt.. En de zieken en geopereerden kunnen hun plan trekken.
Ook in de school en in het internaat zijn we nog nodig, omdat men zo moeilijk leerkrach— ten vindt.. Verleden jaar was er hier een Belgische coöperante die Latijn en Engels gaf in het college. Als ik wil kan ik in het college ook nog 21 uren Engels geven. Maar dat zou mijn ezeltje niet kunnen trekken..
Ik wens jullie allen een goede gezondheid, veel vreugde en dankbaarheid om de kansen die
de Heer ons biedt in ons kort leventje en ik hoop eens te mogen horen van U hoe het met jullie allen is. U zeer genegen.

Correspondent : Veerle Bierkens

Lisala -Zaïre 11 september 1990

Nu het schooljaar begonnen is zie ik wat meer wat er nodig is in onze school. We hebben geen pro-fessor voor wiskunde noch voor weten¬schappen, maar die kunt ge niet opsturen noch kopen. We voe-len hier heel concreet dat de onderwijscoöperanten weg zijn.
Ik zou graag in Kinshasa aardrijkskundige kaarten bestellen van de werelddelen. De kaar¬ten dateren hier van in de jaren 50 en spreken nog van Belgisch Congo. Ze zijn door de zus¬ters met veel liefde geplakt en geplakt, maar de sterke zon krijgt alle lijm los.
Ge ziet dat naast het nodige schoolgeld voor kinderen we ook nog kaarten willen kopen. Ik heb er nog geen idee van hoeveel dat kost, maar we zijn tevreden met wat we krijgen. We kunnen dan volgend jaar weer verder aankopen. Ik laat U tijdig weten hoe ik het geld besteed heb.
Intussen heel veel dank voor jullie hulp aan het zo sympathieke eenvoudige Zaïrese volk. Groetjes aan alle werkers van “De Brug”.

Correspondent: Veerle Bierkens

Lisala - Zaïre 5 augustus 1990

Zoals ge ziet aan de datum ben ik reeds aangekomen in de missie waar ik zal les geven. De taalcur-sus van 6 weken (veel te weinig) begon morgen pas. Ik ben op 14 juni al vertrok¬ken naar de Equa-teur.. Ik heb al heel wat taal geleerd ter plaatse.
Zaïre is een prachtland met vele onuitgebate rijkdommen. De mensen leven hier bij ons let¬terlijk van “het bos”. Bouwmateriaal en klei voor hun huisjes en een palmblarendak, gebruiksvoorwerpen: alles komt uit het bos.
De ‘onderwijzers en de bedienden verdienen zo’n schamel loon dat ge er honger mee lijdt. Ze moeten na hun werk en tijdens de vakantie op het veld werken om wat te kunnen eten. Alles wat ingevoerd wordt is onbetaalbaar. De leer¬krachten verdienen nu, na opslag,. 1000 Bf. per maand. Een schrift kost al 10 Bf. Stuur maar eens 6 kinderen naar school.. . En de meeste mensen hebben die 1000 Bf. niet want ze zijn meestal niet geschoold..
Het valt mij op, in vergelijking met de Filip¬pijnen, hoe er hier schaarste is. Eenmaal per jaar is er voor-raad butagas. Cement is al maanden uit de handel. Het is een wonder hoe die mensen met zo weinig geld overleven. Ze lopen rond in vodden. Ik heb dat nooit eerder gezien.
Wat “De Brug” me zal toebedelen, zal ik graag gebruiken om kinderen van een weduwe of een talrijk maar arm gezin de onkosten te helpen dekken om te kunnen studeren voor ieder kind betekent dat een minimumkledij van 2 unifor¬men, schrijfboeken, huur van schoolboeken, een bic, enz… Het is een eerste school jaar en ik weet niet hoeveel kinderen er niet zullen kun¬nen beginnen. Ik ga daar tijdens het schooljaar een beter zicht op krijgen.
Ik zou ook nog graag een grote doos poedermelk, goed voor 1 maand babyvoeding, geven voor de moeders die zelf niet genoeg eten heb¬ben. Anders sterven die kindjes, want poeder¬melk kost hier 350 Bf. per’ doos. Wie kan dat betalen voor een doorsnee gezin?
Er is hier enorm veel nood op alle vlakken. Maar de mensen zelf zijn goed en eenvoudig. Ziezo, een eerste berichtje vooraleer het schooljaar begint.
Vele groeten aan de mensen die werken voor “de Brug” en dank hen voor hun inzet.

Correspondent: Veerle Bierkens

Silang-Filippijnen december 1979

MJ. Alen schreef ons een lange brief die wij voor u een weinig willen samenvatten:
Zij is werkzaam in een enorm grote parochie met 39 gehuchten en gelegen te Silang. Deze parochie telt 2 inlandse priesters en 3 inlandse zusters. Mj. zelf is ingeschakeld in de pastoraal van de enige middelbare school in de omtrek. De studenten van deze school worden enkele keren per jaar naar de verre gehuchten uitgestuurd om de mensen te leren lezen en schrijven.
Een andere taak die Mj. naar haar heeft toe¬getrokken is de jeugdbegeleiding. Kortelings is zij zelfs met een chirogroep van start gegaan. Alhoewel zij moet starten met helemaal niets, heeft zij er toch moed op. Misschien zit hier een kans voor onze Heidense chiro om haar werking ginder te ondersteu-nen.
Silang is een dorp gelegen bij een vulkaan. De grond is zeer vruchtbaar. Ook hier hebben grootgrond-bezitters alle macht in handen en worden de boeren uitgebuit. Het economisch plan van Marcos voor-ziet nu een keten van industrie met als gevolg dat verschillende mensen van het land worden wegge-jaagd. Om in de fabrieken te kunnen werken moet je een minimum aan scholing gevolgd hebben. De plaatse¬lijke boeren zijn zo goed als analfabeet en zullen dus stilaan zonder werk vallen, Deze gang van zaken is identiek aan deze die we reeds kenden van Panama en El Salvador.
Onze 10.000 Fr. zal zi,j voornamelijk besteden ter ondersteuning van deze verdrukte boeren.
Wij vonden het fijn wanneer Mj. haar brief besluit met: “We blijven geloven in het verhaal van het mos-terdzaadje en ook dat liefde de wereld verandert”.

Correspondent: Veerle Bierkens