Magda Geudens


Adres

Egypte
Adres: GEUDENS Magda, Langbaanvelden 144, 2100 Deurne

Leven en werk

Hoe het begon………………
Het begon in Kaïro in 1999 toen ik tijdens een inleefreis met ‘Damiaanaktie’ de Libanse Sœur Hélène ontmoette in het melaatsendorp Abou Zaabel. Dit is een voormalige gevangenis waar de Egyptische autoriteiten de melaatsen naartoe sturen, weg uit de samenleving. In dit centrum krijgen zij niet alleen onderdak maar ‘Caritas Egypte’ zorgt ook (met buitenlandse steun) voor verzorging en revalidatie. Er is daar ook een kleuterschooltje, geleid door enkele missiezusters, die er vooral op toezien dat de kindjes, bij hun dagelijkse maaltijd ook de broodnodige vitamines toegediend krijgen. Tenslotte leven zij in een zeer besmette omgeving en velen van hen zijn zij zelf ook drager van de bacil. Omdat de buitenlandse sponsors regelmatig op bezoek komen, is hier voldoende materiaal, maar bij een nadere kennismaking daagde Sœur Hélène mij uit om eens op bezoek te komen in één van hun andere schooltjes; dààr was de nood veel groter………………
Zo komt het dat ik, toen mijn kinderen de deur uit waren, vertrok met een rugzak vol spulletjes en een pak ervaring van meer dan 25 jaar kleuteronderwijs.
De zusters organiseerden mijn eerste verblijf van 3 maanden in één van hun centra in Alexandrië, een prachtig domein waar de bejaarde zusters ‘Filles de la Charité de St.-Vincent de Paul’ een rustige oude dag beleven, maar waar ook de vermoeide missiezusters even op adem kunnen komen. Je voelt het al; ik kreeg de microbe te pakken en het begon danig te kriebelen…………….en zo komt het dat, bij een missietentoonstelling met verkoop van handgemaakte juweeltjes, kaarten en borduurwerk van bedoeïenen uit de missieposten, mijn vertrek naar het zuiden werd geregeld.

Brieven

Egypte – 11 april 2017

Oef, eventjes op adem komen want ik ben, met drie reisgenoten, zaterdagavond veilig thuisgekomen uit Egypte.
Evenals op 11 november 2016 waren er aanslagen aangekondigd, maar toen konden die voorkomen worden doordat het leger een kerkhof met veel koterijen heeft uitgemest en er veel wapens in beslag kon nemen.
In het dorp Mancheya el Cobra, waar wij logeerden hadden wij continu politiebewaking, en in Kousseya zelfs tot in de klasjes waar we aan het werk waren met de kleuters.
Ik was pas opgelucht toen we zaterdagochtend in de luchthaven aankwamen, waar de controles al jaren veel scherper zijn dan in België.
Het dorp van mijn kippenhokklasjes wordt al een hele tijd geviseerd omwille van stoere uitspraken tegen IS van twee jongeren uit het dorp die in Dubay of Koeweit werken en die nu weten dat zij nooit meer levend een voet op Egyptische bodem zullen zetten wegens de fatwa tegen hen…en tegen hun familie!
Maar het werken met de kleuters en hun juffen gaat gewoon door. Er zijn al 60 scholen die iets opgepikt hebben uit mijn begeleidingsprogramma en nu komt de vraag of ik met hetzelfde programma vanuit de woestijn naar de grote rijke (uniform-)school van 'Carmel Saint Joseph' in Kaïro kom. Het is de bedoeling dat ik een schilderhoek zou integreren in de ruime klassen, waar alle activiteiten tot nog toe klassikaal gebeuren en waar de juf niet begrijpt hou je een bende van 30 à 40 kleuters onder bedwang kunt houden als ze …mogen bewegen en rondlopen in de klas!!!!
Dus, mijn planning voor november zit al goed!
Op onze laatste dag in het zuiden was er een bezoek gepland aan 'Abou Djebel' of 'Vadertje Berg' waarover ik al eerder schreef toen Abouna Armeya mij zogezegd zou komen kidnappen. De situatie is er nog erbarmelijker dan ik in november 2016 op het eerste gezicht kon vaststellen. Er zitten daar 130 kleuters (144 ingeschreven) in de vieze hokken en stallingen van een oude boerenwoonst. In sommige klassen bestaat het 'plafond' uit bussels gedroogd maïsstro waar de vogels in nestelen. De muren zijn nog steeds in ruwbouw (misschien al meer dan 50 of 100 jaar!) en de cement (of leem van de boorden van het kanaal)  zit los tussen de 'met de hand gevormde en in de zon gedroogde' bakstenen.
In elke klas een raam met kiekendraad en de kleuters zitten in het halfduister. Er zijn geen kasten of rekjes, geen spel- en leermateriaal, geen krijtjes of kleurtjes. De juffen hebben geen opleiding en leren alleen letters en cijfers aan, d.m.v. het afdreunen van liedjes en versjes. De vorige parochiepriester, Abouna Armeya is om één of andere duistere reden teruggeroepen naar het Bisschoppelijk Paleis en vervangen door Abouna Jesse die net terug is van een 'Sabatjaar' uit Ierland. Ik ken hem goed want hij was jarenlang parochiepriester in Mancheya el Cobra, bij mijn 'kippenhokklasjes'. Hij is dus ook vertrouwd met mijn project: kindvriendelijk kleuteronderwijs met in elke klas een leer- speel- en werkhoek en een daarbij horende klasinrichting en educatief materiaal.
Tot dusver heb ik nog niet met Abouna Jesse heb gesproken over een eventuele samenwerking omdat ik vooral geen onvervulbare  verwachtingen of valse hoop wilde creëren. Natuurlijk wil hij graag dat ik zijn kleuterleidsters zal uitnodigen op mijn vormingsdagen en dat ik, zoals in zijn vorige parochie, de klasjes zal voorzien van materiaal; pareltje, puzzeltjes, speel- leer -en werkmateriaal. Maar tot nu toe is er geen enkel  rekje of schab  waarop ik mijn spulletjes kwijt kan.
Ik heb, samen  met mijn reisgenoten, besloten dat dit project voorrang moet krijgen en dat we er dringend werk van moeten  maken dat deze kleuters niet langer in duffe, duistere lokalen moeten zitten zonder enige bescherming tegen de vliegen en andere klein kruipend gezelschap en de vogelstronten op hun tafeltjes……
Beste vrienden, ik kan dit project niet anders beschrijven en ik heb bedacht dat de werkwijze van deze (niet opgeleide) juffen in deze benauwde lokalen nefast kan zijn voor de kleuters, zelf…kindermishandeling!!!!
Daarom kan ik niet anders dan dit project van harte en met hoogdringendheid aanbevelen,
Vriendelijk bedankt voor uw interesse en (eventuele) steun.

Correspondente : Hilde Van Laer


Egypte – 13 november 2016

Mijn werkbezoek loopt stilaan ten einde en dan steekt de paniek weer de kop op in de dorpen van Opper-Egypte; Abouna Armeya wil mij, op deze laatste werkdag, absoluut naar zijn parochie loodsten, desnoods komt hij mij kidnappen!
Met de schrijnende verhalen die hij, sinds zijn vlucht uit Zuid-Soedan, aan de kloostertafel komt vertellen, kan hij de zusters imponeren en zij besluiten dat Abouna alle hulp verdient bij zijn nieuwe zending als parochiepriester in Abou Djebel (= vadertje berg)
Stipt om 8 uur staat de opgetrommelde chauffeur met zijn gammele pick-up voor het hekje van onze missiepost.
Stel je voor; de parochie heeft een oude boerenwoonst gekocht en onmiddellijk klasjes ingericht, zonder voorafgaande poetsbeurt of
renovatiewerken……afschuwelijk toilet, afschuwelijke afwasbak, afschuwelijk vieze muren met ongetwijfeld hier en daar een veeg koeienmest en een onverharde binnenplaats waar eens het vee stond en nu, om beurten 144 kleuters moeten spelen.
In de geïmproviseerde klasjes alleen enkele lage tafels, goedkope plastieken kleuterstoeltjes, een bord en posters aan de muur; één met Engelse woorden en één met het Arabisch alfabet.
Dus, geen enkel kleurkrijtje, verfpotje of penseeltje, geen enkele puzzel, prentenboek of blokkendoos. Helemaal niks, alleen de juf die het alfabet afdreunt of een kleuterversje en hier en daar een tik geeft met de stok!
Geen enkele van de zes juffen heeft een pedagogische opleiding gevolgd en zij reduceren het (kleuter-) onderwijs tot louter alfabetisatie want dat is het enige wat de analfabete ouders wensen…dat hun kinderen leren lezen en schrijven, hoe vlugger hoe liever!
In mijn achterhoofd speelt allang het idee om een heuse studiedag te organiseren voor de priesters die mij vragen om hun juffen te begeleiden;
Abouna Androwos in Biblao, abouna Youannes in Sheineineh, abouna Macarios in Combouha, abouna Daoud in Amshoul en sinds vandaag dus ook abouna Armeya van Abou Djebel.
Er is dringend nood aan goede informatie over verantwoord kleuteronderwijs; vooral geen schriften en potloden in de zweterige handjes van de kleuters uit de eerste en tweede kleuterklas, en zeker geen huiswerk. Geen stok in de kleuterklas en geen geroep.
Misschien kan ik de priesters en de juffen motiveren met een alternatief programma, met leuke spelletjes en kindvriendelijke activiteiten; knippen, kleven, vingerverven!
Geen mooie woorden verder en meteen starten met de praktijk.
Gelukkig vond ik aan de deurpost en aan het kiekenraam twee uitstekende nagels en ik stuurde de juf zonder dralen naar de dichtstbijzijnde soek voor een waslijn en enkele wasspelden.
Dat zijn dus de eerste attributen van het eerste pedagogisch pakket dat ik in dit schooltje heb achtergelaten.
Met mijn grote sjaal (steeds binnen handbereik om mijn blonde haren te verstoppen aan de checkpoints) drapeerde ik (over de waslijn) een poppenkastscherm waarachter ik, met een bijenkast (getekend op een stuk karton), enkele kartonnen bijen en een op honing beluste beer (ook van karton), een poppenspel improviseerde. De wasspelden hielden het hele tafereel netjes op zijn plaats!
En ook de taal gaf geen enkel probleem…bijengezoem en gebrom van een hongerige beer klinkt over de hele wereld hetzelfde, ja toch?
Abouna Armeya wil, ondanks alle schaamte, toch enkele foto's nemen en op een stick zetten met de stellige hoop dat ik sponsors zal vinden voor een paar potten verf, een wandrekje en wat educatief materiaal voor de zes klasjes die hij gehuisvest heeft in de voormalige koeienstal, de keuken, de graanzolder de slaapkamer…
En zo is weer de toon gezet voor mijn volgende reis; snuffelen in de hal van Wereldmissehulp om leuke spullen te verzamelen en hier en daar aan de bel trekken om mensen warm te maken voor dit project.
Warme woestijngroeten uit Mancheya (Opper-Egypte)

Correspondente: Hilde Van Laer


Egypte – 1 november 2016

Ik stuur je deze mail vanop de laptop van Sr Camilla want internet is te zwak in dit woestijndorp en valt steeds weg als ik op de vaste pc werk.
Ik ben momenteel in El Kousseya van waaruit ik de kleuterleidsters van 5 schooltjes begeleid.
Eerder deze maand was ik aan het werk in Sedfa, 100 km verder naar het zuiden en ook een week in een arme volksbuurt van Alexandrie, met de trein 500 km naar het noorden naar Kairo en dan met een andere trein 300 km naar het westen. In Raz el Soda zijn de buitenl andse zusters vertrokken wegens agressie van de Salafisten rondom hun klooster, ziekenhuis en kleuterschool. Nu huizen daar Egyptische zusters Karmelietessen en ik hield eraan deze school met ruim 150 kleuters die in piepkleine blokkendozen wonen, soms 17 verdiepingen hoog…zonder lift…niet in de steek te laten.
Iedereen is tevreden met de overdracht want de buitenlandse zusters hadden toch moeite met de 'Egyptische ignorance et negligence'
Eind deze week vertrek ik naar mijn laatste post in Mancheya, waar ik een permanente kamer heb in 'Beet Oum el Nour' = huis ' Moeder van het licht'.
Hier zijn enkele sociale projecten gevestigd, o,a, een kaarsenatelier van zwakbegaafde dames, een fysiotherapie-centrum en een dokterskabinet dat dagelijks bezet wordt door artsen met diverse specialismen.
De voorbije jaren was ik van de partij op de 11/11/11-actie in Borsbeek. Dit jaar zal ik die dag effectief aan het werk zijn in het zuiden, maar ik vraag alvast om een dikke kaars aan te steken want de Moslimbroeders hebben acties aangekondigd en wel op vrijdag 11 nov.
President Al Sisi heeft daarom, eerder deze week een congres georganiseerd voor de jongeren om hen te waarschuwen niet in de valstrikken van de Moslimbroeders te trappen die er alleen op uit zijn het land en de instellingen te destabiliseren.
Pittig detail; de kleuterleidsters waarmee ik werk krijgen 400 eg ponden per maand, 1 euro is 13 eg ponden. Dus minder dan 2 euro of nauwelijks anderhalve euro per dag.
En daar zitten enkele jonge weduwen met kinderen tussen die niks trekken van de staat; geen weduwepensioen, geen kindergeld………bestaat gewoon niet.
Dus veel jongeren snakken naar veranderingen en het is te begrijpen dat ze gemakkelijk te beïnvloeden zijn.
Ondertussen waait er een frisse bries en zijn de temperaturen geduikeld onder de 40 graden.

Correspondente: Hilde Van Laer


Egypte – 23 oktober 2016

Hallo beste lezer-sympathisant,
Na een rit van ong 450 km over de dessertroad, omgeven door zandheuvels en door de woestijnwind kaal geschuurde rotspartijen, nu aanbeland in Kairo voor een korte pauze om eventjes uit te blazen en mails te checken.
Wij (Bart en ik) hebben de twee nieuwe schooltjes in Opper-Egypte bezocht en de kinderen meteen aan het werk gezet met bouwblokjes, parels en puzzels, terwijl de juffen info kregen over de pedagogische pakketten. Ze zijn enthousiast en kijken uit naar de komende werkweken. In Amshoul zijn nu 320 kleuters ingeschreven en Biblao is gestart met 30 kleuters. 
Morgen vertrekt Bart naar België en ik reis door naar Alexandrie. Daar wachten de kleuters en de juffen op een themaweek rond ' het leven van de honingbij'. Vorige week hebben we in Sedfa veel plezier gehad met dit dossier. Behalve de prenten en de werkblaadjes van Averbode hadden we een spannend poppenspel met een 'honingdief' en een snoeppartij achteraf met dik besmeerde honingtoastjes! De geïmproviseerde keuken in de oude garage werd onlangs gesloopt, nadat er nog drie
groepen kinderen van de 'farashat el Nassereya', een werking in de armste buurten van Assiut, op kamp zijn geweest.
De werkzaamheden aan de nieuwe keuken van het gastenverblijf zijn gestart.
En dan zijn er nog de kleine nieuwsjes, bv van Migraelle, het kankerpatiëntje dat voorlopig hersteld is van de chemo en nu in het eerste kleuterklasje zit. Of van Abanob, de 5-jarige kleuter die zijn papa nooit gekend heeft omdat die het eerste slachtoffer was van de bloedige aanslag op de kerk van Al Kediesien (Alle Heiligen) op nieuwjaarsdag van 2011 en wiens droevige verhaal de harde realiteit van de revolutie in dit woestijndorp weer helemaal tot leven brengt.
Neen, voor vele Egyptenaren heeft de revolutie helemaal geen verbetering gebracht; in Port Said, waar de Salafisten de plak zwaaien, is de levensduurte verdubbeld en de prijs van de elektriciteit verdrievoudigd. Komt daarbij dat het onderwijs er een zootje is en de leerkrachten hun eigen leer- en werkboeken samenstellen om te verkopen aan de leerlingen. Het officieel onderwijs, dat sinds mensenheugenis gratis was, is nu duurder dan in de privéscholen en veel ouders houden hun kinderen noodgedwongen thuis. Volgens mijn entourage is dit een strategie van sommige belangengroepen die de samenleving willen ontwrichten om vat te krijgen op de instellingen en de bestuursorganen om in Egypte alsnog een 'Shariabestuur' te vestigen. 
'Rabeina yustur' fluisteren de zusters…Heer bewaar ons!
Gelukkig heeft vandaag de eerste koele bries de herfst aangekondigd en komt er stilaan een einde aan de lange verhitte zomerdagen met temperaturen van 40 gr tot half oktober.

Correspondente: Hilde Van Laer


Egypte – 17 september 2016

Met de frisse berglucht nog in mijn neus en met vernieuwde energie na de 'Intersocwerkvakanties ben ik begonnen met het wikken en wegen (en elimineren) van de vele kilo's bagage die klaar staan voor ons vertrek van 9 oktober a.s.
In Biblao, een Koptische parochie van het bisdom Assiut, zal ik de kleuterleidsters assisteren in het nieuwe schooltje, waarvoor we eerder de klasinrichting hebben uitgetekend, met een speel- leer- en werkhoek. Deze dames hebben geen pedagogische opleiding, maar ze konden vorig jaar, op een vormingsdag kennismaken met het 'actieve en kindvriendelijke kleuteronderwijs', zoals we dat in steeds meer schooltjes mogen introduceren. Ik kan je verzekeren dat ze met een grote dosis enthousiasme en met een flinke stapel documentatie en materiaal vertrokken zijn. En onze reistassen puilen uit van constructiemateriaal, werkblaadjes (do-re-mi en do-pi-do) penseeltjes en verf, schaartjes en prikblokjes om de wandrekjes te vullen!

Ook Amshoul komt aan de beurt. Abouna Daoud beweert dat de zeven klassen niet meer volstaan voor de vele kleuters die de hele dag in de steeg rondhangen in de hoop op plekje en dat dus de bouw van een tweede verdieping, met drie extra klassen noodzakelijk is.
Gelukkig kan ik, met de steun van enkele sponsors, een flinke bijdrage leveren!
We gaan zeker langs in Sha-eineneh, voor enkele intensieve klasdagen en voor de heerlijke pizza's van Mama Fauwzia.
In Kousseya, Mancheya en Sedfa wordt het project van 'Verzorgde tandjes zijn gezonde tandjes' weer opgestart. Onlangs mocht ik bij de firma 'Boucherie' in Izegem een doos met 250 kindertandenborsteltjes ophalen en nog een grotere doos met 1000 tandenborstels, waarvan we er, via Wereld Missie Hulp meteen 200 hebben verzonden naar Burkina Faso en nog eens 200 naar een ontwikkelingsproject in Peru.
Ook in Raz el Soda (Alexandrië) wordt dit project weer opgestart en misschien nog in een paar kleinere schooltjes op voorwaarde dat er zuiver drinkwater voorhanden is.
Dat brengt mij tot het volgend punt dat ik onder uw aandacht wil brengen. Omdat het water dat uit de waterleiding komt vaak besmet is, willen wij in de schooltjes een waterfilter plaatsen, zoals op één van de foto's te zien is.
Het is mogelijk om bij deze waterfilters een contract te voegen waarbij de firma instaat voor het regelmatig vervangen van de bevuilde 'cartouches', maar zo'n contract kost geld. 'Alle kleintjes helpen' zeggen de zusters en daarom weet ik nog steeds niet hoeveel een zo'n jaarcontract kost.
Wat het pedagogische werk betreft: ik heb voor 8 scholen een dossier samengesteld met een prentenverhaal en werkblaadjes over de bijen, de imker, de honing…..alles ondertiteld met mooie Arabische zinnen en woorden.
Beste lezer, zoals ik al schreef: "Ze rekenen op mij, ginds in Opper-Egypte, net zoals ik op jullie kan rekenen…."
Daarvoor mijn oprechte dank,

Correspondente: Hilde Van Laer


Egypte – 29 februari 2016

Het St.-Vincentius-instituut in Kaïro is elke keer zo'n beetje mijn transithaven; met één voet nog op de Internationale luchthaven en de tweede bijkans in Abbassieh, terwijl de chauffeur van het schoolbusje mijn tassen en valiezen schikt tussen de zetels. Vanavond is er hilariteit alom, wanneer Sœur Naglaa een vreugdedansje pleegt rond de kloostertafel. Ze kreeg zo pas haar deel van de centjes van Wereld Missie Hulp en ze is er nu zeker van…ze kan een weekje zee kolonie reserveren voor een groep kinderen van de 'voddenra pers'. Alleen wie ooit de Mokkattam (regio van de vuilnisbelten van Kaïro) bezocht, beseft hoeveel deugd deze kinderen zullen beleven aan een weekje gezonde zeelucht, ver weg van de doordringende stank, de smurrie, de woelvarkens, de ratten, de muizen en de miljoenen vliegen.   Een dag later, na een treinreis van acht uur, arriveer ik in Assiut, in het bisschoppelijk paleis, waar ik steevast mag logeren in 'la chambre Patriarchale' met het grote ebbenhouten bureel. De zusters menen te weten waarom…"Als jij vertrokken bent is de kamer alvast picobello (geschrobd en gedweild en de ramen gezeemd) wanneer de Patriarch zelf komt logeren!" Ik heb hier een veilige voet aan de grond, tussen al die dorpjes en parochies van het bisdom, waar ik de volgende weken naartoe zal trekken. De zusters van de verschillende kloosters in het zuiden, vertrekken vrijdag naar Kaïro voor de bijeenkomst met hun Père Général uit Libanon, die duurt tot zondagnamiddag. Ze kunnen dus, ten vroegste maandag terugkeren om dan dinsdag weer op hun post te zijn. Geen probleem voor mij want Abouna Youannes wil niet liever dat ik nog een week naar Shaneineh kom om met zijn juffen te werken. Hij zal zijn veldbeddeke weer installeren in het portaal of in de sacristie, zodat ik in   zijn kamer kan logeren en niet
na één dag moet ver trekken naar veiliger oorden. Mgr Kyrillos had ook een voorstel en nodigde mij uit voor een 'schoolreis' met al de priesters van het dio cees naar een boerderij in de woestijn. Het wordt een uitstap voor ontspanning, met een lekkere lunch als afsluiter, maar ik denk dat ik liever in Sedfa blijf. Elke keer als ik in Assiut ben zijn er nieuwe priesters die mij vragen om in hun parochie te komen werken. Op dit moment zijn er vier wachtenden; abouna Elia van Bouète, abouna Androwes van Biblao, abouna Macarios van Combouha en een abou na, wiens naam ik vergeten ben, van Abou Djebel. Ik ben wel van plan om de kleuterleidsters van die parochieschooltjes uit te nodigen op een studiedag in Kousseya en dan kunnen ze zelf beslissen of ze zich kunnen vinden in mijn werkwijze of dat ze het liever houden bij letters en cijfers en de stok! De oogoperatie van Tante Mareya is geslaagd en daarmee is toch haar éne oog gered. Ze zit weer elke dag aan de schoolpoort en wanneer die gesloten wordt, verhuist ze naar de speeltuin op de binnenkoer waar nu allemaal nieuwe speeltuigen staan dankzij een crowdfunding van de zusters van Rue du Bac. Migrail, het kankerpatiëntje van twee-en-half moet nog maar één keer per maand naar de  chemo en krijgt weer haartjes. Sœur Gloria denkt eraan om haar in te schrijven bij de dagopvang van 'assefir' of 'vogeltjes'. Zo noemen ze hier de gehandicapte kinderen van onze dagopvang. Vandaag hebben we samen een plezante dag beleefd. Ik heb het verhaal van het ondeugend kleine eendje verteld aan de hand van een reeks zelfgemaakte prenten. Het kleine eendje dat niet in het rijtje loopt, maar stiekem op ontdekking gaat in de grote wereld, tot hij schrikt van een boze egel die al zijn stekels opzet! En dan is het vlug op zoek gaan naar mama eend om zich te verstoppen onder haar wijde vleugels. We hebben met z'n allen het verhaal ook nagespeeld tot groot jolijt van iedereen. Ik blijf hier nog enkele dagen en onze 'assefir' zullen heel de week kunnen meedoen met de kleuteractiviteiten, poppenkast en smulfeest met belegde toastjes in cluis, want we werken deze week rond kippen en eieren en alles wat scharrelt in het hoenderhof. En plots moest ik verhuizen met mijn hele inboedel, kleding en pedagogisch materiaal incluis, want we krijgen visite; de advocaat van de zustergemeenschap (moslim, want die kunnen het meeste gedaan krijgen bij de autoriteiten) en zijn secretaris, om de eigendomspapieren van de bouwval die de zusters via via én op naam van een brave parochiaan hebben kunnen aankopen om er een nieuwe keuken en refter te installeren voor het gastenverblijf, op hun naam te zetten. Het was de laatste 70 jaar niet mogelijk voor de Kerk en voor Christelijke instellingen om nieuwe aankopen te doen, daarom die lastige omweg. Maar dankzij de tolerantie van de nieuwe leider Abdelfattah Al Sisi, is er wat meer bewegingsruimte voor de Christenen en daar hopen de zusters nu te van profiteren. Die twee komen helemaal uit Kaïro en vinden in de regio geen beter onderdak dan bij de zusters, die er alles voor over hebben om toch maar gauw die documenten op hun naam te hebben. "We zullen ze straks een lekkere pizza voorschotelen met een slaatje en verse aardbeien als toetje" En zo weten jullie meteen dat ik hier ook niks tekort zal komen. Vriendelijke en dankbare groeten uit de woestijnstad Sedfa, omdat ik vanaf morgen niet meer over internet kan beschikken, nog vlug het vervolg van mijn vorige relaas; De advocaat en zijn secretaris zijn vertrokken naar Kaïro met de belofte dat ze er alles aan zullen doen om de documenten in orde te maken, maar…heel het dossier moet herzien worden. In feite is er voor de zusters niet veel (of niks) veranderd; een religieuze gemeenschap mag nog steeds niet kopen!!!! en dus moet elke verwijzing naar de kloosterorde in de tekst gewist worden, evenals de religieuze namen van de zusters en de overste moet tekenen met haar wereldse naam. Een truc als een ander om de zaak weer enkele maanden te laten aanslepen. Ook moet op het plan een nieuwe toegangsweg getekend worden, want zoals het nu voorzien is, komen de gasten via de grote poort op het terrein voor de kerk en dat zou beteken dat de parochie zijn eigendom aan het uitbreiden is… Ondertussen gaan, binnen de kloostermuren, de renovatiewerken gewoon door en blijft het hier een drukke bedoening, 's morgens komen de kleuters aan bod en nà de siësta staan de dorpskinderen te trommelen op de schoolpoort om te komen ravotten op de speelplaats, want in het dorp is er geen speelruimte; de steegjes staan volgestouwd met kraampjes allerhande, met daartussen stapels kratten en bergen groentenafval. Ik stuur je graag enkele foto's door van de vernieuwde klassen. A propos, Hilde; zie je op de tweede foto, in het midden van de tafel, één van uw snoepjespotten? Zeer decoratief met die kleurige parels uit de Carrefour!
16 maart  Hoeveel valiezen uit de hal van WMHulp kregen een al nieuwe bestemming in Egyp te? Weet René het misschien? Ikzelf ben de tel allang kwijt maar ik kan wel enkele mooie verhalen opdissen bv. van Nivien, die met haar uitzet in één van onze valiezen vertrok naar het noviciaat in Colombia. Of van Maryam, die haar bruidsschat kon overtassen uit de vermolmde kartonnen dozen en met een echte samsonite naar het huis van haar toekomstige bruidegom trok. In Sedfa hebben ze een heuse uitleendienst opgestart voor wie uitgehuwelijkt wordt. Trekken bruid en bruidegom naar het buitenland dan mogen ze de valies houden, wie dichterbij het ouderlijk huis blijft of wie maar eventjes een valies nodig heeft voor een stage of om te proeven van het kloosterleven, kan de valies lenen. Vandaag hebben we een valies uitgestoft en opgeboend voor Ebtiseim, derde doch ter van onze poetsvrouw Ome Kyrillos. Haar twee oudere zussen zijn het huis al uit, weggegeven op hun zestiende en hebben nu, met een reeks kleintjes in hun zog, een onderkomen bij de schoonfamilie. Manlief of zelfs schoonmama zal bepalen hoe hun verdere leven zal verlopen, wel of niet buitenhuis werken, wel of niet naar de vormingsactiviteiten, werken bij de landeigenaar of in de geitenstal! Ebtiseim, een beeldschone studente die haar naam 'glimlach' echt niet gestolen heeft, had tot voor kort, andere dromen; binnen twee maanden zou ze haar diploma commerce behalen… Tot vorige week dan, want niemand kon vermoeden dat vader, liever lui dan moe én te trots om op het land te werken, een berg schulden had gemaakt bij een geslepen buurman. Toen viel het verdict dat de schulden binnen de maand moesten vereffend worden, tenzij de familie akkoord kon gaan met een ander voorstel: een bruidje! Ebtiseim, nog geen zestien, wist niet waar naar toe en zou nog liever een nonnen habijt dragen dan een trouwjurk! Ondertussen hebben Abouna Aydel (onze parochiepriester) en zijn Orthodoxe collega de schulden vereffend, maar Ebtiseim kan geen dag langer in het dorp blijven in de buurt van de woedende buurman en zijn gefrustreerde zoon. En dus wordt deze valies van WMHulp gevuld met mooie t-shirtjes (Bobbejaanland en VTM), een pyjama, zedig ondergoed en persoonlijk toiletgerief en vertrekt Ebtiseim vanuit dit arme woestijndorp naar de miljoenenstad Kaïro, waar ze, in het gastenverblijf van de zusters kan bekomen van de emotie en haar diploma alsnog kan behalen. Met de valies van WMHulp als enige houvast! Bedankt WMHulp, duimen jullie ook voor haar?

Correspondente: Hilde Van Laer


Egypte – 9 december 2015

Hier is er plots een zeer koude woestijnwind opgestoken zodat iedereen nu snottert. 
Ik ben in nu Sedfa, een stadje in de Nijlvallei dat een grote ontwikkeling heeft gekend sinds de Franse zusters 'Dochters van Liefde' zich hier hebben gevestigd bijna 70 jaar geleden.
Sinds de officiële school is verhuisd naar de nieuwbouw buiten het centrum, verloopt de renovatie van de oude klassen en de gastenkamers op de verdieping zeer vlot. De muren hadden scheuren en het dak verzakte.
Ook het dagverblijf van de 'assefir' (kinderen met mentale en/fysieke beperkingen) in hetzelfde gebouw krijgt een grote beurt.
Het ruime lokaal ernaast wordt nu turnzaal, met speelmatten, schommelpaardjes en allerhande bewegingsmateriaal.
De oude boekenrekken en kasten van de voormalige klassen staan buiten en moeten dringend hersteld en opgeknapt worden, maar geen enkele timmerman van de regio wilde daaraan beginnen. Zij maken alleen nieuwe meubelen want op de aankoop en bewerken van nieuw hout kunnen ze veel verdienen.
Jammer, want het hout van het oude meubilair is van zeer goede kwaliteit. Sr Gloria wil de lange muurkasten door midden zagen, omdat ze nu heel onhandig zijn, ook moeten de scharnieren vervangen worden en alles moet grondig geschuurd, gestopt en geschilderd worden.
Terwijl ik zo zat te piekeren kreeg ik het idee dat een werkvakantie wel leuk zou zijn, met een groepje krasse gepensioneerden die deze klus willen klaren. Kunnen we de (inhalerige) meubelmakers een lesje leren in recuperatie, verkleinen van de afvalberg, herbestemmen van herbruikbare meubelen.
Ondertussen blijken ze toch iemand gevonden te hebben want de kasten moeten terug in de lokalen voordat de kleuters en de 'assefir' er hun intrek nemen. Het was met een klein hartje dat S½ur Gloria kwam melden dat alles nu een paar maanden verschuift met het gevolg dat het gastenverblijf niet klaar kan zijn tegen februari voor de groep van 'Gehandicaptenzorg zonder grenzen'.
Dus, planning wijzigen en een bezoek organiseren tegen oktober; dan is de grootste hitte voorbij en zijn de juffen met kleuters en assefir weer goed op dreef.
Eerder deze week was ik in Shanenieh, een boerengehucht dat nu ook een eigen centrum heeft met kerk en kleuterschool, in een gewone nieuwbouwwoning. Dus geen hoge glasramen en al zeker geen klokkentoren, om vooral de imam en de biddende moslims van de moskee midden in de velden, niet te ergeren.
Abouna Youannes leende mij graag zijn bed en zelf ging hij op een veldbeddeke in het portaal slapen……om vooral geen overbodige en onveilige verplaatsingen te moeten maken en om er zeker van te zijn dat ik enkele dagen zou blijven. Fauziya, een nicht van Bisschop Kyrillos, zorgde elke middag voor een royaal diner…pittig gekruid!

Correspondente: Hilde Van Laer


Egypte – 27 november 2015

Ik kreeg vanmorgen verschillende leuke reacties op mijn lezersbrief, ook uit Heide en omstreken.
Daarom had ik zin om nog een aanvulling sturen.
Ongelooflijk maar waar, ik heb al vijf schooltjes ingericht, in dorpen waar voordien geen enkele vorm van schoolse opvoeding of onderwijs was en waarvan de kleuters nu met veel meer zelfvertrouwen naar de openbare(moslim-) basisscholen gaan.
Voor een goed verstaander; onze Koptische kinderen hebben het hard te verduren in de officiële scholen waar de enige pedagogische vaardigheden van de leerkrachten bestaan uit stok en de (brul-)stem! Veel van deze kinderen haken dan vroegtijdig af met analfabetisme tot gevolg.
In een vijftal andere scholen hebben we het (hardhandige) systeem gewijzigd en worden nu aantrekkelijke en boeiende kleuteractiviteiten aangeboden; schilderen, knippen, kleven, ritmiek…..
Ook kwamen er kleuterleidsters van een 60-tal scholen naar één van onze vormingsdagen.
Morgen komt een team (Zuster Overste van de Clarissen met enkele juffen) de werking in één van deze schooltjes observeren want zij bemannen nu een nieuw parochiecentrum met drie kleuterklasjes, waarvan de kleuterjuffen geen enkele pedagogische vorming hebben gekregen.
In deze klasjes hebben ze nog geen materiaal, behalve enkele lage tafels, een stoeltje voor elk kind, een zwart bord en een…..stok!
Wist je dat Bart en ik vertrokken zijn met 100 kg. bagage en dat ik, zoals steeds, met één enkele valies met persoonlijk wasgoed terug zal komen? Met de lege valiezen (uit de hal van WM-Hulp) die achtergebleven zijn, hebben we tien jaar geleden een uitleendienst opgestart voor de bruidjes die vaak met hun hebben en houden in kartonnen dozen naar hun schoonfamilie vertrokken.
Sorry voor eventuele schrijffouten want ik werk op een klavier met dubbel alfabet, Arabisch en/of Engels.

Correspondente: Hilde Van Laer


Egypte – 26 november 2015

Vooreerst wil ik aan alle medewerkers van De Brug veel plezier en vooral veel succes wensen met het solidariteitsmaal.
Hier volgt een verslag.
Terwijl ik de kleuters en de juffen van Raz el Soda kon plezieren met een project rond lieveheersbeestjes, genoot Bart van het duo van zon en Middellandse zeewind op een kamerbreed dakterras. De zomervakantie duurde een eeuwigheid want de scholen waren al gesloten vanaf half mei, zogezegd wegens de eerste hittegolf of was er misschien te weinig geld om de leerkrachten te betalen? Die gingen massaal op zoek naar een job in de toeristische centra of huurden een taxi, tevergeefs…
De eerste fase van dit (najaars-)verblijf in Egypte zit erop en ik ben in mijn ééntje verder getrokken naar het zuiden.
Ik verblijf nu in Sedfa waar ik elke dag een paar klasjes aandoe. Het dagverblijf van de 'assefir' (=vogeltjes) draait op volle toeren. Leuk om zien hoe deze kinderen met fysieke of mentale beperkingen op de speelplaats helemaal geïntegreerd zijn.
Tante Mareya, een bejaarde dame zit nog altijd als een 'alziende' en 'alhorende' wachtpost aan de schoolpoort, hoewel iedereen weet dat ze bijna blind is. Uit het (gedwongen) bezoek aan de oogarts blijkt dat één oog helemaal verloren is, door het gebrek aan hygiëne met ontstekingen als gevolg. Het andere oog moet dringend geopereerd worden. De zusters zoeken koortsachtig naar sponsors en naar een sociaalvoelend arts die de klus voor een prikje wil klaren, want Mareyam heeft, zoals de meeste mensen in deze arme dorpen, geen ziekteverzekering.
Gelukkig heb ik voor zulke gevallen altijd wel een extraatje bij de hand. Daarom bij deze, bedankt lieve sponsors want met de vele kleintjes kan ik de zusters en hun zieken veel plezier doen!
Vandaag bezocht ik de nieuwe klasjes in Shaneieh en zoals ik het verwachtte; juf Randa was vertrokken, uitgehuwelijkt en zoals dat in deze dorpen gaat, ingetrokken bij de schoonmoeder die besliste dat haar nieuwbakken schoondochter zich van nu af aan moet tevreden stellen met kindjes kopen, geiten melken en brood bakken in de (faraonische) broodoven. Juf Christina werkt nu voor het tweede jaar en haar huwelijk is gepland tegen september 2016. Zij zal, zoals de traditie dat voorschrijft, ook intrekken bij de schoonfamilie die in Aboutig woont; te ver voor de dagelijkse rit naar het verre schooltje tussen de velden. Gelukkig komt haar jongere zus Randa af en toe proeven van het vak en zal dus min of meer weten hoe je een klas kleuters runt. Ik heb een paar dagen voorzien om hen te leren hoe je een bende kleuters verdeelt over een speel-, leer- en werkgroepje. En hoe ze het kostbare materiaal uit de rekjes kunnen gebruiken en de dossiers die we tijdens de studiedagen van de voorbije jaren hebben meegegeven.
Gewoon maar om te vertellen dat ik elke keer hoop enkele bekende kleuterjuffen terug te zien, maar vaak krijg ik te maken met onervaren nieuwkomers die hoogstens een paar jaar 'commerce' hebben gestudeerd.
Het blijft dus een hele uitdaging, maar ééntje met een ongelooflijke grote voldoening achteraf en vele vele knuffels.
Warme groet van 30 ° en meer,

Correspondente: Hilde Van Laer


Egypte – 18 oktober 2015

Straks is het weer zover; 4 grote en 2 kleine valiezen, samen goed voor 100 kg bagage, staan klaar voor Opper-Egypte.
Op het programma; eerst een week bijscholing voor de juffen van Santa Teresita in een volkswijk van Alexandrië.
Deze school draaide de laatste tijd op een laag pitje en bleef maandenlang gesloten wegens ongeregeldheden in de stad.
De (Latijns-Amerikaanse) zusters dachten er zelfs aan om deze missiepost, te verlaten, uit schrik voor de uiteengedreven Moslimbroeders die zich in de regio verschanst hadden (of hebben?).
Blijkbaar is de rust weergekeerd; Sr Belia komt terug na een vakantie van drie maanden in haar thuisland Equador en zal de mooiste gastenkamer voor ons klaarmaken!
Men ziet overal de eerste tekenen van de heropbouw die de nieuwe leider, Abdelfatah al Sisi beloofde; christelijke instellingen worden weer bewaakt door het leger en de kerken krijgen veel gemakkelijker de toelating om beschadigde gebouwen te restaureren of weer op te bouwen.
Na een tiental dagen gaat de reis naar het zuiden met volgend programma:
-Verblijf in Mancheya met werkbezoek in de 'kippenhokklasjes' van Mancheya, Kousseya, en Zarabi.
-Verblijf en werkbezoek in de nieuwe parochieschool van Amshoul; uitbouwen van het pedagogisch aanbod en ‘open-deur-dag' voor de ouders.
-Verblijf in het bisschoppelijk paleis van Assiut met vormingsdag voor de kleuterleidsters en vormingswerkers van de diocesane werkgroep 'Tenmeyah'.
-Bezoek en activiteiten bij 'El farachad el Nassereya' of 'De vlindertuin van Nasser' waar een medisch kabinet, crèche en kleuterklas gevestigd zijn. Sister Helen en Sister Nadia bekommeren zich ook over de hygiëne en de gezondheid van de kinderen van de zondagsschool.
-Bezoek en werkweek in Sedfa: met een studiedag voor de kleuterleidsters van de parochieschooltjes uit de regio.
-In 'Het vogelnest' of 'Aeysh el assefir' het centrum voor de dagopvang van kinderen met een beperking, gaan we vooral werken rond het stimuleren van de motoriek. Daarvoor zullen we een beroep doen op een kinesiste die onze monitrices begeleid bij hun specifieke opdrachten.
-Hopelijk blijft er nog de tijd voor een bezoek aan het nieuwe centrum in Bouèt, opgericht door Abouna Eliya en bemand door de Zusters Karmelietessen, die mij gevraagd hebben om ook aldaar 'kindvriendelijke' kleuterklasjes in te richten en de kleuterjuffen te begeleiden.
Beste lezers, dankzij jullie steun kan ik deze verschillende initiatieven aanmoedigen met een financieel duwtje in de rug. Voor de juffen die het project van 'Propere tandjes zijn gezonde tandjes' weer willen opstarten, heb ik 300 'koffiezakjes' klaar, waarin de kleuters een hagelnieuwe tandenborstel met beker en tube tandpasta zullen vinden. Zie bijgevoegde foto's!
En ik geniet nog na van de hartverwarmende reacties van de studenten op een voordracht die ik mocht geven in St.-Aloysius in Lier, waarvan hieronder het getuigenis van tandarts Jan Leenaerts.

Correspondente: Hilde Van Laer 


Egypte – 11 juni 2015 Eventjes de draad weer oppikken i.v.m. het project van 'la petite cuisine' in Sedfa. In maart heb ik de bijdrage van De Brug, de som van € 1.450 aan Sr Gloria gegeven voor de restauratie van de keuken van het gastenverblijf. In de mail van 10 juli 2014 stuurde ik jullie de foto's van de geïmproviseerde keukeninrichting, inclusief de oude toestellen, in de leegstaande garage. Ondertussen heeft Sr Gloria de plannen gewijzigd omdat de aannemer het onverantwoord vindt om een nieuwe keuken te installeren in de aftandse garage, met loden waterleidingen en verduurde elektriciteitsdraden. De zusters hebben nu een aanpalende oude woning kunnen opkopen (zie foto's) en ze zijn zinnens om dit gebouw eerst te renoveren om er dan de nieuwe keuken te installeren. Dus, jullie toelage heeft bij deze aankoop, een goede bestemming gekregen en Sr Gloria, haar medezusters en ik, hopen dat wij dit nieuwe plan de volgende jaren kunnen verwezenlijken, o.a. met de steun van de Brug. Momenteel is men en gevaarlijke elektrische installaties van het gastenverblijf aan het vervangen en in november 2014 was ik er getuige van dat het hele dak van het gastengebouw werd gerenoveerd. Jullie zien het; ze zitten daar niet stil in Sedfa en dankzij jullie steun kan ik ze af en toe een financieel duwke geven. Correspondente: Hilde Van Laer


Egypte – 16 februari 2015

Wij zijn zopas terug uit Opper-Egypte en ik hoop dat ik jullie, met dit verslag kan geruststellen dat de toestand in Egypte de goede kant uitgaat.
"Al Sisi kiest voor het volk", klinkt het, en: " Wij staan als één blok achter onze nieuwe leider"!
Overal zie je tekenen van heropbouw, ook bij de Christenen. De Koptische kerk, die de laatste 70 jaar niets mocht bouwen of restaureren en die tijdens het bewind van Morsi en de moslimbroeders, zwaar onderdrukt werd, geraakt nu veel gemakkelijker aan vergunningen. Parochies haasten zich om hun lokalen te restaureren of zelfs een nieuw centrum te bouwen.
In november 2014 werd ik gevraagd om in Shaeineneh twee kleuterklasjes in te richten en in maart 2015 was Amshoul aan de beurt. Daar verscheen een volledige nieuwbouw met 6 kleuterklassen, op het puin van het, door de moslimbroeders gesloopte kleuterschooltje dat ik 6 jaar geleden had laten restaureren.
In november 2015 wordt ik, met spel - en knutselmateriaal en een pedagogisch concept, verwacht in el Azeiza, want daar hebben ze een 'hadana zero zero', zoals Miss Randa het zegt. Lege fantasieloze klasjes dus, enkel met bord en stok en op het programma 'leren lezen en schrijven'!
Miss Randa, werkzaam in Shaeineneh, heeft al verschillende jaren onze vormingsdagen gevolgd en wil volgend schooljaar in El Azeiza aan de slag gaan met een kindvriendelijk programma. 
In februari 2016 staat Bouète op het programma. Daar heeft Abouna Elieh een volledig nieuw centrum, inclusief kleuterschool klaar. De Zusters Karmelitessen, die deze missiepost bemannen, hebben mij gevraagd om ook daar langs te komen met suggesties voor een kindvriendelijke klasinrichting en om hun kleuterleidsters te begeleiden met een verantwoordde kinderpedagogie en kleutermethodiek. 
Jullie begrijpen dat ik, in mijn ééntje, niet op al die wensen kan ingaan. Ik hoop dat ik jullie ervan kan overtuigen om de projecten in Opper-Egypte ook in de toekomst te blijven steunen.

Correspondente: Hilde Van Laer


Egypte – 27 februari 2015

De 6 nieuwe klasjes in Amshoul zijn klaar, maar totaal leeg….geen rekjes of kasten, geen prenten, geen speelgoed of niks van educatief materiaal en de zeven kleuterleidsters hebben geen enkele pedagogische vorming, hoogstens een paar jaar 'commerce'. 
We beginnen dus met een blanco blad; de juffen zijn verrukt over elk aanbod en laten zich graag dag na dag verrassen.
Bij de jongste kleuters ben ik gestart met een puzzlekoffer gevuld met grappige puzzelautootjes van de Wibra.
De grotere kleuters hebben al mogen knippen met de nieuwe schaartjes, ze hebben kleef- en schilderwerkjes gemaakt en geknutseld. Er komt kleur in de klasjes…..
Ik had een dossier samengesteld rond het leven van het lieveheersbeestje met prentenbundel en opvoedende spelen; bv. lieveheersbeestje op een speelbord voorzien van stippen, met gebruik van grote teerling, enz.
In hetzelfde pakket ook kleurenteerlingen van Bol.com.
De speelplaats is geplaveid; weg het stof en gedaan met het slijk, wanneer de poetsvrouwen het stof willen blussen met kooknat of met poetswater.
We hebben buiten zelfs een balspel gedaan met de gele (stress)balletjes (van WMHulp) uit een ballennetje van Gilberte.
Zondag komen de kleuterleidsters uit de buurt op studiedag en 's avonds verwachten we de ouders om kennis te maken met onze methode; geen stok in de klas, geen potloden met aangescherpte punten in de peuterhandjes en het schoolse programma vervangen door leuke activiteiten in een kindvriendelijk klasje.
Lastig te begrijpen door ouders die zelf analfabeet zijn en voor wie de school maar één doel kan hebben: zo vlug mogelijk (en zo jong mogelijk!) leren lezen en schrijven.
Om lange ritten door onveilige dorpen te vermijden heeft Abouna Daoud voor mij logement geregeld bij een Italiaanse kloosterorde in Dayrout.
Het klooster ligt aan de drukke macadam naast de spoorlijn en de hele dag door, ook 's nachts donderen hier zware dieseltreinen voorbij. Mijn oordopjes kunnen het lawaai alleen maar temperen, want het hele gebouw trilt als er zo'n gevaarte voorbijraast en het geraas resoneert door mijn lijf.
De woonst van de zusters is erg primitief; in de living gebeurt alles; strijken, lectura Divina, eten, recreatie of handwerk, mensen ontvangen…
Af en toe moet ik de eettafel opeisen om mijn materiaal klaar te maken en om mijn dossiers samen te stellen. Dat vinden de nonnekes heel spannend en ze hebben mijn 'verfpotjes' (plastiek bekertjes uit AVA-papierwaren) afgebedeld want die zijn solieder dan de drinkbekertjes van de straatkinderen die hier elke namiddag worden opgevangen in het alfabetisatieprogramma.
's Morgens om 8 u staat er een chauffeur klaar om mij naar het schooltje van Amshoul te brengen. Het ligt hier maar een paar km vandaan, maar de wegen zijn vol putten en de straatjes versperd door kraampjes, groenten stalletjes en hopen huisvuil….te voet gaan is geen optie.
Als ik thuiskom staat de tafel gedekt; elke dag Italiaanse pasta als voorgerecht, dan een hoofdgerecht met verse sla en altijd heerlijke koffie achteraf. Abouna Daoud wil alleen maar het beste voor mij en heeft drie kilo (dure) Libanese appels en drie kilo bananen laten afgeven bij de zusters. 
Volgende week vrijdag (Moslim rustdag) trek ik verder naar het zuiden; ik vertrek in Mancheya met de bus van het bisdom die de studenten voor het catechetisch centrum in Assiut komt ophalen en in de vooravond kan ik verder reizen met de bus die de studenten van Sedfa naar huis voert.
Daar wacht Abouna Youannes op de envelop van Gros Kalmthout en Sœur Gloria weet dat de envelop van 't Gielsbos eraan komt voor de werking van het dagverblijf voor de gehandicapte kinderen en de envelop van Gros Borsbeek voor 'la petite cuisine' van het onthaalcentrum.
En natuurlijk ga ik dan langs in het woestijnschooltje van Sha-eineieh en op bezoek in de kleuterklasjes van Sedfa. 
Zo vliegt mijn 'dertigdagentijd in de woestijn' in een snelvaarttempo voorbij!

Correspondente: Hilde Van Laer


Egypte – 12 januari 2015

Omdat verplaatsingen tussen de woestijndorpen niet alleen tijdrovend zijn, maar ook niet zonder gevaar, werd voor mij een nieuw logeeradres gezocht, nl bij de 'Coptic Nuns' of Koptische Zusters in Dayrout. Vandaaruit zal ik dagelijks pendelen naar Amshoul, waar dit jaar een volledig nieuwe kleuterschool werd gebouwd op het puin van het gesloopte schooltje dat we er al eerder hadden ingericht. De nieuwe sterke man, Al Sisi is goed bezig met de herstellingen na de vernietigende doorgang van de moslimbroeders in de zomer van 2013 en de Kopten durven hopen op betere tijden.
Behalve het inrichten van de 6 klassen voor de 200 kleuters, gaan we ook een nieuw programma opstarten: kindvriendelijk en met aangepast activiteiten; geen stok meer in de klas en geen leesboekjes, schriftjes en aangescherpte potloden vanaf de eerste kleuterklas, maar plasticine, verfpotjes en penseeltjes, puzzels, dikke parels en bouwblokjes. Straks ga ik de derde valies inladen! 
Blijft nog een groot probleem, er zijn nog geen kasten en rekjes in de klassen, die 's avonds ook gebruikt worden voor de straatkinderen en de ventjes die niet naar school gaan en hier een alfabetisatie-programma volgen. Daarom hebben we opbergruimte nodig voor het schoolmateriaal.
Na een ingewikkelde communicatie tussen Sœur Viviane en de parochiepriester die alleen Arabisch kent, kreeg ik een aantal voorstellen en prijsopgaven voor kasten en rekjes. Ik pluk ze uit de mails van Sr Viviane. Voor een correcte prijsopgave: 1 euro heeft de waarde van (ong) 8,4 Egyptische ponden. 
1ste optie
 
"Au sujet du Père Daoud, la somme est de 1.900 Euros: 
le coût total du bois + transport + le travail + la peinture.
nombre d'étagères = 2 par classe x 6 = 12 chacune est de 60 cm x 3m 50 "
2de optie
"au sujet du menuisier de Mancheya = deux milles 50 L.E.
voilà ce qu'il propose pour chaque étagère:
hauteur 60 cm x 120 de longueur
le coût sera de 99 L.E. pour le bois + 40 l. E. pour la main d'œuvre.
la peinture est de 50 L.E. à peu près. avec la main d'œuvre."
3de optie, 
"Je viens de téléphoner au Père Daoud, je lui ai transmis votre idée pour faire des étagères ouvertes, pour lui il y a une difficulté, c'est que ces classes sont utilisées tous les après midi par les cours de renforcement pour les élèves faibles. 
Il propose de faire une petite armoire qu'on peut fermer avec une vitre en plas-tique qui glisse et qui ne coûte pas cher, et dont les dimensions seront 60 cm de hauteur et 2 m de longueur, elle coûtera la moitié de son premier devis. 1 200 L. E. Il préfère d'une bonne fois faire quelque chose de bien quitte à participer aux frais."
De nieuwjaar centjes die ik hier en daar mocht ontvangen en die er misschien nog aankomen, zullen weer goed van pas komen! 
Wat het vormingsprogramma betreft; ik heb een dossier samengesteld rond het thema 'lieveheersbeestjes' en met een mooie prentenbundel, een zelfgemaakt gezelschapsspel met teerling en een handpop (gemaakt door mijn dochter, krijgen heel wat juffen weer een boeiend pakket mee naar de schooltjes in de woestijndorpen.

Correspondente: Hilde Van Laer


Egypte – Kerstmis 2014

Op mijn terugreis naar België was ik een dag vroeger dan voorzien in Kaïro. 
Een vrije dag dus en Sr Amira vond het een goed idee om mij met één van haar favoriete taxichauffeurs op vriendenbezoek te sturen. 
“Het is niet ver hoor, maar de rit kan eventjes duren, je moet wel naar de overkant van de Nijl.”
 “ farao zit zelf aan het stuur”, grapte ik in mijn charmantste Arabisch, maar prompt antwoordde hij: ”Madame, anna Milad, ebni Sœur Hélène’! 
‘Milad, zoon van Sœur Hélène’, herhaalde ik en plots snapte ik het hele prentje; Sœur Hélène, met haar zieke, gouden hart had zich, 16 jaar geleden, net als over de verstoten moeder met baby, ook ontfermd over ‘het treurende jongetje’ dat plots heel alleen op de wereld kwam te staan.
Hij vertelt graag zijn levensverhaal; “Mijn mama stierf toen ik vier werd en toen werd Sœur Hélène mijn mama. Zij plaatste mij op het internaat van de Franciscanen en in de vakanties mocht ik komen ravotten in de grote kloostertuin.”
Ik heet Milad, je weet wel, Mm. Magda dat mijn naam ‘Kerstmis’ betekent, of ‘Noël’ in het Frans, ik was een kerstgeschenk, eerst voor mijn mama en nadien voor Sœur Hélène! En nu woon ik, met mijn vrouw en onze twee kindjes op een boogscheut van het klooster.
“Wat een toeval”, zeg ik “om je, na al die jaren weer tegen te komen in deze miljoenenstad.”
En in stilte slik ik mijn ontroering door; ze krijgen van mij allemaal een veeg uit de pan, de pessimisten die steeds weer beweren dat onze inspanningen een druppel zijn op een hete plaat.

Correspondente: Hilde Van Laer


Egypte – 23/11/14

Milad, het treurende jongetje van 4 jaar verloor zopas zijn mama aan lepra. 
We zijn met ‘Damiaanaktie’ op bezoek in het melaatsendorp Abou Zaabel, een voormalige gevangenis waar tegenwoordig meer dan 3.500 mensen wonen, lepralijders en hun gezin, ver afgezonderd van de beschaafde wereld!
De Libanese Sœur Hélène Bouharoun (rechts op de foto) troont ons mee naar het kleuterschooltje waar 150 kindjes, in een keurig blauw-wit geblokt schortje, dagelijks een beker melk krijgen met een toegevoegd vitaminepreparaat. 
“Ze zijn allemaal drager van de bacil” fluistert ze en op deze manier willen we voorkomen dat de ziekte uitbreekt.” 
“Lukt dat dan?” vraagt iemand uit onze groep. 
“Ach, wie kan voorspellen wat er gebeurt als één van deze kinderen binnen een paar jaar de poort uitglipt en verdwijnt in de anonimiteit van de stad. Gegarandeerd dat ze vroeg of laat weer aan de ingang staan…….met de onvermijdelijke wonden en verminkingen!
Een jonge moeder zit, met haar baby op schoot, op de vensterbank en wacht haar beurt af voor het lepeltje vocht dat haar kindje zal beschermen tegen het gruwelijke lot waardoor zijzelf werd verjaagd uit haar dorp, achterna gezeten door een woedende schoonmoeder!
Wanneer wij langs haar heen gaan reikt ze haar baby naar iemand uit onze groep, ze strijkt eventjes onder zijn kin tot hij lacht en met een bruuske draai schiet ze het schoolpoortje uit, de smalle kronkelende straatjes in.
Onze reisgenote staat verbouwereerd met de baby in haar armen en roept in paniek: ”Neem hem over, ik weet niet wat hiermee te beginnen!”
Sœur Hélène komt sussend tussenbeide: ”Kom kleintje, eerst je vitamientjes en dan gaan we op zoek naar je mama; we zullen haar zeker vinden!”
Ik voel dat ze de Belgische bezoekers wil geruststellen, en misschien ook zichzelf.

Correspondente: Hilde Van Laer


Egypte – 16/11/14

Op mijn weg naar de 'kippenhokklasjes' in Mancheya kijk ik verbijsterd naar de hoge muren in de steeg.
De nieuwe leider Abdelfateh houdt zich aan zijn woord en zijn regering betaalt mee voor de heropbouw van de kerken die schade leden tijdens de brandstichtingen van zomer 2013. Maar de angst zit er nog goed in. Kerken die nog niet verscholen zaten achter hoge metalen toegangspoorten worden nu afgeschermd met metershoge muren.
En toch zijn de Kopten (sommigen althans) euforisch.
Abouna Youannes mailt mij in reuzegrote letters:" We are very happy whats happening now in Egypt!"
Abouna Dawoud zegt gewoon: "I love Al Sisi"
En Sœur Camila, de vurige voorvechtster voor democratie, wil graag het hele verhaal uit de doeken doen in een intervieuw.
De avond voordien had Al Sisi een regeringsverklaring gegeven; het straatleven was verstomd want het hele land zat gekluisterd aan het scherm.
"Dit hebben we alleen aan onszelf te danken" betoogde Al Sisi. "Zie je wel dat wij het westen niet nodig hebben, we moesten één van hart zijn in het belang van ons land dat bedreigd werd door de Moslimbroeders en dat dreigde te ontaarden in een bloedbad zoals gebeurde in Syrië en Lybië.
Ik opper voorzichtig dat men er in het westen aan twijfelt of het leger de mensenrechten niet geschonden heeft tijdens de represailles tegen de Moslimbroeders.
Maar ik ken het antwoord al want bij een eerdere poging om dit ter sprake te brengen kreeg ik de verontwaardiging van de hele kloostertafel over mij heen. 
"Hebben zij de mensenrechten dan gerespecteerd toen ze jonge meisjes kidnapten, verkrachtten en nadien aan hun lot overlieten in de woestijn, als ze weigerden de bruid te worden van één van hen?" (een barbaarse praktijk, al jarenlang aan de gang in de Egyptische woestijndorpen en nu in de hele wereld gekend sinds de acties van Boko Haram).
"Hebben zij de mensenrechten gerespecteerd toen zij een schooljongen kidnapten, nadat de vader met zijn spaargeld was thuisgekomen na 7 jaar zwoegen in het buitenland om zijn kinderen te kunnen laten studeren. De jongen zou pas vrijgelaten worden na betaling van een belachelijke hoge som losgeld.
De dorpen liepen al jarenlang gebukt onder de terreur van de Moslimbroeders.
Meisjes met een universitair diploma op zak en een smart Phone in de hand, jammerden dat ze wellicht weer naar de broodoven of naar de geitenstal zouden gestuurd worden, dat de eerste en enige kapperszaak voor vrouwen in het dorp zou gesloten worden omdat vrouwen hun haren zouden moeten verstoppen onder een hoofddoek en dat alle jeansbroeken zouden verbrand worden omdat ze van de moslimbroeders vormeloze jurken tot op de enkels zouden moeten dragen.
De angst zat er al jaren in en ik maakte mee dat een priester, die mij naar zijn parochieschooltje bracht, met een bruuske draai rechtsomkeer maakte en het hele eind terugreed via een ander dorp, enkel omdat hij enkele moslimbroeders op het plein zag staan, waar wij langs moesten.
Al Sisi gaat er prat op dat het leger, bij de confrontaties tussen het volk en de Moslimbroeders, zich tussen de strijdende partijen heeft gesteld en de kant van het volk heeft gekozen.
En die strijd gaat verder; onlangs nog ontmantelde het leger een verzetspost van de Moslimbroeders in de Sinaïwoestijn waarbij ze meer dan 300 strijders oppakten en waarbij 30 doden vielen. Als toerist bertreur ik vooral dat de mooiste landschappen van het land, de bergen en de woestijnen nu één groot en levensgevaarlijk militair gebied zijn.
In een vorig manifest had Al Sisi de steun van het volk gevraagd en een bijzondere lening voorgesteld om het land naar een betere toekomst te leiden, met eigen middelen voor meer industrie, betere wegen, meer scholen.
Om het volle vertrouwen van de bevolking te winnen stortte hij de helft van zijn persoonlijke vermogen op die lening en velen volgden, want ongelooflijk maar waar, zei Sr Camila: "Er zit geld in Egypte, er zijn ook rijke Egyptenaren!"
Het volk ging er ook mee akkoord om de prijs van de spotgoedkope benzine te verhogen,High quality the best and most fashionable replica rolexreplica watches online of the replica watches store. voor minder autoverkeer en voor een betere luchtkwaliteit in de steden.
Het lijkt ernaar Al Sisi zijn beloftes nakomt; men is volop bezig met herstellingen en uitbreiding van het wegennet en met grote werkzaamheden voor de uitbreiding van het Suezkanaal.
En er heerst weer rust in het land, je kan en mag de straat weer op, de scholen zijn weer open, boeren op hun ezelskarren bevoorraden weer de steden en de vrouwen kunnen weer naar de souk.
Er komt weer water uit de kraan en ook de elektriciteitsvoorziening komt weer op gang,
Maar op de vraag of de Kopten op de bescherming van de regering en van het leger mogen rekenen krijg ik geen antwoord, hoogstens een afwerend handgebaar van de zusters met de bedenking of de muren ooit wel hoog genoeg zullen……….

Correspondente: Hilde Van Laer


Egypte – 7/11/14

In deze woestijndorpen leer je het vlug: doen wat moet gedaan worden op de schaarse momenten, met stromend water (emmers vullen voor het toilet! ) en vlug je mails checken wanneer de elektriciteit weer aanslaat!
Misschien kan zelfs deze mail straks de ether in. Eerst familienieuwsjes: ik heb vorige zondag 'ons janneke' gezien' het ezeltje dat poot per poot en van kop tot staart gesponsord werd door het St.-Jan Berchmanskoor. Hij stapte parmantig door de grote toegangspoort binnen op het kerkplein met op zijn rug een bejaarde parochiaan die naar de hoogmis kwam. De trotse eigenaar had hem, zoals elke zondag weer flink afgeborsteld zodat niemand zou kunnen vermoeden dat 'ons janneke' weer een week van hard labeur achter de rug had. Hij vervoert nog steeds zand en grind en bouwmaterialen en 'janneke 2' sjokkelt nog elke dag met de groentekar door het dorp.
Verder nog wat Egyptische romantiek…… 

Patiënten met allerlei kwalen kunnen bij Sr Nadia terecht, Ze kan je oren uitspuiten (tientallen personen per dag), ze doet pediatrie, geriatrie, ze verzorgt diabeten en nierpatiënten, ze begeleidt zwangere vrouwen en jonge moedertjes. Maar ze heeft vooral clean en smetvrij materiaal nodig om de vreselijke wonden en ontstekingen te verzorgen van de meisjes die een barbaarse besnijdenis ondergingen. Sorry lieverdjes; hier regeren woestijnpraktijken, waar ook Christelijke meisjes het slachtoffers van zijn!
Ik heb al 1 vormingsdag achter de rug en zondag volgt er een tweede in opdracht van het bisdom Assiut. Omdat de afstanden zo groot zijn werken we per regio en we krijgen veel kleuterleidsters uit de verre koptische parochieschooltjes.
Altijd een beetje spannend maar ik kan steeds meer en meer rekenen op enkele kleuterleidsters waarmee ik een week voordien de vormingsdag kan voorbereiden. De juffen van Mancheya zullen in hun mooiste Arabisch het prentenverhaal vertellen van de ongelukkige kameel, de juffen van Zarabi zullen een poppenspel spelen waarin SimSim de kameel een dief betrapt en hem de stuipen op het lijf jaagt door een hels kabaal te maken met al de dieren van de boerderij en de juffen van Kousseya zullen de Arabische versie van het bewegingsspel 'Wij gaan op berenjacht' demonstreren.High quality the best and most fashionable cheap replica watchescartier replica online of the replica watches store. Tijdens de workshop krijgt iedere deelnemer een map met copies van schrijf- en rekenoefeningen, ideetjes en modelletjes om te knutselen en teksten met liedje en spelletjes. We wachten nog op een bestelling van handpoppen; voor elke school een 'kameel en zijn meester' en voorts is er voor iedereen nog een pakketje met luxe handzeep en promopakje met tandenborstel en tandpasta. We sturen ze nooit met lege handen naar huis.
Eigenlijk is er voor de mensen in de woestijndorpen niks veranderd sinds de heisa op het Taghrirplein, maar ze zijn vol hoop dat de nieuwe leider Abdelfateh al Sisi zal zorgen voor beterschap. De kerken zijn volop de schade aan ‘t herstellen sinds de brandstichtingen van de zomer van 2013 en de bewakingsposten bij scholen en Christelijke instellingen zijn weer bemand.
Boven de toegangspoort van het klooster waar ik nu verblijf hangt een enorme banier met de aankondiging van de opening van het nieuwe dagkliniek van St.-Vincentius, een enorm risico, maar eveneens heel bemoedigend……ondertussen zijn er hier 15 dokters aan het werk en evenveel bedienden. En er zitten elke dag een goeie 150 zieken in de wachtzaal.
Nu op deze Arabische computer knippen en plakken en proberen een mooie foto en wat Egyptische warmte mee te sturen en daarna naar de kloosterrefter voor een lekker stuk huisgemaakte pizza.

Correspondente: Hilde Van Laer


Egypte – 1/11/14

Een relaas van het vertrek en bericht uit de woestijn; 
voor wie met Egyptair reist, begint het avontuur al aan de incheckbalie. Twee maanden eerder al had ik mijn vliegbiljet gekocht en meteen aan de Egyptische manager de vraag gesteld of ik weer enkele kilo's extra bagage mocht meenemen. €170 euro per extra stuk klonk het onverbiddelijk, dus voor de 2 extra valiezen zou ik € 340 moeten neertellen, maar ik zag nog net die knipoog en ik begreep dat er kon afgepingeld kon worden.
Op de dag van het vertrek keek de Egyptische 'chef de bagage' zelf toe hoe we de 4 valiezen op de band hieven.
Ik toonde nog vlug de foto van Sr Gloria en haar 'vogeltjes' (=gehandicapte kinderen) in het ballen bad en gebaarde dat de vier valiezen volgepropt zaten met zulke leuke spullen voor de arme kindjes! Er kwam geen pingping meer aan te pas, want zo zei de strenge manager:
" Fi el amel el cheer" of "Dit is voor het goede doel"
De uitgespaarde 340 euro heb ik vanochtend al doorgegeven aan Sr Nadia, die dringend een 'sterilisator' wil aankopen. Het is een enorme klus om haar medische instrumenten steeds te moeten afkoken in het (bevuilde) kraantjeswater en dan resten nog de ingewikkelde toestellen die niet in het water mogen.
Sr Nadia is een allround verpleegkundige, bij gebrek aan specialisten in de plaatselijke ziekenhuizen. Veel artsen weigeren naar de arme dorpen af te zakken of eisen van de missiepost een auto.
Patiënten met allerlei kwalen kunnen bij Sr Nadia terecht, Ze kan je oren uitspuiten High quality the best and most fashionable cheap replica watchescartier replica online of the replica watches store (tientallen personen per dag), ze doet pediatrie, geriatrie, ze verzorgt diabeten en nierpatiënten, ze begeleidt zwangere vrouwen en jonge moedertjes. Maar ze heeft vooral clean en smetvrij materiaal nodig om de vreselijke wonden en ontstekingen te verzorgen van de meisjes die een barbaarse besnijdenis ondergingen. Sorry lieverdjes; hier regeren woestijnpraktijken, waar ook Christelijke meisjes het slachtoffers van zijn!
Gisteren heb ik in Sedfa een vormingsdag geleid voor de kleuterjuffen van 10 parochiescholen uit de regio. De reacties waren heel positief en Abouna Matta, (Matheus) pedagogisch begeleider van de scholengroep 'Maktebbe el Tenmeyeh' heeft prompt een tweede vormingsdag belegd, deze keer voor de mensen uit de regio van Kousseya. Leuk dat we altijd beroep kunnen doen op de missieposten waar ik vaak actief ben geweest.
Sr Gloria heeft beloofd een verslag te maken van de inspanningen en activiteiten i.v.m. de werkgroep 'vitaminen voor het hart'. Voor zover ik het kan beoordelen zijn ze echt goed bezig. Vaak ontbreekt de het de mensen op het terrein aan inspiratie of aan tijd om een verslag op te maken. Bovendien heeft Sr Gloria zopas haat post-chemo programma beëindigd. Misschien vandaar.

Correspondente: Hilde Van Laer


Egypte – 13/10/14

Voor elk vertrek is het gretig verzamelen, dan sorteren en uiteindelijk elimineren. En toch staan er weer 4 volle valiezen klaar en een rugzak. 
Er moet ook nog één en ander ingepakt worden: doosjes 'biergisttabletten' (gift van de Trappisten) en 70 gehaakte witte schoudertasjes voor de eerste communicantjes van Sedfa, Kousseya en Mancheya, waar juist een pakje papieren zakdoekjes in past. 
Voor de vormingsdagen heb ik themamappen klaargemaakt en een partij ballennetjes gevuld met (soft-) balletjes uit de hal van Wereld Missie Hulp en voor de vele klasjes die ik zal bezoeken: knuffels en speelgoed en heel veel aangescherpte kleurpotloden en kleurstiften.
Ik vertrek met een goed gevuld programma;
- in Sedfa, in 'het vogelnest' (Aeysh el assefir) gaan we een 'snoezelklasje' in richten voor de zwaarst gehandicapte (verlamde en/of comateuze) kinderen van ons dagverblijf. zie foto van het ballen bad.
In deze missiepost hebben we de ruimte en de gelegenheid om vormingsdagen te organiseren voor de juffen uit de omliggende dorpen.
- in de vlindertuin van Nasser High quality the best and most fashionable cheap replica watchescartier replica online of the replica watches store (el Farashad el Nasserya) gaan we ons pedagogisch project opstarten, waarbij de leidsters en verzorgsters werkvormen aanleren die de kindjes te stimuleren in hun fysieke en mentale ontwikkeling. Vaak wordt opvang beperkt tot 'papjes eten', dutjes doen' en 'vrij spel'.
En ze krijgen ook een heus ballen bad zoals in Sedfa; heel veel kleurige ballen in een opblaasbaar zwembadje.
-In Amshoul ga ik de situatie verkennen omdat Abouna Dawoud al drie jaar vraagt voor pedagogische ondersteuning voor zijn personeel. Dit zijn (bedoeïenen-) meisjes die geen specifieke vorming kregen.
- In Mancheya gaan we een vormingsdag organiseren voor het personeel van 'de kippenhokklasjes' en van de omliggende dorpen. Waarschijnlijk houden we hier een 'koopjesbazaar met gratis aankoopbonnen' voor de vele kleurige T-shirts van 'Bobbejaanland' 
-In Sha-eineieh ga ik een dagje assisteren in de kleuterschool en de werking van de bibliotheek van de 'zondagsschool' verder op poten zetten.
- in Sedfa, Mancheya, Kousseya en Zarabi wordt het project 'tandjes poetsen' weer opgestart en de restanten van de gevulde toilettasjes (met beker, tandenborstel en tandpasta) komt in één of andere zondagsschool onder de kerstboom! 
- Waarschijnlijk liggen er in de missieposten ook onbetaalde facturen te wachten van de warme maaltijden…
Zoveel plannen en projecten, inch Allah, met de steun van 'De Brug' en van vele sympathisanten.
Waarvoor oprechte dank 

Correspondente: Hilde Van Laer


Egypte – 12 juli 2014

Anne-Pauline, een Franse juriste, had een radicale keuze gemaakt; zij zou haar eeuwige geloften afleggen bij de Dochters van Liefde in het Midden-Oosten en wij mochten daar getuigen van zijn, samen met haar familie en enkele vrienden uit Frankrijk. Na een beklijvende viering in de kloosterkerk van St.-Vincentius in Bethanië, gevolgd door een feestelijk banket, kon onze ontdekkingsreis in de ‘Bijbelse Wereld’ beginnen. 
De familie van Sœur Silouane, zoals ze zich voortaan met haar kloosternaam laat noemen, had een bus gehuurd voor een tiental dagen en het ‘toeristen-programma’ zag er veelbelovend uit, temeer daar ons, bij elke bestemming een hartelijk onthaal wachtte in een ‘hospice’ of een weeshuis, in een instelling voor gehandicapten of een rusthuis voor bejaarden….
Na al die jaren van samenwerking met de Dochters van Liefde in Opper-Egypte, was ik helemaal niet verbaasd over zoveel projecten, zoveel toewijding, zoveel Caritas…
Maar ik ging vooral op zoek naar de plaatjes uit mijn leerboekje van ‘De Gewijde Geschiedenis’ uit het vierde leerjaar (1956) en dat werd een grote teleurstelling. 
Op al de ‘heilige plaatsen’, waar de geschiedenis van het Nieuwe testament zich heeft afgespeeld of daar waar Jezus van Nazareth zijn grote daden verrichtte, keek ik verbouwereerd op tegen kathedralen en majestueuze gebouwen. 
Alleen de viering in de tuin van Getsemani bij de meer dan 2000-jaar oude olijfboom, de klimpartij op de heuvels van Judea en de busrit door de woestijn van Jericho vervulden mij met de heftige emoties van de herkenning: hier lopen wij in de voetsporen van Jezus!
Ondertussen werd de sfeer in Jerusalem grimmiger; Sœur Silouane had al een zware teleurstelling geïncasseerd, toen bleek dat haar vroegere overste uit Egypte geen visum kreeg om Israël binnen te komen en dus de feestelijkheden niet kon bijwonen.
Later was het bij elke checkpoint bang afwachten of we verder mochten en moest het programma aangepast worden omwille van de onlusten in de Gazastrook. 
We kregen geen toegang tot de Al Aksa Moskee en de soeks liepen leeg. De verkopers werden opdringeriger, wanhopig omdat er geen toeristen kwamen waaraan ze hun souveniertjes kwijt konden. En terwijl de hele wereld gekluisterd zat aan het scherm omwille van de wereldbeker, werden de eerste huizen in een Palestijns dorp in de as gelegd.
Ook onze gastenzusters kregen het benauwd; zij wachtten op het verdict dat hen na 130 jaar van inzet voor weeskinderen en opvang van gerechtskinderen zou verplichten hun deuren te sluiten. Er circuleerden geruchten dat de kinderen er niet naar behoren werden behandeld;
een strategie van roddels en laster die de (moslim-) ambtenaren het recht geeft de boel te sluiten en Christelijke instellingen in het Midden-Oosten te ontmantelen zoals ze dat twee jaar geleden ook deden bij de Zusters van de H. Rozenkrans.
En de 80 kinderen, joods, moslim of christelijk, dagelijks aan één en dezelfde tafel, waar moeten die naartoe?
Op zondagochtend fluistert Sœur Silouane ons toe; het kindertehuis, waar zij zopas benoemd werd tot overste, wordt gesloten en meteen ziet ze haar grote toekomstdroom aan diggelen.
Op weg naar de luchthaven zien we de eerste rookpluimen van de wraakcampagnes over en weer en ik herinner mij dat we nog maar pas twee dagen geleden op de plek stonden waar Jezus weende over Jeruzalem…………

Correspondente : Hilde Van Laer


Egypte – 26 maart 2014

Uit de correspondentie met mijn vrienden in Opper-Egypte heb ik vernomen dat de provincie Assiut onlangs zwaar getroffen werd door watersnood te gevolge van onophoudende regenval. Dit is een ramp voor de mensen uit de arme dorpen wiens huizen, vaak opgetrokken met bouwstenen uit leem en onafgewerkte daken niet bestand zijn tegen de regen. Natuurlijk is dit geen wereldnieuws maar ik voel mij hierbij erg betrokken omdat er in het verslag van Abouna Matta sprake is van schade in de dorpen Gnainaiem, Nekhela, Dayrout, Sedfa en Qousseya, dorpen waar ik regelmatig aan het werk ben en waar er verschillende projecten lopen die door mijn Belgische vrienden gesponsord worden. Sœur Gloria (Sedfa) liet mij weten dat er in de regio al zeven jaar geen druppel regen meer gevallen was. In onderstaande brief van Abouna Matta krijg je meer details.

Correspondente: Hilde Van Laer


Mail van 3 Maart

Leven met angst onder je eigen dak…..een dagelijkse zorg bij de Kopten!
Raz el Soda was lange tijd een betere woonwijk in de stad, slechts enkele straten verwijderd van ‘Aboukir’, de mondaine winkelstraat van Alexandrië.
Tijdens de koloniale periodes bouwden de Franse officieren er hun statige herenhuizen, omringd met mooie tuinen en later kwamen er nog de Engelse cottages bij. Er waren veel open ruimtes en er was steeds dat koele briesje van de zee vlakbij, zelfs in de heetste zomermaanden. In diezelfde periodes werden er door de Europese overheersers scholen en ziekenhuizen gebouwd die bemand werden door West-Europese kloostergemeenschappen: de Jezuïeten, de Broeders van Liefde, de zusters van St.-Vincentius, enz.
Toen Nasser, bij zijn staatsgreep in de jaren vijftig van vorige eeuw, aankondigde dat hij beslag zou leggen op alle buitenlandse eigendommen en kapitalen, haastten deze gemeenschappen zich om alles, op de valreep te laten registreren op namen van hun Egyptische confraters of medezusters. Zo bleven, onderwijs en ziekenzorg op Christelijke basis geïnspireerd, gehandhaafd. De Buitenlandse missionarissen bleven evenwel hun missieposten ondersteunen met mankracht en kapitaal.
De kolonialen verkochten hun eigendommen voor een prikje; op die wijze konden de Paters Karmelieten een mooi domein verwerven met daarop de villa van één of andere Franse generaal, annex het bediendeverblijf en aanpalende stallingen voor koetsen en paarden.
De villa werd aangepast als woonhuis voor religieuzen met binnenskamers een fraaie huiskapel. Op het gelijkvloers van het bediendeverblijf kwamen een naaiatelier en gastenkamers op de verdieping. Stallingen werden omgebouwd tot een dispensarium waar nu een ziekenhuis staat van twee verdiepingen.
In de tuin kwamen vijf kleuterklasjes en speeltuigen; een paradijs voor de kleuters die opgroeien in overbevolkte wijk die Raz el Soda ondertussen geworden is, want de vele open ruimtes van weleer zijn volgebouwd met de torenhoge grauwe woontorens.
Dit was vorige maand mijn werkterrein.
Egypte evolueert ondertussen met steeds meer benarde werkomstandigheden voor de religieuzen. De Zuid-Amerikaanse zusters, die twintig jaar geleden via Rome, naar deze missiepost werden gehaald, voelen dagelijks de agressie die van hen gevangenen maakt in hun eigen ‘paradijs’. Ziekenbezoekjes of deelname aan activiteiten in de parochie zijn onmogelijk geworden, voor boodschappen moeten ze steeds beroep doen op de portier van het ziekenhuis of op een bereidwillige poetsvrouw. Wanneer we, met de auto langs de winkelstalletjes, naar de verdoken parochiekerk rijden zien we de hatelijke blikken van de toevallige passanten, waarvan er wel eens eentje dichterbij komt om de zusters in het gezicht te spuwen…..
Vorig jaar moest de speelplaats overkapt worden met een reuzengroot afdak, niet alleen om de kleuters te beschermen tegen de bloedhete zon, maar ook tegen de straatstenen die over de zes meter hoge buitenmuur werden gegooid. Vanuit de kloosterkeuken zie ik dat het afdak ondertussen bezaaid ligt met keien, stukken tegels, scherven glas!!!

Onlangs namen de zusters een drastisch besluit….. ziekenhuis- en schoolpersoneel zal binnenkort merken dat de zusters (voor hun eigen veiligheid) als dieven in de nacht, de missiepost hebben verlaten.
“En al het werk van de voorbije jaren dan, en de intense training van de kleuterleidsters van vorige maand?” opper ik.
Zuster Belia is gegeneerd door deze uitval en ze wijst naar de vele, voor het zonlicht gesloten luikjes van de woontorens rondom. “Wie weet hoeveel ogen rondom ons, ons op dit eigenste moment staan te bespieden”.
Inderdaad, de Salafisten die ‘Montazah’, het voormalige koninklijke domein van de afgezette koning Farouk en ondertussen openbaar park voor de inwoners van Alexandrië bezetten, hebben zich ook tussen de burgers gemengd en ze zitten dus overal.
Vandaar de angst van de vele Kopten die in deze wijk wonen, en die niet meer weten wie hun onder- of bovenbuur wel mag zijn.
“We zijn als buitenlander niet meer gewenst in deze wijk en ondertussen worden we gewoon omsingeld.”
Ik ben sprakeloos en tel de dagen die mij nog resten tot aan mijn vertrek naar het vaderland.
Mag ik mij troosten met de missionaire gedachte dat onze inspanningen van de laatste weken wel wat zaadjes hebben achtergelaten op een hopelijk vruchtbare grond en dat de kleuterjuffen, ouders en kleuters nog even kunnen nagenieten van de gerestaureerde schoolkeuken, het voedselbudget en de vele leuke spulletjes in de klasjes. Met dank aan jullie allemaal!
Ondertussen wel goed nieuws uit Assiut waar de projecten van de ‘Tenmeyah’ zich volop ontwikkelen en waar de gehandicapte kinderen in ‘Ons vogelnest’ in Sedfa, elke dag een goede verzorging, een goede maaltijd en leuke activiteiten aangeboden krijgen.
Een goeie reden om onze Koptische vrienden in het zuiden vooralsnog niet in de steek te laten.
Van harte bedankt voor alle briefwisseling, steun en morele hulp,

Correspondente: Hilde Van Laer

Mail van 14 feruari

"Over politiek zwijg je liever", zeggen ze hier! Het (naïeve) enthousiasme van 'Tahrir' is ver weg en de mensen zijn weer volop bezig met de dagelijkse strijd om te overleven.
Blijkbaar heersen hier momenteel varkenspest én vogelgriep. Genoeg besmettelijke beestjes in de lucht om de scholen sinds nieuwjaar gesloten te houden, voorlopig tot 22 februari.
Maar de kleuterleidsters komen, want niet aanwezig: geen dagloon (ong 2 euro/dag)!!!!!
Gelukkig heb ik genoeg materiaal meegebracht om verschillende weekthema's uit te werken met spelletjes en knutselactiviteiten onder de noemer 'spelend leren met kleuters'. Iedereen is enthousiast want de juffen vinden knippen, plakken en knutselen zelf ook plezant. Bedankt, Altiora van Averbode, voor de vele dopidokes en doremikes.
Bedankt WereldMissieHulp voor het gerecupereerd papier en de vele stiften en kleurpotloden van Rik.
Vorige week kwamen de leerkrachten met het voorstel om een busuitstap te organiseren naar het Ámba Bishoy-klooster in 'Wadi Natrun'. In die eindeloze zand- of zoutvlakte langs de woestijnroute tussen Kaïro en Alexandrië bleven drie vroegchristelijke kloosters bewaard die de Koptische Christenen daar in de eerste eeuwen van het Christendom hadden gebouwd.
De juffen hebben blijkbaar geen benul van het gevaar…….. voor religieuzen of buitenlanders!
Dus, we opteren voor een korte busrit naar 'Green Garden City’, dit is een overdekt winkelcentrum met speelhoekjes voor de kinderen en een ijssalon. Een neutrale plek dus.
We hebben een nieuw panorama; vanop het dakterras kijken we recht op een nederzetting midden op een plein naast de vuilnisbelt. Op deze plek worden jaarlijks de schapen verzameld voor het offerfeest, maar dit jaar bleef de omheining staan en nu lijkt het erop dat er vaste bewoners zijn neergestreken. (zie foto's) Het is er de hele dag een drukke bedoening terwijl de activiteiten op het stort onverstoord verdergaan. Er zijn vuilnisophalers die, tegen betaling huisvuil gaan ophalen en het hier komen storten, soms zie ik een papierophaler die alle kartonnen dozen omkiepert, iemand anders schudt de plastieken zakjes leeg, kinderen scharrelen in het afval voor wat bruikbaars en straathonden verjagen de schriele katten.
Raz el Soda is een volkswijk, in vogelvlucht amper een paar honderd meter verwijderd van de schitterende stranden van Alexandrië!
's Morgens doen al mijn knoken doen pijn; de kille zeelucht, verzadigd van benzinedampen, hangt al s een stinkende deken boven de stad en het lukt de zon pas daar door te dringen tegen een uur of tien. Dan spurt ik naar eerste vierkante meter zon op de speelplaats en tijdens de siesta verdwijn ik stiekem naar het dakterras, gewapend met mijn ‘Laperre-oordopjes’ tegen het gebrom van de overjaarse automotoren, de rammelende ezelskarren en de onverbiddelijke oproep van de iman voor het middaggebed.
Er wordt gefluisterd dat het verlof nog verlengd wordt, om welke reden dan ook! Een spijtige zaak voor de vele kindertjes op de piepkleine appartementen in de overvolle blokkendozen rondom onze magnifieke (speel-)tuin.

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 24 januari 2014

Straks, als de laatste nieuwjaarsreceptie voorbij is, begint het te korten voor mijn volgende reis naar Egypte.
Op 4 febr. gaat het richting Alexandrië, naar het centrum 'Santa Térésita' in de volkswijk 'Raz el Soda'.
Hebben jullie nog aan de storting van 'De Brug' gedacht? Dan kan het project van 'het fruit-vieruurtje' weer opgestart worden en ook de warme maaltijden. En er ligt ook een rekening van 50 tubekes tandpasta.
Dit schooljaar heb ik 400 'koffiezakjes ‘aan de man gebracht!
Vorig jaar konden we in deze missiepost, met steun van Wereld Missie Hulp, de schoolkeuken laten renoveren. We lieten ook een waterfilter plaatsen omdat de kinderen steeds last hadden van krampen en buikloop.
Omdat groenten en fruit vaak te duur zijn voor deze mensen is een warme maaltijd of een vieruurtje op school nodig om de gezondheid van de kinderen op peil te houden.
Ik zal ook enveloppes maken voor het 'proteïne programma' van de schooltjes in het zuiden. Die kan ik afgeven in het hoofdklooster van 'De Dochters van Liefde' in Alexandrië. Dan kunnen die programma's doorlopen zonder onderbreking.
De meeste mensen die hier wonen zijn Kopten, ooit afgezakt uit het zuiden om de armoede en de onveiligheid in de dorpen te ontvluchten.
De congregatie, die deze missiepost leidt, is afkomstig uit Latijns-Amerika en de gebouwen zijn eigendom van de Paters Karmelieten, die enkele jaren geleden in Rome op zoek gingen naar missiezusters die de pastorale zorg van de zieken op zich wilden nemen. Op het terrein staat een hospitaal waar elke dag een grote drukte heerst. Voorts zijn de zusters een grote steun voor de Koptische parochie van de wijk, waar ze zich bezig houden met vorming, catechese en dienstbetoon aan de armen.
In de kloostertuin heeft men vijf kleuterklasjes gebouwd, beschut tegen de buitenmuren van het domein. En een deel van de speelplaats is overkoepeld om de kinderen en personeel te beschermen tegen de straatstenen van boze voorbijgangers of buren!
Ik ben hier al verschillende keren aan het werk geweest. In de voorbije jaren konden we de lokalen laten opschilderen en kleutermeubilair, rekjes en borden bestellen bij de plaatselijke timmerman.
Graag stuur ik, als extraatje in de bijlage, een verslag van de vormingsdagen die we, in november 2013 hebben ingericht in enkele woestijnschooltjes van Opper-Egypte. Ik had een flinke partij pluchen ijsbeertjes gekregen uit de hal van Wereldmissiehulp en met een opblaasbare wereldbol erbij en het prentenboek van 'Kleine ijsbeer in de Tropen' werd het een echte verkenningstocht voor groot en klein.
En Sœur Silouane zag dat het goed was!
in naam van zoveel nonnekes, jufkes en kindertjes, vielen dank en ik neem al jullie lieve wensen mee!
Groetjes,

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 27 november

Bedankt voor de jaarlijkse steun die ik van jullie mag ontvangen. Ik hoop dat uit mijn verslagen blijkt dat de gelden op een verantwoorde manier worden besteed.
Voor het nieuwe werkjaar wil ik graag het project van Sedfa onder jullie aandacht brengen.
Het betreft de restauratie van een keuken die gehuisvest is in een oude garage en waar doorlopend groepen gebruik van maken. Vooral sinds het treinverkeer tussen de steden en het zuiden is lamgelegd omwille van de vele betogingen, worden de zee kolonies vervangen door zomerkampen in de missieposten die daarvoor hun deuren openzetten. Ook voor de 'speelpleinwerking' blijft de kloosterpoort open gedurende de drie maanden (hete) zomervakantie. Op die manier blijft controle op hygiëne en volwaardige voeding mogelijk.
Zeer oprechte dank voor jullie interesse en steun,

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 17 november 2013

Ik zit nu helemaal alleen in de missiepost van Sedfa. Alle zusters zijn deze morgen vertrokken naar Assiut voor de maandelijkse bijeenkomst bij Bisschop Kyrillos. Ik ben daar twee dagen geleden nog gepasseerd op mijn rit van Mancheya naar Sedfa. Het verkeer is hier moordend, snelle wegen zonder signalisaties. Iedereen benut elke vrije ruimte op de baan, auto’s schieten over de middenberm, van linker rijvak naar rechter rijvak en af en toe, plotseling een hele draai terug in omgekeerde richting. Met een helse snelheid en oorverdovend getoeter.
Ik heb enkele binnen sleutels om bij de pc en bij de koelkast te kunnen, maar de grote poort is hermetisch gesloten. Wanneer ik over de verlaten speelplaats stap, duik ik schichtig onder de bomenkruinen of ik loop in de schaduw van het grote St.-Jozefsbeeld dat bovenop de gaanderij prijkt. De vele ramen rondom hebben grote oren en ogen!
Men heeft hier wekenlang, dag en nacht gepatrouilleerd om alles te beschermen; er is geen schade in de missieposten van de 'Dochters van Liefde'. Zij zijn hier alom gekend en geëerd omwille van de vele dienstverlening die ze in de regio aanbieden. Ik hoor overal dat de Sheik of de Iman zelf is komen zeggen dat ze op zijn voorspraak en bescherming mogen rekenen. Maar toch neemt men geen risico. Alleen de pastoor weet dat ik hier ben, hij woont vlakbij.
Gisteren had ik een vormingssessie voor het personeel van de plaatselijke kleuterschool en voor die van Shaneieh. De monitrices van ‘de assefir’, ons dagverblijf voor de gehandicapte kinderen waren ook uitgenodigd. Hun ruime lokaal is bijzonder aangenaam, proper, licht en luchtig en dus een ideale plek om mensen te ontvangen.
Ik had voldoende dossiertjes klaar gemaakt en na snackje om 12 uur, konden we beginnen met het thema, afgesnoept van een kinderboek van Hans De Beer; ’Kleine ijsbeer in de Tropen’. Bijzonder herkenbaar met dieren, bomen en planten die ons hier omringen. En meteen een link met de (opblaasbare) wereldbol die iedereen in zijn pakketje vond. Misschien niet te geloven, maar toch waar......enkele juffen hadden nog nooit gehoord van ‘Cotbi el sjamel = Noordpool of ‘Cotby al zeinoubi ’ =Zuidpool.
Zo ontdekten we ook dat de ijsbeer op zijn exploratietocht nooit een pinguïn zal ontmoeten. “Gelukkig maar”, had onze Geert gezegd: ”Hij zou hem direct opvreten!’
En dus kwam al het materiaal, inclusief de kleurenkopies uit de drukkerij van Wereldmissiehulp, goed terecht in de klasjes en een flink deel van de ‘kleine ijsbeertjes’, van de vorige CocaColacampagne.
Ik heb dezelfde vormingssessie nu drie keer gedaan, in drie verschillende missieposten. Het materiaal voor de kleuterschool van Raz el Soda, in Alexandrië wordt vooruitgestuurd met medezusters uit Kaïro, want wegens het nakende proces tegen Morsi, ligt alle treinverkeer in het land plat. Dan blijven er nog 8 complete dossiers, inclusief wereldbol en ijsbeertje, over voor de ‘Tenmeya’, een bisschoppelijke stichting in Assiut. Maar het personeel van de parochieschooltjes kan nu niet opgehaald worden, wegens het risico dat de bussen van het bisdom bekogeld worden op de route!
Sr Nadia,(Libanese missiezuster) heeft 200 koffiezakjes en evenveel nieuwe tandenborsteltjes meegenomen. Zij is verpleegkunde en werkt nu als specialiste in de afdeling 'hygiëne en gezondheid' van de Tenmeyeh.
Een enorme uitdaging en ik heb haar een goed uitgewerkt dossier van de pedagogische dienst van CM gegeven, als handleiding bij het project van de propere tandjes, alles herwerkt tot een Arabische versie, zelfs de 'poetskalender'
Zij en haar medezuster, Sœur Helen (Malta) verblijven nu in bissch Paleis, want het is te onveilig in Nagaa' Esseik.
In Assiut heb ik een lang en met beeldmateriaal gedocumenteerd gesprek gehad met Abouna Matta over het schromelijk gebrek aan hygiëne in een kinderkribbe en met 200 euro meteen een automatische wasmachine gesponsord. Het blijkt dat de baby’s wekenlang tussen dezelfde lakentjes moeten slapen en in mekaars bedje. Hij toonde foto’s van vettige houten bedjes en roestige afgebladderde metalen bedjes. Omdat de antieke wasmachine totaal versleten was, moesten ze het beddengoed wassen en spoelen met de hand.....alles is grauw en verkleurd!
De crèche, deel van de 'El Nasseryaschool, genoemd naar President Nasser, bevindt zich in een gebouw dat meer dan 100 jaar oud is, nooit gerenoveerd en nauwelijks onderhouden.
Dus een groot project; alles moet vernieuwd worden, elektriciteit, houten plafonds waarvan enkele balken door houtworm middendoor gevreten zijn, losliggende tegels, waaronder mierennesten, etc.....

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 5 november

Hier is alles is oké; iedereen is bezig met overleven; nergens fruit te koop. De regering geeft via een dienst, genoemd 'conferenciers' voedingspakketten met rijst, olie en macaroni, maar niet alle kinderen werden aangegeven, om niet ongewild op de burgerlijke stand, de identiteit van moslim te krijgen, daarom worden ze voor de rantsoenen niet bijgerekend en dus krijgen die gezinnen te weinig. Maar soms houdt de schoonmoeder alles achter en moet de vrouw van zoon lief gaan bedelen bij de zusters voor eten voor haar kinderen. Hier trekt het gezin van de zonen steeds in bij de ouders van de bruidegom, maar als manlief in het buitenland is voor zijn job, bv in de bouw van het palmeiland, dan is er dikwijls 'koekenbak' tussen de vrouwen!
Vandaag een eerste vormingsdag gehad voor de jufffen van de kippenhokklasjes. De inhoud van de vormingsdag komt aan bod in een later rapport, eventueel met commentaar van de deelneemsters.
Zondag met hetzelfde programma naar Kousseya voor kleuterleidsters van 2 schooltjes van de Dochters van Liefde'
Volgende week idem, in Sedfa, een missiepost 100km verder naar het zuiden en daar ook 'snoezelklasje' inrichten voor 'ons vogelnest', het dagverblijf dat ik vorig jaar heb kunnen inrichten en waar nu dagelijks 18 gehandicapte kinderen worden opgevangen.
Voilà, we zijn weer volop bezig en gelukkig hebben de zusters ergens een goeie voorraad gestockeerd. Vanmorgen had Sœur Silouane, die de vormingsdag kwam bijwonen, een flinke tros bananen bij vanuit de koele kelder van Kousseya.

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 4 november

Graag wil ik je laten delen in de blije en bange gebeurtenissen die het Egyptische volk deze dagen beleeft.
Assiut; niets laat vermoeden dat er onder die minieme kleurennuance een heuse luchthaven schuil gaat; vaalgrijs omzoomd met verdorde grasboorden in een immense zee van okergeel zand. En toch. Ooit was er hier een militaire luchtbasis die sinds enkele jaren werd opengesteld voor de burgerluchtvaart. Niet dat in deze contreien veel mensen eraan denken hun vierpotige transportmiddel aan de kant te schuiven; van de ezel weet je precies hoeveel groenvoer (brandstof) hij verbruikt en je hij brengt je nooit verder dan de zoom van je akker of tot op het erf van je broer in het naburige dorp.
Weinig passagiers dus en daarom wordt de vlucht Kaïro-Assiut vaak geschrapt. Maar wel een interessant alternatief voor de treinreis die een hele dag in beslag neemt en waarvan je elke keer weer moet beamen dat er een minstens een heel peloton bewaarengelen meereist om ervoor te zorgen dat er maar af en toe een wiel in de berm vliegt of om te voorkomen dat nog meer doorgeroeste barelen blijven haperen aan de oversteek.
In de stad Assiut lijkt alles rustig, de schade van de aanval op de kerken werd opgemeten en de mensen wachten bang af wat het proces tegen Morsi en zijn handlangers gaat teweegbrengen. Het leger is paraat en de okergele tanks duiken overal op in het straatbeeld. “We durven te hopen dat ze onze scholen en onze instellingen zullen bewaken”, zegt Abouna Matta. “We hebben veel geïnvesteerd in een goede samenwerking met de Moslims van de stad en we hebben alvast een project van de Iman geïntegreerd in onze diocesane stichting voor de ontwikkeling van onze regio.
Nog meer bemoedigend nieuws uit betrouwbare bron; Abdefateh Al Sisi, de grote legerkapitein heeft beloofd dat de regering de uitgebrande kerken zal heropbouwen, met steun van vermogende Kopten uit het buitenland. Inderdaad, tachtig kerken werden aangevallen, ondanks verwoede pogingen van buurtbewoners, christenen en Moslims, om de gebouwen te beschermen, want de Moslimbroeders vielen ook seculiere gebouwen aan. Ze hadden toch gewaarschuwd dat ze het hele land zouden ruïneren, als men een hand zou durven uitsteken naar hun president!
Allen huiverden voor de Sharia!
Toen de legerleiding zijn excuses aanbood aan Baba Tawdros, de Paus van de Koptisch-Orthodoxe Kerk, antwoordde die:’Het is toch normaal dat wij offers moeten brengen om mee te bouwen aan een beter Egypte.”
In Assiut zijn zes kerken geheel of gedeeltelijk verwoest, ook het klooster van de Paters Franciscanen. In Minia is het klooster van de Jezuïeten verwoest en hun instelling voor gehandicapte kinderen.
In Bene Sueef is het klooster van de Zusters Franciscanessen verwoest en hun volledige meisjesschool. Maar, de grootste verliezers zijn wel de Christenen van Minia, wiens huizen, naar men beweert allemaal werden bestookt met brandbommen en die nergens terecht kunnen voor een compensatie.
Tot nog toe heb ik van de ravage niets gemerkt; ik neem altijd de kortste route en momenteel beperk ik mijn verplaatsingen tot de stoffige steeg waar de zusters een onopvallend woonhuis betrekken en de ‘kippenhokklasjes.’ De grote blikvangers zijn hier de twee trotse torens recht tegenover elkaar, die van de Orthodoxe kerk en die van de katholieke kerk.
Het blijft onduidelijk hoe de juiste verhoudingen liggen. Er waren de laatste tijd namelijk twee destructieve groepen aan het werk, nl de Moslimbroeders, met de nieuwe president Morsi die al gauw zijn ‘parool’ vergeten was, nl. dat hij de president wilde zijn voor alle Egyptenaren. Een belofte die aan de Christenen de stille hoop gaf op betere tijden. Niet dus, want algauw begon hij te schermen met teksten uit de Sharia, een beangstigend spookbeeld voor alle ‘ongelovigen’ in Egypte.
En de Salafisten, die nu de lege plaats van de verdrongen president willen innemen en alle heidense uitingen van ‘ongeloof’ met de grond willen gelijk maken; de sfinksengalerij bijvoorbeeld, of de piramides! En weer delen Christenen en Moslims dezelfde bange vooruitzichten; “Willen we echt dat de klok van onze vierduizend jaar beschaving weer helemaal terug wordt gedraaid?

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 24 oktober 2014

Na veel strubbelingen zal ik dan toch volgende week kunnen vertrekken. Eerst werd de vlucht geannuleerd en zonder problemen terugbetaald. Toen ik een nieuwe vlucht geboekt had, vernam ik dat ze het spoor weer helemaal lamgelegd hadden om een volkstoeloop naar Kaïro te vermijden bij het nakende proces tegen Morsi. Uiteindelijk kon ik een binnenvlucht boeken naar Assiut, die, mits een nachtje slapen op de luchthaven, perfect aansluit bij mijn vlucht vanuit Brussel. Duim voor mij.
De zusters zijn in ieder geval tevreden.

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 27 augustus 2013

Père Boulat vraagt om deze brief rond te sturen om alzo het westen wakker te schudden!!!!!!!!! Ikzelf heb nog geen berichten gekregen uit de missieposten; de zusters zullen hun redenen wel hebben om zich stil en afzijdig te houden. Ik heb wel berichten van Koptische vrienden die in België Egypt restaurantjes uitbaten, o.a. in Diest en in Knokke. Enkele jaren geleden heb ik, samen met Abouna Boutros één van deze families bezocht in Opper-Egypte. Morgen zal Abouna Boutros mij persoonlijk vanuit Egypte opbellen. Enkele jaren geleden kon hij rekenen op onze steun voor de bouw van een houtatelier voor poliopatiënten op het dak van de kerk.
In de regio's Minia en Assiut weden ondertussen 80 kerken verwoest door branden en de brandweer (als die er dan al is in die dorpen!) werd verhinderd om te gaan blussen. Allicht zijn er schooltjes bij waar ik gewerkt heb. Er is één dorp totaal uitgebrand, kerk, centrum, huizen, school.....................en de kerk krijgt geen toelating om de ruïnes terug op te bouwen.
Ik probeer morgen te weten te komen over welke kerken en welke schooltjes het gaat.
Ook de 'Montraneya van Kousseya', het bisschoppelijk paleis en jarenlang mijn verblijfplaats waar ik ook mijn bezoek uit België mocht ontvangen, is voor een deel beschadigd.
Gisteren had ik een gesprek met de Abt van Averbode, die wist te vertellen dat de Moslimbroeders een groep Koptische (moniale) zusters hebben gekindnapt.
Vandaag kreeg ik een bericht van Egyptair, dat ik mijn vlucht van 22 oktober mag annuleren, zonder onkosten.
Ik zoek wel een manier om mijn Koptische vrienden te helpen, eventueel via de mensen die hier wonen en werken of via het 'Moederklooster' van de Dochters van Liefde, in Parijs.
Bedankt voor jullie interesse en bezorgdheid.
Verder nieuws volgt.

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 15 mei
Het dorp Sha-ieneieh is zeer uitgestrekt qua oppervlakte; met ong 1000 dorpelingen die in kleine nederzettingen wonen tussen de velden die er, in het voorjaar fris groen bijliggen met dank aan Napoleon, de clevere Corsikaan die de landbouw op de Nijloevers beter wist te organiseren dan de goden Amon of Aton. Hij stuurde Franse landbouwingenieurs die een netwerk van kanaaltjes lieten graven die ze voorzagen van een ingenieus systeem van sluizen en pompen, zodat het nijlwater het hele jaar door de velden op de oevers kan bevloeien. De oude Egyptenaren moesten het stellen met een eenmalige jaarlijkse overstroming en dan nog maar na een verwoede periode van offerfeesten en rituelen.
En toen bleef de vooruitgang steken, vertelt een gefrustreerde student want nog steeds komen de vrouwen hun kruiken vullen met dit water, terwijl een boerenzoon zijn ezel een schrobbeurt geeft, de dorpsjongens erin stoeien en een eindje verder de meisjes het linnen spoelen terwijl de grote keukenpotten liggen te drogen op de waterkant.....
Er zijn weinig verharde wegen en de kinderen moeten elke dag een heel eind stappen naar school. Geen enkele dorpeling heeft een auto, maar de chauffeur van de kerk is de hele dag onderweg met zijn pick-up.
's Morgens naar de veemarkt met een drachtige koe of naar de slachterij met enkele schapen. Even later springen studenten op de
laadbak en vrouwen met de verse groenten en vruchten voor de verkoop op de markt. Ik krijg een zitje naast de chauffeur en ik draai mijn (bedouiene)sjaal driemaal rond mijn hoofd, want het stof van de kaalgeschoren en uitgedroogde velden slaat met alle heftigheid in mijn gezicht; alleen de brillenglazen blijven vrij en zullen weer vlug gezandstraald zijn!
Het is, na de klasdag, goed uitkijken op onze rit naar huis; boven de veldweg hangt een metersdik dek van bruin stof; de boeren dorsen het graan in open lucht en de wind blaast het kaf in alle richtingen. Soms doemt een silhouet op, vlak voor onze pick-up; een jongen op een ezel, een kameel met vracht en dan een groepje vrouwen met wapperende rokken en sjaals, aan de ene hand een vermoeide lastige kleuter en op de arm een lome baby. Ik herken ze; Jesse, Devid en Bishoy. Hun mama's waren op de opendeurdag en nu moeten ze het hele eind terug naar huis, tegen de wind in. Dat doen ze elke dag, zelfs twee keer. Vandaag hebben ze geluk want Waheeb stopt en helpt het hele gezelschap op de laadbak.
'Eskoriak Arab' Laat ons de Heer danken en bij het afscheid krijg ik hartstochtelijke zoenen op mijn handen, op de tip van mijn sjaal, op de mouw van mijn vest, el Hamdoelie Allah!
Tot hier, met klamme handjes, een sfeerbeeld uit Opper-Egypte.
Vriendelijke groeten.

Correspondente : Hilde Van Laer

Egypte – 12 mei 2013

Misschien toch maar de voordelen inschatten van ons nat Belgisch weertje; daar moet ik vaak aan denken hier in Opper-Egypte!
Enkele dagen geleden zijn de winden gedraaid en de frisse bries uit het noorden, met een vleugje zeewind werd met veel geraas verjaagd door een bulderende zandstorm. Al het beddengoed moest terug uitgeklopt worden en ik moest meteen op zoek naar een natte doek om kamer op te frissen. Vanaf nu krijgt de ongenadige zon vrij spel en mens en dier zoeken de schaduw op: de schooltjes blijven gesloten want de hitte hangt tussen de huizen en de moeders houden de kleintjes thuis. De gehandicapte kinderen blijven komen, 3 keer per week om het ritme niet te verstoren en voor de sociale controle.........hygiëne en medicatie!
Dit jaar viel het Orthodox Paasfeest bijzonder laat en de paasvakantie werd meteen de start van drie-vier maandenlange hete zomervakantie. De missieposten organiseren dan zomerkampen of daguitstappen, waarop ze de jongeren van andere parochies ontvangen. Soms kan er ook eens een groep naar een zeekolonie, vermits voldoende sponsoring!!!!
Al deze kampen hebben tot doel de jongeren wat afleiding te bieden in de verstikkende woestijndorpen waar geen enkel aanbod is; geen bibliotheek, geen zwembad, geen zwemclub of sportvereniging.
Er is dan veel aandacht voor religieuze animatie, voor sport en spel, voor een volwaardig voeding en voor hygiëne! Ze zijn hier wat blij met de 'koffiezakjes' die ik omgebouwd heb tot handige toilettasjes, voor elke deelnemer, met een beker, een tube tandpasta en een hagelnieuwe tandenborstel, met dank aan Bart Boucherie.
Ik ben zojuist terug van de mis van Beloken Pasen, met processie in de kerk; een 10-tal koorknapen met vaandels en dan een misdienaar die achterwaarts een grote prent met de Verrezen Christus draagt en dan de priester die de hele tijd die prent bewierookt.......
Overal strekken mensen hun armen uit om de prent aan te raken en soms duikt uit de kerkbanken een hoofd naar voor om de Christusprent te zoenen.
Acht plafondventilators hangen te zwaaien aan het hoge plafond en nog de lucht is om te snijden; de vliegen vallen dood neer!
Mijn programma zit goed vol, want we organiseren workshops met de juffen die moeten blijven komen, want niet aanwezig...... geen loon, zeggen de zusters! De staat trekt zich niks aan van het privéonderwijs!
En er zijn genoeg kinderen voor de (vakantie-) opvang om een klas te vullen en de activiteiten uit te proberen. De juffen van Sha-eineieh en van 'de assefir' (dagopvang gehandicapte kinderen) vullen de lege banken.
Tot hier, met klamme handjes, een eerste sfeerbeeld uit Opper-Egypte.

Correspondente : Hilde Van Laer

Egypte – woensdag 28 november
Het gesprek aan de ontbijttafel maakt mij bang. Abouna Aedel, die hier ‘s ochtends de mis komt lezen in de huiskapel, brengt de boze buitenwereld mee binnen aan de ontbijttafel.
‘t Schijnt dat e r op het Tahrirplein twee kampen tegenover elkaar staan ; het ‘pro Morsikamp’ en het ‘anti Morsikamp’. En het volk in de dorpen houdt de adem in, en concludeerd verbouwereerd: ” Moebarak had 4 jaar nodig om de grondwet naar zijn hand te zetten en Morsi doet er amper 4 maanden over. Waar is onze revolutie?
“Is er een wapenverbod in dit land?”, hoor ik.
Iedereen beseft dat Egypte de laatste jaren vaak verzeild raakte bij een gewapend conflict in de regio en dat er allicht………maar stenen en stokken liggen overal voor het oprapen!
”En gij, Sœur Gloria, hebt gij wapens in huis?”, vraagt Abouna Aedel.
Ik, (lees “MOI, MOI"), ik heb alleen maar mijn hart en dat is mijn enige wapen!
“Mon Dieu”, zucht Sœur Salwa en ik besef dat ik geen mooiere slotzin had kunnen bedenken voor dit dagboekverhaal.
Morgen voor dag en dauw de trein op voor een lange rukvan 10 uur naar Alexandrië, een flinke stap richting vaderland.

Correspondente : Hilde Van Laer

Egypte – dinsdag 27 november
een tweede bezoek aan de nieuwe parochie, Sha-aneineh, geboortedorp van Bisschop William Kiryllos. Vanuit het nieuwe klasje kijk je direct in de kerststal, de os en de ezel en enkele schapen, broederlijk bijeen en daartussen schuifelt St-Jozef met een tulband om het hoofd en met warempel een 'Jefzaag' in zijn bibberende handen…….of is het een bejaarde oom van Sajedna (Monseigneur)?
De piepjonge Abouna Johannes, geboren en getogen in Mancheya el Cobra, en opgegroeid op het erf van onze kippenhokklasjes, werd hier onlangs aangesteld als parochiepriester. Hij wist mij gauw te vinden via via en nu zijn we dus bezig met de inrichting van een klasje in een eeuwenoud dorp, (een bijbels dorp….zie hoger!) waar nog nooit onderwijs werd gegeven. De kinderen lopen dagelijks 4 à 6 km door de velden om aan de grote weg op een 'microbus ' te stappen, zo heet het openbaar vervoer hier tussen de dorpen. Voor kleinere afstanden neem je een Aziatische 'tok-tok', die sinds kort de aftandse koetsen met graatmagere en afgeleefde paardjes moeten vervangen.
In de schooltjes van de Orthodoxe kerk heeft men een grote bocht naar het verleden gemaakt; gedaan met kleurtjes en boetseerpasta, gedaan met kleurige parels, lego blokken en profane verhaaltjes. Van nu af aan krijgen de kinderen alleen nog letters en cijfers te slikken en Bijbelverhalen in alle mogelijke uitvoeringen en daarna worden er de hele dag teksten gereciteerd en koptische hymnes gezongen…….een reactie, al goed op voorhand omdat men vreest dat de Sharia niet meer ver weg is in dit land en dan zullen de Kopten hun weg moeten zoeken naar veiligere oorden. Je kan dan maar beter je Bijbelteksten en hymnes goed uit het hoofd kennen. Volgens insiders zijn de orthodoxe Christenen nog altijd bezig met een 'surplace' sinds het concilie van Nicea in 325 en nu rijden ze dus bergafwaarts.

Correspondente : Hilde Van Laer

Egypte – maandag 26 november:
Dhr. Ashraf van de diocesane stichting 'Tenmeya' was in de buurt en regelde meteen een herhaling van deze conferentie voor zijn groep op woensdag 28 nov.
Hier geen Sinterklaas, wel 'Aid el Adfal' of het feest van het kind. De autoriteiten deden een poging om dit feest af te gelasten omwille van de busramp, maar we feestten toch in alle stilte binnen de kloostermuren. De kleuters kenden ondertussen het verhaal van de oude schildpad en de ijsjeskar en ze hadden flink gewerkt, met verf en penseeltjes, met stukjes foam en mozaïek, met gekleurde cirkeltjes, schaartjes en lijm….en dat verdient een ijsje op een hoorntje!
Ook de 'assefir' uit het nieuwe klasje waren er bij en het was ontroerend om te zien hoe onze kleuters hun nieuwe vriendjes observeerden; stoere Jesse met het syndroom van Down, onze mini-Maryam, Jousse en Martina in hun splinternieuwe rolwagen.
We hebben momenteel 12 kinderen in 'het vogelnest' en er komen er volgende week weer twee bij dank zij een enthousiaste mond-aan-mond-reclame. Eindelijk een eerste stap in acceptatie en integratie.

Correspondente : Hilde Van Laer

Egypte – vrijdag 23 november
Er waren nog ruim dertig deelnemers, de anderen waren de avond voordien al vertrokken wegens de angst niet meer thuis te geraken voor het weekend. De treinen kunnen weleens vol zitten wanneer iedereen opgeroepen wordt om naar het Tahrirplein te trekken……zij kwamen tenslotte uit alle hoeken van het land, van Kaïro tot Souhag en uit de vele dorpen daartussen. Maar ze werden beloond voor de moeite en vertrokken met een goedgevulde (intersoc)map en een 'eerste-hulp-kit voor hun schooltjes.
Na afloop werd ik meteen geboekt voor november 2013 en niet alleen voor de schoolverantwoordelijken van de Katholieke groep, maar ook voor 'De scholen met de Bijbel'. Dhr Hany is directeur van de beide scholengroepen en ik heb dus voorgesteld om de studiedagen te laten samenvallen….een beetje œucumene en ook een beetje tijdbesparend voor mij!

Correspondente : Hilde Van Laer

Egypte – zondag 11 november
Voor iedereen die graag op de hoogte blijft van onze capriolen en andere serieuze dingen, hier in de woestijn, stuur ik graag deze mail door op vraag van Sr. Gloria. Ze heeft erg haar best gedaan om een lang verslag te geven, want ze vindt het erg belangrijk dat jullie inzicht krijgen in de ambiance en in de erbarmelijke leefomstandigheden in de woestijndorpen. En zij die dacht dat haar land, Equador, een arm en onderontwikkeld land was……
O ja, de Egyptische maandlonen schommelen tussen de 32 en 35 euro (een ietsie pietsie meer dan 1 euro per dag) en vaak is er maar één kostwinner per gezin!
Deze keer, omdat ik mij echt niet kan inhouden, stuur ik je een stevige klapzoen vanuit Sedfa.

Correspondente : Hilde Van Laer

Egypte – zaterdag 10 november
Was een gewone klasdag die voor de kleuters, zoals gewoonlijk eindigde om 13.00u.
Om 14.00u hadden we dan een vergadering waarbij de drie monitrices de eerste instructies kregen voor het gebruik van ontwikkelingsmateriaal. Kan je geloven dat zij geen enkele vorming hebben om les te geven, laat staan om met gehandicapten te werken!!!!!! Gelukkig kunnen ze goed (Arabisch) lezen en schrijven en rekenen, want ze hebben een paar jaar 'commerce' gevolgd!
De vijf kleuterleidsters van Sedfa, die al 10 jaar met mijn programma meewerken gaan hen bijstaan met raad en daad en materiaal; o.a. met werkblaadjes en copietjes uit de' dopidokes' en zo.

Correspondente : Hilde Van Laer

Egypte – vrijdag 9 november
Moslimrustdag, maar niet voor mij. Ik heb de hele voormiddag gewerkt om pedagogische mappen klaar te maken voor de scholen die deze maand zullen deelnemen aan de conferenties en workshops of een plaatske hebben in mijn agenda

Correspondente : Hilde Van Laer

Egypte – donderdag 8 novmber
Het vraagt ruim een half uur om internet aan de praat te krijgen en dan weer effe sukkelen met Arabisch klavier.
Ik heb mijn valiezen uitgepakt en alles uitgestald op de twee lege bedden in mijn 'chambre à trois'.
Vandaag het prentverhaal van de oude schildpad en de ijsjes verteld in de 4 klasjes en bijhorend rollenspel op de speelplaats. Kleuters en juffen smullen en genieten van mijn Arabische versie!
Deze namiddag ga ik in het gerenoveerde lokaal de ramen, de faillences poetsen met water en azijn. Het stof en de pleister op het linoleum krijgt een flinke geut petrol. De verbouwingswerken hebben 2 maand geduurd, maar alles is perfect in orde; verlichting, verluchting, sanitiar, afwerking, enz.
Daarna kunnen we beginnen met de inrichting; nog gordijnen ophangen als afscheiding van de toiletruimte, een paar matten op de vloer, kasten uitwassen enz. zodat we maandag de gehandicapte kinderen en hun moeders kunnen onthalen om vertrouwd te raken met het lokaal, met de juffen en met elkaar.
Alle houtwerk is geschilderd, alsook de muren en plafonds. Het bezetsel van de buitenmuren moest helemaal weggekapt worden omdat er langs de buitenkant lavabo's stonden. De muren waren doorweekt van de doorgeroeste lekkende buizen. Het nieuwe sanitair is nu binnen geplaatst en via een afstapje bereikbaar vanuit het lokaal, dat voortaan heet:' el aeish al assefir' of 'het vogelnest', omdat de zusters de gehandicapten 'vogeltjes' = 'assefir' noemen.
En nog een overwinning; dit lokaal functioneert helemaal zelfstandig, los van de kerkelijke instanties, los van het klooster, los van ' Foi et lumière' (Arkgemeenschap) en dus kan hier iedereen terecht, ook moslimkinderen.
De keerzijde……we zullen zelf fondsen moeten zoeken want we kunnen voor de werkingskosten en voor de salarissen van de drie monitrices dus ook niet terecht bij bovengenoemde instanties!!!!!! En de staat steunt sowieso geen enkel initiatief uit het buitenland of van een Christelijke organisatie.
Hier is het overdag nog tegen 35°C, gelukkig ietsie pietsie frisser 's nachts, zodat ik het laken kan verdragen om mij te beschermen tegen de vliegen, want de chamousa en de ezel van de buren staan omzeggens naast mijn voordeur….

Correspondente : Hilde Van Laer

Egypte – woensdag 7 november
ik val zeker in herhaling, maar reizen door het binnenland van Egypte is elke keer weer een avontuur.
We zouden voor dag en dauw vertrekken! Ik kreeg een zitje in de personenwagen van de zusters van Sedfa, geprangd tussen twee andere zusters, elk met hun eigen (onmisbare en kostbare) valiezen, waarvoor evenwel niet genoeg ruimte was in de koffer. En mijn 4 valiezen dan? De twee bagagedragers op het dak van de auto waren doorgeroest en meermaals geknakt. Een zwaar dilemma, een zuster achterlaten, Mdm. Magda achterlaten, enkele valiezen achterlaten……de auto achterlaten was geen optie, of toch? Iemand kreeg het lumineuze idee om effe langs een garage te gaan en daar hebben ze dan een stevig bagagerek op de auto gesoldeerd. "Komt altijd van pas in de woestijn", zei Sr Gloria.
Het was dus al een heel eind in de namiddag eer we konden vertrekken voor een rit die 7 à 8 uur kan duren. Ik kreeg het hoe langer hoe meer benauwd, want hier valt de nacht in om 18.00u en dan is het hartstikke donker op deze 'desertroad'. Egyptische chauffeurs rijden met gedoofde lichten en volgen de bochten van de weg door te turen naar het kleurenverschil tussen het beton en het zand langs de weg, beiden 'evenveel tinten grijs' in het maanlicht. Om dan nog niks te zeggen over de flitsende tegenliggers!!!!!

Correspondente : Hilde Van Laer

Egypte – dinsdag 6 november
Met pak en zak goed geland in Kaïro en twee keer enorm geluk gehad, met mijn 60 kg en meer. De (gesluierde) chef van 'Egyptair' liet mij de bagage, waarvan bijna de helft overgewicht, met een toegeeflijke en brede glimlach op de band zette en bij de landing mocht ik, zonder controle naar buiten of toch bijna…..de rondborstige douanier in zijn strak spannend jasje knikte samenzweerderig; 'Allemaal speelgoed voor de arme kindjes, zeker? En chocolade van Zwitserland voor de nonnekes?'
Gelukkig hadden de zusters de chauffeur met het schoolbusje gestuurd; genoeg plaats dus voor de bagage. De rit van de luchthaven naar de wijk Abbassieh, een paar kilometer in vogelvlucht duurde ruim een uur, alsof we nog in volle spits zaten om 10.00 's avonds

Correspondente : Hilde Van Laer

Egypte – 4 november 2012

Vandaag is het feest in de Koptische Kerk, want:
"De H. Geest heeft via een onschuldige kinderhand Amba Tabatros verkozen tot paus van de Orthodoxe Kristenen".
Dat helpt een om eventjes afstand te nemen van de politieke toestand en van de grote problemen van het land.
Morgen vertrek ik weer naar Egypte en dat is elke keer weer een heel avontuur: het vraagt veel tijd en concentratie om alles in orde te krijgen; de reistassen, de documenten, de enveloppekes en vooral de afspraken met de verschillende missieposten.
En toch lukt het elke keer; ik kijk uit naar een maand vol boeiende ontmoetingen en activiteiten en daarvoor zal ik, incha Allah, Egypte doorkruisen van Port Saïd in het noorden tot Sedfa, in het zuiden, met een brede bocht rond het Thahrirplein….
Op deze lange treinreis reken ik op het gezelschap van Sœur Gloria, om samen enkele studiedagen te organiseren voor de begeleidsters van gehandicapte kinderen en jongeren, waarvoor we voortaan dagopvang willen voorzien. De voorbije maanden hebben ze hard gewerkt om enkele uitgeleefde klaslokalen te renoveren, aan te passen en te voorzien van behoorlijk sanitair.
Blijkbaar zijn de renovatiewerken achter de rug; dat is goed nieuws want ik heb drie valiezen vol met waardevolle spulletjes die ik graag een plekje wil geven in die lokalen.
Natuurlijk maak ik mij grote zorgen over de gezondheidstoestand van Sr Gloria, die herstellende is van een zware operatie en van de daarop volgende chemokuren. Ik hoop dat we, op zijn minst de tijd krijgen om dagopvang op te starten, zodat Sœur Gloria zelf nog het genoegen heeft te zien dat haar droom verwezenlijkt werd.
Vanuit Sedfa (60 km ten zuiden van Assiut) gaat het naar Kousseya (40 km ten noorden van Assiut).
Daar wachten de juffen van drie schooltjes, Kousseya Centrum, Zarabi en de kippenhokklasjes van Mancheya voor begeleiding, leuke ideetjes en spelletjes. In deze drie schooltjes gaan we met de grootste kleuters het project van 'Propere tandjes zijn gezonde tandjes' weer opstarten. In mijn reistassen zitten ruim 400 glanzende toilettasjes (aluminiumzakjes van koffiefilters) en evenveel gloednieuwe kindertandenborsteltjes.
Het bisdom Assiut heeft mij ook gevraagd 'een interventie' te voorzien op de conferentie voor de schoolverantwoordelijken van een Christelijke organisatie, zoiets als het COV. Deze studiedagen gaan door op 22 en 23 november in het diocesaan centrum en ik zal dan logeren in mijn vertrouwd bedje in het Bisschoppelijk paleis.
Beste vrienden, mag ik jullie vragen; duim voor het Egyptische volk en in het biezonder voor de Koptische kerk, dat wij ongestoord al onze projecten tot een goed eind kunnen brengen!

Correspondente : Hilde Van Laer

Egypte – 11 augustus 2012

Mede dankzij Uw sympathieke steun heb ik vorige week in het 'Moederhuis van de Dochters van Liefde van St.-Vincencius' in Parijs, een sponsoring kunnen overmaken voor de projecten in Opper-Egypte.
Voor drie parochies (Mencheyeh, Kousseya en Zarabi) betekent deze 500 euro een flinke ruggesteun bij de zomeractiviteiten die er jaarlijks worden georganiseerd om de schooljeugd een zinvolle tijdsbesteding te bieden tijdens de (drie à vier) hete zomermaanden. Tegelijk worden de hygiëne en de gezondheidstoestand van de kinderen in het oog gehouden en wordt er dagelijks een volwaardige maaltijd voorzien voor alle deelnemers.
Soms vinden deze vakantieactiviteiten plaats op de terreinen van de missiepost zelf, maar soms gebeuren er ook uitwisselingen tussen de verschillende missieposten, wat een echt vakantiegevoel geeft aan de kinderen die zelden buiten de grenzen komen van hun woestijndorp.
De bijdrage van 2.500 euro voor Sr Gloria in Sedfa, is bedoeld om de renovatiewerken te betalen. Wij hopen om eind september een geschikte ruimte klaar te hebben voor de dagopvang van gehandicapte kinderen en jongeren.
In november zullen wij daar een aantal sessies organiseren om de begeleiders ver-trouwd te maken met aangepaste leer- en hulpmiddelen.
Ik wil jullie bij deze nogmaals graag en uitdrukkelijk bedanken voor uw steun, die deze initiatieven toelaat, en die heel belangrijk zijn voor de plaatselijke bevolking,

Correspondente : Hilde Van Laer

Egypte – 13 februari 2012

Het is weer eventjes stil in dit huis; de muedzin heeft net zijn vurig betoog en zijn dwangmatige gebeden beëindigd, hier vlakbij, met oorverdovende decibels en met de echo van een tweede minaret, aan de achterzijde van het klooster. Bij de missieposten weten ze er alles over, maar ook aan kinderen of ouderen wordt geen rust (stilte) gegund. Het laatste 'gebed' eindigt rond 23h00 en eerste 'Aluha Akbar' dendert al voor halfvijf over de slapende stad.
Vorige vrijdag reden de zes zusters met een busje naar het andere eind van de stad, naar de St.-Catharina-kathedraal waar er een viering was voor alle religieuzen. Ik bleef liever ter plekke, want buitenlanders worden weleens bedreigd en ook het verkeer op de Corniche is hectisch. Er is wel eenrichtingsverkeer, dus weinig kans op frontale botsingen, maar de chauffeurs slalommen van het ene rijvak naar het andere, zonder de lijnen tussen de baanvakken te respecteren. Ik heb steeds het gevoel dat ik in de 'botsautokes' van de kermis zit…
Ik zat dus, de hele avond alleen in een hermetisch afgesloten klooster! De Latijns-Koptische bisschop droeg de mis op, eigenlijk vierde men Lichtmis. Ik was ook benauwd omdat je nooit weet wat je in die chique wijk kunt verwachten na het vrijdaggebed! Ooit waren wij daar op stap om faraonische spulletjes te kopen en toen kwamen we ook in het gedrum terecht, omdat iedereen vrijdagnamiddag gaat flaneren op de boulevard en op 'de Meir' van Alexandrië.
En ja hoor, op de terugweg naar de parking werd één van de zusters in het gezicht gespuwd met een hatelijk verwijt dat ze hier niet gewenst is!
Hier wordt het 's avonds heel koud, van de noordenwind die vanuit Zuid-Europa over de zee naar hier waait. De woningen zijn daar niet op voorzien, er is geen centrale verwarming en de zusters zitten 's avonds op een dikke mat, dicht tegen mekaar met een deken over hun knieën voor de teevee. Gelukkig heb ik een elektrisch vuurtje op de kamer, een goede verlichting en twee spannende boeken.
Overdag is het gelukkig heerlijk warm op het terras, maar verraderlijk fris als er een wolkje voor de zon schuift.
Vandaag eindigt het halfjaarlijks verlof en begint het tweede semester. Benieuwd hoeveel moeders hun kleuters naar school zullen brengen; dat kan variëren tussen 150 en 20 kleuters, ngl de 'evenementen op straten en pleinen'.In deze wijk valt het voorlopig nogal mee; de meeste mensen die hier wonen, zijn Kopten, ooit afgezakt uit het zuiden om de armoede en de onveiligheid in de dorpen te ontvluchten. Ze brengen hun (woestijn-)cultuur mee naar de stad, maar wonen nu in piepkleine flatjes in de torenhoge betonnen gebouwen. Ze hebben al hun energie nodig om te overleven en dus geen tijd of interesse voor manifestaties en toestanden die de buitenlandse kranten vullen.
De congregatie, die deze missiepost leidt, is afkomstig uit Latijns-Amerika en de gebouwen zijn eigendom van de Paters Karmelieten. Op het terrein staat een hospitaal waar elke dag een grote drukte heerst. Het pakket (nieuwe) washandjes uit de winkel van Wereldmissiehulp werd direct aangeslagen door een zusterverpleegster. De zieken, die hier in het hospitaal terechtkomen brengen geen (proper) valieske mee en worden door familieleden gewassen met 'lappen'. In de grote kloostertuin heeft men vijf kleuterklasjes gebouwd, beschut tegen de buitenmuren van het domein. En een deel van de speelplaats is overkoepeld om de kinderen en personeel te beschermen tegen de straatstenen van boze voorbijgangers of buren!
De voorbije dagen heb ik de volgende werkweken goed voorbereiden. Gelukkig vond ik hier nog een reserve van 70 'koffiezakjes' die ik gisteren in orde heb gemaakt voor het project van de tandjes. En ik heb al 1.000 euro voorgeschoten voor de aankoop van de geluidsinstallatie; een vraag van Sr Belia, voor de maandelijkse vergaderingen voor 'moeder en kind', waarop zij de basisregels van gezondheid en hygiëne wil bijbrengen.
Aan iedere lezer een oprechte dankuwel voor de interesse en/of steun.

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 17 januari 2012

Programma februari 2012:
Werkbezoek aan de kleuterschool ‘Santa Teresita’, in de volkswijk ‘Ras el Soda’, Alexandrië / Egypte
In november 2011 heb ik, om veiligheidsredenen, mijn verblijf in Egypte ingekort en geen grote binnenlandse verplaatsingen ondernomen. Om dat goed te maken heb ik aan Sœur Belia beloofd om in februari 2012 enkele weken te reserveren voor haar kleuterschool in Alexandrië. Ondertussen heeft men een deel van de speelplaats overkoepeld (met centjes van de bisschoppensynode in Rome), vooral om de kleuters, de juffen en de zusters te beschermen tegen de straatstenen die boze voorbijgangers over de kloostermuur werpen! Nu kunnen de kinderen weer buiten spelen en ten volle genieten van de zeelucht, want Alexandrië geniet grote faam als ‘de bruid van de witte zee’!
De vijf klasjes die zijn opgetrokken, deels met houten wanden en beschut tegen de buitenmuur van de kloostertuin werden, twee jaar geleden gerestaureerd en opgeschilderd. Ook het hele pedagogisch concept moest dringend aangepakt worden. Gedaan met roepen en scanderen en weg met de stok! In elke klas kwamen een speelhoek, een werkhoek en een blokkenmat.
En vele nieuwigheden: puzzels, parels, plasticine, verfpotjes, penselen…
We konden ook een behoorlijk sanitair blok laten inrichten met lavabo’s op kinderhoogte. Het project van de ‘propere tandjes’ loopt er nu voor het tweede jaar. Weer hebben een 50-tal kleuters een persoonlijk tasje (= koffiezakje) met beker, tandenborstel en tandpasta gekregen!
Dank u wel aan Bart Boucherie voor de vele hagelnieuwe kindertandenborsteltjes, dank u wel aan ‘De Brug’ voor de vele koffiezakjes van het OAB.
We willen de kleuterleidsters helpen met nieuwe technieken en materialen en modelletjes uit de tijdschriftjes van Averbode. We organiseren ook hier een ritmieklesje met een partij gebreide knuffels uit Limburg, die nadien een vast plekje krijgen in de knuffelhoek van de ‘babyklas’, met dank aan Wereldmissiehulp.
Met de steun van Memisa-Gevoka konden we vorig jaar, en ook weer dit schooljaar, in deze school een gezond vieruurtje organiseren, waarbij al de kleuters elke dag een stuk fruit of verse groente krijgen; een halve augurk, een verse wortel, een banaan of mandarijntje.
Natuurlijk wil Sœur Belia ook enkele themadagen organiseren, waarop we een theoretische vorming kunnen meegeven i.v.m. kinderpsychologie of ontwikkelingspro-blemen.
En die hele rimram willen we afsluiten met een opendeurdag voor de moeders, die we graag informeren over de nieuwe activiteiten in de klasjes. Dat blijft een moeilijke klus, want je stuurt je peuter of kleuter toch niet naar school om te laten spelen en kliederen, maar om te leren lezen en schrijven en rekenen, hoe jong ze ook nog zijn, ook al kunnen de piepkleine vingertjes amper een kleurtje vasthouden!
Duimen jullie voor de kleuters en de kleuterleidsters van ‘Santa Teresita’, voor Sœur Belia en voor mij? Van harte bedankt,

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 3 december 2011

Ik ben blij dat ik U de verslagen kan doorsturen van twee studiedagen die werden georganiseerd in Mancheya el Cobra.
In dit schooltje worden dagelijks 120 kleuters opgevangen in resp 3 uitgekuiste en opgeknapte 'kippenhokklasjes'.
In elke klas werken 2 juffen. Terwijl de ene juf een groepsactiviteit leidt in het piepkleine klasje van 2m50 op 3m50 doet de andere juf toezicht op de geplaveide speelplaats waar ze een deel van de kleuters aan't spel zet op een rotanmat in de schaduw van de bomen.
We halen hier tegen 10h00 gemakkelijk 35° à 40° en ze zijn hier nog nooit moeten binnenvluchten voor de regen!
Vermits 5 van de 6 kleuterjuffen op 't einde van vorig schooljaar, de school hebben verlaten wegens huwelijk, verhuis of zwangerschap, moest het werk weer helemaal opnieuw overgedaan worden.
Van de vijf nieuwe kleuterjuffen heeft geen enkele een pedagogisch diploma.
Op de eerste studiedag, georganiseerd in september, heeft Mdm. Rosien de pedagogische mappen (van vorige studiedagen) toegelicht en uitleg gegeven bij het educatief materiaal dat in de klasjes aanwezig is.
De tweede studiedag vond plaats in november (zie verslag) en de kleuterleidsters kozen ervoor om er meteen een derde dag aan toe te voegen met workshops om enkele thema's verder uit te werken;
- met een isomoschaaltje een kunstzinnig kadertje ontwerpen voor Moederdag,
- kartonnen schaapjes realiseren met wol ( van de pas geschoren schapen) of met echte plukjes katoen (van de katoenplantage)
- creatief verwerken van "Het verhaal van de toversteen"
- samenstellen van meerdere spelletjes en oefeningen met de gebreide knuffels van WMHulp, en zoveel meer.
Het zijn elke keer opnieuw kleine stapjes in de richting van een kindvriendelijk kleuteronderwijs, waarvan ik hoop dat ze bijdragen tot een boeiende en leerzame tijd voor de kleuters. We durven zelfs te hopen dat deze studiedagen niet alleen een bijdrage zijn aan een schoolse vorming van onze kleuterleidsters maar hen ook een beetje kunnen voorbereiden op de opvoedende taak in hun toekomstig gezin. Daarom zullen thema's als een regelmatige dagindeling, gezonde voeding en hygiëne nooit op deze studiedagen ontbreken.

Correspondente : Hilde Van Laer

Egypte – 11 november 2011

Vanaf 28 november beginnen de parlementsverkiezingen. De hele cyclus kan duren tot eind 2012 of zelfs tot begin 2013 en zou dan moeten afgesloten worden met presidentsverkiezingen? Iedereen houdt zijn hart vast want men vreest voor zware conflicten tussen de Moslimbroeders (fundamentalisten) en het leger (gematigde moslims), dat dankzij de Amerikaanse steun van een miljard dollar/jaar is uitgegroeid tot de grootste financiële en economische macht in Egypte.
En elke toerist draagt daar zijn steentje toe bij, want ook de toeristische sector is in handen van het leger, en elke kleurrijk uitgedoste kameeldrijver die de toeristen zo graag bij op de foto willen bij de piramiden… is een man van de geheime dienst!
De Kopten hebben dus geen enkel positief beeld voor de toekomst en zoeken permanent naar uitwegen via werkaanbiedingen in het buitenland, migratie en vluchtpogingen. En de angst in de christelijke middens groeit met de dag!
Dinsdag 8 nov. had ik een afspraak in een dorp langs de grote spoorlijn Kaïro-Assiut-Luxor. De bareel was gesloten, hoewel er nog lang geen trein zou aankomen, alleen om te verhinderen dat mensen van buitenaf in een vuurgevecht zouden terecht komen!
Overal zie je rivaliserende partijen opkomen die dingen naar de gunsten van het volk. Bij vorige verkiezingen werden de ouders van onze kleuters in hun huizen benaderd en bij voorbaat gewaarschuwd dat er represailles zouden komen als ze zich zouden vertonen aan het kieslokaal en dus eventueel hun stem zouden geven aan één van de Kopten die op de lijst stonden.
Sommige priesters menen, ter goeder trouw dat ze hun mensen moeten adviseren en nodigen sprekers uit die (binnen de muren van de kerk) instructies en adviezen komen geven
En ik stond erbij en ik keek ernaar en ik besefte plots hoe klein en waardeloos mijn Koptische vrienden zich moeten voelen in het grote politieke spel van nietsontziende militaire machthebbers en hun nog machtigere tegenstanders met miljoenen oliedollars!

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 6 november

Het heeft mij al eerder verwonderd dat er in het zuiden van Egypte volop verder gewerkt wordt en dat de projecten onverstoord hun voortgang vinden, terwijl elders in het land de verkiezingskoorts oplaait en vaak tot explosieve confrontaties leidt.
In de bijlage leest U het verslag van Sr Suzana Selim over de zomeractiviteiten die in de parochie van Mancheya El Cobra werden georganiseerd tijdens de voorbije zomermaanden.
Meteen moet ik erbij vermelden dat er in deze dorpen geen enkel aanbod is van sport, spel, vorming of cultuur. Wanneer de schoolpoorten sluiten hebben jongeren geen enkele mogelijkheid meer tot sociaal contact, daarom misschien dat de sociale netwerken hier zo goed floreren.
Buitenhuis is de controle beangstigend en verstikkend; contacten tussen verschillende geloofsgroepen zijn ondenkbaar en worden zwaar bestraft en contacten tussen de seksen, behalve wanneer de verloving officieel aangekondigd werd, is vaak reden tot eremoorden.
Moeilijk te vatten voor een vrije blije Belg, maar blijkbaar supprimeren hier de wetten van de woestijn boven de voorschriften uit Bijbel of Koran!
Ik kan ook terugkijken op een goed afgewerkt programma waarbij in 3 kleuterscholen het project van de 'propere tandjes' werd gelanceerd.
Materiaal en pedagogisch dossier van dit project werden ook voorgesteld en bezorgd aan Sr Naglaa die de jaarlijkse zomerkampen organiseert voor de kinderen van de 'Voddenrapers van Cairo'
In totaal werden 166 (koffie)zakjes met tandenborsteltje, beker en tandpasta bedeeld en al deze kinderen zullen regelmatig hun tandjes poetsen onder toezicht van de juf en haar assistente.
In de Sint-Vincentiusschool in de wijk Abbassieh (Cairo) kwamen de vijf klassen om beurt op de speelplaats voor een ritmieklesje met de gebreide knuffels van Wereldmissiehulp. (Bedankt Johan en je Limburgse breisters)
Op 21 oktober belandde ik, onvoorzien in een vormingssessie voor verantwoordelijken van de 'Christelijke kleuterscholen van Alexandrië tot Luxor' die doorging in het Bisschoppelijk Paleis van Assiut.
"Voilà Mdm Magda, votre public", zei Mgr Kyrillos en ik werd meteen voor de leeuwen gegooid.
Bij gebrek aan instrumentjes grabbelde ik in de (bisschoppelijke) keuken vlug naar het deksel van een grote soeppan en naar een houten lepel.
En met een grote gevulde boodschappentas stapte ik rond in de kring van al die deftige dames en hun pedagogische directeuren, die elk een zachte gebreide knuffel mochten uitkiezen. Hilariteit alom en veel plezier met het stappen, huppelen, springen en dansen…
Die dag reisden er 60 knuffels (als model) mee naar evenveel kleuterschooltjes in de dorpen langs de Nijl en nog verder tot aan de Middellandse zee in het noorden en tot aan de befaamde tempel van Karnak in het zuiden!
In Mancheya el Cobra, veruit het armste dorp uit de regio, werkten de juffen enthousiast mee om een heel arsenaal aan ideetjes op papier te zetten en uit te proberen die ze dan, vanaf volgende week met hun kleuters in de praktijk willen brengen. Zij kregen 36 knuffels en op het einde zaten er nog 17 knuffels in een speelgoedmand die ik naar de wijkschool van Zarabi in El Kousseya stuurde.
Vertel het aan de redactie van 'De Morgen': in totaal kwamen 140 knuffels terecht waar ze thuishoren o.a. in enkele doodarme kleuterschooltjes in Opper-Egypte en nog meer knuffels reizen volgende keer mee, op kosten van Egyptair!
Morgen nog een laatste vormingsdag om themadossiers samen te stellen met de tijdschriftjes van Averbode; do-pi-do, do-ka-di en do-re-mi en dan richting Assiut voor een binnenlandse vlucht naar Cairo, want een tweede treinreis van 6 uur, staande en al staande slapend tussen pak en zak, de elektriciteitscabine ingedrumd, is net iets teveel van het goede, zelfs voor een doorgewinterde pelgrim op Gods zanderige wegen in de woestijn!
En dat alles graag gedaan en tot een goed einde gebracht dankzij jullie sympathieke steun!

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 3 november

Een lange treinreis, waar maar geen einde aan kwam!
Gisteren dus met de trein van 13h00 in Cairo vertrokken naar Assiut. Het leek wel of er een volksverhuizing aan de gang was.
Arbeiders en bedienden trekken deze dagen massaal vanuit de steden terug naar het platteland waar ze het offerfeest gaan vieren bij hun families in de dorpen.
Er werden stapels kartonnen dozen en overvolle 'migrantentassen' in de rekken gestapeld. Gelukkig had ik één van de drie grote valiezen van Wereldmissiehulp in Cairo achtergelaten voor Sr Silouane, die er binnen een paar dagen zelf zal passeren tijdens haar rondrit met haar moeder die op bezoek is in Egypte.
Een tweede valies kon op het rek, maar de derde valies kon ik alleen kwijt tussen mijn zetel en de zetel voor mij.er restte me amper nog beenruimte en dat voor een reis van minstens een halve dag. Maar ik zat goed in deze 'Espagnol'; een doorgeroest occasietje uit Spanje. Alle ramen zaten er nog in en zelfs de airco deed het nog.
Na amper één uur rijden, eventjes voorbij Gizeh; een enorme knal onder wagon 6 ter hoogte van zetels 45-46.
Ik zat op zetel 50 en zag, in een flits, een stuk wiel voorbij mijn raam vliegen en stenen werden meters ver weggekogeld in de berm.
En de trein schokte verder met een half wiel op de rails waar de vonken vandaan sprongen.
Tenslotte moesten we allemaal uitstappen en wagon 6 werd op een zijspoor gerangeerd. De reizigers van de kapotte wagon werden met veel kabaal in de andere overvolle wagons gedrumd. Ik ook, met mijn twee zware valiezen, mijn rugzak en mijn handbagage.
Ook onderweg liet men nog reizigers opstappen, zelfs zonder ticket. Door dat onophoudelijk gedrum belandde ik uiteindelijk in de elektriciteitscabine, waar er regelmatig een mecanicien langskwam om schakelaars aan of af te zetten.
'El Hamdoelie Allah' of 'God zij dank'; er was voldoende ruimte voor mijn tassen en valiezen die fungeerden als volmaakte stootkussens, voor een reis die nog ruim 5 zou duren. Geloof me als ik beweer dat ik meermaals staande in slaap ben gevallen tot er, uiteindelijk toch een einde kwam aan deze lange vermoeiende reis met de trein.

En nu in spanning voor de terugreis om tijdig mijn vliegtuig te halen in Cairo. Alle plaatsen in alle treinen vanaf begin volgende week zijn al uitverkocht tot na 11 november. De zusters doen er alles aan om een busticket te bemachtigen van 'Upper-Egypttravel'
Of misschien binnenlandse vlucht Assiut-Kaïro uitproberen?

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 22 oktober 2011

Wonder boven wonder dat ik het boekje hier voor mijnen neus op het scherm zie staan, hier in het woestijndorp El Mancheya el Kobra.
Woensdag ben ik vertrokken in Zaventem, gisteren zat ik ruim 5 uur op de trein naar het zuiden en in het bisschoppelijk Paleis van Assiut, mijn basiskamp, viel ik middenin een studieweek van kleuterleidsters uit het hele land; van Alexandrië tot Luxor. Gelukkig had ik voldoende materiaal om ze allemaal te verrassen met een gebreide knuffel, met dank aan de Limburgse breiclub van Johan Schoenaerts van Werelmissiehulp. Nadien volgde een ritmieklesje met de knuffels en een ware brainstorming om nieuwe ideetjes uit te wisselen. Morgen wordt het project van de propere tandjes weer opgestart in onze kippenhokklasjes en nog veel meer!
En toen viel internet weer weg wegens te zwakke elektriciteit.
Na een korte nacht, om half vijf met oorverdovende decibels opgeroepen tot gebed, internet weer op mijn scherm gekregen.
Ook zeer jammer nieuws, met weinig woorden en nog minder details, want 'antichrist en ço' zitten op het web en lezen mee; Abouna Androwos is teruggeroepen naar veiliger oorden en het schooltje, amper 3 jaar geleden geïnstalleerd onder impuls van Sr Ruth en met steun van België is opgedoekt. De jufkes zitten weer thuis tussen de broodoven en de geiten…ontwikkeling van een dorp in de kiem gesmoord!
Ook de zusterkes van Zuid-Amerika geven er de brui aan en vertrekken binnenkort definitief terug naar hun eigen continent!
Pas vorig jaar konden wij samen twee klasjes inrichten en algauw volgde een derde klasje. We zoeken een oplossing om ook deze gemeenschap niet in de steek te laten.
Alles is voorhanden; een massa kindjes in de steegjes, zeer enthousiaste kleuterjuffen, drie goed ingerichte klasjes die nog ruiken nog naar de verse cement en de verf…
En nu naar de kleine huiskapel voor de Lauden. Abouna Jesse komt hier de mis lezen en nadien ontbijten. Hij maakt mij bang met zijn nieuwsjes, heet van de naald.
Branden jullie een kaarsje?

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 27 september 2011

Terwijl het geweld van de volksopstand nog nasmeult en zeker nog zal opflakkeren in de aanloop naar de verkiezingen van november, blijven de projecten volop draaien met verrassend mooie resultaten.
Onderaan dit bericht kan U de brieven lezen van Sr Gloria, Fille de la Charité de St.-Vincent de Paul uit Equador en werkzaam in de missiepost van Sedfa in Opper-Egypte. (sorry voor haar gebrekkig frans)
Mede door haar inzet is dit schooltje uitgegroeid tot een voorbeeld voor de andere schooltjes waar meestal weinig orde en structuur heersen door gebrek aan opgeleide kleuterleidsters.
Zij is ook altijd bereid haar klasjes en speelplaats open te stellen voor een studiedag waarop we de andere kleuterleidsters van het bisdom Assiut uitnodigen.
Daarom probeer ik haar zoveel mogelijk te helpen met ideeën, materiaal en centjes.
Vandaar de 'mazala' of 'aerodynamische' afdaken die op de speelplaats bescherming moeten bieden tegen de brandende zon, zodat de kleuters ongehinderd kunnen genieten van de zandbak en van de (tweedehandse) speeltuigen die ons werden toegestuurd vanuit Alexandrië door de 'Vrienden van Opper-Egypte'. (geëngageerde leraren en studenten uit de betere klasse)
Jullie bijdrage van 1.525 euro zal zeker van pas komen voor de volgende studiedag, waarop we een bewegingsspel organiseren met gebreide popjes (van een missiebreiclub uit Limburg) en voor elke deelnemende school weer een verrassingspakket; een aantal doosjes met felgekleurde parels (kharas) en rijgdraad (scoubiedou).
Ook wil ik Sr Gloria graag verrassen met een financiële bijdrage voor de houten schommelpaardjes die ze bij de plaatselijke timmerman besteld heeft.
En natuurlijk starten we weer met het project van de 'Gezonde tandjes', waarbij elke kleuter van de 3de kleuterklas zijn eigen toilettasje krijgt met beker, tandenborstel en tube tandpasta om twee keer per week zijn tandjes te poetsen onder toezicht van de juf, aan de nieuwe lavabokes.
Geachte weldoeners, ik hoop dat jullie in dit bericht een bevestiging vinden van een zinvolle en correcte besteding van jullie bijdrage, waarvoor nogmaals mijn oprechte dank

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 11 juli 2011

Ze zitten met een groot probleem in In Opper-Egypte. In feite is het een kwalijke erfenis van een toffe sociale hervorming door Nasser ingevoerd in de jaren 50. De landbouwgronden werden geconfisceerd en toegekend aan de kleine boeren die er op werkten, uitgebuit door de grootgrondbezitters. Op die manier kwamen arme boeren in het bezit van enkel perceeltjes landbouwgrond die ze nu niet graag zien verdeeld en onderverdeeld worden door de erfgenamen. De grootvaders (die de gronden kregen) huwelijken zelf nu hun kleinkinderen aan elkaar uit; neefjes en nichtjes en dat nu al voor de tweede en derde generatie!
Gevolg; zeer veel zwakbegaafde jongeren! de woestijndorpen. Vooral de meisjes kijken aan tegen een toekomst zonder vorming, scholing of uitzicht op een huwelijk, met veel zware depressies als gevolg.
Daarom heeft de parochiegemeenschap een oude woning aangekocht en met Belgische centjes van 'Gros Kalmthout', 'de Brug' en andere gulle gevers gerenoveerd.
Ze hebben flink doorgewerkt, daar in het verre woestijndorp Mancheya El Cobra.
Sr. Suzanne Selim had maar één doel; de ateliers zovlug mogelijk openstellen voor
een twintigtal meisjes (zonder enig toekomstperspectief) om er een zinvolle dagbestemming te bieden.
De hele parochiegemeenschap was in de weer, terwijl elders in het land de politiek en de grote bedrijven plat lagen en de wereld toekeek op het gedoe rond het Tharhirplein!
En nu houden ze er hun hart vast omdat de (voorheen verboden) organisatie van de Moslimbroeders thans erkend wordt als politieke partij met het recht om op te komen bij de verkiezingen.
Welke toekomst wacht nu voor de Kopten???
Omdat er in de dorpen vaak elektriciteitspanne is, is de vraag naar kaarsen groot.
De zusters kunnen rekenen op een groothandelaar die regelmatig de stock komt ophalen.
In het 'inpakatelier' worden geroosterde dennen- en pompoenpitten verpakt in kleine porties, geschikt voor de verkoop op straten en pleinen en zelfs in de treinen.
Binnenkort wordt het 'juweeltjesatelier' geopend en een 'parfumerie' waar ze flaconnetjes vullen met ambachtelijk vervaardigde parfums.
En er was ook sprake van een atelier voor vlechtwerk waar men huisraad en kleine meubelen gaat vlechten met de stevige hoofdnerven van palmboomtakken.
En dat alles, mede dank zij Belgische steun bij de restauratie en de inrichting van het 'huis van de promotie', waarvoor onze oprechte dank,

In onderstaande mail lees je dat Sr. Rosealba om financiële hulp vraagt voor haar werk in Equador.
Twee jaar geleden kon ik, samen met haar en enkele Zuid-Amerikaanse medezusters een verlaten missiepost in Opper-Egypte nieuw leven inblazen, door er twee (en nu al drie) kleuterklasjes in te richten. Ik was er ook enkele weken erg actief om de (niet-opgeleide) juffen wat kleuterpedagogie en -didactiek bij te brengen. Met het gratis materiaal van Altiora, Averbode stelden we samen een heus jaarprogramma samen, dat nu als leidraad dient voor haar medezuster Sr. Gladys die de kleuterschool nu onder haar hoede heeft.
In een latere mail vraagt ze ook of ik niet met dat programma naar Equador kan komen. Bart en ik waren in eerste instantie erg enthousiast, want de congregatie is actief in meerdere Zuid-Amerikaanse landen, o.a. Venezuela, Bolivia en Peru. En overal zou ik een comfortabel onderdak krijgen.
Terug met beide voetjes op de grond! De reis kost algauw 1.200 euro/ pers. En dan rekenen ze nog op een fikse financiële bijdrage voor hun projecten ter plaatse.
Ik lig er natuurlijk van wakker omdat ik weet dat ze op mij rekent en vooral omdat ik weet dat elke inspanning die we spenderen aan haar projecten voor de volle honderd procent zullen renderen!
Sr Rosealba is een missionaris in hart en nieren.
Denken jullie dat de 'De Brug' een tweede project op mijnen naam zou kunnen aanvaarden.
Natuurlijk ben ik al aan't sparen voor een reisticket naar Equador, maar eerst een sprongetje naar Alexandrië, in okt.
Daar kan ik haar medezusters ontmoeten, want ook daar heb ik, vorig jaar 5 kleuterklasjes gereorganiseerd.

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte - 1 december 2010

Nog eventjes en mijn verblijf van 6 weken in de woestijndorpen van Opper-Egypte zit erop. Dat voelen ook de mensen in de regio en op de valreep willen ze nog vlug hun project extra onder de aandacht brengen, vaak paniekerig, soms zelfs dwingend, alsof er geen andere oplossing voorhanden is.
Mijn hoofdbekommernis blijft het vormings- en begeleidingsprogramma dat nu echt op punt staat en waar verschillende congregaties en scholengroepen aan meewerken.
Daarnaast heeft elke instelling wel zijn eigen projecten, waarvan ik graag twee onder Uw aandacht wil brengen:
1. de inrichting van 'het huis van de promotie' in Mancheya El Cobra. Tekst en uitleg in de bijlage.
2. de inrichting van een ommuurde speelplaats in een school met twee kleuterklassen en een klas voor mentaal gehandicapte kinderen.
Ik heb de school onlangs bezocht en ik vond de toestand onbeschrijfelijk. Het betreft ook een typische boerenwoning, waar mensen en dieren jarenlang dezelfde woonruimte hebben gedeeld; de chamousa achterin de woning, maar geen enkel belet voor de geiten, de kippen, moeder eend met haar kroost, lange processies mieren en hele hordes vliegen!
Binnen het gebouw ontdekte ik een soort portiek die uitgeeft op de straat en die door de hele buurt gebruikt wordt als stortplaats; hmmm gemakkelijk dichtbij, ipv met je huisvuil naar de rand van het dorp te moeten om het te verbranden op de oever van het kanaal…..'Daar huizen zeker slangen in', kreeg ik te horen van de dorpelingen, dus….liever gerust laten. Het stinkt er als op de vuilnisbelten van Kaïro!
Mijn eerste eis voor verdere samenwerking is duidelijk geformuleerd: eerst die rotzooi opruimen en het portiek dichtmetselen, dan spreken we verder, want behalve een keuken met eethoek voor de leefgroep van de gehandicapte kinderen, willen ze ook nog een ommuurde speelplaats laten vloeren om er een nieuwe mechanische draaimolen te plaatsen.
De kleuters spelen nu op de vergane mest van de chamousa en de oude draaimolen ligt er roestig bij, met gevaarlijke ijzeren uitsteeksels langs alle kanten…….
Dat zijn dus de twee projecten waarvoor ik graag een aanmoedigende bemiddelaar wil zijn.

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte - 17 november 2010

Adja of 'het offerfeest'; een hele belevenis in een moslimland!
De maanstanden hadden het uitgewezen; het offerfeest zou dit jaar vallen op 15 november. Voor mij werd het dus onverwacht een hele week verlof; tijd om verslagen op te maken en om de pedagogische pakketten voor de komende vormingsdagen samen te stellen.
Een eerste herder was met zijn kudde schapen, twee weken geleden al komen opdagen op het plein van Raas el Soda, onderaan het terras van St. Thérèse, (Alexandrië) waar ik momenteel logeer.
Er zouden er nog meer volgen ten behoeve van de stad- en flatbewoners; elke familie kiest en koopt, met het nodige afdingen, een schaap,een geit of een chamousa voor 'El Aïd el Adja' .
'Morgen blijf je best de hele dag binnen', klonk de waarschuwing; de straten en pleinen, de stoepen en portieren zullen druipen van het bloed!'
Veiligheidshalve had ik 's avonds mijn speciale 'Laperre-oordoppen' in mijn oren gestopt, tevergeefs want om kwart over vier, deed de eerste 'Allah Akbar' uit de minaret vlakbij, mijn raam daveren en mijn bed trillen!
En bijna tegelijkertijd hoorde ik de doodskreet van een gekeeld schaap. Ik zou nog veel gekerm en gerochel horen en besloot mijn oordoppen de hele noen in mijn oren te houden.
's Middags kwam een priester de mis lezen in de huiskapel van de zusters.
Hij negeerde gewoon het verbod van de autoriteiten.
'De zanderige straten zijn verzadigd van het bloed' zei hij en hij liet zijn schoenen aan de buitendeur staan.

Een naïeve vraag van mij:"Hoe moet dat nu verder?"
'Niks verder, je zal in de loop van de week wel merken hoe het feest verder verloopt, aan de geur en aan de vliegen'……
vandaag dus gezien………….als een dansend zwart wollig deken laag boven de grond!
Tijdens onze taxirit naar Bacoz, voor een vriendenbezoek bij de Italiaanse zusters, zag ik ook nog her en der stapels verse koeienvellen en nog flinke brokken vers vlees aan vleeshaken, een hele kluif voor de horden vliegen!
Sœur Fernanda ontdekte gisterenavond dat het wekelijks schoongeschrobde portaal haar school 'De Heilige Familie' was gebruikt als slachtvloer voor de collectieve rituele slachtingen in de wijk.
'Waar is mijn schapenbout en waar is mijn schapenvelletje?'
Niets van dit alles, behalve 'een verdwaald schapenoog en een zee van bloed' onderaan het hellend vlak van de oprit naar de speelplaats.
Jammer dat de fikse regenbui die de straten van Alexandrië overspoelde en alle ongedierte uit de rioolputtekens deed kruipen, een week te vroeg kwam.
Moest onze poetsvrouw niet haar eerste verlofdag opofferen om de speelplaats schoon te vegen, die bezaaid was met tientallen verzopen kakkerlakken die lagen te knisperen in de middaghitte!
Het offerfeest, een jaarlijks weerkerend ritueel waarbij de moslims herdenken hoe Ibrahim (Abraham) een hardvochtige Allah gunstig stemt, doordat hij gehoorzaamt en zijn zoon Ismaël wil offeren. Maar Allah, in al zijn barmhartigheid weigert dit offer en voorziet een schaap dat een eindje verder in een doornstruik gevangen zat.
'Kole sanne wé enta tayebbe' oftewel een Arabische wens, letterlijk vertaald;
'Elk jaar en jij gelukkig!' Dat wens ik je graag op deze moslimhoogdag,

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte - 16 november 2010

Het overkwam me een goeie tien jaar geleden.
Had ik toch aan Mounier gevraagd of hij het loodzware gietijzeren bed in de gastenkamer van de Karmel even wou optillen, zodat ik de vlooienmat eronderuit trekken. Hij kwam toch haast elke dag bij mij naar de gratis franse les en we waren samen volop bezig Corneille te vertalen.
Grove fout dus tegen de gangbare gewoonten in dit woestijndorp en vooral tegen de onevennaarbare spirit van de rasechte erfgenamen van de Faraocultus; een vrouw vraagt nooit een dienst aan de man! of met andere woorden; het is de man onwaardig een dienst te verlenen aan een vrouw!
Vorige zondag in Assiut;
de chauffeur van het bisdom brengt mij naar het station voor de nachttrein naar Alexandrië.
Hij vraagt aan een beambte op welk perron we moeten zijn en ik volg gedwee, naar perron 1.
Fout dus; nooit voortgaan op één advies, want de Egyptenaar geeft altijd het antwoord waarvan hij denkt dat je het graag wilt horen: 'het eerste perron, vlakbij…….moet je niet zo ver sleuren met die zware tas! Haraam!
Gelukkig arriveert de trein 5 min te vroeg en we merken het direct; op spoor 3 staat onze trein; 'de Espangol' een afdankertje uit Spanje, maar toch nog minder smerig dan de plaatselijke boemeltreinen, met minder gescheurde gordijntjes die naar buiten wapperen, met minder scheefgezakte zonneblinden en met minder lawaaierige passagiers (zonder treinticket!) op de tussenschotten tussen de wagons.
We haasten ons de trap af, de ondergrondse tunnel door en we rennen naar de voorste wagons want ik heb een gereserveerde plaats in wagon 2.
Te laat zie ik dat de (Arabische) nummers oplopen en we komen hijgend toe bij wagon 13 als de trein zich al in beweging zet. Aam Seimy kan me in de trein nog twee wagons in de goeie richting loodsen maar dan gil ik dat hij eraf moet…..als de deuren sluiten zit hij vast voor de eerste 100 kms en hij heeft geen ticket.
Ik bevind mij in een derde klas wagon, negen wagons verwijderd van mijn dure eerste klas zitplaats, geprangd tussen boerenkoppels met kartonnen dozen, pelgrims en arme studenten.
Ik probeer mijn kansen in te schatten om toch op mijn gereserveerde zitplaats te belanden, voor de reis die allicht 10 lange uren zal duren, en voordat in het volgende station één of andere stoere Arabier mijn lege zitplaats beschouwt als een godsgeschenk van 'Allah Akbar', de eeuwige barmhartige!
Ik zie het al; er is voorlopig geen doorkomen aan want Aam Seimy en ik waren niet de enigen die de verkeerde richting zijn uitgelopen en er wordt flink wat getrokken en geduwd in de tussencoupés.
Even geduld, dus!
Er heerst een flinke ambiance in deze wagon; er wordt druk en luidruchtig ge-es-em-est en een groepje enthousiaste moslimjongeren luisteren naar een 'mobieltje' van waaruit een bezwerende preek van de sheikh door de hele wagon schalt. Eén van hen zoekt een plekje achter tegen de achterwand van de wagon en buigt meermaals voorover, zijn neus haast in de kruin van de passagier op de laatste stoel; ' Allah Akbar!'
Zijn blik kruist de mijne en ik waag het erop: 'gij bidt?' 'Ja' 'Hamdoelie Allah', zeg ik, 'Allah zal trots op je zijn als jij mij met deze tas naar mijn plaats wil brengen!'
Hij is verbluft door mijn Arabische woorden en kan blijkbaar niet anders dan de tas aannemen.
'Welke wagon?'
'Twee'
'Oei, maar dat is ongelooflijk ver!'
'Weet ik wel, maar dan zal Allah ongelooflijk trots op je zijn!'
Ik heb een heerlijk plekje in wagon 2 met veel beenruimte en airco die af en toe fijne vleugjes aftershave en parfum aanvoert. Hier geen chalabeya's en kartonnen dozen, maar maatpakken met deftige das en aktetas! En de vrouwen met schitterende hoofddoeken en juwelen en betoverend opgemaakt, als trotse Nefertiti's.
Hier heerst een beschaafde rust, er worden kranten gelezen…….niet iedereen in dit land is analfabeet!
Naast mij zit Krullebol, hij lijkt mij een echte nerd, een rijkeluiszoontje! In het rek boven ons hoofd, naast mijn armoedige en bestofte reistas, ontwaar ik een heel arsenaal aan filmmateriaal en een dure camera.
Hij zit met zijn neus in een beduimelde boek en murmelt verzen uit de Koran.
Zou mijn truckje bij hem ook lukken, morgenvroeg?
Telepathie?!
'Ik kom van een cursus voor beroepsregisseurs aan de faculteit van Assiut.'
'Knap', zeg ik. 'Ik kom van een vormingssessie voor kleuterleidsters'
Dit raakt zijn gevoelige snaar; is hijzelf toch verantwoordelijk voor filmsessies met kleine kinderen, commercials enzo.
'De Egyptische kinderen zijn de meest creatieve kinderen in de wereld. Geef ze een maïsstengel en ze maken gelijk een tekening in het zand.'
'Ge hebt gelijk' zeg ik. 'El Hamdoelie Allah', maar misschien willen ze ook eens met echte kleurtjes tekenen, of schilderen of knippen en kleven of zoveel leuke andere dingen dan alleen maar spelen in die onmetelijke en eeuwige zandbak!
'Gelijk heb je en ik vind het knap van je dat je daaraan wat wilt doen, el HamdoelieAllah!'
Mag ik je dan vragen om morgenvroeg die zware reistas van het rek te nemen?'
'Haader'
Natuurlijk, jij mag mij alles vragen, hier is mijn naamkaartje. Any time, any service'
'El hamdoelie Allah'

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte - 12 november

El esjnabien! oftewel ‘een buitenlander!’
De Christenen moeten eruit!!!!!!
Gisteren, tijdens de rit Assiut-Sedfa een klein zijsprongetje gemaakt om Sr Aurore af te zetten in Benifeez voor de zondagsschool. In dit dorp ligt de gemiddelde leeftijd op tien jaar. De rijksschool was juist uit en de steeg krioelde van de kinderen. Sr Aurore stapte uit vlak voor de deur en glipte naar binnen. Ik bleef in de auto met Sr Gloria en Sr Siluoana. Plots werd de auto bestormd door kinderen die op de achterruit trommelden en op de koffer bonkten. Er werd ook met stenen gegooid; gelukkig geen schade en kapotte ruiten, wel een blauwe plek op bovenarm van sr Sylouana, want ze had wegens de hitte het raam opengedraaid!
Ik vroeg:"zit het stenen gooien in hun (Arabische) genen of krijgen ze die attitude mee met de moedermelk?
Sr Aurore beweert dat in de dorpen de moslimkinderen de opdracht hebben om de omgeving van de kerken onveilig te maken zodat Christenen rechtsomkeer maken, wanneer ze naar de mis willen gaan! Voortaan wegblijven dus!
Seffens aan het werk op veilige binnenkoer, want demonstatief bewaakt door gewapende soldaat aan schoolpoort!
Wanneer men in zo'n woestijndorp een buitenlander opmerkt dan verspreid dit ongewone nieuws zich in een mum van tijd over de hele bevolking. Eigenlijk is het altijd wat eng, want je krijgt onmiddellijk een troep kinderen om je heen, die je willen aanraken, aan je mouw trekken en hun bovenste Engels boven halen: 'What's your name?'
' Where you come from?' of ongegeneerd beginnen te bedelen. Soms krijg je ook een steen in je rug. Draai je dan vooral niet om!
Vorige zondag klonk 'el esjnabia' als een dreigende orkaan. Het duurde even voor we begrepen wat er gebeurde en de chauffeur had alle moeite om tussen de massa schoolkinderen een uitweg te vinden.
Sr Aurore had beter moeten weten, zij heeft al eerder moeilijkheden gehad in zulke afgelegen plaatsen. We zaten trouwens met vier 'buitenlanders' in de auto; Sr. Gloria uit Colombia, Sr Silouana uit Frankrijk, Sr Aurore uit Libanon en ikzelf.
Het bisdom voorkomt alle onnodige verplaatsingen want hun bussen zijn zeer herkenbaar en dus kwetsbaar op de weg en in de dorpen. Daarom gaan de vormingsdagen door in de regio’s.
Een œucumenisch extraatje, want ik nodig tegelijk de mensen uit van de Protestante, de Orthodoxe en de Katholieke parochieschooltjes, inclusief het personeel van de missiepostschooltjes die zorgen voor het onthaal, de vergaderruimte, thee met koekjes en een degelijke lunch achteraf., want we willen ze een keertje verwennen. Hun loon is erbarmelijk; voor sommigen slechts tien euro per maand, max vijftien euro per maand!
Verbroedering van de bovenste plank tussen vaak concurrerende schoolteams!
Vrijdag is de wekelijkse cursusdag in het Catechetisch Centrum. Vanuit alle hoeken van het bisdom komen jongeren erop af.
Uit overtuiging?
Of misschien wegens gebrek aan alternatieve bezigheden, want hier heeft men geen sportclubs, bibs, zwembaden of andere bezigheden voor de vrije tijd en veel afgestudeerden zitten zonder werk of uitzicht op beter, dus, misschien een betere kans binnen de kerk?
De hele omgeving lijkt nu op een belegerde stad. Al om halfzes vanmorgen stond een ‚boevenwagen’ , met daarin een heel peloton soldaten, aan de hoek van de straat en rondom het centrum zijn alle parkeerplaatsen letterlijk geblokkeerd door grote blokken beton en dranghekkens, net zoals rondom het bisschoppelijk paleis. Geen kans om je (BOM-) auto ongezien achter te laten.

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte - 2 november 2010

Nog even een reëel sfeerbeeld van de huidige situatie van de Koptische Kerk: de kopten leven in angst!
Overal zijn erg geruchten en speculaties over de agressie tegen de Christenen in de Arabische wereld en in het Midden-Oosten.
Volgens de verklaringen van ' aggressor' zijn er voor hen drie opties:
1. zich bekeren tot de islam
2. het land uitgepest of uitgezet worden
3. op één of andere manier geliquideerd worden
Maar eerst komen de joden aan de beurt; zijn zij geen afstammelingen van de apen en de varkens?
Daarna de Christenen in de landen van de Arabisch wereld, vnl Irak waar de nieuwe regering 'heult met het goddeloze en heidense Amerika'
Daarna de landen in het Midden-Oosten en tenslotte de Westerse wereld.
De moslima's in Europa krijgen de troostende boodschap dat ze nog even geduld moeten hebben, want binnen afzienbare tijd zullen zij hun hoofddoek weer mogen dragen, altijd en overal. Straffer nog, 'ooit zullen alle vrouwen waar ook ter wereld zich moeten bedekken'
Gisteren zag ik op teevee een telefonisch debat tussen een hoogstaand functionaris van de Mensenrechtenorganisatie met Egyptische nationaliteit en een in het westen ondergedoken voormalige moslim die beweert dat de koranboeken die in de westerse wereld verspreid worden, niet dezelfde inhoud bevatten als de koran in de moslimlanden. Het westen zou die oorspronkelijke versie nooit toelaten, wegens het geweld dat erin gepredikt wordt!
Als toemaatje een paar verwensingen uit de dagelijkse litanie vanuit de minnaret naar de omwonende Christenen;
• dat Allah de oogst van de Christenen zou doen verdorren zodat ze allemaal kreperen van de honger
• dat Allah de mannen met bosjes laat omkomen bij aanslagen en in oorlogen
• dat Allah de weduwen laat treuren tot het einde van hun leven
• dat Allah verhindert dat zij die omwille van al die ellende de dood zoeken, hem niet vinden!
Vandaag, moslimrustdag. Niks beter te doen dan massaal naar de mis voor de troostende woorden van de pastoor: "onze kerken en missies zijn als schaapskooien omringt door wolven!"
En zijn wijs advies: als ons gebed om vrede en voor een betere verstandhouding tussen de religies niets uithaalt langs de buitenkant, bid dan om vrede in uw hart!

Vandaag ging ik, gepakt en gezakt met leuke spulletjes, zoals afgesproken naar de kleuterschool van de Tenmeya, enkel straten verwijderd van mijn logement bij de zusters, waar ik vorig jaar vloeren heb laten leggen en een gezellig dagverblijf heb laten inrichten voor mentaal gehandicapte kinderen.
Raad eens, de klastitularis, die goed wist dat ik zou komen, was afwezig……naar een trouwerij in Assiut.
Ik werd opgewacht door de kuisvrouw en de nieuwe juf, Mervet die helemaal geen pedagogische vorming heeft gehad, hoogstens een paar jaar technisch onderwijs.
Ze wist gewoonweg niet hoe eraan te beginnen. Er heerste een algemene chaos!
Erger nog; bleek dat de kleuters gedurende 2 maanden nog niks hadden 'gewerkt.Ik vond geen enkele tekening, schilderijtje of knip- en plakwerk, alleen rekenboeken en dicteeschriftjes. Mijn pedagogische dossiers van de vorige studiedagen lagen op de bodem van de kast tussen kapot speelgoed en andere rommel. Alles zat onder 't stof.
Enfin, we hebben de kleuters op de binnenkoer toevertrouwd aan de kuisvrouw en ik heb met Mervet de kasten uitgemest en het materiaal netjes verdeeld over de twee klassen.
Na de superlange speeltijd werden de kleuters beloond met een leuk prentenverhaal en mochten ze naar hartenlust tekenen, de nieuwe inlegpuzzels uitproberen en de nieuwe kleurige parels aanrijgen.
Bij ons bezoek, vorige week toonde de verantwoordelijke van de zondagsschool ons de kapotte verroestte draaimolen en vroeg centjes om een vloer te laten leggen in een soort patio; het nachtverblijf van de chamousa (melkkoe) van de vorige bewoners die nu als speelplaats dienst doet. De kleuters ravotten op de aangestampte aarde en de vergane mest……..
Ik ontdekte nog een lege ruimte, middenin het gebouw maar toegankelijk vanuit de steeg en dat is verschrikkelijk jammer, want iedereen gooit er zijn huisvuil op een hoop. Het is niet ondenkbaar, dat er behalve verwilderde katten, ratten en muizen, ook slangen huizen in deze 'provisiekamer'.
Ik heb deze locatie uitgekozen voor de installatie van een keukentje met eethoek voor de leefgroep, gefinancierd door de 'Stichting Kinsbergen' op voorwaarde dat ze eerst uitgemest wordt
Vandaag goed gewerkt; de nieuwe juf van de concurrentie was gekomen en ik heb ze goed verwend…….met 4 mooie platen van de vloerpuzzel, een nieuwe beer voor het knuffelhuisje, een linnen zak om de poppenkastpoppen op te bergen en de belofte van nog veel meer als alles ik alles proper terugvind bij mijn volgend bezoek. En dat alles aan de nodige condities; kastjes regelmatig uitwassen, puzzels steeds volledig opbergen, eerst handen en snoetjes wassen alvorens het speelgoed uit te delen, etc, etc.
Gisteren hebben we de conferentie van 27 november voorbereid.
Wij hebben uit het aanbod van do-re-mi 3 thema's geselecteerd:
- een kudde schapen, alomtegenwoordig in de smalle steegjes van deze woestijndorpen; ze geven wol, de lammetjes zijn onze speelkameraadjes, de Goede Herder laat geen enkel schaapje in de steek, enz. Elke kleuter knutselt een schaapje van karton om te beplakken met echte schapenwol voor de kudde op zoek naar het Kindje in de kribbe……….
- de wereld van de lieveheersbeestjes
- een enveloppe vouwen en versieren voor de wenskaart voor het feest van de mama's.
Voorlopig heb ik nog geen ticket voor Alexandrië, daar wordt dagelijks voor over en weer gebeld met de moutraneya, maar elke keer wordt mijn reis een dag uitgesteld, want trein volzet……..

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte - 1 november 2010

De eerste week zit erop met blitzbezoeken aan enkele missieposten en aan enkele recente projecten.
Een eerste indruk; er schijnt maar geen einde te komen aan de lange hete zomer. Na enkele frissere dagen halen we nu overdag weer gemakkelijk 40 graden en ‘ s nachts koelt het amper af. Blijkbaar zijn de arme landen in het zuiden weer de eerste slachtoffers van de klimaatsverandering. Het zomerseizoen begint anderhalve maand eerder dan normaal en blijft ook veel langer duren.
In Kaïro schrokken wij van een mededeling van Sœur Hélène, steun en toeverlaat van de 3.500 bewoners van het melaatsendorp Abou Zaabel.
Wekelijks komen er 5 à 6 nieuwe gevallen binnen, meestal jongeren tussen de 30 en 40 jaar!
Ze trouwen onder mekaar met alle gevolgen vandien. En ze zoeken te laat hulp.
Haar berustend commentaar: ”Ze sterven meestal vlug, want…….”
Ik geef een propere vertaling: de ziekte is te ver gevorderd met verminkingen en kwalijke geuren!
Misschien brengt dit relaas iemand op een idee voor de komende ‘Werelddag voor de melaatsen’!
Tijdens het bezoek van Bart hebben we weer volop vastgesteld dat er in de derde wereld geen klokvaste afspraken of uurroosters zijn.
Een treinbiljet moet minstens drie dagen tevoren aangekocht worden en in tijden van grote volksverhuizingen, zoals tijdens de week van het Offerfeest of van het Suikerfeest, minstens een maand op voorhand. En dan nog is het een kwestie van trekken en duwen om je gereserveerd plekje te bemachtigen.
Gelukkig hebben we in Egypte twee zekerheden; de dagelijkse zonsopgang, met veel kabaal via de loeiharde luidsprekers aangekondigd met het ochtendgebed en de dagelijkse zonsondergang eveneens begeleid met de klagende en bezwerende stem van de iman.
En de trein zal komen, ervoor of erna…….een rustgevende gedachte wanneer je op een bus van de Lijn staat te wachten!

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte - 13 oktober 2010

Het was een lange hete zomer, daar diep in het zuiden van Egypte.
Met Pasen was de eerste hittegolf al gepasseerd; het bleek een voorbode van een maandenlange hittegolf met regelmatig temperaturen boven de 40° tot zelfs 47° en meer!
Sinds eind september zijn de woestijnschooltjes weer open en ze zitten weer ongeduldig te wachten op ideeën en bijhorende leuke spulletjes.
Vermits we de kinderen uit de armste parochies dezelfde bagage willen meegeven als de geluksvogels uit de betere scholen volgen we het nationale onderwijsprogramma, dat voorziet dat kinderen kunnen lezen en schrijven voordat ze op 8 jaar naar de basisschool gaan.
Het is algemeen geweten dat kinderen, die op hun negende geen plekje hebben op de schoolbanken, levenslang analfabeet zullen blijven. Dat is een grote zorg voor de missiezusters en parochiepriesters; daarom voorzien zij klasjes ‘in de schaduw van de grote school’ of ‘in de schaduw van de kerktoren’.
En buiten de reguliere lesuren zijn er de ‘cours de ratrappage’ voor kansarme kinderen, geitenhoedertjes, vuilbakkenjochies, leurdertjes of schoenpoetsertjes.
Vermits elke school twee keuzes moet aanbieden: arabisch-frans of arabisch-engels heb ik, in de sorteerhal van Wereldmissiehulp enkele vloerpuzzels samengesteld met alle letters van het alfabet en met de tien cijfers.
We hebben ook plannen en de financiële middelen om een keukenblok en eethoek in te richten in drie schooltjes waar gehandicapte kinderen worden opgevangen.
In Sedfa kunnen we een afdak laten plaatsen op de binnenkoer, zodat de kleuters hun billetjes niet verbranden op de gloeiende glijbaan.
We starten weer met 5 of meer schooltjes met het project van de ‘verzorgde en gezonde tandjes’.
We voorzien ook enkel enveloppekes voor het ‘proteïneprogramma’ in de armste woestijnschooltjes en voor het schoolgeld van de groep kinderen uit de Mokkatam (wijk van de voddenrapers in Kaïro) die dagelijks door de schoolbus van St.-Vincentius (Abbassieh) worden opgehaald.
Daarnaast zullen er weer een reeks studiedagen gepland worden in de verschillende regio’s en missieposten.
En al die boeiende dingen kunnen we realiseren dankzij jullie morele en financiële steun!

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 21 maart 2010

'Tenda' of zoiets al als een bedouienentent, beschermt mens en dier tegen de ongenadige woestijnzon
Weet je, ik bedacht deze week dat elke gram van de bijna 70 kg bagage, die we in Zaventem op de band van 'Jetair' hebben gezet, hier de moeite waard is, alles komt van pas, en er is nog steeds te weinig…
Dringend gevraagd; de aluminiumbinnenzakjes van een pak koffie of koffiefilters, ideaal als toiletzakje voor beker en tandenborstel, folietjes van onze poststukken, ideaal voor gekartonneerde prenten en puzzels uit do-re-mi, isimobakjes van groenteburgers, ideaal om een leuke en leerzame weegschaal te knutselen, kiwinetjes, ideaal om de zelfgemaakte stukken zeep aan de kraantjes van de kinderlavabokes op te hangen, en natuurlijk veel centjes.
Het project van de' gezonde tandjes' gaat onverminderd voort in 4 missiepostschooltjes en ze willen alle vier in oktober met een nieuwe lichting 5- 6-jarigen starten. In Sedfa is het elke dag weer een vrolijke bedoening aan de nieuwe lavabokes waarvoor dank aan 'Memisa-gevoca'.
Ze hebben hier onlangs een hele container materiaal gekregen, verzameld door de jongeren en studenten van Kaïro en Alexandrië onder impuls van Abouna Antonios en zijn groep 'les uns pour les autres', om te verdelen over de drie missieposten van 'De dochters van Liefde van St.-Vincent. Jammer dat het materiaal hier in Sedfa niet kan uitgestald worden, wegens de brandende zon; dus dringend op zoek naar steun voor een afdak. een 'tenda' dit is een vlechtwerk van palmbladeren of rotanmatten. Ik laat alvast een voorschot achter en hopelijk kunnen ze er nog aan beginnen voor de 3-maandenlange zomervakantie, want dan houden de zusters de speelplaats open voor opvang en voor een proteïnerijke maaltijd voor de kinderen van dit doodarme woestijndorp.
En toch moeten we onze stem laten horen, zei Sr Marie-Thérèse Bassim deze morgen op de maandelijkse bijeenkomst van de zusters van het Bisdom; vorige week werd een Orthodox priester op straat afgerammeld in de buurt van Alexandrië, in Marsa Matrouah omdat hij een muur liet bouwen rond een pas verworven terrein. De omwoners, die dit terrein al een eeuwigheid gebruiken als openbaar stort en er al een eeuwigheid een binnenweg namen, werden woest en bekogelden een dag later de kerk met stenen en brachten veel schade aan door vuurtjes, enz.
De beide partijen moeten nu verschijnen voor het tribunaal en naar het schijnt zoekt men naar een minnelijke schikking maar heel die historie past precies in de strategie om in het Midden-Oosten de kerk te kortwieken en om de kristenen buiten te pesten.
In Kousseyeh werd de Koptisch Katholieke gemeenschap 60 jaar geleden eigenaar van een terrein waarop ze, op de éne helft een kerk bouwde. De andere helft was voorzien voor de aanleg van een tuin, maar de kerk kreeg nooit de toelating om de eigendom af te sluiten met een muur of met een omheining. Dit terrein, aan de achterkant van de kerk en onder het slaapkamerraam van de parochiepriester ligt er nu al jaren als een stort bij. Het vee van de hele wijk ligt er de ganse dag te herkauwen en te slapen, enkel maar gestoord door hele hordes vliegen, kippen en geiten scharrelen rond in de stinkende berg afval en 's avonds steken ze overal kleine vuurtjes aan waardoor er een verstikkende walm over heel het plein hangt tot in de vroege uurtjes. Abouna Hanna kan nooit zijn raam openzetten, zelfs niet tijdens de heetste zomermaanden. En hij is lang niet de enige priester die al 60 jaar wacht op een vergunning…
Maar er is gelukkig ook goed nieuws; de kleine parochiegemeenschappen en missieposten werken in alle stilte voort en overal is er vraag naar studie en vorming.

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 10 maart

Studiedag en workshop; vandaag de eerste in een reeks van 4 of 5
Ik verblijf gedurende één week in Combouha, een boerendorp op de oever van de Nijl in het bisdom Assiut. Ik heb hier een convenabel en veilig verblijf bij de zusterkes van Santa Teresita, waarmee ik in nov 2009, 2 klasjes heb ingericht.
Buiten is het nu 35 gr. Binnen blijft de thermometer hangen op 30 gr. En de hele dag draait een zoemende plafondventilator als de schroef van een helikopter boven ons hoofd.
Een gelukkige uitvinding voor wie elektriciteit in huis heeft!. Ook stromend water in huis is een zeldzaamheid in Opper-Egypte.
Ik heb hier een convenabel en veilig verblijf en de ruimte om een studiedag te organiseren voor al de juffen van de Koptische kleuterschooltjes uit de regio, van verschillende inrichtende machten, dus; scholen die onder directe supervisie vallen van Bisschop Kyrillos, parochiale scholen, en schooltjes van verschillende missieposten en congregaties
Het thema waarrond we werken is 'Gezonde voeding' a.d.h.v. 'de voedselpyramide' en nadien verder uitgewerkt in 2 thema's:
1. herkomst van brood; de oogst van graan, verwerken van meel, bakken van brood, gezond ontbijt met initiatie tot wiskunde (=wegen) met behulp van een zelfgemaakte weegschaal van kiwibakjes aan een ijzeren kapstok voor begrippen als 'even zwaar', 'zwaarder', 'lichter' en een kg en halve kg.
2. herkomst van melk, de chamousa (de buffel als melkkoe), boter, kaas, yoghurt met initiatiatie tot wiskunde (=inhoudsmaten) voor begrippen als 'vol', half vol' 1 liter, halve liter en een gezond dessert.
Dit thema komt ook aan bod op de 'opendeurdag', zodat de moeders ook bij het project betrokken worden.
Voor alle deelnemende schooltjes heb ik bij Wereld-Missiehulp kleurenfotokopies gemaakt van foto's van de aloude manier van broodbakken in een faraonische oven en van een foto van onze eigenste chamousa, gesponsord door het St.Jan Berchmanskoor en geschonken aan een gezin met 4 volwassen gehandicapte dochters, die wat graag het enorme beest vertroetelen en met veel liefde en verse melk boter karnen voor de zusters…
Couleur locale, dus en zeer herkenbaar voor kleuters en juffen.
Aangevuld met enkele werkbladen uit 'Do-re-mi', een bijpassend versje, liedje en een gezelschapsspel, krijgen ze elk een heuse pedagogische map mee naar hun eigen klasje.
Om veiligheidsredenen (zo min mogelijk in het oog springende verplaatsingen met de bus van het bisdom!) zal deze studiedag een 4 of 5-tal keren doorgaan in de verschillende veruiteenliggende regio's.

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 9 maart

Ik heb de zusters gisteren een goei pusch gegeven met 2 maanden loon voor een extra juf tot de vakantie;
- 60 eg pond x 2 = minder dan 10 euro/mnd
- en daarbovenop het loon voor de 4 juffen voor de maanden aug. en sept.
Ze krijgen dan opslag; iedereen 70 eg.ponden/mnd, nog altijd minder dan 10 euro/mnd maar wel meer dan dat ze thuis kunnen verdienen met de geiten en aan de broodoven.
De staat steunt geen enkel initiatief van de kerk en het personeel van de scholen moet hun loon krijgen van het schoolgeld, maar veel ouders kunnen dat niet betalen!
In zijn aanvraag om financiële steun aan Missio stelt Bisschop Kyrillos dat zijn diocesane werkgroep, de Tenmeyeh, ernaar streeft 'De rechten van het kind', met name het recht op onderwijs te realiseren. En ik mag, mede met uw steun, daarbij een kleine schakel zijn! Maar nog lang niet alle woestijnkinderen kunnen van 'Het manifest' genieten; ze worden al van hun jongste jaren ingeschakeld als seizoenarbeider… In een wijkschooltje van Sedfa komt geen enkele kleuter opdagen tijdens de oogst van de aardnoten. De zusters houden hun schooltje ook open tijdens de maand augustus omdat er in het dorp niets te beleven valt, er is geen speeltuin of zwembad, geen bib, geen cinema, geen muziekschool, geen sportclub, alleen de smalle stofferige steegjes die ze moeten delen met de chamousa, de geiten, de kippen en de ezel en natuurlijk hebben ze een enorme zandbak aan de achtetrdeur
Ooit schreef ik: "De Ramadan", een bange tijd voor de Kopten"
Soms vraag ik me af of ze niet hele jaar door redenen hebben om bang te zijn!
Iedereen weet dat de Kopten al 50 jaar lang geen toestemming meer krijgen om een kerk te bouwen of te restaureren. Op de toestemming om een school te openen moeten ze jarenlang wachten en daarvoor een hele rits van instanties aflopen die dan nog eens schandalige bedragen vragen voor een zegel of een stempel. Het aantal officiële scholen voldoet niet aan de enorme groei van de bevolking (1 miljoen kinderen per jaar). Voor de allerkleinsten heeft de kerk een oplossing, door in de parochies opvang te voorzien, in klasjes op het binnenplein van de kerk, in het portaal, op het dak tussen de koepels van kerk…
Dit is mijn werkterrein; door conferenties, studiedagen en workshops geven we de kleuterleidsters, die geen enkele pedagogische opleiding genoten, didactische werkvormen, materiaal en ideeën mee die ze kunnen realiseren in hun klasjes.
Vanmorgen vierde ik met de plaatselijke kerkgemeenschap de zondagsmis.
Onderweg zagen we de 'secret service' door de steegjes patrouilleren, geweer nonchalant over de schouder; een dagelijks tafereel in de buurt van ons kleuterschooltje, ijverig nagebootst door onze stoere jongens!
Sinds 'de evenementen' van november vorig jaar, met één dode in de nabije stad Deyrout en de bloedige kerstnacht met 6 doden op 7 jan in Nag Hamaadi, is de bewaking verscherpt.
Combouha, een woestijndorp met 8000 inwoners, overwegend christenen, heeft geen kerk. Alles gebeurt in de oude koeienstal van een bejaard echtpaar. Enkele jaren geleden verkochten ze de chamousa en de geiten, enkele kippen mochten blijven en ook de ontelbare vliegen…
Het 'Allerheiligste', de plaats waar het altaar werd gebouwd en die alleen door de priester en de misdienaars mag betreden worden, en dan nog op kousevoeten, is ingericht in het voormalige voorraadhok, de plaats waar de zakken graan werden bewaard. Hier en daar hangt er nog gereedschap en een oude mand, een ontheemde kip scharrelt onder het altaar en in het dak van taaie nerven van palmtakken nestelen vogels, net als in de psalm!
"Het is alsof we elke week opnieuw in de kerststal de mis mogen vieren", zei Sœur Rose Alba.
De mis duurde ruim 2 uur; de kerk zat stampvol en iedereen vierde mee met tekst en gebaren, ellenlange hymnen werden tot het laatste woord meegepreveld, peuters en kleuters liepen in en uit.
Meest beklijvend was wel de Consecratie; iedereen leefde zo intens mee, alsof het leek dat ze er 2000 jaar geleden ook bij waren geweest!
En net als de vorige jaren besefte ik weer het grote voorrecht om met deze mensen te mogen vieren, te mogen werken en delen.
Tien dagen al weer begon mijn 'veertigdagentocht' door dit land met de onherbergzame woestijn uit de Bijbel, en keer op keer mag ik te gast zijn in de besloten parochiegemeenschappen van vele kleine woestijndorpjes.
Echt een Vastentijd 'om van te snoepen'!
Dat is ook mijn wens voor jullie,

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 27 februari 2010

Ik ben goed geïnstalleerd bij de Equadoriaanse zusters in Alex. Vandaag al het programma opgesteld voor morgen (klasdag) en volgende week. Zondag, na de mis in de wijk Bacooz, blitzbezoek bij Italiaanse zusters om pakket brillen af te geven met envelop voor de melaatsen en vooral voor hun onvervalste cappucino!
'S Namiddags op de thee bij de Zusters van St.-Jeanne d' Antides om de mooie babytruitjes van Memisa en envelop te bezorgen voor Sr. Marie-Jeanne die overgeplaatst is naar een verloren dorp ergens in de buurt van Aswan. Te ver om in te gaan op haar uitnodiging om eventjes over-en-weer te reizen met medezuster Sayadeya uit Gnaineiem.
Donderdag met de nachttrein van 22u00 naar Assiut en (inch Allah) aankomen om 6u00 's morgens. Hopelijk krijgt Sajedna zijn personeel, Mdm Nahad en de chauffeur op dit onchristelijk uur op tijd uit bed om mij, met de 5 resterende sporttassen + valies op te halen aan het station!!!!!!!!
Ondertussen zijn we een dagje later en de kleuters en juffen zijn heel wat ervaringen rijker; zie foto's!

Vandaag mochten ze schilderen en zo maar spelen met de blokjes. Gisteren nog hadden ze in deze klasjes alleen maar prenten en posters en natuurlijk de schriftjes en potloden; geen speelgoed, geen knutselgerief, geen prentenboeken…
De sporttassen van Wereld-Missiehulp zijn ook terecht. Voor Nivien, de jonge Egyptische novice kwam 'dit geschenk uit de hemel' net op tijd en ze kon vandaag nog haar persoonlijke spulletjes uit de kartonnen doos halen om met een echte reistas te vertrekken naar Bolivia.
Gezondheid en hygiëne; niet alleen een probleem in de arme woestijndorpen….
Ook in de Egyptische steden blijft het moeilijk om de mensen hygiëne en properheid bij te brengen. In elke wijk vindt ge wel een plein dat dienst doet als een publieke stortplaats. Boven deze vuilnisbelten hangen dikke zwermen vliegen en de stank wordt op de warme middaguren ondraaglijk.
Ook Alexandrië, de 'bruid van de witte zee', heeft haar kwalijk riekende plekjes.
Raas El Soda is zo'n arme volkswijk en de kinderen brengen elke dag hun 'privé legertje' vliegen mee naar school.
Daarom is de dagelijkse handen- en snoetenwasbeurt een must. De zelfgemaakte zeepjes in de kiwinetjes komen ook hier goed van pas.

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte - 1 januari 2010

Lieve sponsors en sympatisanten,
'Yes, we can’; samen kunnen we de wereld een beetje kindvriendelijker maken en misschien ook wat comfortabeler voor de mensen die de zorg voor de allerkleinsten op zich hebben genomen in de arme woestijndorpen van Opper-Egypte.
En deemoedig voeg ik eraan toe dat jullie hulp mij daartoe een heel eind op weg kan helpen!
Het programma en de daarbij horende onkostennota voor februari a.s. ziet eruit als volgt:
1. begin maart: een studiedag in Sedfa voor 18 kleuterscholen (ong. 60 kleuterleidsters) van de 'Stichting voor de ontwikkeling van Opper-Egypte’.
Dit is een ontwikkelingswerk van de 'Pauselijke Missiewerken’.
onkostenraming:
• huur van de lokalen + onderhoud: 50 euro
• broodjesmaaltijd voor de deelneemsters: 1 euro pp 60 euro
• pedagogisch dossier, copies, knutselgerief: 2 euro pp 120 euro
2. gedurende de daaropvolgende weken, 4 plaatselijke vormingsdagen per regio voor de diocesane stichting van Mgr Kyrillos van Assiut: 'de Tenmeyeh’ die 12 parochieschooltjes en 3 schooltjes voor gehandicapte kinderen telt.
Op deze bijeenkomsten zijn ook de kleuterleidsters van de missiepostscholen
en van enkele onafhankelijke parochieschooltjes uit de buurt uitgenodigd;
gemiddeld 15 à 20 personen per regio; in het totaal, 60 tot 80 deelneemsters.

Onkostenraming:
• pedagogisch dossier, copies en educatief mat. 2 euro pp 140 euro
• broodjesmaaltijd voor de deelneemsters: 1 euro pp 70 euro
• de rekening van 100 houten inlegpuzzels, besteld in het houtatelier van de missiepost: 1 euro p/stuk 100 euro
• de rekening van 24 houten rijgvormen: 0,50 euro/stuk 12 euro
3. gedurende de laatste week van maart: reorganiseren van de 5 kleuterklasjes van Santa Teresina in Alexandrië.
Onkostenraming:
aankoop van 1 speelmat per klas, schildergerief, knutselmateriaal en speelgoed en 1 pedag. dossier per leeftijdscategorie: 100 euro
4. onkosten voor aankoop medicijnen voor de plaatselijke dispensaria;
o.a. verzorgingsmateriaal voor brandwonden, ontsmettingsmiddelen: 50 euro
5. onkosten voor het transport op het vliegtuig van het educatief materiaal,
o.a. een grote partij kleutertijdschriftjes van Averbode : 250 euro
6. een eventuele (vrije) bijdrage voor het 'proteïnenprogramma’ van de deelnemende schooltjes voor hun meest ondervoedde kleuters. ? euro
Ik ben ervan overtuigd dat ik, met de steun van 'De Brug’ en met de enthousiaste medewerking meer dan 100 kleuterjuffen weer wonderen kan verrichten, tot groot profijt (en op de speelmatten en aan de knutseltafels!) tot groot jolijt van misschien wel meer dan 1500 kleuters. Mogen wij op jullie steun rekenen?
Oprechte dank
Magda Geudens

Correspondente : Hilde Van Laer

Egypte - 4 december

Weer fijn geslapen in mijn eigen bedje en heel dankbaar om alles wat ik weer heb kunnen realiseren met jullie hulp. Dus, vorige week nog eventjes gepasseerd in Combouha, waar de werkzaamheden volop bezig waren en waarschijnlijk in één trek kunnen afgewerkt worden omdat de Egyptische regering alle scholen en openbare gebouwen, na het offerfeest voor onbepaalde tijd gesloten houdt uit vrees voor een verhoogde besmetting van de Mexicaanse griep door de massale terugkeer van de pelgrims uit Mekka.
Dus, in Combouha, waar de kleuterklas van een stenen vloer worden voorzien, van 2 mooie ramen met vliegengaas en van een fatsoenlijk deur. Ik was erbij toen de plaatselijke timmerman het klaargemaakte materiaal leverde. Ik heb ook de nieuwe tafels gezien, echt degelijk, op ambachtelijke wijze vervaardigd en gevernist. Ook heb ik de klasjes bezocht in El Azeya waar er volop geschilderd werd. Dit alles voor de ronde som van 1000 euro's.
Natuurlijk kwam meteen de vraag of er ook centjes beschikbaar zullen zijn om de andere schooltjes van de Tenmeyeh op te knappen. Deze vraag wil ik graag aan jullie voorleggen, maar ondertussen zijn er ook werken gestart in Sedfa, waar het hele sanitaire blok verouderd en versleten is mede door het bezoek van de vele kerkgangers die thuis geen toilet hebben, en waar we beslist hebben om op een beschutte binnenkoer een nieuw sanitair hoekje te instaleren, alleen ten behoeve van de kleuters. En een derde vraag komt van Santa Térésina, een missiepost met hospitaal en kleuterschool in Alexandrië, waar de zusters financiële steun zoeken voor een af
dak, deels tegen de brandende zon, maar ook tegen de beruchte januariregens die de stad kunnen teisteren.
Nogmaals dank aan al de weldoeners.

Correspondente : Hilde Van Laer

Egypte - 29 november

Alexandrië is een feest, een welkome verademing na het broeierige, stofferige en luidruchtige zuiden.
Gisteren, goed uitgeslapen in vertrouwd bedje van St-Antoine en met droogrekje vol handwas, eerste bezoekjes afgelegd. Bij Sr Carmen, medezuster van de vermaarde Sr Emmanuelle al de boekjes en brieven van de Belgische ' vrienden van Sr Emmanuelle' afgegeven. Ze zijn hier ontroerd over zoveel respons vanuit België.
Ook brillen afgeleverd bij de 'Negrizia'. Maar het pakket was al flink verminderd want het personeel van de moutraneya van Assiut had al een eerste keuze gemaakt. Chef-kok Amm Michaeel kan nu weer de krant lezen, en wat nog belangrijker is, het dieet van Sajedna, dat strikt moet opgevolgd worden sinds zijn hartoperatie in Duitsland! Sommige voedingswaren (Kellogs ALL-Bran) moeten helemaal vanuit Kaïro nagestuurd worden, want niet te koop in de woestijndorpen, evenmin in de provinciestad Assiut.
Sr Fernanda is pas tevreden als ik ook bij hen kom logeren want hun mooiste gastenkamer stond al klaar voor mij! Dus, seffens met pak en zak naar de
wijk 'Bacooz' maar eerst met tussenstop in 'Fleming' voor Plechtige misviering in 'TITO' met pas aangestelde bisschop en natuurlijk een feestbanket daarna.
Morgen bezoek aan het hospitaal 'Santa Teresina' van de Zusters van de H. Térésia, voor wie ik vorige week een kleuterschooltje mee heb helpen inrichten in Combouha, Assiut. Ik laat er nog een laatste envelop (centjes van Satimo) achter om een stage van een jaar aan te bieden aan extra juf om alzo een grotere toeloop van kleuters op te vangen, nu het schooltje bekendheid heeft sinds de opendeurdag voor de mama's en sinds de preek van Abouna Antonios, die een hele voormiddag geboeid de schoolactiviteiten heeft gevolgd en in de parochiekerk heeft laten weten dat hij nog nooit eerder zo'n bende opgewekte en actieve kleuters gedisciplineerd aan het werk heeft gezien!
Misschien kan Caritas-Egypt nog een bezoekje regelen aan Amreya, het melaatsendorp op enkele tientallen kilometers van de bruisende stad Alexandrië.
Het bericht dat deze nederzetting, waar 102 melaatsen levenslang in quarantaine werden geplaatst, nu zal gesloopt worden om plaats te maken voor luxehotels heeft mij flink dooreengeschud. Ze zullen met heel hun hebben en houwen 'getransporteerd' worden naar Abou Zaabel, een vermaarde oud-gevangenis, waar ruim 3000 mensen wonen, melaatsen, soms vereenzaamd en verjaagd door hun familie, soms met hun hele gezin, kleuters en babys incluis. Ze hebben daar zelfs een eigen kleuterschool, een eigen schoenmakerij voor 'orthopedisch schoeisel' voor de verminkte voeten, een breiatelier met machines die je, zelfs zonder handen kan bedienen en een eigen hospitaal.
In de nederzetting Amreya, een verlaten Britse legerbasis heeft de Egyptische regering de gebouwen aangepast voor het herbergen van de melaatsen; het rollend materiaal (vrachtwagens en tanks) werd weggesleept en in de grote hangars werden tussenschotten geplaatst die een minimum aan privacy moesten geven aan de geïsoleerde zieken. De 'Chambrettes' kunnen afgesloten worden met (gore en halfvergane) gordijnen en ik vermoed dat de zieken slapen op de roestige soldatenbritsjes. Gelukkig konden we ze 2 jaar geleden nog allemaal een nieuw deken geven met de opbrengst van 'De Zingende Kerststal van St.-Jan'.
Ooit stond ik daar op het strand, met achter mij een muur, symbolisch hoog als de bergen rond het eiland Molokai en ik keek over de eindeloze plas water van de Middellandse zee. Ik weet nog dat ik toen dacht;" Is er voor deze mensen iets veranderd sinds de heftige eenzame strijd van Pater Damiaan?"
En deze gedachte kwam geregeld in mij op, enkele maanden geleden, toen heel België in de euforie leefde rond de heiligverklaring van onze Grootste Belg'
Sorry schatjes, maar ik geloof niet dat Pater Damiaan ooit gedroomd heeft van een Vlaamse Kermis……………
Misschien kunnen we één en ander nog rechttrekken en de Zusters een (gul) handje toe steken bij een humane regeling voor deze mensen die jarenlang geworsteld hebben om hun plekje te vinden in een onnatuurlijke, maar kleine leefgroep en die nu weer van nul af aan moeten herbeginnen in een veel grotere gemeenschap. Ik moet er niet aan denken wat de blinde Fathima of de kreupele Achmed te wachten staat in deze biotoop waar ondertussen een heel stelsel van eigen wetten en normen is ontstaan of beter gezegd, waar de wetten van de jungle regeren.
Misschien een ideetje voor de komende 'Werelddag voor de melaatsen' van januari 2010?
Warm aanbevolen met de groeten van Soeur Fernanda en Soeur Laetitia van de Negrizia in Alexandrië.

Correspondente : Hilde Van Laer

Egypte - 22 november

In dit afgelegen boerendorp op de oever van de Nijl, af en toe internet en dan nog via de enige telefoon lijn van het huis.
Daarom vlug profiteren om wachtende verslagen door te sturen!
Hier goedgevuld programma. 'k Heb de vraag gehad van Mdm Teiheinie om een conferentie te geven van minstens één volle dag voor de 18 kleuterscholen van de Association du développement de la Ht-Egypte.
'k Heb moeten weigeren wegens volzet programma en dat is jammer want zij werken met een fonds van het Vaticaan voor de lonen van hun personeel en voor de vorming en bijscholing. Ik ontvang dan steevast een royale vergoeding die weer onmiddellijk gespendeerd wordt aan het verfraaien en inrichten van een klasje.
Deze keer niet dus.
Gisteren kreeg ik ook een oproep uit Kousseyeh van een protestante (gehuwde) dominee die wil starten met kinderopvang. Zijn zoontje zit op school bij de zusters en hij is erop gebrand om op dezelfde manier iets uit de grond te stampen voor zijn parochianen. Zal toch moeten wachten tot volgende keer!
Het project van de gezonde tandjes is overal goed onthaald. In drie schooltjes teerden ze op de ervaring van vorig jaar. In Manchyeh (kippenhokklasjes) is er een probleem: 4 van de 6 juffen zijn in de zomer getrouwd en verhuisd, of mogen van
hun schoonmoeder, waar ze bij inwonen het huis niet meer uit. Zo gaat dat in deze woestijndorpen!
Erger nog; de nieuwe juffen hebben geen enkele pedagogische vorming, misschien hebben ze niet eens zelf de basisschool uitgedaan of hoogstens nog wat 'école de commerce' d.i. wat rekenen en een beetje Engels. Zij hebben, zonder enige informatie of voorbereiding de klasjes 'geërfd' met alles erop en eraan, maar ze hebben geen weet van de pedagische werkvormen waarmee we nu al 10 jaar bezig zijn. Zij weten niet eens hoe ze de poederverf moeten klaarmaken………Mdm. Rosine die, dankzij de steun van Satimo de begeleiding verderzet tijdens mijn afwezigheid, was duidelijk erg ontmoedigd en moet nu weer van nul beginnen, zodat het kostbare materiaal op een goeie manier wordt gebruikt en de kleuters meer krijgen dan alleen wat vrij spel onder de palmbomen……kunnen ze evengoed in de reuzezandbak spelen, thuis aan de achterdeur!
Ik ben ondertussen bezig met de inrichting van 2 klasjes in Combouha. Daarna volgen nog een paar bezoekjes in schooltjes van de Tenmeyeh en dan begint de grote terugreis naar huis, met een ommetje naar Alexandrie, waar Sr Fernanda wacht op het beloofde pakket met brillen en voor een bezoek aan onze melaatse vrienden in Amreya.
En zo vliegen de dagen, el Hamdoeli Allah!

Correspondente : Hilde Van Laer

Egypte - 19 november

Echt waar, al meermaals gehoord dat de kleuters die, uit onze parochieschooltjes nadien in de officiële scholen terecht komen, al een veel grotere maturiteit hebben en al gewend zijn aan het gezag van de meester en de juf. De kerk concurreert niet met de officiële scholen, wel integendeel, zij creëert kansen voor de duizende kindjes die ganse dagen doelloos in de stinkende steegjes rondhangen. Een miljoen geboortes per jaar en een enorm tekort aan scholen.
Madame Suzanne Moebarak, eerste vrouw van de president is al enkele jaren bezig met de bouw van lagere en secundaire scholen, in reeksen van 100 per jaar verspreid over het hele land. Jammer genoeg zijn er geen goed opgeleide leerkrachten voorhanden en regeert vooral de (tierende) stem en de harde stok! Daarom ook houden uiteindelijk veel mensen hun kinderen thuis.
Gisteren bezoek gehad van een zuster uit een nieuwe missiepost in de buurt.
Sr Rose Alba is afkomstig van Equador en, net als landgenote Sr Gloria van Sedfa, verbaasd over de onderontwikkelde staat van de dorpen en dorpsbewoners in Opper-Egypte. En zij die dachten dat hun land onderontwikkeld was.
Sr Rose Alba valt overal ongevraagd met haar kleuterleidsters binnen om mee te snoepen van mijn conferenties, modellen, demonstraties en 'cadeautjes'. De mensen van de Tenmeyeh ergeren zich daaraan, maar voor Sajedna (= mijne bisschop) en voor Sr Ruth is dat geen probleem ze kunnen daar ook best wat vorming en materiaal gebruiken… en ze weet mij overal te vinden want ze laat zich informeren door personeel van de Moutraneyeh. (Bisschoppelijk Paleis). Seffens gaan we er op bezoek, zal ik eens controleren of ze daar een convenabele kamer hebben voor volgende keer, dan ben ik midden in de wespennest, want er zitten daar 3 inrichtende machten vlak bij elkaar en alle drie willen ze mij claimen!
Omdat Kousseye uit zijn voegen barst, ontstaat er stilaan een nieuwe woonwijk op ong 12 km van het centrum van de stad. Jonge koppels met een eigen inkomen beginnen daar te bouwen, want de huizen van de oude stad zakken langzaam maar zeker in elkaar, fundamenten niet diep genoeg in het woestijnzand! Ook is er veel kanker in de gezinnen omdat de bakstenen, vervaardigd uit klei en koeienmest en in de zon gebakken, giftige gassen (sebah) afgeven zolang ze niet bestreken worden met een laag plaaster, wat in veel huizen, zelfs langs de binnenkant nog niet gebeurd is.
Vorig jaar dus, kreeg ik al een oproep van een jonde Orthodoxe priester, Abouna Abanoob, om hem te helpen met de opstart van een kleuterklasje. Wegens een communicatiestoornis kon ik daarop niet ingaan, zij zullen ook nooit moslimkleuters aanvaarden. Vandaag kreeg ik het verzoek van de Katholieke abouna Kyrillos (kozijn van Sajedna Kyrillos) om fondsen te werven voor de inplanting van een Koptisch Ka
tholiek centrum in die regio, zij aanvaarden wel moslimkinderen! Ik heb niks toegezegd wat betreft het gebouw en de infrastructuur, maar dat ze wel op mij mogen rekenen voor een kindvriendelijke klasinrichting, pedagogische begeleiding en pedag. materiaal die ze trouwens kunnen krijgen op één van de vele vormingsdagen in het diocees.
Met mijn project bereik ik momenteel zeker 60 schooltjes of zelfs meer!
De gratis reistassen van Wereldmissiehulp vinden één voor één een nieuwe bestemming, vooral voor de kleding en het linnengoed van de vele jonge meisjes die wat graag 'toetreden tot het religieuze leven', maar volgens mijn bescheiden mening, vooral om te ontsnappen aan een ongewenste huwelijkspartner die de 'pater familias' voor hen uitkiest, de gedeelde leefruimte met de chamousa, de kippen en de geiten en zeer zeker aan de gezamenlijke familiale slaapplaats……….dan nog liever in het klooster tussen propere lakens, met de kans op studies en als extraatje een beker met tandenborstel helemaal alleen voor henzelf!
Dus, er is nog een lange weg te gaan en er is nog heel wat werk aan de winkel.

Correspondente : Hilde Van Laer

Egypte - 6 november 2009

Spannend, met 70 kg bagage, vier reistassen en valies en dan nog een vijfde reistas met mijne propere was uit Cairo, op een exotisch perron……….
En lastig om in die krioelende massa de medewerkers van het bisdom te ontdekken, tussen de schuifelende stroom passagiers, al of niet met wankele vracht op het hoofd!
'Hebbes', gillen Nahad en Soezoe in koor, voor hen is 't veel gemakkelijker;zij hoeven maar uit te kijken naar mijn 'geel' kapsel tussen de vele hoofddoeken!
Gisteren heb ik in één alle parochiepriesters van het bisdom ontmoet; zij waren hier op retraite. Abouna Mathowos heeft mij uitgenodigd voor een priesterwijding in Nagaa'r Esseik, dinsdag a.s. Ik mag meerijden met Sajedna. De jongeling is een dichte of verre neef van onze 'chamousafamily'! De twee dikke vriendinnen, Sr.Roudania (Palestina) en Sr. Georgette (H.Land) dus 2 vijandige nationaliteiten onder één dak, zijn door de overheid beiden het land uitgezet. De congregatie heeft ter vervanging een zuster uit Malta gestuurd. Ik zal er enkele dagen blijven en assisteren in het opgekuiste en gerenoveerde klasje van Racha, die pas bevallen
is en haar baby op gezette tijden in de poppenhoek borstvoeding geeft; moeder natuur eist haar rechten op!
Gisterenavond een telefoontje van Nékhéla gehad om mij uit te nodigen voor koffietje op hun schitterend terras. Morgen is het hier de maandel bijeenkomst van de vrouwreligieuzen; zie ik meteen alle zusters v h bisdom; kan ik de broodnodige 'enveloppekes' meegeven zodat ze op de missieposten kunnen doorgaan met hun 'proteïnemaaltijden' en zodat we verdere afspraken kunnen maken voor de volgende weken.
Zaterdag, klasdag, gaat al de eerste studiedag door in het gerenoveerde schooltje van Gnainaiem; een bewegingsspel met de lichtgewicht ballen van een (gesneuveld) Belgisch ballenbad.
Nadien volgt een voordracht over evenwichtige voeding a.d.h.v. de educatieve map van CM, poster van de voedselpiramide incluis. De juffen krijgen, per school als opdracht een blancopyramide samen te stellen met reclameknipsels van voedingswaren. Deze zal gebruikt worden op een bijeenkomst van de moeders, want de 'Ten-meyeh' heeft ook een werkgroep 'Promotie en vorming van de vrouw'. Dit boeren- en herdersvolk leeft nog volgens de tradities van hun Bedouienenvoorouders; mensen en dieren delen dezelfde woonruimte, overal in het dorp zie je 'faraonische' broodovens en boter en kaas wordt gekarnd in een zak van koeienleer. De meesten onder hen zijn analfabeet en hebben nog nooit een stap buiten hun dorp gezet.
De maaltijden van de arme bevolking uit het zuiden zijn abominabel; kinderen leven op chips en droge koekjes, en de volwassenen houden het noodgedwongen op bruinebonenbrij met brood.
En natuurlijk houden we een expositie van de oprolbare poppenkastschermen die ze tijdens de zomervakantie gemaakt hebben. 'k Heb voor elk van de 12 schooltjes 2 mooie handpoppen aangekocht en in mijn bagage zit nog een hele verzameling om uit te delen en als inspiratie om na te maken.
Maandag bezoeken we de klasjes van Combouha en El Azeya, waarin gehandicapte kinderen worden opvangen en die nu gerenoveerd worden. Hun juffen hebben al laten vragen of ze ook naar de studiedagen mogen komen en speciaal voor hen heb ik heel wat mooi en robuust speelgoed verzameld uit de tonnen van Wereld-Missiehulp. Alles blinkt als nieuw want niet voor niks was mijn ligbad dagenlang buiten gebruik……

Correspondente : Hilde Van Laer

Egypte – 8 april 2009

Heerlijk, weer internet!
Volgens de jongeren is er in Kousseya een dispuut tussen de uitbater van de telefoonlijnen en gsm-provider. In deze stad waar éénoog koning is zitten alle blinden nu zonder telefoonverbinding én zonder internet; de éne (farao!) buigt niet voor de anderen en er is van bovenhand blijkbaar geen afdoende regeling voor gebruik van beide nutsvoorzieningen.
Maandag dus vergaderd met de staf van de Tenmeyeh; Mdm. Nahad is de verantwoordelijke voor de kleuterklasjes, Mdm. Hanan voor de vrouwenpromotie (snit en naad, kookcursus en hygiëne (lees ietsjes verder over gebruik van het toilet!).
Er is een collega voor de klasjes voor gehandicapte kinderen en er is een verantwoordelijke voor het begeleiden van zwangere vrouwen en moeders met baby.
Bisschop Kyrillos wou mij d' erbij omdat ik in 2 schooltjes de kleuters en de juf in de steek heb gelaten om eerst met plamuurmes, schrobber, tuinslang en liters javel de troep op te ruimen in het toilet. Ik was vooral geschokt toen Sœur Roudaniya vertelde dat de vrouwen van de naailes in Nagaa'r Esseik het opgeknapte en schoongeschrobde toilet van de kleuterschool ook gebruiken en 'hun pakketje droppen naast het toilet' omdat er niet op durven, bang om in hurkzit van de bril te glijden..........en de kindjes lopen er tepas en te onpas binnen voor een slokje water van de kraan!
Dus, met ze'n allen uitkijken naar een poster, bv, van 'De Standaard, razend interessant' met lezen op toilet of naar een poster van 'Koning, keizer, admiraal, popla kennen ze allemaal' of iets dergelijk, zodat ik (zoals Sœur Ruth me voorstelt!!!) niet hoef voor te doen hoe je het toilet gebruikt! Thuis hurken ze gewoon waar het hun uitkomt, in de buurt van de chamousa of zo en de mannen doen hun behoefte' s morgens, gehurkt op de oever van de Nijl, naar het oosten gericht en hun blik op oneindig.
Bisschop Kyrillos moet gedacht hebben:" Is nu of nooit!" en wou graag mijn boze actie verdedigen. Ik heb dus aangekondigd dat ik, in elk schooltje voortaan eerst langs het toilet passeer en dan beslis of het schooltje nog in aanmerking komt voor hulp en steun. Wie zijn toilet niet proper houdt, onderhoudt de rest ook niet en draagt ook geen zorg voor het materiaal dat ze op elke vormingsdag meekrijgen!
Ik vreesde dat ik op lange en gevoelige teentjes had getrapt, maar blijkbaar zaten de collega's van de Tenmeyeh hierop te wachten; in deze enggeestige en benauwende dorpsgemeenschappen is het moeilijk voor een insider om gehoor te vinden voor zoiets onpopulair als een toilet dat dagelijks dient gepoetst te worden en is de interventie vanuit het buitenland zeer welkom!
Enfin, iedereen was tevreden over mijn programma en Sajedna had ondertussen de gerestaureerde klas gezien. Maandagsnamiddags terug naar Kousseya met chauffeur van Bisdom en gisteren een dag bij Mdm Hella, eerst de de nieuwe klassen van de Zjameya Es Salaam en nadien in de kleine klasjes achter de kerk. Ook hier veel interesse voor de rekenstaafjes en de bijhorende werkblaadjes; alle doosjes zijn ondertussen verdeeld over 18 schooltjes.
Deze morgen weer opgehaald door chauffeur van het bisdom, mijn kamer opgeruimd in de moutra-neya en mijn valies met kleren en tas met educatief materiaal gestockeerd bij de huisbewaarder. Nadien 2 schooltjes bezocht, richting Sedfa. Dit is een eerste stap richting België, weliswaar 100 km dieper naar het zuiden, maar langs het spoor van de sneltrein Luxor-Kaïro met een plaatselijke halte. Maandag om 5 uur 's morgens neem ik hier de trein voor een rit van plusminus 8 uren terug naar het noorden.

Correspondente: Hilde Van Laer.

Egypte – 1 april 2009

Bloemlezing over een liturgische beleving in de Koptisch-Katholieke parochie in Opper-Egypte
Bisschop William Kyrillos is en blijft een 'zoon van zijn volk’, al is hij ondertussen ook een echte 'Herder voor zijn volk’!
Hij resideert weliswaar onder de torens van de majestueuze Koptisch-Katholieke Kathedraal (ze hebben hier in Assiut ook een Koptische-Orthodoxe Kathedraal), maar elke zondag trekt hij steevast naar één of andere parochie om er de liturgie een extra feestelijk tintje te geven; er valt altijd wel iets te vieren; een priesterwijding, een kloosterjubileum, een speciale parochiefeest of een heuglijke herdenking bv van een kerkwijding, enz.
Vandaag ging het richting 'Abou Djebel’ of 'Vadertje Berg’ een heel eind weg in de woestijn, waar een veertigtal kinderen hun eerste communie deden.
Ze zaten netjes, in hun witte tuniekjes, jongens en meisjes apart, in de parochiezaal te wachten op de komst van Sajedna. Wat een eer voor deze doodarme parochie!
De kerk rook nog naar schuurzeep en overal hingen glinsterende slingers.
De kinderen kwamen processiegewijs langs de middengang naar voor en mochten plaats nemen op het te hoge koorgestoelte. Ze straalden en ze zongen uit volle borst de aloude Koptische gezangen mee. De meisjes droegen een voile van vitragestof, door de Egyptische zuster netjes afgestikt met een wit boordlint; ze had gisteren alvast elke verdachte haardos gewassen en goed uitgeborsteld, zodat er vandaag, vooraan in de kerk niet zo nodig moest gekrabd worden….
Het wierookvat ging tot twee keer toe de hele kerk rond; de diaken blies fors het kostelijk goedje tussen de vele kerkbanken die afgeladen vol zaten en iedereen stak zijn handen uit om toch maar veel van de rookwolkjes op te vangen; oudere vrouwen bogen diep voorover met hun kapmantel wijd open…. Helemaal niet zo braafjes zoals wij dat deden met het kaarslicht van Lichtmis in onze kerk!
Vooraan zag ik de voetjes van de communiekantjes bengelen, één paar zelfs met slofjes van roze satijn, maar evengoed blote voetjes en vooral voetjes met uitgesleten vieze slippers. De jongetjes droegen vnl. goedkope, plastieke sportschoenen, al dan niet zonder veters, " Miesh mushkella" of geen enkel probleem…. iedereen bleek in de beste stemming.
Tijdens de homilie bleek Sajedna weer de grote opvoeder en bezieler; hij dialogeerde de hele tijd met de kinderen en of ze glunderden; vooral de jongens met hun deugnietenoogjes, één voor één boefjes van de straat. En dan met de ouders, fier als ze waren op hun kinderen, eventjes de zorgen opzij gezet en eventjes niet denken aan de hongerige magen die straks weer dienen gevoed in hun huizen zonder stromend water en met een schaarse elektrische verlichting die door de overheid tepas en te onpas wordt uitgeschakeld.
Zo’n liturgische beleving, vanuit het hart van het volk, of misschien zelfs vanuit de buik van het volk, staat toch mijlenver van onze rationele geloofsbeleving.
De viering duurt ruim tweeënhalf uur en geen mens die daarover klaagt, niet de peuters op de grond tegen een pilaar, rustig knabbelend met hun zakje chips, niet de vermoeide vaders, die vanochtend al voor dag en dauw groenvoer voor hun vee van het veld gehaald hebben, niet de zogende moeders of de grootmoeders met een slapende baby op de arm. Laat dit feest nog maar effen duren, Straks is daar weer de harde realiteit van zwoegen en zweten voor het dagelijks bestaan!
En ook in dit dorp mag ik de juffen begeleiden bij een kindvriendelijke opvang van de kleuters, in hun armoedige kleuterschooltje met het povere meubilair en zonder speelgoed.
Weet je wat ik dacht tijdens deze viering? Heerlijk toch dat ik nu al voor de tiende keer de vastentijd hier mag beleven; een tijd van heling voor het lichaam en een tijd van loutering voor de ziel. En het refrein van een eindeloos litaniegebed: zindert nog na: "Jesu el Messieh, samaeineh, arbajienah yoomeh wè arbajeneh leileh" ofwel letterlijk vertaald: "Jezus, de Messias heeft gevast, veertig dagen en veertig nachten." Voor de Kopten een zeer herkenbare belevenis die het dagelijks leven veertig dagen lang tekent in deze woestijndorpen.
Een Zalige Goede Week gewenst aan iedereen en een blije Paasdag!

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 23 maart 2009

De lening voor de chamousa is vereffend, 850 euro en met de resterende 150 euro hebben we een stuk veld gehuurd met heerlijke sappige bersiem, groenvoer voor het vee. Het kolossale dier staat rustig drachtig te wezen tussen de andere beesten in de schaduw van de armoedige woningen in de smeuïge steeg en beseft helemaal niet welke commotie het teweeg heeft gebracht bij de ingedommelde gezin. Elke ochtend, bij zonsopgang vertrekken de zwakbegaafde zussen met het dier naar het veld om het te laten grazen, tot wanneer de zon hoog staat en de magen beginnen te knorren: tijd om naar huis te gaan voor het ontbijt! De chamousa kan verder de hele dag door rustig herkauwen in het gezelschap van de ezel van de buren en van de geiten die ook in de schaduw aan de voorgevel van het huis staan vastgebonden.
Bij zonsondergang worden de dieren binnengeleid....langs de voordeur! Hier, in deze arme woestijndorpen moeten niet alleen vader en (opstandige) zoon of man en (onwillige) vrouw door dezelfde deur kunnen, maar ook de hele veestapel, inclusief de ratten en de muizen die zich te goed doen aan de opgetaste voorraad graan, ook de vogels die tussen de dakbalken hun nesten bouwen en zelf hele mierenkaravanen. Geen betere vergelijking dan met de Ark van Noah!
Het kraambed voor de chamousa is al klaargemaakt: in de verste uithoek van de woning, in het verlengde van de woonkamer ligt een dikke laag houtskool uitgespreid, vermoedelijk om ongedierte af te schrikken, net zoals ze dat doen met een dikke laag diepzwarte houtskool rond de oogjes van pasgeboren baby’tjes.
Als de chamousa gekalfd heeft zullen de zusters het jong aan een andere familie geven om het op te kweken. De melk zal door de mama en de zussen van Mina verwerkt worden tot boter en kaas, op de aloude Faraonische wijze: in een zak van koeleder die opgehangen wordt tussen drie bonenstaken en die urenlang ritmisch heen en weer wordt geschud, de zussen zijn met hun drieën om elkaar af te lossen en ik hoor ze al zingen, eindeloos lange weemoedige ballades over de gedroomde pascha op zijn wit paard, over de overspelige buurvrouw, over de verloren zoon...
En Mina, de held van het verhaal zwaait nu, nog meer dan ooit, de scepter over het hele gezin! Niet voor niets is deze 11-jarige jongen de man in huis en het is aandoenlijk te zien hoe hij de hele huishouding leidt en hoe hij zijn moeder, zijn kleine (intelligente!) zus en zijn drie volwassen zwakbegaafde zussen commandeert en dirigeert.
Iedereen moet wel van hem houden, ondanks zijn brutale blik en dwingende stem; Mina is een echte hartendief. Zo blijkt uit de vele cadeautjes die hij steevast krijgt vanuit (het vijandige!) Israël. Zit daar niet een bejaard nonneke dat zwaar dementeert en steeds vergeet dat ze al een enveloppeke gestuurd had voor zijn verjaardag.

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 22 maart 2009

Osamah is een schattig ventje, ondanks zijn bangelijke voornaam. Net als de andere peuters uit de steeg draagt hij meestal alleen een besmeurd t-shirtje waar zijn piemeltje grappig onderuit bengelt. In deze woestijndorpen heeft men geen weet van zwitsal of pampers en zonder al dat luxegedoe bespaar je heel wat was in de tobbe!
Osamah staat nog niet zo stevig op zijn kleine beentjes en daarom is kruipen veel interessanter; dan kom je tenminste goed vooruit. En zo kan hij uren bezig zijn in de steeg, hij kruipt de jonge geitjes achterna die door de voordeur naar binnen en buiten huppelen, hij kruipt over de hoop groenvoer en tussen de poten door van de chamousa die naast moeder de geit staat vastgebonden aan een ring in de muur en oma bekijkt dit lieflijk tafereel met grote tevredenheid.
Tot ze op een keer is ingedommeld……….
Ze was er gerust in: Osamah was bang van de vele vuurtjes waarop iedereen naar eigen goeddunken zijn huisvuil kiepert en die vaak tot laat in de nacht blijven branden. Maar er zijn ook gecamoufleerde vuurtjes: je ziet wel een rookpluim maar geen vlammen. In een kuiltje in het zand laat men houtblokken smeulen totdat men een voorraad houtskool heeft voor in de komfoortjes of voor in de speciale terracotta kookpot waarin de hele dag de bruine bonenbrij staat te pruttelen.
Onze kleine Osamah had dus niets in de gaten tot hij plots met blote beentjes midden in een vuurhaard zat: van het schrikken en van de plotse pijn kreeg hij haast geen klank uit zijn keel………….
Resultaat: beide beentjes derdegraads verbrand vanaf de knietjes tot en met de teentjes. Elke dag brengen zijn ouders hem naar het dispensarium bij Sœur Sayadeyeh, die het moet rooien met amper een tube zalf en wat zelf gesneden windsels. De medicijnen die de dorpsdokter voorschrijft zijn haast niet te betalen!
Elke dag hoor ik het afgrijselijk gekrijs van de kleine wanneer de zuster de wonden ontsmet; ik heb geprobeerd om hem een keer af te leiden met een knuffeltje uit de reeks van Sandertje, maar dat bleek een magere troost. En zo komt het dat alle knuffeltjes, te groot of te klein voor een knuffelhuisje in de kleuterklas, nu een bestemming hebben gevonden bij Sœur Sayadeyeh, die dagelijks kinderen over de vloer krijgt met brandwonden, snijwonden, splinters, allerlei ontstekingen, zelfs met amputaties en vermoedelijk ook een man met lepra.
Maar wie ben ik om hem op gevoelloosheid te testen, wanneer deze Egyptische zuster, vanuit onwetendheid of misschien vanuit valse schaamte niet wil aannemen dat een man alleen door een pakje sigaretten niet zomaar zijn vingers en zijn tenen één na één verliest.
Dit was een vlugge impressie van wat je zoal in een woestijndorp kunt beleven.

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 13 maart 2009

De eerste week zit er bijna op.
Ik heb een tweepersoonskamer in het bisschoppelijk Paleis waar Mgr kyrillos resideert. Ik slaap dus onder de torens van de kathedraal die je ook kan terugvinden op het immense houtgravure bij Wereldmissiehulp waarop men, tgv de Wereldtentoonstelling in 1958 in Brussel, alle toenmalige kathedralen van de wereld heeft afgebeeld ( zie in de vergaderzaal bij Assiut)!
Op het vrije bed heb ik de handpoppen en nog een reeks knuffels geïnstalleerd; ze moeten nog genummerd worden voor de gratis tombola voor de kleuterjuffen die de vormingsdagen komen volgen. Voorts heb ik voor elke school twee dozen met rekenstaafjes uitgesorteerd, gewassen en eerlijk verdeeld.
Ondertussen heb ik ook al drie dagen geassisteerd in Sedfa, één van de drie missieposten van de 'Dochters van Liefde'.
Hier hebben we al heel wat gerealiseerd. Bij mijn aankomst in het zuiden kan ik hier elke keer mijn propere was komen ophalen en bij mijn vertrek naar Kaïro, richting België, mag ik de vuile was hier achterlaten en ook al mijn schoolbenodigdheden, handpoppen en muziekinstrumenten incluis. Dat bespaart mij heel wat kilo's op het vliegtuig heen en weer.
Morgen wordt ik opgehaald door de chauffeur van het bisdom. Samen met Nahad, de verantwoordelijke van de 'Tenmeyeh' gaan we de zaal klaarzetten voor de eerste studiedag. Op het programma:
- een video met 'het leven zoals het is in een Vlaams kleuterklasje'
- een poppenspel met een realistisch verhaal ( geen sprookje!) met de bedoeling de poppenkast te introduceren als pedagogische activiteit om bv, iets los te maken ivm gezonde voeding, tandverzorging, behoorlijke dagstructuur en voldoende nachtrust voor de kleintjes. In deze woestijndorpen gaat het leven 's nachts gewoon door; gisterenavond bv, lang nà tien uur kwam de opkoper van oud ijzer langs met veel getoeter en gedruis!
- een brainstorming rond de mogelijkheden tot meten en rekenen met de rekenstaafjes.
- en een gezelschapsspel met ' bloemen en lieveheersbeestjes' oftewel tellen met de (40) nieuwe en pasgelakte houten teerlingen die sœur Gloria special voor dit spel heeft vervaardigd.
En tenslotte een animatiefilmpje rond brandwondenpreventie.
Dokter Safwat, die ooit een stage deed in het Tropisch Instituut in Antwerpen is nu directeur van het brandwondencentrum van Assiut.
Bij hem zijn een aantal vrouwen in behandeling die het slachtoffer waren van een ontploffing van een butagasfles…………de oude afgedankte butagasflessen uit Europa. De dorpelingen weten vaak niet hoe het ding veilig te installeren en de leveranciers rollen de volle flessen gewoon met hun voet van de vrachtwagen, zodat ze neerploffen op de weg; niemand let erop of de veiligheidsdop er nog goed op zit. Steeds meer mensen koken nu op een gasfornuis omdat de houtvuren verboden zijn wegens teveel luchtverontreiniging. Maar aan de vele vuurtjes die dag en nacht smeulen in de steegjes doet niemamd iets. Vaak sta ik 's morgens op met zwarte randjes aan mijn neusgaten en de eerste uren hoor je niets anders dan gerochel en gehoest, vooral wanneer er veel dauw hangt boven de Nijldorpen.
Zaterdag, na de conferentie kan ik met Wafei (kleuterjuf) mee naar Greineiem, waar we haar klasje een beetje gaan opfleuren en reorganiseren met een blokkenmat, een speelhoekje, een werktafel en een leerhoekje. De juf is pas enkele weken geleden bevallen, maar van bevallingsverlof en/of interims hebben ze hier nog nooit gehoord. De baby gaat gewoon mee naar de klas, krijgt op tijd en stond de borst en er staan meer dan 30 kleuters te dringen om hem zijn tutje te geven.
Ik mag logeren in de kloostergemeenschap van Ste-Jeanne d'Antides, waar een goeie vriendin van mij, sœur Isis nu de supérieure is.
Op die manier krijg ik veel afwisseling en kan ik veel oude bekenden terugzien.
Hopelijk kan ik in dit schooltje een demonstratiedag met kleuters organiseren, met aansluitend een workshop tijdens dewelke wij instrumentjes en handpoppen gaan maken. Zo' n plaatselijk schooltje lijkt mij een betere locatie met de juiste ambiance dan het deftige bisschoppelijk paleis!
Ziezo, tot nogtoe verloopt hier alles naar wens, en tijd om te bekomen krijg ik voldoende, elke middag om 13u30, door de dagelijkse mis die hier minstens anderhalf uur duurt en waarop de hele parochiegemeenschap, studenten en schoolkinderen inbegrepen, aanwezig is, en dit gedurende de hele vastentijd die voor de Koptische Kristenen 15 plus 40 dagen duurt. Iedereen is dan nog nuchter; er mag pas gegeten worden na de mis……………..en of het dan smaakt.

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 20 november 2008

Spaarplan voor drachtige chamousa. Dit is een buffelkoe.
Seeur Roudanya heeft een spaarplan voor een drachtige chamousa voor de familie van Mina, de vuilbakkenkampioen van Nagaa 'R Esseik Mina is 11 jaar oud. Hij kan niet lezen of schrijven, net zomin zijn ouders en zijn zussen.
Hij heeft een brutale blik, maar dat moet ook wanneer je de man in huis bent met drie oudere zwakbegaafde zussen, een depressieve moeder en nog een kleine zus, die enige intelligentie heeft en al door de zusters werd uitverkoren om ooit hoge studies te doen in één van hun internaten in het H. Land.
Vader is twee jaar geleden vertrokken naar Koeweit, waar hij werkt in de bouw van grote buildings. Hij heeft heel wat schulden, sinds ze zijn verhuisd naar de ruwbouw die hun nieuwe woonst moet worden, toen bleek dat de muren van het oude huis aan' t wegzakken waren; opgeleefd door generaties en in familiebezit gebleven dankzij hardnekkig uithuwelijken van de dochters aan een neef, een kozijn, een oom die wat te vroeg weduwnaar werd.
Enfin, in dit armoedig gehucht is iedereen wel familie van iedereen ….
Alleen de ezel staat nog op het oude adres dat inderdaad niet meer is dan een stal! Gelukkig heeft vader onlangs wat geld gestuurd om bij de plaatselijke timmerman een voordeur te bestellen, met de winter in aantocht en zijn onvermijdelijke zandstormen! Er is geen keuken, badkamer of toilet en ook geen stromend water. Blijkbaar slapen ze met z' en allen op een rotanmat, gewoon op de aangestampte aarde.
Mina woont dus in de steeg naast het klooster en hij is er als de kippen bij om de vuilbakken naar huis te slepen en alles grondig te sorteren en te ontleden; oude huishoudtoestellen en batterijen, sardineblikjes, petflessen zelfs voor het laagje aluminiumfolie van een oude melkbrik heeft hij een opkoper. En met de kleintjes en nog wat klusjes en boodschappen her en der overleeft de hele familie. Wachten op vader heeft geen zin. Hier, in deze woestijndorpen waar geen fabrieken zijn of andere ondernemingen moeten de mannen wel vertrekken naar het buitenland voor werk om hun familie te onderhouden. Of zoals onlangs een zuster zei:" Hier groeit een hele generatie jongens en meisjes op zonder een vader in de buurt."
Mina's moeder kwam onlangs bij de zusters een lening vragen om een chamousakalf te kopen, om het op te kweken enz. (prijs 3000 Egypt Ponden of een goeie 500 euro) Maar dat wordt een straatje zonder eind, want er moet groenvoer gekocht worden en als het beest groot is moeten ze ermee op bezoek bij de stier en dan nog maar hopen dat het beest gezond blijft.
Daarom hebben de zusters beslist een spaarplan op te starten voor een drachtige chamousa; dan is men al een eind op weg; en als het kalf gespeend is, zal het doorgegeven worden aan een andere arme familie en Mina's moeder houdt het volwassen beest voor de melk, de boter en de kaas, die ze kan verkopen op de hoek van de straat, dagvers en ngl opbrengst. Aankoopprijs 6000 à7000 Egyp. Ponden of 1000 euro.
Joepie, de eerst 100 euro zijn al binnen; de laatste enveloppe voor onvoorziene en dringende gevallen, zoals de vorige keer, en de vorige keer en zoals elke keer weer. 't Wordt hoogtijd dat ik naar huis kom. Groetjes

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 9 november 2008

In elk woestijndorp is er wel een wijk, Zarabi genaamd. Het was vroeger de plaats waar de koewachters en de schaapherders met hun kuddes kwamen overnachten vlabbij de bewoonde wereld. Tegenwoordig zijn deze wijken constant bewoond door hele families, veestapel incluis. Tot groot jolijt van de talrijke zwermen vliegen en mierenkaravanen in de stoffige steegjes. Spelende kinderen, barrevoets en vrouwen met kruik of boodschappentas op het gesluierde hoofd lijken regelrecht uit mijn kinderbijbel te zijn gestapt. En de (chamousa) os en de ezel, een alomtegenwoordige verschijning, broederlijk naast elkaar vastgebonden aan de toegangspoort van de kerk.
De veiligheidsagent, die in opdracht van de regering de Koptische gemeenschap moet beschermen showt graag zijn groot geweer, maar iedereen negeert hem, zeker de vrouwen die gewend zijn om met neergeslagen ogen de putten en kuilen, het straatvuil en andere hindernissen te ontwijken.
Als ik in Kousseyeh logeer ga ik er graag naar de zondagsmis; ge vindt er de puurste regliositeit en een aandoenlijke volksdevotie. Vlak naast de toegangspoort van het afgesloten kerkplein staan de chamoesa (os) en de ezel broederlijk naast elkaar, alomtegenwoordig als stille getuigen van een geheiligd verleden toen de H. Familie door deze streken trok en op een boogscheut hiervandaan een veilig onderkomen vond in Deïr El Moharrak, of 'daar waar het water stroomt' of ook nog 'daar waar vuur is'. De volkssage zegt dat de bevolking eertijds alle velden in de omgeving liet afbranden opdat de rook en het vuur de soldaten van Herodus zou verdrijven.
De eredienst begint eigenlijk al de avond tevoren wanneer een groep jongeren onder de zegen van de priester en tijdens het zingen van hymnes een 50-tal communiebroden bakt in de 'Oda el Orban', de kamer van het brood. Dit is een sacrale plaats; een soort sacristie en bij gebrek aan klasjes in sommige parochies, krijgen deze ruimtes een dubbele functie; door de week zitten er kleutertjes. De priester zal bij het begin van de dienst het meest volmaakte brood uitkiezen voor de consecratie en de andere 'gezegende broden' zullen aan't eind van de mis in grote brokken verdeeld worden onder de mensen om het verder te verdelen onderweg of thuis of ook om te voederen aan het vee, zoals vroeger bij ons het 'gewijd brood' op St. Hubertus.
De mis begint een half uur te vroeg met het ritueel aantrekken van de altaarkleding en het volk kijkt toe hoe de misdienaartjes elkaar helpen bij het vastmaken van de met Koptische kruisen roodgeborduurde stola's, ook weer tijdens het zingen van hymnes.
Iedereen zingt uit volle borst de aloude Koptische liederen mee en het wierookvat blijft steeds binnen handbereik!
En als, na een indrukwekkend Hooggebed (niet voor niks koos Bisschop Thomas de naam 'Anaphora' voor zijn retraiteboerderij!) het Arabische 'Onze vader' uit zoveel overtuigde kelen door de kerk galmt, krijg ik iedere keer weer een krop in de keel. Ongelooflijk toch en wat een mysterie dat op dit moment in zoveel talen overal ter wereld dit gebed weerklinkt. En dat ik dit œucumenisch gebeuren van binnenuit mag meebeleven, el Hamdoeli Allah.

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 7 november 2008

Hallo lieve lezers, bedankt voor jullie reacties. Ik ben nu in Kousseyeh tot dinsdag. Gisteren op bezoek bij pas gehuwde zus van Bishoy die, dankzij Belg. steun 2 jaar snit en naad gevolgd heeft bij de zusters. Zij woont nu in een zeer mooi en onberispelijk onderhouden flatje in woonst van schoonouders. Nu, moslimrustdag, gewoon aan 't werk in mijn oude vertrouwde atelier om een paar klasdagen voor te bereiden. Morgen naar nieuw (SATIMO)-kleuterschooltje in Amshoul. Een nieuwe juf, Amira volgt het trainingsprogramma bij Mdm Rosien die elke week een dag ter plekke gaat assisteren. Mdm. Rosien werkt ook nog één dag in Mancheyeh, één dag in Kousseyeh en één dag in Zarabi (wijkschooltje in Kousseyeh) Dat zijn, dankzij steun van Satimo, (St.-Andriesabdij en Bethanie Zevenkerken) 4 dagen bekwame begeleiding van de kleuterleidsters die geen specifieke opleiding genoten, straffer nog, sommigen onder hen maakten hun lagere school niet af, zo zie je maar….
Straks komt Bishoy mij ophalen voor bezoek aan zijn familie. Bij zo'n gelegenheid zakt iedereen af naar de ouderlijke woning. Vorige week ontdekte ik Justine, het oudste nichtje van Bishoy tussen de kleuters van Mdm. Hella, en fier dat ze was!
Maandag ga ik er een dag assisteren en na de les houden we een vergadering voor het nieuwe aanbod van dorémi en dopido te bespreken en om de meegebrachte spellen en puzzles uit te proberen. Dinsdag, halve klasdag in Kousseyeh en halve klasdag in Zarabi
Ik heb ook een oproep gehad van onze vriend Romani Ebrahim die ondertussen tot priester gewijd is (heet nu Abouna Abanob) en die de zorg gekregen heeft over een zeer arme wijk van Kousseyeh, Fazara. De zusters zijn daar heel blij om want er is daar geen enkele religieuze, spirituele of humanitaire hulp. Zij houden er soms voedsel- en kledingbedeling. Ik ben eigenlijk alleen maar bang dat hij, niet alleen hulp vraagt bij de organisatie van kleuteropvang en bij de inrichting van enkele klasjes, maar dat hij ook financiële hulp vraagt om het personeel te betalen; ik ben stilaan blut en heb ondertussen nog niks gegeven voor de projecten van de zusters bij wie ik gelogeerd ben. Abouna Abanob komt mij morgen ophalen voor een bezoek aan die nieuwe parochie. Weet je, hier gebeurt van hogerhand niks voor de mensen en daarom moet de kerk zoveel moeite doen, niet alleen op geestelijk vlak, maar nog veel meer op materieel vlak. Geef mij een hint; waar vind ik steun voor al deze noden?
De overige dagen van de week zal ik assisteren in het klasje van Nagaa 'R Esseik, waar de kleuters al veel plezier hebben beleefd aan de groepsactiviteiten, om de beurten leren, werken en spelen. De demonstratiedag met de kindjes zal zeker lukken en een antwoord bieden op de vele vragen en twijfels van de juffen die, behalve een roepstem en de stok, niet veel pedagogische hulpmiddelen ter beschikking hebben. 's Namiddags houden we een 'workshop' en spelen we sinterklaas; elke groep gaat met een behoorlijke bagage, pedagogische map, pakket houten inlegpuzzles, doosjes houten parels enz, enz naar hun woestijdorp en daar moet het echte werk dan starten. Hopelijk kan ik in het voorjaar de eerste resultaten gaan bewonderen, Inchah Allah!

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 31 oktober 2008

Hallo iedereen, dagen vliegen…..soms ben ik al voor vijf uur bezig met het aanmaken van educatieve pakketten met modelletjes uit 'do-re-mi'.
Om 8 u komen de eerste kleuters binnen en zet ik ze aan het spel; dat is nieuw voor ze, want ze worden van 8 tot 9 gewoon op een stoeltje gezet en de 'assistente' van de juf, Deida genoemd houdt ze onder bedwang, indien nodig met stok. Elke dag introduceer ik iets nieuws en dan zijn ze zalig bezig met 'parels rijgen', met blokjes en autootjes op de nieuwe mat (plastieken afwasbare imitatie van rotanmat voor amper 30 euro), met plasticine of met houten rijgfiguren, voordat de juf om 9 uur verschijnt! 's Namiddags vlieg ik erin met schuurborstel, zeep, aftrekker en dweil om 'Deida' die door de 'maktebbe el Tenmeyeh' betaald wordt om te poetsen, te leren hoe je het poetsgerief moet gebruiken. 'k Heb alle vieze posters met ingedroogde plakband van de muren gehaald en alles geschrobd en schoongeboend, plafond, muren en vloer. Ik heb haar getoond hoe je het netjes kunt houden en als het er volgende keer weer zo bijligt, (heb ik gezegd) ga ik op het bisdom een andere poetsvrouw vragen. Nu draaft ze de hele dag door, ocharme. Ze moet de kost verdienen om haar oude moeder te onderhouden en zelf zal ze nooit een man kunnen bekoren; haar ene oogbol draait steeds weg en verdwijnt constant, ze zit onder de luizen en haar rok is een paradijs voor de vlooien, maar dat is geen uitzondering in de woestijndorpen…..
Gisteren besefte ik dat het vandaag een vrije dag is voor de kleuterschool, maar Samigha moet de andere lokalen van het centrum poetsen en suggereerde dat het met ons tweetjes veel leuker is………dus, ik moest er dringend even uit en zal vanavond wel zien wat ze ervan terecht heeft gebracht.
Ik had gisteren dus het lumineuze idee om te bellen voor vervoer naar Assiut en nu zit ik hier, heerlijk fris op het bureel van de 'Maktebbe' om mijn mails te lezen en te beantwoorden. Vanmiddag mag ik mee dineren met Sajedna ( Bisschop Kyrillos ) en nadien gaat Nahad, de supervisor van de aangesloten schooltjes met mij op bezoek bij Abouna Bishoy, priester in Dronka; naast de parochie is er ook een bedevaartsoord omdat de H.Familie daar een tijd verscholen zat voor de soldaten van Herodes. Het heiligdom wordt onderhouden door zusters Frasciskanessen, maar er is veel agressie vanwege de Moslimgemeeschap. Vorig jaar nog, kloeg de overste over het bangelijke ochtendgebed van de Iman, die riep:" Het licht van de Islam zal stralen en zijn stem zal klinken tot het kruis van de Christenen gebroken is!' Enfin, we rijden er met geblindeerde auto naartoe en we stappen pas uit op de binnenkoer.
Morgen geef ik hier, in de conferentiezaal een voordracht over kindvriendelijk kleuteronderwijs. Behalve de juffen van de deelnemende schooltjes, zijn ook de parochiepriesters uitgenodigd. Ik krijg een laptop en groot scherm ter beschikking. Dokter Safwat van het 'Centrum voor brandwonden', zal zijn steentje bijdragen om de ceedee van het Prov. Veiligheidsinstituut in het Arabisch toe te lichten. Duim voor mij.
Het modelklasje van Racha begint er echt leuk uit te zien. Ik verwacht nog deze week de schrijnwerker met de nieuwe kast om het educatief materiaal een proper plekje te geven en voor het ophangen van borden, rekjes en een kapstok voor de boekentasjes; jasjes, mutsen en sjaals overbodig, want het is nog steeds rond de 30 graden overdag. Indien ik het kon, ik stuurde jullie wat Egyptische zon…….van harte

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 26 oktober 2008

Mijn nieuwe opdracht bestaat erin dat ik, op verzoek van Bisschop William Kyrillos van Assiut de 10 kleuterschooltjes van het diocees, die aangesloten zijn bij de 'Maktebbe el Tenmeyeh' zal helpen bij het reorganiseren van de klasjes, bij het fabriceren van educatief materiaal, bij de aanschaf van kleutermeubilair, speelmat en speelgoed en last but not least, met een intensieve training van de juffen om te leren waarom de veranderingen, hoe te functioneren in die nieuwe opstelling van het klasje en hoe het materiaal adequaat te gebruiken. En dat alles binnen de 6 weken!
Gisteren met bus van bisdom al de juffen opgehaald in de tien parochies voor bezoek aan 4 geslaagde kleuterschooltjes; 2 orthodox en 2 van de kath. zusters in de buurt van El Kousseyeh.
's middags voor 25 pers warme maaltijd in het vernieuwde gastenverblijf van St.-Vincent voor een totaal bedrag van 75 euros. Nadien bezoek aan 'Deier El Moharrak' de schuilplaats van de H.Fam. op de vlucht voor Herodes. De dag afgesloten met cake en frisdrank op de schaduwrijke speelplaats van de 'kippenkokklasjes'. De bus uitgezwaaid en hier (mijn basiskamp in de woestijn!) blijven logeren om de zusters een plezier te doen en om vrij en ongestoord te kunnen werken op computer.
Ik ben al goed geïnstalleerd in Nagaa'r Esseik. Er is daar een orde met 3 buitenlandse zusters; H.Land, Palestine en Israël. Zij bewonen een appartement in een gloednieuw centrum; zij geven catechese in de zondagsschool en doen aan dienstverlening in de gehuchten, maar zij mogen van de bisschop zich niet moeien met de interne werking van het centrum, noch van de kleuterschool. De mensen moeten het zelf leren….met vallen en opstaan en met het gevolg dat er nog nooooooiiiiit is gepoetst en dat de smerigheid nà 5 vijf jaar van de muren druipt. Ben dus bezig een paar vrouwen (bedoeïenen) te leren soppen, zemen, schrobben, dweilen en dit vanaf en mèt plafond, muren, vloeren en kasten met inboedel.
Ik woon in een flatje naast de zusters en een verdieping lager heb ik een atelier ingericht om mijn 7 reistassen rustig uit te pakken en om de educatieve pakketten voor de schooltjes samen te stellen.
Het is de bedoeling dat ik het klasje van het centrum, als model voor de andere centra, volledig ga inrichten met speel-, leer- en werkhoekjes. Momenteel vind je er alleen enkele bestofte en vergeelde posters met de Arabische letters en cijfers, een kapotgekribbeld en splinterig schrijfbord èn 'de stok'……..geen blokjes, puzzels, popjes, parels, kleurkrijtjes!
En zoals de zusters menen te weten; het is in al deze parochieschooltjes hetzelfde:" Zero, zero, zero……"
Tijdens onze uitstap gisteren hebben de juffen gezien dat het ook anders kan en dat gaan we, beetje bij beetje realiseren.
Zaterdag a.s. organiseren we een studiedag in het Bisschoppelijk Paleis van Assiut, waarop niet alleen de juffen maar ook de parochiepriesters zijn uitgenodigd, zodat ook zij begrijpen waarom er veranderingen plaats hebben in hun schooltjes. Het wordt een theoretische uiteenzetting over 'De behoeften van jonge kinderen en hoe we daaraan kunnen tegemoetkomen in de kleuterklas' m.a.w.:kinderpsychologie en kinderpedagogie.
De volgende weken zullen we regelmatig bijeenkomen in het 'modelklasje' om didactische werkvormen aan te brengen en om het bijhorende materiaal te verdelen. Bv. Voor de puzzelactiviteiten hebben de (gehandicapte) broers Gergess en Michaeel in het houtbewerkingatelier van de zusters, 150 houten inlegpuzzels gefabriceerd met prenten uit een partij 'do-re-mi-kes' van Averbode.
Het is de bedoeling dat er niet alleen speelgoed, maar ook knutselgerief geïntroduceerd wordt, zodat je niet meer alleen kunt spreken van kleuteropvang, maar van reëel kleuteronderwijs.
En de stok wordt verbannen naar de geitenstal! El Hamdoeli Allah! Dank aan de sponsors namens de 23 juffen en de vele kindjes.

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 30 september 2008

Plannen voor het nieuwe werkjaar (oktober-november 2008)
Op verzoek van de Koptisch-Katholieke bisschop, Mgr. Kyrillos Samaan van Assiut zal ik in het najaar mijn begeleidingsprogramma voor de kleuterleidsters opstarten in de 'Maktebbe el Tenmeyeh'; dit is een diocesaan vormingswerk dat zich richt tot drie doelgroepen;
1. kleuteronderwijs in 10 aangesloten arme parochieschooltjes,
2. opvang van gehandicapten en
3. de promotie van de vrouw.
Plannen en programma:
o inrichten van 2 kindvriendelijke klasjes in Nagaa Rsiek ( klinkt als: Neigei er Reseik)
o aanbrengen van rekjes, schabben, borden en speelmatten
o aankoop van educatief speelgoed en knutselmateriaal
o intensieve training van de 2 plaatselijke kleuterjuffen zodat zij mij kunnen assisteren op de vormingsdagen, waarbij hun collega's uit de andere 9 schooltjes zullen uitgenodigd worden
o aanschaf van houten rijgvormen (10 X 6) en houten inlegpuzzels (150) in het ambachtelijk atelier van El Quossieh. De modellen die Gergess en Michael (polio-patiënten) al hebben afgewerkt, zien degelijk en echt professioneel uit!
o Eventueel lanceren van het project 'Gezonde tandjes' + aankoop van het nodige materiaal voor de 10 deelnemende schooltjes. Voor 50 euro kunnen we een toiletzakje vullen voor een 40-tal kleuters. Bij dit project worden ook de mama's betrokken, zodat ook zij het belang inzien van een goede tandhygiëne en ermee kunnen doorgaan in gezinsverband.
o Verdere steun aan het 'plan de nutrition', ook wel 'Restaurants du cœur' genoemd.
Indien mogelijk, zou ik graag Aboe Zaabel bezoeken. Dit is het melaatsendorp waarvan we de voorbije zomer 70 personen waaronder een 60-tal kinderen van 8 tot 12 jaar + begeleiders en kookouders op zeekolonie hebben gestuurd met o.a. de financiële steun van de twee parochies van Borsbeek en met de centjes van de 'Rijdende kerststal'. Daarvoor speciale dank aan het St.-Jan Berchmanskoor en aan de kleurrijke zangers van Sithemba uit Boechout.
Ter illustratie van de schrijnende armoede en het gemis aan hygiëne waarin deze kinderen, (meestal blootsvoets) moeten opgroeien heeft Sœur Hélène in haar rapport vermeld dat er voor elk kind een paar sandalen werd aangekocht en een reispakket werd samengesteld met persoonlijk toiletgerief, lakens en handdoeken. Dit pakket mogen ze na het kamp meenemen naar hun familie: 'waar het een echt cadeau vertegenwoordigt voor het hele gezin'.

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 5 mei

Verrassende ontmoeting
Vorige week, tijdens een bijeenkomst van de (chiro)leiding, trok Sr. Suzanne mij mee naar de deur van de spreekkamer en ze wees mij twee knappe meisjes aan:" Dochters van Jamil", zei ze.
Eerst een beetje achtergrondinformatie. In Egypte ben je ofwel stinkend rijk (Moebarak en een handjevol konsoorten) ofwel doodarm. Een middenklasse die wat solidair zou kunnen zijn met de armen, bestaat hier niet.
Op een dag, toen Sr Suzanne haar wekelijkse toer deed door de armste steeg van Mancheya werd ze aangesproken door de 2 zussen, die nu pas durfden te praten omdat er niemand anders in huis was; de ouders waren te trots om met hun problemen te komen aankloppen bij de zusters; vader werkonbekwaam sinds val van een bouwwerk in Koeweit en nadien zonder pardon naar huis gestuurd, oudste dochter omzeggens blind, derde dochter zwakbegaafd, zoon met zware vorm van epilepsie en jongste zoontje onlangs overleden na val van het terras.
De 'ezel met kar', geschonken door het St.-Jan Berchmanskoor van Deurne was weer 'een druppel op vier poten' en heeft de toekomst van een hele familie een draai in de goede richting gegeven. Straffer nog, vermits Sr Suzanne niet geaarzeld heeft in December, met een voorschot al een ezel en kar aan te kopen en omdat ze werkt met een soort 'microkrediet', voor de aankoop van de groenten (in't groot) heeft ze alweer een spaarpotje op naam van de familie Jamil. Telkens wanneer hij over een kleine reserve beschikt komt hij getrouw zijn lening afbetalen. (Farao's trots!)
Met nog een schepje erbovenop van enkele anonieme weldoeners uit Vlaanderen, kan het project verdergezet worden en de eerste plannen zijn:
- de betalingen bij de apotheker voor de kostelijke medicatie van de epileptische zoon
- naar het ziekenhuis met de oudste bijna volledig blinde dochter voor een ct-scan; zij klaagt voortdurend van zware hoofdpijn en zij kan het daglicht niet meer verdragen. Onze vraag; komt de hoofdpijn echt van haar slechtziendheid of andersom?
- de zwakbegaafde dochter werd opgenomen in het project van Sr. Nadia. Daar is men vorig jaar voorzichtig gestart met de productie van kaarsen; dit moet werk verschaffen aan enkele meisjes die nog nooit zijn weggeweest uit de geitenstal of van de kookplaats en broodoven. Zij zijn mentaal te zwak voor het onderwijs, zelfs voor het alfabetisatieprogramma dat elke kerk aanbied voor de kansarmen. Wonder boven wonder, op één jaar tijd heeft men al een 15-tal meisjes kunnen te werk stellen. Omdat veel woningen niet beschikken over elektriciteit (en water) en omdat de toevoer van elektriciteit dan nog vaak te pas en te onpas door de autoriteiten wordt afgezet, is er hier een grote vraag naar bougies. Ze hebben ondertussen 2 grote winkels als afnemer in de stad die wekelijks een vracht komen ophalen.
De derde dochter werkt dus in het kaarsenatelier en kan op die manier een steentje bijdragen aan het gezinsinkomen.
- de bevoorrading van de 'winkel op wielen'; vermits de prijzen van verse groenten en fruit, net als alle andere prijzen van voedingsmiddelen, crimineel de hoogte zijn ingegaan, kunnen we het ons niet permitteren de hele kar vol te laden, daarom hebben we de kar over twee helften verdeeld, behalve de 'versmarkt' heeft Sr Suzanne een aankoop gedaan van allerlei huisgerei, potten, pannen, glazen , plastieken teiltjes, enz. Wat 's avonds niet verkocht is staat 's nachts niet te verpieteren op de oververhitte binnenplaats waar geiten en kippen ongehinderd de hele lading opsouperen.
Het was dus echt een complete verrassing voor mij die twee zussen, goed verzorgd en mooi gekleed op die vergadering tegen te komen; zij hadden, vlak voor Pasen (hier dus 2 weken geleden) met een 'reductiekaart' enkele mooie spullen mogen uitkiezen in de 'koopjesbazaar' van de zusters
Als twee trotse Nefertiti's veerden ze recht om mij een hand te komen geven en de eer die mij toen te beurt viel, wil ik graag met jullie delen.

Correspondente : Hilde Van Laer

Egypte – 2 mei

Hallo vrienden van het thuisfront, deze morgen ben ik verhuisd naar Sedfa; een goeie 100 km verder naar het zuiden. Ik logeer weer bij de Dochters van Liefde en ik heb hier al meerdere keren studiedagen gegeven voor de scholen die gefinancierd worden door het Vatikaan. Zij betalen mij en met die centjes kan ik het keukenpersoneel van het klooster betalen die elke keer voor alle deelneemsters een warme maaltijd prepareren en een vieruurtje. Ook de juffen zijn vaak zo arm dat ze thuis niet behoorlijk kunnen koken; de jongeren sparen het eten uit hun mond voor de bruidschat en de ouderen onderhouden vaak hun bejaarde ouders en werkloze familieleden. Hier overleeft men dankzij 'de clan'.
Morgen komt Sajedna Kyrillos ( de bisschop voor wie ik in oktober ga werken, inch Allah) hier een afscheidsviering voorgaan voor één van de drie verongelukte Frasicaanse zusters (30 j). Ze kwamen op Sjam em Nesim (2de paasdag) terug van uitstap naar Ismaelieh en het ongeluk is gebeurd vlak bij hun klooster in de buurt van Kaïro. Maar de drie zijn afkomstig van Upper-Egypt.
Egypt chauffeurs zijn gekken in't verkeer. Dus in 1 auto 5 doden en chauffeur zwaar gewond aan hoofd en verder.
Zondag komt Mgr terug voor de eerste communieviering; heel zijn familie woont hier, zodoende. Ik ben vandaag verhuisd met 3 grote valiezen, volle migrantentas, reistas, rugzak en 2 kartonnen dozen. Alles wat niet mee moet naar België mag gestockeerd worden in de 'Moutraneya' (bisschoppelijk Paleis) van Assiut. Mdm. Nahad, de verantw. van de 'Maktebbe Tenmeyeh' komt mij deze week ophalen om enkele van de 10 parochieschooltjes van het diocees te bezoeken, en om uit te zoeken op welke locatie we de studiedagen zullen organiseren. Mgr Kyrillos is content omdat ik eindelijk inga op zijn verzoek. Met de zusters van Dronka (Egypt Scherpenheuvel) heb ik al concrete afspraken voor het 'gezondetandenproject'
Uit ervaring weten we nu dat het niet nodig is om een 'timer' te gebruiken om alzo de kinderen te stimuleren om minstens 3 minuten te poetsen, integendeel; ze weten van geen ophouden en Sr Ruth wil een grote spiegel installeren bij het sanitair hoekje op de speelplaats (omdat het hier NOOIT regent!) en omdat het zo'n grappig gezicht is met al die stralende schuimbekjes.
Donderdag om 21.30u vertrek ik met de nachttrein naar Alexandrië; ik ben welkom bij de zusters in Saint-Antoine. Van daaruit ga ik het 'Asile Internationale' bezoeken. Daar verzorgen de Zusters van Lourdes 'vaderlandsloze' Armeniërs, de overgebleven wezen van de vluchtelingenstroom tijdens de 'genocide' in Turkije begin 20ste eeuw.
Ik heb ook een afspraak met de American school waar ik Madeleine (oud-leerling van mij!) ga bezoeken in haar luxeklasje en met de Italiaanse zusters voor een onvervalste cappuccino. Zij krijgen de envelop van de parochie (rijdende kerststal) voor de melaatsen van Amreya.
Alles verloopt tot nu toe naar wens en ik ben al enthousiast voor oktober.
Dat helpt en dat is nodig want de hele tijd door wordt ik geplaagd door miljoenen vliegen, muggen, vlooien, door de hitte, het stof en het onbeschrijflijk lawaai van de minaretten. El Hamdoelie Allah voor mijn oordopjes.

Correspondente : Hilde Van Laer

Egypte – 15 april 2008

Ik ben er weer helemaal klaar voor; vannacht vertrek ik met een loodzware valies en vier volle reistassen richting Egypte.
Mijn programma ziet eruit als volgt:
Morgen start ik in Cairo met de inrichting van enkele speel- en werkhoekjes in de klas van Nancy. Donderdag gaan we aan de slag met de introductie van kleuteractiviteiten zoals knippen, kleven, stempelen…. Nancy heeft het lerarendiploma van de faculteit ‘Franse letteren’. Omdat het Egyptische ministerie van onderwijs beslist heeft dat elke erkende school moet voorzien in een Engelstalige én Franstalige versie van kleuteronderwijs (met het Arabisch als moedertaal), werd zij door de zusters aangeworven als kleuterleidster. In december stond ze zo onwennig tussen een drukke bende van meer dan 30 kleuters dat ik beloofd heb haar te helpen met materiaal en instructies.
Ondertussen wordt mijn tocht naar het zuiden verder geregeld en hoop ik een drietal weken werkzaam te zijn in El Kousseya; ik wil er in 2 schooltjes, (in de armste wijk van de stad, Zarabi) op verzoek van de directies een project rond tandverzorging lanceren. Zij hoorden van ‘Foi et Lumière’ over het succes van dit project en hoe gelukkig de gehandicapte kinderen van de wijk waren met hun beker, tandpasta en tandenborstel. Ook hier is opvolging nodig en een partij nieuwe tubes tandpasta….
Gisteren kreeg ik de vraag om ook enkele dagen te assisteren in de ‘kippenhokklasjes’ van Mancheya. Misschien ga ik logeren bij de zusters in Sedfa om van daaruit de nieuw opgestarte parochieschooltjes in Amshoul en Bouète bezoeken. Het is in ieder geval een flink stuk in de richting van Shoghrab in de Sahel Selim, waar Abouna Eleya een volledig nieuw Christelijk centrum uit het woestijnzand wil stampen; kandidaat-kleuterjuffen zitten al in ons opleidingsprogramma!
Op de terugreis naar Cairo wil ik een ommetje maken via Alexandrië; daar wachten de Italiaanse zusters op een ‘gulle groet’ uit België voor de melaatsen die zij verzorgen in Amreya.
Dankuwel; met jullie hulp kan ik hier en daar een flink duwke geven aan harde werkers op het missieveld en weer heel wat noden lenigen!
Gelieve nota te nemen van mijn nieuw e-mailadres; magdgeudens@hotmail.com.

Correspondente : Hilde Van Laer

Egypte - 15 oktober 2007

Mijn valiezen staan klaar; 20 kg toegestaan gewicht + 15 kg extra toegestaan gewicht voor ontwikkelingshulp en nog een extra tas met 'overgewicht'. 't Wordt weer spannend om dat allemaal op de band te krijgen : medicijnen, educatief materiaal, kinderkleding en, als ik nog een plekje vind, een partij brillen uit de voorbije zomercollectie van Hans Anders.
Mijn reis van Caïro naar het zuiden is al geregeld en de treintickets zullen klaarliggen.
De zusters hebben weer een goed gevuld programma voorzien, met studiedagen en schoolbezoeken en ze hebben al aankopen gedaan; verf, kleuterschaartjes en veel ' scoubiedoe-draad'.
Dit voor de pakketjes met houten rijgvormpjes die Gergess (poliopatiënt) met zijn figuurzaagje heeft klaargemaakt. Elke school krijgt een pakketje met 10 'rijgdiertjes'; vis, konijn, schilpad...... Hebben ze wat extra's om de kleuters in groepjes te laten werken en spelen.
Deze keer zullen we in de workshops voor de kleuterleidsters leren hoe ze de kleuters kunnen leren knippen en kleven. Ik heb tientallen lijmpotjes mee; de doseerdoppen van de flacons wasspoelmiddel van Aldi, die de klanten laten liggen en repels gekleurd papier (afval van de tijdschriftjes van Averbode).
Voor de bedouïenenmeisjes van de zondagsschool in Nékhéla heb ik een hele partij toiletzeep. De restanten van de hotelzeepjes, die de klanten van 'Intersoc' achterlaten, heb ik versnipperd en week gemaakt in de microgolfoven. Ik heb er geurige, kleurige snippers Marseillezeep (lavendel, kers, oranjebloesem) doorgemengd en er met een vormpje uit de 'Wonderboetiek' mooie stukken van gemaakt. Om het helemaal af te maken heb ik elk stuk zeep op een filterdekseltje (van onze ontbijtactie) gelegd en als geschenkje ingepakt met een cellofaantje en cadeaulint. 'k Heb ook een hele partij zelfgemaakte toiletzakjes, gestikt met staaltjes stof door de naaikring van 'Memisa'. Daarin steken we een tube tandpasta en een tandenborstel. Hebben deze geitenhoedertjes, voddenrapertjes, groentenverkopertjes....... meteen een leuk geschenkje en dan kunnen ze echt aan de slag, nà de vormingssessie over hygiëne in de basiseducatie bij Sœur Pheabe.
Omdat ik de laatste tijd nogal wat moeilijkheden heb om mijn verblijfsvergunning te verlengen, beperken we het programma tot max. 6 weken. (één maand + 2 weken extra kan nog net als toerist !)
De laatste week ga ik, op uitnodiging van Mdm. Farouk, directrice van de Amerikaanse school naar Alexandrië.
Zij wil starten met Franse lessen op de kleuterschool en ze wil wat meer weten over de methode waarmee Madeleine, één van onze juffen die daar nu aan het werk is. De gratis tijdschriftjes van Averbode (franstalige versie) zullen goed van pas komen. Alles is voorhanden, ik zit alleen verveeld met het feit dat ik al de schatten niet in mijn eentje naar ginder krijg.
Ik zal maar genoegen hebben met een 'Malish' wat betekent dat het toch niet zo erg is..........dat is dan maar voor de volgende keer. Groetjes en bedankt voor jullie steun en vertrouwen.

29 oktober

Eerste rapport van mijn activiteiten in El Kousseya.
Het wordt steeds meer een routine; mijn ‘woestijnvalies’ wordt afgestoft en het materiaal dat vorige keer achtergebleven is wordt van de zolder gehaald. Het uitpakken en installeren duurt maar eventjes en de volgende morgen ben ik er weer helemaal klaar voor.
Elke voormiddag bezoek ik een schooltje en neem wat materiaal mee zodat juf en kleuters meteen wat nieuws kunnen ontdekken en uitproberen.
Deze periode en ook tijdens de studiedagen zullen we vooral werken rond manuele activiteiten met kleuters; knippen & kleven, scheuren, stempelen en schilderen.
Een hele omwenteling voor de kinderen die nog nooit een penseel of een schaartje mochten vasthouden en meer nog voor de juf die er al helemaal geen zicht op heeft wanneer haar kleuters niet meer de hele dag op hun stoeltje geplakt zitten............
Maar de vraag is groot naar methodes en materialen.
Omdat er nog een week Alexandrië op het programma staat beperken we ons deze keer tot de kleuterschooltjes en wijkafdelingen van de 2 missieposten: Sedfa en El Kousseya plus enkele autonome parochieschooltjes.
Omdat de juffen geen enkele pedagogische opleiding hebben en ook geen bruikbare handleidingen, heb ik een pedagogische map ontworpen wanneer de verschillende gradaties van de kleutertechnieken zijn uitgelegd en uitgewerkt. Bishoy heeft met zijn mooiste handschrift er in enkele Arabische zinnen de uitleg bijgeschreven. Deze map voorziet elke juf van voldoende ideetjes voor een gans schooljaar knip-, kleef- en schilderplezier. Omdat er in de woestijndorpen geen schoolmateriaal, laat staan knutselgerief te vinden is, behelpen we ons met.......doseerdoppen van de wasverzachter van Aldi, die door vele klanten worden achtergelaten. De lijmborsteltjes heb ik gevonden in het winkelcentrum, kleefbordjes heb ik gemaakt van een stuk karton met daarop de folie van zelfklevende plastiek waarmee ik de puzzelstukken verstevig en de prenten uit de do-re-mi-kes wat duurzamer kan maken door ze te beschermen tegen het stof. De schooltjes hebben vaak geen glasramen, hoogstens vliegengaas, waar de woestijnwind ongehinderd stof en zand naar binnenblaast.
En het gekleurd papier waarmee we naar hartelust kunnen werken heb ik gered uit de papiermand van een Intersoc-hotel; de ingevulde quizvragen van de vakantiegasten.
Voor de grote aankopen van schaartjes, penselen en verfpoeder kon ik rekenen op Sœur Ruth die de betere winkels weet te vinden in Alexandrië en die allang de gewoonte heeft om de facturen netjes bij te houden........
Na de studiedagen bezoek ik elk schooltje waarvan de juffen aanwezig waren, om het materiaal ter plaatse in de klasjes te introduceren.
Voilà, dat is het plan en momenteel zit er een goeie vaart in. Wordt vervolgd.

13 november

Vrijdag 9 november hadden we een tweede studiedag met hetzelfde programma, ditmaal in de regio Assiut.
Omdat de communicatie steeds vlotter wordt, verliep alles, in grote lijnen althans, naar wens. De juffen geraken gewend aan mijn talen- en gebarencocktail en ikzelf doorzie steeds beter hun smoesjes .................... waarom de verfpotten nog steeds, sinds vorig schooljaar onder het stof zitten, waarom de veters uit de rijgvormpjes verdwenen zijn en de kleuterschaartjes. En vooral waarom ze ècht niet op tijd kunnen komen. Klokvaste tijden aanleren en de afspraken nakomen blijft een zeer zware bedoening, vooral voor ‘ natuurmensen’ die gewoon hun biologisch ritme volgen het helemaal niet snappen waarover ik mij druk maak, wanneer 30 kleuters anderhalf uur op hun stoeltje geplakt zitten, omdat de juf, gastvrouw van de dag, haar schoonzus moest assisteren bij de bevalling, omdat de chamoesa (buffelkoe) naar de markt moest, omdat de schoonmoeder buikpijn heeft...............Zij leven getrouw volgens hun biologisch ritme en dat van hun vee; de rest heeft minder belang. Maar alle afspraken worden nageleefd, zij het voor of nà zonsondergang..........Om soms de moed bij te verliezen en de hele bedoening te annuleren.
Gelukkig was dat nèt niet nodig, want de nieuwe wereldburger liet op tijd van zich horen en iedereen was verrukt over het blijde nieuws.:” De broer van Juf Aweyda heeft een dochtertje!” en verder waren er geen rancunes meer. ‘This is Egypt’ zegt de onderwijsverantwoordelijke en iedereen was weer blij en tevreden !
Gelukkig kon het hele programma worden afgewerkt en elke school kreeg een koffertje met 10 nieuwe rijgfiguren en scoubidoudraad ( geen veters !!!!!), een map met werkplaten uit ‘do-re-mi’ en een pedagogisch dossier met uitgewerkte modellen voor kleuteractiviteiten; knippen, kleven, schilderen, puzzelen.
Jammer genoeg had ik geen reserve-‘cadeautjes’ voorzien voor de juffen van schooltjes uit de buurt en voor de onderwijsverantwoordelijke van de 10 kleuterschooltjes van het diocees Assiut, die zichzelf hadden uitgenodigd en voor wie we dringend extra stoelen moesten aanslepen. We legden een voorlopige agenda vast; ‘Inch Allah’, voor hèn een aparte studiedag in oktober 2008.
Vermits we konden logeren bij de zusters, gingen we de volgende dag enkele schooltjes in de buurt bezoeken.
In Bouète zitten 66 kleuters van 5 jaar in één klas met één juf. Niks geen speelgoed, verf, knutselgerief of tekenkrijtjes. Voor elke kleuter een boekenpakket, rekenen, Arabische taal, Engelse taal en een potlood.........Niks geen leermiddelen, letter- of leeskaartjes, cijferspelletjes of telraam. Alleen een afgeleefd schoolbord en de juf, in de éne hand een stompje krijt, in de andere hand de stok en natuurlijk een schurende krijsende stem.........Heel het pedagogisch arsenaal in eender welke opleiding in Egypte bestaat uit een schoolbord, de stem en de stok van de leerkracht. Alle kennisoverdracht gebeurt verbaal; het éne oor in en het andere oor weer uit.............
Priesters, die door hun bisschop voor een bepaalde periode naar Rome, Taizé, Zweden of Amerika worden gestuurd, ontdekken natuurlijk dat het ook anders kan, maar hoe eraan te beginnen?
We waren dus uitgenodigd door Abouna Eleya, hoogleraar in Kerkelijk Recht in Caïro, maar die keer op keer, nà zijn lezingen aan de universiteit weer 600 km. naar het zuiden reist, om zoveel mogelijk aanwezig te zijn in de twee doodarme parochies die hem werden torgewezen. Deze man is volgens mij zeker niet genoeg fotogeniek voor onze ‘Slimste mens’ , maar hij heeft een droom = ‘helm’ .Hijzelf spreekt van ‘achlem’ wat een zeer geliefde meisjesnaam is en betekent ‘mijn droom’.
Je raadt het al; hoe kunnen we het kleuteronderwijs in deze verre woestijndorpen een beetje kindvriendelijk maken? Waar halen we de centjes om het donkere grijze beton in de klassen een beetje op te fleuren met een likje verf. En als we speel- en werkhoeken organiseren, wie voorziet ons van een speelmat, een boekenrekje, een poppenserviesje, enkele tonnetjes blokken en constructiemateriaal. Natuurlijk gaat Abouna’s droom veel verder en graag wil hij, in het verre gehucht (de naam ontsnapt mij nu) een volledig nieuw gebouw neerzetten met een paar klasjes en bovenop een flatje, op de plaats waar nu een vervallen krot staat .......zijn residentie ter plaatse!!!!!!
Genoeg groezelige kindjes in de stofferige steegjes en misschien wel evenveel enthousiaste kandidaat-juffen bij de geiten en aan de broodtrog en -oven!
En ondertussen verandert stilaan het klimaat. De hitte van overdag, die tot vorige week de ganse nacht in de woningen bleef hangen wordt nu weggeblazen door een frisse bergwind. Hopelijk gaat nu ook de smogg een andere richting uit; sinds de mensen steeds minder hun brood op ’Faraonische wijze’ in de alomgekende antieke kleiovens bakken, blijft steeds meer rommel en afval in de straten liggen. Ze weten nu ook geen blijf meer met de hopen gedorste maïsstengels en met de gedroogde koemest. Daarom worden er overal, te pas en te onpas vuurtjes gestookt die de hele nacht blijven smeulen. Sluit je ’s nachts de ramen, dan lig je de ganse nacht te woelen tussen de bezwete en kleverige lakens. Laat je de ramen open, dan sta je ’s morgens op met zwarte randjes aan je neusgaten!
Ik ga nu eindigen want ik wordt seffens opgehaald voor een derde studiedag, ééntje voor de juffen van de Orthodoxe parochieschooltjes.
Saleim !

Correspondente : Hilde Van Laer

Egypte - 26 maart 2007

Hier volgt een ingekorte vertaling en een beetje randinformatie bij een mail ontvangen uit El Koussieh.

Het opleidingsprogramma voor de kleuterjuffen in de missiepost van El Koussieh blijft voortaan doorlopen, ook als ik niet ter plekke ben. Misschien is dat wel de grootste verdienste : nl. dat de juffen van de afgelegen parochieschooltjes de nood ervaren aan meer vorming en dat ze daarvoor graag naar de missiepost komen.
Eind vorig jaar zijn we gestart met een speciaal programma voor 'debutanten-kleuterleidsters' zodat er steeds enkele mensen klaargestoomd worden om lege plaatsen in te vullen, bv. wanneer een opgeleide juf emigreert, trouwt of een kindje krijgt. Vaak weet de nieuwkomer niet wat ze met het educatief materiaal aan moet of hoe ze een groep kleuters moet aanpakken. In dit nieuwe systeem leert de juf het vak al doende, door te assisteren in een goed draaiend klasje en met de nodige theoretische ondersteuning op studiedagen, gegeven door de gepensioneerde Mdm. Rosine.
Zodoende kon men in Amshoul onlangs een 'nieuw' kleuterschooltje openen.
Onderaan vindt ge een gedetailleerd verslag van activiteiten en uitgaven. Ik had vooraf de locatie zelf bezocht en de mogelijkheden grondig doorgepraat met Abouna Andrawos (even oud als onze Geert !!!!!) Maar ook in Péblau staan ze te trappelen om te starten met een schooltje, om de talrijke kindjes uit de stoffige stinkende steegjes op te vangen. Alléén op die manier kan men een goede medische verzorging garanderen (opsporen van besmettelijke ziektes en ondervoeding), worden ze op een verantwoorde wijze bezig gehouden en kan men hen een behoorlijke maaltijd aanbieden.
Ondertussen bereikte ons ook een vraag om hulp vanuit het dorp Péblau. Weet je dat dit het 45 ste schooltje zal zijn, waar de kindjes wel wat meer mogen dan alleen maar letters en cijfers afdreunen en inoefenen in een schriftje, maar waar ze ook mogen spelen, kliederen, puzzelen............
Omdat ik het volste vertrouwen heb in Sour Ruth en al jaren met haar samenwerk, heb ik niet gewacht tot mijn volgende reis, maar heb ik al 2 stortingen gedaan op de rekening van het 'Maison Mère' Rue du Bac, Paris, zodat ze verder kunnen, met jullie hulp !
Bedankt aan alle lezers en sympathisanten van 'De Brug'.

Magda Geudens.

Correspondente : Hilde Van Laer

Egypte – 22 februari 2012

In de bijlage stuur ik een overzicht van mijn bijdragen voor de werking van de kleuterschool Santa Teresita in de volkswijk Raz el Soda in Alexandrië en verder krijgt u een bloemlezing als toemaatje.
Er schijnt maar geen einde te komen aan de beruchte januariregens die de hele stad in een mum van tijd onder water zetten.
Niet zo erg in de betere wijken waar de stoepen meer dan een halve meter hoog zijn en de straten geasfalteerd. Maar wel een ramp voor de volkswijken waar de zanderige pleinen plots vol plassen komen te staan en modderstromen diepe geulen graven in de straten. Ook het huisvuil dat her en der tussen de geparkeerde auto's opgehoopt ligt, spoelt mee tot in de portalen van de flatgebouwen en tot diep in de steegjes. En dit, in vogelvlucht nog geen halve kilometer verwijderd van de chique corniche met de luxehotels en de riante flatgebouwen! Het werd dus een hele onderneming om, zondagmorgen met propere schoenen en droge voeten in de parochiekerk te geraken, drie straten hier vandaan. We reden met het Aziatisch minibusje van de zusters (een verlengde tok-tok), in een slakkengangetje, slalommend tussen de kuilen, voetgangers en winkelstalletjes ontwijkend. We moesten meerdere rondjes rijden, want elke keer was de toegang tot de kerk versperd door geparkeerde auto's en uitstappen voor de halfopenstaande poort had geen zin, gezien de zusters bezorgd waren voor hun gepoetste schoenen en hun zondagse habijt. Aan de straatkant zag je geen enkele aanwijzingen dat er, achter de hoge verweerde muur een kerk stond en ik heb er ook geen klokkentoren kunnen ontdekken. Neen, hier geen nostalgisch plaatje van een dorp waarvan de huizen gezellig tegen de kerk aanleunen en een toren die daar trots bovenuitsteekt zoals je dat soms ziet bij 'Man bijt hond'! Hier ook niet een historisch stadsplein aan de voet van een kathedraal met een majestueuze gevel en een gotische klokkentoren.
Hier regeren de duizenden minaretten, wiens galmende luidsprekers alle klokkengelui overstemmen en wiens flikkerende torens overal opdoemen als dreigende vingers in de nacht. De kerk zat, zoals gewoonlijk, stampvol; mannen en vrouwen apart en de kinderen pendelden tussen papa, mama en oma of één van de vele tantes.
En zoals elke keer weer, grijpt zo'n viering mij naar de keel; het enthousiasme waarmee iedereen de oude koptische hymnes meezingt, de ingetogenheid tijdens de consecratie, waarbij iedereen de hele teksten meemurmelt, de ontroerende overgave met opgeheven handen bij het 'Onze Vader'.
"Het is op plaatsen als deze dat deze mensen kunnen tonen wie ze zijn, even kunnen herademen en uiting kunnen geven aan hun angsten en aan het gevoel van onderdrukking", zegt Sœur Belia want iedereen herinnert zich nog die keer dat woedende buurtbewoners, hier niet ver vandaan, de toren van de Sint-Antoniuskerk beklommen om het kruis aan diggelen te slaan!
Ik kon het niet laten, dus heb ik een flinke fooi in de offerblok voor de armen gestoken, uit dankbaarheid voor mijn sponsors en voor iedereen die begaan is met het lot van de Christenen in het Midden-Oosten.
Zo is het gegaan en de H. Maagd is mijn getuige, want in dit verdoken armoedige kerkje heb ik, onder haar devote blik, een kaars aangestoken, speciaal voor uw intenties.

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte – 18 juni 2011

Ik ben bijzonder blij en fier dat ik jullie enkele mails kan doorsturen met recente foto's van 'het huis van de promotie'.
Ze hebben flink doorgewerkt, daar in het verre woestijndorp Mancheya El Cobra.
Sr. Suzanne Selim had maar één doel; de ateliers zo vlug mogelijk openstellen voor
een twintigtal meisjes (zonder enig toekomstperspectief) om ze een zinvolle dagbesteding te bieden.
De hele parochiegemeenschap was in de weer, terwijl elders in het land de politiek en de grote bedrijven plat lagen en de wereld toekeek op het gedoe rond het Tharhirplein! En nu houden ze er hun hart vast omdat de (voorheen verboden) organisatie van de Moslimbroeders thans erkend wordt als politieke partij met het recht om op te komen bij de verkiezingen. Welke toekomst wacht nu voor de Kopten???
Op de foto’s ziet U de meisjes aan het werk in het kaarsenatelier. Omdat er in de dorpen vaak elektriciteitspanne is, is de vraag naar kaarsen groot. De zusters kunnen rekenen op een groothandelaar die regelmatig de stock komt ophalen.
In het 'inpakatelier' worden geroosterde dennen- en pompoenpitten verpakt in kleine porties, geschikt voor de verkoop op straten en pleinen en zelfs in de treinen.
Binnenkort wordt het 'juweeltjesatelier' geopend en een 'parfumerie' waar ze flaconnetjes vullen met ambachtelijk vervaardigde parfums.
En er was ook sprake van een atelier voor vlechtwerk waar men huisraad en kleine meubelen gaat vlechten met de stevige hoofdnerven van palmboomtakken.
En dat alles, mede dank zij jullie steun bij de restauratie en de inrichting van het 'huis van de promotie', waarvoor onze oprechte dank.
Mail van 19 juni
in onderstaande mail vind u een financieel verslag van Sr Belia, die in Alexandrië (Egypte) een kleuterschooltje runt voor de kinderen uit een arme volkswijk.
Vorig jaar hebben wij samen de hele school (5 klassen) gereorganiseerd; geen stok in de klas en geen moeilijke reken- en schrijfoefeningen, maar leuke speelhoekjes met blokjes, prentenboekjes, puzzels en educatieve spelen.
We lanceerden ook het project van de 'gezonde tandjes' en meer dan 40 kleuters konden om de twee dagen hun tandjes poetsen onder toezicht van de kleuterjuf en het keukenpersoneel. De laatste schooldag kreeg elk kind zijn tasje met beker, tandenborsteltje en tube tandpasta mee naar huis.
Ook kregen de kleuters elke dag een halve mandarijn of een halve banaan, een halve augurk of een halve wortel…als gezond tussendoortje.
Graag willen we in oktober het hele programma weer heropstarten. Natuurlijk wil ik ook dan weer enkele boeiende kleuteractiviteiten demonstreren tijdens een workshop met kleuters en kleuterleidsters.
Bedankt voor uw interesse en uw sympathieke steun,

Correspondente : Hilde Van Laer.

Egypte – 4 mei 2011

Het is dit jaar de eerste keer sinds 1999 dat ik in het voorjaar niet durfde vertrekken. Ik had nochtans graag een paar weken gewerkt in Alexandrië en daar een ontmoeting geregeld met de zusters uit het zuiden. Mijn laatste beetje goesting verdween algauw toen Sœur Charlotte liet weten dat er ook in die regio sprake was van overvallen en ongeregeldheden.
De criminelen, door Moebarak bewapend en vrijgelaten op de tweede dag van de volksopstand lopen nog vrij rond…
Drie weken geleden werd in het bisdom Assiut weer een Koptische priester vermoord en vorige week kwamen de moslims in het zuiden massaal op straat om te protesteren tegen de benoeming van een nieuwe gouverneur die Kopt is…ze beweren dat een Christen niet in staat is om een moslimsamenleving te leiden!
Gelukkig lopen de projecten door en wordt er naarstig verder gewerkt in de vele missieposten van de Dochters van Liefde van St.-Vincentius, waar ik gewoonlijk gastvrijheid geniet.
Zij blijven op ons rekenen want zonder onze steun geraken ze geen stap verder!
Daarom hebben Bart en Ik een alternatief gezocht. Op 16 mei reizen we met de TGV naar Parijs. We worden verwacht in Rue du Bac en daar kunnen we centjes overhandigen aan Sœur Françoise Petit, 'conseillère' van de Dochters van Liefde, die pas terug is van een bezoek aan de missieposten in Libanon. Zij zal ervoor zorgen dat de centjes veilig en vlug in Opper-Egypte geraken.
We zullen volgende 'enveloppekes’ voorzien voor projecten die nu onze steun nodig hebben, om de werking ervan te verzekeren tijdens de zomermaanden.
• voor de restauratie van 'het huis van de promotie'. 2.250 euro
Vorig jaar kon de parochiegemeenschap van Mancheya el Cobra een vervallen gebouw aankopen dat men nu volop aan het restaureren is. Men wil er enkele ateliers in huisvesten voor zwakbegaafde vrouwen niet 'uitgehuwelijkt' geraken en die geen enkele bezigheid vinden in het woestijndorp.
• voor de aankoop van vloeistoffen nodig voor medische analyses in het dispensarium van Abbassieh (Kaïro) 1.000 euro verantw Sœur Marcelle Bichara en Sœur Camilla
• voor de zomerkampen van kinderen van de vuilnisbelten en de volkswijken. 1.000 euro

Correspondente: Hilde Van Laer

Egypte - 8 juni 2007

Het heeft heel wat moeite gekost voor de zusters in Egypte om deze foto's door te mailen. De eerste zending; een dikke envelop (met 2 X elke foto) viel, leeggehaald en netjes weer dichtgeplakt, bij mij in de brievenbus.
Meerdere pogingen met internet mislukten, maar uiteindelijk lukte het toch.
Deze foto's werden gemaakt in februari l.l. bij de 'opening' van een nieuw parochieschooltje in Amshoul.
De twee juffen, Teiheini en Racha kregen hun opleiding in de missiepost van El Kousseya, waar ze intensief begeleid werden door Sœur Ruth en de gepensioneerde Mdm. Rosien en ze waren vorige herfst ook aanwezig op de studiedagen. Op verzoek van Abouna Androwes hielpen we met raad en daad en Belgische centjes bij het opknappen van het vervallen parochiezaaltje, waarin twee klasjes werden ingericht. Gelukkig kwam er een spontane gift van vrienden op bezoek voor de aankoop van het klasmeubilair en speelgoed. Ook kon de schaduwrijke zanderige binnentuin ingericht worden als speelplaats. Dit is niet het eerste en enige en hopelijk ook niet het laatste schooltje dat we, sinds 2000 in de woestijn hebben ingericht.
Het is de bedoeling dat we nog meer parochiepriesters kunnen helpen bij het organiseren van kinderopvang in de doodarme dorpjes, waar talrijke kindjes rondlopen voor wie onderwijs, laat staan kleuteronderwijs tot nog toe onmogelijke is.
Maar dan moeten we eerst kleuterleidsters klaarstomen die de taak op een verantwoorde manier kunnen waarmaken. Dankzij een beurs van Satimo, van de Abdij van Loppem, konden Sœur Ruth en Mdm. Rosien met veel enthousiasme starten met een vormingsprogramma voor kandidaat-kleuterleidsters. Het doet goed te weten dat de projecten onverminderd doorlopen, ook wanneer ik niet te plekke ben.
Op dit moment ben ik hard aan 't sparen voor mijn vertrek in oktober (nà de Ramadan!)
Dan staan er weer vormingsdagen op het programma en natuurlijk ook een bezoek aan het nieuwe schooltje.
Groetjes en hartelijk dank voor uw steun en sympathie.

Correspondente : Hilda Van Laer

Egypte - 30 november 2006

Hallo lieve lezer, nog even ben ik op Egyptische bodem, een moment om mijn laatste impressies
mee te delen. Er is dus een groepje vrienden op bezoek en samen hebben wij de projecten in
Opper-Egypte bezocht, maar omwille van het Farao-verleden van het land, wilden zij ook het museum in Caïro en de pyramides van Gizeh bezoeken. Daarvoor hadden zij vanuit België een hotel geboekt, met alles erop en eraan. Grote vergissing dus, want het luxe-hotel bleek een onderkomen bedoening en het tweede hotel was nog schrikwekkender, met zijn roestige lift in een lugubere liftkoker. De zusters hadden dit voorzien en, al in het zuiden kregen wij het aanbod om in het gastenverblijf van hun klooster in Abbasieh (Kaïro), te logeren. Zoals elk klooster in en ontwikkelingsland, hebben ook zij enkel projecten. Deze keer wil ik het hebben over de okkattam; dit zijn de vuilnisbelten van Caïro. Verschillenden onder jullie hebben deze (afgesloten) wijk bezocht, maar ook velen kennen het werk èn het boek van Soeur Emanuelle over haar leven tussen de voddenrapers. Zij heeft er meerdere projecten opgestart, o.a. een crèche, een basisschool, en recyclageatelier voor papier (mooie mappen, wenskaarten enz) en vodden (veelkleurige tapijten en lopers). Nu blijkt dat, sinds Soeur Emanuelle het project heeft overgedragen aan een Egyptische directie, een groot aantal kinderen niet meer naar de school kan, omdat de nieuwe directie 'schoolgeld' vraagt...............
Het is daarom dat de 'Filles de la Charité' dagelijks twee bussen naar deze wijk sturen om er 80 lagere schoolkinderen op te halen. Deze kinderen krijgen een warme maaltijd en gratis medische verzorging. Alsook bezorgen de zusters hen tegen Kerst en Pasen een kledingpakket en een winter- en zomerpakket. Natuurlijk was dit een schokkend bericht voor ons en eens temeer blijkt dat we niet te lichtzinnig moeten zijn met onze steun.
Hartelijke groeten en graag tot gauw.

Correspondente : Hilda Van Laer

Egypte - 3 november 2006

Zou het kunnen dat, als iemand fabelachtig rijk kan zijn, er ook iemand fabelachtig arm kan zijn? En hoewel ik allang beter moest weten, toch verbaas ik er mij elke keer weer over.
Misschien speelt mijn allergie tegen het onrecht mij parten, sorry!
Terwijl de hoge heren nog lang kunnen doorfeesten dankzij de jaarlijkse gulle gouden handdruk van Uncle Sam en andere 'Big Brothers', zakt het volk verder weg in armoede en doffe ellende, vaak zonder stromend water, zonder elektriciteit of telefoonverbinding in de huizen. Wie dicht bij een moskee woont, kan gratis meeprofiteren van de honderden flikkerende lampjes .
Gisteren dus naar zo'n godvergeten plek geweest in de woestijn. De protestante Pastor Naged had mij tegen wil en dank meegesleurd naar Sanabo, waar een moedige dame, zonder enige vergoeding dagelijks 30 kindjes opvangt in een geïmproviseerd klasje in de oude vervallen kerk. Onderhoudswerken aan kerken en religieuze gebouwen zijn hier al sinds 50 jaar verboden door de autoriteiten, zo hoopt men de dat de kerken uiteindelijk instorten en daarmee ook het Christendom kan verdreven worden! De kleuters zaten op een mat in het portaal te wachten, gevangen tussen 4 kerkbanken. Gelukkig viel er daglicht binnen door de ramen boven hun hoofdjes. In de hoek een stapel goedkope plastieken kinderstoeltjes; blikvanger dankzij de frisse kleuren in deze sombere grijze ruimte.
Geen mooie platen aan de muur, geen planten, geen speelgoed, geen kleurpotloden of stiften, niks van dat alles. Buiten was een schrijnwerker bezig tafeltjes te timmeren met enkele ruwe planken en roestige nagels ... Gelukkig had ik mijn vermaarde geruite migrantentas bij; ik zocht naar een hamer, twee nagels, een touwen wasspelden en begon met een prentenverhaal. De kleuters vertelden wat er op de afbeeldingen stond, die door de ijverige juf aan de wasdraad werden opgehangen en ik kreeg meteen een gratis les Arabische woordenschat en zinsbouw.
Maar er zat nog meer in die tas; zelfgemaakte werkbordjes, van een stuk karton, beplakt met' boterpapier' en omlijst met een reep gekleurde tape, net echt. Bij Wereldmissiehulp had ik, nà de mailing voor hun jubileumfeest, tientallen van deze folietjes uit de papiermand gevist. De kleuters werden op een stoeltje gezet, per 5 per kerkbank en konden starten met frisse gekleurde plasticine op hun nieuwe 'boetseerbordje'; de kerkbanken bleven proper, maar ook de plasticine .
Gelukkig waren er ook 2 (yoghurt- )emmertjes met Belgische blokjes voor de kindjes die op de mat mochten spelen. Toen iedereen bekomen was van al dat moois, was het tijd voor wat muziek en ritmiek; met mooi op maat gezaagde gedroogde maïsstengels tikten de kleuters het ritme van een kleutermelodietje.
Commentaar van de Pastor, het plaatselijke parochieteam en de juffen; 'hassel' (=honing), meja-meja (=100 op 100), 'haeyil' (=zalig),
'k Heb de Protestante juffen van de twee protestante schooltjes meteen uitgenodigd op de volgende conferentie in onze missieschool (12 november eerstkomend) zodat ze wat ideeën kunnen opdoen i.v.m. kasinrichting, speel hoekjes en kleuteractiviteiten.
Met dit fameuze nieuwe schooltje (momenteel met 1 klasje) erbij, hebben we met ons trainingsprogramma een bereik van 41 scholen, met respectievelijk 2, 3 tot en met 7 klasjes.
De meeste van de 18 Orthodoxe schooltjes zijn zo arm als dat van Sanabo en de klasjes kan je vinden op de gekste plaatsen, tussen de pilaren van de kerk, in de crypte of op het dak, tussen de koepels!
Van een nieuwbouw voor een (Christelijk) schooltje is gewoon geen sprake, en toch voor een plekje in deze schooltjes zitten er in de stoffige steegjes nog honderden kindjes te wachten. De staat is niet in staat om onderwijs, laat staan kleuteronderwijs, te voorzien voor de 1 miljoen kindjes die hier jaarlijks geboren worden. Daarom willen de kerken daar wat aan doen, met de nodige tegenwerking van de (plaatselijke Moslim-) autoriteiten.
Met dit verslag, probeer ik een beeld te geven van mijn activiteiten hier, maar de opdracht stopt niet aan de schoolpoort; in de missiepost zijn de lokalen dag in dag uit benomen door allerhande activiteiten; vooreerst dagonderwijs, in 2 circuits wegens teveel leerlingen en te weinig lokalen, basiseducatie, alfabetisatie, promotie van de vrouw, catechese, leergangen snit en naad, tricoterie en broderie, kaarsenmakerij, houtsnijwerk, activiteiten voor gehandicapten, dispensarium en ambulante ziekenzorg; met de vaccins in de koelbox. Met andere woorden; waar de staat het laat afweten, staan de kerken klaar voor de opvang, medische zorg en educatie van het volk.
Aan iedereen die ons hierbij steunt, op eender welke manier, 'Shokran ehales' of vreselijk bedankt.

Correspondente : Hilda Van Laer

Egypte - 21 oktober 2006

Hallo, een warme winderige groet vanuit de woestijn.
Voor mijn trouwe lezers volgt er later nog een fatsoenlijk verslag, maar nu even dit, terwijl de zusters hun psalmen zingen en de telefoon beter even niet rinkelt en ik dus vlug kan meedelen dat we dringend op zoek zijn naar sponsors voor een ezel. Misschien klinkt dit grappig, maar de realiteit is schrijnend. Bij Mervat, één van de juffen van onze kippenhokklasjes zijn er het voorbije jaar vier sterfgevallen geweest; eerst de zenuwzieke moeder, nadien de vader met kanker, daarna de inwonende grootmoeder. En tot overmaat van ramp bezweek onlangs de ezel toen hij was verhuurd aan een buurman om een vracht te vervoeren.
De oudste zoon, gehuwd en vader van twee kleine kinderen krijgt er plots de zorg bij voor zijn 4 jongere broers en twee zussen, die niet kunnen uitgehuwelijkt worden als er geen bruidsschat is. Hij is dus over de bergen naar Lybië getrokken om daar aan de kost te komen als groenteverkoper, in de hoop af en toe wat geld te kunnen opsturen naar zijn achtergebleven familie.
De jongere broers gaan elke dag naar het dorpsplein, in de hoop dat een landeigenaar hen wil inhuren als dagloner voor het werk op de velden. De zusters hebben de situatie ernstig besproken en zij denken dat het goed zou zijn als we de jongens een ezelsveulen zouden geven, die ze dan kunnen trainen voor het werk en waarmee ze dan vrachten kunnen vervoeren voor de boeren. Met een ezel zullen ze allicht veel vlugger werk krijgen en hun steentje kunnen bijdragen aan het gezinsinkomen. Voor een goeie 100 euro kunnen we een redelijk dier kopen op de wekelijkse veemarkt. Je mag er ook voor kiezen één of meerdere poten te sponsoren of de kop met liefst twee
oren, maar het hele beest met alles erop en eraan mag ook. Wie een ideetje heeft mag het altijd laten weten.
Alvast bedankt voor jullie vriendschap en steun van ver.

Correspondente : Hilda Van Laer

Alexandrië - 2 mei 2006

Eerste impressie: het is hier heet, heel heet, minstens 40 ° en op het terras vlakbij mijn werkkamer, misschien wel 50 ° met een hete woestijnwind die de huid geselt en oren en neusgaten, inclusief alle poriën verstopt … Tussen 15 april en 15 oktober is het hier eigenlijk niet te doen. Niet voor niks dat de
mensen niet vooruit kunnen en dat de kleuters meer en meer afwezig blijven.
Vandaag bij Ab. Benjamin in zijn pas opgestart kleuterschooltje geweest: armoedig maar proper en enthousiaste juff en. Hij kreeg onlangs een officiële permissie dat het mag blijven, maar de aanpas-singswerken (overdekte speelplaats op het dak en dergelijke) mogen niet.
Samen met hem naar Abouna Biemen thuis geweest op de thee. Die is nu de priester van de St. Johnparochie in de Moutraneya. Hij zal ons met open armen ontvangen tussen 20 en 30 november. Eerst enkele dagen in Kousseya in het bisschoppelijk paleis en nadien in het bezinningscentrum. Ana-fora met het commentaar: ‘Th is is your home and it will be always your home and youn know it’.
Dus wilde hij niet horen van een dagprijs voor het bezoek van mijn Belgische vrienden, we mogen de werken van het bisdom steunen … De conferentie voor begin november e.k. krijgt vorm. Ik had giste-ren, samen met Soeur Esther van Sedfa, een telefonisch gesprek met Mdm. Teiheine, de verantwoor-delijke voor alle katholieke kleuterscholen aangesloten bij de ‘Association pour le développement de la Haute Egypte’. Dat zijn er 14 in het bisdom Assiut, maar we nemen er nog 2 bij van het nabije bisdom Minia.
Het zal grotendeels een herhaling worden van het programma van de voorbije jaren bij de ‘Saint-Vincent-scholen’. Mdm. Teiheine heeft de evolutie en de frisse ideeën opgemerkt en wil dat de andere scholen ook evolueren naar een systeem waarbij de kinderen zelf actief mogen zijn, i.p.v. alsmaar teksten te scanderen en sommen op te dreunen.
Ze hebben al een jaarplanning klaar met een aantal thema’s waarvan ik er enkele (op haar verzoek) zal uitwerken met allerhande activiteiten en modellen.
Deze scholen ontvangen geen do-re-mi-kes en dus moeten de oefeningen en de creatieve werkjes nog voorbereid, uitgewerkt en eventueel gekopieerd worden, zodat er 16 pakketjes klaarliggen + het nodige materiaal voor een workshop, waarop ze zelf modelletjes kunnen uitproberen. Ik heb er echt zin in.
Deze studiedag mag doorgaan hier in de zaal van onze school in El Kousseya en dit op een normale klasdag, zodat iedereen moet aanwezig zijn. De Association betaalt de huur voor de zaal en mis-schien nog meer... Kan ik weer een paar klasjes laten opknappen!
Dus woensdagnamiddag 10 mei vertrek ik met Soeur Ruth naar Sefa, en van daaruit reis ik vrijdag-middag naar Alexandrië. Een grote stap richting België.

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 20 november 2005

Dr. Safwat was vandaag op de conferentie en bracht een cd mee over zijn project: revalidatie en re-habilitatie van brandwondenpatiënten; beter dan het animatiefilmpje van Greet Rouffaer dat wij ge-bruikten in het Provinciaal Veiligheidsinstituut, want de beelden waren uit eigen omgeving en beter
herkenbaar voor de meisjes. Alvorens hij de film startte, liet hij de foto van Lotte (een kleindochter om trots op te zijn..........) op het scherm verschijnen, (die hij eerder op zijn laptop gesafed had om even-tueel voor mij in kleuren af te printen). Daverend applaus in de zaal toen ze hoorden wie dat kleine meisje met de koddige staartjes en het jolige gezichtje was (is).
Dus conferentie en workshops reuze geslaagd en iedereen met massa ideetjes en modelletjes naar huis.
Morgen de theorie van vandaag met de juffen van Zarabi uitproberen in hun schooltje, of naar Assiut om verblijfsvergunning te laten verlengen.
Ik ben juist terug van het Orthodoxe Bisschoppelijke Paleis. Ik had er een afspraak met Sajedna Tho-mas. Hij wil een aanvraag bij 'Missio' ondertekenen voor de projecten van de nieuwe parochies van van Abouna Benjamien en van Abouna Armeya. Beshoy zal hen helpen bij het opstellen van het ver-zoek tot hulp. Misschien kan ik volgend weekend met iemand van zijn bedienden of met hemzelf, mee naar Anafora, (onthaal- en bezinningscentrum in een plantage in de woestijn), want nu ben ik echt moe, mentaal en fysiek. De conferentie vraagt een enorme inspanning qua communicatie, simultaan Engels met Beshoy, Frans met de zusters en daar tussendoor Arabisch met de juffen.
De geplande conferentie voor mei 2006 (voor alle 13 katholieke congregaties die in het bisdom Assiut kleuteronderwijs organiseren) krijgt stilaan vorm. Bisschop William Kyrollos zal onze gastheer zijn en ik mag gebruik maken van de accommodatie in het Catechetisch Centrum aldaar.
Ik hoop echt dat 'De Brug' mij verder wil steunen, want in de meeste van deze schooltjes ontbreekt het aan eender welk pedagogisch materiaal en/of speelgoed.
Verder nieuws volgt en tot dan. Gezandstraalde groeten uit de woestijn.

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 18 november 2005

Vandaag in Assiut geweest, vertrokken met de bus die elke week de studenten voor het catechetisch centrum komt ophalen en aldaar opgehaald door Dr. Safwat, degene die we ontmoet hebben bij de zusters in Alexandrië. Hij heeft mij rondgeleid in zijn 'brandwondencentrum'. De meeste slachtoffers zijn jonge vrouwen die in een zodanig conflict zijn met de schoonmoeder, waar ze na hun huwelijk ge-dwongen bij in wonen, dat het leven niet meer mogelijk is; ze overgieten zich dan met kerosine en steken zichzelf in brand. Vaak is hun gezicht zodanig verminkt dat manlief hen niet meer wil, dan mo-gen ze terug naar hun eigen familie....... Volgens Dr. Safwat worden nog alle huwelijken geregeld door de ouders( ook bij de christenen, want traditie is sterker dan de religie die respect tussen man en vrouw predikt). Met de mening of de gevoelens van de meisjes wordt geen rekening gehouden.
Ik heb daar een bestelling gedaan voor de 'Missio-winkel' ;voor 50 euro een pakketje van zeer leuke sierraden met fijn pareltjes, vervaardigd door de patiënten. De dokter zal er zelf een korte historiek bij-voegen, over het ontstaan en de werking van het centrum. Morgen en zondag: conferentie met work-shop voor alle kleuterleidsters van de 4 missieposten en de wijkschooltjes van de 'Filles de la charité de St.-Vincent de Paul'. Om de ouders gerust te stellen over de veiligheid van de meisjes, geven we hen volpension met de centjes van 'De Brug' .
Verder nieuws volgt, want er is hier maar één telefoonlijn voor de hele missiepost en die moet zo vlug mogelijk vrijgemaakt worden.
Zodoende vlugge groet.

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - november 2005

‘Alexandrië, bruid van de witte zee’.
Zaterdag, in de late namiddag gingen we op zoek naar wat Egyptische snuisterijen voor de verkoop in de winkel van Wereldmissiehulp. Niet slim, dus. Nog nooit zoveel mensen samen gezien; één grote deinende menigte, waartussen toeterende taxi's hun weg zochten.
Gelukkig was het veel rustiger bij de Zusters in hun ‘Deier El Raghma’ of ‘klooster van Barmhartig-heid’. Daar werd de draad weer opgepikt van het vorige trainingsprogramma; leuke activiteiten en nieuwe materialen uitproberen met de kleuters. De juffen hebben de smaak te pakken en ze proberen nu zelf modelletjes uit die ze vinden in de ‘Do-re-mi-kes’ die vanuit België worden verstuurd; maskers en poppenkastpoppen van papierdeeg, leuke hoedjes en kroontjes voor feestjes, trekpoppen. Voor de kleuters heel wat plezanter dan alleen maar letters en cijfers…………..
En tijdens de vrije uurtjes heb ik verschillende pakketjes met modelletjes en pedagogische suggesties klaargemaakt voor de 4 missieposten van de zusters in en rond de woestijnstad El Kousseya. Ik zal er logeren bij de ‘Filles de la Charité, in het klooster waar Sœur Viviane Fadel de overste is.
(een bekende voor de mensen van ‘Missio’ en voor degenen die de campagnekrant van de Wereld-missiedag hebben gelezen)
Hopelijk is de drukte van de suikerfeesten en van de campagnes voor de nakende
parlementsverkiezingen wat weggeëbd en is het vrij verkeer tussen de verschillende wijken geen pro-bleem, zodat ik ook nog de orthodoxe parochieschooltjes kan bezoeken.
Benieuwd hoe ze het nieuwe schooljaar gestart zijn, maar daarover krijg je later nieuws, Inch Allah!


Gepakt en gezakt, meermaals de valiezen gewikt en gewogen (en allicht te zwaar voor de check-in). En razend zenuwachtig, want alvorens we hoog in de lucht hangen, hebben we nog andere katjes te geselen; we hopen namelijk vrijdag aanstaande veilig en tijdig in Zaventem te arriveren voor onze vlucht naar Alexandrië.
Voorts zijn we danig benieuwd naar nieuws uit de wijk Moharram Bey, waar vorige week een Copti-sche Kerk werd bestormd : een feit dat aantoont hoe gespannen de sfeer is tussen de Copten en de Moslims, die tijdens de Ramadan bijzonder vlug geïrriteerd geraken. Zij menen dat Allah voor de vas-tende Moslim zo barmhartig is dat hij zijn misdaden terstond vergeeft. De Ramadan is daarom een gevreesde tijd voor de Christenen want het is een tijd van 'vergelding'. Er vallen jaarlijks slachtoffers in de dorpen, maar de autoriteiten kunnen dat doorgaans stil houden. In Alexandrië, de voordeur naar het westen is het lastiger om de media op een afstand te houden.

In de wijk Moharram Bay (allerarmste wijk van de overigens schitterende stad aan de Middellandse Zee), heb ik veel kennissen, omdat ik er meerdere projecten (probeer) te steunen, o.a.
1.het 'Asile Internationale' waar na WO1 door de UNO Armeense vaderlandslozen werden onderge-bracht. De meesten van hen zijn hoogbejaard en als er na een overlijden een plaats vrijkomt kunnen ook bejaarde Copten en/of Moslims er komen genieten van een goede verzorging door de Zusters van Lourdes. Maar bij elk sterfgeval van een Armeense bejaarde, valt ook zijn vergoeding (van de UNO) weg en moeten de zusters op zoek gaan naar nieuwe fondsen.
2.een parochie in opbouw, geleid door een jonge dominee van de 'Nieuwe Methodistenkerk'. Weke-lijks is er voedselbedeling en Pastor Bassem betaalt voor de zieken, de rekeningen van de apothe-ker........ Zijn vrouw Manel, een zeer bekwame kleuterjuf, wil een klasje inrichten op het dak van de pastorie om de kleuters uit de stoffige stinkende straten te halen.
3.het werk van de 84-jarige Sour Odile : dagopvang van een groep mentaal gestoorde jongeren en volwassenen in het centrum: 'Vive le soleil'.
4.het huis van Soeur Odile waar de straatkinderen, naast de dagelijkse warme maaltijd nu ook 1 maal per week een douche kunnen nemen en propere kleding krijgen.
Naast de bezoekjes aan deze instellingen, is er nog het trainingsprogramma van de juffen in het kleu-terschooltje van de 'Dochters van liefde' van St.-Vincentius.
En na de terugkeer van Bart naar België, vertrek ik naar El Kousseya, mijn vaste stek in het Zuiden. Ik heb voldoende pedagogisch materiaal voor een paar conferenties met workshop en natuurlijk ben ik erop uit om de 16 Orthodoxe parochieschooltjes te bezoeken en de drie grote missieposten van de 'Dochters van Liefde'. Duimen jullie voor mij?
Groetjes en graag tot ziens tijdens de Kerstperiode.

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 10 april 2005

Vertaling van de brief van Zuster Aurore.
Zeer geliefde Mevrouw Magda,
Ik wens je een vreugdevolle Pasen, ook aan je familie.
Wil mij verontschuldigen voor het late schrijven. De beproevingen met de gehandicapte kinderen en hun ouders stoppen niet. Ik heb een kleintje, zijn papa werkt als dagloner, ze zijn zeer arm en onge-lukkig, hij is gevallen en moet onbeweeglijk blijven gedurende 3 maanden, terwijl de kleine in behan-deling is om te leren stappen. Dankzij de hulp van Mr. Chris (van 't Gielsbos) hebben we hem kunnen laten verzorgen. Het was een plezier voor de mama de vorderingen van haar kleintje te zien, maar nu vormt de papa de grootste probleem; het is een zeer zware beproeving, bid voor hen.
Ik heb een ander gehandicapt kleintje van 3 jaar dat lijdt aan ademhalingsproblemen, hij ligt op de intensieve zorgen.
Een andere gehandicapte jonge wees onderging een operatie, maar heeft geen enkele verzekering. Ik deel met jou al deze zorgen, omdat ik weet dat de groep: 'Foi et Lumière' (d.i. 'Geloof en Licht' ) je in-teresseert en omdat ge van de gehandicapten houdt.
Wat bijzonder zwaar is, is dat er in Sedfa en de hele omgeving niet één school is die de gehandicapte kinderen aanvaardt en dat de arme ouders dag en nacht lijden met hen.
ik droom ervan om hun lijden een beetje te verlichten, maar zoals je weet; onze middelen zijn beperkt, wij hebben slechts onze liefde en een blik vol tederheid te bieden.
Wij onthalen hen ook 2 maal per maand en ik bezoek hen aan huis. Ik bemoedig de ouders, neem wat speeltjes mee en soms laat ik mij inspireren door 'Do-ré-mi'.
Heel erg bedankt voor de tijdschriftjes die ons bereiken via El Koussieh. Wij bidden voor al onze wel-doeners. Alle zusters groeten jullie. Aurore
Commentaar: ondertussen heb ik vanuit Alexandrië een bedrag van 300 euro (voor directe medische hulp) en een reistas vol kinderkleding, kleuterboekjes en speeltjes met een medezuster van Sœur Aurore kunnen meegeven naar deze verafgelegen missiepost in de woestijn. Met oprecht dank aan 'De Brug'.

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 18 april 2004

Paaswensen werden mij toegestuurd vanuit een Godvergeten woestijndorp waar ik enkele jaren gele-den een meerdaagse conferentie mocht geven voor alle Koptische-katholieke kleuterleidsters uit het bisdom. Dus voor mensen van diverse missieposten : Franciscanessen, Dochters van Liefde, Karmel enz. Bij die gelegenheid werd in het gehucht Jazira een kleuterschooltje opgestart, d.w.z. de zusters stuurden er twee maal per week een jonge catechiste naartoe om er een 20-tal kleuters op te vangen in… de slaapkamer van een bejaard echtpaar. 's Morgens werden de dekens opgerold en in een hoek gedumpt en de kleuters installeerden zich op de 'hasjiera' oftewel op de slaapmat (het eigenlijke bed dus). Er kwamen elke keer zoveel kinderen aanhollen om erbij te zijn dat de juf minstens de helft moest terugsturen. Er was namelijk niets te beleven in dit doodarme gehucht waar de mensen leven van de kweek van aardnoten. Tot de juf op zekere morgen terechtkwam in een gevecht waarbij een jon man werd neergestoken. Het is alom bekend dat er in die verafgelegen, besloten kleine gemeen-schappen, soms eeuwenoude vetes heersen waarvan men vaak de oorzaken niet meer kan achterha-len, maar in zo'n dorp heerst de macht van de sterkste en wie door overleg of zelfs door vergevings-gezindheid het geschil wil bijleggen wordt door de rivalen beschouwd als een doetje en door eigen achterban als een lafaard. Goed om weten voor iedere westerse politieker die hieraan iets wil veran-deren…
Uiteindelijk is er de rust weergekeerd en wel nadat de dader bij een mislukte vluchtpoging uit de ge-vangenis zijn rug heeft gebroken. Maar juf Salwa mag van haar vader geen voet meer in dit gehucht zetten. Gelukkig hebben de zusters 2 meisjes gevonden uit het gehucht zelf die elk een klasje voor hun rekening nemen (slaapkamer en voorraadschuur voor kippenvoer) en die voor vorming en materi-aal regelmatig naar de missiepost komen. Op die manier zijn de puzzeltjes toch op deze uithoek ge-raakt en wel dankzij de jonge Libanese kloosterzuster Aurore, die pas vorig jaar naar deze missiepost werd gestuurd en die 'per toeval' aanwezig was op de conferentie over 'bewegingsopvoeding voor jongen kinderen'.
Geloof je nu dat de zelfgemaakte puzzeltjes, de tweedehandse steeknageltjes, de afgedankte priknaalden… van onschatbare waarde zijn.
Daarvoor, in naam van de enkele duizenden woestijnkinderen die hiervan profiteren, evenveel dui-zenden keren DANK !

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 14 november 2003

Hallo iedereen verslag toch deze week de deur uit, vooral omdat ik de pc nu moet delen met de ande-re gasten van het huis. Een culturele onderneming met een verrassende ontdekking.
Sind vorige week geniet ik het gezelschap van een ploeg specialisten voor restauratie van oude ico-nen.
Vandaag had het restauratieteam een verlofdag. Daarom had het huispersoneel voor ons een bezoek gepland aan de graftombes van Meieir, jawel, het enige, echte Meiier dat van ons Abou Sefeen-schooltje, dat blijkbaar een roemrijk verleden heeft. Ik had vroeger wel gelezen van de revolterende farao Echamon en zijn jonge gemalin, Nefertari. Zij vervingen de oude god Amon door de zonneschijf Aton ,zo werd Echnamon; Echnaton en zij bouwden een nieuwe stad Tel El Amarna. In de regio Ma-lawi. En dat is hier toch vlakbij zeker. Maar de nieuwe stad kon niet vlug genoeg klaar zijn, daarom gebruikte men zelfgemaakte stenen van leem en stro, maar de leem was van slechte kwaliteit; te veel zand, dus de stad verbrokkelde algauw, alsook het nieuwe rijk, vooral wegens teveel verzet van de duizenden priesters met hun voorbijgestreefde rituelen, die hun job verloren zagen gaan, toen ze niet
meer welkom waren aan het hof van de farao. Dus ik mocht mee en heb 4 graftombes bezocht; de eerste was van Ebne Simbel. De zoon van Aboe Simbel, wiens tempel te vinden is 400 km. naar het zuiden. Er was een tombe van de zus van Hotep en nog een tombe van de ANKH-babys. In een van de graftombes waren de versieringen nooit afgewerkt en kon je de schetsen en de verdelingen van het tekenvlak nog zien, prachtig. Er schijnt nog een mooiere tombe, meer onderaards te zijn, hopelijk kan ik die bezoeken bij een volgende gelegenheid.Nadien samen naar 'Deir El Moharrak' het grote klooster met de 6 kerken, hier vlakbij, waar de H,.Fam. zou gelogeerd hebben tijdens hun vlucht in
Egypte. Daar werden wij opgevangen door een monnik Felix Xenos (zoon van God) die ons mee-troonde naar het VIP-gebouw om iets te drinken terwijl we zouden wachten op Amba Kyrollos van Assiut, die bezoek had uit Frankrijk; een bisschop uit Parijs, de directeur van ouvre d'Orient. Dus in hoog gezelschap een rondleiding genoten met deskundige uitlleg van de Katholieke bisschop in het Orthodoxe klooster! Natuurlijk werd de chauffeur van onze gammele peugeot naar huis gestuurd en waren we verder de gast van Sajedna,(=Monseigneur) die beloofd heeft het restauratieteam te komen
bezoeken voordat ze naar Libanon vertrekken, waar ze nog 6 maanden zullen verder werken in op-dracht van een Amerikaanse organisatie. We moeten de naam van deze vriendelijke monnik onthou-den, we hebben meer dan een uur gemoedelijk gekeuveld en jij en ik zijn bij ons volgende bezoek weer VIP!
Mijn weekend zal druk zijn; morgen de spellen en puzzels introduceren in de kleuterschool van Ma-laak Michaeel en de mongooltjes van het centrum voor opvang van gehandicapten, aan het werk zet-ten met nieuwe, frisgekleurde placistine. Morgen wordt daar gestart met een derde klasje, dus het
materiaal zal heel welkom zijn. Zondag nog een conferentie voor de kath. kleuterleidsters. Voorts elke dag een van de Orthod. Schooltjes bezoeken om de plaatselijke noden te bespreken en om de kleu-terleidsters een handje te helpen met de nieuwe opvoedende spelen. Vrijdag 1ste workshop voor alle 'schoolmanagers', waar Misses Halla het van mij zal overnemen om er hopelijk mee door te gaan tij-dens mijn afwezigheid. Na een tussenstop van een paar dagen in Cairo, verder naar Alexandrie waar
ik het hele programma in versnelde versie nogeens zal overdoen op vraag van de 'Dochters van Lief-de van St.-Vincent de Paul. Sinds ik eerder deze week 's nachts naar een deken heb gegrabbeld, be-sef ik dat in België de winter al stilaan moet begonnen zijn, dus ik probeer toch af en toe op het dak-terras een straaltje zon mee te pikken.Maar 't is lastig want net als je begint te genieten van een mo-ment stilte, jagen de krakende geluidsversterkers vanop de minaretten, je met hun ongelooflijke deci-bels weer naar binnen!
'k Wens iedereen een mooie adventstijd en graag tot ziens in december.

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 22 oktober 2003

Ben aan't oefenen om met de Arabische gegevens van Word toch binnen mijn eigen file te blijven, zo-dat mijn schrijfsels niet verzeild geraken in de correspondentie van Bisschop Thomas of in de boek-houding van de Orthodoxe Kerk. Maar 't is elke keer toch weer een hele inspanning om de zinnen van rechts naar links op het scherm te krijgen met dit tegendraads klavier, en elke onverhoedse vinger-toets kan het hele verhaal in de war sturen. Maar ik heb nu even de tijd. Ben al om vijf uur het bed uitgejaagd door het krakend concert van zo'n 40 minaretten in de onmiddellijke omgeving en de zware
klokken uit de toren tegenover mijn slaapkamer deden er nog een schepje bovenop. De mis is net be-gonnen en zal op zijn minst 2 uren duren, dus de zal ik door niemand gestoord worden;elke welden-kende Othodoxe Christen zit nu in de kerk!
Het programma verloopt vlot, zoals gepland. Donderdag geland in Cairo en zondag al geïnstalleerd in mijn flatje in El Qousseya, 's Maandags de plannen besproken met de directrice van de San Mena-school om (op verzoek van de bisschop) ook bij haar het kleuteronderwijs een beetje kindvriendelijker te organiseren. Maar de weerstand is groot door de druk van de officiële instanties. De San Mena-school is de enige aangegeven en erkende Orthod. School in het bisdom en wordt streng geviseerd. Men is verplicht het opgelegde programma te volgen met 1 werkblad taal en 1 werkblad rekenen per dag voor elke kleuter, ook al is die maar net 2,5 jaar oud. Het is dus zwaar werken, veelal individueel, terwijl de overige kleuters de boel op stelten zet wegens gebrek aan materiaal of bezigheden, elke dag vanaf 8 u tot 12 u., vooral omdat de juffen geen pedagogische opleiding hebben; geen didactiek of methodiek omdat zo'n opleiding gewoonweg niet bestaat. Wie wordt dan leerkracht? Wie een mooi liedje kan zingen en zelf een opleiding muziek heeft gevolgd of wie mooi kan tekenen en academie
heeft gevolgd of wie de faculteit Franse Letteren of Engelse taal heeft gevolgd. Je eigen vaardigheid op een bepaald domein is voldoende, de leermethode die je gaat volgen bepaal je zelf, meestal blijft de pedagogie beperkt tot de stem (gebrul en verbaal gedram) maar ook zeer frequent; de stok.
Geen wonder dat er van het handvol kleuters die wel onderwijs geniet, de meesten met grote tegenzin naar school gaan en veel liever de 'grote zandbak' zouden verkiezen zoals de duizenden neefjes en nichtjes in de woestijndorpjes.
We hebben dus besloten om een extra klas in te richten als activiteitenlokaal, waar er wel leuke din-gen kunnen gebeuren; schilderen, puzzelen, spelen. De timmerman zal eerstdaags schabben en rek-ken komen plaatsen in een leegstaand lokaal, waar ik de klasjes in een beurtensysteem zal begelei-den bij manuele activiteiten en vrij spel in een poppenhoek, aan een boetseertafel, in een leeshoekje, aan de schilderezels... 't zijn voorlopig nog steeds plannen en ik zal enorm trots zijn als ze zullen ge-realiseerd zijn. Jammer dat zo'n investering enkel mag renderen vanaf 12 tot 14 u., want pret mag pas na het echte werk....De bisschop zegt dat het ook mijn taak is de directie en de juffen te overtuigen dat het anders kan en dat de opgelegde methode nefast kan zijn voor de jonge kinderen. Maar de directie is bang van de ouders, die vinden dat hun kinderen, als ze dan toch naar school gaan er meteen maar veel moeten leren; daar betalen ze tenslotte voor. 'k Heb mij dus drie jaar kunnen distantiëren van dit systeem en met grote voldoening gewerkt in de arme schooltjes van de plaatselijke parochies. De dag begint dus steevast met een bezoek aan een van de 16 kleine schooltjes in de omliggende dorpen, waar ik de opvoedende spelen, die ik (met het gratis materiaal van Altiora) vervaardigd heb, introdu-ceer en als een cadeautje achterlaat. 'k Hoop dat het de juffen zal stimuleren om zelf ook wat spellen in elkaar te knutselen, zoals Misses Hella dat heeft gedaan met de prentverhalen. Bij mijn eerste be-zoek vorige week toonde ze mij trots een hele stapel, zelfgetekende, gekleurde en geplastificeerd bundeltjes met bijbelverhalen; er is meer dan alleen maar het verbale onderricht....Verder zijn de uit-nodigingen voor de eerstvolgende conferentie al verstuurd; met prentverhaaltjes uit 'dopido' heb ik voor elke schooltje een handig bundeltje samengesteld dat als voor handleiding kan dienen voor 'Bewegingsopvoeding kleuters'.
Tijdens de bijeenkomst gaan de juffen zelf deze spelletjes samen uitproberen. Ook de protestantse juf zal erbij zijn en voor de 'Dochters van Liefde' wordt een gelijkaardige conferentie voorzien, dag te be-palen, volgende zondag op de bijeenkomst voor de vrouwelijke religieuzen bij Bisschop Kyrollos, die dan verslag komt geven van zijn reis naar Rome t.g.v. de 25ste verjaardag van het pontificaat van de Paus en over de zaligverklaring van Moeder Theresia. Ge ziet; onze missionarissen zitten wel ver van de Moederkerk, maar ze willen er graag bijhoren en soms verdenk ik ze ervan dat ze daarom zo zitten te wachten op bezoek van het thuisfront, vooral dan in de bestofte en afgelegen dorpjes.
Lieve mensen, ik hoop dat dit verslag een antwoord is op jullie vragen, als je die dan al zoudt hebben. In ieder geval ben ik weer goed op dreef, en afgezien van de springende vlooien op het tapijt onder
mijn voeten en de hatstikkende vervelende nijlmuggen, heb ik het hier best naar mijn zin. Voorlopig blijf ik in het zuiden tot ong 20 nov. Dan reis ik naar Alexandrie voor een gelijkaardig programma in
de drie grote scholen van de 'Dochters van liefde'.
Groetjes Magda Geudens

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 8 september 2003

We zijn weeral een eind in het nieuwe school- en werkjaar beland. Ik hoop dat iedereen zonder al te veel kleerscheuren de vakantie is doorgekomen en er weer met veel energie tegenaan kan.
Zelf heb ik een zestal weken (gratis) kunnen genieten van de Zwitserse berglucht tijdens een vrijwilli-gersjob bij Intersoc. Tijdens mijn vrije uurtjes heb ik weer heel wat educatief materiaal kunnen ver-vaardigen met de voorbije jaargangen van ‘Dopido’ die Altiora mij gestuurd heeft.
Mijn planning is als volgt:
Vertrek 9 oktober voor een verblijf van 2 maanden, waarvan 5 weken in de woestijn. Daar zal ik een opleiding geven over bewegingsopvoeding voor kleuters.
Voorts zal ik de kleuterleidsters assisteren in hun plaatselijke schooltjes: enkele noties methodiek en didactiek bijbrengen en nieuwe materialen en technieken laten uitproberen.
Ook wil ik op verzoek van de Coptisch-Orthodoxe Bisschop het ecologisch project in Anafora even bij-sturen. Anafora is een bezinningscentrum omringd door een plantage langs de ‘dessertroad’ tussen Caïro en Alexandrië. Naast de composthopen die we tijdens een trainingsprogramma hebben opge-steld met het huis- tuin- en keukenpersoneel (allemaal bedoeïenen uit het arme schrale zuiden) liggen hoge stapels gedroogde maïsstengels die meestal verbrand worden en een enorme zwarte rookwol-ken veroorzaken. Graag zouden we daarvoor, indien financieel mogelijk een hakselaar in gebruik ne-men om het afval te verkleinen en te kunnen uitstrooien tussen de struiken en planten. Dit om te voor-komen dat het water dat uit een ondergrondse waterlaag wordt opgepompt te snel zou verdampen.
Rond 25 nov. reis ik door naar Alexandrië waar ik, eveneens met het materiaal van Altiora de thema’s ‘Sinterklaas’ en ‘kerstmis’ met de kleuterleidsters in de scholen van de ‘Dochters van Liefde’ zal uit-werken. 0p 6 dec. Kom ik terug naar België om de feestdagen in familiekring en in de parochie mee te vieren.
Een mooie nazomer en veel werk- en studiegenot gewenst aan iedereen. Magda

Correspondent: Hilde Van Laer

Deurne - 3 mei 2003

Zaterdag, 3 mei vertrek zal ik, na mijn free-lance opdracht van drie maanden in het PVI, weer voor een werkperiode van een maand naar Egypte.
Opdracht in de Coptisch-Orthodoxe kerk

1. In het woestijndorpje El Meyier wachten twee kleuterschooltjes op de beloofde financiële hulp en de broodnodige pedagogische ondersteuning.
2. Een honderdtal kleuterleidsters vraagt om meer conferenties; vooral om introductie van educatief materiaal en suggesties bij het organiseren van kleuteractiviteiten.
3. Opvolgen van het ecologisch programma in het bezinningscentrum ‘Anafora’

Opdracht in de Coptisch-Katholieke Kerk
In het bisdom Assiut wil ik kleuterleidsters van de zeven schooltjes van de Dochters van Liefde:
1. verder begeleiden in de verschillende klasjes; organiseren van manuele activiteiten
2. conferentie i.v.m.: puzzelen in de kleuterklas:
-opvoedkundige waarde van het puzzelen
-gradaties bij het puzzelen ngl; de leeftijd, het individueel ontwikkelingsniveau en de vaardig-heid van de kleuters.
-workshop: zelf puzzels maken met prenten uit kleutertijdschriften (do-re-mi)
3. verder uitbouwen van een nieuw initiatief een wijkafdeling van de kleuterschool van Sedfa in een geïmproviseerd klasje in het afgelegen gehucht El Ghezira.

Opdracht in de Protestante kerk
Op verzoek van een Protestants dominee wil ik zijn vrouw helpen bij de inrichting van twee kleuter-klasjes voor de vijftig kleuters die nu dagelijks worden opgevangen in een zaaltje voor een warme maaltijd.

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 20 mei 2003

Even iets rechtzetten en vooral mij verontschuldigen voor de stomme taalfouten waarvoor ik alsnog een beetje begrip wil vragen. Het typen op dit Arabisch klavier blijft een hele onderneming, vooral om-dat te pas en te onpas bet systeem verspringt van het Engels naar het Arabisch. Ik heb nog niet ont-dekt welke toets de dooddoener is, wel weet ik dat het verdomd lastig is want dan begint de zin rechts i.p.v.links, de cursor loopt tegendraads en ook het ‘deleten’ en de ‘backspace’ gaan elk een tegenge-stelde richting. Elk verslag vraagt niet alleen taalkundig een behoorlijke inspanning, maar ook qua vin-gergymnastiek en toch sluipen er fouten in waarover ik me op het einde erger, vooral omdat ik ze moeilijk kan corrigeren in de tekst. De computer duidt sowieso veel woorden als foutief aan, want hij herkent alleen Engelstalige woorden en heeft helemaal geen besef van onze groene bijbel. Als ik dan zelf in de piepkleine lettertjes een fout ontdek is verbeteren haast uitgesloten.
Nog een energievreter is het Egyptische ‘malish’ oftewel ‘niks aan de hand’ Het wordt bij allerhande gelegenheden gebruikt en misbruikt als een algemeen aanvaard excuus. Wanneer de afspraak luidt dat de auto die mij moet komen afhalen om 9 uur paraat moet zijn, kan dat gemakkelijk een uur later zijn: ‘malish’ oftewel ‘de school zal niet gaan lopen. Ondertussen weet ik dat ik dan op de valreep nog best een tas nescafé kan klaarmaken. Maar dan wordt het wel even schrikken als ge plots een hels getoeter hoort. Je verslikt je bij de eerste slok en houdt er voor de rest van de dag een verbrande tong aan over. Dan maar vlug de rest van de koffie door de gootsteen gespoeld, want een chauffeur mag je nooit laten wachten, zeker niet die ene keer dat hij op tijd verschijnt. In Egypte komt de bus of de taxi nooit op afgesproken tijdstippen en de term ‘klokvast’ bestaat hier niet. Hier geldt een andere tijdsre-kening nl. ‘voor zonsondergang’ of ‘na zonsondergang’. Privé opgehaald worden is een crimineel privi-lege in dit land waar alles wat wielen heeft continu moet draaiende gehouden worden om de stroom reizigers te brengen en te halen, van huis naar het werk of de school, van het boerendorp naar de stad, van de velden naar de dorpskom, van de markt naar het gehucht.. Iedereen is onderweg en elk plekje is bezet, zowel bovenop als aan weerszijden en soms zelfs op de motorkap, allicht meer reizi-gers langs de buitenkant als binnenin de wagen. Hier geen gezeur over ‘ieder zijn zitje’ hier worden je billen en knieën geprangd tussen kuipen veldgroenten, balen stof of soms zelf de levende have die voor het avondeten is bestemd. Pas als iedereen klaar is voor het vertrek, herinnert de plaatselijke geheime dienst zich plots dat hij vergeten heeft de vooraf aangekondigde ‘bewegingen van Mme. Magda’ te melden aan de grote Machmoed (politiechef) en begint een druk politiek overleg met het politiestation dat minstens een half uur duurt alvorens iedereen ervan overtuigd is dat de buitenlandse gaste veilig op haar bestemming zal geraken. Ondertussen zitten 170 kleuters in dampende klasjes braafjes op hun plakkerig stoeltje te wachten op ‘Tante Magda met de grote tas.
Maar al bij al vlot het werk goed en er is er stilaan een zekere routine. Allereerst krijg ik een lijst met de namen van de kleuters in het Arabisch. Mamdouah, leraar Engels zet ze over in een voor mij lees-baar Engels en ik maak met mijn schrijfmachientje mooie naamkaartjes, op karton en geplastificeerd. Veel stille werkuren op mijn flatje. En dan trek ik langs de klasjes met een grote nylontas waarin het ‘pedagogisch materiaal’ voor die dag zit: een doos met afgewassen deksels allerhande voor een spel met meetkundige figuren, een pak op maat gezaagde gedroogde maïsstengels voor een ritmelesje, een zelfgetekend prentverhaal, een handpop gemaakt van een petfles enz. Ook de juf wil wel eens graag snuffelen in mijn tas en ze vind dan misschien priknaalden met bijhorende zelfgemaakte prik-kussentjes, of een grote vloerpuzzel met de Arabische cijfers, uitgesneden in zachte foam, misschien wel een doos nieuwe viltstiften, of bokalen verf met dito penselen. De training van de kleuterleidsters gebeurt dus zeer direct, in eigen klasje waarna een evaluatiegesprek volgt met opmerkingen en vra-gen. Het materiaal mag steeds ter plekke blijven, daarom zorg ik voor een zo groot mogelijk aanbod van activiteiten, om vooral ver uit de buurt te blijven van de stereotiepe werkbladen die door bet minis-terie van onderwijs aan de scholen van het officiële net worden opgelegd. Volgens mij is dit materiaal weggesnoept uit een of ander Frans schooltje, maar zonder enige vorm van duiding of pedagogische suggesties. In de officiële school moet elke kleuter elke klasdag een werkblad maken, maar bet on-derwerp wordt niet door spel of observatie of ontdekken aangebracht. De kleuter moet meteen een perfect werk leveren en de stok kan daarbij goed van pas komen...
Behalve het werk in de plaatselijke schooltjes, zijn er nog de regelmatige trainingen waarnaar steeds meer vraag is. Het geeft een goed gevoel dat de missieposten mijn werk waarderen: zij weten wel waar hun schoolsysteem faalt, maar ze moeten bet stellen met niet opgeleid personeel omdat er ge-woon geen pedagogische opleidingen bestaan. Wanneer je erin slaagt een diploma Frans te halen, kan je meteen als leraar Frans benoemd worden, ongeacht je al of niet enig begrip hebt van een on-derwijssysteem of methodiek. Wie dus mooi kan zingen zou muziekleraar mogen worden en wie mooie schilderijtjes kan maken, wordt leraar plastische kunst en de weinige pedagogische hulpmidde-len zijn stem (gebrul) en stok. Dus, zoals u ziet er is hier nog veel werk aan de winkel.

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 8 mei 2003

Hallo, ‘t is weer even zoeken op dit tegendraads klavier, maar ‘t blijft een wonder dat ik nu dagelijks contact kan hebben met het thuisfront, zowel met e-mail als met gsm, Hamdoelilah of God zij dank.
Meteen aan de slag gegaan en met de enveloppe van ‘t Gielsbos op bezoek geweest bij de gehandi-capten van Malek Michaeel oftewel het dagverblijf in de Kerk var Engel Michael en daar blij verrast door de resultaten van het naaiatelier; tientallen kleurige kleedjes met leuke Egyptische tierlantijntjes hangen aan de rekken, klaar voor de verkoop. Maandag gaan we een verslagje samenstellen met en-kele foto’s. Ze zullen er op hun paasbest uitzien en je heb alvast een paar kleedjes mogen uitkiezen. Vandaag werd ik op sleeptouw genomen; Pastor Bessam van de Protestantse kerk in Corn harries had een chauffeur gestuurd, want hij had stiekem een blik geworpen in mijn nog lege agenda, gisteren bij zijn totaal onverwachte bezoek in mijn flatje in het Orthodoxe bisschoppelijke paleis. Vanmiddag, na de klasdag (‘s middags is het te heet om op de school te blijven en snakt iedereen naar een siësta om de hitte van ong. 40° te mijden) heeft hij mij op volmaakt oecumenische wijze afgezet bij de katho-lieke Zusterkes voor een verfrissende douche en een riante maaltijd. Altijd een blij weerzien en meteen gestrikt voor minstens twee studiedagen. Morgen ga ik op verkenning in een arme wijk van El Kousseya. Er zouden daar twee kleuterschooltjes zijn en de kleuterleidsters hebben mij bij de vorige conferentie letterlijk aan mijn rokken getrokken; ze zaten nl. in groepjes gehurkt op de grond voor een groepsgesprek; dit is nl een houding waarbij ze zich comfortabel voelen en het gaf hun allicht de moed om aandacht te vragen voor de erbarmelijke situatie in hun arme schooltjes. Zien of we er iets aan kunnen doen en of ze hun kleuters volgend schooljaar een ietsje meer kunnen aanbieden dan alleen maar een dagelijks bordje rijst en af en toe een gratis vaccin van UNICEF. Gelukkig hebben de kinde-ren van ‘Zonnekind’ in Kalmthout voor een heleboel centjes gezorgd, das mooi meegenomen. .Dit verhaal wordt vervolgd!
Ondertussen is de eerste week al volzet en er komen elke dag nieuwe aanvragen binnen, zelfs voor de vrije vrijdagen (moslimrustdag) en voor volgende dinsdag; feest voor de moslims omwille van de geboorte van de Profeet. Omdat dit zogezegd een hete dag kan worden, niet alleen door het Egyp-tisch zonnetje, maar ook door de ambiance bij de optochten, heeft Soeur Ruth beslist mij daags voor-dien te laten ophalen om zeker op tijd ter plekke te zijn voor de eerste studiedag. De zelfgemaakte puzzeltjes kunnen bovengehaald worden en al de resterende prenten uit de oude ‘dore-mi’s’. Ook Miss Manel, de protestantse juf wil erbij zijn en heeft alvast haar liedjesrepertorium aangevuld met ‘ei-gen producties’ die ze graag komt aanleren aan haar katholieke collega’s. ‘Nog nooit eerder zo’n sa-menwerking gezien’ zeggen ze hier. Toch ongelooflijk dat ik ongewild hieraan kan meewerken.
s Avonds ben ik druk bezig om het materiaal klaar te maken; kartonnen dozen worden in stukken ge-sneden en met een kleurige tape plak ik er vetvrij papier op, afkomstig van de zelfklevende plastiek waarmee ik de zeeptonnetjes beplak. Dan hebben de kleuters een werkbordje voor de plasticine die dan lang proper blijft. Met de grote rechthoekige zeepdozen maak ik tv’s met een heuse prentenrol over verschillend thema’s. Met de petflessen die voor mij verzameld worden in het bezinningscentrum, maak ik allerlei van potlodenhouders tot handpoppen. Bij gebrek aan materiaal wordt je vanzelf crea-tief.
Gisteren tevergeefs gepoogd om deze e-mail te versturen en blijkbaar blanco brief verzonden. Nu nieuwe poging.
Vandaag was ik uitgenodigd bij Abouna Daniel, een rasechte monnik die verschillende jaren in een woestijnklooster heeft geleefd, ganse dagen gebeden gemediteerd en gevast. Ziet er inderdaad heel gezond uit en werd vorig jaar door de bisschop teruggeroepen voor dienst in de kerk. Ondertussen heeft hij een heus ‘ziekenhuis’ gebouwd d.i. een dekmantel voor religieuze activiteiten, jongerenkerk zondagsschool enz. Maar inderdaad hebben er ondertussen 6 zieke bejaarden onderdak gevonden. Dit is, naast de opvang van vaderlandslozen in het asiel van de UNO, de eerste vorm van bejaarden-zorg in Egypte. Voordien bleven de oudjes tot het einde bij hun familie., maar steeds meer jongeren vluchten de armoede en gaan op zoek naar een job in de nabije oliestaten Koeweit en Saoudi Arabië. Nog goed nieuws is dat er in Sarakna een nieuw gebouw klaar is voor de kleuters die momenteel let-terlijk in klasjes deels onder de grond zitten zonder daglicht of ramen naar buiten. Ze zijn van plan om in de nieuwe klasjes te starten na de zomervakantie die binnen twee weken begint en die duurt tot half september, maar ook dan nog temperaturen boven de 40 graden.

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 20 september 2002

Hoe meer ik doordring in de Egyptische samenleving, hoe meer obstakels, oftewel uitdagingen ik te-genkom. Niet alleen de bergen huisvuil in eender welke straat, de stinkende poeltjes waarboven het wemelt van de vliegen of de rokerige vuurtjes her en der, vooral de ingeburgerde opvattingen over de waardigheid van de (ontwikkelde) man kunnen mij mateloos ergeren. Wanneer je afgestudeerd bent, heb je aldus de status bereikt dat er geen enkele fysieke inspanning nog van je kan gevraagd worden, laat staan dat je dan ooit nog je handen vuil zoudt maken. En die status zullen steeds meer jongeren bereiken, want Mdm. Suzanne Moebarak is begonnen met een pretentieus project voor scholenbouw met reeksen van 100 secundaire (Moslim-)scholen tegelijk. Wanneer je aldus kan lezen of schrijven, ongeacht het feit of je ooit een job zoudt bemachtigen; handenarbeid is van dan af te min voor jou en dat niet alleen voor de Moslims. De Coptisch-Orthodoxe Kerk zelf heeft de vorige lichting intellectue-len (dokters en ingenieurs ) van de samenleving afgesnoept. Zij doen nu dienst als (gehuwd) paro-chiepriester en wanneer ik Abouna Kyrollos erop wijs dat er oneindig veel arme en zieke mensen in zijn land van medische zorgen verstoken blijven, dan repliceert hij hierop door te zeggen dat de ge-zondheid van de ziel minstens even belangrijk is... Elke getrouwde (Orthodoxe) vrouw hoopt erop dat haar man ooit door de bisschop zal gevraagd worden het priesterambt op te nemen. Het is in de Cop-tisch-Orthodoxe gemeenschap de meest begerenswaardige positie; abouna’s wife wordt alom geëerd en krijgt een mooie positie als schooldirectrice etc. Intussen blijft bet probleem van de smerigheid en de stank die het leven in een broeierig stoffig stadje haast onmogelijk maakt, onopgelost. Nochtans begint men te beseffen dat het zo niet langer kan. Ouderen lopen constant te hoesten, kinderen zitten onder de luizen en schurft en de vrouwen klagen continu van buikpijn. In deze regio worden toeristen geweerd en zij die ooit de ‘Mokkatam, oftewel ‘de voddenrapers van Caïro ‘ bezochten hebben een blauwdruk gezien van het ganse land; als je denkt dat je bet ergste hebt gezien dan begint het pas!
Zeer netelig voor mij is daarom de vraag van Bisschop Thomas: of ik van mening ben of Egypte ooit de Europese normen van hygiëne en netheid zal bereiken.
Ik blijf hem het antwoord schuldig, maar wil alvast een aanvang nemen om hieraan iets te doen; nl. proberen het probleem bespreekbaar te maken voor en met de jongeren.
Vandaag dus. De zoveelste poging, maar deze keer met, bij voorbaat een goed gevoel. Gisteren zijn een aantal jongeren in gang geschoten, na een emotionele uitbarsting van mij, waarin ik tot mijn eigen groot verdriet heb moeten meedelen dat ik in deze omstandigheden niet meer kan terugkomen, tenzij de stinkende toiletten uitgemest zijn en alle rondslingerende rommel op het terrein (aan de voordeur van het Bisschoppelijk paleis) opgekuist. En inderdaad, ze hebben niet alleen met man en macht ge-zwoegd en gezweet om alles proper te krijgen, ze hebben er meteen een laagje spierwitte verf opge-zet.
Het moment dus om de koe bij de horens te pakken en ervoor te zorgen dat het niet bij een eenmalige operatie blijft. Vandaag werd dus een nieuw project in het leven geroepen: ‘the cleaning-club of the Moutraneya’ letterlijk vertaald als de poetskring van de bisschoppelijke zetel. Een naam hebben ze ook a!: ‘ The San Verene-group’, alhoewel ik eerder iets bedacht had in de trant van ‘de witte torna-do’s’ zoals in Antwerpen, maar weeral ‘niet religieus genoeg. Blijft te hopen dat ze het werk als dus-danig ook weer niet gemakshalve bestempelen als ‘niet religieus genoeg. In ieder geval kennen ze nu mijn mening. De tijd van discussiëren is voorbij, in ieder geval de tijd van de ‘Inc Allah’s oftewel ‘Als God het wil’ want de grote kuis zullen ze uiteindelijk zelf moeten uitvoeren
Samengevat; we hebben dus een club van jongeren zoals onze plusserwerking. Wekelijks komen zij, per leeftijdscategorie samen in de lokalen van de ‘Moutraneya~ Dagelijks is er hier een toeloop van enkele honderden kinderen, soms wel meer dan 1000 op 1 dag, bij speciale (kinder-) feestdagen. Dan is het best te begrijpen dat het terrein er af en toe als een slagveld bij ligt…

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 14 september 2002

Eerste opdracht geslaagd; de conferentie voor de katholieke kleuterleidsters was een succes. Op het programma Arabische kinderliedjes met gebaren. Ondertussen heb ik begrepen dat deze liedjes in elk schoolsysteem anders zullen onthaald worden. De katholieke kleuterleidsters hebben met enthousi-asme meegezongen en Mervat, een vriendin die mij vanuit Caïro is nagereisd, heeft elk van de teksten in Arabisch schoonschrift opgetekend om te kopiëren en te bundelen. Het zou een plezierige verrassing moeten worden voor de Orthodoxe kleuterleidsters die de eerstvolgende conferentie aan de beurt zijn voor een workshop met kinderliedjes. maar mijn enthousiasme is ondertussen geluwd, omdat ik vernomen heb dat een aantal liedjes zullen geweigerd worden wegens niet religieus genoeg, alhoewel alle liedjes verwijzen naar een hemelse bestemming of naar de overvloedig aanroepen en geprezen engelbewaarder. Zelfs de kat loenst tussen haar dichtgeknepen oogjes naar de wolken waarin zij Gods hand meent te herkennen die een kleuterhandje dirigeert om haar een leer brokje vlees toe te werken. ‘Alle heil komt van boven’ en dat zullen de Koptische kindjes geweten hebben.
Dus weeral volop bezig met de voorbereiding van een volgende studiedag.
Behalve het (gehalveerde) programma met kinderliedjes, ook een voordracht over het belang en het doel van de poppenkast in de kleuterschool en een workshop ‘handpoppen maken’ met een oude sok, een doosje van smeerkaas, een houten lepel, een washandje.. Indien je een idee hebt, alle suggesties zijn welkom. Maandag starten de meeste kleuterschooltjes, ook al halen we hier nog vlot de 35 gra-den. De ganse week werd er hard gezwoegd en gezweet om het stof van 4 hete vakantiemaanden en dit woestijnstormen op te kuisen. Ze hebben echt de smaak te pakken in de Orthodoxe kerk. In april starten we met een schooltje in El Esbet el Oskof en volgende week opent de parochie van Mallak Mi-chael oftewel Engel Michael een wijkschooltje.

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 14 april 2002

Gisteren driemaal geconfronteerd met hetzelfde verzoek; of ik in België al gesproken heb over de ‘in-doctrinatie nI. de terreur op kousenvoeten die over het land uitgespoeld wordt vanuit de duizenden minaretten vanaf 4u.’s morgens, op vijf tijdstippen per dag..
Eerder maakte ik al gewag van het lawaai; de grootste vervuiler in dit land en de krakende microfoons met hun maximum aan decibels zijn daarvan een niet onbelangrijk onderdeel.
Laten we het eerst hebben over de boodschap die de 67 miljoen Egyptenaren vijfmaal daags te horen krijgen;o.a. dat Allah de grootste is, maar vooral dat de vijand moet gedood worden. Gemakshalve wordt hierbij al gauw verwezen naar de andersdenkenden of naar de kapitalistische wereld, i.p.v. naar de vijand die binnen in jezelf zit, zoals Mohammed dat bedoelde. Moslims en vooral de jongeren die het slachtoffer worden van de overbevolking vinden in deze oproep een handige manier om de onge-wenste concurrent te liquideren. Christenen leven continu in angst en kruipen meer dan ooit in hun steeds kleiner wordende schuilplaatsen. Hun verweer komt vanuit de basis; een zeer sterke verbon-denheid, zoals ten tijde van de eerste kerk (nog steeds actueel in de Coptisch -orthodoxe gemeen-schap), zeer intense gebedsdiensten en een diep religieuze levenshouding. Zij geloven stellig dat hun kerk zal overleven; zij krijgen trouwens regelmatig reële hulp van daarboven m.n. gemiddeld om de zeven jaar zijn er een reeks van ‘verschijningen’. Sinds 18 okt. 2000 kan men op regelmatige tijdstip-pen ‘s nachts een bizar fenomeen waarnemen rond en boven de kathedraal van Assiut. ikzelf stond vorig jaar, zelf tweemaal een ganse nacht, naast een Orthodox priester op een dak in de buurt van deze ‘heilige’ plaats, ik kan alleen maar met schroom vertellen wat ik daar ervoer, en met dezelfde schroom heb ik, op verzoek van de Orth. Bisschop een interview gegeven aan een Frans journalist. Vorige week waren de feiten weer heel actueel toen een Amerikaans auteur, die hier logeerde een bi-zar voorval meemaakte bij het nemen van foto’s.
Het grootste probleem zijn echter niet de minaretten die jaarlijks toenemen met minstens tienduizend; iedereen wordt aangemoedigd een minaret bij zijn huis op te trekken. Dat garandeert een maandin-komen van minstens 2500 Egyptische ponden d.i. meer dan het loon van een afgestudeerde universi-tair en je moet er niets voor doen, alleen maar vijfmaal daags door je microfoon roepen..
Het meest schrijnend is het uithuwelijken (of inkopen) van meisjes uit Christelijke gezinnen; in de woestijn kan een moslim 3,4,5 of zelfs 6 vrouwen hebben. Een arme weduwe kan niet weerstaan aan een genereus aanbod en door de verkoop van 1 dochter aan een begoed moslim kan zij de rest van haar gezin weer een tijdje onderhouden. Maar het arme kind wacht een ellendige toekomst; vooreerst mag zij minstens zes weken lang, en dikwijls meer, geen contact meer hebben met haar familie, zij wordt ondergedompeld in een andere religie, is als slavinnetje overgeleverd aan de grillen van de vo-rige vrouwen. Naar de letter van de wet is zij beschermd tegen seksueel misbruik door de (vaak veel oudere echtgenoot) tot haar zestiende verjaardag, maar wie controleert wie? En hoe groter de aan-dacht van manlief voor het arme schaap, hoe groter de haat en de jalousie van de concurrentie... Daarom durft de K.K. wel eens arme jonge meisjes in de stad als familiehulpje plaatsen in een Chr. Gezin. 0ok de Orth. K. neemt sommige meisjes onder haar hoede, maar als de bruidschat al werd uit-betaald, mag het kind vanaf haar 11 jaar opgeëist worden door de ‘rechthebbende’ echtgenoot., en moet zij ten laatste op haar zestiende verjaardag ‘opgeleverd’ worden.
Gevolg hiervan is dat Christelijke jongeren ofwel geen partner vinden, ofwel financieel het onderspit moeten delven. Trouwen in de woestijn, is geen kwestie van vrije keuze en mekaar graag zien, trou-wen doe in opdracht van de wederzijdse vaders die allang over de prijs beslist hebben voordat jezelf iets in de pap te brokken hebt. Ook aan dit probleem proberen de kerken iets te doen, d.m.v. een soort huwelijkslening.
Oef, ik heb het geriskeerd, want zo zegde vandaag nog een student tegen mij. Zolang er geen Tho-mas Moore opstaat, iemand die dus zijn nek wil uitsteken met alle risico vandien en met de weifelach-tige hoop om alsnog postuum heilig verklaard te worden, zolang zal er hier niets veranderen. Tot nog-toe heb ik er me vanaf gemaakt met de uitvlucht dat ik ook maar een kleine garnaal ben, maar met uiteindelijk toch nog wat medeleven, want ik ken er enkele van; kleine meisjes die tijdelijk de be-scherming genieten van de bisschop, maar die gruwen voor de toekomst die hen te wachten staat.

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 8 april 2002

Sorry voor het ontbreken van de leestekens; op dit Arabisch klavier heeft elke toets vier karakters en de bediende van de bisschop weet niet hoe hij de karakters op het scherm krijgt, in het Arabisch schrift hebben ze die karakters blijkbaar niet nodig, zodoende.
Programma: hygiëne in de kinderopvang van de Coptisch-Otrhodoxe Kerk.
Verantwoording:
In Egypte zijn de vliegen, naast parasieten (zowel inwendige als uitwendige), de meest verwende schepsels; zij kunnen ongehinderd hun gangen gaan en hangen in wolkjes boven de stinkende poelen in de straten. De Egyptenaar aanvaardt dit ongemak met gelatenheid en heeft blijkbaar geen hinder van de kriebelende pootjes op zijn vel. Zo ook de kleuters en wanneer ik van de eerste shock beko-men was, besloot ik vooreerst mezelf te wapenen. De sjaal (voor de toevallige toerist in de woestijn een must) blijkt nu een handig ‘vliegenscherm’, royaal bespoten met insectenwerende spray. Als ik dan, zij aan zij met de kleuters aan het werk ben, verbaast het sommigen dat de vliegen niet zo scheutig zijn op mij en zelfs de kleuters die het dichts bij mij zitten, gerust laten. En zoals steeds weer trekken zij de verkeerde conclusie; nl. dat zelfs de vliegen weten wie ze gerust moeten laten, nl. de ontwikkelde Europeaan, het betere mensenras Reden genoeg dus om ook hier de misvattingen uit de wereld te helpen en de mensen te informeren.
1. Wat is de schadelijke invloed van vliegen?
Hiervoor heb ik al contact gehad met een gediplomeerde arts; hij heeft mij beloofd mij te assisteren op een vergadering voor de verantwoordelijken van de verschillende parochies die kinderopvang organiseren binnen de kerk. (een honderdtal schooltjes in het bisdom Assiut).
Ik wil het vooral hebben over het voorkomen van ‘inpettigo’ of de ‘frambozenmond’ waarmee zoveel kleuters geplaagd worden
2. Wat kunnen we daaraan doen?
Het liefst zou ik de broedplaatsen van al het krioelende ongedierte opkuisen; een onmogelijke op-dracht, eigenlijk een monnikenwerk, maar de monniken zitten in grote getale in de woestijn, op zoek naar de leegte en de afwezigheid van …
Egypte is al eeuwenlang de grootste vuilnisbelt ter wereld en buitenlandse pogingen voor een grote schoonmaak (o.a. van Japan) bleken steeds van korte duur.
Laat ons het liever eenvoudig en kleinschalig houden, gewapend met de spuitbus en binnen de veilige muren van de kleuterschooltjes.
Opties:
1. Installeren van een sanitair hoekje in elk kleuterschooltje; vervaardigen van een wastafeltje door een gat te zagen in een oud tafeltje, waarin dan een wasteiltje kan opgehangen worden, op kinder-hoogte.
2. De juf leren regelmatig het water te verversen en op zijn minst na elke klasdag het teiltje om te spoelen.
3. Een stuk desinfecterende zeep voorzien en dagelijks een propere handdoek.
4. De kleuters leren hun neus te snuiten in een zakdoekje.
5. De kleuters leren hun handjes te wassen na het toiletbezoek.
6. De kleuters aanleren de vliegen weg te jagen, i.p.v. ze te laten betijen. Zo ben ik zelf eens vrese-lijk geschrokken toen ik plots beweging zag op een kleutergezichtje, op een donkere plek waarvan ik dacht dat het haargroei was; toen ik het gezichtje vastpakte om het naar mij toe te draaien sto-ven er meteen een tiental vliegen op en ontdekte ik een bloederige wond; de kleuter had de ganse tijd roerloos naast mij gezeten en bleef er onbewogen onder.
7. Om de leidsters te motiveren wil ik ze een financieel duwke geven voor de inrichting van het sani-tair hoekje.
P.S. Als Europeaan hebben we gemakkelijk praten; de basisvorming in hygiëne hebben we collectief met de paplepel meegekregen. Pas als je bereid bent niet te oordelen, kan je begrip opbrengen voor de toestand in de woestijndorpjes en kunnen we aan de slag. Want ze zijn het waard en mijn gene-genheid voor de bedouienenvrouwen en hun kinderen is er zeker niet minder om, integendeel.
0ok wat de monniken betreft, ben ik jullie meer uitleg verschuldigd. Natuurlijk leveren ze een belangrij-ke bijdrage aan de wereld door hun niet-aflatend gebed. Toch heb ik met hen een spannende confron-tatie gehad met de vraag of er echt iemand uit Europa moet komen voor de meest elementaire taken in hun land. Abouna Daniel bleek compleet van de kaart en heeft nadien, naar eigen zeggen een gan-se week niet kunnen slapen. Hij moest steeds weer overwegen dat” het gebed zonder de werken.. ..“
Hij heeft nu een opvanghuis gebouwd en ik ben er steeds eregast en jullie zijn, met mij allemaal welkom.

Correspondent: Hilde Van Laer

België - januari 2002

Eerst even op adem komen van de feesten en wat extra centjes verdienen als freelancergids in het Provinciaal Veiligheidsinstituut, om er dan weer tegenaan te gaan in Egypte.
Op verzoek van ‘het parochieteam’ dit zijn enkele zorgzame kleuterleidsters, de Orthodoxe priester en enkele medewerkers, wil ik tijdens de maand april weer een schooltje onder handen nemen, nl. in Ba-loud, in bet bisdom Assiut. Dagelijks word ik afgehaald door de eigen veiligheidsdienst en na school-tijd weer op bet Bisschoppelijk paleis afgezet. Daar is het soms wel eenzaam vertoeven op mijn flatje, maar de atmosfeer in de regio is te explosief om zomaar de argeloze toerist uit te hangen.
Ik zal er op dezelfde manier te werk gaan als in de vorige arme dorpjes. Eerst lokaaltjes laten opknap-pen, schilder- en timmerwerk laten uitvoeren, activiteiten aanleren aan leidsters en kleuters, materia-len demonstreren en leveren, zodat ze later zonder hulp verder kunnen.
Hoe start je een kleuterschooltje in de woestijn?
Je zoekt een leegstaand lokaal (desnoods een kippenhok) op het terrein van de kerk, of ge smeedt een complot met de buren. Zij bouwen op hun naam een paar kamers, tegen de buitenmuur van de parochiezaal en dan maar afwachten tot het moment waarop de plaatselijke chef van de ‘secret servi-ce’ vervangen wordt. Dan wordt, nog voor de nieuwe politiechef is geïnstalleerd, een gat gekapt in de ‘tussenmuur’ en we hebben een paar klasjes. De nieuwe gezagsdrager accepteert de nieuwe situatie als vanzelfsprekend. De kerk moet dus steeds wachten op buitenkansjes, want via de normale weg van aanvragen krijgt zij nooit een bouwvergunning.
Zo konden we vorig jaar in Sarakna (standplaats van Abouna Kerillos) een gans gebouw in dienst nemen; vier kleine klasjes (kamers!), zonder ramen en letterlijk deels ondergronds, met daarboven twee verdiepingen met een ontmoetingsruimte. Op de bovenste verdieping organiseerde ik de creatie-ve activiteiten voor de kleuters, vooral omdat in de piepkleine klasjes geen bewegingsruimte is, zelfs onvoldoende plaats voor de 40 stoeltjes. De kleuters van de achterste rijen moeten over de stoeltjes van de vorige rijen klauteren om op hun plekje te geraken, om dan twee uur onbeweeglijk te zitten luisteren naar een bijbelverhaal en oude Coptische gezangen. Behalve gebedjes en/of religieuze vers-jes wordt er niks aangeleerd. Daarom is de ‘activiteitenklas’ de droom van elke Abouna, die binnen de muren van zijn kerk kleuteropvang organiseert. En als er dan ook nog wat kleurtjes, sponsjes, schaar-tjes of priknaalden komen en misschien zelfs een tonnetje met blokken of een reeks puzzels, dan is er echt reden tot feesten.
Ook in Corn Harries voelen we elke dag de dreiging van de autoriteiten, die de ganse boel willen slui-ten, zogenoemd omwille van de onveiligheid van de gebouwen, die inderdaad onderkomen zijn, maar een verbouwingsvergunning laat al jaren op zich wachten...
Daarom wordt er in Teiteileya ‘s nachts gewerkt om met Belgische centjes de lokaaltjes op te frissen van rekjes te voorzien, de binnenplaats werd opgekuist, oude speeltuigen opgekalefaterd en de bui-tenmuren met leuke motieven beschilderd.
Behalve voor de drie ‘kippenhokklasjes’ in de Coptisch-Katholieke parochie van Mancheya, ben ik nu ook verantwoordelijk voor de drie nieuwsopgestarte kleuterschooltjes in de Coptisch-Orthodoxe paro-chies van Sarakna, Corn Harries en Teiteileya. Probeer niet deze dorpjes te zoeken op de Egyptische landkaart, je zal ze niet vinden. Ofwel liggen ze onder het woestijnzand na een stevige zandstorm of-wel weet zelfs Onze Lieve Heer ze niet meer liggen. Maar ik wel en dat is op zich al een wonder, mis-schien wel een onverdiende genade. God zij dank of Ham-doe-lie-lei.
Uitgaven voor Teiteileya: 250 E.P. voor het opfrissen van klasjes, schilderwerken en kleine herstellin-gen. 300 Dollar voor de overdekking van speelruimte op het dak. Zonnewering is nodig omdat er een speelruimte is in open lucht en omdat de temperatuur er ’s middags 35° is in oktober. Voorziene uitgaven: ± 10.000 Bf. per school.

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 12 september 2001

‘k Word wat zenuwachtig, want ook in het Bisschoppelijk Paleis werd de e-mail afgesloten, omwille van de langdurige afwezigheid van de Bisschop, die in Amerika de geëmigreerde Orthodoxe vrienden is gaan bezoeken. Al twee weken geen contact dus met het thuisfront en briefwisseling neemt min-stens 2X 20 dagen in beslag, als de brieven dan terechtkomen, tenminste.
Al twee dagen bezig met het verdelen van het gekregen schoolmateriaal. Bedankt Pierre en de vrien-den van ‘Damiaanactie’ en de kleine verzamelaars, waarvan Zuster Teresia van het ‘Begijnhof de kampioen is. Een probleem blijft het vervoer en de boete voor het overgewicht bij controle op de luchthaven, die ligt vaak een stuk hoger dan de prijs van de spullen. Opsturen heeft ook al geen zin, omwille van het geloop naar de douane en de invoerrechten die je dan alsnog moet betalen. Niks op-sturen dus, maar het zelf komen brengen lijkt voor mij. althans, heel wat plezanter!

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 10 september 2001

Even is er de paniek; volg ik wel voldoende de actualiteit -de oorlog is immers dichtbij, of hoor ik al-leen maar het dagelijks gedreun van de baanreuzen die de desertroad tussen Caïro en Alexandrië af-razen?
Armen en benen en een eenzame mug banen zich een weg naar de vrijheid, maar de benauwdheid blijft, ook buiten het muskietennet. Ik stap in een nacht vol geluiden; het maanlicht gutst joviaal over de koepeltjes van Anafora’. Een briesje brengt verkoeling en ik zwerf blootsvoets over het warme zand. Zal ik even de zig-zag-trap opgaan voor een uurtje meditatie op het dak? Ik zit -de knieën opge-trokken in mijn nachtjapon - op de cementen richel van een pseudo arena, metershoog boven de plan-tage en ik overschouw het domein;
plusminus één ha. guafa-struiken
plusminus één ha. bananenstruiken
plusminus één ha. olijfbomen
plusminus één ha. snaasappelboompjes, mangostruiken, een mostaardboompje en een heuse wijn-gaard. Ergens moet nog een korenveld liggen, want in het ‘bijbels’ wandelparcours is er ook sprake van de vrouwen die op sabbatdag ‘koren-aren-lezen’.
Bisschop Thomas heeft zowaar een gat in de markt ontdekt en zijn retraitfarm trekt veel bezoekers uit de hele wereld. De meeste gasten komen uit de verbroederde Zweedse Gereformeerde Kerk en bin-nenkort hopelijk ook vanuit België
‘Anafora’ wat in het Grieks ‘Eucharistisch Hooggebed’ betekent, wil een spirituele oase zijn voor de overactieve, dolgedraaide westerse mens, op zoek naar rust en contemplatie. Een plek waar de aarde naar de hemel reikt en, voor mij althans een plek waar de hemel de aarde raakt. Want hier mag ik steeds thuiskomen en met mij, mijn vrienden; aldus Bisschop Thomas.
Tijdens de meditatie, gepiekerd over het ‘vrouwzijn’ in deze Arabische samenleving. Bv. Welke ang-sten houden de 15-jarige Seineih bij 40° Celsius gevangen in haar flanellen hemdsbloes met lange mouwen, haar ribfluwelen zwarte lange broek en haar hoog opgetrokken schouders. Zal ze ooit de gruwel te boven komen van het te vroege uitgehuwelijkt zijn? Zal ze ooit de spanning kwijtraken, die haar schichtig rond het zwembad doet sluipen om vanuit haar ooghoeken het speelse plezier van de gasten in het verfrissende water gade te slaan?
Heb al eerder met Katia, ambassadrice van de Zweedse Kerk, vriendin en toeverlaat van de meisjes, de idee besproken om een sessie ‘therapeutisch schilderen’ te organiseren. Misschien dat ze dan kunnen genieten van een moment ontspanning en hun droeve lot even kunnen vergeten. Een meisje is niks waard; het bedrag op het prijskaartje dat boven haar hoofd hangt werd al besproken voor ze in de wieg lag. Misschien zal ze die prijs ooit waard zijn; bij de geboorte van haar eerste kind, als het dan een jongen mag zijn, tenminste…
Dan wordt haar baby haar kleine god, farao in haar huis. En straks, als hij kan praten en lopen, wordt hij haar meester; zijn wil is wet en al zijn wensen worden ingewilligd; een nieuwe macho is geboren

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 5 september 2001

Jullie eerste schooldag zit erop. Eventjes gedacht aan de nieuwe kleuters en hun juffen. Ik wens ze toe dat de ‘ervaringsgerichte aanpak’ weer een jaar lang zoveel deugd en voldoening mag brengen in de Vlaamse kleuterscholen. Beseffen ze wel hoe erg ze verwend worden in de fleurige speelse klas-jes…
Stilaan geacclimatiseerd bij een temperatuur van ruim 30° met een zeebriesje.
Morgen verlaat ik mijn ‘basiskamp’, een bejaardenasiel, voor de eerste etappe richting woestijn naar “Anafora”, een retraitefarm van de Coptisch-Orthodoxe kerk. Van daaruit is vervoer naar het zuiden gegarandeerd (minstens eenmaal per week). En overal weer dit ongewone hartelijke onthaal.
Seffens op de veranda: spel met een strandbal. De bejaarden genieten als kleine kinderen en ieder-een wil aan bod komen; knuffels hier en knuffels daar en af en toe een ontroerende traan. Wie denkt er hier aan gevaar? ‘k Voel mij omgeven door een harnas van liefde, het eerste en laatste gemis a¨ls ik in België weer op de vaste bodem beland.
Terug naar de realiteit. De zomerkampen voor onze woestijnfamilies waren een succes, hier in Alexandrië in het centrum van de ‘Dochters van Liefde”, even ontsnappen aan de moordende hitte van 45° en een boeiend programma i.p.v. doelloos te zweven in een doods woestijndorp.
Het educatief materiaal dat we hier in de beschaafde wereld hebben aangekocht voor onze woestijn-schooltjes, is al voorop gestuurd; onze kleuterleidsters mogen weer dromen van leuke activiteiten met hun kleuters, maar Aboema Kerilles heeft me al gewaarschuwd; de dorpjes waar we deze keer naar-toe zullen trekken, zijn nog meer “more zero, zero, zero”, nog armer dus. En ik dacht dat ik de echte armoe al gezien had… Deze keer zal ik de armoede zuiken en voelen tot op het bot, maar ik ben niet/nooit alleen, God zij dank

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 22 februari 2001

Vandaag via een omweg het tijdschrift van januari ontvangen. Heel veel dank, vooral aan Gerarda voor het verzenden en voor de rest. Vanavond ga ik genieten van mijn moedertaal. Het overzicht van de Brug-werking is enorm en, zoals Jos Bierkens schrijft in zijn voorwoord, ontwikkelingshulp moet een nieuw gezicht krijgen (maar ik ga niet preken).
Ik kan alleen maar heel dankbaar zijn voor deze nieuwe levensinvulling (zolang mijn gezondheid en de situatie het toelaten) en voor de morele en financiële steun. Met zo een bedrag kan je hier wonde-ren doen.
Misschien iets nieuws voor de Brug: meer en meer geraak ik vertrouwd met de Orthodoxe Gemeen-schap, ook met de monniken. Het is een zeer mystieke wereld en ik geraak steeds meer en meer in de ban van de spirituele ervaringen.
Ik zal de Brug haar doelstellingen, haar vrijwilligers, haar projecten en alle betrokkenen aanbevelen bij hun gebeden, dat is toch het minste wat ik kan doen, want ik ben er zeker van dat hun voortdurende gebeden even grote wonderen kunnen doen als jullie broodnodige centjes in eender welk ontwikkelingsland.
Hartelijke groeten aan iedereen.
P.S. Bij eventuele briefwisseling denk eraan dat de post er minstens 20 dagen over doet en dat ik hier zal vertrekken rond 30 maart voor nog een maand Alexandrie.

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 21 februari 2001

Een vlugge boodschap voor de Brug om jullie het e-mailadres van Bisschop Thomas door te geven (). Altijd leuk om een berichtje te ontvangen.
De sessies verlopen zeer goed. Vandaag bezoek gehad van een Zweeds koor in de school waar de 5-jarige kleuters voor het eerst een penseel in de hand kregen en ook waterverf. Genoten van de verbe-ten gezichtjes om toch maar geen druppel verf te morsen en om de mooiste schilderij te maken voor een zo groot publiek.
Als er een deze dagen een tijdschriftje verschijnt van De Brug met een verslagje uit Egypte, a.u.b. stuur het naar Bishop Thomas Montraneya Copt-Orthodoxe t.a.v. Mme Magda in El Kousseya, Assiut, Opper-Egypte. Verder graag groetjes aan het koor en de Brug.
Gisteren heb ik dus een 50-tal penselen gekocht en plasticine. Het grootste deel van jullie gift gaat naar de meest noodzakelijke medische vitamines en voedingshulp. Het is nl. zo, dat de kinderen geen behoorlijke maaltijd hebben als de church daar niet voor zorgt.
De constructie van een ritmiekzaaltje naast onze kippenhokklasjes kan niet doorgaan omdat het ter-rein een andere bestemming heeft. Maar zoals ik al eerder schreef, de zandbak aan de achterdeur is groot genoeg en met max. 3 minuten regen per jaar is buiten turnen geen probleem.
Voor geïnteresseerden: als de Zweden morgen vertrokken zullen zijn, dan zijn er weer 20 kamers vrij in het gastenverblijf van het bisschoppelijk paleis. Ingang langs de grote poort en naar boven via de spiegelzaal die meteen dienst doet als receptiehal. De kerk is vlak over de deur en de dagelijkse mis duurt minstens twee uur, de zondagsmis duurt drie uur, de kinderen lopen al spelend in en uit en borstvoeding mag ook.
Nog eens veel dank voor het vertrouwen van de Brug en jullie steun.

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 14 november 2000

Deze brief kan ten vroegste 17 november op de bus. Anders blijft hij hier in het plaatselijk kantoortje liggen tot …
De sessies in Sedfa zijn zeer goed. Ik heb een flinke fooi ontvangen en meteen geïnvesteerd in de ‘kippenhokklasjes’: 3 lokaaltjes van elk 2,75 m. breed en 5 m. lang, goed voor 36 a 42 kleuters per klas. Vandaag hebben we de laatste emmer mortel uitgesmeerd. De muren zijn ‘bambi’, d.i. roos ge-schilderd. Misschien komt er op het stort naast deze klasjes een hangaar of overdekte ritmiekruimte. Vandaag is het hier, in tegenstelling met Sedfa vorige week, verkiezing: ik heb dus huisarrest omwille van de onveiligheid. We hebben goed gewerkt met monitrices die voor de eerste maal in hun leven een penseel hanteren, een collage maken en een beeldverhaal in logische volgorde samenbinden, met gerecupereerd cadeaulint.
De temperatuur buiten is 30 ° op de middag. Het is warm tot ± 20 uur, nadien is het koel en fris tot 9 uur ‘s ochtends.
Vanmorgen heb ik bezoek gehad van een Orthodox priester, Aboena Kyrollos genaamd, van het dorp Saraknee (naast Mancheya). Hij wil dat ik een tweedaagse conferentie geef voor een 50-tal kleuter-leidsters uit zijn ‘parochiale scholen’: 3-talig dus. De kleuterleidsters kennen enkel het Arabisch, de pedagogische begeleider van de ‘association’ kent een mondvol Frans en Aboena verstaat naast het Arabisch enkel Engels. Maar het zal lukken. Vanavond heeft Soeur Monique (de zus van de Libanese bisschop en zus van Soeur Superieure van villa Tito) naar Caïro gebeld om nieuwtjes uit te wisselen. Meteen heeft ze de boodschap doorgegeven voor Soeur Ruth in Alexandrië dat ik ‘veel gevraagd’ ben hier in ‘La Haute Egypte’, ook buiten de Koptische katholieke gemeenschap. Knap hé. Alle deelne-mers, directies en inspecties zijn zeer tevreden.
Ik reken ook deze keer op een flinke fooi voor mijn ‘kippenhokklasjes’ Misschien kunnen de kleuters er al in voor mijn vertrek.
Enfin, na deze marathontweedaagse op vrijdag en zaterdag aanstaande nog één week Sedfa met be-zoek aan ‘Monastery in the desert’ met Koptisch-Orthodoxe monniken en dan naar Alexandrië om op 2 december de duik te nemen van 30°C naar?? graden. Tot dan met een stevige knuffel.

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 1 september 2000

Eindelijk de schrijfmachine geïnstalleerd op mijn nieuw adres in Alexandrië, weer bij de ‘Files de la Charité’ oftewel de ‘Dochters van Liefde’, maar wel op een andere locatie. Overal ontmoet je bekende gezichten, want de zusters gaan tijdens de verlofperiode bij elkaar logeren en soms nemen ze dan zo’n 40 à 50 kinderen mee ‘en mission’ of ‘op kamp’ zouden wij zeggen. De zusters uit de kleine arme dorpen uit het zuiden komen graag naar TITO, mijn vorig adres. Hier in Alexandrië heb je een verfris-send zeebriesje en dat is wat aangenamer dan de striemende hete woestijnwind.
Ik logeer dus in St Antoine, een christelijk centrum met een zeer goed uitgerust dispensarium, waar mijn vriendin Maha enkele dagen als cardiologe gratis raadpleging houdt voor de armen. Er is ook een kleuterafdeling en een basisschool. En buiten de schooluren zijn er allerlei vormingsactiviteiten voor de jeugd en de volwassenen, o.a. alfabetisatieprogramma’s en catechese.
Ik ben hier op uitnodiging van Soeur Ruth (Oostenrijkse Dochter van Liefde) om de ‘maitresses’ te be-geleiden en een beetje vorming te geven. Zij werkt al jaren in Egypte en de 12 jaar ervaring in een dorpsschooltje in de woestijn en de 6 jaar in een school in de wereldstad Alexandrië hebben haar vol-doende inzicht gegeven in de problemen en de noden van het systeem.
Vorige week zijn we dus, na een treinreis van negen uur, terechtgekomen in een broeierig en stofferig stadje Kousseya. Ook daar hebben de Dochters van Liefde een volledig uitgebouwd sociaal-, me-disch- en educatief centrum. Het doet me soms denken aan het werk van de kloosterordes in onze contreien in de Middeleeuwen. Het sociale leven en de dienstverlening voor de ganse bevolking gaat uit van zo’n centrum, zowel voor de christenen als voor de moslims en de ganse dag door worden ‘mensen in nood’ geholpen met een pilletje, een brood, wat rijst of wat geld. Vaak moet er een onderduikadres gezocht worden voor de jonge meisjes die tegen hun wil uitgehuwelijkt worden of die op kleuterleeftijd al in de stad worden uitbesteed aan rijke families waar zij het vuile werk moeten doen en ook wel eens gebruikt worden voor het ‘zeer vuile werk. ‘En session’ dus, voor een 20-tal monitrices, die eigenlijk geen andere opleiding hebben dan de basisschool. Een beetje theorie in de voormiddag en veel praktijk tot laat in de nacht. Zelf ontdekken hoeveel voldoening je kan beleven aan een knip- en plakoefening, wat je met een penseel kan doen, hoe je poederverf moet klaarmaken en de verfborstels moet onderhouden... Papierdeeg fabriceren van afgedankte eierkartons om nadien je eigen handpoppen te creëren die je met een kleurige lap stof van een mooi kleedje kan voorzien en die je, na twee dagen drogen in de Egyptische zon, al meteen mee kan nemen naar je klasje. Of naar het voormalige ‘kippenhok’ waar de armste kinderen van het dorp naartoe worden gelokt voor een warme hap en een oppervlakkige medische controle. Zal het me lukken om de twee sombere, smerige lokaal-tjes van Mancheya om te toveren tot lichte speelse klasjes?
Handen om het werk uit te voeren zijn er genoeg, want wie zelf geen terrein heeft om te boeren is werkloos! Ook de ideeën groeien dagelijks met het enthousiasme, maar wie gaat het werkvolk beta-len, de verf, de planken voor de schabben, een prikbord, een tekenbord, wat kleutermeubilair. Mag ik dromen en met mij de zusters die de noden zeer goed kennen, maar voor wie de dikke buikjes van de ondervoede kleuters voorrang hebben, op wat puzzels en wat kleurige parels…
De zusters zullen steeds op de hoogte zijn van mijn verblijfplaats en de post eventueel doorsturen. Voor zeer dringende boodschappen mag je een e-mail sturen met ‘URGENCE’.

Correspondent: Hilde Van Laer

Nieuwjaar 2005

Nieuwjaarsbrief aan de lezers van ‘De Brug’ en aan alle mensen van goede wil,
Moge 2005 een sprankelend en boeiend jaar worden voor ieder van u!
De laatste werkweken in Egypte waren intensief en vermoeiend, maar het resultaat mag er zijn. Om het met de woorden van Sœur Monique te zeggen:”Tout vibre et étincelle dans la joie de Noël. Nos jardinières sont vraiment ‘réssuscitées à une vision nouvelle de la vie des enfants- les parents aus-si,grâce à la journée ‘portes ouvertes’ En daar was het ons toch om te doen; een kindvriendelijk en geweldloos kleuteronderwijs!
Ook kreeg ik op het allerlaatste moment het bericht dat ‘Caritas/Egypte’ dan toch twee verantwoorde-lijken kon (of wilde) vrijmaken voor een bezoek aan de leprozerie. Een hele opluchting voor de Itali-aanse zusters die de camionette hadden volgestouwd met 120 kerstpakketten.; 102 voor de melaat-sen en 18 voor het personeel om chantage en diefstal te voorkomen. In Egypte worden nog elk jaar een aantal nieuwe besmettingen vastgesteld.Ik kon dus mee naar Amreya, een melaatsendorp in de buurt van Alexandrië, op 30 km afstand van het stadscentrum. Eigenlijk is deze desolate plek, een ou-de Britse legerkazerne op de kust en de melaatsen wonen in de grote oude loodsen waarin destijds de legervoertuigen werden ondergebracht; ieder heeft een brits met paardendeken en een vies roestig kastje. En er is geen enkele vorm van privacy. Medische verzorging en voedselhulp krijgen zij van Ca-ritas, die op zijn beurt mag rekenen op financiële hulp o.a. van ‘Damiaanaktie’.Maar behalve de meest rudimentaire hulp, is er niks voor deze mensen, in tegenstelling tot de leprozerie ‘Abou Zaabel’bij Caïro, waar jaarlijks tijdens de zomervakanties West-Vlaamse studenten verpleegkunde en tuinbouw een paar weken vrijwilligerswerk komen doen. De vraag viel dan ook of ik voor een gelijkaardig project in deze leprozerie, geen mensen kon aanspreken? Dan voel je weer eens hoe groot en overweldigend de noden zijn en hoe beperkt de middelen en de mogelijkheden.
Achmed was er ook, een 21-jarige student die 2 jaar geleden op Paaszaterdag werd binnengebracht. Omdat hij al een tijd last had van zijn voet en geen passende schoenen meer kon vinden, was hij naar de dokter geweest, die hem stante-pede naar de leprozerie liet voeren en daar stond hij dan, in zijn keurig westers kostuum, met zijn boekenpakket onder de arm, verbouwereerd en met een onthutste blik in zijn ogen;de leprozerie werd zijn nieuwe thuis, voor Achmed was er geen toekomst meer, ge-daan met het familie- en studentenleven……
Ik zag hoe hem een brits werd toegewezen, ééntje in de lange rij tussen al deze norse, verminkte mannen. En nu stond hij daar,2 jaar later in dezelfde kleren, gekreukt en slonzig naast zijn bed, in zijn ogen de blik als van een getemd dier en ik kreeg het pas echt te kwaad toen hij door het medisch team (dokter, kinesist en schoenmaker) in het midden van onze kring werd gezet, om een mal van zijn verminkte voet te laten maken voor een aangepaste schoen.
Maar echt razend was ik bij een vorig bezoek toen mijn blik viel op een voetje zonder grote teen, toen een kleuter zijn woede uitschreeuwde omdat zijn moeder het pas gekregen pakje chips uit zijn hand-jes rukte om het te verkopen voor enkele sigaretten! Een bezoek aan de leprozerie is steeds een be-klemmende en beklijvende ervaring; de morele drempel is zeer laag en ik kan hier niet echt iets doen, alleen maar tegemoet komen aan de vraag van de zusters om een deel van de facturen mee te beta-len en om hen het gevoel te geven dat ze er niet helemaal alleen voor staan.
Ziehier mijn verdere planning voor wie daarin geïnteresseerd is.
Zoals de voorgaande jaren zal ik de eerste 4 maanden weer gidsen in het Prov. Veiligheidsinstituut op de tentoonstelling over drugspreventie, afgewisseld met een paar periodes van stagebegeleiding van studenten kleuterleidsters in een hotel van ‘Intersoc’
En ook tijdens de schoolvakantie staat het vrijwilligerswerk bij ‘Intersoc’ op het programma.
Het zal mij de tijd geven om financieel, fysiek en emotioneel weer op krachten te komen.
En hopelijk kan ik in het najaar weer een aantal weken naar Egypte, deels naar Alexandrië, deels naar de woestijn, voor de supervisie van de gestarte vormingssessies die nu ook doorgaan tijdens mijn af-wezigheid. Misses Hella zal workshops organiseren met de pedagogische pakketjes die ik samenstel met het materiaal van ‘Altiora’ en die ik af en toe verstuur.
En misschien is dan ook de grimmige sfeer rond sommige van onze missieposten in het zuiden weer wat bekoeld, want volgens Sœur Viviane, die ik ontmoet heb op haar doorreis naar het zuiden, heeft men een aantal Libanese zusters naar huis moeten sturen omdat hun veiligheid niet meer kon gega-randeerd worden. Zodoende. Groetjes van Magda

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - december 2004


Betreft het trainingsprogramma voor de kleuterleidsters in het opvangcentrum van de 'Dochters van liefde St.-Vincent de Paul' in Alexandrië.
Op verzoek van Sœur Monique, missiezuster op pensioen, ben ik teruggekomen naar mijn eerste post in Egypte, van 5 jaar geleden, in Alexandrië.Ik ontmoette haar wanneer ik in El Quossia, in het bisschoppelijk paleis verbleef, tijdens mijn activiteiten in de woestijnschooltjes, en mijn weekends doorbracht in Mancheya, waar ik elke keer werd verwend met een flinke Europese maaltijd, om het gemis aan proteïnen van de Orthodoxe armoede aan te vullen.
Nu dus terug in een heel andere wereld; de mondaine stad die vanuit de lucht gezien, inderdaad ver-leidelijk schittert als 'El Arroessa fil Bacher Abiat' oftewel 'de bruid van de Witte Zee', maar die, twee straten verwijderd van de beroemde 'Corniche' met fabelachtige mooie gebouwen, een ongekende armoede herbergt, zoals trouwens zoveel andere grootsteden.
Het centrum heet 'Deir Rahman' ofwel;'klooster van barmhartigheid' en is gevestigd in het voormalige paleis van Pacha Tito, die het aan de Zusters schonk als dank voor de goede zorgen voor zijn bejaar-de moeder. Tito's afstammelingen zijn nu grote industriëlen in Amerika.
In het centrum zijn, behalve het klooster met rusthuis voor bejaarde nonnekes, ook diverse ateliers en een kleutertuin voor opvang, vnl van arme kindjes, wiens ouders vanuit het arme zuiden, het geluk kwamen zoeken in de grootstad en uiteindelijk terecht kwamen in een nog grotere armoede. Ze wo-nen vaak in de ondergrondse garages waar de vader toezichter is en ze slapen daar in een hoekje tussen kartonnen dozen. Maar overdag moeten ze de straat op om plaats te maken voor de auto,s van ambtenaren enz.
Ik woon dus in een appartement van de chef huishouding van de Pacha en wanneer ik het bediende-verblijf buitenga, sta ik in de mooiste tropische tuin van de stad. Tegenover mij zie ik het echte paleis, één van de best onderhouden van de 11.000 paleizen uit de glorietijd van de stad.Het grootste deel van de paleizen zijn thans verworden tot vuile opgeleefde woonkazernes. Naar de kleuterschool dus, met een programma waarbij we de juffen gaan leren dat tieren niet helpt om gezag te creëren , maar dat de kleuters vanzelf rustig worden als ze maar wat om handen hebben; leuke activiteiten aanbren-gen, dus met de bijhorende materialen en spellen, puzzels, placistine, enz
En dat lukte 5 jaar geleden niet, de stok gaf meer en vlugger resultaat en koste niets……… en voor de zusters was het voedingsprogramma en de medicatie belangrijker dan een doos parels of kleuter-schaartjes. Maar nu heb ik zo mijn strategie; ik organiseer een activiteit met gegarandeerd veel kleu-terplezier en nog een mooi resultaat ook en tot slot van het spektakel krijgt de juf al deze leuke dingen cadeau. Dankuwel aan de sponsors!
Maar om toch zeker de 'echte noden' niet over het hoofd te zien hebben de zusters mij een lijstje ge-geven van de bijzondere zorgen die ze ter harte nemen; op de 110 kleuters profiteren er 50 van een volledig gratis opvang, een kledings- pakket op Kerstdag en met Pasen en de nodige vaccins en me-dicamenten. Verder krijgt elke kleuter dagelijks een grote beker warme melk met voedingssupplement en bovendien worden ze medisch opgevolgd door een vrouwelijke arts die elke zaterdagvoormiddag ter beschikking staat van elke mama met haar kindjes. Deze arts is ook steeds aanwezig op de maandelijkse bijeenkomsten van de moeders, waar er een medisch of pedagogisch probleem ter sprake komt. Gisteren ging het dus over het nieuwe gedoe in de klasjes, want er zijn mama's die re-clameren dat er, zelfs bij de kindjes van 3 jaar deze weken geen huiswerk werd gegeven; " Zullen ze wel tijdig kunnen lezen en schrijven als ze nu de hele dag zitten te smossen met lijm en snippers pa-pier?" Gelukkig voerde de doctora aan dat peuterhandjes nog niet voldoende ontwikkeld zijn om een potlood te hanteren. Maar ook de juf van de oudste kleuters, die vanop haar brede stoel achter haar bureau de 38 kleuters met luide stem dirigeert, had het over het "spijtige verlies van kostbare tijd" !
Af en toe is het dus even doorbijten, maar er komen steeds meer supporters van de collega-scholen mij vragen om met hetzelfde programma naar hun school te komen. Maandag ben ik gast –(spreker) op een studiedag voor 130 chefs van kleuterschooltjes uit de wijde omgeving van Alexandrië in de chique buitenwijk 'King Marriout'.
Dinsdag bezoek ik een school met afdeling mentaal en fysiek gehandicapte kinderen van de Zusters van Besançon.
Verder wacht ik nog op een seintje van Sœur Fernanda, want ze zijn de camionette van caritas aan't volladen voor een bezoek aan het nabije melaatsendorp van Amreya, op 30 km. van het stadscen-trum, en zij weet dat ik er enkele vrienden heb, wiens doordringende blikken en dito geuren ik nooit meer zal vergeten!
Zo zie je maar dat de 'Bruid van de Witte Zee' nog heel wat verbergt onder haar glanzende sluier…

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - oktober 2004

Verslag van ons werkbezoek aan Opper-Egypte (oktober 2004)

1ste dag: (3 okt)
Aankomst in Egypte0

2de dag: (4 okt)
We verblijven in Anafora; dit is een retraitfarm van de Coptisch-Orthodoxe kerk, gelegen aan de de-sertroad, op 70 km. Van Caïro, richting Alexandrïe.
we maken kennis met het personeel; bedienden, keukenpersoneel en boeren; allen zijn ze afkomstig uit het doodarme bisdom El Quossia, (500 km; naar het zuiden), het ambtsgebied van Bisschop Tho-mas.
Anafora (wat Eucharistisch Hooggebed betekent) wil een ontmoetingsplaats creëren voor de erg be-sloten Coptische gemeenschap en andere Christelijke gemeenschappen die er een ideale plek vinden voor retraites, conferenties, studiedagen. Dat deze ontmoetingen plaatsvinden op een verloren plek in de woestijn,(een plantage tussen de zovele andere in dit pas ontgonnen gebied) maakt dat er minder controle is van de overheid. Anafora heeft geen adreskaartje en alle boekingen gebeuren via persoon-lijk contact met Bisschop Thomas of één van zijn directe medewerkers.
Met de inkomende fondsen van de buitenlandse gasten financiert Anafora retraites en studiedagen voor eigen jongeren, die tijdens de zomermaanden met volle bussen worden opgehaald uit hun broei-erige dorpen. Een ware verademing voor hen, los van de benauwende tradities in deze Arabische samenleving.
De plantage omvat een centraal gebouw met keuken en eetzaal, bibliotheek, vergaderzalen, een twin-tigtal chalets voor individuele gasten, een gebouw met meisjeskamers en een gebouw met jongens-kamers, enz;
Een groot deel van de fondsen komt van de Coptische gemeenschappen (gevlucht tijdens de revolutie /1952), en verspreid over Amerika, Canada en Europa, waar zij een nieuw en vaak succesvol leven opstartten, maar toch een sterke binding bewaarden met het thuisfront.
Ook kunnen de Copten sinds enkele jaren rekenen op de Zweedse Lutheraanse Kerk die in het kader van œcumenisme een permanente samenwerking met de Coptische kerk heeft uitgebouwd.

3de dag: (5 okt)
we vertrekken vroeg voor een rit van ong 500 km naar het zuiden. De rit verloopt vlot en met onze hoofddoeken op, lukken we erin de aandacht van de politiemannen op de checkpoints te ontwijken tot aan de laatste Checkpoint. Dit is ook meteen de grens tussen de ambtsgebieden van 2 ijverige politie-chefs. De eerste laat ons niet vertrekken alvorens we veilig zijn overgedragen aan de volgende. Voortaan zullen we bij elke uitstap (vrienden-of scholenbezoek) het gezelschap genieten van een flink bewapende politieman, soms zelfs gaat een hele escorte mee.

4de dag: (6 okt)
Scholenbezoek kan niet vandaag, want iedereen heeft verlof, ’t is nationale feestdag.
Abouna Boutros stuurt een wagen die ons naar zijn parochiekerk brengt; het is er korendag en we ho-ren en zien enkele mooi uitgedoste koren aan het werk; eeuwenoude psalmen worden begeleid met de klanken van een elektronisch orgel
We rijden voort naar Deier El Moharak; dit is een woestijnklooster waarvan de naam betekent; ‘het einde van de reis’, waarmee de vlucht van de H; Familie bedoeld wordt.Op deze heilige plaats staan momenteel 6 kerken en er leven een honderdtal monniken.
Op onze terugweg stoppen we in het nieuwe ‘ziekenhuis’. Eigenlijk is dit een catechetisch centrum, maar voor de bouw ervan zouden de autoriteiten nooit de toestemming geven; daarom heeft de Or-thodoxe kerk dit gebouw laten registreren als ziekenhuis . Ondertussen verblijven er inderdaad een zestal zieke of alleenstaande bejaarden, maar wanneer de politieagent achteloos de verkeerde kant opkijkt draait de huisbewaarder een deur open…… we staan plotseling in een kerk……….

5de dag: (7 okt.)
We bezoeken de ‘Zjameya es Saleim el Copteya’ oftewel het Coptisch Vredesverbond.
In deze totaal nieuwe school vinden 230 kleuters in plekje in resp 8 klasjes, dankzij Belgische centjes van ‘De Brug’ Kalmthout en de Zusters van Vorselaar. Deze school werd ondertussen erkend door de autoriteiten, dit vergemakkelijkt het geloop in en uit maar legt tevens een zware financiële last op; men moet een soort erfpachtvergoeding betalen, daarom wordt zelfs aan de jongste kleuter schoolgeld ge-vraagd. Het onderwijzend personeel wordt betaald door de kerk in tegenstelling met de leerkrachten van de officiële scholen(moslimonderwijs)
Een gedeelte van de bouw omvat een kleine woonkamer met keuken, badkamer en 2 slaapkamers voor een 5-tal weesjongens.
Er zijn ook een brei- naai- en timmeratelier voor fysiek gehandicapten, een klasje voor doven en ge-hoorgestoorden en een klasje voor blinden. De leerkrachten die er als vrijwilliger werken krijgen een vergoeding met de giften van ’t Gielsbos’. Alsook kon er een flink pakket educatief materiaal aange-kocht worden.

Enkele steegjes verder belanden we weer in de kerk waar we gisteren de korendag meemaakten, maar nu passeren we het portaal en komen op de binnenkoer waar een 60-tal kleuters spelen. Abou-na Boutros heeft hier onder de toren nog drie klasjes voor de kindjes die het schoolgeld niet kunnen betalen en tussen de koepels zit een klasje verscholen waar enkele mentaal gestoorde kinderen op-vang krijgen.
Zoals steeds in elke Coptische kerk zit er wel ergens een groepje doodarme kindjes of jongeren die in de schaduw van het erkende complex, kunnen meegenieten van de kruimels………….
In de katholieke missieposten loopt er een volledig tweede circuit; de erkende en toegelaten lessen stoppen om 14.00 pm en om 16.00 pm starten de illegale lessen onder de noemer ‘zondagsschool’ Elke dag komt een andere leeftijdscategorie aan bod en sommige leerkrachten presteren een volledig tweede lessenrooster.

6de dag; 8 okt.
We vertrekken vroeg naar Esbet El Oskof; hier werd op 3 jaar tijd een totaal nieuwe parochie. uit de grond gestampt.De Christenen zaten al jaren te wachten op een geestelijke leider, voordat de jonge priester Abouna Armeya hier benoemd werd Het dorp had de kwalijke reputatie de grootste zwermen muggen en insecten te huisvesten van de ganse Nijlvallei. Inderdaad, er was een ontzettend grote put (uit de Romeinse tijd) met daarin een vieze smurrie van afval en ongedierte. Omdat de autoriteiten al jarenlang elke onderneming van de Kerk verbiedt en elke vooruitgang tegenhoudt, werd er ’s nachts met man en macht gewerkt om de put te ledigen en te reinigen. Nu wordt al het huishoudelijk afvalwa-ter erin verzameld en geregeld op de droge velden uitgesproeid. Rondom de put,werd een kerk ge-bouwd, een tuin aangelegd en een hoge muur die het geheel moet beschermen tegen de nieuwsgieri-ge blikken van buitenstaanders. Tussen de koepels van de kerk vinden 3 kleuterklasjes een plekje en op het overdekte dak is het heerlijk genieten van een prachtig uitzicht over de groene velden.
De volledige afwerking van de ruwbouw en de inrichting van de klasjes gebeurde met centjes van ‘De Brug’
Onnodig te vermelden dat Abouna Armeya tijdens de werkzaamheden vaak werd opgepakt en dat de autoriteiten zelfs één keer de buldozer op hem afstuurde om een gaanderij te slopen, maar abouna ging eronder staan en riep;”Over mijn lijk”

We vervolgen ons scholenbezoek in Meiier;
Hier vinden we de 2 schooltjes; ‘Abou Sefeen ‘en ‘El Asset’, samen 13 klasjes die met de centjes van ‘Zonnekind’ uit Kalmthout een frisse opknapbeurt kregen en nieuw meubilair.
Maar Meiier heeft nog verborgen schatten in een bergwand. Heel recent werden daar 8 Faraonische graven opengesteld voor het publiek, ik geloof dat we er een vijftal van bezochten. De graven dateren uit het Middenrijk van de Faraonische geschiedenis en ze hebben een link met de stad Tell El Amar-na, een dertigtal km verder in de Nijlvallei.
De eerste graftombe was van éne Ebne Simbel, zoon van Aboe Simbel, wiens tempel te vinden is op 400 km naar het zuiden. Er was een tombe van de zus van Hotep en nog een tombe van de ANHK-babys. Hierin waren de versieringen nooit afgewerkt en men kon de schetsen en vlakverdelingen met kleine vierkante ruitjes nog zien.


7de dag, 9 okt.
Vandaag stuurt Abouna Benjamien een auto. Ik ken hem nog vanuit zijn ‘apenjaren’, toen hij één van de eerste medewerkers was in Anafora. Op een heldere nacht vol sterren zaten we samen op de koe-pel van één van de chalets en hij vertelde mij over zijn toekomstplannen en vooral over de grote frus-traties van de Coptische jongeren, die zich ervan bewust zijn dat zij nooit een behoorlijke job zullen bemachtigen, alleen al omdat ze een Christelijke naam hebben. (volgens doctora Magda krijgen slecht 2 op de 100 christenen een job, want dat is het minimum dat door de wereldopinie is opgelegd).
Na zijn studies als sociaal assistent, deed hij 3 jaar leer- en werkstage in Anafora, om zijn wereldbeeld te verruimen en hij kreeg er van Bisschop Thomas nog 3 maanden Taizé bovenop. Drie maanden nà zijn huwelijk werd hij priester gewijd en ondertussen woont hij met vrouw en kind in zijn nieuwe ambtswoning in ‘Esbet Rafaeel’, doodarm gehucht van El Quossia. Omdat de autoriteiten hem geen toestemming geven om een heus kleuterschooltje op te richten, is er opvang in een afgeleefd gebouw dat dienst doet als parochiecentrum. Vermits de dorpelingen geen toilet hebben, werd er door ieder-een gebruik gemaakt van het oude franse toilet (erfenis van Napoleon!) en het ganse gebouw was bij mijn vorig bezoek doordrongen van een afschuwelijke stank.Gelukkig kon men met de centjes van Zusters van Vorselaar de hele vieze bedoening slopen en kreeg het ‘schooltje’ op de derde verdieping een spiksplinternieuwe toiletruimte, enkel toegankelijk voor juffen en kleuters.
We maakten enkele afspraken over verdere inrichting van de klasjes en onthaalruimtes (met poppen-hoekjes) en de verdere financiering werd bezegeld met een dikke enveloppe!(centjes van bijbelvrien-den uit Loppem en familie)
We besloten ons bezoek met een heerlijke maaltijd, klaargemaakt door abouna’s echtgenote Magda, die les geeft in de erkende Orthodoxe San Menaschool; een uniformenschool voor de elite, abouna’s kinderen en de kinderen van betere functionarissen; zij profiteren voor de volle 100% van de vrijgevig-heid van de Zweedse Lutheraanse Kerk.

’s Namiddags passeren we langs de missiepost van de ‘Filles de la Charité de St.-Vincent de Paul’, in El Mancheya El Cobra; De andere missieposten hebben laten weten dat ze ons bezoek niet kunnen appreciëren omwille van de escorte. Vooral de missieposten met buitenlandse missionarissen worden geviseerd en zijn vaak doelwit van pesterijen en bedreigingen, maar de overste van deze verafgele-gen kleine post is zelf een Egyptische in hart en nieren en durft de confrontatie met de’uit hun korte broek geschoten’ soldaatjes wel aan; vele van hen zaten ooit bij haar op de schoolbanken of kregen in haar dispensarium hun gratis vaccins………………….
Terwijl ik met Zuster Noride eventjes op bezoek ga bij de verlamde Ome Magdy en haar blinde echt-genoot, gaan mijn gasten een kijkje nemen in de ‘kippenhok-klasjes’ De eerste realisatie voor kleuter-onderwijs in een woestijndorp, gefinancierd met mijn ‘loon’ van de ‘Association du développement de la Haute-Egypte’, een instelling die kan rekenen op fondsen van het Vatikaan, zoals van de ‘ Pauselij-ke Missiewerken ‘ en ‘ œuvre d’ Orient’
Hier laten we de envelopjes achter voor de 4 andere missieposten, waarvan één in het gevaarlijke Souhag, voor wie de treurige feiten van december 1999 nog kent……
En natuurlijk gaat ook de extra envelop van ’t Gielsbos’ mee naar Sedfa, voor het nieuwe werk ‘Foi et Lumière’ van Sœur Aurore, de jonge Libanese non die wekelijks een dag opvang voorziet voor de ergste gehandicapte kinderen in deze verre missiepost.
Na een lekker kopje koffie rijden we terug naar ons logement; de Moutraneya, of het Bisschoppelijk Paleis, waar ik sinds 4 jaar kind aan huis ben mijn eigen flatje heb en waar zo’n 25 gastenkamers een 50-tal gasten kunnen herbergen. Hier wordt dag en nacht gewaakt over onze veiligheid door een per-manente bewakingsdienst aan de ingang van het complex; trekken wij erop uit dan gaat gegaran-deerd een soldaat mee, die geen moment wijkt van onze zijde, hij kijkt mee in de klasjes, hij wil er ook bij zijn op theevisite en hij krijgt ook zijn bord (op de schoot in de zetel), maar hij hoort elk woord dat gesproken wordt; daarom zijn de zusters zo argwanend, vooral omdat ze represailles verwachten ach-teraf.
Vanavond reizen we met de nachttrein naar Alexandrië


8ste dag: 10 okt.
Gelukkig ontwaar ik tijdig Sœur Monique op het perron Sidi Gaber en we snellen de trein af. (het vol-gende station is dichter bij onze nieuwe verblijfplaats, maar op het overvolle centraal station zou er met onze bagage geen doorkomen aan zijn) Met het schoolbusje gaat het richting Fleming, de wijk waar we zullen logeren in Villa Pacha Tito; voormalig paleis dat aan de ‘Dochters van Liefde’ werd ge-schonken in ruil voor de goede verzorging die Pacha’s bejaarde moeder heeft genoten bij hen. Mo-menteel verblijven er een achttal bejaarde missiezusters op rust, en bruist het centrum van sociale ac-tiviteiten, geleid door de jonge Libanese Sœur Marie die enthousiast wordt bijgestaan door Sœur Mo-nique, sinds vorig jaar op rust na 8 jaar hard labeur in El Mancheya, waar zij mijn conferenties simul-taan in het Arabisch vertaalde uit mijn gebrekkig Engels voor de Orthodoxe kleuterleidsters en uit het Frans voor de Katholieke kleuterleidsters. Tijdens haar vorige leven was zij postulanten- begeleidster in het Moederhuis van de Dochters van liefde, sectie Midden-Oosten.
Sœur Fernanda van de Negrizzia, ( missie voor het zwarte continent) nodigt ons uit voor een kop Itali-aanse koffie in hun klooster, twee straten verder. Zij krijgt (evenals in 6 andere missieposten) regelma-tig ‘do-re-mi’ Het is elk jaar weer een kostelijke bedoening, maar het is een grote hulp voor de mensen ter plekke; één abonnementje voor een school met 200 kleuters…. Gelukkig helpt Altiora/ Averbode met gratis verzending van de tijdschriftjes.

Alexandrië , bruid van de Middellandse zee, was eertijds de stad met de 11.000 paleizen, waarvan Vil-la Tito een sprekend model is. Maar sinds de confiscatie van alle eigendommen en privé-kapitalen door Nasser in 1956, sloop verval binnen en de meeste paleizen zijn verworden tot vieze overvolle en afgeleefde woonkazernes. Enkele paleizen, die konden rekenen op buitenlandse fondsen, bleven goed onderhouden en getuigen van een schitterend verleden, zoals de paleizen uit de sprookjes van duizend en één nacht. Ook het privé-kapitaal van Pacha Tito werd aangeslagen en sindsdien moeten de zusters de voormalige bediendeverblijven openstellen voor buitenlandse gasten, waaronder ‘Dami-aanaktie .
Met de schoolbus maken we een rondrit langs de Corniche die sinds drie jaar een ware facelift heeft ondergaan, vnl. omwille van de opening van de volledig vernieuwde bibliotheek. “La noblesse de le Capitale Grèque l’ oblige.....”en zodoende heeft Alexandrië weer de grootste en beroemdste biblio-theek ter wereld, dankzij vooral de steun van Unesco en de Scandinavische landen. Op de enorme ronde buitengevel kan je een vredeswens lezen in elke taal van de hele wereld.
We rijden naar het uiterste oostelijke punt van de stad, waar we wandelen in de prachtige tuinen van Montazah, het paleis van Koning Farouk. Sœur Monique wijst ons de baai aan waarin in 1952 de feodale koning op een sloep werd gezet en met 21 kanonschoten uitgeleide werd gedaan. De machtsovername gebeurde zonder één druppel bloedvergieten.

9de dag; 11 okt.
Om 9 uur worden we verwacht in het ‘Asile International des vieillards’in de wijk Moharram Bay. Hier vinden vnl Armeense bejaarden een onderdak. Deze ’vaderlandslozen’ werden geboren in vluchtelin-genkampen nà de 1ste wereldoorlog. Zij genieten een overlevingspensioen van de U.N.O. en mede dankzij deze inkomsten kunnen de Zusters van Lourdes ook hulpbehoevende bejaarde Copten opne-men.

Twee uur later staan we in het Abou Dardaa, bij Sœur Mervat die ons graag in kleine groepjes mee-troont naar het dispensarium waarvan zij de leiding heeft. Dagelijks komen hier honderden mensen voor verzorging vnl; voor ogen,oren enz. Elke missiepost heeft 2 belangrijke opdrachten, nl; onderwijs en verzorging. De jonge kloosterlingen hebben 2 beroepskeuzes; onderwijs of verpleging en zij wonen en werken samen in één en dezelfde missiepost.

10de dag/ 12 okt.
De zusters hebben voor ons vervoer naar Anafora een regeling getroffen met één van de chauffeurs van het leerlingenvervoer. De man, die eigenaar is van de bus is zo in zijn nopjes dat hij zelf wil rijden, neen, niet met een ‘microbus’ maar met de echte schoolbus.
Op de ‘desertroad, na 110km slaat hij rechts een zijweg in naar Wadi Natrun, een plek bekend om de Orthodoxe woestijnkloosters die er nog steeds veel monniken trekken. Hoewel ik de voorkeur had voor het Amba Beshoy-klooster, loodst hij ons binnen in het ‘Deier El Adre Borromos’. We krijgen een interessante uitleg over het monnikenleven in de woestijn en we bewonderen prachtige stukken van fresco’s op de eeuwenoude muren. Grote stukken van deze fresco’s werden tijdens de veelvuldige christenvervolgingen weggekapt.
Bij onze aankomst in Anafora, krijgt Sajedna (Bisschop Thomas) haast een hartinfarct, wanneer hij onze bus de plantage ziet binnenrijden. Natuurlijk had hij een goedkope taxie verwacht en de schrik voor een onverwacht bezoek van de autoriteiten zit er dik in.
Maar er is goed nieuws, morgen worden we tegen 9 uur verwacht aan het ‘Collège de le Salle’ voor een bezoek aan de Mokatam; met dokter Aidel als gids.Deze dokter was 25 jaar lang de medische rechterhand van Sœur Emanuelle tijdens haar verblijf bij de voddenrapers van Cairo


11de dag 13 okt.
Ons bezoek aan de vuilnisbelten van Cairo begint bij de grote Coptisch-Orthodoxe kerk. Dokter Aidel vertelt ons over het onstaan van de kerk.
Ergens in het midden van de vorige eeuw was de gouverneur van Caïro bevriend geraakt met Abouna Obram; een integere en wijze priester, die de gouverneur geregeld goede raad gaf bij belangrijke be-slissingen. Ook bestond er al jarenlang ergernis bij de autoriteiten over de activiteiten die de Copti-sche kerk organiseerden voor de verstotenen die op de vuilnisbelten wonen en werken.Dus werd er een onderzoeksteam aangesteld om een klacht te vinden tegen de kerk, maar dat lukte niet. Een slimme moslim ging dan op zoek in de bijbel en vond daar het citaat over een geloof dat, klein als een mostaardzaadje, toch in staat is om bergen te verzetten. En het verdict luidde; als jullie geloof deze berg (de bergflank waartegen de vuilnisbelten zijn opgehoopt) kunnen verzetten, krijgen jullie het recht om een kerk te bouwen en jullie werk verder te zetten.Maar, zoals Dokter Aidel in elke zin herhaalt,:” Le Seigneur a arrangé tout pour nous” of;”Le Seigneur va l’ arranger pour nous” en er werd besloten dat de ganse gelovige gemeenschap drie dagen lang zou vasten en bidden. Enige tijd later werd de streek getroffen door een aardbeving en zie de bergwand schoof een heel eind op, straffer nog, er ontstond een enorme spelonk, zodat er niet meer moest gebouwd worden. Onder de beschuttende bergflank staat nu een altaar en wekelijks komen 22.000 gelovigen uit de stinkende sloppen naar de donderdagavondmis.
De rit door de steegjes voert ons voorbij de school van Sœur Emanuelle naar een recyclagecentrum waar meisjes werkzaam zijn in een papierverwerkend bedrijfje en waar ze met handgeschept gerecy-cleerd papier mooie kaartjes en albums maken. In hetzelfde gebouw worden repels stof op maat ge-knipt en verweven tot kleurige vloermatjes.

Op onze weg naar de luchthaven passeren we de kerk van Zeytoun, waar volgens de uitleg van Dok-ter Aidel en volgens de vele krantenknipsels achter vitrines, in de jaren 80 maandenlang regelmatig verschijningen van de H. Maagd te zien waren.
En met dit mysterie in onze rugzak schuiven we aan bij de douane, richting Milaan-Brussel
Hamdoeli Allah Magda Geudens

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 28 maart 2004

Op de vooravond van mijn vertrek uit dit woestijndorpje, nog even een reflexie.
Het werk zit erop en Beshoy (hij noemt zichzelf; your son Beshoy) wreef vergenoegd in zijn handen: Dat hebben wij weer goed gedaan, hé Madame Magda?
Beshoy ging elke dag met mij mee op stap naar de verschillende schooltjes, hij promoveerde mij (on-officieel, maar heel overtuigd) tot supervisor van de 16 Orthodoxe kleuterschooltjes van El Qoussia en zorgde voor een probleemloos vervoer, het gewiekst verschalken van de 'secret services' en het correct vertalen van mijn talencocktail : een mix van Engels en Arabisch. Ik ben trots op hem : hij heeft met glans zijn diploma Engels gehaald en mag al 2x per week lesgeven in de gouvernementele school. Niet zo simpel voor iemand met zo een christelijk klinkende naam, waarschijnlijk bij gebrek aan een betere kandidaat en volgens hemzelf komt kwaliteit steeds bovendrijven. Ik hoop echt dat het hem lukt, vooral na zijn mislukte zoektocht naar avontuur en het rappe veel geld verdienen in de toe-ristische sector in Hurgada. Daar ontdekte hij dat een bediende of arbeider (jongens die meestal uit het arme zuiden komen) schromelijk worden onderbetaald : 140 guinee tegenover 14.000 guinee voor de manager, en dat ze op een onmenselijke manier moeten samenhokken in vieze barakken. Het is maar dat je het weet, zo kan je ook beter begrijpen waarom de ventertjes zo hardnekkig aandringen bij de toeristen om toch maar wat te kunnen verkopen, hun avondrantsoen is navenant hun inkomsten voor de chef.
Het werk dus : dat was elke dag een scholenbezoek met de introductie van het pakketje zelfgemaakte puzzeltjes. Het is echt nodig dat de juffen zelf zien en ervaren dat werken met groepjes kan en dat de kleuters best in staat zijn om zelf stilletjes bezig te zijn, op de blokkenmat of aan de boetseertafel. Ik realiseer mij nu dat het nogal professioneel klinkt, want eerlijk gezegd, er is geen blokkenmat en er staat geen boetseertafel : het moet allemaal eerst geïmproviseerd worden. We leggen meteen beslag op de tafeltjes die we her en der tegenkomen in het gebouw, we schuiven er 2x een 8-tal stoeltjes bij aan, we sleuren ergens een mat vandaan en het teveel aan stoeltjes wordt opgestapeld zodat er ruim-te komt om bij ons plekje te geraken. De juffen zijn gewend om met strakke hand en dwingende stem de groep kleuters gekluisterd te houden op hun stoeltjes en dan maar de hele tijd teksten scanderen en liedjes zingen ( hoe luider hoe liever, want behalve de aangeleerde en ingedrilde teksten wil de juf niks horen). Overal in Egypte hoor je van ver het schrille gedreun van de kinderstemmetjes galmen uit de openstaande ramen. Omdat ik op zo een beperkte tijd niet in alle (Orthodoxe + katholieke + Protes-tantse) schooltjes geraak, hebben we ook een conferentie gehouden voor de schoolmanagers, zodat zij begrijpen waarom er met het meubilair moet gesleurd worden en om hun uit te leggen wat de pe-dagogische waarde is van activiteiten waarbij de kleuters mogen bewegen, ontdekken, exploreren en spelen; dat is een hele klus, want men begrijpt hier niet waarvoor kinderen anders naar school gaan dan alleen om te leren lezen, schrijven en rekenen. En daarmee kan je volgens hen niet vroeg genoeg beginnen; dus het enige materiaal, zelfs in de eerste kleuterklas, dat zijn schriftjes en een potlood. Bij mijn eerste kennismaking met dit systeem werd ik gewoon misselijk : de juf schreef een Arabische let-ter op het bord en vroeg wie dat kon natekenen. Natuurlijk dachten de kleuters allemaal dat ze het konden en 1 na 1 mochten ze naar voor komen, maar de juf had een lat in haar hand waarmee ze bij elk streepje of puntje dat niet correct was een venijnige tik op de vingertjes gaf. De tweede dag was alle enthousiasme bij de kleuters bekoeld, maar het systeem liep door : het Arabisch alfabet heeft meer letters dan het onze en elke letter heeft 3 schrijfwijzen : één bij het begin van het woord, één achteraan het woord en nog een derde schrijfwijze in het midden van het woord.
De kleuters vooral zien mij dus graag komen, en al is het materiaal primitief (maar dus betaalbaar), al-les wat gedemonstreerd wordt, mag in het klasje blijven. Natuurlijk krijgen we nu een probleem en moeten we op zoek naar een kast of schabben. Maar de dingen bewegen, zeggen de zusters en onze grootste verwezenlijking is wel het schooltje in Mancheya El Kobra, waar we met mijn (symbolisch) sa-laris van de Assotiation du Developpement de la Haute Egypte, een heus kippenhok hebben uitge-mest en opgekalefaterd en waar nu dagelijks een honderdtwintig kleutertjes opgevangen worden in 3 piepkleine klasjes. De juffen hebben er een gewoonte van gemaakt om, na het klassikaal onthaal, de groepjes buiten te installeren onder de schaduwrijke bomen, want de hitte wordt al gauw (vanaf 9 uur en dit vanaf begin april) ondraaglijk voor een groep van plus-minus 40 kleuters in een ruimte van 2 m op 3 en halve meter. Vanaf half april hebben we hier dagelijks temperaturen boven de 40 gr. En dat tot eind September, zodoende.
Omdat sommige juffen vroegen naar meer materiaal hebben we nog een extra workshop ge-organiseerd.Gelukkig had ik 10 kg mooie, geschikte prenten uit Doremi, voldoende plastiek folietjes, en een extra budget voor materiaal, zodat ze naar hartelust konden plakken, uitknippen en plastifice-ren.
En dan waren er nog de tussendoor-bezoekjes, bij enkele bejaarden, de verlamde Oame Magdi en haar blinde Abraham, bij de mongooltjes van Malaak Michaeel en in het blindenklasje van de Zjameya Es Salaam, enz. Al bij al een drukke tijd, maar met een intense voldoening.
En in de stille uren, op mijn eentje aan het werk in mijn flatje met op de achtergrond het continue ge-zang vanuit de kerk, waar in de vastentijd elke dag een misviering gehouden wordt, vanaf 12 uur tot 15 uur. Dat is het uur waarop de Copten tijdens deze 40-dagentijd (die hier trouwens 55 dagen duurt) mogen eten. De mensen zijn dus nuchter bezig met hun werk en tijdens de vasten is het dieet strikt vegetarisch, ook dierlijke nevenproducten zoals melk, kaas, eieren, vis of dierlijke vetten, vallen onder de vastenvoorschriften. Zelfs kinderen lezen op de verpakking van een koekje of er boter in zit en ze zullen consequent weigeren dat koekje op te eten.
Een meer heikel onderwerp is de seksuele onthouding, en dit niet alleen in deze (pseudo 55-) 40-dagentijd, maar ook elke woensdag of vrijdag door het jaar. Een onderwerp van spot voor sommige (gewone) Copten, katholieken, dus, en volgens insiders een periode van opluchting en herademen voor vele Arabische vrouwen, wegens het woeste gedrag van hun echtgenoten.
Ik denk er vaak aan dat het voor velen uit het westen een zegen en een heling zou zijn om zich zo af en toe terug te kunnen trekken in een sobere wereld waar het erop aankomt te overleven met de meest simpele dingen, en waarin we ervaren hoe bevredigend het leven kan zijn, zonder al die luxe en comfort waarvoor sommigen onder ons hun ziel verkopen.
En dan zouden we nog wat over hebben om te delen, ja toch?
En dan zouden we weer ten volle en terecht kunnen genieten van een Zalige Pasen!
Met de warmte van de Egyptische zon : salaam!

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 20 maart 2004

Via een lastig parcours, waarvan ik je de details bespaar, dan uiteindelijk toch een (Arabisch) klavier gevonden om een verslagje neer te poten, voor de Guy en andere aanverwanten van de Brug. Nu nog op zoek naar een floppy om de tekst te transporteren naar elders buitenhuis. 't Schijnt dat de bediende van het bisschoppelijk paleis de factuur is 'vergeten te betalen' of kwijtgespeeld zodat faxen, telefone-ren en internetten eventjes onmogelijk is. Weer eens sorry voor leestekens, en foute karakters, wat niet zo eenvoudig is als op een azertyklavier.
Het werk verloopt vlot en wegens teveel aanvragen van de woestijnschooltjes voor een dagje assis-tentie, toch maar de beloofde trip naar Alexandrië uitgesteld tot oktober, inch Allah.!
De zelfgemaakte puzzeltjes vallen in de smaak, ik heb 20 pakketjes gemaakt met elk 6 puzzeltjes, pi-cobello gekartonneerd, geplastificieerd en verpakt in een (gratis) folietje van ons Belgisch drukwerk. Voor morgen is een studiedag gepland : daar zullen we het hebben over de pedagogische waarde van
het puzzelen, de didactiek en de methodiek. Ook belangrijk voor de juffen, zodat ze de activiteit goed begeleiden en er geen stukjes verloren gaan of zodat de puzzels niet binnen de kortste keren allemaal dooreen gerommeld worden. Nadien volgt er een workshop. Er ligt voor elk schooltje een grote flap
karton, een flap plastiekfolie en een pakje met prenten uit de gratis levering van Altiora, Averbode. Omdat Misses Halla maar 1 kleuterleidster per schooltje wil uitnodigen(Arabische juffen tetteren en giechelen teveel) is er de vraag gekomen van de 2 schooltjes in Meiier (Zonnekind-schooltjes) om
de workshop nog eens over te doen. Ook dan verwachten we 20 deelnemers. Het doet echt goed dat de vraag vanuit de schooltjes zelf komt, het toont toch dat er echt een nood is aan vorming en aan ideeën. Volgende week zal ik vooral bezig zijn in de 3 katholieke schooltjes en 1 dag in een protes-tants schooltje.
Gisteren was ik door enkele jongeren uitgenodigd om de viering mee te maken van hun proclamatie als volwaardig catecheet in de Orthodoxe kerk. Zij hebben een zware vierjaarse studie achter de rug , zoiets als godsdienstwetenschappen en ze traden dus aan, gekleed in een lange zwarte 'advocaten-jas' met dito baret. De kerk zat stampvol en nadien was er een indrukwekkend feest, geen disco, geen plaatjes of cd's, maar urenlang samen zingen van Coptische hymnen, met een ongelooflijk enthousi-asme dat mij deed denken aan onze 'Kardinaal Cardijn-dagen' met de jonge arbeidersjeugd.
Terecht beschreef het Vaticaan de Coptische Kerk onlangs als een 'kenisa dynamiceya' oftewel als een dynamische kerk. Het bisdom El Quossia, waar ik mijn plekje en een tweede stekje heb gevon-den, telt 100.000 Orthodoxe christenen. Daarnaast zijn er, rond de katholieke missieposten
nog vele katholieken, en hier en daar tref je ook een Protestantse parochie.
Het katholieke bisdom Assiut overlapt ons Orthodox bisdom. In Assiut zetelt de zeer minzame bis-schop, Amba Kyrollos. Als er wat te vieren valt bij de missiezusters dan mag ik erbij zijn, ook op de maandelijkse bijeenkomst van de vrouw en de religieuzen en zelfs, als het binnen mijn tijdsbestek valt, mag ik mee op de jaarlijkse meerdaagse reis. Voor de mensen die geïnteresseerd zijn in de lopende projecten : in Bookh kan men starten met de schoonmaak, het bekleden van de brokkelige plafonds en een fris laagje acrylverf op de muren, in twee klasjes (goed voor ongeveer 50 kleuters).
In de 'Zjameya Es Salaam' oftewel 'De Coptische Vredes-associatie' waar nu 200 kleuters zitten, ver-deeld over 7 klasjes, met ook nog blinden en doofstommen en fysiek gehandicapten + naaiatelier voor fysiek gehandicapten vrouwen(polio), heeft men de grote wens te starten met een bibliotheek. Ik heb aan Abouna Boutros (pastor Petrus) beloofd dat ik fondsen zou zoeken, op voorwaarde dat zijn biblio-theek ook zou openstaan voor de andere schooltjes. Ja dus! Meer nieuws daarover volgt .
Groetjes.

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 7 november 2003

Het is niet eenvoudig om, vanuit dit woestijnstadje, een fax te versturen of te ontvangen. Bassam denkt ook dat de lijn soms overbelast is. De kath. Zusters beweren dat hun lijn enkele uren per dag wordt 'gestolen'; dwz; geleend door 'niet-abonnees' Ook op dit moment (middag van een vrije dag, ge-raak ik niet in de ether om eventuele e-mails te lezen. Dus ik schrijf deze tekst nu om hem straks te versturen. Morgen gaat Beshoy met mij naar Assiut om mijn verblijfsvergunning te verlengen, Inch Al-lah. Ze geven je in de luchthaven steeds maar 1 maand, dus weer inschrijven en centjes op tafel leg-gen plus 3 pasfoto's.Gisteren in Timsaheya (zeer arm gehucht van El Quossia), een paar opvoedende spelen geïntroduceerd en plannen besproken om het schooltje wat op te knappen om het meer leef-baar te maken. 2de en 3de kleuterklas zitten als kippen in een legbatterij met 43 in een ruimte van 2,5m op 4 m, in het duister wegens piepkleine raampjes hoog in de muur om zonlicht te weren, dus hoog-stens een half uur per dag een verblindende stralenbundel vol dansend stof en vliegen. Het andere lo-kaal is nog kleiner maar daar zitten voorlopig een 20-tal kindjes van 2,5-3 jaar. Mits enkele aanpas-singen is er een lokaal beschikbaar, maar er is in dit dorp geen enkele capabele juf. om met de
kleuters bezig te zijn. De juf van de 5-jarige kleuters kende de namen van de insecten op de domino die ik gemaakt heb met de prentjes van dopido; kleutertijdschriftje voor 3-jarigen......vlieg, mug, bij, wesp ; alhoewel de omgeving ervan krioelt! Hoe kan zij dan de kleuters iets bijbrengen? 'Mijn zoon Beshoy',die voor de vertaling van (mijn Engels) naar het Arabisch bij mij was, kon haar het verschil tussen de verschikkende insecten uitleggen en moest keer op keer de naam voorzeggen. Hopelijk weet ze het volgende week nog. Ook eventjes langs San Mena geweest; de directrice weende haast van ellende omdat ik het hen zo kwalijk heb genomen dat ze blonken door hun afwezigheid
op de conferentie. Heb gezegd dat ik alsnog zal proberen de activiteitenklas op te starten voor mijn vertrek, maar de oude lessenaartjes die ik ernaartoe heb gesleept zijn nog niet opgeknapt, er steken overal roestige nagels uit, en splinters en dat de centjes voor de schrijnwerker klaarliggen! Er was mij beloofd dat ze vorige zaterdag zouden hersteld worden. Heb gezegd dat ik met zo'n uitrusting niet wil werken, dus nog even respijt. Ook de goedkope rotan-speelmatten die ik vooraf betaald heb en die
in elk dorp te vinden zijn, waren niet ter plaatse. In de kleuterklassen zelf kom ik niet meer; 'k word er gewoon misselijk; alles waarvoor het personeel van de arme dorpsschooltjes zou vechten, is aanwe-zig, maar niemand doet er wat mee. Er heerst continue een chaos van jewelste; iedereen beweegt, iedereen is overal en nergens, hoe kan er dan tucht zijn? Enfin, ik kan mezelf eens te meer verant-woorden en ik trek mij op aan wat er in de overige schooltjes leeft en beweegt. Overal waar ik kom vragen ze naar meer spellen, puzzels, prentverhalen, activiteiten;'s nachts ben ik creatief, overdag ac-tief en met tussendoor een slaapje van 3 a 4 uren voor zover het mogelijk is met het veel en langdurig gebulder uit de minaretten wegens Ramadam. Vandaag, moslimrustdag, hebben we weer workshop bij Misses Hella om spellen te maken met de pakketjes dopido's die een paar dagen geleden
zijn aangekomen.(Dank u Bart voor de verzending die na 20 dagen ter plekke is aangekomen.) 'k Hoop dat zij tijdens mijn afwezigheid wil doorgaan met de workshops, zodat (mits copieren) ook de andere schooltjes profijt ervan hebben. Daarom ga ik nu een scholenlijst opstellen met rubrieken waarin de verschillende soort spellen worden aangetekend en eveneens de scholen die meewerken of een model krijgen. 'k Wil samenwerking en zeker geen naijver of jaloezie.
Gisteren een hartverscheurend tafereel meegemaakt, dat zich vanmorgen herhaalde. In het steegje aan de achterzijde van het Bissch. Paleis (onder mijn slaapkamerraam) is iemand overleden. In een mum van tijd stond de hele steeg vol vrouwen in het zwart die jammerden, huilden, tierden rond
(blijkbaar) de weduwe die zich op de grond gooide in't stof, zich bij de haren trok en hysterisch krijste. Dit tafereel heeft minstens drie uren geduurd tot de stemmen verscheurd en schraal uitstierven. Om 7 uur deze morgen herbegon de tirade en de menigte zwarte vrouwen trok jammerend naar
de kerk (voorkant van he Bissch. Paleis), waar ze nu al drie uren zitten te jammeren op de trappen, buiten. Ze mogen niet in de kerk tijdens de begrafenis omdat ze met hun gehuil de dienst verstoren, maar als ze niet voldoende jammeren, wordt er geroddeld dat ze de overledene niet voldoende
graag hebben gezien. De weduwe met enkele vrouwelijke familieleden zit opgesloten in de kleine dagkapel naast de kerk en die wordt pas geopend als de kist in de lijkwagen geschoven is. Het lijkt een prachtig scenario; de deur gaat net op tijd open, zodat de hysterische vrouw zich nog juist
wanhopig tegen de lijkwagen kan werpen en kan achterna hollen. Daarna wordt ze vastgegrepen, en met net voldoende schrammen en builen de sacristie binnengedragen, daar krijgt ze water te drinken en als dat niet voldoende is krijgt ze een goeie klets wijwater over haar hoofd.Dit tafereel heb ik al eerder meegemaakt en is op dit eigenste moment weer volop aan de gang, gelukkig krijg je dit relaas zonder klank.....en gelukkig dat een 'geëvolueerde' insider mij heeft verklapt dat een aantal van deze
rouwende vrouwen ervoor worden betaald om zo hartverscheurend huilend door het dorp te trekken. Heb geprobeerd om dit tafereel gade te slaan door de ogen van de spelende kinderen in de straat en hun paniek en hun ontreddering gevoeld door merg en been. Er is nog veel te ontdekken in deze dor-pen langs de Nijl! Onwaarschijnlijk hoe je als Europeaan je weg kunt vinden in deze wereld vol myste-ries, en dat is wel de grootste geschenk dat het leven mij heeft geschonken, Hamdoeli
Allah !
Groetjes en tot een volgend relaas. Magda

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 29 oktober 2003

Eigenlijk is mijn oproep een kreet van onmacht, want behalve het succesverhaal in de schooltjes, be-leef ik hier heel wat meer, maar tevens heel wat minder onschuldig....
Een vlugge opsomming; het verhaal van(te jong)uithuwelijken van de meisjes omdat er niet voldoende eten is. Ik moet hierbij toch geen prentje maken zeker. Erger is nog wanneer een wanhopige (christe-lijke) weduwe haar kinderen gewoon weggeeft aan een (moslim)- grootgrondbezitter,enz.
Muzelmannen hebben in de woestijndorpen 4 tot zelfs 6 vrouwen. De kerken proberen een regeling te treffen en gaan daarbij vaak over de administratieve grenzen, daarom ook kan ik er niet veel over kwijt. Mijn handel en wandel wordt dagelijks geregistreerd, dat betekent ook dat mijn loslippigheid de vele kloosters waar ik passeer in gevaar kan brengen. Het klooster van de 'Dochters van Liefde' hier in El Qoussia heeft trouwens enkele jaren geleden, gedurende 2 jaar de deuren moeten sluiten voor het publiek. Dat wil zeggen dat de honderden patiënten die de weg naar een gratis medische verzor-ging gevonden hadden hier niet meer terecht konden, om nog maar te zwijgen over de zoveel andere noden. Ook een gezamenlijke conferentie voor hun 3 missieposten met wijkschooltjes kan niet meer. Als ik als individu op stap ga, trekken we minder de aandacht dan wanneer we de bus van het Cate-chetisch Centrum huren voor het vervoer van de versch. leidsters uit de verre dorpjes naar een cen-traal adres. Zal dus de conferentie meermaals moeten overdoen. En in Nekhela, mijn eerste adres aan de Nijl, worden alle buitenlanders (lees; pottenkijkers) opgepakt. De toestand is de laatste tiental-len jaren nog nooit zo slecht geweest. Gisteren nog op bezoek geweest bij een Egyptisch gezin op verlof uit België.
Zij kunnen beter oordelen en kennen de toestand van binnen uit. Om de ontzaglijke buitenlandse schulden (lees: ontzaglijke binnenlandse corruptie) te betalen krijgen de boeren, in wiens dorpjes wij de opvang van de kinderen proberen te organiseren) een habbekrats voor de enorme balen katoen die ze hier urenlang in de moordende hitte staan te oogsten; kleuters vanaf 3 jaar werken mee! Waar is de opbrengst van deze formidabele oogst? En waarom kunnen wij in dit dorp niet aan 1 kilo zuivere suiker geraken, terwijl de oever van het Ibrahimeya-kanaal, dat langs al deze arme dorpjes loopt,
volstaat met suikerriet?
De regering heeft enkele jaren geleden een regeling getroffen om het (dagelijks) brood betaalbaar te houden voor de arme mensen, om tegemoet te komen aan de eisen van de internationale gemeen-schap; dit is natuurlijk een 'joke op wereldniveau'. Het brood is spotgoedkoop, maar er is niet genoeg.
De boeren worden minutieus in het oog gehouden en bij het dorsen van het graan zijn er evenveel 'in-specteurs' als boerenknechten. Elk dorp heeft recht op een minimaal quotum dat jaren geleden be-paald werd en dat nu nog steeds geldt, ook al is de bevolking haast verdubbeld. Hoewel de mensen hier hun brood nog steeds bakken op de 'Faraonische manier' er is niet voldoende meel.....Logisch toch dat de missieposten eerst denken aan een stuk brood en eventueel een veegje vijgenconfituur en een halve banaan, gefinancierd door Pausel.Missiewerken. In de Orthod. schooltjes is het heel wat minder, en alleen maar als er wat te eten is, 1 of 2 keer per week. Daarom ben ik op zoek naar een manier om toch wat meer financiële middelen te bekomen, eventueel door het 'Peterschap van een Vlaamse kleuterschool over een woestijnschooltje' Weet wel dat de informatie die de instanties geven aan buitenlanders op z'n zachts gezegd, helemaal niet correct is en alleen bedoeld om het imago hoog op te houden via prestigeprojecten gefinancierd door o.a. UNESCO en om het toerisme te vlei-en. 65% van de Egyptische bevolking leeft onder de armoedegrens. Mijns inziens reden genoeg om toch maar aan de alarmbel te trekken in naam van diegenen die nooit bij de bel zullen geraken.
Warm aanbevolen. Magda

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 27 mei 2003

Wat een aanmoedigend zinnetje al vermag en of het deugd doet! Dus vandaag enkele deugddoende mailtjes ontvangen. Dank u wel.
Gisteren wat het dus een dag van 5 x ‘malish’ oftewel, 5 x zware ontgoocheling.
Vooreerst Mamdouah, de leraar Engels die beloofd had om een fotosessie te maken in het 2de schooltje van Meieir, die niet kwam opdagen: moest allicht tomaten gaan plukken, maar denkt er niet aan te verwittigen. De kindjes zaten dus opgepoetst en blinkend in hun mooiste kleurige kleertjes te wachten want Abouna had op de preekstoel gezegd dat alle moeders hun kleuters flink moesten schrobben voor de nieuwe juf uit het buitenland en voor de fotograaf. Verneem zopas dat Mamdouah zijn 3-dagan moest gaan doen en Hamdoeli Allah is afgekeurd voor de legerdienst. Vader blij want twee stevige handen extra maken de arbeid op het veld heel wat lichter.
Tweede ‘malisch’ of’ trek het je niet aan’: de schoolmanager, de opperjuf, was afwezig alsook de sleu-telbos, zodat er geen velletje papier of krijtje te bemachtigen waren: alles zorgvuldig achter slot en grendel, want er wordt veel gestolen, alles wat niet achter driedubbele sloten beveiligd is verdwijnt, al-licht voor verkoop op de zwarte markt. Iedereen heeft wel een handeltje en er is wel een gegadigde voor eender wat. In geen enkele kleuterschool vind ik één van de 20 (kleuter)-schaartjes terug die ik er vorig jaar heb achtergelaten.
De hoofdjuf heeft persoonlijke redenen om niet op post te zijn: haar man is na een jaar werk in het bui-tenland even op verlof en de teleurstelling is groot, na 2 jaar huwelijk nog geen baby; dus elk vrij mo-ment oefenen.... De druk is enorm en iedereen leeft mee, want kinderloosheid geeft manlief het recht zijn vrouw te verstoten. Mijn eerste naïeve poging om er een grapje tegenaan te gooien was blijkbaar misplaatst: toen ik naar een groepje smoorzwarte kleverige kindjes wees en eraan toevoegde dat er in de steegjes genoeg kindertjes uit te kiezen waren.
Nee, Misses Merzeka mag wel aan het werk blijven, wanneer hij afwezig is en zolang de moederrol op zich laat wachten, maar tijdens zijn zorgvuldig opgespaarde verlofdagen moet ze elk moment van de dag ‘beschikbaar’ zijn en met overduidelijk gebaar heeft ze mij te kennen gegeven dat hij haar de keel zal oversnijden, als ze toch naar de vergadering of naar school gaat. Hier, in de woestijn leven de mensen echt op het ritme van de natuur en al wat buiten hun directe behoeften valt is van minder be-lang. Voor mij is dit natuurlijk weer wennen, vooral omdat er blijkbaar niemand aanstoot aan neemt dat één machomanneke een hele school terroriseert en het ganse programma overhoop haalt door zijn vrouw te verbieden om 3 uurtjes per dag aanwezig te zijn op school. ‘Madame Magda, this is Egypt’ zeggen ze al lachend en daarmee is het probleem van de baan.
Gelukkig zijn er nog 15 andere schooltjes en concentreer ik mij vooral op ‘Abou Sefeen’ het schooltje waarvan ‘Zonnekind’ het peterschap op zich heeft genomen. Dit is echt een goede keuze, want Miss Hannan is een modelleerlinge; ze loopt overal met mij naartoe om toch maar zoveel mogelijk ideeën en materiaal te bemachtigen. En ze is, zoals haar naam ‘tederheid’ het zegt, heel lief voor de kleuters en de collega’s.
Aan alle e-mailers dank u wel en tot ziens.
Inch Allah, want een dezer begint de terugreis naar het noorden en dan is er geen pc beschikbaar.

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 18 mei 2003

En bijna weer op de terugweg. Dag allemaal, eventjes dit algemeen bericht om te laten weten dat het werk erg goed opschiet. Het schooltje, de voormalige ruwbouw van drie klasjes tussen de koepels van de kerk in Esbeth el Oskof is momenteel een pareltje. Ondertussen is er ook een heuse refter zodat er in de klasjes niet moet gegeten worden en er hopelijk minder te smullen valt voor de nog honderden vliegen. Maar wat wil je, de kindjes komen recht ut een huis dat letterlijk een stal is: de geiten wande-len doodgemoedereerd naar binnen en de mensen hebben ook geen stromend water in het dorp. Gro-tere kinderen gaan wel eens het kanaal in, soms met de ezel en de chamoesa want deze arme dieren hebben het ook warm.
Gisteren was het conferentie voor de schoolmanagers en volgende vrijdag voor de katholieke kleuter-leidsters. Ik heb ook de protestantse juf en één orthodoxe directrice uitgenodigd. Als de onderwerpen hun aanstaan kunnen ze al beginnen te plannen tegen oktober. Ik heb intussen weer een aanvraag gehad om in een ander bisdom te beginnen, maar hier in Kousseya zijn er nog drie of vier schooltjes waar gewoon niets is aan speelgoed of kleutermateriaal, ook omdat de kerk eigenlijk geen onderwijs mag organiseren en de activiteiten dus vallen onder de noemer ‘zondagsschool’. Tijdens de opknap-werken in Esbeth el Oskof is de parochiepriester, Abouna Armeya trouwens opgepakt wegens illegale praktijken en in de gevangenis beland. Daarom durft hij ook niet teveel bezoekers uit te nodigen om-dat vreemdelingen altijd een escorte meekrijgen en omdat er dan weer aandacht van de autoriteiten voor zijn kerk komt. Hij heeft ook moeten stoppen met de bouw van een sanitair blok, het betonnen skelet staat er en daarbij zal het voorlopig moeten blijven. Er werd gedreigd dat ze er de bulldozer op af zouden sturen, maar Abouna zei dat hij tussen de palen zou gaan staan en dan zou hij verbrijzeld worden. De familie was radeloos want Abouna is slechts 33 jaar en heeft een vrouw en baby. Enfin, ‘de Koptische kerk lijdt’ zeggen ze hier en dat is zo al eeuwen en dat zal alleen maar erger worden want doordat ze monogaam zijn in dit moslimland komen ze steeds meer en meer in de minderheid in hun eigen land.
Morgen dus voor de eerste keer echt aan de slag in één van de twee schooltjes in het doodarme ge-hucht Meieir. We zijn vorige week met een uitgebreide escorte gaan winkelen in Assiut, om toch al meteen wat schoolgerief bij de hand te hebben. Omwille van mijn veiligheid, stapte één agent in bur-ger (secret service) bij ons in de auto. Ik had de twee ‘managers’ meegevraagd en Mamdouah, een le-raar engels voor de vlotte communicatie. Voor ons reed een politiewagen met zwaailicht en achter ons een open jeep met soldaten, het geweer in aanslag. Tijdens mijn koopjesjacht werd de straat omzeg-gens afgezet en Mamdouah glunderde van trots. Hij zei tegen een kennis die passeerde dat hij op stap was met de ‘queen of Sheba’! Klinkt natuurlijk heel leuk, maar al dat gedoe gaf mij helemaal niet een gevoel van veiligheid. Ik heb wijselijk besloten om ze voortaan met een lijstje en wat geld op stap te sturen. Ook de zusters in Mancheya hebben liever dat ik in het weekend niet meer blijf overnach-ten. Vorige keer bleven 2 politiemannen de hele nacht onder mijn slaapkamerraam staan roken en babbelen. Ze hebben hun post niet één minuut verlaten, zodat de buurvrouw niet naar buiten kon. In de Egyptische woestijndorpen mogen getrouwde vrouwen niet onder de ogen komen van een andere man.
Er is dus al materiaal ter plekke en we hebben meteen de klasjes geschikt. In plaats van de 40 stoel-tjes in strakke rijen achter mekaar, de stoeltjes in een onthaalhoek. Een ‘werkhoek’ met enkele tafel-tjes en een speelmat. De juffen weten niet waar ze het hebben, want hoe kan er tucht zijn als de kin-deren niet stil op hun stoel moeten blijven zitten, erger nog: ik heb de stok uit de klas verbannen.
En het gekke is, (en ik heb hier ondertussen al genoeg ervaring mee) de kinderen zijn engeltjes als ik in de klas ben, alles is nieuw voor hen: een prentverhaal, de blokfluit, een puzzel, een strandbal, wat blokken op de mat of plasticine. Morgen gaat het dus weer gebeuren: deze keer voor 170 kleuters en dat gedurende vier dagen, want de week daarop zijn de 150 kleuters van de kerk aan het eind van de straat aan de beurt. Daarna is het alweer uitkijken naar vervoer voor de terugreis naar de beschaafde wereld.

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 21 april 2002

Vreselijk moeilijk te typen in de tegenovergestelde richting, dus tegen normale schrijfrichting, de cur-sor springt steeds weer naar het begin van de zin, dus voor de arabieren het einde van de zin. Ik durf haast niet meer naar het scherm te kijken, gegarandeerd dat de cursor weer staat waar ik hem niet wil hebben, maar dat is mijn probleem.
En er is ook nog een ander prangend probleem. Bisschop Thomas heeft gevraagd om eens uit te zoeken wat er fout gaat in de enige erkende en toegestane Orth. School, een uniformenschool met vnl. de kinderen van de aboena’s en de betere Orth. Kringen. Het personeel heeft evenmin een peda-gogische opleiding gehad maar permitteert zich van alles. Ze staan ook in voor het onthaal van de gasten en lopen na de schooluren continu het bissch. Paleis in en uit, ook als er geen gasten zijn en steeds weer knoeien ze met de computer en krijg ik ongewenste informatie op het scherm i.p.v. jullie lieve brieven. Reden genoeg om te stikken van woede, want de ene bisschop zit op 400 km.van hier en de andere zweeft tussen hemel en aarde en houdt zich niet bezig met wereldse zaken als daar zijn de computer en de sekspagina’s. (Oei, ook de backspace en het deleten gaan in de verkeerde rich-ting, en de pijltjes zijn ook tegendraads). Ik ben dus nog niet in voorgenoemde school geraakt, want de personeelsleden die voor mijn programma en het bijhorende vervoer moeten zorgen, weten blijk-baar verdomd goed dat ik misschien wel wat te rapporten zal hebben.
Over de conferentie dus, aanwezig 135 mensen; kleuterleidsters en “deida’s” of hulpjes. Dit zijn anal-fab. Bedoeïenenmeisjes die voor de snottebellen en de kakkebroeken moeten zorgen, en vermits het ging over hygiëne had ik laten weten dat ze er ook bij horen, ze zitten ni. zelf onder de schurft en de luizen en hurken hier of daar neer met een kleuterke, terwijl de snottebellen blijven hangen, ook hier hetzelfde misverstand;’ propere neuzen zijn voor rijke mensen” en wat kan het ons dan schelen. We hebben die conferentie dus goed ineengestoken. Doctora Magda en ik; we zijn een goed team. Zij gaat al jaren langs de scholen met dezelfde boodschap maar vindt geen gehoor want ‘niemand is pro-feet in eigen land’ en ze vond het heerlijk dat de mensen nu zelf op 1 of 2 na, allemaal naar de bijeen-komst kwamen en dat ze konden vaststellen dat de boodschap van de dokter zo belangrijk is dat zelfs een Europese gast dat op het programma zet. En voor mij was het de gelegenheid, om na drie jaar eindelijk het meest delicate onderwerp aan te kaarten zonder direct in de vuurlinie te staan. Benieuwd of het resultaat geeft. Heb dus 15 ‘wastafeltjes’ besteld bij de timmerman en allen kregen ze een zak mee naar hun schooltje met een mooie nieuwe handdoek, een zeepdoos met geparfumeerde zeep, en een mooi gebundeld prentenverhaal: ‘klein konijn neemt elke dag een bad’. Ik heb dus dag na dag vanaf 4 u ‘s morgens getekend, ingekleurd en geplastificeerd. Een zeer primaire manier van boekbin-derskunst maar daar is een Antwerpenaar al eeuwen goed in, ja toch.. Het personeel van de kath. Scholen was ook uitgenodigd, maar wanen niet aanwezig. Zij hebben op de vrije vrijdag een druk pro-gramma in de kerk, catechese en zo. Maar zij hebben wel het programma gelezen en ik heb meteen al voorzien om de originele tekeningen en teksten te kopiëren want ik verwacht van hen de vraag om de conferentie nog eens over te doen voor hun personeel dat met dezelfde problemen geconfronteerd wordt. De mensen van de Protest. School waren aanwezig en de juf heeft enkele prachtige Arabische kleuterliedjes voorgezongen. Op vraag van de aanwezigen, in oktober e.k. weer een conferentie met een aantal onderwerpen waaronder het aanleren van de liedjes. De afspraak is dat we zelf een hand-gemaakte liedjesbundel zullen ineensteken, dus voor de mensen een reden om erbij te zijn, want ‘niet aanwezig, geen cadeau...’ Straks ga ik voor 2 dagen naar Mancheya om in de ‘kippenhokklasjes’ een activiteit te demonstreren en nadien wat pedagogische suggesties te doen. Dan thuisbezoeken bij zie-ken en oude mensen, o.a. bij ‘ome Magdi’ moeder van Magdi dus, die vorig jaar van het dak viel, haar rug brak en nu verlamd op bed ligt. Het is een wonder dat ze nog leeft, aangezien de manier waarop ze zonder enige nazorg naar huis werd gestuurd met de urinedrain en een open wond. Ze lag op een vieze mat tussen de kiekenstronten en ik heb de zusters toen wat geld gegeven voor de dagelijkse verzorging. Ik heb ook ‘pampers voor volwassenen’ laten bestellen in Caïro. Ome Magdi leeft dus nog en als ze me ziet, twinkelen haar oogjes. Ze wil dat ik telkens haar benen masseer, maar ik vrees dat ze tevergeefs een mirakel verwacht; dat ze hoopt dat ik er nieuw leven in kan brengen. Maar ik sla niet 1 keer over en ik geef centjes aan Soeur Souad voor de verzorging. De overbekende druppel dus, maar voor ome Magdi de druppel die haar in leven houdt. “Eskoriak el Arab”. Dat is haar antwoord, of-tewel;”Laat ons de Heer danken” En dat doen we dus, want meer moet dat niet zijn.
Groetjes Magda

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 29 maart 2002

Oprechte dank aan Hilde en Guy voor het onthaal, alsook voor de centjes van de Brug; ze zullen, zo-als beloofd, zeer goed besteed worden.
Eigenlijk wil ik jullie emailadres eens testen en mijn e-mailvaardigheid tonen, want vanuit Egypte kan het wel een tijdje duren;
1. In Anafora, mijn eerste verblijfplaats, is er geen computer. Ik moet dus wachten tot ik in het Bis-schoppelijk Paleis ben in El Kousseya en ik weet niet wanneer dat zal zijn. Dit hangt af van Bis-schop Thomas en het programma dat hij voor mij heeft voorzien in het ‘bezinningscentrum’; nI. op-leiding in keuken- en andere hygiëne van het personeel, voorlichting over “volwaardige voeding”, franse conversatie met hem en Katja, opzetten van een nieuwe composthoop Egypte is op alle terreinen een braakliggend land....
2. En als ik dan in de woestijn zal zijn, is het nog maar de vraag of de bisschop de telefoonrekenin-gen heeft betaald ofwel of hij het hele systeem niet heeft geblokkeerd om misbruik door de be-dienden tegen te gaan, tijdens zijn afwezigheid.
3. Maar er is ook nog het computerlokaal (gratis computerles voor alle studenten van de Orthodoxe Kerk) een geschenk van de uitgeweken families die vanuit Amerika, Canada of Australië hun arme kerk en hun families financieel ondersteunen. Maar daar zit ik steeds aan het staartje van de rij, elke avond tussen 9 en 1O uur, de les gaat voor, dan de individuele vragen en e-mailwensen van iedere deelnemer, daarna komen de mensen met administratieve problemen aan bod. Dikwijls geef ik het wachten op omdat ondertussen de miljoenen muggen van de stinkende poelen in de stad zich ‘s avonds verzamelen onder de kruinen van de schaarse bomen in de regio, de bomen rond het paleis, maar meteen ook alle straatmussen en spreeuwen wat een oorverdovend gekrijs geeft in het lokaal waar alle ramen en deuren openstaan voor een vleugje (koele) avondbries. En-fin, de ergste superlatieven zijn hier op zijn plaats, we zitten toch in de woestijn niet? Maar ik zal mijn best doen, en meteen zullen jullie weten dat ik half opgevreten ben door de muggen. Goed om weten, de woestijnmuggen prikken continu en zeer venijnig, ze zuigen wat bloed, maar hun beten zwellen niet, ze laten volgens mij geen ‘mierenzuur achter bij hen slachtoffer en gelijk heb-ben ze, want elke druppel vocht is belangrijk in dit droge klimaat, dus nadien geen jeuk!
Dag, lieve mensen, de porto was lekker en Bart ligt nog te snoezelen; hij heeft omwille van de Goede Week enkele verlofdagen genomen, en ook voor mij natuurlijk, maar de provincie heeft mij nodig tot en met de laatste dag, tot en met het laatste uur van de tentoonstelling, maar de beloofde -middelgrote hakselaar zal er komen, inch
Allah. Magda

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 18 september 2001

Altijd gedacht dat de vuilnisbelten, waarvan de ‘Mokkattam’ in de buurt van Caïro de grootste en de bekendste, de enige ergernis van de toerist zou wezen. Fout gedacht dus, en wanneer je het met -eau de cologne - doordrenkte zakdoekje kan wegmoffelen, is het weeral tijd om de oordoppen boven te halen; vijf keer per dag, minstens. Want Egypte scoort zeer hoog met zijn decibels.
Het begint al voor vijf uur, oftewel op het moment waarop de zon opkomt. Het exacte tijdstip staat vermeld in de krant, niet als aanvullende informatie bij het weerbericht, maar als dwingende oproep het morgengebed vooral niet te missen. Alsof je daarin zoudt lukken. Om halfvijf dus, begint de eerste, nog slaperige iman zijn schorre keel te schrapen voor de microfoon van zijn minaret. Maar hij is niet de enige; vanop het dak van het Bisschoppelijk Paleis tel ik negentien minaretten en elk daarvan heeft zijn microfoon op de hoogst mogelijke volume gedraaid. Zo’n morgengebed kan wel een half uur du-ren en vermits geen enkele iman een perfect uurwerk heeft, kan de laatste donderpreek gemakkelijk een half uur uitlopen. Ondertussen hebben de hanen het verbaal geweld overgenomen en zij geven nooit het eerst op, er volgt altijd een nieuwe kreet op de voorgaande; totdat de zon het zand onder hun poten in brand zet. Maar zolang wacht onze koster niet en het oorverdovend klokkengelui jaagt de laatste langslaper het bed uit. en weer staan de microfoons op de hoogste volume en een geweeklaag vult het ganse terrein, want omwille van de hitte en de verstikkende wierookgeur, staan alle kerkramen en -deuren open. Het monotone gezang duurt minstens twee uur, de normale tijdsduur voor een nor-male mis in de Koptisch-Orthodoxe ritus. Niet een vluggertje dus, alvorens de werkdag begint, maar een heuse boetedoening voor het leger altaardienaars, de leerkrachten, het huispersoneel en de huismoeders.
Maar ze houden van hun bisschop en zo’n mentale schrobbing maakt je sterk om de ellende, de hitte en de zorgen van de nieuwe dag aan te kunnen. Geen betere yogaoefening of relaxatietechniek denkbaar dan zalig versuft weg te dromen bij het monotone gezang van de ‘moalim’, d.i. de (meestal) blinde voorzanger, de atmosfeer is letterlijk om te snijden; de lucht staat stijf van de wierook en de ‘Ky-rie eleisons’.
Maar de laatste smeekbede gaat verloren in het ochtendhumeur van de stad die sputterend en stinkend de weg naar het werk op wil, de toeterende claxons overstemd door de zwiepende zweepslagen op de ezelsruggen die zich een weg banen tussen kijvende huisvrouwen,de marktkramers en de afbiedende klanten. De stad ontwaakt, eigenlijk nà een slapeloze nacht want ook nog lang na tienen rinkelen de belletjes van de winkelkarretjes en hoor je het schorre geroep van leurders en lompenophalers.
Ondertussen werd het negen uur, en op de vele schoolpleinen staan de talloze kinderen in het gelid voor de dagelijkse groet aan de vlag en het bijbehorende gedreun van de ochtendpreek van de direc-teur.
Deze samenleving, die steunt op het gezag van de sterkste, vertoont nogal wat militaristische trekjes. Na de ritmische gymnastiekoefeningen, begeleid met marsmuziek, stappen de kleuters en leerlingen als gedrilde soldaten hun klaslokaal binnen, en daar wacht de stok, voor wie toch geen gehoor geeft aan het getier van de leerkracht. Dit is de gang van zaken in de officieel erkende scholen. Voor de kleuters een nefast systeem!
Of ik zou weten wat te veranderen aan het systeem? De mentaliteit van de volwassenen, misschien; m.n.v. de leerkrachten die maar één ‘pedagogische’ aanpak kennen; eruit te kloppen wat niet goed of perfect is, of wat niet kan geapprecieerd worden, nl. kleuterinitiatief, individueel denken of persoonlijke probleemoplossing. De schoolinspectie en directies zijn alvast enthousiast, maar weten van geen hout pijlen te maken. Het is toch ondenkbaar dat nà zoveel jaren van slaafs buigen voor de vreemde over-heersers en sinds kort ook voor eigen corrupte bewindvoerders, iemand nog maar een eigen mening zou durven te vormen, laat staan een eigen initiatief zou durven te nemen Een grote uitdaging dus, een opdracht die veel tact en geduld vergt en vooral weinig woorden. Gewoon tonen dat het ook an-ders kan en dat elk kind aanspreekbaar wordt vanaf het moment dat het zich persoonlijk gekend en gerespecteerd voelt. Of ik het nog even kan volhouden, want de resultaten in de vorige schooltjes zijn merkbaar; “I’ambiance a change’ aldus Soeur Monique.”And so it happens in the Orthodoxe kinder-garten”, aldus Abouna Kerillos. En meteen stelt hij mij een zevenjarig programma voor, voor de veer-tien schooltjes waarvan hij de supervisie heeft!
De Koptisch Kerk is een levende kerk.
Onbegrijpelijk hoe deze kleine gemeenschap al die eeuwen van verdrukking heeft kunnen doorstaan. Het begon al omstreeks het jaar ‘200 met de vervolging van de christenen door de de Romeinse kei-zers, maar de verschrikkelijkste periode vond plaats onder de heerschappij van keizer Diocletianus, die in de arena van Alexandrië duizenden christenen liet vermoorden. Om deze martelaren te geden-ken is de Koptische kalender niet gebaseerd op de geboorte van Christus, maar op het jaar 284, het eerste regeringsjaar van keizer Diocletianus.
Om te ontsnappen aan de waanzinnige moordpartijen vluchtten vele monniken naar de woestijn waar ze een kluizenaarsleven leidden.
Leven in de Koptisch-Orthodoxe gemeenschap is een unieke ervaring, en voor wie het wil en kan be-grijpen zou ik zelfs durven te zeggen; “een genade”!
En dat, terwijl het mij niet wordt kwalijk genomen dat ik er wel eens een grapje over maak:
“Onze gezamenlijke wortels in het Evangelie maken ons immers tot broeders en zusters;” De breuk in de Koptische Kerk dateert al van het jaar 451 toen de christenen van Alexandrië het kerkelijk dogma over de dubbele natuur van Jezus niet konden aanvaarden. Voor de Egyptenaren was het niet zo moeilijk te geloven dat een mens tot god kon verheven worden: zoveel farao’s hadden dit eerder be-wezen Toen de kerk, tijdens het concilie van Chalcedon dit nieuwe dogma afkondigde, ontstond er een breuk in de Koptische Kerk en de nieuwe tak noemde zich de’ “Koptisch-Orthodoxe Kerk” oftewel: “Zij die de ware leer aanhangen” De parochies die door moeilijkheden van pastoors en bisschop met de Egyptische kerk zich terug verbonden met Rome, zijn nu Koptisch - Katholieke Kerk genoemd; hun vieringen zijn haast een perfecte kopie van onze Latijnse ritus en gebeuren, evenals de Koptisch-Orthodoxe vieringen in het Coptisch, d.i. een vermenging van de demotische taal en de oud-faraonische taal. De enige vorming die de Orthodoxe jongeren krijgen, bestaat er dan ook in hun de oude hymnen en psalmen aan te leren. Dit betekent dat er de hele dag door groepen kinderen en jon-geren rondhangen op het terrein van de kerk, eender in welke parochie. Vooral in de woestijndorpjes, waar er verder niks te beleven valt; de kerk heeft dus geen concurrentie van de voetbalclub, de mu-ziekschool, de fitnessclub, de discotheek… En om de leegte op te vullen, komen ze evengoed naar de bijeenkomsten in beide kerken; de katholieke en Orthodoxe.
Er is dus ook geen onderwijs voor deze kinderen, tenzij het moslimonderwijs; de enige gratis onder-wijsinstelling, maar ook daar geen pedagogisch opgeleid personeel.
Resultaat kennis wordt doorgegeven op een zeer negatieve wijze; wie niet perfect presteert wordt af-gesnauwd, vernederd voor en door de groep, vooral de christelijke jongeren die steeds in de minder-heid zijn (18 %).
Voor degelijk onderwijs kunnen de Koptisch-Katholieke jongeren terecht in de scholen van de missie-posten, waar Europese congregaties, mits taksen te betalen aan de moslimautoriteiten al bijna een eeuw lang een goede onderwijstraditie hebben opgebouwd. Maar ook de moslimjongeren vinden hun weg naar deze scholen; de ouders merken natuurlijk het verschil en verkiezen vaak een vorming in de technische scholen van Don Bosco of de broeders van de Christelijke scholen of zelfs voor de Jezuïe-ten. Voor de meisjes zijn er dan de Dochters van Liefde van St.-Vincentius, de Franciscanessen en de Karmelietessen.
Maar de grote toeloop van de moslimjongeren in de katholieke scholen maakt dat er onvoldoende plaatsen en kansen zijn voor de eigen kinderen.
De Koptisch-Orthodoxe jeugd heeft, behalve de vorming binnen de kerk, geen enkele andere oplei-dingskansen. De Orthodoxe geloofsleer bleef getrouw bewaard door overlevering. Totnogtoe bestaan er geen gedrukte teksten van een aantal van hun hymnes en psalmen. Dit was een uitdaging voor Mevr. Magdalena Holster-Kuhn uit Oegstgeest, die hier nu sinds een aantal jaren bij bijzondere fees-ten de hymnen die worden voorgezongen door de daarvoor speciaal opgeleidde (vaak blinde) voor-zanger, komt opnemen. Dank zij haar muzikale vorming en haar persoonlijke interesse voor de kopti-sche taal kan zij, nooit eerder vertaalde oud-coptische teksten voor de Europese musicologen toegan-kelijk maken. De Nederlandse klassieke radiozender en de universiteit van Leiden ondersteunen dit project en ik zit op de eerste rij, want ik mag de micro vasthouden
PS. De vieringen in de Latijnse ritus (in de missieposten), gebeuren in de landstaal, d.i. Arabisch.

Correspondent: Hilde Van Laer

Alexandrië - 14 februari 2001

Na de zeer geslaagde sessies voor de ‘Files de Ia charité’ in La Haute-Egypte werd ik teruggeroepen uit Alexandrië om de sessies nog eens over te doen voor de scholen uit het district Assiut in opdracht van I’Association du développement de la Haute-Egypte. En ook daar werd ik weggeplukt door de Copt-Orthodoxe bisschop om de opleiding en de begeleiding van hun kleuterleidsters te verzekeren. Ik woon nu in het bisschoppelijk paleis van de Copt-Orthodoxe kerk in Kousseya. In deze woestijnstad en omgeving verzorg ik de pedagogische begeleiding van het personeel, ik leer hen nieuwe technie-ken, maar vooral een nieuwe manier van omgaan met de kleuters: geen stok meer in de klas, ook niet achter de deur! Proberen een positieve benadering van de kinderen aan te kweken en een aanmoedi-gende houding; waarderen wat goed is i.p.v. eruit te kloppen wat fout is en zodoende elk initiatief van de kinderen in de kiem smoren.
Ik ben dus effectief actief in twee Copt-Orthodoxe kleuterschooltjes, zodat ik het werk grondig kan doen, omdat het personeel openstaat voor vernieuwing. Regelmatig zijn er conferenties voor alle kleuterleidsters (100 in totaal). Een jonge pas afgestudeerde leraar Engels gaat overal met mij mee en doet de vertaling, de boodschappen, regelt de verplaatsing, maakt fotokopies en is met zijn faraoni-sche uitstraling een ideale bodyguard die de straatkinderen en de bedelaars op een afstand houdt.
Het kleuteronderricht in deze scholen beperkt zich tot het dagelijks verhaal uit de bijbel, alles komt aan bod, ook de oude profetieën en vooral de geschiedenis van het ‘uitverkoren volk’ uit het Oud-Testament en natuurlijk het leven en de werken van Jezus die hier zeer populair is. De Heiige Familie verbleef nl. zes maanden en acht dagen hier vlakbij in een grot op de vlucht voor Herodes. Meermaals passeer ik deze heilige plaats die ondertussen is uitgegroeid tot een zeer bekend bedevaartsoord voor de Copt-Orthodoxe christenen.
We proberen dus wat creatieve activiteiten te bedenken binnen deze bijbelse thema’s. Jammer dat er niks van materiaal is! Op zoek dus naar wegwerpmateriaal en sponsors voor de aankoop van verf, penselen enz.

Correspondent: Hilde Van Laer

Maart 2000

Tijdens een inleefreis die ‘Damiaanactie’ jaarlijks organiseert voor zijn promotors, kon ik kennis nemen van de erbarmelijke leefomstandigheden van een groot deel van de Egyptische bevolking. Natuurlijk zijn er een aantal wantoestanden die beter een vlugge oplossing zouden krijgen, maar de realiteit leert ons dat verbetering alleen maar mogelijk is op een kleinschalig en lokaal vlak. Daarom besloot ik vorig jaar om ter plaatse de toestand beter te leren kennen door een praktijk van drie maanden in Alexandrië.
Ik was werkzaam in een sociaal centrum van de ‘Dochters van Liefde’. Daar gingen ‘s morgens vroeg de deuren open voor een 1 50-tat kleuters die geen toegang hadden tot het onderwijs omdat hun ouders de verplichte bijdrage niet kunnen betalen. Onze bedoeling was vooral deze kinderen van de straat te houden en ze ‘s middags een warme maaltijd (een bordje rijst met een scheutje bouillon) voor te zetten. De dag werd ingezet met een beker ‘verrijkte’ warme melk en een gebedsoefening in de kapel. De activiteiten werden aangegeven als ‘church’, om niet in de problemen te komen met de onderwijswetgeving.
Het centrum voorziet ook een aantal vrouwen van een betaalde job en er is een naaiatelier. Deze acti-viteiten worden gesponsord door de kerk, ze zijn goed georganiseerd en er is een regelmatige steun vanuit Europa. Momenteel ben ik werkzaam in ‘La Haute Egypte’. Daar is de toestand veel ernstiger en de armoede is onoverzichtelijk. Ik verblijf in de Carmel, te Nékhéla. Behalve een school die werkt volgens de voorziene reglementering, met een (schaarse) subsidie, runnen de Zusters ook een ‘church’ voor 130 meisjes tussen 9 en 14 jaar. Deze kinderen zijn door de mazen van het net gevallen en hebben geen andere vooruitzichten dan een leven op de straat. Vorige week kochten we 20 paar kinderschoenen aan, aan 80 Fr. per paar. We zoeken nu fondsen voor de 110 andere kinderen die blootsvoets naar school komen. Schoolgerief is er al helemaal niet, en als er dan al geld is, wordt ge-kookt of worden er voedzame koeken van uitgedeeld.
‘s Namiddags als de schoolkinderen naar huis gaan, krijgen de straatventertjes (15 jongens tussen 7 en 14 jaar) gratis Arabische les. Ik zit tussen hen op de schoolbanken. Deze jongens zijn de ganse voormiddag al op de baan geweest als leurder voor één of andere handelaar, om alzo een centje bij te dragen aan bet gezinsinkomen of om in hun eigen levensonderhoud te voorzien. In dit centrum is ook een dispensarium waar constant zieke mensen zitten aan te schuiven voor een pilletje, een spuitje, een drankje. Vooral de jonge moedertjes en hun baby’s zijn er erbarmelijk aan toe. Vaak ontbreekt het ons aan medicamenten; de restanten van de medicamenten die ik vroeger had meegekregen van een bejaardentehuis geraakten niet tot in het zuiden, want ik moest onderweg nog wat vrienden bezoeken o.a. in een dispensarium waar de apotheek op wat pijnstillers na, nagenoeg leeg was.
Voorts hebben we hier een jongerenwerking: we begeleiden hen bij hun studies en voorzien vormings- en ontspanningsactiviteiten.

Correspondent: Hilde Van Laer