Louis Francken


Adres

India
Adres: FRANCKEN Louis sj., Indian Social Institute, 10 Institutional Area, Lodi Road, NEW DELHI 110 003, India

Leven en werk

Ingetreden bij de Jezuïeten in september 1957.
Noviciaat in Drongen filosofie in de Waalse provincie, kandidaturen politieke en sociale in Leuven.
Vertrokken naar India op 14 september 1963.
In Ranchi: studie van de taal en medeverantwoordelijk voor Hostel aan St. Xaviers college.
In Delhi: Masters in Economics aan de Delhi School of Economics.
In Pune: theologie studies en priesterwijding op 4 juli 1970.
Leraar aan het St. Xaviers College van 1973 tot 1986 en directeur van 1982 tot 1986. Vanaf 1998 verantwoordelijk voor sociaal onderzoek.

Xavier Institute of Social Service in Ranchi:
XISS is een sociale school op universitair niveau en werd gestart als een ‘extension wing’ van het college in 1955. De programma’s zijn:

- postgraduate courses (niveau licentiaat).
- resource centre voor landelijke ontwikkeling: support to Ngo’s.
- centrum voor sociaal onderzoek.
- opleiding voor ‘self-employment’
- projecten in ‘sulms’ en dorpen voor vrouwen en kinderen.

Taak van Louis Francken:

- lesgeven
- sociaal onderzoek
- supervisie van het project: ’rehabilitation and resettlement of displaced persons at open cast mine, Parej.

Ankara Gobritoli ligt op een afstand van ongeveer 90 km van Ranchi, de hoofdstad van de deelstaat Jharkhand. Het is zo’n 30 minuten te voet van de Highway die Ranchi verbind met Rourkela in Orissa. Op 15 km afstand van het dorp is een handelscentrum met een landelijk hospitaal en een paar scholen.
Gobritoli is een klein dorp van 350 inwoners (65 families), verspreid over twee gehuchten. Er is geen school, geen health Centre. Twee paters Redemptoristen zijn hier werkzaam sinds de laatste twee jaar. Ze hebben zich gevestigd langs de Highway in het dorp Kemtatoli (op 4 km afstand van Gobritoli). Er is daar een oude dorpskapel. Vroeger kwamen deze dorpen onder de parochie van Noatoli (20 km verder).
In Gobritoli zijn er maar een paar Katholieke families.
Het dorp heeft geen ontwikkeling gezien in de laatste 40 jaar. Het is afgezonderd, geen in-vloed van buiten af; de inwoners hebben geen voordeel of baat gehad van de programma’s van de regering voor landelijke ontwikkeling.

Land en Bevolking
Omwille van de afzondering, de standaard van alfabetisatie is heel laag. Maar 25% van de bevolking kan lezen en schrijven. 85% van de bevolking is adibasi (de oorspronkelijke be-volking van de streek met hun godsdienst – animism). Ze zijn geen hindoes. Hun manier van leven is heel traditioneel. Ze zijn volledig afhankelijk van de landbouw. Iedere familie heeft 1,5 – 2 hectaren. Dit land is vooral hoogland (niet geschikt voor rijst cultivatie); maar een klein gedeelte van het land is “low land”, echt geschikt voor rijst oogst.
De middelen voor irrigatie zijn er niet. Landbouw is afhankelijk van de regen tijdens de monsoon (regen seizoen). Rijst heeft veel water nodig en als het niet genoeg regent, dan is de oogst niet goed en is er niet genoeg eten en dan moeten de mensen op zoek gaan naar werk buiten het dorp. In de laatste jaren heeft het niet genoeg geregend en de oogst was niet goed, maar eten voor 6 tot 8 maanden van het jaar. Dit jaar is heel laat beginnen te re-genen en de rijst is maar gepland in de helft van de velden en nu is het nog afwachten of die oogst zal overleven.

Het leven van de mensen.
De economische toestand van de mensen is arm; ze zijn niet in staat genoeg voedsel op te brengen van de velden en andere werkgelegenheid is er nier in de dorpen.
De toestand is achteruit gegaan over 30 tot 40 jaar. Het dorp is omringd met heuvels waar-op vroeger veel bomen groeiden. De bomen zijn nu verdwenen, er is nog struikgewas. De mensen hebben de bomen geveld en het hout is verkocht om een beetje inkomen te hebben.
De vrouwen moeten nu ver gaan om stookhout te vinden; zo de last op de vrouwen is zwaarder dan vroeger.
Vroeger waren de bossen een voorraad niet alleen voor hout, maar ook voor fruit, medicinal planten en weiland voor het vee. De jungle was een bron van inkomen voor de mensen en dat is nu niet meer het geval.
De jungles zijn er niet meer, maar sommige wilde beesten zijn er nog. In deze streek zitten er nog zwarte beren en die verwoesten soms de oogst op het veld. Een paar mensen zijn ook gedood door deze dieren.
Veel mensen lijden aan malaria.

Brieven

India – 27 december 2016

Groeten vanuit Kishor Nagar – Jongenstad- Ranchi- India.
Het is hier nu in ons stadje heel rustig want het is winter verlof. Op 16 Januari zijn 500 jongens naar hun familie vertrokken en er zijn er nu maar 150 hier in de campus. We hadden een mooie Kerstnach viering met een volle zaal van mensen uit de nabije dorpen
Een Nieuwe jaar 2017 staat voor de deur. We zijn heel dankbaar voor al wat gebeurt is in de loop van 2016. Herstellingswerken in het zieken huis (dispensary), de kamers van de gehandicapte jongens, de waterleiding en de kleine water reservoir aan de koeien stal en het herstel van de tweede water put zijn klaar gekomen. De nieuw varkens stal is nu in gebruik. Daarmee zijn dan de grote herstel werken achter de rug. Het is tijd nu om de bouwwerken voor enkel maanden te stoppen. Er zijn andere zaken, die meer aandacht vragen.
We zijn klaar met al de formulieren en formaliteiten nodig voor de erkenning van de school door de Staat. Het is hoog tijd om die aanvraag in te dienen. De erkenning van de school is één stap en de volgende stap is natuurlijk dat er verbetering komt in het niveau van onderwijs. Het plan van kleine laboratoria in te richten voor practical lessen in fysica en chemie moet nu uitgewerkt worden.
Ons uiteindelijk doel is de jongens een opleiding te geven die hen in staat stelt werk te vinden. Onze jongens hebben vee! praktische ervaring. Al doende leren ze iets van motor en tractor reparaties, pompherstel en elektriciteit, maar de technische kennis ontbreekt. We zijn begonnen met de uitvoering van het plan om de werkplaats (workshop) goed in te richten.
In het voorbije jaar hebben we ook regelmatig steun en hulp ontvangen van plaatselijke groepen in Ranchi stad. De Rotary clubs in Ranchi zijn heel actief en van hun leden ontvangen we medicamenten, boeken, schrijfmateriaal, sportartikelen, kleren en dekens. Dit is een goede stap vooruit naar de toekomst.
We zijn heel dankbaar voor al de hulp die we ontvangen van vele trouwe vrienden en ook de nieuwe die er elk jaar bijkomen. Daarom kijken we met hoop en vertrouwen uit naar het Nieuw Jaar.
In 2016 hebben de jongens het Engels lied geleerd: “I have a dream” en ze zingen het met veel goesting. 
Hier een paar zinnen uit dat gedicht in het Nederlands:
Ik heb een droom, een lied om te zingen.
Om me te helpen met alles om te gaan.
Ik geloof in engelen
In alles wat ik zie zit iets goeds
Onze jongens dromen van een betere toekomst, een kans om op eigen benen te staan en te kunnen leven als volwaardige mensen. Ze hebben vertrouwen in de toekomst en zijn dankbaar voor al het goede dat ze ontmoeten en ontvangen in hun leven.
In de naam van al de jongens en staf dank ik u heel hartelijk dank voor uw steun.
Onze beste wensen voor het Nieuwe Jaar 2017.

Correspondente: Clara Francken


Groeten vanuit Kishor Nagar. 
Dankzij de edelmoedige hulp van vele vrienden zijn we erin geslaagd om aanzienlijke reparaties en renovatie werkzaamheden af te werken. 
Renovatie van fysieke structuren vraagt tijd en voorbereiding, maar als het werk op voorhand goed gepland is de uitvoering ervan niet zo moeilijk. Het "opbouwen van een instelling" is niet alleen veel moeilijker, maar ook belangrijker. Dat is zeker het geval voor Kishor Nagar, opgericht om kansarme kinderen een kans te geven om een goede opvoeding te ontvangen en hun plaatst te kunnen innemen in de maatschappij. Dit was de visie van Fr.
Victor Van Bortel. In een snel veranderende omgeving willen wij trouw blijven aan deze inspiratie en tegelijkertijd creatief reageren op de nieuwe uitdagingen die ons tegemoet komen.
Kishor Nagar is geen hostel, het is een tehuis, waar de kinderen zich thuis voelen. Dat is en blijft ons doel. Bezoekers zijn altijd verwonderd over de goede familiegevoel onder de jongens. Zij wonen samen, werken en spelen samen en hebben respect voor elkaar. De jongens zijn gelukkig en dat is heel belangrijk.
Een goede opvoeding betekent meer dan goed onderwijs en de kinderen voorbereiden op het eind examen van de 10th klas. Wij willen de nadruk leggen op de ontwikkeling van de totale persoon van elk kind en daarom wordt er aandacht gegeven aan co-curricular aktiviteiten (Sport, deelname aan debatten, Engels spreken, enz.). Het opbouwen van het karakter van jongens maakt ook deel uit van een goede ontwikkeling en groei van een kind.
Een goede basis opleiding, inclusief van praktische vaardigheden, zal het mogelijk maken voor de jongens om werk te vinden. Wij zijn van plan daar meer aandacht aan te geven.
Onze voornaamste taak bestaat erin de jongens te begeleiden en daarom trachten wij dan ook tussen hen te leven en hen te vergezellen op hun weg. Het is nu mijn vijfde jaar dat ik hier leef met de jongens. Het is en blijft voor mij een verrijkende ervaring. Het heeft een verandering gebracht in mijn persoonlijk leven. Elke dag brengt wat nieuws als we onze ogen openen voor wat er gebeurt rondom ons.

Het verslag dat P. Francken onlangs toestuurde, geeft een mooi en gedetailleerd overzicht van wat er dit jaar allemaal werd gerealiseerd.

HERSTEL, ONDERHOUD, VERNIEUWING EN IN-GEBRUIKNAME.
De gebouwen van Kishor Nagar waren zonder uitzondering aan herstelling en opfrissing toe en de laatste 3 jaren werd daar flink aan gewerkt. Dit jaar 2015 mogen we terugkijken op een bijzonder mooi resultaat.
DE GROTE WATERPUT 
Die put heeft altijd een beetje het uitzicht van Kishor Nagar mede helpen bepalen: hij was er al van in de vroegste periode van Kishor Nagar maar tot voor kort lag hij er erg vervallen bij.
Na veel discussie wat we er mee zouden aanvangen, kwam de aannemer met een voorstel waar we ons allemaal in konden vinden. Het resultaat mag worden gezien. De oude pomp werd vervangen door een dompelpomp met een automatische afsluiter als de tank vol is gelopen. Met dit systeem kan heel wat water worden gespaard vermits er geen overloop meer mogelijk is.
DE KEUKEN EN HET EETZAALTJE VAN DESTAF 
De keuken die er vroeger uitzag als eentje uit een koolmijnschacht, zo zwart als roet, is helemaal opgefrist en het fornuis dat onmogelijk nog kon worden hersteld, werd vervangen door een gasfornuis, waarop tenminste hygiënisch kan worden gekookt. Ook het eetzaaltje werd onder handen genomen: de muren werden opnieuw bepleisterd en geverfd en de vloer werd vernieuwd evenals de vensters. De oudste jongens hebben ervoor gezorgd dat de elektrische bedrading werd vernieuwd en dat de prachtige muurschilderingen er weer als nieuw uitzien.
DE ZIEKENBOEG 
Meer dan 2 jaar heeft de herstelling en opfrissing van het gebouw waarin de zieken hun verzorging krijgen, in beslag genomen.
Al in 2013 was met de hoogstnoodzakelijke herstelling van het dak begonnen..
In november van vorig jaar, begonnen de verfwerken en die zijn nu voltooid..
Nu moet er alleen nog de vloer van een vleugel worden aangepakt want die trekt teveel vocht op, vooral in de koudere tijd van het jaar. 
FRUITBOMEN 
De beste tijd van het jaar om fruitbomen aan te planten is bij het begin van het regenseizoen. Dat hebben we nu al voor het 2de opeenvolgend jaar gedaan. De jongens leren zo de bomen te onderhouden en vruchten te kweken voor eigen gebruik. We merken nu al een ommekeer in het gedrag van de jongens: zij beginnen te beseffen dat fruit en groente niet voor de snelste en de behendigste is, maar voor de hele familiegemeenschap van Kishor Nagar.
NOG ANDERE REALISATIES 
In de koestal werden de betonvloeren vernieuwd en de voederbakken hersteld. Er werd een mestput gebouwd en het aantal afvoerpijpen werd verhoogd. Toch blijft nog heel wat te doen maar wij verwachten dat we er in zullen slagen om tijdens het volgende regenseizoen het terrein rond de koestallen watervrij te maken en te houden.

Correspondente: Clara Francken


India – 30 december 2014

De winter is in ’t land en er hangt mist in de lucht. De rijst oogst is binnen en de tarwevelden staan groen. Kerstmis staat voor de deur. Het jaar 2014 loopt op zijn laatste benen. De meerderheid van de jongens zijn vandaag vertrokken naar hun dorp voor het winterverlof.
Als een teken van dankbaarheid voor uw hulp sturen we deze brief met een terugblik op het afgelopen jaar en een blik op de toekomst. 
Kishor Nagar is 45 jaar oud en binnenkort herdenken we het overlijden van Pater V. Van Bortel vijf jaar geleden. Zijn visie was: geef de kanslozen een kans en stel hen in staat om op hun eigen benen te staan in het leven. Wij willen trouw blijven aan deze visie en daarom begonnen we het jaar 2014 met een tweedaagse workshop voor de leerkrachten om na te denken over de toekomst van Kishor Nagar. We zochten een antwoord op de vraag: hoe kunnen wij in de wereld van vandaag de visie van Pater Vic realiseren? In de concrete situatie van de deelstaat Jharkhand vandaag de dag, wat is onze taak om de jongens echt voor te bereiden op de toekomst? Het is niet genoeg de jongens te onderrichten in de schoolvakken zodat ze het eindexamen van klas 10 (de 16-jarigen) met succes kunnen afleggen. Ons doel is hen in staat te stellen werk te vinden. Om dat te realiseren is er nu meer aandacht voor Spoken English en Computer Literacy. Vijf dagen in de week begint de dag met Spoken English: het luidop lezen van een boek en een gesprek onder elkaar. Er is vooruitgang. 
De jongens van klas 9 en 10 hebben een tiendaagse cursus gehad met hands-on experience van computers in het computerlab van het nabijgelegen Xavier Institute of Polytechnic and Technology. 
Sport en atletiek zijn heel belangrijk, zeker voor de jongens die interesse tonen voor een carrière in het leger of de politie. Zaterdag en zondag hebben we een intensieve training in voetbal, hockey en korfbal onder de leiding van bekwame trainers. Bijna al de grotere jongens kunnen daarin deelnemen. Er zijn ook yoga lessen voor jongens van de lagere klassen. Het is dankzij de steun van vrienden en organisaties hier in Ranchi dat zulke sportopleiding mogelijk is. 
Wat betreft het onderhoud van gebouwen zullen we de komende maanden de renovatie en het herschilderen van verschillende gebouwen afronden (een driejaren plan). Uncle Pol is volop bezig met het schilderen van ziekenkwartier. De campus heeft een nieuw uiterlijk. De keuken van de jongens is helemaal vernieuwd en de renovaties van de eetzaal en de keuken voor het personeel zijn zojuist begonnen. Het herstel van de laatste van drie vleugels van 15 WC’s zal binnenkort worden aangepakt.
Op de boerderij is er ook al heel wat veranderd met het herstel van water reservoirs, de graanschuur en andere opslagplaatsen. In de komende maanden beginnen de herstelwerken van de koeienstallen. 
Dankzij uw edelmoedige bijdrage zijn we in staat geweest deze plannen uitvoeren. 
Hier ter plaatse zijn er ook mensen die ons ondersteunen. De oud-studenten hebben een mooie zerk op het graf van Pater Vic geplaatst. Ze blijven heel dankbaar voor al wat ze hier hebben ontvangen. 
De voornaamste lokale bijdrage die we dit jaar hebben ontvangen is de inrichting van een volledige bibliotheek: boekenrekken, tafels, stoelen en 15,000 boeken. Dit is het initiatief van de Ranchi Samaritans, een eenheid van Round Table India. Nu zijn we bezig met de boeken te klasseren zodat er goed gebruik van gemaakt kan worden.
Onze grootste uitdaging op dit moment is om meer en bekwaam personeel te vinden om ons te helpen in het overzien van de dagelijks activiteiten in Kishor Nagar. De lonen zijn al wat opgedreven, maar het is nodig de lonen nog verder op te voeren zodat we bekwame en ervaren mensen kunnen aanwerven.
In de naam van de jongens, de leraren en het personeel, danken wij u allen van harte voor uw edelmoedige steun aan Kishor Nagar. Dankzij uw hulp is het voor ons mogelijk het werk van P. Van Bortel verder te zetten.
Met beste wensen voor een vreugdevol Kerstmis en een voorspoedig Nieuwjaar.

Correspondente: Clara Francken


India – 10 september 2014

Groeten uit Kishor Nagar –Jongensstad in Ranchi India.
Het regenseizoen loopt hier te einde. Het heeft eigenlijk te weinig geregend en daarom waren we deze keer ook laat met uitplanten van de rijst. Gelukkig hebben op einde (de laatste twee weken) elke dag regen gehad. De vijver is toch vol gelopen, maar die vijver is niet heel diep en houdt geen water het heel jaar door. Elke jaar trachten we de vijver verder uit te graven zo dat het water in de put (dicht bij de vijver) ook op peil blijft. 
De grote open waterput in het midden van de campus is maar half vol. Het is nu afwachten wat er in zomer zal gebeuren. 
De onkosten zullen dit jaar oplopen. Op het ogenblik kopen we aardappelen als groenten voor het avondmaal. want we hebben te weinig groenten in de tuin. Vorig jaar was de kost voor 1 kg Rs. 12, nu is de kost Rs. 21. 
Dit jaar hebben we heel wat herstelwerk kunnen uitvoeren dank zij de Brug en andere organisaties. 
Het Ziekenkwartier (dispensary, vernieuwing van de keuken: een nieuwe vloer, ‘tiles’ tegen de muren tot een bepaalde hoogte, schilderen van plafond en muren, nieuwe elektriciteitsleiding, drie vensters gezet zodat er voldoende licht is (vroeger was het donker), een nieuwe deur. Een groot werk en echt wel een verbetering in de ‘cleanliness’. We koken natuurlijk nog altijd met kool en daarom is het niet gemakkelijk alles netjes te houden. 
In de school heeft Pater Walter Beck (mijn assistent en schoolhoofd) nieuwe initiatieven genomen.
Vier dagen in de week hebben de jongens van klas 1 tot en met 10 een les met oefeningen in ‘spoken english’. De hogere klassen (9 en 10) zullen daar niet zoveel voordeel uit kunnen halen want zij denken al meer aan de voorbereiding van het eindexamen in Februari 2015. Maar voor de jongens van de lagere klassen is een heel goed initiatief. Wij hopen bij tijd dat zij de 10 klas bereiken zich kunnen uitdrukken in het Engels. Dat zal een groot voordeel zijn wanneer ze werk zoeken.
Dank zij de hulp van plaatselijke vrienden hebben de jongens drie dagen per week coaching in voetbal, netball en hockey. Er zijn 4 trainers -2 voor voetbal, 1 voor hockey en 1 voor netbal. De jongens zijn heel enthousiast, en elke klas heeft elke dag een uur voor sport. Gelukkig kunnen onze jongen oefenen op de twee sportvelden in de technische school, die gebouwd is op land dat oorspronkelijk deel was van Kishor Nagar. De Netbalploeg heeft al een paar keren deel genomen in tournaments in Jharkhand en ook in Delhi. Het Seniorteam is heel goed; spijtig genoeg is deze sport nog niet zo goed bekend in India, alhoewel een organisatie bezig is met de promotie van deze sport. 
Beste Vrienden, in naam van al de jongens dank ik u heel hartelijk voor uw steun. 

Correspondente: Clara Francken


India – 26 december 2013

Vanwege de grote familie van Jongensstad - Kishor Nagar (650 Jongens) hartelijke groeten en beste wensen voor het nieuwe jaar.
Met dankbaarheid blikken we even terug naar het jaar dat nu ten einde loopt. Dank zij de steun en medewerking van veel vrienden is er heel wat gebeurt.
Onze doel stelling voor Kishor Nagar is de jongens een degelijke basis opvoeding te geven en daarom hebben we een school van Klas I tot en met klas 10. Tot zover is het een private school. niet erkend door de staat. Er is nu een wet vanuit de Centrale regering in Delhi, onder de naam Recht op Onderwijs, waarbij alle private scholen toelating moeten aanvragen om een school op te starten. We hebben dus ook al de formulieren opgevuld en binnen geleverd om die toelating te krijgen. Dat is de eerste stap. We komen zeker in aanmerking voor erkenning door de staat vermits we de noodzakelijk infrastructuur hebben voor de running van een school. Het probleem is natuurlijk dat de meeste van onze leraars niet de nodige kwalificaties, die vereist zijn door de staat. We hopen daar ook een oplossing voor te vinden.
Opvoeding betekent meer dan les geven en kennis opdoen. Het doel is de ontwikkeling van de persoon/karakter van elk kind. Dat is heel belangrijk voor onze kinderen, maar het is een moeilijke opgave. Er zijn rond 50 jongens in een klas en het is moeilijk voor één leerkracht aandacht te geven aan elke kind. Van de andere kant is er wel interactie tussen leraar en jongens buiten de lessen.
Sport is ook een goede activiteit om de talenten van de jongens tot ontplooiing te laten komen.
Dit jaar hebben onze jongens deel genomen aan verschillende sport activiteiten. Er is natuurlijk voetbal, maar de jongens spelen nu ook hockey – heel populair in onze staat, Jharkhand. Sinds een jaar hebben de jongens training gehad in Netball met een heel goed resultaat: 8 jongens (4 in de categorie onder 19 jaar en 4 in de categorie onder 17 jaar) zijn spelers in de Jharkhand team voor de National Championship.
Op de boerderij is er ook heel wat nieuws. We hebben een nieuwe tractor gekocht waar de jongens heel blij mee zijn. Voor irrigatie pompen we water uit een kleine rivier en waterwordt opgeslagen in een reservoir en van daaruit vloeit het water naar de velden. Dank zij de steun van De Brug is die reservoir helemaal vernieuwd en nu gaat er veel minder water verloren. We hebben nu bijna het heel jaar door groenten van onze eigen velden.
De constructie van de nieuwe eetzaal is juist klaar gekomen. Het heeft lang geduurd maar het is nu zover. De jongens zullen de zaal wel niet onmiddellijk in gebruiken nemen, want deze tijd van het jaar is heel aangenaam buiten in de zon te zitten in plaats van binnen. Het werk van vernieuwingen, herstel en schilderen verloopt heel traag. Er staan al zes maanden stellingen rond het dispensarium (ook hospital genoemd), maar alleen het dak is hersteld. Er is nog veel werk, maar met een beetje vertraging komt het ook we klaar.
Ik wens al de vrienden van de Brug een Gelukkig Nieuw Jaar; wij hopen dat het een jaar wordt van vrede en eenheid in de wereld.
Ik nodig u uit onze Engelse website te “bezoeken”- www.kishornagar.com. Ge vindt er veel recente foto’s.

Correspondente: Clara Francken

India – 16 mei 2013

Project: Kishor Nagar: 2013
Aanvraag: wijziging in het project
Het project voor 2013 is de renovatie van een irrigatie systeem op de velden van Agricultural Training centre; Kishor Nagar heeft t die velden in gebruik vooral voor de rijst oogst. Nu is het zo dat het water voor de irrigatie van de rijstvelden vooral komt van een grote vijver en dat deze vijver verzand is. In het Engels wordt dat “Silting” genoemd. De vijver moet dus weer uitgegraven worden zodat het meer water kan bevatten. Het water van de vijver perculeert naar de lagere velden waar de rijst geplant wordt. Dat is in kort het project van de Brug voor 2013.
Op de 10 hectaren grond zijn er ook hoger liggende velden waar andere graanoogsten worden gezaaid, sommige tijdens het regenseizoen en andere zoals tarwe na het regenseizoen. Na het regenseizoen is er ook water nodig voor de irrigatie van de oogsten. Dat water komt niet van vijver, maar rechtstreeks van een rivier die dicht langs een gedeelte van de velden loopt. 40 jaar geleden heeft ATC op de rivier een dam gebouwd om het water af de dammen vooral voor het droge seizoen. Naast de dam is er een put gegraven en vanuit die put wordt water gepompt om de hogere velden te irrigeren.
Die dam heeft de laatste jaren dam veel beschadiging opgelopen omwille van zware regen en ook gebrek aan onderhoud. Toen ik het project van 2013 wist ik wel dat er aan dam ook herstelwerken noodzakelijk zijn, maar vermits daar grotere sommen geld voor nodig zijn heb ik daarvoor geen project voor gemaakt.
Vermits de conditie van de dam heel kritisch is en er gevaar is de dam zal breken tijdens het komende regenseizoen hebben we overleg gehad met de Paters van ATC en ook met hoger Oversten wat betreft het herstel van de dam. En we hebben een plan uitgewerkt om de dam te herstellen en te versterken. Het zijn grote werken, die we in 2 fazen willen uitvoeren. In de maand Mei beginnen met de ene kant, waar er gevaar is dat de muur zal vallen. De “estimated cost” daarvan is rond de 450.000 Rupies. Onder een ander project heb ik Rs. 150.000 voor herstel van irrigatie structuren en onze Provinciale overste is bereid Rs. 200.000 te geven.. Dat maakt Rs. 350.000. Er is een tekort van Rs. 100.000. Vermits het doel van beide projecten (renovatie van de vijver en herstel van de dam) hetzelfde is vraag ik de toelating om de som van Rs. 101.266 (ontvangen in Maart 2013) te gebruiken voor het herstel van dam. Het herstel is heel dringend. It is an emergency. Volgend jaar kunnen we dan aan de vijver werken.
Ik weet niet in hoever modificaties zijn toegelaten, maar ik durf u toch vragen van mijn voorstel gunstig te beantwoorden. Spijtig genoeg is er niet veel tijd om te beginnen met de uitvoering van het nieuwe voorstel.
Hartelijk groeten vanuit Kishor Nagar.

Correspondente: Clara Francken

India – 24 maart 2013

Eerste en vooral dank ik van harte voor de Euro 1450, die ik 10 dagen geleden heb ontvangen. In de maand Mei (het hete seizoen) zullen we het project van 2013 uitvoeren. Dat is de juiste tijd want dan zal de vijver bijna droog staan. De twee koeien (project 2012) geven goed melk en ze zijn gezond. We zijn ook bezig met enkele reparaties van de stallen.
De laatste maanden is het weer een hele drukte geweest. Op het einde van Februari hebben 44 jongens van de tiende klas het officieel staatsexamen van “matriculation” afgelegd. Een paar jongens zullen waarschijnlijk wel een tweede zit hebben, maar de meeste hopen op een goed resultaat. Voor de andere klassen hadden we onze eigen examens van 12 tot 18 Maart. Morgen worden de uitslagen bekend gemaakt worden en dan begint een kort Paasverlof. De jongens die niet ver moeten reizen mogen naar huis gaan. De andere blijven hier en doen het werk in koeien stal en in de groenten tuin. Op 3 April begint het nieuwe schooljaar. We hadden 830 aanvragen voor vrije 100 plaatsen
Het was een heel moeilijke taak om een keuze te maken. Ongeveer de helft van aanvragen waren jongens uit families die niet in staat zijn de kinderen een opvoeding te geven. Een goed aantal waren weeskinderen; de meerderheid waren jongens met één ouder, vader alleen ofwel moeder, die er alleen voorstaat om de kost te verdienen en te zorgen dat kinderen naar school gaan. Dat zijn heel moeilijke familiale toestanden en er is weinig kans voor de kinderen om een basis opvoeding te krijgen.
Met de edelmoedige steun van veel vrienden en organisaties zijn we begonnen met vernieuwing te brengen in de materiele infrastructuur van ons “stadje”. Het bouwen van de Eetzaal is op gang gekomen. Dat is een volledig nieuwe constructie, dank zij de steun vanuit Jesuit Headquarters in Rome (resultaat van het bezoek van de Generale Overste van de Jezuïeten Orde in Februari 2012).
De reparatie en renovatie van de grote opslag plaats voor graan is bijna klaar. Deze week beginnen met het pikken van de tarwe. Dat gebeurt natuurlijk met de hand en gelukkig hebben we vele handen om te pikken. Het is wel veel werk. We hebben twee oude dorsmachines, maar die werken een beetje draag en daarna moeten we het graan nog schoon maken. We hebben een paar hectaren tarwe gezaaid en we hopen dat de oogst voldoende zal zijn om 650 jongens 10 maanden lang een ontbijt te kunnen geven.
Vorig jaar ging er heel wat graan verloren omdat de vloer en muren van de opslag plaats te vochtig waren en er te veel ongedierte (ratten en insecten) toegang hadden. We hopen dat het ons zal lukken om de tarwe beter te bewaren want we hebben een goed oogst, Voor het regenseizoen moet het dak van het ziekenkwartier (ons hospital) ook vernieuwd worden want een lekkend dak is niet goed voor zieke jongens, waaronder ook een paar gevallen van TBC. Dank zij de steun van St. Joseph”s College van Aalst hebben we een nieuwe tractor met trailer en ploeg aangekocht.
Er is nog veel te doen om Jongenstad leefbaar te houden in de toekomst, maar dank zij uw steun zijn goed op weg en ik heb een paar goede medewerkers, die zich volledig inzetten voor de jongens.
Hartelijke groeten aan al de vrienden van de Brug.

Correspondente: Clara Francken

India – 1 februari 2013

Dank voor het nieuws.
Hier is er goed nieuws; gisteren vernamen dat een grote melkboer al zijn koeien gaat verkopen en een ander zaak zal beginnen. Vandaar is Pater Walter en de man van de koeienstal al gaan kijken en ze hebben een keuze kunnen doen, maar we moeten nog wel met de eigenaar praten (die woont in de stad) en de prijs vast leggen. dus er is hoop dat we vlug gesteld zullen zijn.
Groeten

Correspondente: Clara Francken

India – 23 januari 2013

Het spijt me dat ik zolang niets heb laten weten over de toestand hier. Waarschijnlijk hebt ge wel mijn Nieuwjaarsbrief ontvangen via mijn zus Clara.
Wat betreft het project van vorig jaar, het is me nog niet gelukt een paar goede melk koeien te kopen. In het begin van vorig jaar had ik met Broeder Polycarp gesproken en hij had mij gezegd dat hij ervoor zou zorgen. Hij is zelf verantwoordelijk voor de koeien in het huis van de Jezuïeten in Ranchi stad en is een goede boer, maar hij begint ook oud te worden. Na een tijd heb ik dan andere mensen aangesproken en die zeggen wel “ja, we zullen helpen” en ze doen niks. En er zelf aan beginnen is ook onbegonnen werk, want als de mensen een blanke zien dan gaat de prijs naar omhoog (huid tax noemen we dat). Maar ja ik geef de moed nog niet op en ik zal blijven zoeken.
Wat het nieuw project voor 2013 betreft, begrijp ik goed dat geen storting kan gebeuren zonder het completion report van het project 2012. Ge moet de regels volgen en ik heb geen bezwaar dat project 2013 wordt op geschoven naar 2014.
Het is nu het tweede jaar dat ik op Kishor Nagar werkzaam ben en er zijn altijd zoveel dingen te doen dat het bureel werk –brieven schrijven- dikwijls wordt uitgesteld. Ik hoop dat ik dit jaar een beetje beter mijn werk kan organiseren en dus regelmatig nieuws kan sturen.
Heel hartelijk dank voor uw steun en uw vriendschap.

Correspondente: Clara Francken

India – 19 september 2012

Hier wat nieuws uit onze Jongenstad (Kishor Nagar).
Sinds een jaar zijn we nu bezig met de hygiënische/sanitaire toestanden op pijl te brengen. Met de steun van vrienden die op bezoek kwamen, hebben we enkele vernieuwingen kunnen aanbrengen in een deel van de keuken om alles netjes en proper to houden. We zijn er ook in geslaagd om een gesloten septische put te zetten (tevoren was een open put, die bijna dag elk moest leeg gepomt worden). We hadden ook plannen om een diepe water put te boren voor zuiver drink water, maar dat is niet gelukt. Na een 40 meter diep boren heeft de ploeg met de machines het werk stop gezet want ze zaten vast in drift zand. Ze zegden:” daar kunnen wij geen buizen in plaatsen want die zullen niet recht blijven zitten”. Ze hebben nog op een tweede plaats geprobeerd, daar was het ook hetzelfde.
We hebben dan maar beslist om de twee open water putten te kuisen tijdens het zomerverlof en dat is ook gebeurd. Het zomerverlof duurt een maand (15 Mei tot 15 Juni). Tijdens deze grote vakantie gaan de meeste jongens naar hun familie (vader, moeder of grootouders, nonkels …). Een kleine groep van een 50 jongens (vooral van de lagere klassen) hebben geen thuis en blijven dus hier . Twee hogere klassen krijgen elk maar 14 dagen verlof (om beurt) want het werk op boerderij en in keuken moet doorgaan. Deze zomer hebben de 4 hogere klassen maar 14 dagen vakantie gehad. Het zuiveren van de waterputten was een groot werk en daar hadden veel volk voor nodig. Het was niet alleen uitkuisen (er lag wat van alles in, zelfs prikkel draad), maar ook repareren van de muren (sommige bakstenen zaten los). Eén put is heel diep en het was een hele karwei om het water er uit te pompen. Onze jongens zijn echte acrobaten die van niet sterug schrikken. Het was heel heet in Mei-Juni (rond de 40 graden) maar daar hadden ze niet veel last van beneden in de put. De jongens die boven stonden om al het vuil en modder op te trekken hebben wel gezweet.
Het regenseizoen is wat laat begonnen. Onder de leiding van mijn Asst. Director, Pater Walter Beck, hebben de jongens rijst kunnen uitplanten op ongeveer 10 hectaren in de velden van het Landbouw Opleidingscentrum (ATC). Tijdens die periode was ik op verlof in België. Pater Walter is een man met veel ervaring in de running van school en internaat. Hij is ook heel bekwaam en zet zich volledig in voor de jongens. Hij is een grote steun voor mij. Ik kan nu meer aandacht geven aan het bureel werk (boekhouding enz.).
De laatste drie weken zijn de jongens bezig geweest met het wieden (“gras uit trekken” zegt men hier) van de rijst velden; dat is zwaarder werk dan het uitplanten. Voor 14 dagen was er geen regen, maar wel veel zon. Sommige velden hadden te weinig water; zo de rijst groeide niet maar het gras wel.
We hopen op een goede oogst. Zover hebben de hele maand september al elke dag regen gehad. Dat is goed voor de rijst oogst, maar niet goed voor de groenten. We kunnen geen groenten uitplanten want de groenten staat ook bijna onder water. De rijst oogst is natuurlijk ook nog afwachten. We zijn nog niet aan het oogsten, dat zal pas eind november of begin december zijn.
Deze week is er ook een voetbal tornooi op gang; de jongens zijn verdeeld in 3 groepen: senioren (klas 7 tot 10 en technische opleiding), midden groep (3 tot 6) en dan de kleine jongens. Er is natuurlijk heel veel enthousiasme, maar vermits ze dikwijls in de modder spelen zijn er ook wel “accidents” met de gevolgen van dien: een arm of een been in de plaaster. Er lopen er verschillende rond in de plaaster.
Beste Vrienden, dat is zowat het nieuws over het leven de 650 jongens van Kishor Nagar.
In naam van de jongens heel hartelijk dan voor uw steun.
Ik dank ook van harte de bestuursleden van de BRUG, die een gespreksavond organiseerde, waar ik een korte film kon tonen over jongens stad en zijn stichter, Pater Vic Van Bortel.
Vriendelijke groeten,

Correspondente: Clara Francken

India – augustus 2012

Op Maandag 6 Augustus was er een contactavond met P.L Francken werkzaam in INDIA.
Omwille van zijn kort verblijf in België« was ook de familie uitgenodigd samen met het bestuur van ( De BRUG ) en de mensen die corresponderen. Dit alles ging door in het klein zaaltje van ‘ t Centrum in Heide.
Louis heeft momenteel, samen met enkele confraters als goede medewerkers, de verantwoordelijkheid voor het jongenstehuis “KISHOR NAGAR”, in de provincie Jharkhand in India. Dit tehuis is opgericht door Pater Vic Van Bortel in 1970 (nu 42 jaar geleden) die heeft er met al zijn kracht en veel liefde zijn levenswerk van gemaakt tot aan zijn dood in Jan. 2010. Pater Francken ziet het als een van zijn belangrijkste taken te werken aan een goed team en een goede samenwerking tussen paters Jezuïeten, de leerkrachten en alle andere medewerkers. Nieuw betekent voor hem wel niet alles beginnen te veranderen, Kishor Nagar is een leefgemeenschap met een traditie en een spirit: het is een samenleving waar iedereen zijn taak kende en kent en het heeft in het verleden altijd gewerkt.
Er werd een filmpje getoond over het dagelijks leven van de jongens in Kishor Nagar . Er zijn nu zo n 650 jongens tussen 6 en 16 jaar ongeveer,de jongens zijn per leeftijd in groepen verdeeld omdat zij daar ook onderwijs volgen en omdat de taken ook in groepen verdeeld zijn. Het dagelijks werk en onderhoud wordt door de jongens zelf gedaan. De dag begint al heel vroeg in India. Al om 5,15 u klinkt de grote bel en komt er van overal beweging in het gebouw. Ze hebben allemaal hun slaapmatje opgerold bij en die worden opeen gestapeld, want in de dag wordt er les gegeven in de slaapruimtes. Iedereen komt in groepen samen als ze gewassen en gekleed zijn en dan is er eerst een gezamenlijk gebed, en daarna worden de taken verdeeld, dan is er het ontbijt, zittend op de grond. Daarna begint iedere groep aan zijn taak. De oudsten trekken naar de boerderij om te helpen bij de koeien en varkens, anderen trekken naar de velden. Er is een vaste werkkracht op de boerderij. Er wordt heel wat rijst geteeld en ook groenten. Zo kunnen zij voor een gedeelte in eigen voedsel voorzien. Toch zijn zij nog ongeveer voor de helft van hun kosten afhankelijk van steun uit België. Andere jongens helpen in de keuken de afwas , groenten wassen en snijden. Er moet veel klaargemaakt worden voor 650 personen. Er zijn 2 vrouwen als vaste werkkrachten in de keuken. Er wordt dagelijks 300 kg. rijst gekookt en een massa groenten soms eens vlees of vis.
De kookvuren voor de rijst zijn nog maar pas vernieuwd en in mekaar gezet door leerlingen van een technische school, ze zijn er heel tevreden over, nu nog een groot nieuw kookvuur voor al het andere. De keuken moet nog verder gerestaureerd worden,die werken zijn nu bezig, er moeten nog meerdere delen v. d. gebouwen hersteld worden omdat ze zo oud zijn.
Er zijn ook groepen jongens die ‘s morgens les en studie krijgen en later op de dag moeten werken en dan krijgen de werkers van ‘s morgens les en studie. De kuis wordt ook door hen zelf gedaan. Ook een paar dagen in de week trekken ze met en-kele groepen naar de rivier om hun kleren te wassen. De jongste kinderen mogen ook nog goed spelen natuurlijk en de oudere krijgen ook de tijd voor wat ontspanning.
Het is wel niet te onderschatten wat er moet gedaan worden om alles in goede banen te leiden en om in zo’n massa samen te leven . Daar heeft Pater Van Bortel altijd veel aandacht aan besteed, samenleven als in één groot gezin, in liefde met en voor mekaar samenleven dat wil P. Francken ook zo verder zetten. Als je de film gezien hebt, zeg je bij jezelf: wat zijn wij hier toch verwent, ook al leven we heel eenvoudig en gewoon.

Wij willen nog heel hartelijk het bestuur van “DE BRUG” bedanken voor al het werk en zorgen dat zij alle jaren opnieuw doen, en ook alle mensen die ieder jaar opnieuw aan alle activiteiten meewerken en ook alle mensen die ieder jaar opnieuw financieel “DE BRUG” steunen. Het is door al die samenwerking dat “DE BRUG”kan blijven bestaan.
Nogmaals Dank U wel.

Familie Francken

India – 25 maart 2012

Groeten uit Jongens Stad (Kishor Nagar) – Namkum-Ranchi.
Eerst en vooral dank ik van harte voor de overschrijving van Euro 1500 voor de aankoop van koeien. Er is nog wat herstel werk nodig in de stal voordat we koeien zullen kopen.
Hier is het leven nog altijd even druk. Het schooljaar loopt ten einde en de examens zijn juist acther de rug. De eerste drie dagen van Maart waren, zoals elk jaar, de dagen om aanvragen te ontvangen voor nieuwe inschrijvingen. Op 3 dagen hebben we 720 jongens met hun “guardians” ge-interviewed. Dat was een zware karwei, want er is maar plaats voor een 120 jongens (65 in de kleuter klas en enkele nieuwe inschrijvingen in de andere klassen – 1 tot 10). Tenminste 500 van de 720 waren jongens, waarvan één van de ouders overleden is (vader of moeder) ofwel weg gelopen en de familie in de steek gelaten heeft (broken families). De vader or de moeder gaan werken op het veld of in de steenbakkerijen en de kinderen worden aan hun lot overgelaten. Vele gaan niet naar school. Ook gevallen waar de vader of moeder ernstig ziek zijn en niet in staat zijn hun kinderen op te voeden. Ja, er is toch nog veel miserie in de dorpen. Soms zorgen de grootouders voor de kinderen, maar dat zijn oude mensen die zelf niks verdienen (er is geen pensioen) en ook afhankelijk zijn van anderen. Hopeloze situaties.
Het nieuwe schooljaar begint normaal op 1 April, maar wij zullen beginnen na Pasen. Voor Pasen zullen we trachten van de tarwe oogst binnen te halen en te dorsen. Heel veel tarwe hebben dit jaar niet, maar het graan zou genoeg moeten zijn voor het ontbijt van de jongens voor 3 - 4 maanden.
Morgen beginnen met de voorbereiding van de kinderen voor hun Eerste Communie. Er zijn 100 kinderen (van de 300 katholieken), die hun eerste communie nog niet gedaan hebben omwille van het feit dat verschillende jaren er geen Eerste communie was. Sommige jvan hen zitten al nu in het 7de studie jaar. Er zijn drie weken om de kinderen voor te bereiden tegen Beloken Pasen. Drie Zusters (Ursulinen) zullen ons komen helpen voor de voorbereidingen, want daar komt zoveel bij kijken. Ik weet nog niet hoe we het zullen klaar spelen om 100 kinderen nieuwe kleren te geven.
In de loop van de laatste 3 weken hebben we al een 60 kleinere jongens naar hun familie moeten sturen omdat ze waterpokken hadden en dat is heel besmettelijk. De mensen in dorpen hebben hun eigen midddelen (blad van Neem boom enz.) om de ziekte te behandelen. Een 30 tal zijn al terug gekomen en ze zijn gezond. In al deze situaties zeg ik dikwijls: God zorgt voor onze kinderen.
Beste Vrienden, nogmaals hartelijk dank voor uw steun en mijn beste wensen voor een Zalig Paasfeest.
Vriendelijke groeten,

Correspondente: Clara Francken

India – 2 januari 2012

Vanuit "Jongens Stad - Kishor Nagar" stuur ik u mijn beste wensen voor het Nieuwe Jaar 2012.
Sinds Juni 2011 woon ik op Kishor Nagar, de jongenstad opgericht door Pater Victor Van Bortel 40 jaar geleden. In januari had ik aan onze Provinciale Overste laten weten dat ik bereid was om in Kishor Nagara te gaan wonen om Pater Isaac te helpen in zijn taak van director. De nieuwe Provinciale Overste, die een paar maanden later in functie trad, nam de beslissing van het werk van Fr. Vic toe te vertrouwen aan een nieuwe team van 3 Jezuïeten.
De eerste maanden hier zijn wel de drukste dagen geweest van mijn leven.
Kishor Nagar is een tehuis voor jongens die geen kans hebben om naar 't school te gaan en dus ook geen uitzicht hebben op een menswaardig bestaan, een thuis voor de amsten onder de armen. Er zijn er nu ongeveer 620, vanaf 6 jaar tot 18 jaar.
Wat is zo uniek in dit tehuis? Het is geen gewone school. Wat van de jongens gevraagd wordt is dat zij bereid zijn om samen te leven, te werken, te studeren als leden van een groot gezin en mede verantwoordelijk te zijn voor de dagelijkse taken, die noodzakelijk een familie in stand houden. Als personeel hebben we 11 leerkrachten, twee werklieden (één in de workshop voor onderhoud van gebouwen en al wat er is aan machines en de tweede heeft overzicht van de koeien en de varkensstal. En dan is er nog de chauffeur, die twee keer per dag met de jeep naar de stad rijdt om melk te verkopen en boodschappen te doen. We zitten op 12 km van de stad. De jongens doen al het werk, ook in de groentetuin en op de velden. De keuken is ook volledig in handen van de jongens zelf.
Alhoewel ik vroeger regelmatig op Kishor Nagar kwam, wist ik toch niet hoe alles hier draaide. Elke klas of studiejaar heeft 6 lesperiodes per dag. Vermits de hele dag door er jongens aan het werk zijn, hebben sommige klassen les in de voormiddag en de andere klassen in de namiddag.
De taken van het Jezuïetenteam zijn ook verdeeld: Pater Walter is verantwoordelijk voor de running van de school, geeft zelf ook les en houdt ook een oogje in 't zeil in de keuken.
Onze jongste confrater, Broeder Mukul, geeft les en zorgt voor de sport en andere activiteiten van de jongens. Broeder Blacius (op rust hier) is een man met veel ervaring en we kunnen altijd rekenen op zijn goede raad. Ik ben verantwoordelijk voor de boerderij, de boekhouding, het onderhoud van gebouwen en administratieve functies (brief wisseling met donors, contacten met plaatselijke donors enz.).
We zijn heel dankbaar dat goede vrienden van Kishor Nagar in België een werkgroep hebben opgericht om de financiële steun te vinden om het werk van Pater Van Bortel in stand te houden. Ge kunt meer lezen over de problemen en noden van jongenstad in het Kerstbladje van de Werkgroep. De noden zijn groot en dit jaar hebben we veel tegenslag gehad op de boerderij (teveel regen om groenten te groeien, ziekte in de koeienstal, lekken in de pipeline van het irrigatie systeem enz.).
De grootste uitdaging is om de jongens op te leiden in de geest van Pater Victor. Wat telt is wederzijds respect, vriendschap en liefde en de bereidheid om met elkaar te delen.
Het is een zware taak, vooral ook omdat ik nog ander verantwoordelijkheden heb en nog een dag of twee per week in Ranchi werk op het hoofdkwartier van de Provinciale overste.
Pater Vic heeft me dikwijls gezegd: “keep the Faith” (blijft geloven) en alles komt in orde. Dat heb ik de laatste maanden heel concreet ervaren en dat geeft me de moed en kracht om zijn werk voort te zetten.
Beste vrienden, ik ben heel dankbaar voor uw steun. En vergeet niet: bezoekers zijn hier altijd welkom.

Correspondente: Clara Francken

India – 26 juni 2011

Alhoewel ik nog altijd de coördinator ben voor projecten van de Ranchi Jezuïeten, heb ik een nieuwe benoeming gekregen; in plaats van treasurer in ATC, ben ik nu Directeur van Kishor Nagar - Boys town in Namkum, dicht by ATC.
Kishor Nagar was opgebouwd door pater Victor Van Bortel, 40 jaar geleden. Er zijn nu ongeveer 700 jongens, in leeftijd van 5 jaar tot 18 jaar. Het is een "home" voor arme jongens, die anders geen kans hebben om naar school te gaan.
Pater Victor had een charisma om met jongens te werken. Hij overleed in Januari 2010. Wij werken voort in zijn geest. Kishor Nagar is een grote familie. de jongens leven samen en nemen verantwoordelijkheid voor al de activiteiten in de running van de home. Ze koken zelf, staan voor het onderhoud. zij helpen op de boerderij, op de velden, in koeien stal enz.
Het is ook een school. Er zijn klassen van KG tot klas 10 in de campus. Na class 10 gaan de jongens naar andere scholen. Sinds het begin van juni woon ik hier en het is hele aanpassing, maar ik voel me toch goed thuis.
Meer nieuws schrijf ik later.

Correspondente: Clara Francken

India – 22 december 2011

Mijn beste wensen voor een vredevolle Kersttijd en een Gelukkig Nieuwjaar.
Hierbij stuur ik de Nieuwsbrief van onze Provinciale Overste, Pater Ranjit Toppo.
Elk jaar brengt nieuwe uitdagingen. In de deelstaat van Jharkhand was er veel te weinig regen dit jaar en de rijst oogst is dan ook mislukt op de meeste plaatsen.
Bij ons op het Landbouw Opleidings Centrum (Agriculture Training Centre - A TC) en ook op Jongenstad is de oogst tamelijk goed geweest omdat er een klein riviertje vlak naast onze velden loopt en we dus water kunnen pompen uit de put naast de rivier. Dankzij dit irrigatiesysteem hebben we ook veel groenten kunnen planten. Het is hier winter nu, maar ideaal weer voor groenten. Dank zij steun van de Brug en andere bijdrage ziin we in staat geweest en gedeelte van prikkeldraad afspanning rond de rijst velden vernieuwen en een betere omheining te zetten rond de groenten tuin. Een afspanning is noodzakelijk, want na de oogst laten de mensen de koeien vrij rond lopen op de velden van iedereen. Dat is maar een begin van vernieuwing van ATC. Er komt nog veel bij kijken: de buizen van het bevloeieng systeem zijn versleten, de motors/pompen zijn ook oud en onze traktor is ook versleten. We hebben te veel onkosten aan onderhoud. Het is ook hoog nodig om nieuwe mensen aan te werven, mensen met ervaring in nieuw landbouw technieken. Onze Provinciale Overste, Fr.
Ranjit Toppo, heeft het daaLover in zijn Nieuwsbrief, Ranchi Calling.
Twee dagen in de week heb ik nog mijn werk van Projecten Coordinator. Op enkele parochies zijn we bezig met de lagere scholen uit te breiden (upgrading) tot Secundaire scholen. Ik heb dus nog regelmatig de kans om onze missie posten te bezoeken en de bouwwerken te inspecteren.
We zijn ook bezig met nieuwe daken te leggen op twee van de gebouwen in Jongensstad Kishor Nagar. Die waren niet meer water dicht. Dat was de wens van Pater Vic Van Bortel, de stichter van Jongensstad. Pater Vic is niet meer in ons midden, maar zijn geest leeft nog voort op Kishor Nagar. Ik schreef vorig jaar dat ik hem regelmatig ging bezoeken. Nu ga ik regelmating even langs om even stil te staan bij zijn graf en een babbel te doen met paters, leraars en de jongens.
In het begin van Juli 2010 was ik in Belgie met een groep jongens van onze Engelse St.Xavier's School. Dank zij het initiatief van Artbij heeft de groep op verschillende plaatsen in West Vlaanderen Indische Volksdansen kunnen tonen. Dat was ook een heel rijke ervaring voor de jongens en voo mij ook. De groep is na tien dagen terug vertrokken en ik ben dan nog twee maanden gebleven om een operatie te ondergaan. Het was een goede kans on terug op krachten te komen. Terug in Ranchi ben ik nu ook actief betrokken bij het op zetten van een Xavier Institute of Polytechnic and Technology, een instituut voor hoger Technische Opleiding. Er komt heel wat bij kijken om een nieuw instituut op te richten.
Ge ziet wel, ik ben nog altijd aktief aan het werk.
Heel hartelijk dank u voor uw steun en gebed.
Nogmaals mijn beste wensen voor God's milde zegen in het Nieuwe Jaar.

Correspondente: Clara Francken

India - 26 december 2010

Groeten uit Ranchi en beste wensen voor een vredevolle Kersttijd en een Gelukkig Nieuwjaar.
Elk jaar brengt nieuwe uitdagingen. In de deelstaat van Jharkhand was er veel te weinig regen dit jaar en de rijst oogst is dan ook mislukt op de meeste plaatsen.
Bij ons op het Landbouw Opleidingscentrum (Agriculture Training Centre ATC) en ook op Jongenstad is de oogst tamelijk goed geweest omdat er een klein riviertje vlak naast onze velden loopt en we dus water kunnen pompen uit de put naast de rivier. Dankzij dit irrigatie systeem hebben we ook veel groenten kunnen planten. Het is hier winter nu, maar ideaal weer voor groenten. Dank zij steun van de Brug en andere bijdrage zijn we in staat geweest en gedeelte van prikkeldraad afspanning rond de rijst velden te vernieuwen en een betere omheining te zetten rond de groenten tuin. Een afspanning is noodzakelijk, want na de oogst laten de mensen de koeien vrij rond lopen op de velden van iedereen. Dat is maar een begin van vernieuwing van ATC. Er komt nog veel bij kijken: de buizen van het bevloeiingsysteem zijn versleten, de motors/pompen zijn ook oud en onze tractor is ook versleten. We hebben te veel onkosten aan onderhoud. Het is ook hoog nodig om nieuwe mensen aan te werven, mensen met ervaring in nieuw landbouw technieken.
Twee dagen in de week heb ik nog mijn werk van Projecten Coördinator. Op enkele parochies zijn we bezig met de lagere scholen uit te breiden (upgrading) tot Secundaire scholen. Ik heb dus nog regelmatig de kans om onze missie posten te bezoeken en de bouwwerken te inspecteren.
We zijn ook bezig met nieuwe daken te leggen op twee van de gebouwen in Jongensstad te Kishor Nagar. Die waren niet meer waterdicht. Dat was de wens van Pater Vic Van Bortel, de stichter van Jongensstad. Pater Vic is niet meer in ons midden, maar zijn geest leeft nog voort op Kishor Nagar. Ik schreef vorig jaar dat ik hem regelmatig ging bezoeken. Nu ga ik regelmatig even langs om even stil te staan bij zijn graf en een babbel te doen met paters, leraars en de jongens.
Ik ben nu ook actief betrokken bij het op zetten van een Xavier Institute of Polytechnic and Technology, een instituut voor hoger Technische Opleiding. Er komt heel wat bij kijken om een nieuw instituut op te richten. Er is nog altijd werk genoeg.
Van harte dank ik al de leden en vrienden van de Brug voor hun steun.
Met beste wensen voor Gods milde zegen in het Nieuwe Jaar.

Correspondente: Clara Francken

India – 5 mei 2010

Harteljke groeten uit Ranchi.
We zitten volop in de zomer hier en het hitte is bij ons overdag rond 42-43 graden. Dat gebeurt elk jaar wel voor een paar dagen, maar nu is het al twee weken, dat het zo heet is. De mensen, die in the tuin werken beginnen om 6 u ’s morgens tot 10 u en dan in de namiddag van 3 tot 6 uur. Veel werk is er niet in de tuin zelf maar ze zijn bezig met de nieuwe omheining/ fencing te plaatsen en andere herstel werken te doen.
Wij wachten op de regen en het begin van het regenseizoen (de monsoen). Dan komt er weer leven op de boerderij en iedereen heeft zijn werk. De mannen met de tractor moeten overal zijn om de velden te ploegen en klaar te maken voor het planten van de rijst. Er wordt minstens twee keer geploegd. De eerste keer om de grond weer los te maken en een tweede keer juist voor het planten.
Het is ook tijd om de zaad bedden voor de rijst plantjes klaar te maken zodat de plantjes op tijd klaar zijn. Dit jaar gaan we op enkele parcelen grond experimenteren met een nieuwe methode van uitplanten. Echt experimenteren is het niet, want op verschillende plaatsen wordt de method al toepast. Kleine plantjes worden uitgepland en met moet heel goed het onkruid bestrijden zodat een plantje plaats heeft om te uit te breiden. De bedoeling is dat men met minder zaad een betere oogst haalt. Voor onze mensen zal het de eerste keer zijn en daarom iets nieuws. Sommige hebben hier al vele jaren gewerkt en hebben ook opleidng gegeven aan boeren in de dorpen. Ze zijn niet helemaal overtuigd dat de nieuw methode goede resultaten zal opleveren. Ze zijn niet overtuigd omdat ze niet bereid zijn verandering te brengen in hun manier van werken (resistance to change). Zonder verandering/vernieuwing zal het niet mogelijk zijn de opleidingen van ons Training Centre op peil te brengen met de ontwikkelingen in landbouw praktijken.
In mijn vorige brief schreef ik dat ik blij was dicht in de buurt te wonen van de Jongenstad van Pater Vic Van Bortel, Kishor Nagar genoemd. De Jongens Stad, opgestart in 1969, is een tehuis voor jongens die moeilijke social toestanden ervaren in hun leven (weeskinderen, lichamelijke handicaps, kinderen van melaatsen, arm en uitgesloten van de maatschappij). Er zijn nu zo’n 700 jongeren van 6 tot 18 jaar; ze ontvangen een goed basis onderwijs, vormen één grote familie, waar iedereen gelijk is en bereid elkaar te helpen.
Op 18 Januari 2010 is Pater Vic overleden na een lange ziekte. Voor de laatste 6 maanden sukkelde hij met zijn gezondheid, maar hij wilde bij zijn jongens blijven en niet naar de kliniek gaan. Op het einde heeft hij dan toch nog enkele weken in de kliniek doorgebracht.
Zijn heengaan laat een leegte, niet alleen voor de jongens, voor wie hij een vader was, maar ook voor zijn medebroeders. Nu is er een plaatselijke Pater aangesteld als Directeur en het is niet gemakkelijk voor hem om de plaats in te nemen van de charismatische figuur, die Pater Van Bortel was. Ik tracht hem een beetje bij te staan met boekhouding en briefwisseling (vooral de vlaamse brieven).
Beste Vriendenm, in naam van al de mensen hier op het Landbouw Opleidings Centrum, dank ik u van harte voor uw steun.

Correspondente: Clara Francken

India - 20 december 2009

Mijn beste wensen voor een Zalige Kersttijd en een Gelukkig Nieuwjaar.
Het jaar 2009 was een jaar van vieringen hier in de missie. Er was de viering bij gelegenheid van de 150st verjaardag van de aankomst van de eerste Belgische Jezuïeten in Kolkata.
Persoonlijk had ik de gelegenheid de feestelijkheden bij te wonen. De hele viering bracht het verhaal in beeld van de groei van de missie in het uitgebreid gebied, dat nu verspreid is over 4 deelstaten: Bengal, Jharkhand, Chattisgarh en delen van Orissa en Bihar. Wat me speciaal opviel was de culturele diversiteit van de viering. Tijdens de Eucharistie waren er zangkoren in 5 talen (Engels, Bengali, Hindi, Nepali en Santhali).
In de loop van het jaar ben ik nogmaals verhuisd, nu terug naar het Landbouw Opleidingscentrum in Namkum, juist buiten Ranchi. Het is hier heel rustig. 's Nachts kan men wel het lawaai van de vrachtwagen horen op de High Way op een afstand van 1/2 km. We liggen ook aan de kant van Militair Domein en als de soldaten een beetje oefenen met hun wapens dan horen we ook wel wat, maar dat is niet dikwijls.
Ik ben hier Econoom, verantwoordelijk voor de boekhouding.
Het opleidingscentrum is niet genoeg mee geëvolueerd met de vooruitgang in de landbouwpraktijken. Het zal een hele inspanning vragen om het op peil te brengen zodat de trainingen beantwoorden aan de noden van vandaag. Op het ogenblik staan er veel groenten in de tuin, want de winter is het seizoen om groenten te groeien. We moeten wel opletten dat er niet teveel gestolen wordt.
Vorig jaar is men ook begonnen met opleiding van Gezondheidswerkers (Health workers), want er is veel vraag naar personeel in deze sector, vooral dan in de dorpen. Dat ondervinden we zelf in ons project voor de bestrijding van malaria.
Ik woon hier heel dicht bij Kishor Nagar (Jongenstad) van Pater Vic Van Bortel, een plaats waar ik graag op bezoek ga. Gewoonlijk om even met Pater Vic een tas koffie te drinken of soms gewoon de jongens bezig te zien, op de boerderij, in de tuin of op de speelplaats. Er gaat iets uit van de jongens dat ook regelmatig bezoekers van België aantrekt.
Alhoewel ik niet meer bij de Provinciaal woon, blijf ik toch nog verantwoordelijk voor projecten in de Provincie. Gelukkig heb ik nu wel hulp van Pater Aurel Brys, die is aangesteld voor de India desk en dus het werk van Pater Jan Roex voort zal doen. Hij zal zijn tijd verdelen tussen India en België, natuurlijk meer in India dan in Belgie. Aurel zal natuurlijk contact houden met de achterban, de families en vrienden in Europa.
Hartelijke groeten uit Ranchi en God's zegen in het nieuwe jaar.

Correspondente: Clara Francken

Jharkhand – 27 september 2009

Groeten uit Ramchi, Mijn verlof in België is heel goed geweest en ik ben ik heel blij dat ik zoveel familieleden, vrienden en wellwishers kon ontmoeten. Sinds 16 Juli ben ik terug in Ranchi en de laatste twee maanden heb ik weer mijn handen vol gehad met werk. Ik ben verhuisd naar het Landbouw Opleidingscentrum (Agricultural Training Centre - ATC) in Namkum, 10 km buiten Ranchi stad. Sinds 2004 ben ik verbonden aan dit Centrum vooral voor extension programmes, alhoewel ik in Ranchi bij de Provinciale Overste woonde als Coördinator voor projecten. De taak van Coördinator behoud ik nu nog en op ATC ben ik econoom. Hopelijk vindt de overste wel een opvolger voor het projecten werk in 2010.
Het Landbouw Opleidingscentrum, begonnen in 1962, heeft heel veel boeren opgeleid in nieuwe landbouw praktijken, vooral tot 1995. Dan zijn er moeilijkheden geweest met het personeel en het werd moeilijk om de boerderij met ongeveer 30 hectaren grond rendabel te houden. 20 hectaren zijn dan overgedragen aan de Jongens Stad van Pater Vic Van Bortel, De Jongens Stad met 800 jongens ligt hier vlak bij en zij hebben de lagere velden, goed voor rijst, in gebruik genomen. Wij behouden nu vooral de boomgaard (met allerlei fruitbomen), een klein melkbedrijf (8 koeien) en de groetentuin. Er is heel wat vernieuwing nodig op de boerderij. Dat is een uitdaging en het zal tijd vragen.. Eerst zullen we trachten de infrastructuur te versterken. Daar zult ge nog wel meer over horen in de toekomst.
Van midden Juni tot midden Augustus heeft het hier veel te weinig geregend en onze deelstaat Jharkhand werd officieel verklaard als "œdrought affected' toestand van droogte (veel te weinig water). Op het einde van Augustus heeft het veel geregend en in September heeft het heel regelmatig geregend. Er is nu toch water in de putten en de vijvers. Maar wat er van de rijst oogst terecht komt, dat moeten we nog afwachten want het overplanten van de rijst is op vele plaatsen te laat of helemaal niet gebeurt. Meer nieuws later.
Hartelijk dank voor uw steun.

Correspondente: Clara Francken

India – 28 maart 2009

Ik ben juist terug van een reis naar Assam in het Noord Oosten van India (boven Bangla Desh), waar de Jezuïeten van Ranchi een nieuwe missie begonnen zijn tussen de adibasi/tribalen (oorspronkelijk afkomstig van onze streek), die werken in de thee plantages.
Op 13 Maart vertrok ik uit Ranchi: het was een 24 uren treinreis en twee uren met een jeep naar de eerste post, Kahalguri, juist aan de grens met Wes Bengal (in het westen van Assam). Twee paters zijn daar begonnen in 2006 en ze wonen nog altijd in een grote bamboo hut. Ik kreeg de beste kamer, de ruimte die gebruikt wordt voor gebed en de viering van de dagelijkse Eucharistie. Er liepen een paar ratten rond, maar die stoorde me niet. Ik was moe na een lange reis en heb goed geslapen. De volgende dag was het Zondag en ik ben met de pastoor, Fr. Mukul, naar een teagarden van Mornai gereden om er Eucharistie te vieren met de Adibasi Kristenen in hun kerk, oorspronkelijk gebouwd met hulp van de management van de plantage. Er waren een 500 mensen aanwezig; hun voorouders zijn naar hier gekomen meer dan honderd geleden. Zij hebben geen contact meer met hun familie in Ranchi. Ze weten zelfs de naam van hun dorp niet meer. Maar voor de rest zijn ze nog volledig "Ranchi adibasis"; ze spreken nog hun eigen taal. Er zijn Kristenen van drie verschillende stammen, Santhal, Munda en Oraon. De mis was in Hindi (de officiële taal van onze streek). Het was een mooie viering. Sinds 2006 hebben ze tweemaal per maand mis in hun kerk; vroeger was dat maar ėėn keer om de drie maanden. De mensen brachten hun offerande, de vruchten van de aarde, rijst, groenten, fruit. De vrouwen stonden aan te schuiven om de gaven te overhandigen.
Na de mis kregen we een ontbijt in één van de huizen. De mensen verblijven allemaal op de plantage met hun familie. In deze plantage is de huisvesting tamelijk goed, maar de mensen verdienen maar 1 Euro per dag. De mannen hebben meestal vast werk omdat ze te werkgesteld zijn in de workshop/fabriek. De vrouwen plukken de tea leaves.
Het seizoen voor thee plukken loopt van April tot November.
De volgende morgen was het om 3 uur opstaan om een trein te pakken naar de volgende post, Bansbari. De trein kwam met 45 min. vertraging. Het was een bommel trein, die stopte in elk station. We kwamen toe om 8 u bij de paters Salesianen in Barpetta en vandaar zijn we verder gereisd met een jeep naar onze volgende post (een uur rijden). Toen we in Bansbari toekomen, ontving de pastoor nieuws dat een dorps school (bamboo school) die nacht was afgebrand (waarschijnlijk in brand gestoken). We zijn daar gaan kijken: er was een dorpsvergadering op gang toen we toekwamen. De mensen waren heel vast in hun beslissing. "We zullen de dader vinden en straffen. En overmorgen gaan de klassen door in een oude school van de staat die leeg staat. Morgen komen de ouders van de kinderen helpen om dat gebouw in orde te brengen voor de klassen." De plaatselijk tribalen zijn daar in de meerderheid en zij willen goed onderwijs voor hun kinderen. Ondertussen heb ik vernomen dat dader in het gevang zit. Spijtig genoeg is het iemand van het dorp zelf, die zijn job van onderwijzer verloor omdat hij te dikwijls afwezig was.
De volgend dag weer de baan op, deze keer twee uur met de jeep naar de volgend post, Mushalpur, het land van de Bodos, een plaatselijke volkstam. Daar hebben de paters al een goed gebouw opgericht voor een school. Na één nacht verblijf terug de baan op, deze keer 4 uren met de jeep naar Balipara, waar de missie gestart is 10 jaar geleden (1999). Het is mijn tweede bezoek aan deze centrale missie post (hoofd kwartier van de missie). Hier is al heel wat opgebouwd: High school, pastorij, dispensary, hostel etc. Hier zijn 7 paters werkzaam: parochie, school, college, sociaal centrum. Op de post zijn er ook zusters; zij werken in de dispensary, helpen in de parochie en hebben een hostel voor de meisjes. Daar had ik twee dagen met twee dagen overleg met de paters. Ze zijn van plan van daar een universitair college op te starten.
Dan begon de laatste etappe van mijn tour: een drie uren trip met de jeep naar de hoofdstad van de staat –Guwahati- om de nacht trein te pakken naar Dibrugarh (500 km.) Dat is helemaal in Oosten van het land. Deze post was opgericht in 2003. Ik mocht er een lagere school (dorpschool) inhuldigen. Er was een cultureel programma met zang, muziek en dans. De kinderen hadden veel plezier met hun programma’s en de ouders waren heel fier.
De terug reis naar Ranchi verliep heel snel. Ik stapte op het vliegtuig in Dibrugarh om 9 uur ’s morgens en om 2 uur in de namiddag lande ik in Ranchi (via Calcutta).
Het was een goede reis. Nu heb ik een beter zicht op de noden van deze nieuwe missie en ik zal nu beter in staat om de paters te helpen in het voorbereiden van project aanvragen.
Andere congregaties zoals de Salesianen zijn al vele jaren werkzaam in Assam en doen heel goed werk, vooral in de meer ontwikkelde delen van de staat. De Jezuïeten van Ranchi hebben de opdracht gekregen om tussen de Adibasi teaworkers te werken. Hun voorouders kamen naar hier 100 jaar geleden en vandaag doen hun afstammelingen nog altijd het zelfde werk: plucking tea leaves. Ze verdienen minder dan 1 Euro per dag (Rupees 54). Niemand weet juist hoe talrijk zij nu zijn, naar schatting zijn er rond de 4 milloen, verspreid over Assam (900 km van West naar Oost). Een klein aantal is erin geslaagd land te kopen. 90% leven in de tea garden, totaal afhankelijk van de plantages voor hun bestaan. Ze hebben huisvesting, maar ze zijn arm en ongeletterd. Er zijn wel scholen, maar er wordt geen les gegeven. Er is geen vooruitzicht, geen toekomst voor hun kinderen. De plantages zijn bezig te mechaniseren (tea harvesters zijn al te koop).
Onze prioriteiten zijn duidelijk: goed, degelijke onderwijs voor de kinderen en de mensen organiseren en in staat stellen (empower) op eigen voeten te staan (langs onderlinge hulp groepen en andere activiteiten). Er is veel werk voor de boeg en de 16 Ranchi Jezuïeten hebben de challenge aan gepakt met veel moed en enthousiasme.
Beste Vrienden, dit is een lang verhaal geworden over onze nieuwe missie.
Ik zeg u allen: HARTELIJK DANK VOOR UW STEUN VOOR 2009 VOOR HULP AAN ONDERLINGE HULP GROEPEN IN SUNDARPUR. We hebben al een eerste bijeenkomst gehad met de leden van twee groepen. De plaats is tamelijk ver van Ranchi en de toestand in die streek is helemaal anders dan aan de kanten van Ranchi. In de loop van het jaar zal ik meer over schrijven.
Hartelijke groeten.

Correspondente: Clara Francken

India – 20 december 2008

Het jaar 2008 loopt ten einde en het is een drukke periode want de eindejaars verslagen/verslagen moeten binnen zijn. Vorige week heb ik nog onze missieposten bezocht in de Munda regio: Sarwada, Dolda, Kochang en Rumtukel. Het is een mooie tijd van het jaar om die verafgelegen posten te bezoeken. De nachten zijn fris, maar overdag is het weer heel aangenaam. Alles is nog groen en de mensen zijn volop bezig met de oogst binnen te halen. In een klein gehucht vond ik 5 families op de Kalihan, de dors vloer, in open lucht.
In Sarwada zijn we begonnen met de restoratie van de grote kerk, die 100 jaar geleden gebouwd is. Het is een grote kerk in de zin dat ze heel hoog is; de muren zijn 3 verdiepingen hoog en dan is er het dak en de toren die er ook nog 3 verdiepingen boven uit schiet. Het werk aan de toren ligt stil want er zijn 4 nesten van grote wespen in de toren. Dje moeten er eerst uitgebrand worden, alleen dan zal het veilig zijn om het werk te hervatten.
In Kochang zijn we bijna klaar met het hostel (internaat voor kinderen die ver afgelegen wonen) en enkele nieuwe klaslokalen. En we zijn pas begonnen met de herbouw van de lagere school in Tobga, een dorp van deze post. Het dorp ligt op een halve km van de weg en we moeten door de velden wandelen om het te bereiken. Er is een lagere school, die al bestaat van 1932, maar de klaslokalen zijn nog altijd mudbuildings, heel laag en donker. Spijtig genoeg is er niet genoeg land voor de school. Daarom moeten we in de hoogte gaan. De school is aan de rand van het dorpskom en langs drie kanten zijn er laag liggende rijstvelden. De dorpelingen hebben een weggemaakt door het bos om het bouwmateriaal ter plaatse te brengen. We hopen dat we kunnen klaarkomen met beneden verdieping (3 klaslokalen) voor het hete seizoen begint want dan zal er tekort aan water zijn. Ja, zo is het hier: in het regenseizoen is er teveel water en in de zomer is alles droog en staan veel waterputten leeg.
Met het project van de BRUG (steun aan Onderlinge Hulp Groepen in Bingaon) hebben we achterstand opgelopen, gedeeltelijk omdat onze huisdokter mij in September enkele weken uitgangsverbod had opgelegd. Maar in Januari 2009 zullen de vrouwen zeker beginnen met de zelftewerkstelling activiteit en daarmee zijn ze dan op de goede weg om een beetje bij te verdienen.
In Torpa, de eerste missiepost van Pater C. Lievens en nu een klein stadje, heeft de Bisschop van Khunti een "universitair college' opgericht. Het 'college' bestaat al verschillende jaren en er zijn nu meer dan 2.000 studenten, maar er is een groot tekort aan klaslokalen. Met de hulp van vrienden van Pater Jan Roex, Missieprokuur - Brussel, hebben we vorig jaar 3 grote klaslokalen gebouwd. De plannen zijn klaar voor 2 grote en 3 kleinere klaslokalen op de tweede vleugel van het gebouw.
Voor het moment is een van mijn taken om in de verschillende missieposten de bouwwerken te coördineren en op te volgen. Daarom zoveel nieuws over bouwen.
Ik ben het laatste tijd ook betrokken bij een campagne voor Millennium Doelen van de Verenigde Naties. De campagne is een initiatief van Studio Globo in België, die een internationaal netwerk van scholen hebben gevormd om kinderen in de scholen bewust te maken van de armoede, honger en ziekten in de wereld. De St. Xavier's School in Ranchi neemt ook deel in deze campagne en de school heeft me gevraagd om een overzicht samen te stellen over de toestand in de deelstaat Jharkhand met betrekking tot deze doelstellingen. Het is ongelofelijk dat er in onze streek nog zoveel honger en ondervoeding is. Dit terwijl er enorm hard gewerkt wordt aan de ontwikkeling en verbetering van de leefsituaties van de bevolking.
Na Kerstmis ga ik met een Indische confrater naar Noord Orissa voor het eeuwfeest van het begin van de missie daar. Honderd jaar geleden is men vanuit Ranchi daar begonnen met een missiepost. In Kersramal liggen ook enkele Belgische Paters begraven. Het zal zeker een interessante ervaring zijn te zien hoe de kerk werkt in deze streek.
Beste Vrienden, meer nieuws kunt u lezen in "Ranchi Calling", de Newsbrief van Fr. Ranjit Toppo, onze Provinciale Overste.
Van harte dank ik u voor uw steun en zend ik u mijn beste wensen voor het Nieuwe Jaar.
Hartelijke Groeten uit Ranchi.

Correspondente: Clara Francken

India – 17 september 2008

Groeten uit Ranchi.
Met de Landbouw school (Agricultural Traiining Centre) zijn we altijd op zoek naar plaatsen waar we actief kunnen meewerken aan de verbetering van de landbouw en het groeien van graan en groenten, de dagelijkse kost van de bevolking.
Op 23 April maakten we (Pater Sylvanus, Directeur, en ikzelf) een trip naar Sundarpur, een missie centrum in Palkot Block van Gumla district. Sundarpur is 130 m van Ranchi, een mooie streek met veel bossen en jungle. Het is drie uren rijden met de Jeep. De Missiepost heeft een kleine kerk, een oude pastorij, een klein klooster en een middelbare school. De Zusters hebben ook een 'Health Centre' en Zuster in charge, Sister Karuna, is heel actief; ze is een goede social worker.
Het was een heel interessant bezoek. Sundarpur is een hamlet (gehucht) van het dorp Obira. De area is heel afgelegen en er is heel weinig ontwikkeling in de dorpen. 90 % van de bevolking leeft van de landbouw. De mensen boeren nog op een heel traditionele manier. Er is voldoende land en water en ze hebben ook de jungle.
Alhoewel de adibasis (tribals) in the meerderheid zijn (60-70 % van de bevolking), zijn het toch de niet-adibasis die de markten (bazaars) onder controle hebben en de mensen op allerlei manieren uitbuiten. De literacy –het percentage van mensen die geletterd zijn (kunnen lezen en schrijven)- is ongeveer 50%.
Dat eerste bezoek was genoeg om ons to overtuigen dat Sundapur een goede streek is waar ATC kan werken voor de ontwikkeling van de landbouw.
Om de mensen te laten zien dat we echt iets willen doen, organiseerden wij een op een kleine schaal een tree plantation campaign. We kregen een 400 jonge boompjes van de Forest Department en op Zaterdag 12 Juli in de vroegere morgen vertrokken we met een groep studenten van St. Xavier's School Ranchi met een bus naar Sundarpur. Dat was een hele expeditie; het regenseizoen was volop op gang en het had veel geregend. De reis, die normaal drie uur duurt, werd een reis van 6 uren want we moesten een grote omweg maken omdat een brug over een rivier ingestort was. We waren veel te laat ter bestemming maar de kinderen van de school stonden nog te wachten om de plantjes in ontvangst te nemen. Met een paar jongens ben ik in the plassende regen naar een gehucht geweest om vlug enkele fruitbomen te planten. We hadden veel te weinig plantjes. Gelukkig was de terugreis een beetje korter omdat er ondertussen een weg gemaakt was door de rivier. Voor de jongens van St. Xavier's School was het een belevenis van hun leven. Voor ons, de begeleiders, was het wel heel vermoeiend, maar de moeite waard.
Mijn derde bezoek aan Sundarpur was op 23 Augustus met twee studenten van de Universiteit van Gent; de twee studenten van 5de jaar Pedagogie waren een maand in Ranchi voor hun Internship in een project met Studio Globo.
Het resultaat van de bezoeken aan Sundarpur is ons nieuw project voor 2009. Daarover zult u nog wel meer over horen in de toekomst.
Hartelijke Groeten aan al de mensen van de Brug.

Correspondente: Clara Francken

India - Brief van 12 maart 2008

Groeten uit Ranchi - India. Met deze brief zeg ik aan alle leden van de Brug: "hartelijk dank voor uw steun en uw bijdrage voor de Onderlinge Hulp Groepen voor Vrouwen in Bingaon". Ik heb de som al ontvangen en het project is gestart. We hadden een eerste vergadering op Zondag, 9 Maart. De leiders van de vrouwen groepen, opgestart in 2007, waren aanwezig en gaven een rapport over de werking van de groepen. De meeste groepen werken goed; ze hebben regelmatig vergaderingen en sparen elke week enkele centjes voor hun spaarkas. Ze zorgen goed voor de dieren (geiten, eenden) die nu al wat opleveren. Andere vrouwen hebben de activiteiten en de werking van de groepen gezien en zijn ook samengekomen om nieuw groepen te vormen. Afgevaardigden van deze nieuwe groepen waren ook aanwezig in de vergadering en legden uit hoe en waarom zij ook lid willen zijn van Onderling Hulp Groepen. We zagen met eigen ogen het interesse en enthousiasme van de vrouwen. Daar in de vergadering zelf hebben we een kalender van activiteiten vast gelegd voor de volgende drie maanden. Na Pasen zal er een programma zijn van één dag voor al de leden van de nieuwe groepen zodat ze allemaal een idee hebben wat het eigenlijk betekent "lid worden van een groep". Ze moeten bereid zijn om regelmatig enkele centjes te sparen, regelmatig te vergaderen, in geval van nood elkaar helpen (bijv. als er iemand ernstig ziek is). De training van de leiders zal de tweede aktiviteit zijn. Nadien begint dat de selectie van een bijkomende tewerk stelling (income generating activity).
Het was een goede vergadering. De vrouwen spraken ook over hun deelname aan de optocht en betoging, georganiseerd in de "Block Headquarters" ter gelegenheid van de Wereldvrouwen Dag- 8 Maart. Ze waren fier dat ze er bij waren geweest. Er waren meer dan 1000 vrouwen samen gekomen voor de optocht en om te luisteren naar de sprekers voor de gelegenheid.
Het is duidelijk dat het project iets betekent voor die vrouwen; ze vinden steun en sterke omdat ze samen werken. Ze zijn zich bewust dat ze iets kunnen doen.
Voor de rest is ook alles goed. Er staat nog veel werk voor de boeg. Het is nu het droge seizoen en de oogst is binnen. Dat is de tijd om te bouwen in de afgelegen dorpen. Ik ben dit jaar al drie keer op bezoek geweest in Tobga, een klein dorp in het bergland van de Munda belt, 45km van Ranchi. Het dorp ligt op een halve km van de weg en we moeten door de velden wandelen om het te bereiken. Er is een lagere school, die al bestaat van 1932, maar de klaslokalen zijn nog altijd mudbuildings, heel laag en donker. We zijn begonnen met het bouwen van nieuw klas lokalen; spijtig genoeg is er niet genoeg land voor de school. Zo we moeten in de hoogte gaan. De school is aan de rand van het dorpskom en langs drie kanten zijn er laag liggende rijst velden. De velden liggen in de valei en er is nu nog water; de mensen waren vorige week bezig met ploegen en alles klaar te maken voor de zomer rijst. Het was mooi om te zien. Voor het bouwen zal het materiaal moeten aangevoerd worden langs een omweg. We hopen dat we kunnen klaar komen met benedenverdieping (3 klaslokalen) in de maand Juni.
Beste Vrienden, in naam van de vrouwen van Bingaon zeg ik u nogmaals hartelijk dank voor uw steun. En beste wensen uit India.

India - 27 december 2007

Het Kerstfeest is juist voorbij, maar de kerstsfeer hangt nog in de lucht. Het is vakantie in de scholen en veel mensen, die werkzaam zijn in andere delen van India, zijn op verlof bij hun familie hier in Ranchi en omstreken.
Het nieuwe jaar staat voor de deur en met deze brief stuur ik u mijn beste wensen voor een gelukkig Nieuwjaar.
Vorig jaar schreef ik over mijn werk met de"Project Desk" voor de Jezuïeten Provincie van Ranchi. In de loop van het jaar hebben we heel wat kunnen afwerken. Twee scholen en een hostel werden ingehuldigd met grote feestelijkheden zoals het hier de gewoonte is. De twee hostels in Kochang en Dolda zijn niet klaar, maar voor het regenseizoen komen die ook in orde. Vier nieuwe projecten zijn opgestart, namelijk heropbouw en uitbreiding van vier scholen. Al deze scholen zijn in de dorpen, één op 40 à 50 km van Ranchi en één (Tongo) op 140 km van Ranchi.
Vanaf 2008 gaat nu meer aandacht naar de deelstaat Assam (Noord Oost India), waar 15 Ranchi Jezuïeten vijf missieposten met scholen hebben geopend tussen de Adibasi bevolking. Zij zijn oorspronkelijk afkomstig uit Chotanagpur en werken sinds meer dan honderd jaar in de theeplantages. Ik zal daar niet over uitbreiden, u kunt er meer over lezen in de brief van Pater Provinciaal (Ranchi Calling). Dat is een nieuwe opdracht, een uitdaging om de mensen daar te helpen.
Dit jaar was er heel regelmatig contact met België. In Februari was Pater Jan Roex, India desk in Brussel op bezoek geweest en hij is nu aktie aan het voeren voor St Josephs CollegeTorpa, de plaats waar Frans Lievens zijn missiewerk begon in 1885. Dank zij het initiatief van Jan zal het "college" kunnen uitbreiden. Ik ben blij dat ik daar ook bij betrokken ben want het is belangrijk voor de kerk in de Munda belt.
Ik had zelf een lang verblijf in België ( van begin Mei tot Juli), maar twee maanden heb ik thuis gezeten, het was een herstel verlof na twee operaties. Van rondreizen kwam er niet veel terecht. Gelukkig kon ik wel aanwezig zijn op de jubileumbijeenkomst van onze klas (Retorica 1957) van het Klein Seminarie, Hoogstraten. Na 50 jaar was het wel even kijken om elkaar te herkennen. We waren te gast bij onze klasgenoot Broeder Neel Vermeiren, Ere Abt, Trappisten Abdij Koningshoeven in Berkel-Enschot (Tilburg).
In november hadden we hier Pater Bob Albertijn, het hoofd van de Missieprocuur in Brussel, op bezoek. Wij waren samen op het Noviciaat in Drongen. Het was een aangenaam weerzien na 45 jaren. Tot twee jaar geleden was hij missionaris in Afrika. Het was zijn eerste bezoek aan India, "een heel andere wereld". We hebben samen de hoofdpost van onze missie in Assam bezocht, dat was voor mij ook een andere wereld.
Van harte dank voor uw steun. Mijn beste wensen voor een Gelukkig Nieuw Jaar. Hartelijke groeten uit India.

India - 26 maart 2007

Eerst en vooral een hartelijk 'Dank U' aan u allen voor de bijdrage, die ik deze maand heb ontvangen. We hadden al een eerste bijeenkomst van de vrouwen -leden van de Onderling Hulp groepen- en er is nu een plan uitgewerkt voor de activiteiten in de komende maanden. Het is een goed begin.
De trainersploeg van de Landbouw School heeft het heel druk, want deze tijd van het jaar hebben de boeren vrije tijd om opleiding te volgen. De oogst is binnen en het is nog te vroeg om het land te bewerken voor de volgende oogst. De laatste drie maanden ben ik ook dikwijls op de baan geweest; we zijn met nieuwe gebouwen begonnen op 4 missieposten en die liggen ver uit elkaar. Het is niet altijd voor de supervisie van gebouwen dat ik op de baan ben. Gisteren was ik Kutungia met de
Socius van onze Provinciale Overste. Kutungia is de parochie waar op 24 maart 1964 Pater Herman Rasschaert werd gedood. De parochie is ongeveer 200 km van Ranchi; Pater Herman Rasschaert was daar pastoor toen in 1964 relletjes uitbraken tussen hindoes en moslims in Oost Pakistaan (nu Bangladesh). Hindoes werden weggedreven uit Oost Pakistan en zij zochten toevlucht in Bihar en Orissa. Er waren overal geruchten dat vele hindoes vermoord waren. Dat stookte het vuur en
sommige begonnen de plaatselijke moslims aan te vallen. Dat gebeurde ook in het dorp Gerda op 12 km van Kutungia. In de late namiddag van 23 maart 1964 verzamelde daar een grote bende van opgehitste mensen en omsingelden het dorp waar de moslims hun toevlucht hadden genomen in de moskee. De huizen van de moslims werden in brand gestoken, maar in het donker durfde niemand de moskee aanvallen. De hele nacht duurde het beleg. De volgende morgen vernam Herman Rasschaert
van zijn catechist wat er aan de hand was en na de mis pakte hij zijn fiets en vertrok onmiddellijk naar
Gerda. De zusters trachten hem tegen te houden maar hij luisterde niet. "Ik moet die mensen helpen; ze zullen allemaal uitgemoord worden". Het was bijna een uur fietsen want de weg was heel slecht. Herman was nog op tijd; de aanval was nog niet begonnen. Hij sprak tot de mensen. "Waarom deze mensen doden? Zoveel jaren hebben we samen geleefd in vrede met elkaar". De plaatselijke mensen luisterden, maar de hotheads die niet van de streek waren wilden niet luisteren. Zij riepen: "Hij is ook één van hen". En dan brak de hel los. Hij werd eerst bekogeld met stenen en toen hij neerviel was er volle aanval met alle soorten wapens (bijlen en speren). Hij stierf daar, een martelaar van naastenliefde. Vandaag, 43 jaren later, is de gedachtenis van Herman Rasschaert nog altijd tastbaar in Kutungia. Het was een mooie viering; eerst natuurlijk het welkom van al de uitgenodigden. Er waren groepen van andere parochies, zelfs een groep van het bisdom Khunti. Dan werd de lamp aangestoken. Dat werd gevolgd met een processie naar het graf. Nadien een toespraak over het
leven van pater Herman Rasschaert. En op het einde de plechtige H. Mis.
Beste Vrienden, nogmaals dank ik van harte voor uw steun en hartelijke groeten uit Ranchi.

Correspondente : Clara Francken

India - 16 september 2007

Sinds begin augustus ben ik terug in Ranchi. Mijn verblijf in België van begin mei tot einde juli was vooral een herstel verlof na twee operaties. Het waren echt rustige dagen. Ik was blij dat ik aanwezig kon zijn bij de bijeenkomst van mijn klasgenoten van Retorica 1957 Hoogstraten; de viering vond plaats in de Abdij van de Trappisten in Tilburg, waar onze klasgenoot Br. Corneel Vermeiren verblijft.
Na een lang verlof en rust had ik wel een beetje tijd nodig om terug over te schakelen naar het leven hier. De maand Augustus is altijd een zware tijd want het is volop regenseizoen. Het heeft veel geregend, op sommige plaatsen teveel en op andere plaatsen dan weer te weinig. Het is dus heel vochtig en het is warm (nog boven de 30 graden); dat is vermoeiend. Nu loopt het regenseizoen ten einde en staan we voor een mooie periode van het jaar, een periode van mooi weer en de natuur is
prachtig, want alles is groen.
Het project voor opbouwen van de Onderlinge Hulp Groepen van vrouwen in Bingaon is volop op gang. Tijdens mijn verblijf in België heeft pater Sylvanus, de directeur van de Landbouwschool,
alle opleidingen (trainingen) afgewerkt, vooral dan de opleiding van de leiders en de skilltraining. De groepen werken heel goed. De fieldworker, Mr. Habil, is ook heel actief; hij is in voortdurend contact met de vrouwen.
Zondag 2 September was een grote dag voor de vrouwen. Het was de eerste overhandiging van de dieren aan 7 groepen. Die 7 groepen hadden gekozen voor het kweken van geiten. Ongeveer 50 vrouwen waren aanwezig voor deze gelegenheid. Er was eerst een vergadering en een uitleg met discussie over de modus operandi van de inkomen generatie activiteit. Elke groep krijgt twee geiten. Het is een groep activiteit. De discussie was hierover: op welke manier zal elk lid van de groep betrokken bij de activiteit en hoe zullen de kosten worden verdeeld. Voor mij was dat allemaal niet zo van zelfsprekend, maar voor de vrouwen was het geen probleem. Zij hadden voor alles een oplossing. Ik sta altijd verbaasd over de wijsheid van de dorpelingen. Alle deelnemers waren heel tevreden want ze kregen goede dieren, gezond en al tamelijk groot. De 7 andere groepen krijgen de dieren op het einde van september. Er zijn drie groepen die ganzen willen houden. Nu de mensen gezien hebben dat ze een goede opleiding en daadwerkelijke steun krijgen, zijn er aanvragen van nieuwe groepen. En dus hebben we beslist van volgende jaar enkele nieuwe groepen op te starten.
Beste Vrienden, in de naam van de vrouwen van Bingaon hartelijk dank voor uw steun.
Hartelijke groeten uit India.

Correspondente: Clara Francken

Jharkland - 24 december 2006

Het is de vooravond van Kerstmis en ik ben zo juist terug thuis van mijn retraite, 8 dagen van bezinning en gebed. Dat heeft me deugd gedaan; ik ben een beetje tot rust gekomen en dat was wel nodig want het is weer een druk jaar geweest De eerste helft van 2006 had ik eigenlijk twee jobs; mijn voornaamste werk is coördinator van projecten voor de Ranchi Jezuieten, maar ik had ook een opdracht bij de aartsbisschop van Ranchi als secretaris (part time). Toen ik jonger was heb ik dat nog gedaan -op twee plaatsen werken- maar nu was het toch te zwaar. Gelukkig is er nu een fulltime secretaris voor de aartsbisschop en kan ik mijn volledige aandacht geven aan de "project desk".
Het is nu anderhalf jaar dat de project desk is opgestart. Het eerste jaar was het een leerperiode
want het was een nieuw opzet. Nu hebben we een werk formule gevonden. De desk is nu niet alleen bezig met projecten formuleren en voorleggen aan donors; we zijn ook betrokken bij de uitvoering van de projecten. En vermits vele projecten te doen hebben met gebouwen, functioneren we nu als een 'construction desk'. Zo is er veel werk bijgekomen, vooral dan het werk van supervisie.
In 2006 hebben we heel wat gebouwd: drie middelbare scholen (High Schools) en twee hotels (internaten). Het bezinningscentrum is in opbouw juist buiten de stad; dat is een groot gebouw, retraitehuis en novitiaat samen en dat zal pas op het einde van 2007 klaar komen. In januari beginnen we de constructie van nog twee hotels, één in Dolda en één in Kochang, het gebied van de Mundas, de streek waar eigenlijk meer dan honderd jaar geleden de missie begonnen is maar nadien geen uitbreiding heeft gekend. Het was Pater Joseph Moens, die deze posten opnieuw heeft opgericht,
en het werk van Pater Moens wordt nu voortgezet. Het is ook de streek van malaria; we hebben daar 7 parochies en in alle 7 zijn de paters allemaal ziek geweest in de periode van september tot november (na het regenseizoen). En het is geen gewoon malaria; het is malaria en typhoid of malaria en jaundice (geelzucht). Elk jaar sterven er nog veel mensen van malaria in deze streek.
Beste Vrienden, ik schrijf over "bouwen"; dat is nu eenmaal mijn werk. De kern van ons werk is natuurlijk "mensen opbouwen'. Daar kunt u meer over lezen in de brief van Pater Provinciaal, Ranchi Calling. Voor mijn werk heb ik gelegenheid om de aflegen posten de bezoeken. Ik zie met mijn ogen dat de gebouwen (scholen, hotels, dispensaria) heel goed gebruikt worden en het zijn nodige infrastructuren, die het mogelijk maken 'mensen op te bouwen'.
Op de Landbouw School in Namkum gaat alles goed; er komt wat meer leven in de Training Wing. Elke maand heeft de trainersploeg 3 tot 4 programma's in verschillende parochies. De onderlinge hulpgroepen (De Brug) zijn ook volop aan bezig met het uitwerken van hun "income generating project". Op deze manier ben ik persoonlijk ook rechtstreeks betrokken bij het 'opbouwen van mensen', dank zij de steun van de BRUG.
Van harte stuur ik mijn beste wensen voor een Gelukkig Nieuw Jaar.
Hartelijke Groeten uit India.

Correspondente : Clara Francken

Ranchi - 18 september 2006

Het regenseizoen is goed geweest, niet overal, maar toch op de meeste plaatsen.
De rijst is goed aan het groeien; als het nu tot eind oktober af en toe nog wat regent, dan wordt het een goede oogst. De landbouwschool van Namkum, waar ik aan verbonden ben, werkt met de boeren in een groot gebied van de Ranchi Missie langs de parochies. Voor de laatste twee jaar hebben we gewerkt met groepen van vrouwen (Onderlinge Hulpgroepen). Er zijn nu vragen van andere parochies voor hulp en opleiding van zulke groepen in hun gebied. Na overleg en vergaderingen hebben we be-sloten de groepen in Bingaon te helpen. En dat is ons project voor 2007. Ik ga u geen details geven over het project zelf, maar alleen wat vertellen over de plaats. Bingaon is een nieuwe parochie, op een afstand van 40 km van Ranchi, opgestart in 2000.
Een nieuwe parochie opstarten is niet het werk van één dag. Zusters van St. Anna, de plaatselijke congregatie van Zusters, begonnen hier een school meer dan tien jaar geleden en vijf jaar later kwam er een parochie. De parochie bestaat nu 5 jaar. Vorige zondag, 17 september 2006, was er een grote feest in de parochie bij de gelegenheid van de laatste geloft en van de pastoor, pater Pingal Kujur. De plechtig mis begon om 8 uur ‘s morgens in de traditionele adibasi stijl. De meisjes van de school, in speciale kleren, begeleidden de priesters -we waren met 25 priesters- naar het altaar met een specia-le intrede dans. Een duizend mensen waren aanwezig en de kerk was te klein; de viering was buiten in openlucht; wel waren er doeken op gespannen tegen de hete zon, want in volle zon is het nog goed warm deze tijd van het jaar. Er was ook een mooie offerandedans met het aanbrengen van gaven, de vruchten van het veld, en gebeden. Een lange rij van huismoeders - enkele met kleine kinderen op hun rug brachten hun gave van de week (een paar kg rijst, fruit of andere vruchten) naar het altaar. De mensen hebben niet veel, maar van wat ze hebben willen ze toch iets delen met hun priester. Een mooie traditie, een mooi gebaar. Geloften werden uitgesproken juist voor de communie, gevolgd met een donderend applaus. Na de mis een tas thee voor iedereen en dan de ‘swagat’, het welkom of feli-citatieprogramma. De mis duurde een goeie twee uur, het welkom programma duurde vier uren (van 11 uur tot 3 uur in de namiddag). Voor de mensen die van ver gekomen waren was er een maaltijd om 2 uur. Iedereen had een kans om een item te geven: de schoolkinderen, de jeugd, de vrouwenbond, de mannen: zang, muziek, dans en skits (streetplays).
De skit van jongens van de lagere school was heel interessant met het thema ‘de vloek van Malaria’. Het verhaal van een man die ziek valt van malaria, zijn vrouw brengt hem naar de dokter. De dokter geeft een uitleg over malaria.
Er komen muskieten, als duivels verkleed, op de scène en geven een display van hun tactiek om de mensen aan te vallen. Maar nu volgen de mensen het advies van de dokter, netten worden gebruikt en er wordt gespoten. Het resultaat is dat de duivels sterven. Het was een mooie dag! Ge zult in de toekomst nog meer horen over Bingaon. Hartelijke groeten uit Ranchi.

Correspondent: Clara Francken

Ranchi - 20 juni 2006

De Indische zomertijd is voorbij (half april tot half juni), maar het is nog stikheet (40 graden). We
wachten op de regen. Van 15 juni tot 15 september moet het hier regenen want voor de rest van het jaar is er heel weinig regen. Men heeft voorspeld dat de monsoen (regenseizoen) echt zal beginnen na 17 juni. Vandaag zijn er wolken maar nog geen regen. Regen of geen regen, de tijd staat niet stil. En het goede nieuws is dat het project van hulp aan Onderlinge Hulp Groepen in Bardih tot een goed einde is gekomen en dat het nieuwe project van dit jaar is opgestart.
Eind maart was ik ben op bezoek in Bardih en woonde een bijeenkomst bij van de Onderlinge Hulp Groepen. De vrouwen waren nog bezig met het klaar maken van de kotjes voor de dieren. Ze beloof-den wel dat alles klaar zou zijn tegen 15 april. In feite waren er maar 4 groepen klaar tegen 15 april. Zo werd het vervoer van de dieren werd uitgesteld. Dan kwam de hittegolf; het was geen weer om kleine varkens te vervoeren, zeker niet van Ranchi naar Bardih, een reis van 4 uren. En in het begin van mei kregen we nieuws dat een soort varkenspest was uitgebroken in de dorpen rond Bardih
en op vele plaatsen waren alle varkens gestorven. Wat een ramp ! Onze man Nereus ging weer op bezoek voor een inspectie; hij constateerde dat het eigenlijk geen pest is, maar een andere ziekte en dat een inspuiting genoeg is om het ziekte tegen te houden (stoppen). Na de hittegolf hadden we een week lang veel regen (pre-monsoen buien) en daalde de temperatuur. We hebben van die gelegen-heid gebruikt gemaakt om de dieren te vervoeren.
Intussen zijn we begonnen met het project van dit jaar; we hadden een vergadering met de vrouwen van Namkum, juist buiten Ranchi, op 21 mei. Dat is een heel andere omgeving, dorpen heel dicht bij de stad; een heel andere mentaliteit. De mensen hebben weinig land en moeten wat bij verdienen om te kunnen overleven. Soms gaan de vrouwen ook werken bouwwerken (het zijn altijd de vrouwen die de bakstenen aandragen bij een bouw). De groepen zijn heel actief, vooral dan in het sociaal leven van de dorpen.
Action Plan voor de volgende 3 maanden:
- market survey in juni en juli
- training voor de groep leiders in juni
- training in boekhouding voor de treasurers in juli
- keuze van inkomsten generatie activiteit in augustus.
Beste Vrienden, van harte dank voor uw steun. Hier gaat alles goed. Deze tijd van het jaar is het heel
warm en vochtig; het is heel vermoeiend weer. Maar alles is weer groen en de natuur herleeft. Dat is het mooie van het regenseizoen. En we leven in hoop dat het regenseizoen goed zal, genoeg regen en op tijd, zodat de mensen in de dorpen een goede oogst kunnen binnenhalen en geen honger moe-ten lijden.

Correspondent: Clara Francken

Ranchi - 2 januari 2006

Hierbij stuur ik u mijn beste wensen voor een Gelukkig Nieuwjaar, 2006. Ik dank u ook van harte voor
de steun, die ik in 2005 van u allen heb ontvangen. In het jaar 2005 is er heel wat gebeurd deze kant van de wereld. U hebt het wel gelezen in de kranten of gezien op TV: overstromingen in Bombay en Madras, aardbevingen in Kashmir en Pakistan enz
Hier in Ranchi is er weinig kans voor overstroming en aardbevingen zijn ook zeldzaam. Bij ons heeft het veel te weinig geregend en op sommige plaatsen is de oogst mislukt. Velen zullen uitwijken naar steden en andere gebieden op zoek naar werk tot het volgende regenseizoen.
Met mij gaat alles goed. Ik ben nogmaals verhuisd, de derde keer in drie jaar. Ik woon niet meer op de
Landbouwschool in Namkum (10 km buiten de stad), alhoewel ik nog met de school verbonden ben, vooral dan voor opleidingsprogramma's en projecten. Ik woon terug op de Purulia Road, de Katholieke straat van Ranchi.
De Jezuïeten hebben 4 instellingen op deze straat (St. Xavier's College, XISS, Manresa House en het Hoofdkwartier van de Provinciale Overste). Er zijn ook twee zustercongregaties en een Congregatie van broeders, elk met een grote school. En dan is er de Kathedraal en de residentie van de Aartsbis-schop van Ranchi (Kardinaal T. Toppo). Dat is allemaal in dezelfde straat. Ik woon nu bij de Provincia-le Overste en mijn voornaamste werk is projecten coördinator voor de provincie en medewerker aan de landbouw school. Enkele andere taken zijn er bij gekomen zoals bijv. de
verantwoordelijkheid voor de maandelijkse nieuwsbrief.
Bij gelegenheid van de officiële inhuldiging van het Museum van Adibasi Kultuur in Gumla was Dhr. Patrick De Beyter, Ambassadeur van België in New Delhi, hier op bezoek van 2 tot 4 december. De dag van zijn aankomst in Ranchi was er een ontmoeting met de Vlaamse paters hier; in de streek van Ranchi zijn we nog met 15 Vlamingen en 6 werken in andere delen van India (met de uitzondering van 3 paters, zijn ze allemaal boven de 75 jaar oud en de meeste zijn nog heel actief). De Ambassadeur had een goed gevuld programma en hij vond het echt de moeite waard. Hij vond het alleen maar spij-tig dat hij niet voldoende tijd had om meer te zien van Lievens Missie. We zullen wel een gelegenheid vinden om hem nog uit te nodigen.
Sinds de maand oktober zijn de activiteiten van de 15 Onderlinge Hulp Groepen in Bardih weer op gang gekomen. Er was een eerste exposure visit van een groep vrouwen aan Gumla, ongeveer 40 km van Bardih. Gumla is een klein stadje waar Pater Peter Paul Van Nuffel een organisatie heeft opge-richt, onder de naam 'Arouse'. Ze zijn werkzaam in vele dorpen en de Onderlinge Hulp Groepen in die dorpen functioneren heel goed met vele inkomgeneratie activiteiten. De vrouwen van Bardih hebben nu een beter idee wat ze kunnen doen.
Beste Vrienden, nogmaals van harte dank ik u voor uw steun.

Correspondent: Clara Francken

Ranchi - 21 mei 2005

Eerst en vooral van harte dank aan al de medewerkers van de BRUG voor de goede bijdrage die ik ontvangen heb vorige maand voor het project “Steun aan Onderlinge Hulp Groepen van Vrouwen”.
Tijdens mijn werkverlof in België (van 29 april tot 16 juni) heb ik de gelegenheid gehad om de werking van de Brug van dichterbij te zien. Het is echt prachtig te zien hoe zoveel mensen samenwerken voor een activiteit zoals ‘Ontbijt aan bed’. Ik kan alleen maar zeggen ‘Proficiat en hartelijk dank’ voor uw in-zet en concrete actie voor de derde wereld.

Een Nieuwe Taak
Voor ik op verlof kwam verbleef ik op Agricultural Training Centre (Landbouw school) juist buiten de stad van Ranchi. Op 17 Juni vertrek ik terug en dan verhuis ik weer –de derde keer in twee jaar tijd. Ik ben benoemd tot ‘assistant secretary’ van de Provinciale Overste; ik ben verantwoordelijk voor een project desk voor de Jezuieten Provincie van Ranchi. De Provincie telt 300 leden, waarvan een hon-derdtal in opleiding zijn. Van de 175 actieve leden (Paters and Broeders) werken er 55 in onderwijs, 60 in parochies, 16 in de sociale sector en de overige staan in voor opleiding van seminaristen.
Er zijn 20 parochies onder de verantwoordelijkheid van Jezuïeten, verspreid over 4 bisdommen. Ver-schillende van deze parochies zijn nieuw.

Project: “Steun aan Onderlinge Hulp Groepen van Vrouwen”.
Promotie van deze groepen heeft de volgende doelstellingen:
- de mensen leren sparen: er kan maar vooruitgang zijn als de arme mensen leren sparen, als ze leren iets opzij te leggen voor een kwade dag zodat ze dan niet moeten gaan aankloppen bij een geldschieter die een woekerende interest vraagt.
- de mensen bewust maken van hun eigen situatie (van de sociale onrechtvaardige structuren en de oorzaken van hun armoede) en van de potentialiteiten van groeps’ actie (de mogelijkheden om in groep op te treden tegen uitbating van handelaars, tussenpersonen-middlemen- en landeige-naars).
- leidingschap bevorderen in de groepen.
- opstarten van ‘income-generating’ activiteiten: de bedoeling is dat de leden van de groepen een kleine economisch activiteit beginnen zodat zij wat kunnen bijverdienen om hun familie financieel te kunnen ondersteunen.

Een kort verslag van de activiteiten

De opstart: de eerste bijeenkomst.
Ik heb een bezoek gebracht aan Bardih op 23 en 24 april 2005. Op 24 april, zondag na de mis, had-den we een vergadering met ongeveer 40 vrouwen van 12 Onderlinge Hulp Groepen. De Pastoor, Pa-ter Pius, gaf een korte inleiding: een woord van welkom. Dan heb ik gesproken over het doel van het project; ik beklemtoonde vooral dat het de bedoeling is de bestaande groepen te versterken (in het Engels spreekt men tegenwoordig van ‘empowerment’ –kracht geven of krachtig maken). Ik vind het juiste Nederlandse woord niet. De huidige situatie is zo dat de mensen nu eigenlijk zwak en machte-loos staan tegenover het hele systeem en de sociale structuren; en ze worden uitgebuit door de han-delaars en ‘middlemen’. Ze moeten zich bewust worden van hun rechten, zich verenigen en organise-ren en samen -in groep- opkomen tegen elke vorm van uitbuiting.
Het was een goede vergadering. De vrouwen ware heel enthousiast. Ik sprak in het Hindi, de officiële taal van onze streek hier, en de meeste vrouwen konden wel volgen maar, om zeker te zijn dat ieder-een alles goed begrepen had, gaf de Pastoor toch nog een korte vertaling in de plaatselijke taal (Ora-on). Er zijn in onze streek 3 plaatselijke talen want er zijn 3 volksstammen. Ik ken spijtig genoeg alleen de officiële taal, Hindi, en dat is omdat ik altijd in het onderwijs heb gestaan in een stad. Het is alleen in de dorpen dat die plaatselijke talen gesproken worden.
De vergadering duurde ongeveer een uur en op het einde ging iedereen akkoord dat er zo vlug moge-lijk een korte opleiding moet zijn voor de verantwoordelijken van de groepen dwz voor de voorzitsters, kasbewaarders en secretaris. Zij zijn de leiders en hebben oriëntatie en opleiding nodig om de andere leden te motiveren en de groepen in de juiste richting te leiden.

Eerste Opleiding (training van leiders): verslag van Mevr. Bella Mohan.

Pater Sylvanus Kerketta (Directeur van de Landbouw School), Mevr. Bella Mohan (Social worker) en Mr. N. Minj (Landbouw ‘extension worker’) reisden naar Bardih op 18 mei 2005 voor de eerste oplei-ding. De vrouwen waren al vanaf 8 uur samen gekomen op de parochie, maar omwille van de slechte wegen (na zware regenbuien) waren de ‘trainers’ maar pas om 9 uur ter plaatse.
Van 9.30 u tot 12 u ‘s middags was er een eerste sessie. Pater Sylvanus maakte goed gebruik van de rijke ervaring die hij heeft van landelijke ontwikkeling om de vrouwen een betere kennis bij te brengen van het belang en de doelstellingen van Self Help Groups. Hij sprak over de rol die de vrouwen heb-ben gespeeld in het beschermen van de grond tegen onteigening voor opbouw van grootscheepse projecten (dam of schietterrein voor het leger) waarbij de plaatselijke bevolking alleen nadeel onder-vindt en geen voordeel.
Hij maakte het duidelijk dat het heel belangrijk is te volharden in groep werk. Het is niet voldoende om te beginnen, men moet volhouden; alleen dan kan men resultaat bereiken. En volhouden samen in groep. In Bardih zijn het de vrouwen die verandering kunnen brengen in het dorpsleven. Vele volwas-sene mannen zijn verslaafd aan de drank en veel jongeren zijn niet geïnteresseerd in landbouw.
Om 12.30 uur werd er wat gegeten en vanaf 1.30 was gaf Mr. N. Minj, die juist zijn landbouw opleiding gedaan heeft, een goede inleiding over nieuwe technieken en praktijken in landbouw en veeteelt. Hij sprak vooral over het kweken van varkens, geiten en kippen en gaf heel praktische tips voor de zorg van de dieren (voeding, gezondheid enz). Hij vertelde ook nieuwe manieren om bomen te planten; hij toonde aan hoe men bamboe snel kan voortplanten. Bamboe is een heel nuttige boom (plant); de bamboeboompjes worden veel gebruikt om stellingen te maken voor gebouwen en allerlei andere din-gen.
In de latere namiddag was er dan nog een planning sessie. In groepen hebben de vrouwen dan ge-discussieerd over de groepswerking en hebben een soort actieplan voorbereid.

Het project is goed opgestart, maar dat is maar het begin. Na drie maanden zal er meer nieuws zijn over het verloop van de activitieten. Vanwege de vrouwen van Bardih hartelijk dank voor uw steun.
Oprechte groeten. Louis Francken- Ranchi, India.

Correspondent: Clara Francken

Ranchi - 8 juli 2004

Beste groeten uit Delhi.
Het is nu de tijd van de moesson ( regenseizoen) . Op sommige plaatsen zijn er grote overstromingen, vooral in Assam en Bihar. Hier in Delhi is het nog altijd droog en heet.
Het is nog 38 graden, een beetje te veel zomer. In de afgelopen week hadden we twee keer een re-genbui van 10 minuten. Dat is alles. Er wordt elke dag voorspeld dat er regen op komst is maar er valt niets. Het regenseizoen loopt op zijn einde, het wordt dringend tijd dat het veel regent.
Van 19 juni tot 11 juli was ik op bezoek in Ranchi. Daar had het begin juni veel geregend maar tijdens mijn verblijf was het een aangenaam klimaat. De bedoeling van mijn bezoek was de lopende projecten op verschillende missieposten en scholen te bezoeken.
Op twee posten, Bardih en Vijagiri, zijn de paters bezig met het bouwen van een ‘Hostel’, een inter-naat voor jongens, deze posten zijn zeer ver van Ranchi, een op het platteland en een in bergachtig land.De jongens komen twee uur te voet naar school, te ver om elke dag te doen.
Op twee andere plaatsen Marangadah en Patrachauli, is men bezig met de lagere school te herbou-wen, de oude waren echt niet meer bruikbaar, hoog tijd om alles te vernieuwen.Deze missieposten bestaan al zo’n 50 jaar,’k ben er al verschillende keren op bezoek geweest.
Het meest interessant waren de bezoeken aan drie nieuwe posten, tussen 10 en 15 jaar. Het was mijn eerste kennismaking. Op alle drie de plaatsen zijn er jonge Indische Paters die alles in handen heb-ben. Zij doen zeer goed werk: al het parochiewerk, zondagvieringen en vergaderingen met organisa-ties, zieken bezoeken en ook parochiewerk in afgelegen dorpen.
Zij zijn ook verantwoordelijk voor de lagere en soms ook middelbare scholen.
Een van de posten, Rutumkel, is heel mooi gelegen, omgeven door bossen en bergen. Zij hebben een mooie groentetuin en veel bananen. Soms zijn er enkele wilde olifanten die veel schade veroorzaken op de velden van de mensen. De tuin van de missiepost hebben zij tot nu toe nog niet geplunderd. De missiepost bestaat uit een lagere en middelbare school, een kleine vergaderzaal, een dispensaria en een huis voor de paters. Zij hebben plannen om een kerk te bouwen. Nu wordt de mis gevierd in het zaaltje en op feestdagen om de grote boom (Banyan tree ) in het midden van de campus. De plaats waar vroeger een kwade geest gevestigd was die de mensen de schrik op het lijf joeg.
Op een van mijn tours ben ik ook in Gobritoli geweest, het project van De Brug. De nieuwe vijver had een meter water en toen ik daar was waren de buffalo’s (waterkoeien) van het dorp een bad aan het pakken.(die beesten moeten regelmatig kunnen baden om gezond te blijven).
Er is nog een beetje werk om de aarde te verspreiden op de velden naast de vijver. Voor het werk van dit jaar (2004) is er een ‘Field worker’ ter plaatse die de mensen (mannen en vrouwen ) motiveert en animeert om de andere activiteiten te starten die gepland zijn.
Ik heb veel deugd gehad aan mijn bezoek aan Ranchi. De bezoeken waren heel interessant, een goede afwisseling voor mijn leven hier in Delhi. Hier zit ik meestal op mijn bureel en ben bezig met so-ciale onderzoeken en rapporten schrijven.
Hier terug in Delhi staat er nog veel op het programma.
Volgende week hebben we een Seminarie over Kinder Arbeiders (child labourers). Wij zullen de resul-taten van een studie over kinderarbeid in vijf verschillende industries (tapijten, sloten, bangles, luci-fers, silksarees, slates) voorstellen aan de verantwoordelijken van De Staat, NGO’s, aan sociale wer-kers en andere geïnteresseerden.Wij hopen dat het een vruchtbare bijeenkomst zal worden.
Nog hartelijke groeten en tot schrijfs,

Correspondent: Clara Francken

Ranchi - 1 mei 2004

Hier een kort verslag over het project van 2003 : het graven van een vijver in het dorp Gobritoli, een klein dorp op een afstand van 90 km van Ranchi.
In mijn verslag van 25 september 2003 (projectopvolging) vermeldde ik dat het werk van het graven pas begonnen was in april 2003. Dat was eigenlijk te laat want sommige mensen waren al weggetrokken uit het dorp op zoek naar werk en vanwege de staat werd er ook werkgelegenheid aangeboden om te wer-ken aan een nieuwe weg. Er waren dus niet genoeg mensen op te graven.
Het eindresultaat was dat het werk niet af was voor het regenseizoen. Dat begint einde juni. Tijdens het regenseizoen werd het werk gestopt en er stond water in de vijver. Het plan was dat het graven zou her-vat worden midden oktober, maar dat was nog te vroeg, omdat het nog laat geregend had. Eind januari begonnen de dorpelingen terug te graven. Dat vonden we wel wat laat, want het was de bedoeling dat eind maart het project afgesloten werd.
Begin februari was ik in Ranchi en hadden we een spoedvergadering. Ik zeg "wij hadden". Wie zijn die "wij" ? "Wij" zijn de personen die bezig zijn met de uitvoering van het project en dat zijn:
- Mr. Sarjeet Singh, de secretaris van de organisatie "Support for Sustainable Society", die de verant-woordelijkheid heeft voor de financies en ook de uitvoering van het project in handen heeft (supervision, uitbetalingen aan de mensen, enz..). Deze organisatie doet plattelandsontwikkelingswerk (Rural Deve-lopment) in nog afgelegen dorpen in de streek.
- Mrs. Bella Mohan (lerares in St. Xavier's School in Ranchi) die in 1998 voor de eerste keer een bezoek bracht aan dit dorp en die sindsdien regelmatig in contact bleef met de dorpelingen. Mrs. Mohan is af-komstig van Zuid-India en met hulp van mensen uit Grimberen (geboortedorp van Dr. Hemerijckx, die vele jaren werkte in Zuid-India voor melaatsen) kon zij enkele kinderen laten studeren.
- Pater Erentius Minj (afkomstig van het dorp Gobritoli), Headmaster van St. John's High School in Ran-chi.
Deze drie zijn het team dat met "hart en ziel" werkt voor het project en vermits ik persoonlijk nu in Delhi werkzaam ben is het goed dat dit team het project in handen heeft.
Twee dagen na de spoedvergadering hadden we een dorpsvergadering in Gobritoli met als agenda "het graven van de vijver" tot een goed einde brengen voor het einde van maart. Het was een beetje een ul-timatum : als het werk niet op tijd klaar is, dan komt er geen verdere hulp. Mr. Sarjeet voegde eraan toe : om u te helpen zal ik een tractor sturen om te graven, zodat jullie alleen maar de aarde moeten wegdra-gen.
We zijn natuurlijk ook gaan kijken naar de vijver : het was 'a surprise' een verrassing, dat er nog maar een halve meter te graven was. De mensen zegden : Pater, het is een "levende vijver". Ze bedoelden : er is een bron, het water komt uit de grond. Het is inderdaad zo. Er is een waterbron in de vijver. Het wa-ter zal dus niet opdrogen tijdens het hete seizoen. Wat een zegen voor het dorp !
Dit toont weer dat de wijsheid van de dorpelingen, volkswijsheid, zeer belangrijk is. Zij kennen het land, zij weten waar water is.
Eerlijk gezegd, ik had gedacht dat de vijver op de verkeerde plaats kwam, want hij is gegraven op een plaats die een beetje hoger is dan de rijstvelden. Het is een goede plaats om water te "oogsten", regen-water op te vangen van enkele velden die nog hoger liggen. Maar het water in de vijver zal in de zomer opdrogen (evaporeren). Dat was mijn gedacht "common sense" - gezond verstand. Maar land en water is meer dan common sense. De dorpelingen hadden gelijk : het was de juiste plaats. Zij weten het beter dan wij. Zij kennen het land waar ze van generatie tot generatie op gewerkt hebben. Zij kennen de na-tuur en de hele omgeving.
Het was een goed bezoek en een goede vergadering. Iedereen was akkoord : we moeten de hand aan de spade leggen en tonen dat het onze vijver is. De dorpelingen zijn aan de slag gegaan en hebben nog 6 weken gewerkt.
Vorige week was ik weer enkele dagen in Ranchi. Er was geen tijd voor een bezoek aan het dorp, mar Mr. Sarjeet heeft verslag uitgebracht dat de vijver af is en er is water. Dat is het goede nieuws.
Beste vrienden, in de naam van de mensen van Gobritoli en in naam van mijn medewerkers (Sarjeet, Bella Mohan en Fr. Erentius) hartelijk dank voor uw steun.
De activiteiten voor het project 2004 zijn ook gestart. Een verslag daarover is voor een volgende brief. Ik verwacht dat ik in juli voorgoed terug naar Ranchi zal gaan en dan zal het gemakkelijker zijn regelmatig nieuws te sturen.

Correspondent: Clara Francken

Ranchi - november 2003

Mijn verlof in België was kort en heel druk, maar toch ook heel aangenaam.
De bijeenkomst met de mensen van de Brug was heel goed. Zij zijn wel echt geïnteresseerd aan het werk in de derde wereld. Ik vond het een goede groep.
Nog heel veel dank aan al die vele mensen van "De Brug" die zo hard werken om al die activiteiten te organiseren en te realiseren.
Proficiat !

Correspondent: Clara Francken

Ranchi - 19 maart 2006

Hier een kort verslag over het project "Steun aan Onderlinge Hulp Groepen van Vrouwen" in Bardih. De laatste drie maanden is er heel wat gebeurd. Er was een tweede 'exposure visit' voor de leden van
de groepen, een bezoek aan andere groepen in Ranchi. Het was een uitstap van twee dagen naar de hoofdstad van de deelstaat (Jharkhand) voor de vrouwen uit de afgelegen dorpen. Een hele ervaring voor de 70 vrouwen.
In Februari was er een tweede training voor de leiders van de groepen. Deze keer was het een trai-ning van 3 dagen (21-23 februari) en het trainersteam, met veel ervaring, was van de organisatie Arouse in Gumla. Er waren 45 deelnemers van 13 groepen. Het is geen gemakkelijke taak om de dorpsvrouwen drie dagen lang opleiding te geven. Maar de trainers zijn heel competent en er was veel gelegenheid om de vrouwen aan het woord te laten en in kleinere groepen te werken. De leiders heb-ben veel bijgeleerd over vergaderingen organiseren, onderlinge samenwerking, sparen, boekhouding, rapporten schrijven, berekening van interest voor leningen.
Van 27 februari tot 4 maart was er dan de opleiding voor de inkom generatie activiteiten. De trainer van de Landbouw School, Nereus Kullu, heeft twee leden van elke groep (25 waren aanwezig) wegwijs gemaakt in het kweken en onderhoud van dieren (varkens, geiten en kippen). Het is niet dat de vrouwen niks weten van dieren, want er lopen dieren rond in elk dorp. Het probleem is dat omwille van weinig voeding en zorg, de dieren niet groeien en dus ook niets opbrengen. Het is nu de bedoeling dat de vrouwen iets kunnen verdienen met goed voor de varkens en geiten te zorgen. Ze
hebben goed wat bijgeleerd en nu zijn ze bezig met een klein huisje (stal) te maken voor de dieren. Als dat klaar is, dan krijgen ze de varkens en de geiten. Dat zal begin april zijn.
Volgend weekend ga ik op bezoek naar Bardih. Ik heb het de laatste tijd heel druk gehad met bureel-werk. Het bezoek aan Bardih en de dorpen zal me deugd doen.
Ondertussen heb ik ook vernomen dat het project voor 2006 ook is goedgekeurd. In begin van april beginnen we met de voorbereidingen voor het nieuwe project. Vermits het vlak bij Ranchi, zal het ge-makkelijker zijn om voor follow-up.
Van harte dank ik u voor uw steun. Groeten uit Ranchi.

Correspondent: Clara Francken

Ranchi - 27 december 2003

When the Song of the angels is stilled,
When the star in the sky is gone,
When the kings and princes are home,
When the shepherds are back with their flock,
The work of Christmas begins:

To find the lost
To heal the broken hearted
To feed the hungry
To release prisoners
To rebuild the nations
To bring peace among brother and sisters.
To make music with the heart.

Correspondent: Clara Francken

Ranchi - 20 december 2003

Het jaar 2003 loopt ten einde en we zijn weer een jaartje ouder.
Het is nu al 40 jaar dat ik in India ben. De tijd staat niet stil. In september 1963 kwam ik naar India, ik was toen nog in opleiding en heb hier in India mijn studies afgewerkt (nog 2 jaar universiteit en 4 jaar theologie).
Meer dan 30 jaar ben ik werkzaam geweest in Ranchi-stad, eerst aan de Universitaire Faculteit en later aan de Sociale School. En nu, na al die jaren, Ranchi, ben ik verplaatst naar Delhi, de hoofdstad van In-dia. Sinds juni 2003 ben ik werkzaam aan het "Social Institute".
Dit instituut is vooral bezig met : sociaal onderzoek, publicaties van een tijdschrift en boeken over sociale problemen, opleiding van mensen die werken voor emancipatie van de lagere kasten (Dalits en Tribals), en ook "networking" met andere groepen en mensen die hetzelfde doel nastreven.
Ik ben verantwoordelijk voor sociaal onderzoek dat vooral georiënteerd is op de problemen van de lage-re kasten en van de armen. Op het ogenblik zijn onze onderzoekers (8 personen) bezig met enkele sur-veys.
Een studie gaat over kinderarbeid in de kleine industrie.
Een tweede gaat over de toestand van de mensen die werken in de steenbakkerijen (zij werken in open lucht tijdens het droge, hete seizoen, het zijn meestal migranten, de toestanden zijn heel slecht).
Een derde studie is bezig met de situatie van meisjes en vrouwen die hier werken als "meiden" in de huizen van de rijke mensen (meestal Adibasis uit de streek van Ranchi). Niemand weet hoeveel er hier werken, maar het zijn er misschien wel 10.000. Zij hebben vele problemen, zij worden slachtoffer van uitbuiting op alle gebieden.
Er is ook nog een studie over de situatie van de traditionele scholen van de Mohammedanen : "Madras-sas" worden die genoemd.
Het "Indian Social Institute" is een sociaal centrum op nationaal vlak. Er zijn hier zes Jezuïeten werk-zaam vanuit verschillende streken in India, vooral uit Zuid-India.
Delhi is een grootstad met zo'n 13 miljoen inwoners, veel rijke mensen, maar ook zeer veel arme mensen. Een paar miljoen leven in krottenwijken. Het is een stad van contrasten.
Wij zitten in een "institutionele" zone, allemaal instellingen. Het is zeer goed gelegen, dichtbij een groot park waar veel mensen komen joggen en wandelen. Er is ook een sportstadium vlakbij en zeer veel burelen. Er zijn ook vijf tempels vlakbij, ene is zeer gekend, de "Sai Baba tempel". Het is heel handig als je een taxi nodig hebt, je moet maar zeggen : ISI aan de achterkant van de Sai Baba tem-pel en ze weten waar je moet zijn.
Er is elke dag volk in de tempels, maar op donderdag krioelt het van mensen die de tempel bezoeken en bloemen en andere dingen offeren, maar ook veel mensen die bedelen, mannen en vrouwen in primitieve rolstoelen en blinden.
Achter ons is ook een krottenwijk, de vrouwen zijn heel de da bezig met bloemenkransen te vlechten voor de tempels om zo 'iets' te verdienen.
Ik werk in Delhi maar ik heb nog veel contact met Ranchi, want ik blijf Promotor van de fondsen voor kleine projecten in de parochies en scholen van de Ranchi Jezuïeten.
In oktober was ik nogmaals op bezoek in Europa om contacten te leggen met "Funding Agencies". Het is tegenwoordig moeilijk om fondsen te vinden voor gebouwen, maar zonder gebouwen kunnen we geen scholen oprichten. De staat geeft ook geen geld voor gebouwen. Gelukkig zijn er in Europa nog organisaties die bereid zijn te investeren in bakstenen voor de opvoeding van de kinderen.
Het project : het graven van een vijver in het dorp Gobritoli, gesponsord door "De Brug" is nu afge-werkt. Er was een beetje vertraging maar tijdens het volgende regenseizoen kunnen de dorpelingen water "oogsten" (in het Engels : water harvesting). Zo hebben zij water om een tweede oogst te laten bevloeien tijdens het droge seizoen.
Van harte dank ik u allen voor uw steun. Ik wens u nog een Zalig en Vreugdevol Kerstfeest !
En mijn beste wensen voor een Gelukkig en Vredevol Nieuwjaar !

Correspondent: Clara Francken

Ranchi - 27 december 2002

Het jaar 2002 loopt ten einde. Het is weer een druk jaar geweest.
Hier een kort verslag van projecten waar ik mee bezig was:
1. Sociaal Onderzoek:
Het resultaat van een studie over de voeding van kinderen en moeders, gedaan op aanvraag van de staat van Bihar, toont dat ongeveer 40% van de kinderen van 1 tot 3 jaar oud ondervoed zijn (malnourished). Dat is de toestand in de deelstaat Bihar en in onze staat zal het zeker niet veel be-ter zijn.
2. Project: “Rehabilitatie van mensen die verplaatst zijn”.
Dit project in de koolmijnen is afgesloten. Vierjaar lang hebben 3 medewerkers van XISS met men-sen gewerkt die hun land verloren hebben omwille van koolmijnen die verplaatst werden. De men-sen worden onteigend. Ze verliezen hun landbouwgrond, de grond die generaties hebben bebouwd en die dus familiebezit is. Ze worden wel betaald voor de grond maar zoiets is eigenlijk niet betaal-baar.
En wat kunnen ze doen met het geld? Het geld is rap op, want ze weten niet hoe het te gebruiken en ze worden bedrogen door handelaars.
Ze krijgen geen land voor het land dat ze verliezen, alleen een lap van 200 vierkante meter om een huis te bouwen.
Ze krijgen geen werk in de mijn want het is een “open cast mijn“ (boven de grond) en alles wordt gedaan met bulldozers en machines.
Ze krijgen training (opleiding) om zelfstandig een kleine zaak te beginnen (een winkel openen, iets verkopen, tapijten weven, geiten mesten etc.). Het is bijna een hopeloze zaak. Mensen, die voor generaties boeren waren en leefden in” a barter systeem” (ruilhandel), moeten op een paar maanden zaken leren doen. Een onmogelijke opgave en het resultaat is dat ze dagloners worden die elke dag op zoek gaan naar werk. En de vrouwen trachten ook iets te verdienen met wat kool te stelen en te verkopen op de zwarte markt.
3. In het project van samenwerking met UFSIA — Antwerpen zijn we nu bezig met een onderzoek van de “Self Help Groups.” In landelijke ontwikkeling is iedereen bezig met groepen van vrouwen te organiseren die elkaar helpen. De voornaamste opgave is de mensen te leren sparen. Het is dui-delijk dat zelfs arme mensen kunnen sparen; de hoeveelheid kan heel klein zijn, een paar franken per week, maar als een groep mensen (12 tot 15) hun spaarcentjes samen leggen, hebben zij na een jaar toch genoeg in kas om elkaar te helpen in geval van nood (geboorte van een kind, ziekte, sterfgeval) en dan moeten ze niet meer naar de geldschieter lopen voor zuldingen. Ze helpen el-kaar “self help.”
4. Dank zij de steun van de familiekring Vlaamse Jezuïeten kan ik elk jaar enkele arme families hel-pen. Vooral om ziekenhuiskosten, medicijnen te betalen en voorjongeren schoolgeld en onderwijs. Het is maar een druppel in de zee, maar voor die mensen, “struggling for survival,” is het soms een kwestie van leven en dood. Op die manier zijn we een teken van hoop voor de kleine mensen.
5. Het project voor Street Children:
Het is een klein project dat ik persoonlijk mee op gang heb gebracht, in samenwerking met St. Xa-vier”s School (College). In vele grote steden in India zijn er kinderen die letterlijk op straat leven. Zij zijn van huis weggelopen en trachten te overleven in de grootstad. Men kan hen ontmoeten in sta-tions, bus stops, teashops en ook op het stort (opslag van vuilnis). Sommige zijn “ragpickers;” dat zijn de kinderen die allerlei afval (papier, plastic, ijzer enz) van de straat oppakken, sorteren en dan verkopen om in leven te blijven.

Ranchi, de stad waar ik woon, is niet zo groot, een kleine 1.000.000 inwoners (de grote steden zoals Bombay, Calcutta en Delhi, hebben elk meer dan een 10 millioen inwoners). Twee programma’s lopen goed:
1. Niet formeel onderwijs voor de jongere kinderen (5 tot 12 jaar): speciale klassen voor deze kinderen in kleine groepjes.
2. Avondschool en praktische opleiding voor de grotere kinderen (12 tot 15 jaar): een activiteit op starten waarmee ze iets kunnen verdienen (e.g. papier maken, recycling of wastage-garbage).

Als Promotor van Fondsen voor kleine projecten (in parochies en scholen) van de Ranchi Jezuïeten, was ik op bezoek in België in Mei-Juni. Dat was een kort bezoek, een eerste kontact met Funding Agencies. Ik hoop dat ik daar in 2003 meer tijd aan besteden kan. Voor 2003 heb ik een aanvraag in-gediend bij de BRUG voor het graven van een vijver in het dorp Gobritoli. Het plan is het regenwater te “oogsten” (in het Engels water harvesting) zodat er een tweede oogst kan groeien tijdens de win-termaanden (December-Februari).

Beste Vrienden, een oprecht “ Dank U” voor uw steun.
Met beste wensen voor een Gelukkig en Vredevol Nieuwjaar!

Correspondent: Clara Francken

Ranchi - 7 oktober 2001

Vorig jaar had ik de gelegenheid om u te ontmoeten. Ik ben nu al een jaar terug terplaatse, maar van schrijven is er niets terecht gekomen. Hier dan toch een beetje nieuws.

In ben sinds 1972 werkzaam in Ranchi, dat is nu de hoofdstad van de nieuwe deelstaat Jharkhand. Deze deelstaat werd opgericht in november 2000, meer dan 50 jaar na de onafhankelijkheid van In-dia. Jharkhand is het land van de Adibasis, de tribale bevolking van de streek. Na 50 jaar hebben de Adibasis hun eigen deelstaat, maar spijtig genoeg zijn ze nu in de minderheid, want in de laatste 50 jaar hebben veel mensen van andere staten en delen uit India zich hier gevestigd. Ranchi is rijk aan grondstoffen (kolen, ijzererts, aluminium, enz.). Het is nu een industriegebied, vooral dan staatsfabrieken. De plaatselijke bevolking wil nu haar rechten opeisen; dat brengt wel problemen en spannin-gen mee. Maar nu is het rustig en we hopen dat de nieuwe regering de zaken in handen zal houden.
In sommige delen van de staat zijn ook enkele revolutionaire groepen (Maoïsten) erg actief. Dat is wel het grootste probleem voor de nieuwe staat.
Ik ben nog werkzaam in de sociale school, Xavier Institute of Social Service. We geven opleiding aan jonge mensen voor sociaal werk, personeelschefs en landelijke ontwikkeling. We hebben projecten in de dorpen en ook in de stad Ranchi.
Hierbij vindt u een ‘write up’ van een klein project dat we begonnen zijn samen met het college. Pater Lombart was, in de tijd toen hij in Ranchi was, directeur van deze school. In de maand november zal ik u een volledig rapport opsturen voor dit project.

Street children: kinderen die op straat leven.
Het is een klein project dat ik persoonlijk mee op gang heb gebracht. Wij hebben het eigenlijk nog niet helemaal op papier gezet, maar het werk is toch al begonnen. ‘Wij’ betekent hier: pater James Lakra, directeur van St. Xavier’s School (college), en een leraar van St. Xavier’s School en een paar studen-ten van onze sociale school (Xavier Institute of Social Service).
In vele grote steden in India zijn er kinderen die letterlijk op straat leven. Zij zijn van huis weggelopen en trachten te overleven in de grootstad. Men kan hen ontmoeten in stations, busstops, teashops en ook op het stort. Sommigen zijn ragpickers: dat zijn de kinderen die allerlei afval (papier, plastic, ijzer, enz.) van de straat oppakken, sorteren en het dan verkopen om in leven te blijven.
Ranchi, de stad waar ik woon, is natuurlijk geen grote stad, er zijn maar 900.000 inwoners. De grote steden zoals Bombay, Calcutta en Delhi, hebben elk meer dan 10 miljoen inwoners en in zulke steden vindt men kinderen die echt op straat leven.
In Ranchi zijn er wel veel kinderen die niet naar school gaan en de hele dag op straat lopen. Zij leven met hun ouders in krotwoningen en hebben een dak (?) boven hun hoofd om te slapen.
De ouders van deze kinderen zijn meestal mensen die van het platteland (dorpen) naar de stad zijn gekomen om hun kost te verdienen. De vader werkt als een koelie, een dagloner, iemand die elke morgen op de hoek van de straat staat in de hoop dat er toch wel iemand langs zal komen om hem werk te geven. Ofwel werkt hij als een ‘rickshaw puller’, iemand die een driewielerfiets rijdt om perso-nen te vervoeren. Een rickshaw is nog een veel gebruikt vervoermiddel in Ranchi-stad. Dat is zwaar werk en heel vermoeiend. ‘s Avonds gaan ze dan op café om ‘een pint te pakken’. Er zijn natuurlijk geen cafés, maar langs de straat is er genoeg te koop en het is echt sterke drank. Het gebeurt dan wel dat er niet veel overblijft van de 50 roepies die ze die dag verdiend hebben en dat ze thuiskomen met lege handen en dat moeder dan haar plan moet trekken om iets op tafel te brengen voor de kin-deren. In al de families gaat de moeder ook werken en ze doet soms hetzelfde werk als de mannen, bijvoorbeeld bakstenen naar boven dragen bij de bouw van een nieuw gebouw. Ja, alle bakstenen voor het gebouw worden naar boven gedragen op de hoofden van vrouwen. Sommige vrouwen wer-ken ook als meiden in de huizen van de mensen die goed verdienen. Ze zijn daar vooral kuisvrouw en verdienen heel weinig (20 roepies per dag). Dus vader en moeder zijn heel de dag weg van huis en de kinderen moeten maar voor zichzelf zorgen (de moeder neemt de kleine kindjes mee naar haar werk - het kindje wordt op de rug gedragen). De mensen zijn arm, want er zijn dagen dat ze geen werk vin-den. Ze hebben niet genoeg te eten. Dikwijls is er maar één maaltijd per dag. Het resultaat is dat veel men-sen ziek worden en dat brengt veel miserie mee. Ik ken een aantal families die echt in miserie leven.
Ramia Devi is een moeder die er alleen voor staat. Haar man heeft haar in de steek gelaten. Zij werkt als kuisvrouw bij 3 families. Zij verdient juist genoeg om de twee kinderen die nog thuis zijn eten te geven. Als er iemand ziek wordt is het een ramp. Gelukkig werkt Ramia in een familie die helpt als er nood is.
Met Shanti Tirkey is het nog erger gesteld. Haar man zit bijna altijd in de gevangenis en als hij dan toch eens thuiskomt dan drinkt hij. Shanti heeft geen vast werk, want ze kan geen zwaar werk doen. Haar twee kinderen (een jongen en een meisje) zijn ragpickers.

Project
St. Xavier’s School (college) en het Xavier Institute of Social Service (XISS-social school) zijn van plan iets te doen voor de straatkinderen van Ranchi. XISS is al werkzaam in 12 slums in de stad. De stu-denten van de sociale school werken vooral voor de gezondheid, speciaal van de moeders en de klei-ne kinderen. Er zijn regelmatig medische ‘camps’ (bezoeken van geneesheren) en de studenten ver-zamelen ook medicamenten om ze te bezorgen aan de zieken.
Het plan is nu ook iets te doen voor de kinderen die niet naar school kunnen gaan en die op straat rondlopen. De jongens van het college en de studenten van de sociale school zijn nog bezig met een onderzoek om te weten te komen hoeveel kinderen niet naar school gaan en waar die kinderen ver-blijven. Dat kort onderzoek zal eind oktober klaar zijn.
Twee activiteiten zijn voorzien:
Niet formeel onderwijs voor de jongere kinderen (van 5 tot 12 jaar): speciale klassen voor deze kinde-ren in kleine groepjes.
Avondschool en praktische opleiding voor de grotere kinderen (van 12 tot 15 jaar): een activiteit op-starten waarmee ze iets kunnen verdienen (by. papier maken, recyclage of ‘wastage-garbage’).
We zullen 5 centra kiezen en in elk centrum zal een ‘vrijwilliger’ worden aangeduid om het werk te beginnen. Elke vrijwilliger zal iets worden betaald voor zijn werk. Er zal ook geld nodig zijn om wat studiemateriaal aan te schaffen en voor de persoonlijke training moet er natuurlijk ook materiaal aangeschaft worden.

Correspondent: Clara Francken