Louis Damen


Adres

Bandeira Do Sul - Brazilië
Adres: DAMEN A.L., Casa Paroquial, CEP 37.740-000, Bandeira do Sul, MINAS GERAIS, Brasil

Thuisadres :
Parochie H. Sacrament
Vervaet
Van Geluwestraat 10
2600 Berchem
Tel: 03/230 07 16
Fax: 03/230 47 80

Contact in België:
Louis Jansen
Kalmthoutsesteenweg 75
2990 Wuustwezel
Tel: 03/669 61 18
Fax: 03/669 61 18

Orde:
Norbertijnen van Averbode
Abdijstraat 1
3271 Averbode
Tel: 013/78 04 40
Fax: 013/78 04 39

Bankgegevens:
Banco ABN Amro Bank - Amsterdam
Swiftcode ABNANL 2A
Ten gunste van (para crédito):
BancoABN AMRO Real SA Sâo Paulo
Swift-code ABNABRSP
Rekeningnummer 540493589
Ten gunste van (para crédito):
Begunstigde (beneficiario): Pe Ludovicus Josephus Damen
Rekening 8704031-4
Agentschap (agência): N° 0248-8 Poços de Caldas M.G.Brasil

Fiscaal attest:
DISOP v.z.w.
Spasstraat 32
1000 Brussel
Tel: 02/230 29 25
Rek: 430-0836951-26

Privé-rekening:
068-2011603-44

Leven en werk

Pater Louis Damen werd geboren te Braken (Wuustwezel) op 16 oktober 1933. Na de lagere studies in Wuustwezel deed hij de Latijnse humaniora aan het Sint-Michielscollege te Brasschaat. In 1953 trad hij binnen in het noviciaat bij de Norbertijnen te Averbode, waar hij in 1959 priester werd gewijd. Daarna studeerde hij nog 3 jaar aan de Gregoriana in Rome en werd hij op 12 december 1962 uitgezonden naar Brazilië, waar hij eerst 6 jaar filosofie en theologie doceerde. Sinds 1968 werkte hij in direct parochiepastoraal.
Hij kwam terecht in zeer arme arbeiderswijken (Vila Nova en Sitio Velho) op 55 km van de grootstad Sao Paulo. Van toen af zette hij een hele reeks projecten op in verband met ziektebestrijding en ook op sociaal vlak was hij werkzaam. De schrijnende armoede in de arbeiderswijken in en rond Sao Paulo waren voor de pater een vuurproef. Het daagde hem uit om directer onder de armen te gaan werken. De nieuwe abt van Averbode liet dat ook toe.
Op 18 km van Pirapora was er een slavenkamp. Daar 'leefden(?)' de houtkappers in tergende mensonwaardige omstandigheden, een door grondbezitters uitgebuite groep. Hun trieste lot werd het lot van de pater. In 1977 startte hij het project 'duizend waterfilters'. Het was de bedoeling zoveel mogelijk waterfilters te zetten in die arme huisjes. Dit bracht een grote vermindering van de afschuwelijke ziekte der 'deshydratatie' bij jonge kinderen. Er kwam ook een 'beddenproject', hij richtte een schrijnwerkerij op en leerde kinderen en jeugd aan hoe ze uit ruw hout allerlei gerief konden maken, vooral bedden want in het kamp sliepen honderden kinderen op de grond of op verrotte matrassen.
Door allerlei omstandigheden verhuisde pater Damen in 1988 naar een arm dorp in het zuiden van de staat Minas, naar Bandeira do Sul, waar hij nog steeds verblijft. Hij is er pastoor van een kudde van ± 8000 mensen... arme mensen. 75% van hen werkt in het keiharde knechtensysteem. Het gebeurt en moet gebeuren aan hongerlonen bij de grootgrondbezitters. De mensen werken hier vooral in de koffieplantages van rijke boeren die slecht betalen en vaak uitbuiten. Deze arbeiders worden 'boiasfrias' genoemd ('boia' betekent 'eetmaal' of 'eetpotje', en 'fria' hetekent 'koud', het zijn dus de mensen van het 'koude eten', nl. degenen die hun potje rijst met bruine bonen en ook wel eens een kippenei mee naar het land nemen. De ondervoeding brengt mee dat er vele ziekten zijn. De longontstekingen, vooral bij ondervoede kinderen, zijn de eerste doodsoorzaak, gevolgd door uitdroging. In deze parochie was er werkelijk niets. Pater Damen is dan maar onmiddellijk begonnen met de bouw van een parochiecentrum.
In 1990 is hij gestart met een zeer groot project, nl. de oprichting en inrichting van een volkshospitaal.
Gedurende al die jaren heeft de pater al heel wat werk verricht in Bandeira do Sul. Er kwamen verschillende gemeenschapscentra, waar de mensen samen komen voor bezinning, gesprek, onderricht en ook voor gebed. Dit brengt een heel positieve verandering mee.
Sedert 1991 is men begonnen met de bouw van een volkshospitaal. Het hospitaal omvat een ruimte voor 25 bedden, een operatiekamer, laboratorium (bijzonder bedoeld voor de preventieve gezondheidszorg), een bevallingskamer en een conferentiekamer voor medisch onderricht. Binnen dit project zullen er ook allerlei cursussen gegeven worden omtrent voeding, hygiëne, kindergezondheid, enz.
Voor de bouw en de afwerking van dit hospitaal wordt reeds enkele jaren steun gegeven aan pater Damen.

Brazilië

Brieven

Brasil – 31 oktober 2016

Nadat ik, samen met de vrijwilligster Lily Roels van Wereldmissiehulp, van 04 tot 19 oktober in Brazilië verbleef, ben ik weer terug “thuis” in Boechout. Het was ginder volop lente en schitterend mooi weer. Zon en nog eens zon! Goddank heeft het ook wel eens flink geregend wat de koffieoogst voor het komende jaar voorzeker ten goede zal komen. Trouwens, de dag toen we naar België terugvlogen stond de koffie volop in bloei. In de hele staat Minas Gerais, waar we gelogeerd hebben bij een gastvrije familie in mijn vroegere parochie van Bandeira do Sul, was het één groot wit tapijt. Echt mooi om zien. Ook dat maakte mij gelukkig want uit ervaring weet ik maar al te goed dat de broodwinning van de meeste gewone mensen daar, afhangt van het “al dan niet” lukken van de koffieoogst. 
Ik heb echt weer veel plezier mogen beleven aan die veertien dagen “Brazilië”. Zoals altijd hebben de mensen mij weer enorm goed ontvangen. Wel heb ik deze keer wat tegenslag gehad met mijn gezondheid. Het leek wel of de verandering van eten, namelijk de overgang naar “twee maal per dag rijst en bonen eten” niet naar de zin was van mijn darmen. Maar nu lijkt alles stilaan weer in orde te komen. Natuurlijk geef ik graag toe dat ik op mijn gevorderde leeftijd die verre en vermoeiende reis blijkbaar niet zo goed meer kan verwerken. Op 16 oktober mocht ik samen met de mensen van Bandeira do Sul en omliggende dorpen mijn 83-ste verjaardag vieren. Ook dat was plezant! Voorzeker wil ik me nog, zolang het nog enigszins kan, blijven inzetten voor de Braziliaanse mensen, bijzonder voor de armen en de op sociaal en economisch vlak meest kwetsbaren. Het is mij opgevallen hoe diep en hard de politieke en economische crisis in Brazilië heeft toegeslagen en blijft toeslaan. Vergeleken met vroeger, is het leven er zeer duur geworden. Ook zijn de mensen de alom verspreide corruptie, vooral van de politici, beu geworden. De sociale onrust neemt er met de dag toe, ook al hebben de politiekers de mensen wat in slaap kunnen sussen door het afzetten van hun president, met name mevrouw Dilma. Wel komen de mensen nu tot het besluit dat die zogeheten “bevrijders van de natie” zelf even corrupt of misschien zelfs nog corrupter zijn dan Dilma. Het wereldkampioenschap voetbal dat voor de Brazilianen een grote nationale ramp werd, en nadien ook nog de welgeslaagde Olympische Spelen, zijn voorbij… En nu? Men kijkt de toekomst met veel onzekerheid en twijfels tegemoet. 
In drie dorpen, waaronder ook mijn vroegere parochie van Bandeira do Sul, lanceerde ik officieel de derde uitgave van mijn boek “autobiografie”, deze keer onder de titel “Eu convido…e tu decides” – “Ik nodig U uit…maar U beslist”. Ik schreef het dus weer in het Portugees, hoewel ik er momenteel wel aan denk en er ook mee bezig ben om het wellicht eerlang in het Nederlands uit te geven, althans op een beperkt aantal exemplaren. We zien wel! Voor Brazilië heb ik het boek bedoeld als een evangelisatieproject, waardoor ik in het bijzonder de jeugd wil bereiken. 
Omtrent mijn sociale projecten in het verleden, verloopt in feite alles naar wens. Mijn 38-ste en laatste project, dat ook door “De Brug” werd gesteund, en dat ik “Centro social-cultural-familiar” noemde, draait op volle toeren. Dit “Sociaal-Cultureel-Familiaal Centrum” heeft tot doel om mijn vroegere sociale werk voort te zetten, namelijk onder de vorm van allerlei Sociale Assistentie. Deze wordt verricht door een plaatselijke weldadigheidsinstelling (VZW), met name de Sociedade Beneficente. In het afgelopen jaar heeft deze caritasinstelling veel en mooi werk verricht, o.a. door het opzetten van een grote dekenactie (600 dekens), het overmaken van rolstoelen en andere apparatuur voor gehandicapten, de schenking van medicamenten en medisch materiaal voor armen en zieken, het organiseren van voordrachten voor kinderen en jeugd, enz. enz. Ook in de toekomst wil de Sociedade Beneficente zich edelmoedig blijven inzetten voor het opzetten van allerlei sociale multiculturele en familiale activiteiten. En hierin wil ik hen graag blijven steunen, hoewel nu meer van op afstand, maar nog steeds met gedrevenheid, zolang dit enigszins nog mogelijk zal zijn. 
Dus, we knokken verder! 

Correspondent: Guy Verpoten


Brasil – 20 juni 2016

Dit is “zomaar” een contactje met jullie, uit genegenheid, vriendschap en dankbaarheid.
Hopelijk gaat het goed met U, de familie, en de hele “De Brug”-familie.
Ook al heb ik omwille van mijn gevorderde leeftijd en de stilaan minder sterke gezondheid mijn projectenwerk in Brazilië moeten beperken, toch wil ik met U nog wat contact onderhouden, uit genegenheid en dankbaarheid voor de vele steun die De Brug mij in het verleden geschonken heeft. Het was voor mij een uiterst moeilijke beslissing om met het werk in Brazilië te stoppen. Trouwens, ik ben er niet helemaal mee gestopt, maar ik vond wel dat ik nu wat moest gaan afremmen en dat ik het werk nu aan anderen ginds ter plaatse moest doorgeven. In feite doen ze dat zeer goed.
Mijn laatste project was de oprichting en inrichting van een Sociaal-Cultureel-Familiaal Centrum, bestemd voor Sociale Assistentie, die uitgevoerd wordt door een plaatselijke VZW, nl. de SOCIEDADE BENEFIICENTE. Zij verricht prachtig werk en zet mijn werk dus voort, met beperkte simpele middelen, maar met enorm veel edelmoedige inzet. Zopas deelden ze aan de armen nog 500 dekens uit en op dit moment is men bezig met het opzetten van een voorlichtingsprogramma voor de jeugd, onder de vorm van een reeks voordrachten, o.a. omtrent drugs, criminaliteit enz. Dat gebeurt dus in het bovenvernoemde Centrum
In april-mei was ik voor drie weken in Brazilië. Bij die gelegenheid gaf ik ook een vijftal voordrachten voor de jeugd en bezocht ook al de projecten die ik in de loop der jaren heb uitgevoerd. Ik heb er van genoten, en de mensen waren natuurlijk ook opgezet met mijn bezoek.
Jammer genoeg heb ik moeten vaststellen dat Brazilië in een diepe politieke en economische crisis is weggezakt. De toestand is zeer slecht en belooft voor de nabije toekomst weinig goeds. Corruptie is er schering en inslag. Nu men President Dilma heeft afgezet, omwille van corruptiepraktijken, is er een machtsstrijd aan de gang tussen politiekers die even corrupt zijn als dse afgezette president.
In oktober (04 tor 19) ga ik terug naar Brazilië, in verband met de lancering van de derde uitgave van mij boek-autobiografie. Ik schreef het weer in het Portugees. De vertaalde titel is: “Ik nodig U uit…en gij beslist!”. Het is een evangelisatieproject, vooral gericht op de jeugd. In vier dorpen zal het boek officieel worden voorgesteld.
Zo, dat was dan wat nieuws van een dankbare vriend,

Correspondent: Guy Verpoten


Brasil – 16 september 2015

Goede vrienden van "De Brug",

Hierbij wil ik vooreerst de hoop uitdrukken dat met jullie alles goed moge gaan, alsook met het mooie werk van "De Brug". Denkelijk hebben jullie in de loop van verleden maand mijn documenten ontvangen omtrent de "Projectopvolging van het Werkjaar 2015". Misschien hebben jullie al een vergadering gehad omtrent de beoordeling ervan en de eventuele goedkeuring van het nieuwe project dat ik voorstelde. Ik voel er mij echter toe verplicht om hieromtrent een wijziging voor te stellen, in die zin dat ik MIJN VOORGESTELDE PROJECT DEFINITIEF TERUG INTREK, en dat ik er ook voor de toekomst geen meer zal indienen. Gebruik de centen nu maar voor de projecten van zovele andere edelmoedige projectondernemers. Ik heb hierover deze dagen goed nagedacht en ben tot het besluit gekomen dat ik best deze beslissing zou nemen.

Wat is er dan gebeurd? In feite niet echt iets ergs of dramatisch. Toch is het zo dat mijn gezondheidstoestand wel wat is verzwakt. De dokters raden mij aan om het "eindelijk" wat kalmer aan te gaan doen. Binnenkort word ik er 82. Ik voel dat het verstandiger is dat ik nu wat ga "uitbollen" en gewoonweg wat ga nagenieten van het vele goeds dat ik gedurende zovele jaren heb geprobeerd te verwezenlijken, en dit mede door de aanmoediging en ondersteuning van DE BRUG.
Ongetwijfeld moet ik me ook op fysiek vlak wat meer gaan controleren. Daarom ga ik mijn agenda versoepelen.

Dus ook wat betreft mijn projectenwerk in Brazilië ga ik er een punt achter zetten. In de mate van het mogelijke blij ik ginds de reeds uitgevoerde projecten nog wat opvolgen en aanmoedigen; maar ik zet er geen nieuwe meer op, dus ook niet voor het "Werkjaar 2015". Van mijn kant is dit definitief beslist. Trouwens, het is ook niet zo zeker dat ik in het komende jaar nog naar Brazilië afreis. Ik kan en wil het niet op mij nemen om ginds een nieuw project op te starten als ik het daar ter plaatse niet kan begeleiden. Vanuit de heimat kan ik moeilijk voor de uitvoering van een project verantwoordelijkheid afleggen. Daarvoor moet ik er van dichtbij controle over kunnen hebben.
Mijn laatste project (ook door DE BRUG gesteund) was: de bouwen volledige inrichting van een "Cultureel-Sociaal-Familiaal Centrum" in Bandeira do Sul,, bestemd voor Sociale assistentie. Het marcheert zeer goed. De plaatselijke Sociedade Beneficente (weldadigheidsinstelling-VZW) die er voor verantwoordelijk is, beheert en benut het Centrum zeer goed. Het komt hen nu toe om het project "zelf bedruipend" te houden. Alles laat vermoeden dat dit ten volle gaat lukken.

Hierbij wil ik DE BRUG nogmaals danken voor de deugddoende aanmoediging en de financiële steun die ik gedurende vele jaren mocht ondervinden. Dank aan alle leden van het Bestuur en aan de zovele sympathisanten en medewerkers, van wijd en zijd. Doet moedig verder!

Pater A. Louis Damen, o.praem


Brasil – 27 juli 2015

Ja, jullie hebben volledig gelijk: het werd hoge tijd dat ik nog eens iets van me liet horen. Begin december van vorig j aar heb ik U voor het laatst geschreven. Voor wie het begrijpen wil: het schrijven en publiceren van mijn tweede boek heeft me abnormaal veel energie en tijd opgeëist. Maar 't is er toch van gekomen. Ja, mijn tweede autobiografie "Afaste-se de mim, Satanás! - Satan, laat me met rust!" is -weliswaar in het Portugees verschenen en wordt in Brazilië vooral door de jeugd aangeschaft. Het boek is als "evangelisatie" bedoeld. Daarin ben ik voorzeker geslaagd, aangezien vooral scholen en pastorale werkers in parochies het zich aanschaffen.
Het voornaamste nieuws, dat ik U nu te vertellen heb, draait rond mijn recente verblijf in mijn geliefd Brazilië, ook al heb ik de lange vermoeiende reis weer in een rolstoel moeten ondernemen. Mijn reisgezel, Lily Roels, die hier in Wereldmissiehulp ook werkt als vrijwilligster, wilde me daarbij helpen. Ongetwijfeld zal zij vanaf nu een belangrijke ooggetuige zijn van alles wat ge ginds heeft meegemaakt en gezien, vooral in verband met mijn 40 jaar lange projectenwerk.
Ik verbleef in Brazilië van 12 mei tot 12 juni. Het begon niet zo schitterend. Toen we praktisch klaar stonden met onze enorm omvangrijke bagage, kondigden de Portugese piloten een tien dagen lange staking aan, wat ons programma degelijk in de war stuurde.
Toch verliep de 13 uur lange vlucht zeer goed.
Zoals gewoonlijk, verbleven we in mijn vroegere parochie van Bandeira do Sul, in de staat Minas Gerais.  Dit keer niet in de pastorij, aangezien de pastoor ze aan 't hervormen was. We kregen onderdak bij een zeer gastvrij gezin, waarvan de vrouw des huizes de "Voorzitster is van de Sociedade Beneficente".
Het is deze weldadigheidsinstelling (VZW) die mijn laatste -ook door de Brug gesteunde project- heeft opgericht en ingericht en het ook verder zal beheren en ontwikkelen.
Het project betreft (zie vorige brief): OPRICHTING, INRICHTING EN (permanente) ACTIVERING VAN EEN CUL TUREEL-SOCIAAL-F AMILIAAL CENTRUM VOOR SOCIALE ASSISTENTIE EN ARMENZORG (ook medisch en onderrichtend-vormend voor jeugd en kinderen), niet alleen voor Bandeira do Sul maar ook voor de nabijgelegen dorpen.
Bij dit recente bezoek aan Bandeira heb ik dan de laatste meubilering voor het Centrum aangeschaft en geïnstalleerd, zodat het project, dat over drie jaar verspreid lag, nu helemaal "af' is, ik bedoel qua op- en inrichting. De cultuurzaal (vooral bestemd voor voordrachten, cursussen en bijscholing) is voorzien van 120 stoelen en tientallen tafels, van computermateriaal en een goede geluidsinstallatie, enz. Hetzelfde kan gezegd worden van de bergplaats voor allerlei caritas-materialen en ook van de afdeling voor de bijeenkomsten en vergaderingen van de Sociedade Beneficente zelf, die nu eindelijk over een eigen "Sede" (zetel) beschikt.
Meteen is het Centrum dus operationeel geworden en in volle werking getreden.
Vandaar dat ik er bij dit bezoek verschillende voordrachten gaf voor de plaatselijke jeugd, en dit in aanwezigheid van bijna twee honderd jongeren (cfr. bij gevoegde fotos). Het was fantastisch! Ook is men begonnen met aan de meest-behoevenden (armen, gehandicapten, zieken), assistentie te verlenen. 
De weg ligt nu ook open om op cultureel vlak in het Centrum allerlei initiatieven te nemen en activiteiten op te zetten. Zeker zal de schoolgaande jeugd veel gebruik kunnen maken van dit nieuwe Centrum. Het was trouwens de bedoeling om de school van Bandeira nauw bij het Centrum te betrekken. Op vlak van vorming en bijscholing lijkt het er echt op dat het Centrum grote diensten gaat bewijzen.
Van harte wil ik de Brug nogmaals danken voor de financiële ondersteuning van dit project, zowel voor wat de bouw betreft als ook de inrichting.
Tijdens mijn recente verblijf in Brazilië heb ik weer eens een bezoek kunnen brengen aan al de projecten die ik in de voorbije jaren uitvoerde. In feite was het allemaal ontroerend mooi. Mijn optimisme is er nog meer door gegroeid.
Wel is het mij opgevallen dat het in Brazilië absoluut niet goed gaat op sociaaleconomisch vlak. De crisis zit zeer diep. Het minimumloon is als het ware "bevroren" en is rond de 250 euro per maand blijven steken. In feite niet meer dan een hongerloon.
De huidige regering doet het slecht en heeft de optimistische koers van de vorige president Lula niet kunnen (of willen) voortzetten. De corruptie viert hoogtij en men laat ze té onbestraft gedijen. Voor de gewone arbeidersklasse is de levensduurte ondraaglijk geworden.
Enkele jaren geleden leek het alsof Brazilië aanzienlijke vooruitgang aan 't boeken was, op sociaaleconomisch vlak. De hele wereld sprak over een "Braziliaans economisch wonder"…
Jammer genoeg moet dit nu ontkend worden, zeker op vlak van onderwijs en gezondheid.
Trouwens, de Brazilianen zijn over 't algemeen "ontmoedigd" geraakt… Het lijkt me dat ze er steeds meer (of eindelijk) van overtuigd zijn geraakt dat een gelukkige toekomst niet zozeer in "samba en voetbal" gezocht moet worden… En toch gaan ze volgend jaar ook de Olympische Spelen organiseren… Velen houden hun hart weer vast en vrezen dat er nog een groot volksprotest de kop zal opsteken, precies omdat zoiets zoveel geld kost…, geld dat men in feite niet heeft…en waar uiteindelijk de "kleine man van de straat" weer de dupe van zal zijn.
Hartelijke groeten van een dankbare vriend, 
Pater A. Louis Damen.

Correspondent: Guy Verpoten


Brasil – 1 december 2014

Graag wil ik weer even contact opnemen met de hele "BRUG"-familie. Ik ben trouwens onlangs voor twee weken naar Brazilië geweest en dan is er natuurlijk weer wat nieuws te vertellen.
Het mooie gezellige feest van Kerstmis nadert. Derhalve wil ik eerst aan alle mensen die "DE BRUG leggen, sterken en onderhouden" en ook aan de zovelen die zich wereldwijd over "ONZE BRUG" bewegen, een echt zalig en gezegend kerstgebeuren toewensen, gevolgd door een echt gelukkig en voorspoedig nieuw jaar. Naar waar men ook gaat of kijkt, overal zien we reeds duizenden en nog eens duizenden lichtjes aansteken, ook om mensen te lokken om zoveel mogelijk inkoopjes te doen…Natuurlijk hoort het allemaal bij "kerstmis". Het schept stemming. En toch zouden we er ons niet toe mogen laten verleiden om "absolute waarde" te hechten aan al die lichtjes, geschenken en inkopen allerlei. Van uit mijn jarenlange ervaring die ik met Gods genade mocht opdoen te midden zoveel straatarme mensen in Brazilië, heb ik geleerd dat de "zaligheid" van het kerstgebeuren eerder moet gezocht worden in het OPENSTELLEN VAN "HART EN GEEST" opdat het WARE LICHT VAN DE STER VAN BETHLEHEM (dat Jesus zelf is!) diep in ons zou kunnen doordringen om allerlei duisternis in ons te verdrijven. Dat LICHT wens ik U allen toe. Dat het U en mij veilig moge begeleiden en leiden langs de wegen van het nieuwe jaar. Ja ik wens jullie een zalig kerstgebeuren toe met een voorspoedig 2015 onder de vorm van gezondheid, sterkte, vrede, vreugde en geluk! Echt van harte!!!
Op 07 oktober 1.1. vertrok ik voor twee weken naar mijn geliefd Brazilië. Mijn gezondheid was nochtans niet zo best. Ik mocht van de dokter wel vertrekken maar hij raadde me aan "toch zeer voorzichtig te zijn" en ginds een onderzoek te laten doen van mijn hart, dat "té traag" klopte…k' Had het in mijn hoofd gestoken dat er iets "erg mis" was. Later (als ik al terug in België was) zouden de Braziliaanse cardiologische onderzoeken uitwijzen dat ik een zwartkijker ben geweest en nog wat ben…
Ik ging naar Brazilië om er in mijn vroegere parochie van Bandeira do Sul mijn 38ste project plechtig in te wijden. Daarover heb ik U geschreven in mijn vorige contactbrief van de maand juli, namelijk de OPRICHTING van een CULTUREEL-SOCIAAL-FAMILIAAL CENTRUM, bestemd voor SOCIALE ASSISTENTIE EN ARMENZORG vanwege de plaatselijke weldadigheidsinstelling (VZW), met name de Sociedade Beneficente, die ikzelf indertijd heb opgericht ter gelegenheid van de bouw van het volkshospitaal "Dona Paulina Damen-Kockx".
Ik was begin 2013 met de bouw van dat Centrum begonnen. Ook al hadden we omwille van hevige en langdurige stortregens veel tegenslag gekend, geraakte de bouw "pikfijn afgewerkt" eind juli van dit jaar. Ook konden we het Centrum al voorzien van een voldoende voorlopige basisinrichting en meubilering, zodat het vanaf de inhuldiging nu in oktober onmiddellijk operationeel zou worden voor allerlei sociale assistentie, armenzorg en culturele activiteiten vanwege de voornoemde Sociedade. De definitieve inrichting en meubilering ervan zal klaarkomen ten laatste tegen eind volgend jaar. 
18 oktober was dus een ware jubel dag, temeer omdat ik ginds twee dagen tevoren "samen met mijn mensen" mijn 81ste verjaardag had mogen vieren. Was me dat een mooi verjaardagsgeschenk! Onvergetelijk!
Ook al was mijn gezondheid niet al te best, ik heb kunnen genieten van de inhuldiging van dit mooie en zo zinvolle Centrum. Weer een droom die in vervulling ging, mede dank zi j DE BRUG die ook dit project heeft willen steunen. Veel dank daarvoor.
Bij het begin van de viering brak er boven Bandeira do Sul een hevig onweer los. De mensen zegden dat dit Gods wil was en dat de gebeden van het door langdurige droogte geteisterde volk verhoord waren, mede dank zij de pater die naar hun mening de regen uit België had meegebracht. Tegen dit volksgeloof bestaan er geen argumenten!
Ik schreef U vroeger dat het Centrum (280 m2 bouw) in feite drie vleugels omvat: één vleugel bestaat uit een grote zaal (120 zitplaatsen) die bestemd is voor voordrachten, theater, cultuur, voorlichting, cursussen, bijscholing enz. Een tweede afdeling is bestemd als (SEDEZETEL) vergaderzaal voor de Sociedade met een depot voor caritasgoederen en nog een klein keukentje. De derde vleugel (ook een zaal) is ingericht als een MEMORIAL (museum, als U wilt), OVER MIJN LEVEN…, met een leesruimte…
Na de inwijding van het Centrum heb ik dan in dat Memorial mijn nieuwe boek gelanceerd, weer geschreven in het Portugees. De titel is: "Afaste-se de mim, Satanás!" (Satan, laat me met rust!). Het telt 589 pagina’s, geïllustreerd met 130 zwart-wit foto’s. Ik heb er 1000 exemplaren van laten drukken. Het lijkt echt succes te oogsten, vooral bij de jeugd.
Het boek, dat in feite een roepingsgetuigenis weergeeft, is bedoeld als "evangelisatie" en kan gezien worden als een heruitgave van mijn vorige boek (2012) "0 Amor maior venceu! - De grotere Liefde overwon!", dat op 2000 exemplaren werd gedrukt en praktisch is uitverkocht.
Tijdens dit verblijf in Brazilië werd mijn nieuwe boek in nog drie andere dorpen officieel gelanceerd, namelijk in Botelhos, Campestre en Pirapora do Bom Jesus, dorpen waar ik in de loop van mijn missionarisleven ook verschillende projecten heb uitgewerkt.
Het was allemaal ontroerend mooi.
Ik kwam wel zeer gestresseerd en ziek naar de heimat terug, maar nu ben ik er weer helemaal "bovenop"!
En we knokken verder! High quality the best and most fashionable replica rolexcopy watches online of the replica watches store.Het voornoemde Centrum moet nu nog beter en definitief worden ingericht en vooral gemeubileerd. Er komt inderdaad nog heel wat bij kijken. Daarom durf ik ook op de verdere ondersteuning van DE BRUG blijven rekenen…De wijzers van de klok staan op "vijf voor twaalf'…dus, we doen moedig verder…totdat de zon "op zijn hoogste punt aan de hemel." komt te staan…en dan zien we wel.!…
Van mijn 38ste project, bekroond met de lancering van mijn nieuwe boek, wil ik een BLIJVEND, EEN PERMANENT PROJECT maken, dus gespreid over verschillende jaren, precies omdat het bedoeld is als een Centrum voor Sociale Assistentie en Armenzorg…en "ARMEN ZULT GE ALTIJD BIJ U HEBBEN"…zo zei Jesus het.
Het ligt niet in mijn bedoeling van nog nieuwe bouwprojecten op te zetten. Dat is genoeg geweest! Maar voor de meest kwetsbaren wereldwijd wil ik me, samen met alle mensen van DE BRUG, blijven inzetten, zolang de gezondheid nog wat wil meezitten.
Inderdaad, ONS WERK IS NOG NIET AF!
Hartelijke groeten van een vriend, 

Correspondent: Guy Verpoten


Brasil – 28 augustus

Half augustus hebben we de bouw van 280 m2 netjes kunnen beëindigen, nadat we er ruim elf maanden aan hebben gewerkt.
Voorzeker was het geen gemakkelijke onderneming. Vandaar dat we er echt blij om zijn dat de bouw "voltooid" is. Het is merkelijk duurder uitgevallen dan was voorzien, wat vooral te wijten was aan langdurige stortregens en aan de maatregelen die de architect moest nemen om de vochtigheid van het te bebouwen terrein te bestrijden. Hij besliste de buitenmuren met keramiektegels te bezetten en ook alle binnenmuren tot op een hoogte van ruim één meter. Dit leidde tot méér-kosten. Daardoor werd het gebouw ook veel duurzamer en ook mooier dan wanneer alles met latexverf zou beschilderd zijn, zoals in Brazilië gebruikelijk is. 
Van 07 tot 21 oktober a.s. zal ik in Brazilië verblijven om dit 38-ste project officieel in te wijden. De SOCIEDADE BENEFICENTE VAN BANDEIRA DO SUL stuurde U zopas een uitnodiging om met mij te gaan meevieren. Wij begrijpen wel dat U niet zult kunnen aanwezig zijn op die voorzeker zeer mooie plechtigheid, die op 18 oktober het hele dorp in feeststemming zal brengen. De Sociedade nodigde U uit uit erkentelijkheid en dankbaarheid omdat haar en mijn droom werkelijkheid werden "mede dank zij uw financiële ondersteuning". Zonder dat was het allemaal veel moeilijker geweest of zelfs onmogelijk.
Dergelijk grote sociale project kan alleen maar verwezenlijkt worden dank zij in mekaar geslagen handen van edelmoedige mensen zoals ook U.
Vanaf de dag (18 oktober) van de inhuldiging wordt het Centrum meteen in gebruik genomen, ook al is het nog maar zeer beperkt ingericht en gemeubileerd.
Samen met de dynamische groep vrijwilligers van de Sociedade, ga ik er mij met hart en ziel voor inzetten om tot eind 2015 verder te vechten om het Centrum mooi en definitief in te kunnen richten. Daar komt nog veel bij kijken! Maar het voornaamste is gebeurd: het Centrum is qua bouw voltooid! Aangezien het heel wat zalen betreft, moet er nog voor heel wat meubilering gezorgd worden: o.a.High quality the best and most fashionable cheap replica watchesswiss replica watches online of the replica watches store. 120 stoelen voor de Zaal, bestemd voor culturele activiteiten (voordrachten, cursussen, theater, enz.), een dertigtal tafeltjes voor diezelfde zaal, een grote tafel met een dozijn stoelen voor de vergaderzaal van de Sociedade, rekken voor materialen bestemd voor Sociale Assistentie, inrichting van de receptie- en administratieruimte, inrichting voor de (kleine) keuken, een computer, een projector en een kopieermachine, gordijnen, enz. Door U en andere edelmoedige weldoeners aangemoedigd, die in ons werk blijven geloven, durf ik ook voor deze fase op uw steun blijven rekenen.
Samen boksen we er verder met veel moed en optimisme tegenaan.
Derhalve gaat in het komende jaar alle financiële ondersteuning naar de inrichting en meubilering van dit mooie centrum, waarlangs wij door Sociale Assistentie, de op economisch vlak meest kwetsbare bevolking van Bandeira do Sul en omgeving een betere toekomst willen verschaffen.

Correspondent: Guy Verpoten


Brasil – 1 augustus 2014

Terecht hebben sommigen van jullie zich afgevraagd: "Waarom is het zo stil rond pater Damen?". Inderdaad sta ik, wat contacten per brief betreft, ietwat bij jullie in de schuld.
Eindelijk wil ik dat even gaan rechtzetten. Gepensioneerden hebben vaak te weinig tijd...Bij die groep hoor ik thuis! Het is wel zo dat ik een jaar lang, schier dag en nacht, bezig was met het schrijven van een nieuw boek. Dat is nu af en men is het op dit moment aan 't drukken, in Brazilië, in het Portugees dus. Seffens daar iets meer over...
Van 20 mei tot 14 juni was ik in Brazilië, samen met drie vrienden uit Antwerpen.
Het was reuze! Vooreerst vertel ik toch iets over de voetbalgekte die daar heerste. Het was indrukwekkend. Uit ervaring wist ik dat de voetbalgoden het land op stelten zouden zetten.
Het was voor de fanatieke voetbalgoochelaars en voor hun aanbidders een enige gelegenheid om de nationale ramp van 1950 uit te wissen. Toen verloren ze in het zopas gebouwde Maracaná-stadion in Rio de Janeiro in de finale met 1-2 van Uruguay, dat na Argentinië, hun meest gevreesde aartsvijand is, althans op gebied van voetbal. Maar nu weer eens heeft de voetbelwereld de Braziliaanse helden, incluis hun afgod Neimar, de stille raad gegeven van te gaan geloven dat er buiten Brazilië, ook "goed voetbal" bestaat. Ze zijn in hun meerderwaardigheidscomplex diep gekwetst. Hun enige troost is dat Argentinië het tegen Duitsland niet haalde. Messi heeft het wonder niet kunnen verwezenlijken. Eerlijk toegegeven, ik had meer rellen verwacht buiten de stadions, hoewel er toch heel wat opstand is geweest tegen de "schandalige geldverkwisting" voor het bouwen of hervormen van stadions en voor het inwilligen ven de absurde eisen van de "geldwolf Fifa".
Toegegeven dat heel wat betogers op straat zijn gekomen om te protesteren tegen die verkwisting, wat ook nog "vreselijk" werd misbruikt door een bende slecht-geintencioneerde politiekers, die in het WK een dankbare gelegenheid zagen om hun valse politieke intenties op te dringen, hoewel de jeugd daar wel niet is ingetrapt. De Staat en het Ministerie van Onderwijs gaven vier weken vervroegd verlof aan de studerende jeugd...die nu met de "verdronken kater" zit opgeschoren, want de verloren lessen moeten nu worden ingehaald door 's zaterdags de scholen open te houden. Daar is nu veel verzet tegen.
Bij mijn bezoek aan scholen, kinderkribben en instellingen voor gehandicapten en straatkinderen, stelde ik vast hoe de jeugd was opgehitst voor dit WK. Hun voetbalhelden zouden het land een nieuw impuls geven... Overal waar we kwamen heerste er een "ware voetbalgekte". Ik zag jonge meisjes met hun nagels van vingers en tenen mooi beschilderd met geel-groene lak. We zagen er enkele met tweekleurige lippenstift, bovenlip groen beschilderd en de onderlip geel, of omgekeerd. Bij onze bezoeken kregen we shows te zien, waarin alles op het WK gericht was. Zeer mooi! Maar wat moet het na die pandoeringen, die Brazilië opliep tegen Duitsland en tegen onze Noorderburen, een trieste boel geweest zijn. Men schreef me nadien dat vele kinderen er smoorziek van waren. Daarvan kreeg ik trouwens een voorsmaakje toen wij mijn project Elo bezochten in Botelhos. Het is een instituut voor straatkinderen. Aan een honderdtal kinderen, van 7 tot 11 jaar, vertelde ik dat Jezus mij onlangs in een droom verschenen was en mij had voorspeld dat de finale in Rio ging beslist worden tussen Brazilië en Bélgica. Zij geloofden dat ferm! Zij waren er rotsvast van overtuigd dat EEN PATER NIET KAN LIEGEN EN DAT JEZUS ALLES VOORZIET.
Jezus had me gezegd dat alles ging beslist worden in de panalyreeks, aangezien het na de verlengingen nog 1-1 zou gebleven zijn, met een goal van Neimar en de gelijk-maker van Hazard. De kinderen luisterden met spanning! Na 4 tegen 4 in de penal-ty’s, sloeg de penalty van Neimar te pletter tegen de kruising en die van onze Hazard was "zak"! Vraagt het aan mijn drie vrienden, die mijn show hebben bijgewoond: minstens tien kinderen gingen aan het wenen, zodat ik nadien mijn "schandalige leugen" (misschien wel zonde!) heb moeten rechtzetten. Wat moet het dan geweest zijn op die dag toen Duitsland er zeven in de Braziliaanse netten liet verdwijnen?..En daarboven op dan nog eens die drie knallers van de Hollanders!!..Ja, het WK is voor de Brazilianen weer eens op een nationale ramp uitgelopen.
Jammer voor hen, dat wel, maar misschien wel goed om er een paar lesjes uit te trekken. Het leven is nog meer dan voetbal!!! Genoeg over voetbal geroddeld...
Ik heb een nieuw boek geschreven. In 2012 verscheen mijn boek "0 Amor maior venceu - De grootste Liefde won!". Dat is praktisch uitverkocht (2000 exemplaren). Het viel bij de jeugd ginds wel in de smaak. Derhalve besliste ik verleden jaar dat boek te herwerken, te corrigeren en aan te vullen, en ook alles wat onder een andere hoek te bekijken, vooral in zaken omtrent geloof, Kerk en sociaal werk in de Kerk. Het draagt nu als titel: "Afaste-se de Mim, Satanás! - Laat me met rust, Satan!" (Mat.16,23"). Ik liet het op duizend exemplaren drukken, telt 528 blz. met 135 zwart-wit-foto’s toegelicht. Begin oktober zal het klaar zijn. Het zal dan in vier dorpen tijdens een cultuuravond officieel gelanceerd worden. Ik heb het boek bedoeld als een EVANGELIZA TIE.High quality the best and most fashionable fake watchesfake watches online of the replica watches store. In feite is het een roepingsgetuigenis en een beschrijving van mijn werk in Brazilië, vooral in verband met de 38 projecten die ik er heb uitgewerkt. Ik beschouw mijn nieuwe boek als een project, dus n° 39.
Voor de lancering van dat boek zal ik in Brazilië zijn. Op 07 oktober vertrek ik en kom terug op 22 oktober. Dus vier ik mijn 81-ste verjaardag tussen mijn Braziliaantjes, nl. op 16 oktober.
Het hoofddoel van mijn nieuwe bezoek aan Brazilië is : de PLECHTIGE INHULDI-GING VAN MIJN LOPENDE PROJECT, nl. DE BOUW VAN EEN CULTUREEL SOCIAAL CENTRUM VOOR SOCIALE ASSISTENTIE VAN DE PLAATSELIJKE SOCIEDADE BENEFICENTE VAN BANDEIRA DO SUL (weldadigheidsinstelling). De bouw begon begin vorig jaar, en is nu "af'. Sinds eind juli zijn de metsers naar huis. Het Centrum wordt op 18 oktober a.s. ingehuldigd en onmiddellijk in gebruik genomen, aangezien we een voorlopige basisinrichting hebben kunnen verwezenlijken.
In het komende jaar zullen we aan de eigenlijke definitieve inrichting en bemeubel ring gaan werken. Daar komt heel veel bij kijken. Derhalve bestaat mijn project voor het komende jaar er in dat CENTRUM IN TE RICHTEN EN TE BEMEUBELEN.
Vandaar dat ik ook aan De Brug voorstel van me daarin te helpen. Ik ben DE BRUG zeer dankbaar voor de verleende steun, waardoor de bouw van dat Centrum weer een verwezenlijkte droom werd. Ook de Brazilianen zijn De Brug dankbaar! 
Zeer genegen groet ik jullie van uit Boechout-Wereldmissiehulp.

Correspondent: Guy Verpoten


Brasil – Driekoningen 2014

Ben ik te laat met mijn goede wensen? Denkelijk niet. Hopelijk zitten jullie ook nog in volle kerststemming. Van harte wens ik jullie toe dat het een genadevol kerstgebeuren moge zijn geweest, dat gevolgd moge worden door een zeer goed nieuw jaar.
Dat 2014 geluk moge brengen, voorspoed, gezondheid en vreugde in het dagdagelijkse werk.
Het KIND, dat ons door de GOD VAN LIEFDE werd geschonken, wil ons op onze levensweg en onze zoektocht naar geluk voorgaan als een STER DIE NOOIT ONDERGAAT. Wellicht zou het niet slecht zijn de herders te volgen in de eenvoud waarmee zij, gelovig en blij, de "Blijde Boodschap" aanvaardden. De houding van de Drie Koningen kan ons ook zoveel leren. Zij openden hun koffers en boden het Kind "GOUD, WIEROOK EN MIRRE" aan. Laten ook wij misschien wat meer ons hart openen en aan mekaar het goud van onze LIEFDE, de wierook van onze DANKBAARHEID en de mirre van onze OFFERBEREIDHEID tonen, zeker naar die mensen toe, die daar zo'n grote nood aan hebben, bijzonder de "armen en de lijdenden ". Ik sluit mijn kerstwensen af met deze mooie hoopvolle woorden:


Als ieder mens eens herder wilde zijn
Voor buur en vreemdeling, voor broer en kameraad!

Als ieder mens eens engel wilde zijn
Op school en werk of zo maar in een straat!

Dan werd een oud verhaal een evangelie
weer eindelijk vertaald naar mensen toe!

Als ieder mens eens ster zou willen zijn,
Een lichtpunt op de weg van liefde en van haat!

Een herder en een engel, een herberg en een Ster.
De stad iets meer bewoonbaar, de vrede minder ver!

Nu nog wat gewoon nieuws over mijn werk in Brazilië. Eind november laatsleden ben ik er voor 12 dagen naartoe geweest. Het was de bedoeling de bouw op te volgen en te oriënteren van mijn 38ste project. Het betreft de oprichting en inrichting van een Centrum voor Sociale Assistentie, dat zal geleid worden door de plaatselijke weldadigheidsinstelling van BANDEIRA DO SUL, met name de "Sociedade Beneficente Nossa Senhora Aparecida", die ik zelf indertijd heb opgericht ter gelegenheid van de bouw van het Hospitaal "Dona Paulina Damen-Kockx". De bouw omvat 280 m2, en wordt in een U-vorm opgericht, met dus drie vleugels.
1. Een zaal van 100 m2 bestemd voor voordrachten, conferenties, bijeenkomsten allerlei, en ook wel voor theater.
2. Vergaderzaal voor de Sociedade, toiletten, opslagplaats voor materialen bestemd voor Sociale Assistentie.
3. Een zaal voor cultuur, met ook museum over het leven en werk van Pater A.Louis Damen, wat een initiatief is van de Sociedade en niet van mijzelf.
De bouw is in volle uitwerking, en vlot vrij goed, hoewel hevige stortregens toch weer een vervelende spelbreker zijn. Ik voorzie dat het Centrum eind mei dit jaar zal klaar zijn. Dan zal ik het zelf weer gaan inhuldigen.
Alle giften die dit jaar binnen komen, zijn voor dit project bestemd. Ik dank weer eens al mijn edelmoedige weldoeners, die mij gelijk welke deugddoende ondersteuning hebben overgemaakt of dat hopelijk nog willen doen. SAMEN maken we er weer iets mooi van.
Ondanks de weinige tijd die ik had, ben ik toch bijna alle reeds uitgevoerde projecten gaan bezoeken. Ze vlotten zeer goed; Het doet ook voor die mensen altijd deugd de pater op bezoek te krijgen voor een schouderklopje, een aanmoediging en eventueel ook wat oriëntatie.
Opvallend was te mogen ervaren hoe Brazilië al helemaal in de greep geraakt van een ware "voetbalgekte". Dat zal nu snel in stijgende lijn gaan totdat dan binnenkort alles op zijn kop gaat staan. In mijn veertig jaar Brazilië heb ik er tienmaal van kunnen snoepen, want ‘k vind zoiets wel echt spannend. Ze zijn er natuurlijk weer van overtuigd de finale in het Maracanàstadion te halen en meteen ook binnen te halen. Dat lijken de Duitsers ook voor zichzelf waar te maken. Vele hotels in Rio de Janeiro zijn al volzet met Duitsers. Stel je nu eens voor dat de finale een "België - Holland" zou worden?
Waar zal dan de wereld op zijn kop gaan staan? De hele Lage Landen! En wie zou de mooie beker dan binnenhalen? Daar durf ik me niet goed over uitspreken, precies omdat ik een Belgische en een Nederlandse steunende vriendenkring heb, en ‘k zou niet graag veel van mijn leden verliezen, want ik hoop dat jullie me nog blijven steunen om project n° 38 mooi af te werken en binnenkort in de huldigen.
Nogmaals wil ik jullie danken voor de blijvende genegenheid en verdere aanmoedigende steun voor mijn werk in het "LAND VAN HET HEILIG KRUIS". Ook al ben ik onlangs tachtig jaar geworden, ik ga moedig verder met het nog resterende kruid op te schieten, niet om oorlog te voeren, maar om mijn mensen in Brazilië te blijven helpen, wat ik graag samen met U nog een tijdje zou willen doen. HET IS TOCH ALLEMAAL ZO ECHT BOEIEND! Dat vinden de mensen van "DE BRUG" voorzeker ook wel.
Lieve groeten van een toegenegen en dankbare vriend.

Correspondent: Guy Verpoten

Brasil – 26 juni 2013

Mijn laatste contactbrief dateert van 18 maart. Ik schreef U toen dat een bezoek aan Brazilië op mijn programma stond. Ik verbleef er van 1 mei tot 28 mei. Na een goede heen- en terugvlucht zonder al te veel turbulenties ben ik weeral volop aan ‘t werk gegaan bij WERELDMISSIEHULP, waar ik graag werk en mag inwonen. Ik voel er mij thuis, alhoewel ik ook graag naar mijn abdij ga in Averbode, wat ik dan ook regelmatig doe. Zolang het gaat blijf ik wel graag actief bij Wereldmissiehulp. Het werk hier ligt perfect in de lijn van wat ik zovele jaren deed in Brazilië. Voorzeker waren het ginds mijn topjaren. De grootste sommiteit die ik ooit uithaalde was op 27 april 2003, toen ik in Brazilië mijn valiezen maakte en naar België weerkeerde. De politieke vervolging tegen mij was te scherp en ik bezwaar er onder. In het oog van de plaatselijke politiekers van Bandeira do Sul stond ik te veel aan de kant van de armen en de verdrukten. Degenen die me "zelfs naar het leven stonden” werden door het volk vlug weggestemd...maar de vogel was gaan vliegen...naar België. ‘k Heb er nu veel spijt van, maar 't is te laat. Elk jaar ga ik met een hart vol heimwee naar Brazilië, en kom dan naar de heimat terug met een bloedend hart.
Ik verbleef nu weer 4 weken in Brazilië. Ik deed geen enkele toeristische uitstap. Dat zegt me ook niets. Ik wil er mijn mensen ontmoeten. Weer eens kreeg ik een chauffeur toegewezen en ook het autoke, een volkswagentje , dat ik in 1996 had geschonken aan het Hospitaal Paulina Damen-Kockx. Ik kon dat toen kopen met een gift van een firma uit Brasschaat. Het autoke is 17 jaar oud, maar doet het nog uitstekend goed. Ik legde er weer 4.540 km mee af. Ik rotste van het ene dorp naar het andere en bezocht de 37 reeds opgerichte projecten, in 7 verschillende dorpen. ‘k Was altijd op weg in verband met de projecten en ook om hier en daar onderhandelingen te voeren met het gemeentebestuur, ook om morele of financiële ondersteuning te vragen. ‘k Heb geprobeerd om mijn mensen aan te moedigen. De projecten functioneren echt op eigen krachten en zijn zelf bedruipend.
Wie mijn recente boek “O AHOR MAIOR VENCEU! - DE GROOTSTE LIEFDE OVERWON!”, heeft aangeschaft of heeft kunnen inkijken, zal op blz. 348 hebben opgemerkt dat ik voor 2012 project n° 38 had gepland, nl. de oprichting van een "CENTRO CULTURAL-SOCIAL” in Bandeira do Sul, een Centrum voor SOCIALE ASSISTENTIE. Samen met de weldadigheidsinstelling van de "SOCIEDADE BENEFICENTE" heb ik dan beslist dit jaar nog met de bouw te starten. Het betreft 280 m2 bouw. In 2012 was ik er niet in geslaagd de grond daarvoor te kopen. Nu is me dat wel gelukt. Ik vond een mooi lapje grond, 387 m2, dicht bij het centrale kerkplein. Het kostte me wel 40.000,- Euro.
Binnen een drietal maanden starten we met de bouw van het centrum. Het zal drie afdelingen omvatten :
1° Een zaal (14 m. x 7 m.) voor allerlei culturele zittingen: conferenties, voordrachten, bijeenkomsten allerlei, toneel, cursussen, voorlichting, enz. Daarmee willen we vooral jeugd en kinderen bereiken. Het centrum zal vlak bij de school gelegen zijn.
2° Vergaderzaaltje voor de Sociedade zelf, met klein keukentje, receptie- en administratiebureel, en een depot voor materialen bestemd voor sociale assistentie.
3° Een bibliotheek met "memorial"zaal, in feite een museum voor tentoonstelling van alles wat ietwat te maken heeft met het leven en het werk van "Padre Agostinho". Ikzelf heb hier natuurlijk niet om gevraagd. Het is de wil van het volk van Bandeira do Sul.
Ik durf verhopen dat mijn vrienden-weldoeners dit mooie project willen steunen. Zal het het laatste zijn? Misschien wel...Veel zal afhangen van mijn gezondheid!. In feite is ons werk nooit "af”.!
Bij dit recente bezoek aan Brazilië heb ik nauwer contact kunnen leggen met de indianenstam "Xururu". Het zijn indianen die de gruwelijke slachtpartijen van weleer in het noorden van Brazilië hebben overleefd, toen grootgrondbezitters die sukkelaars hebben uitgemoord of hebben doen vluchten uit "hun bossen", die ingepalmd werden door rijke boeren, die beschermd werden door corrupte politiekers. Die onmetelijke bossen zijn omgetoverd -ten koste van veel leed en bloed- in koffieplantages en sojavelden.. .
Een groep van die “overgebleven” indianen zijn beland in zuid-Minas, o.a. in het dorp CALDAS, gelegen op 25 km. van Bandeira do Sul.
De gemeente Caldas schonk aan die Xururustam een domein van ongeveer 500 hectaren, toen braakliggend en onvruchtbaar terrein. In de loop der jaren hebben de Xururuindianen die grond bewerkt en vruchtbaarder gemaakt. Toch leven ze nog in trieste omstandigheden.
In de afgelopen jaren heb ik die stam regelmatig bezocht en ook geholpen, o.a. met kleren, schoenen, schoolgerief en medisch materiaal.
Ooit kregen ze van mij vijf duizend immodiumcapsules, die Farmaceutica Janssen van Turnhout me had geschonken. Daarmee kon ik toen een halte toeroepen aan een epidemie van diarree, die vooral onder de kinderen veel slachtoffers had gemaakt.
Op 2" mei:. bezocht ik die Xururuindianen. In feite wilde ik het schooltje bezoeken. Ik nam voor de kinderen 50 kilo patatten mee om een frietfeestje te houden. Die dag was er echter geen klas omdat de hele nederzetting in vergadering was bijeengekomen met twee leden van de FUNAI, een regeringsorganisatie, dat de indianen zogezegd wil beschermen. Een vijftigtal indianen zaten er in een grote kring naar de Funaileden te luisteren: mannen met zwart-rood geschilderd bloot bovenlijf, met veel pluimen rond hoofd en lenden, vrouwen met geverfde blote borsten en gekleurde bamboerokken, en ook wat kinderen die lawaaierig speelden met pietluttige speelgoedjes. Een langdradige vergadering, waar het ging over "rechten en plichten” . De zoon van het stamhoofd, de vice-cacique, leidde de vergadering. Om zijn slanke lijf wordt hij "bamboe" (bamboestok) genoemd. Hij ging hard tekeer tegen de discriminatie en uitbuiting van de Xururus. Geleund op een bamboehaag stond ik te luisteren. Hij merkte ne op en vroeg me tussen hen te komen zitten. Hij noemde me "Padre Agostiinho...nosso grande amigo e bemfeitor... “Pater Augustinus...onze grote vriend en weldoener”. Doelde hij op de 100 dekens die ik deze winter had geschonken? De 2 regeringscontroleurs bekeken me nieuwsgierig en ietwat achterdochtig. Bamboe vroeg me een woordje tot de vergadering te richten. Een aangename verrassing! Ik dankte de indianen voor hun vriendschap en gastvrijheid en zei o.a. dat de wereld niet zo mooi zou zijn als er geen indianen bestonden, en dat Gods schepping maar “af” was toen hij de indianen had geschapen en dat zij de bossen en het prachtige landschap van de Amazone sieren...Dit juichten ze toe. In zijn verdere betoog kwam bamboe regelmatig terug op deze uitspraak van mij. Dit deed me hemelse deugd. Nadien nam net stamhoofd me bij de arm, zette me in het midden van de: gesloten kring, dansende en zingende Xururus...terwijl ik dacht aan vroegere verhalen over indianen, die van mensen “soep" maakten door hen in een kokende ketel te steken...om die dan lekker op te smullen. ja, ‘t was één en al vreugde die nog verder uitgevierd werd met 50 kilo lekkere friet. Dit keer was het eén van de mooiste dagen die ik ooit in Brazilië meemaakte. Een topdag! En zo blijft Brazilië me nog steeds verrassen en nog meer boeien. Ik geloof de Brazilianen die zeggen dat het aardse paradijs in Brazilië lag...Veel liefs toegewenst.

Correspondent: Guy Verpoten

Brasil – 17 maart 2013

Mijn laatste contactbrief dateert van 14 september. Tijd dus om nog eens te schrijven en wat concreets te vertellen in verband met mijn werk in Brazilië.
Op 30 april a.s. vertrek ik voor vier weken naar “Terra da Santa Cruz”. Het land van ‘t Heilig Kruis, Brazilië. Op 29 mei zal ik terugkeren, hoewel ik echter liever voor goed zou willen ginder blijven.
In Wereld-Missiehulp zegt men dat ik hier nog niet kan gemist worden. Men heeft mij nodig om conciërge te zijn en soms ook groepen te begeleiden en te animeren met mijn slangenverhalen en andere soms gruwelijke vertellingen, gegrepen uit al wat ik in Brazilië met Gods genade mocht beleven. Het mag geweten zijn dat ik heel graag werk bij Wereld-Missiehulp, echt iets naar mijn zin en iets dat in de lijn ligt van wat ik mijn hele leven lang als missionaris heb proberen te doen.
Dit keer is het niet de bedoeling om bij mijn verblijf in Brazilië een nieuw project op te starten of een nieuwbouw in te huldigen. Voorzeker ga ik een bezoek brengen aan de 36 projecten die ik er in 7 verschillende dorpen heb uitgevoerd. Het is de bedoeling van ze aan te moedigen, ook al functioneren ze allemaal op eigen krachten en zijn ze zelf bedruipend.
Ook staat het op mijn programma in Bandeira do Sul en omliggende dorpen een zestal scholen te bezoeken om deel te nemen aan een antidrugactie. Meteen mag ik dan aan de leerlingen van het Middelbaar Onderwijs mijn boek aanbevelen, dat ik verleden jaar in het Portugees schreef, met als titel “O Amor Maior Venceu!” (De grootste liefde won). Van de tweeduizend exemplaren zijn er reeds ruim duizend verkocht. Ook hier in de heimat kon ik er ruim honderd van de hand doen.
Ik wil DE BRUG danken voor de 1.450 Euro die ik naar ginds kan meenemen om ze te besteden aan mijn lopende project “Oprichting Centrum voor Sociale Assistentie” in Bandeira do Sul. Indertijd richtte ik daar de “Siciedade Beneficente” op, een weldadigheidsinstelling die fantastisch mooi werk verricht. Ze werd opgericht in 1990 ter gelegenheid van de uitvoering van mijn grootste project, nl. “Oprichting en inrichting van het Volkshospitaal Paulina Damen-Kockx”. Kort na nieuwjaar kreeg ik het goede nieuws dat het Ministerie van Gezondheid van de staat Minas Gerais ons hospitaal had uitverkoren om er 500 chirurgische ingrepen voor staar uit te voeren. Hiervoor is onze kliniek bijzonder goed ingericht.
Ondertussen verleent de voornoemde Sociedade allerlei sociale assistentie aan de economisch zwakkere en meest kwetsbare bevolking, voornamelijk kinderen, gehandicapten, zieken en armen, die hulpbehoevend zijn. Zo wil men eerlang (ook met die steun van DE BRUG) weer enkele gemotoriseerde rolstoelen aankopen, ook nog voor slachtoffers van de carnaval ramp van februari 2011, waarover ik reeds uitvoerig heb geschreven. Die ramp heeft toen tientallen jongeren voor hun verdere leven gehandicapt gemaakt. Een rolstoel zal hen onafhankelijker maken van de hulp van anderen. Ze zullen zichzelf kunnen verplaatsen en zelfs, hoewel in een rolstoel, terug naar school kunnen gaan of kunnen gaan werken.
Verleden week werd onze nieuwe paus Franciscus verkozen. Ik kreeg al enkele telefoontjes uit Brazilië, waarin men euforisch sprak ,over dit blije gebeuren. Men zegde er wel eens bij: “Padre, toch jammer hé dat dit geen Braziliaan was … maar een Argentijnse..”. Een heel begrijpelijke reactie, temeer als men bedenkt dat Argentinië en Brazilië op allerlei vlak en al eeuwenlang grote rivalen zijn. Dit geldt vooral op voetbalgebied. De Brazilianen kunnen het niet verwerken dat Argentinië ver boven hen gerangschikt staat op de wereldranglijst voetbal. Argentinië staat al lang bij de eerste vijf en Brazilië op de achttiende plaats, één plaatsje hoger dan de Rode Duivels. Dit mag misschien een kleine, hoewel magere, troost zijn voor de aanhangers van den Beerschot!
De nieuwe paus heeft al duidelijk getoond dat hij zich meer wil inzetten voor de armen en dat behaagt heel Zuid-Amerika, en zou ook de hele wereldkerk moeten verheugen. Ook ik ben er heel blij om. Zelfs de Braziliaanse bevrijdingstheoloog Leonardo Boff drukte zijn tevredenheid al uit over de pauskeuze… Maar ja, dit is best te begrijpen voor wie weet dat Boff (ex-Dominicaan) indertijd door kardinaal Ratzinger ‘veroordeeld’ werd omwille van diens zogezegd te marxistische bevrijdingstheologie. In ieder geval heeft paus Franciscus al veel ‘nieuwe hoop’ doen opleven. Dat de lezers van DE BRUG mijn woorden niet interpreteren alsof ze tegen de vorige paus zouden gericht zijn. Voorzeker verwacht ik veel goeds van paus Franciscus. De Heilige Geest blijve hem goed inspireren.
Zo, lieve mensen van DE BRUG, binnen een paar weken maak ik mijn valiezen om naar den Brazil af te reizen. Voorzeker zal ik er weer heel wat mooie dingen gaan beleven. Darover schrijf ik jullie dan wel eerlang. Tot dan! Veel liefs toegewenst!

Correspondent: Guy Verpoten

Brazilië – 14 september 2012

De tijd loopt vanaf de eerste dag van de schepping altijd even vlug. Toch had ik nu de indruk dat er de laatste tijd meer jacht achter zit. Wellicht speelt mijn ouder-dom daarin wel mee. Ik betrapte er mij dus op dat ik wel wat te lang heb gewacht om U nog eens een contactbrief te schrijven. Sorry !
De gepensioneerden zeggen wel eens dat ze het "heel druk” hebben. Met mij is dat ook zo. En ook is de gezondheid niet zo best. De artrose palmt me steeds meer in. Toch ontbreekt het me niet aan moed en zeker niet om nog wat verder te werken voor mijn Braziliaanse mensen.
Ik bracht de maand juni in Brazilië door. Mijn nichtje Hilda Damen (dochter van broer Jan) ging voor de eerste keer met mij mee, ook om mijn rolstoel voort te du-wen. Haar man Frans en dochter Nancy waren er ook bij. En of zij er van genoten hebben!
Zoals bij al mijn vorige bezoeken aan Brazilië, bezocht ik er alle uitgevoerde pro-jecten. En dat zijn er 37, waarvan 28 sociale projecten. Zo bezochten we dan een zestal dorpen in het mooie Braziliaanse binnenland, namelijk in de Staat Mihas Ge-rais en ook Pirapora do Bom Jesus in de Staat Sao Paulo, dicht bij de miljoenenstad Sao Paulo, waar de talrijke krottenwijken ons weer tergden. Brazilië, zo'n mooi land, maar met zulke schandalige tegenstellingen. Jesus zal wel gelijk hebben gehad toen Hij zegde: "Armen: ge zult ze altijd bij U hebben!”.
Wel was het weer plezierigste te mogen vaststellen dat in feite alle projecten goed en naar wens bollen en zelfbedruipend zijn.
Dit keer maakten we wel bijzonder knappe dagen mee. Uitschieters hierbij waren de cultuuravonden, die in 4 dorpen waren ingericht om de lancering van mijn nieuwe boek feestelijk te vieren. Dat gebeurde in Bandeira do Sul (waar ik 15 jaar pastoor was), in Campestre, Botelhos en Pirapora do Bom Jesus, waar ik 25 jaar heb gewerkt, vooral onder de “slaven” in de houthakkerskampen, de slachtoffers van de uitbuiting van ongenadige grootgrondbezitters, eigenaars van rijke papier- en kar-tonfabrieken. Het was precies in die kampen te midden. de eucalyptusbossen dat ik mijn eerste sociale projecten opzette.
Ongetwijfeld was de lancering van mijn nieuwe boek iets onvoorstelbaar tof en vol emotie. Wellicht kunt U er nog iets over vinden op internet op: www.tvpocos.com.br. onder "telefatos videos", bij padre lança livro.
Ook heb ik mijn boek mogen voorstellen op twee T.V.-kanalen en op "radio dos imi-grantes".
De titel van het boek luid.: "0 AMOR MAIOR VENCEU ! - "De grootste Liefde heeft overwonnen". Het werd gedrukt op twee duizend exemplaren. Ik schreef het zelf direct in het Portugees. Het boek lijkt in Brazilië succes te zullen hebben, want een duizendtal zijn er al van verkocht. Het is geen brochuurke ! Het telt 352 pagina’s, rijkelijk geïllustreerd met 118 foto’s, bijna allemaal kleurenfoto’s.
Het boek is een roepinggetuigenis. Ik beschrijf daarin mijn hele leven, vanaf mijn geboorte tot op de dag van heden. Vele bladzijden worden besteed aan: mijn vlegel-jaren, mijn jeugd, de tweede wereldoorlog, de intrede in de abdij, mijn studies in Rome, en dan de 41 jaar "Brazilië”. Talrijke bladzijden besteed ik aan de beschrij-ving van de 37 uitgevoerde projecten, aan de pijn en de vreugde. Op pagina 348 kondig ik mijn plan aan om project 38 nog op te zetten, nl. de bouw (300 m2) van een Centrum voor Sociale Assistentie, wellicht mijn laatste (?) grote project.
Ter ondersteuning van dit nieuwe project verkoop ik ook hier in de heimat het boek, aan de prijs van 35,00 Euro. Door U het boek aan te schaffen geeft U me natuurlijk een deugddoende ondersteuning. Zo kon ik er toch al ruim vijftig verkopen. Verschillenden onder U zijn al in het bezit ervan. Indien het U eventueel zou interesseren, geef me dan een seintje (tel. 03-455.41.00 of GSM 0477-38.99.34), of U kunt ook direct storten op "PROJEKTEN PATER DAMEN-BRAZILIE” n° 068/2011603-44 of IBAN : BE55.0682.0116.0344. Voeg er dan best de mededeling bij: voor boek Pater Damen. Van zodra de bank me verwittigt, stuur ik U per post het boek toe.
Nog een paar nieuwtjes. Bij mijn bezoek aan Brazilië in juni het me wel opgevallen dat de Brazilianen over 't algemeen wel tevreden zijn over hun nieuwe vrouwelijke presidente Dona Wilma, die, zoals haar voorganger Lulal, een linkse koers volgt. Brazilië is een land met nog veel armoede. De tegenstellingen op sociaaleconomisch vlak blijven enorm groot. Toch mag men zeggen dat de Brazilianen "beter eten" dan vroeger. Door de grote volkstoeloop van uit het arme binnenland naar de grote ste-den zijn de sloppenwijken zeker niet verminderd, doordat die landverhuizers bedro-gen uitkomen en vaak werkloos blijven. De industrie kan het niet slikken.
‘t Is ook opmerkelijk hoe de regering een open strijd heeft aangegaan tegen de drugskartels in de sloppenwijken van de grote steden, zoals in Rio de Janeiro, Sao Paulo, Belo Horizonte, en andere. Brazilië wil aan de buitenwereld tonen dat zij het waard zijn van de wereldbekervoetbal te organiseren voor 2014, alsook de Olympi-sche spelen en de wereldjongerendagen, waar men rekent op twee miljoen jongeren. De paus zal hierbij ook aanwezig zijn…als hij het nog zolang weet te trekken. Dit laatste weet ik van mezelf ook niet. En ik wil één van de twee miljoen zijn, ook al moet ik me in een rolstoel verplaatsen. Twee families in Rio de Janeiro hebben me reeds uitgenodigd om bij hen dan de gast te zijn. Wil er misschien iemand van U met mij meegaan om mijn rolstoel voort te duwen?
Nu voel ik me precies opgelucht omdat het er eindelijk van kwam U nog eens te schrijven. Ik blijf U genegen en heel dankbaar voor uw aanmoediging en steun.
Vriendelijke groeten van uw missionaris.

Correspondent: Guy Verpoten

Brazilië – 26 december 2011

Dat het voor alle lezers van DE BRUG een Zalig Kerstgebeuren moge geweest zijn. Ook wens ik U allen een goed nieuw jaar toe. Moge het LICHT VAN DE STER VAN BETHLEHEM diep in U. doorgedrongen zijn en dat het U verder veilig moge geleiden doorheen het nieuwe jaar.
Dit jaar had ik het geluk van twee keer naar Brazilië te kunnen afreizen. Zopas ben ik terug van mijn reis van 08 tot 30 november. Ik ging samen met mijn vriend Louis Jansen van Wuustwezel. Wat was het er lekker, en lekker warm. ‘k Was nog maar pas terug in den belgique en ‘k had al direct een ferme verkoudheid te pakken. Wel mocht ik het grote nieuws vernemen dat we een nieuwe regering hadden. t' Was een wonder boven wonder!
Mijn eerste bezoek in Brazilië was in feite aan het nieuwe gezondheidscentrum voor kinderen (polyclinica) in Botelhos, vooral bestemd voor straatkinderen, gerechtskinderen, gehandicapte kinderen en kinderen van sociaaleconomisch zeer kwetsbare families. Met vreugde mocht ik vaststellen dat dit project prachtig is gelukt. Het draait er allemaal magnifiek en 't is voorzeker zelfbedruipend. Er werkten 21 mensen, waaronder 5 dokters, een psychologe, een tandarts, een kinesiste, twee sociale assistenten enz. Ondertussen had ik laten beginnen met mijn project n° 36, nl. de uitbreiding van een arme school "PEDRA GRANDE" genoemd, in een ver afgelegen wijk van het dorp Campestre'. Ik wilde er 4 klaslokalen bijbouwen en ook 420 m2 loop- en speelruimte overdekken. Deze overdekte ruimte is nog in verdere aanleg en twee klaslokalen zijn klaar voor gebruik, en die hebben we dan feestelijk ingehuldigd op 25 november. Voor de kinderen is het een zeer aangenaam feest geweest, en voor mij niet minder. Nu bouw ik in 2012 nog twee klaslokalen bij, werk de overdekte 320 m2 verder af en wil ook betere meubilering voor de school bezorgen. Dank, omdat DE BRUG dit projectvoorstel van mij heeft genoteerd. Een stuk van 2012 zal het nog in beslag nemen, maar 't komt allemaal knap voor mekaar!
Op 23 november overhandigde ik aan een zwaar gehandicapte jongen van Campestre (16 jaar) een gemotoriseerde rolstoel, zodat hij nu zelf naar 't school kan bollen en onafhankelijker kan leven. Was me dat iets ontroerends mooi! De rolstoel kostte wel 4.000,- Euro, die ik met giften van weldoeners in de heimat bijeen heb gekregen.
Blij ben ik uit Brazilië naar huis weergekeerd. 't Is weer een moeilijke aanpassing. En zeker met de winter voor de deur.
Bij Wereld-Missiehulp maken we er het beste van. De scholen zijn nu wat met verlof en dus heb ik het ook wat minder druk. Dan kan ik goed voortwerken aan het boek dat ik in het Portugees wil uitgeven (2012 of begin 2013). Het zal ± 350 blz. omvatten met 103 kleurenfoto’s. De titel is "0 AMOR MAIOR VENCEU! DE GROOTSTE LIEFDE OVERWON!". Het zou op 3.500 exemplaren gedrukt worden, en 5 sponsors in Brazilië staan in voor de kosten. De opbrengst ervan gaat naar een Caritasinstelling van Bandeira do Sul.
We tobben verder! Genegen groeten.

Correspondent: Guy Verpoten

Brasil – 30 oktober 2011

Alvorens naar mijn tweede heimat te vertrekken schrijf ik nog, graag deze contactbrief voor DE BRUG. Op 08 november a.s. vertrek ik, samen met Louis Jansen uit Wuustwezel, naar mijn geliefd Brazilië, " a terra da Santa Cruz" – “land van het Heilig Kruis", land van zon, samba, voetbal, koffie, suikerriet, land van mooie natuur en vooral mooie en lieve mensen. In feite ga ik er niet naartoe om verlof te nemen, maar wel om er op 25 november persoonlijk mijn project in te huldigen, nl. de “Uitbreiding van de school PEDRA GRANDE' ", in Campestre, Minas Gerais, gelegen op 15 km. van Bandera do Sul, waar ik 15 jaar pastoor was.
Het betreft een gemeentelijke school van Lager Onderwijs. Voor 340 leerlingen waren er slechts 8 klaslokalen en ik heb ze dan uitgebreid met 4 klaslokalen, en ook heb ik, in samenwerking met de gemeenteoverheid, 320 m2 loop- en speelruimte laten overdekken om de kinderen te beschermen tegen de blakende zon of de regen. Meteen hebben ze ook een ruimte voor algemene bijeenkomsten, sportactiviteiten en lichamelijke opvoeding.
Het is voorwaar een arme school. De kinderen komen bijna allemaal uit families van seizoenarbeiders, koffieplukkers, suikerrietsnijders en aardappelrooiers. We noemen dat de “boias-frias”, de mensen van “de koude hap”, die dus hun middagetentje in marmietpotjes (aluminium) mee naar het veld nemen. Dat eten maken ze de dag tevoren ‘s avonds gereed. Het bestaat uit rijst, bruine gekookte bonen, een stukje kip of een ei.
Die mensen moeten werken binnen een zeer onrechtvaardig knechtensysteem, en worden vaak aan hongerlonen betaald, hoewel de toestand sinds president Lula (links) aan het bewind kwam wel is gebeterd. Positief is ook wel dat er bijna geen kinderarbeid meer bestaat. Dit is een reden temeer om voornoemde school te helpen. 25 november wordt zeker een feestelijke hoogdag. Ik kijk er met spanning naar uit.
Voor de rest zal ik tijdens de drie weken dat ik in Brazilië ben alle vroeger uitgewerkte projecten bezoeken. In feite draaien ze zeer goed en zijn bovendien zelfbedruipend. En dat is zo belangrijk. Verder zal ik in het lopende jaar en ook nog wel in 2012 veel aandacht blijven besteden aan verdere hulpverlening aan de tientallen slachtoffers van de verschrikkelijke ramp die Bandeira, do Sul heeft getroffen op 27 februari dit jaar. Daarover schreef ik U in mijn vorige twee brieven. Het was iets, gruwelijks! 19 jonge mensen werden de dood ingesleurd toen bij een carnaval viering een afgeschoten vuurpijl van Chinese makelij een hoogspanningskabel werd geraakt en afgeknakt, die dan op de dansende jeugdmassa is terecht gekomen. Een honderdtal jongeren werd geëlektrocuteerd. Velen bleven hierbij verminkt en zwaar verbrand.
De tragedie heeft diepe en blijvende wonden geslagen. Er is nog steeds nood aan medische verzorging. Er moeten ook nog enkele rolstoelen aangekocht worden. Verschillende jonge mensen wachten nog op een huidtransplantatie. Daarom blijf ik ook aan DE BRUG voorstellen om eventuele financiële ondersteuning te mogen besteden aan die hulpverlening.
‘k Wens het beste toe aan alle mensen aan DE BRUG verbonden. Eind november ben ik terug “thuis"…. en nadien horen jullie weer wel hoe het in Brazilië geweest is.
De brand in mij om mensen te helpen is nog niet geblust!
Een dankbare Pater Damen groet jullie vriendelijk.

Correspondent: Guy Verpoten

Brazilië – 24 juni 2011

Mijn laatste contactbrief dateert van 5 maart 2011. Graag wil ik weer even iets van mij laten horen.
Een tijdje geleden heb ik aan het bestuur van DE BRUG laten weten dat het echt niet goed ging met mijn gezondheid. Problemen met de prostaat, eerder omdat men mij een spuit had toegediend waarbij men de prostaatzenuw had geraakt. 'k Heb dan heel veel pijn gehad. Het gebeurde verleden jaar in maart. In Brazilië ontdekte men toen dat ik leed aan "neurite periprostàtica". Het zou zeker een jaar duren om daarvan te genezen. Inderdaad 't is al meer dan een jaar en nog steeds heb ik er wat last van maar nu kan ik er mee leven. Bovendien sukkel ik al twee jaar met zeer slechte rechterknie. Ik was er in Brazilië in mei '09 doorgezakt. Daar kwam in België een operatie van, nl. een artroscopie, waarbij men de meniscus weg haalde. Men sprak toen al van een onvermijdelijke prothese. Door dat alles liet ik aan het bestuur weten dat ik er in Brazilië mee ging stoppen met het verder opzetten van projecten. Derhalve stelde ik voor van ook de financiële steun vanwege DE BRUG te stoppen. Het was fantastisch goed geweest en ik kon de Brug alleen maar dankbaar zijn voor de steun van zovele jaren. Men had er alle begrip voor.
Ondanks die zwakke gezondheid startte ik in mei 2010 toch nog met een groot project, nl. de bouw van een SOCIAAL-FAMILIAAL CENTRUM VOOR DE GEZONDHEID VAN HET KIND. Dat in het dorp Botelhos, nabij Bandeira do Sul waar ik vele jaren pastoor was en van waaruit ik heel wat projecten ondernam. Het ging om 540 m2 nieuwbouw, en dat in partnerschap met de plaatselijke gemeenteoverheid, die 50 % van de kosten zou dragen en ik dan de andere helft. Voor elk betekende dat 80.000,- Euro. Hoe ik het allemaal voor mekaar kreeg…Ik begrijp het zelf niet goed. Maar het Centrum staat er! Ik heb het zelf kunnen inhuldigen op 07 mei ll, in aanwezigheid ook van drie mensen uit Brecht (Jos Van de Mierop, zijn vrouw Anita Schrauwen en Els D'Hont), die samen met mij waren afgereisd op 21 april en samen met mij naar de heimat weerkeerden op 15 mei. De inhuldiging was een ontroerend mooi feest, in aanwezigheid van veel volk en natuurlijk heel wat autoriteiten uit de politieke wereld, en ook uit de medische sector. Anita Schrauwen hield ook spontaan een ontroerende toespraak. Ook het spelen van het Belgische volkslied sprak echt tot ons gemoed. Ondertussen is het Centrum weeral op volle toeren aan 't draaien.
De gemeenteoverheid staat verder in voor de inrichting en de uitbetaling van het tewerkgestelde personeel. Zo was ook onze overeenkomst. Voor mij is het project dus "af". Dat was n° 34. Ik voeg bij deze brief enkele mooie foto’s over de inhuldiging en het gebouw als zodanig.
En aangezien de gezondheid is gaan beteren ben ik toch weer moedig overgegaan naar een nieuw project. Het betreft de uitbreiding van een zeer arme school in het binnenland van het dorp Campestre.
Er zijn 340 kinderen. Zij komen uit arme families van seizoenarbeiders, bijzonder koffieplukkers en suikerrietsnijders. Ook ga ik voor hen een loop- en speelruimte van 320 m2 overdekken om hen te beschermen tegen regen en de brandende zon. Het project is al in volle uitwerking en moet dit jaar nog klaarkomen. En dan zien we weer wel!
Ik kom even terug op de affaire van mijn knieprobleem. In Antwerpen ging ik ten rade bij twee orthopedisten. Beiden zegden dat een prothese niet meer te vermijden was. Om psychologische redenen liet ik me liever in Brazilië opereren. Dus ging ik naar Brazilië met het plan om eind augustus naar België terug te komen omdat een prothese toch lange revalidatie zou eisen. Ik liet dan ginds een MRI-onderzoek doen. Inderdaad was (en is) het een slechte knie. Ik ging dan naar een "grote" meneer in Orthopedie, Dr. Kafuri, een Libanees die zich vormde in Duitsland.
Hij was radicaal in zijn oordeel: "Padre, laat U niet opereren"…"U kunt er mee verder leven, wel mits goede fysiotherapie". Daarbij schreef hij een nieuw medicament voor, genoemd ARTRODAR, dat momenteel in België nog niet op de markt is gelanceerd. Ik bracht er voor 6 maanden mee.
Derhalve is er nu geen sprake van prothese. Daar was ik wel heel blij om.
Ik ben dan na drie weken Brazilië met die mensen van Brecht terug gekomen, en doe weer normaal mijn werk bij Wereld-Missiehulp. Het gaat vrij goed met me. Als bij wonder…hoewel er echt geen wonder is geschied!
Graag wil ik terug door DE BRUG gesteund worden, althans indien dat mogelijk is. Voor gelijk welke beslissing van het DE BRUG-bestuur kan ik begrip opbrengen. We zien wel. De brand is dus bij mij nog niet geblust…! De moed is terug opgeflakkerd.
In mijn vorige brief (5 maart '11) schreef ik U over de verschrikkelijke ramp die zich op 27 februari had afgespeeld in Bandeira do Sul. Het was iets gruwelijks!
18 jonge mensen werden de dood ingesleurd toen bij het afschieten van een vuurpijl (van Chinese makelij) een hoogspanningskabel werd geraakt en afbrak en op de dansende jeugdmassa terecht kwam. Bijna honderd jongeren werden geëlektrocuteerd. Nog steeds liggen er zes zwaar verminkt en verbrand in de kliniek. Toen ik nu in Bandeira was viel het me op hoe het dorp er bedrukt bijlag. Er heerst nog grote verslagenheid en onmacht. De tragedie heeft enorm diepe wonden geslagen. 'k Heb wel wat kunnen helpen, ook wel wat troosten, denk ik. Ook kon ik dank zij financiële steun van mensen van hier het lijden wat milderen. Er is nog nood aan veel medische bijstand. En dat zal er nog lange tijd zijn. Eventueel kan dit mijn project zijn bij DE BRUG, indien DE BRUG nog zou kunnen helpen. Ik herhaal dat dit maar een voorstel is. 8% van de bevolking van Bandeira do Sul (5.000 inwoners maximum) is rechtstreeks door die catastrofe getroffen geweest. Absurd, maar waar!
'k Wens U allen een plezierig en deugddoende verlof toe. Nog dit: misschien ga ik nog begin november naar Brazilië voor inhuldiging van het schoolproject in Campestre. 'k Zou er dan drie weken blijven.
Zo, 't deed me deugd deze brief te kunnen schrijven. Vriendelijke groeten, van een dankbare Pater A. Louis Damen.

Correspondent: Guy Verpoten

Brazilië – 19 april 2011

Nu op Witte Donderdag vertrek ik naar Brazilië. Op 7 mei word mijn project nr 34 het "Centrum voor Gezondheid van het Kind" in Botelhos ingehuldigd.
Wellicht word ik nog in mei in Brazilië geopereerd aan mijn knie (prothese). Men beslist op 29 april in de universiteitskliniek van Ribeizao Preto, S.Paulo.
De revalidatie aldaar zou minstens drie maanden duren en dan nog een drietal maanden in België. Later schrijf ik nog wel eens, nu echt geen tijd. Ook is de gezondheid minder goed.
Nogmaals dank voor het vele dat U en 'De Brug’ voor mij en mijn mensen in Brazilië hebben gedaan.

Correspondent: Guy Verpoten

Brasil – 5 maart 2011

S.O.S.. -BANDEIRA DO SUL -BRAZILIE

Voorzeker hebt U in de voorbije week gehoord of afschuwelijke beelden gezien over de verschrikkelijke catastrofe die zondag avond 27 februari het kleine Braziliaanse dorpke BANDEIRA DO SUL, met zijn 4.500 inwoners rampzalig heeft getroffen. Over de hele wereld is het langs T.V., internet. en pers dagenlang in het nieuws gekomen.
Een nooit geziene ramp heeft zich toen voorgedaan in Bandeira do Sul waar uw missionaris Pater A. Louis Damen pastoor was van 1988 tot 2003. Omwille van zware politieke vervolging waren er zeer woelige jaren bij, maar ook boeiende jaren omwille van het mooie projectenwerk dat ik er met de steun van velen onder U kon uitvoeren, en dit alles te midden mooie. goede maar vooral arme mensen, de seizoenarbeiders, de koffieplukkers. Na 25 jaar missionariswerk in Pirapora was ik nog 15 jaar pastoor in mijn geliefde Bandeira. De mooiste jaren uit mijn leven. Tientallen projecten, ook door velen van U gesteund, werkte ik er uit en doe er nog mee verder.
Op 21 april a.s. ga ik er naartoe, om een groot gezondheidsproject in te huldigen op 1l mei en dan op 2 mei te starten met een schoolproject.
Maar nu is er verleden zondag iets zeer gruwelijk gebeurd. Mijn hart is ten dode toe bedroefd en ik leef in de grootste verwarring.
En welke afschuwelijke ramp is er dan zondag avond gebeurd?
Haast onbeschrijfelijk. Woorden schieten tekort. Na de zondagavondmis met bomvolle kerk, bleven een duizendtal goede, arme maar blije mensen, vooral jeugd en kinderen op het kerkplein wandelen om met Braziliaanse uitbundigheid een voorsmaakte genieten van een Carnavalvoorbereiding door de gemeenteoverheid gratis georganiseerd. In de straat die langs het ruime kerkplein ligt, had men een muzikale "trio elétrico" opgericht dit op een open grote camion met een hele boel geluidsapparatuur en vele volkszangers. Stilaan werd het een getokkel en een gedrum van jewelste, en dan maar dansen! Mooi om te zien hoe die uitbundige jeugd er weer plezier van had.
Op één moment tijd veranderde de "hemel op aarde" in een "hel op aarde”! Precies om 22.15 uur brak de hel los!!! Een fataliteit!!!
Onschuldig vuurde een jongen, zoals er dat met Carnaval zovelen doen, een mooi versierde vuurpijl af, één van Chinese makelij (nog verboden in Brazilië.) De pijl schoot de duistere ruimte in, maar doorboorde een hoogspanningskabel en daarbij viel de aluminiumstaart van de pijl dwars over 2 elektrische kabels. Er volgt een vreselijke kortsluiting met een enorme steekvlam vlak bij de "trio elétrico”. Het drama is gebeurd! De 2 kabels spatten uiteen en schuren naar beneden, en sleuren in hun val een massa jongeren mee. Gevolg: op slag vallen er 18 doden, en tientallen anderen worden verschroeid. Allemaal geëlektrocuteerd! Over het kerkplein hangt een wolk van verschroeid vlees. Muziek en zang zijn omgeschapen in getier en gekreun!
De media beschrijven het als een nooit geziene slagveld. Paniek ongehoord.
Wie kan en durft begint aan de hulpverlening. De 2 ambulances van Bandeira voeren de lijken naar het Hospitaal Dona Paulina Damen-Kockx, door Pater Damen gebouwd. Tientallen ambulances komen uit de verre dorpen helpen. De hele nacht en de volgende dag rijden ziekenwagens op en neer naar ver afgelegen dorpen, en één helikopter uit Poççs (25 km.) vliegt de zwaarst verminkte lichamen naar Stad Belo Horizonte, 480 km. verderop.
Men hoort overal verslagenheid, onmacht, gejammer en kreten van pijn.
Op maandag, de dag na de ramp, worden in Bandeira reeds 18 jonge mensen begraven. Er zullen er nog meer sterven, ook uit naburige dorpen.
Tot nu toe 19 doden en 52 zwaar verbranden liggen nu nog in de klinieken.
Het leed is verre van geleden!
Schier elke familie werd zwaar getroffen. In ieder hart de onmacht, Van uit heel Brazilië komen de media toegestroomd : T.V., pers, fotografen. politiewagens, pompiers, veiligheidsdiensten…wat alles de sfeer nog drukkender maakt. De mensen dwalen verdwaasd rond op het kerkpleintje, op een muurtje gezeten praat men onmachtig na, men durft geen schuldigen aanwijzen, Alle nachtrust is verstoord, en word onderbroken door naschokken, angst- en schuldgevoelens. Een diepe trauma veroorzaakt afkeer om te gaan werken.
En men zegt : "Bandeira is Bandeira niet meer en zal het nooit meer worden!"…
Terwijl die mensen, "mijn mensen" ginds zo lijden, voel ik, Pater Damen, zoveel ik maar kan met hen mee. Het zijn allemaal mijn ex-parochianen, mijn kerkgangers, mijn vrienden, misdienaars, muzikanten, jongens en meisjes uit de mooie jeugdbewegingen. Op mijn kamerke in Wereld-Missiehulp probeer ik sterk te zijn, maar 't is zo moeilijk. Ook< voor mij moet men bidden en dat vraag ik ook aan u.
Dergelijke ramp mag niet leiden tot eenvoudig medelijden hebben of tot beloften van gebed. Zoiets moet in ons veel meer losweken. Het moet ons aanzetten tot de daadwerkelijke naastenliefde. Niet blijven piekeren of fantaseren, maar handelen.
De nood door deze catastrofe geschapen, is en blijft groot. Kunnen wij ook niet vanuit het verre België helpen? Door het jarenlange werk van Pater Louis Damen in het getroffen dorp is de ramp heel dicht bij U en bij mij gebeurd. Daarom, denk er even over na, aarzel niet, en laat uw hart spreken, en steun die mensen van Bandeira do Sul.
De getroffen mensen zijn bijna allemaal arm, behorend tot de klasse der seizoenarbeiders, de meesten koffieplukkers. Zij staan nog voor zovele kosten, vele mensen verloren de kostwinnaar van het gezin, tientallen gewonden en verbrandden kreunen nog van de pijn en moeten geholpen worden met medicatie (de meesten genieten niet van een ziekenkasuitkering), of verlangen in de kliniek een bezoek van familie of vrienden en vaak hebben deze mensen geen centen voor hun ontbijt of voedsel in de kliniek, of kunnen hun verplaatsing met auto of bus niet betalen. Er zal ook nog een lange nasleep van medische verzorging volgen. De kosten van een ramp met dergelijke omvang zijn vaak niet te overzien.

Correspondent: Guy Verpoten

Brasil - 1 december 2010

In het nummer 4 van de lopende jaargang van het contactboekje van DE BRUG vond ik het natuurlijk fijn dat men mijn brieven van 21 juli en 23 augustus had opgenomen. Daarin deelde ik de directie en de lezers mee dat het niet zo gaed ging met mijn gezondheid. Ik schreef dat ik het beter vond van mijn werk in Brazilië stilaan te gaan "afbouwen". Derhalve diende ik geen aanvraag in voor ondersteuning van een nieuw project voor 2011 in Brazilië. Toch ben ik in mei met een nieuw project gestart, nl. de oprichting van een "Sociaal-Familiaal Centrum voor de gezondheid van het Kind", in Botelhos (staat Minas). Ik wilde het risico niet nemen van een aanvraag te doen en nadien het project niet naar behoren te kunnen opvolgen, Ik blijf bij dat besluit. Toen ik aanwezig was op het solidariteitsmaal in Achterbroek, zeer lekker en gezellig, ontmoette ik er de vele bestuursleden en vroeg hen of mijn contactbrieven nog welkom waren. Daarop antwoordde men heel bijbevestigend. Hier ben ik dan met een brief.
Mijn gezondheidstoestand blijft problematisch. Dag-in dag-uit sukkel ik verder. Mijn grootste probleem is nu wel mijn rechterknie, waar ik verleden jaar al aan ben geopereerd door een artroscopie. Men zegde toen al dat er een prothese zou van komen. Na heel wat fysiotherapie blijven de dokters dat beweren…maar ik durf niet goed beslissen. Ik blijf maar uitstellen, wat wellicht heel dom is. In feite had ik het lang moeten laten doen.
Ik probeer het zonder prothese verder te trekken…met in mijn achterhoofd het koppige idee van het laten doen in Brazilië…Wanneer? Zou ik het dan toch tot april-mei kunnen trekken… om me dan ginds te laten opereren. We zien wel….
In alle geval probeer ik me nog moedig in te zetten vanuit de heimat voor het lopende project van het gezondheidscentrum in Botelhos. De bouw van 540 m2 is volop bezig en staat bijna op dakhoogte. De inhuldiging van het centrum blijft voorzien voor 1 mei 2011. 't Valt dus erg te betwijfelen of ik daarbij zal kunnen aanwezig zijn. Dat verneemt U later.
Het centrum beoogt geen kliniek te zijn maar wel een instelling voor "basisgezondheid" voor het kind, bijzonder voor straatkinderen, gehandicapte en gerechtskinderen, en kinderen die vanuit de armoede van hun familie sociaaleconomisch zeer kwetsbaar zijn. In dat dorp Botelhos heb ik in de loop der jaren reeds een centrum opgericht voor straatkinderen (PROJETO ELO), voor gerechtskinderen (genoemd Centrum voor Herwinning van waardig burgerschap) en voor gehandicapten (APAE genoemd). Het nieuwe gezondheidscentrum zal dus aansluiten en als het ware een verlenging zijn van die 3 reeds bestaande instellingen. Ik startte het projet begin mei '10 in partnerschap met het plaatselijke gemeentebestuur. Met de steun van verschillende fondsen en weldoeners neem ik 75 % van de bouwkosten voor mijn rekening. De resterende 25 % draagt de Gemeente, en deze zal ook instaan voor de inrichting (met staatssteun) en de nakomende onderhoudskosten en uitgaven voor dagelijks personeel, zoals dit in schier alle door mij uitgevoerde projecten gebeurt.
Voorzeker had ik financiële ondersteuning van DE BRUG best kunnen gebruiken, maar zoals ik al schreef, dierf ik het niet aan om die aanvraag te doen. Toekomstgericht voelde ik me daarvoor te onzeker en ik was een hele periode (mei tot september) té ziek.
Deze brief schreef ik dus gewoonweg uit sympathie, genegenheid en dankbaarheid. DE BRUG deed al zoveel voor mij en mijn Braziliaanse mensen.
Nooit zal ik er voldoende voor kunnen danken. Gedurende 20 jaar kreeg ik van jullie een totaal bedrag van €27.000.
Graag wil ik met jullie toch wat in contact blijven. Dat jullie edelmoedigheid en offerzin in de wereldwijde wereld nog vele mensen "over de brug" moge brengen en ten goede moge komen aan de zovelen die met de steun van DE BRUG verder mooi werk kunnen verrichten voor de opbouw van een betere, menswaardiger en meer rechtvaardige wereld.
Hierbij wens ik jullie allemaal nog een zalig kerstgebeuren toe en een gezegend nieuw jaar. Dat alles onder het klare en veilige licht van de STER van Betlehem. Met gebed onderschrijf ik deze gemeende wensen, genegen en dankbaar.

Correspondent: Guy Verpoten

Brazilië – 23 augustus

Graag erken ik dat het al een tijdje geleden is dat ik nog eens voor "DE BRUG" heb geschreven.
Een verzwakte gezondheid is daarvoor enige boosdoener. Dolgraag schrijf ik dit artikeltje.
Ondertussen is er weer heel wat gebeurt, goede en minder goede dingen. We beginnen met het goede.
Vergezeld van 4 mensen waarmee ik hier in Wereld-Missiehulp (Provinciesteenweg, 400 -2530 Boechout) werk, ben ik op 3 april van dit jaar naar Brazilië vertrokken voor een verblijf aldaar van 6 weken. Ik kwam op 10 mei terug. Onder mijn medereizigers bevonden zich ook de directeur van Wereld-Missiehulp, de Heer Luc Demullier.Aangezien deze instelling mij ook al enkele jaren steunt in de verschillende projecten hadden zij er wel alle redenen toe om eens naar mijn werk in Brazilië te gaan kijken. Het hoofddoel van onze reis was: de inhuldiging meemaken van het aldaar lopende project in Campestre, nl. "Bouw en inrichting van een opvang- en recuperatiecentrumvoor vrouwelijke drugs-en drankverslaafden en daklozen. In maart 2009 startte ik met die bouw. De feestelijke dag van de inwijding was op 11 april 2010. We waren er dus bij! Het centrum werd opgericht op 2 km. van de dorpskom, te midden een prachtige natuur en ook te midden een honderdtal volkshuisjes, gebouwd door het gemeentebestuur. Deze zijn bestemd voor zeer arme arbeidersfamilies. Aangezien ons nieuwe opvangcentrum zal bewoond en geleid worden door een zustergemeenschap (Zusters van de Barmhartige Samaritaan) was het goed te bouwen te midden die volkshuisjes, om zo aan de zusters de kans te geven om pastoraal werk uit te oefenen voor die mensen ook en niet alleen voor de patiënten van het centrum.
Het feest begon met een Eucharistieviering in open lucht. Deze werd voorgegaan door de plaatselijke bisschop (van Guexupé) Dom José Lanza.Een zeven honderd uitbundige mensen, waaronder ook veel kinderen en jeugd, woonden de viering bij. Opmerkelijk dat er ook zoveel seminaristen aanwezig waren. Het is geweten dat er in Brazilië in die streek van de Staat Minas Gerais veel roepingen zijn voor het priesterschap. Elk jaar in de drie geburen bisdommen samen ongeveer 15 priesterwijdingen.
Echt iets aanmoedigend!
Het thema van de viering en van het feest was “De parabel van de barmhartige Samaritaan", waarrond de bisschop een aangrijpende homilie gaf. Na de misviering de ontroerende inwijding van de gebouwen. Onvergetelijk mooi. Er werd nog lang nagepraat, ook met de 5 aanwezige Belgische gasten. Voor mij was dit wel het mooiste paasgeschenk van de laatste jaren.
In de volgend dagen zijn de zusters dan verhuisd samen met reeds 7 patiënten. Ze zaten al geruime tijd in een totaal vervallen barrak, en nu konden ze naar hun nieuwe "thuis" gaan. De vreugde straalde van hun gezichten. Het nieuwe centrum heeft een maximumcapaciteit voor 30 opnames.
Qua bouw was het project dus "af", maar de definitieve inrichting ervan heb ik nog gespreid over 2010, waarvoor DE BRUG mij 1.525,- Euro heeft geschonken. Dit heb ik "in de hand" naar Brazilië meegenomen en aan de Stichting Bom Samaritano overhandigd, wat onmiddellijk is verbruikt voor de eindafwerking en eindinrichting. In naam van de 5tichting dank ik DE BRUG voor de zoveelste steun.
In de weken die volgden op dat grote feest kreeg ik de tijd om de zovele reeds opgerichte projecten nog eens te gaan bezoeken en aanmoedigen. Wat me verheugt is te mogen vaststellen hoe zelfbedruipend ze werken.
Het minder goede dat gebeurd is tijdens mijn reis naar Brazilië is dat ik echt ging sukkelen met mijn gezondheid. Na veel geloop naar dokters, urologen en hospitalen, kwam men tot de vaststelling bij een scanner dat ik "neurite peri-prostitica" had opgelopen na een injectie, die ik in maart in België had gekregen, zogezegd om de tussenperioden van het wateren meer te spreiden. Drie jaar geleden werd ik in Antwerpen aan de prostaat geopereerd. Die neurite is zeer pijnlijk. Bij het spuiten had men dus het zenuwstelsel van de prostaat geraakt. Zowel in België als in Brazilië zeggen de dokters dat ik nog wel een jaar met die pijnen zal rondlopen.
Ik heb er nog veel last van. In feite kan men daartegen alleen maar pijnstillers gebruiken en voor de rest vitaminen B.12 om het zenuwstelsel proberen te regenereren.
Ik ben op 10 mei naar België terug gekomen en heb ook hier in feite altijd gesukkeld, hoewel er de laatste dagen blijkbaar wat beterschap optreed, wellicht door het nemen Van benypro, een natuurmiddel.
Ik wacht ietwat bang af. En ook met de geopereerde rechterknie gaat het weer niet zo goed. Daar werd ik in oktober verleden jaar van geopereerd door een artroscopie.
Omwille van mijn verzwakte gezondheidstoestand heb ik dan beslist van voor 2011 geen nieuwe projectindiening te doen bij DE BRUG.
Zeker ietwat jammer! Ook rekening houdend met mijn ouderdom (77) meen ik dat ik moet gaan afremmen, zeker voor Brazilië. Het wordt trouwens moeilijker om lopende projecten nauwkeurig op te volgen en daarvan verantwoorde aanwending van steungelden af te leggen.Derhalve dien ik bij DE BRUG geen projecten voor Brazilië meer in. Voorzeker zal ik, zolang ik enigszins kan, DE BRUG blijven steunen. Graag bied ik haar eventuele mogelijke diensten aan. Het is moeilijk om DE BRUG voldoende te danken voor het vele dat ik aan steun van haar mocht ontvangen. De Brug steunde mij vanaf 1991, dus TWINTIG JAAR, wat concreet 27.000,- Euro financiële steun inhield.k'Heb er heel veel mee kunnen doen, in meer dan tien projecten. Dat alles ten voordele van noodlijdende mensen. Mede in hun naam druk ik het lofprijzend uit:

DANK, VEEL DANK! En dat jullie, edelmoedige mensen van DE BRUG, verder nog veel mooi werk mogen doen en ondersteunen in die Wereldwijde wereld.
Ik blijf jullie genegen en dankbaar.

Correspondent: Guy Verpoten

Brasil – 27 juli 2010

Eindelijk kom er toe U de documenten "Projectopvolging (formulier A) -Werkjaar 2009 keurig -zo denk ik- ingevuld te bezorgen.
Wegens zwakke gezondheid duurde het dit keer langer dan gewoonlijk.
Zoals ik U telefonisch liet weten gaat het toch niet goed met mijn gezondheid. Hierbij voel ik dat "afbouwen" stilaan gewenst is.
Derhalve doe ik geen nieuwe aanvraag ter ondersteuning van een Project voor 2011. 'k Zou nog veel projecten willen uitvoeren, maar best is van niet aan iets nieuw te beginnen. Dit is ook een kwestie van gewetensvol handelen. Als men een Project opzet moet men het kunnen opvolgen, begeleiden en allemaal financiee1 te verantwoorden. Ik wil eerst nu mijn gezondheid beter verzorgen en mij schikken naar Gods wil.
Denkelijk kunt U hiervoor samen met de hele Bruggemeensehap begrip opbrengen.
Ik voel er me echt toe verplicht wan "dank U”te zeggen aan het Bestuur en de Familie van DE BRUG voor het vele dat men voor mij en mijn mensen in Brazilië gedurende zovele jaren heeft gedaan. Van harte "dank".
Graag zou ik mijn wens willen uitdrukken dat U -bv. langs het boekje van DE BRUG- en op uw vergadering mijn dank voor dat alles zou overmaken.
Hopelijk schrijf ik later nog wel eens een artikeltje voor het boekje van DE BRUG. Dat is althans mijn voornemen. Eerst moet ik nu mijn gezondheid proberen te herwinnen.
'k Wens U en de hele Brugfamilie het allerbeste toe.

Correspondent: Guy Verpoten

Brazilië – 1 januari 2009

Hierbij enkele foto’s van mijn lopende project in Brazilie-Campestre. Ze werden genomen in begin december 2010. Ondertussen zijn van die bouw de deuren en vensters ook al geplaatst.
De foto’s betreffen dus het project "Bouwen inrichting van een opvang- en recuperatiecentrum voor vrouwelijke drug- en drankverslaafden en daklozen" in Campestre M.G. -Brazilie. Dit project startte ik qua bouw in maart 2009. Het wordt op 10 april a.s. ingehuldigd en meteen onmiddellijk in gebruik genomen. Een tiental vrouwen zullen het dan al gaan bewonen, terwijl we dat trapsgewijs kunnen opdrijven naar 30 (maximum) opnames. Deze vrouwen verblijven momenteel in een zeer vervallen gebouw in Campestre, eerder een krot. Ze zullen vanaf april in een fatsoenlijke menswaardige "thuis" terechtkomen. Dit zal ongetwijfeld ook bijdragen tot hun recuperatie.
Zoals ik U in mijn laatste briefwisseling en ook in mijn recente contactbrief van 18 december '09 meedeelde zal ik voornoemd project ook spreiden over 2010, nl. voor de eindafwerking (bijbouw) en eindinrichting. lk ben er zeer blij om dat het bestuur van DE BRUG dit reeds heeft willen goedkeuring ter ondersteuning.
Graag wil ik aanwezig zijn op de Algemene Vergadering van vrijdag a.s. 15 januari. ‘k Vind dat altijd heel tof! Tot weldra dan.

Correspondent: Guy Verpoten

Brazilië - 18 december 2009

Als ik van uit mijn kamer in Wereldmissiehulp door het venster kijk zie ik alles mooi bedekt met een wit sneeuwtapijt. In de natuur is er wel kerstsfeer te vinden. Dat het zo ook moge zijn in het hart van de mensen. Ik wens aan de hele DE BRUGfamilie een zalig kerstgebeuren toe, aan de directie en alle sympathisanten. Dat het voor jullie ook een voorspoedig nieuw jaar moge worden. "Paz e Amor", zo klinkt het alom in Brazilië. Vrede en Liefde ! Van harte wens ik het jullie toe.
Dat het Licht van de helle ster van Bethlehem jullie veilig moge geleiden op de zoektocht naar Vrede, Vreugde en Voorspoed, en niet in het minst gezondheid. Met een stil gebed onderschrijf ik deze wensen.
Ikzelf ben nog altijd herstellende van de rechterknieoperatie. Op 29 oktober onderging ik een artroscopie. Het herstel verloopt moeilijk en traag. Of heb ik weer geen geduld genoeg? Wellicht onderschat ik ook mijn leeftijd (76). Wel leef ik van de hoop! Van harte wil ik alle mensen van DE BRUG bedanken voor hun meeleven en meevieren van mijn gouden priesterjubileum, in Averbode en in Boechout. In Brazilië (in Bandeira do Sul, waar ik 15 jaar pastoor was) heeft men het op 26 juli feestelijk en mooi gevierd. Natuurlijk mocht ik er zelf bijzijn, samen met 5 Vlaamse vrienden uit Brecht en Wuustwezel. De bisschop kwam meevieren, maar liet mij voorgaan in de Eucharistieviering, geconcelebreerd met nog 6 andere priesters, de pastoors uit de gebuurtenparochies. Mijn vrienden viel het op dat vijf van die priesters toch zo jong waren. Zoiets konden ze natuurlijk in België niet meer voorstellen. Inderdaad zijn er in Brazilië zeer veel priesterroepingen, vooral in de staat Minas Gerais. Het bisdom Guaxupé, waar mijn parochie toe behoorde, had laatste vijf jaar 20 priesterwijdingen, en dat alleen al van de seculiere clerus. En zo is het ook in de naburige bisdommen van Minas Gerais. Een jonge kerk en daarbij ook dynamisch!
Ik sta er echt op om op 3 april voor vijf weken naar Brazilië te mogen vertrekken. k' Zal weer vergezeld zijn van 4 vrienden van hier, waaronder de directeur Luc Demullier van Wereld-Missiehulp.
Zij willen het projectenwerk zien en kennis maken met de bruisende Zuid-Amerikaanse kerkgemeenschap.
Het is de bedoeling om op 10 april ons lopende project in Camp Estre in te huldigen. Het betreft de oprichting van een vrouwencentrum voor drug- en drankverslaafden. Meteen zal het centrum ook worden in gebruik genomen, althans al voor de opname van een vijf tiental patiënten, terwijl het centrum een capaciteit zal hebben voor 30 opnames. Het project is nog wel gespreid over 2010, want er moet nog t'een en ander aangebouwd worden en verder ingericht. Zo moet voor 2010 worden voorzien :
1. Aanbouw van een dubbelgarage (één voor administratie en één voor hulpverlening - ambulance).
2. Aanbouw van een wasserij.
3. Aanbouw van overdekte rust- en recreatieruimte voor patiënten.
4. Aanleg van kleine boomgaard.
5. Aanleg van een moestuin.
6. Aanleg van parkeerterrein.
7. Verdere inrichting van keuken, refter, sanitair en dormitoria.
8. Inrichting van naaizaaltje en werkruimte.
9. Inrichting van recreatieruimte.
10. Voorzien (boren) van een artesische waterput (poço artesiano), wat absoluut noodzakelijk is.
Voor deze definitieve afwerking en inrichting heb ik dan ook de steun van DE BRUG gevraagd voor 2010. k' Was er dan ook heel blij om te vernemen dat dit projectvoorstel voor 2010 door DE Brugdirectie werd genoteerd (cfr. boekje jaargang 33-no 4-2009). Eénmaal dit in 2010 verwezenlijkt word, zal het project van onze kant "af" zijn en ook zelfbedruipend, want de uitvoerende organisatie, nl. de "Stichting Barmhartige Samaritaan" (Fundaçao Bom Samaritano) van Campestre voorziet zelf in het nakomende onderhoud en de uitbetaling van wedden.
'k Weet wel dat er nog veel werk aan de winkel is! In alle geval blijft het nog steeds boeiend en de zon staat nog niet op zijn hoogste punt, noch hier, noch in Brazilië, in feite nergens.

Correspondente: Guy Verpoten

Brazilië – 3 september 2009

Zoals in mijn vorige brief van 09 juli vermeld, zou ik op 22 juli voor drie weken naar Brazilië vertrekken. Vijf mensen uit Brecht en Wuustwezel zijn met mij mee geweest en hebben naast enkele toeristische trips ook onze talrijke projecten bezocht en bewonderd.
Op woensdag 22 juli zijn we nog voor het opkomen van de zon van Zaventem naar Schiphol gevlogen, en daar namen we een Airbus van KLM om met een non-stop van 13 uur vlucht en zonder turbulenties diezelfde dag nog toe te komen in Sao Paulo. Daar werden we opgewacht door een vijftiental vrienden uit verschillende dorpen van het Minasbinnenland. We hadden samen bijna 250 kilo bagage bij, allerlei spullen om aan de kinderen uit te delen en om families blij te maken, waar we gastvrij zouden gaan ontvangen worden. 's Avonds laat kwamen we toe in de pastorij van Bandeira do Sul waar ik 15 jaar pastoor was. Een stralende Pater lsmael (29 jaar) bracht ons naar de gezellige kamerkes. Wie hebben geslapen als marmotjes. En ook al was het winter, de temperatuur was heerlijk.
's Anderendaags bezochten we het Hospitaal "Dona Paulina Damen-Kockx", mijn grootste project. Na veel crisissen te hebben doorworsteld marcheert die kliniek nu goed, dank zij een maandelijkse investering van 25.000 - dollar vanwege het gemeentebestuur, dat vroeger alle medewerking weigerde omdat de toenmalige burgemeester de hand niet kon leggen op de kliniek. Ons bezoek aan de kliniek vulden we aan met een bezoek aan het mooie "Mortuarium Pedro Damen". Nadien nog een bezoekje aan de Rotterdamse priester Antonio Van Baalen, die zijn appartement in Rotterdam, verkocht om zich in zijn oude dag als missionaris terug te trekken tussen de Braziliaanse koffieplukkers. Verstandig man!
Dan kwam die avond voor mij de grote verrassing. Pater lsmael had me gevraagd om 's avonds met hem te concelebreren, want "de mensen" wilden dat. En dan werd ik geconfronteerd met een bomvolle kerk mensen, met de sympathieke Bisschop Dom José Lanza en met nog 7 priesters uit de omliggende parochies van Bandeira, waarvan 5 jonger waren dan 33 jaar. Ja, zo'n jonge en zo'n talrijke clerus! Wat is Vlaanderen op dat vlak "arm" geworden! Het was een prachtige eucharistieviering om mijn gouden priesterjubileum te vieren. De bisschop vroeg dat ikzelf in de dienst zou voorgaan en de homilie zou verzorgen. Ontroerd heb ik dat gedaan.
Om mijn vijf medereizigers ook toeristisch wat te doen genieten zijn we enkele dagen naar de stad Ouro Preto geweest, de "goudstad", waar de Portugezen zich rijk hebben gemaakt ten koste van de zovele duizenden slaven die uit Afrika werden ingevoerd. Duro Preto is in feite besmeurd met zweet en bloed van de slaven. Trieste bladzijden uit de Braziliaanse koloniale tijd!
Dan zijn we een tiental dagen rondgetrokken in de omliggende dorpen van Bandeira do Sul om er de talrijke uitgevoerde projecten te bezoeken en aan te moedigen. Het deed deugd te mogen vaststellen hoe die projecten "zelfbedruipend" zijn en zich knap ontwikkelen.
De financiële steun van "DE BRUG" heeft hiertoe flink bijgedragen en blijft zo belangrijk.
Nogmaals dank aan "De Brug" voor de steun voor het werkjaar 2009, de 1.650,00 Euro, die ik "in de hand" overvloog en heb overgemaakt aan de Stichting Bom Samaritano (Barmhartige Samaritaan) in Campestre. Het wordt er besteed aan de bouw van een "Opvang en recuperatiecentrum voor drug- en drankverslaafde vrouwen". De mannenafdeling is reeds gebouwd en ingehuldigd op 11 oktober 2008.
Voor 2010 vroeg ik aan DE BRUG steun voor de verdere afwerking en inrichting van dat centrum, dat een maximumcapaciteit zal hebben voor 30 opnames. Eerlang zal ik enkele foto's aan De Brug doen geworden over die bouw, die reeds op dakhoogte staat. Het vlot zeer mooi en we voorzien de inwijding ervan voor april 2010, hoewel we dan nog voor verdere inrichting zullen moeten werken. Hoopvol kijken we de toekomst tegemoet.
Op 16 augustus kwam ik gehandicapt uit Brazilië terug. Enkele dagen tevoren zakte ik door mijn rechterknie, met verschrikkelijke pijnen. De kwaal herhaalde zich meermaals. Zo kwam ik dan met KLM terug in een rolstoel! Weer een ervaring rijker, …maar geen plezante. Volgens een orthopedist in de Eeuwfeestkliniek zal een prothese (nieuwe knie) onvermijdelijk zijn. Voorlopig lappen ze me op met cortisone. We proberen ons recht te houden met één kruk… om op 12 september in de abdij van Averbode mijn gouden priesterjubileum te vieren. Dank omdat De Brug er ook zal zijn om mee te vieren.
Aan moed ontbreekt het ons nog niet. Graag zou ik mijn werk in Brazilië nog willen verder zetten… en ook bij Wereldmissiehulp, waar vele scholen voor dit nieuwe schooljaar weer een aanvraag deden om te komen getuigen over solidariteit. En dat doe ik graag.

Correspondente: Angela Blancke

Brazilië — 9 juli 2009

Alvorens op 22 juli a.s. naar Brazilië te vertrekken wil ik nog graag even dit contact opnemen met alle vrienden van "De Brug". Mijn laatste brief dateert immers reeds van 26 oktober 2008. 'k Heb enorm veel werk gehad bij Wereld-Missiehulp, waar ik -zoals U weet- inwoon.
Er waren dit schooljaar veel scholen te bezoeken voor de solidariteitsanimatie. Wel wat vermoeiend als ik dan dagen lang en de hele dag kinderen moet ontvangen in onze "missiebus" of hun klassen ga bezoeken. Toch plezant en aanmoedigend te mogen vaststellen hoe die kinderen van het Lager Onderwijs open staan voor een solidariteitsboodschap. Vaak word het dan ook een stuk vormende catechese of evangelisatie. De kinderen luisteren geboeid naar verhalen rond onrecht en armoede. Zij hunkeren naar een wereld van liefde en rechtvaardigheid, waarbinnen het voor alle mensen goed is om te leven. Het is dan ook niet te verwonderen dat die jongeren heler hopen goede kleren, schoenen, schoolgerief, droge voeding enz. inzamelen. Ook veel jeugd en vormelingen komen bij Wereld-Missiehulp in Boechout op bezoek. Ook voor hen geef ik vaak rondleiding of getuigenis. Echt plezant werk.
Ook dit jaar mocht ik aanwezig zijn op de Algemene Vergadering van "De Brug" in Heide-Kalmthout op vrijdag 16 januari. Zoals de vorige keren was ook deze vergadering weer zo zakelijk, concreet en boeiend. Vele projecten kwamen er ook aan bod, wat voor mij inspirerend is voor mijn eigen projecten in Brazilië. Een dikke proficiat voor de directie van de Brug en voor de zovelen die zich inzetten om van DE BRUG een steunpilaar te maken voor de talrijke projectondernemers in die Wereldwijde Wereld.
Langs dit schrijven wil ik DE BRUG bijzonder danken voor de mooie gift van Euro 1.650,00, die mij voor het werkjaar 2009 op 11 februari ll. "in de hand" werd overgemaakt. Op 22 juli a.s. zal dat bedrag met mij de plas overvliegen en ginds overgemaakt worden aan de "Stichting Bom Samaritano" (Barmhartige Samaritaan) van Campestre in Minas Gerais.
Vijf vrienden zullen mij op die reis vergezellen, waarvan drie universitairen uit Brecht. Zij willen mijn projectenwerk in Brazilië eens van dichtbij zien en ook meemaken. Op 17 augustus komen we dan terug in de heimat aan.
Ik sta er echt weer op om voor enkele weken naar Brazilië te gaan, ook al wordt het fysiek al wat moeilijker. Het is niet onze bedoeling om aan toerisme te doen. We willen de talrijke reeds uitgevoerde projecten bezoeken, zoals volkshospitaaltjes, kinderkribben, gehandicaptenscholen, straatkinderencentra enz., en dat in verschillende dorpen nabij Sao Paulo (Pirapora do Bom Jesus) en in Minas Gerais, waar ik lange tijd pastoor was in Bandeira do Sul, in het hartje van de koffiestreek.
Zo kijk ik met spanning uit naar ons bezoek aan de "Bom Samaritano" in Campestre. Het betreft de "oprichting en inrichting van een opvang- en recuperatiecentrum voor drug- en alcoholverslaafden en dakloze straatbewoners". Het gaat om een dubbele afdeling, nl. één voor mannen (capaci teit voor 50 à 60 man) en één voor vrouwen (maximum 30 vrouwen). De te bebouwen oppervlakte bedraagt voor de mannenafdeling 605 m² en voor de vrouwenafdeling 470 m². Het centrum voor de vrouwen word gebouwd nabij het centrum van Campestre, op ongeveer 12 km. van de mannenafdeling.
Het project gaat uit van de Fundaçao Bom Samaritano, een weldadigheidsinstelling genoemd BARMHARTIGE SAMARITAAN, geleid door ongehuwde leken (mannen en vrouwen), die de spiritualiteit van Sint Franciscus
van Assisi volgen, in feite een soort charismatische beweging. Zij doen prachtig werk, bijzonder voor de armen, zieken en ouderlingen.
De financiële steun van DE BRUG voor 2009 en 2010 word integraal en uitsluitend besteed aan dit project. De bouw van de mannenafdeling is ingehuldigd op 11 oktober 2008, maar we zijn nog druk bezig met de inrichting. De gelden van DE BRUG worden aangewend voor bouw en inrichting van beide centra, maar niet voor onderhoud of uitbetaling van personeel. Hiervoor staat de Stichting Bom Samaritano in.
Reeds een veertigtal mannen zijn al opgenomen in hun centrum, en dit bij systeem van dag- en nachtopvang. Voor hun onderhoud en zelfs productie naar buiten toe bewerken zij een stuk grond van 5 ha, dat door een grootgrondbezitter van Campestre werd geschonken. Men doet aan tuinbouw, bewerkt groentetuin , kweekt koffie- en eucalyptusplantjes en ook heeft men wat melkkoeien aangekocht.
Ondertussen is men in maart van dit j aar al kunnen starten met de bow van de vrouwenafdeling. Toch had men met heel wat problemen af te rekenen omwille van de langdurige en hevige stortregens, die nu gelukkig voorbij zijn. Nu vlot de bouw goed. Het zal wel iets knap worden. De bouw zou in april volgend jaar worden ingehuldigd, terwijl de inrichting tot eind 2010 klaar moet zijn. Voor 2010 vraag ik dus aan de BRUG om dit project mede ter harte te nemen. Bij voorbaat dank daarvoor.
Het zal me weer deugd doen om dit dubbele project enkele weken van dichtbij te kunnen volgen. In een volgende brief kom ik er wel op terug.
Meteen nodig ik de hele BRUG-familie uit om mijn gouden priesterjubileum te komen meevieren op 12 september as. in de abdij Van Averbode U bent uitgenodigd op de eucharistieviering om 10.00 uur in de abdijkerk en nadien ook op de receptie die op 't voorpiein van de abdij zal plaatsvinden (bij slecht weer zal dat in de kloosterpanden gebeuren). Ik heb veel redenen om God, familie, vrienden en weldoeners te danken voor zoveel goeds dat ik tijdens die 50 jaar priesterleven mocht ontvangen. Daarvan schonk ik 41 jaar aan de mensen in Brazilië. Het was boeiend en in feite blijft het nog steeds boeiend. De zon staat nog niet op zijn hoogste punt!
Abraço carinhoso! Broederlijke omhelzing.

Correspondente: Angela Blancke

België – 12 november 2008

Wereldmissiehulp slorpt weer het grootste deel van mijn vrije tijd op.
Het is nu voor mij zeer druk in de scholen van het Lager Onderwijs. Vooral in West Vlaanderen heb ik de laatste weken heel wat aan animatie gedaan, animatie tot solidariteit. Plezierig werk is dat. De kinderen staan zo echt open voor een boodschap van bevrijding van de armen uit armoede en onrecht. En nu kon ik mijn verhalen ook nog wat aantrekkelijker maken omdat ik zopas terug "thuis" ben van een kort verblijf in Brazilië. En daar is weer heel wat gebeurd! Veel mooie dingen heb ik er beleefd.
Ik vertrok op 03 oktober om reeds op 14 oktober weer te keren. Ik liet me vergezellen door Lydia Leys, echtgenote van mijn propagandist Louis Jansen uit Wuustwezel, en door mijn oudste zus Wiske, die in Zundert woont. Mijn zus maakte voorzeker dé reis van haar leven mee. Ruim een jaar geleden liet zij twee nieuwe heupen steken. Bijgevolg zit zij voor langere afstanden in een rolstoel. Ondanks die handicap wilde ze absoluut mee naar Brazilië gaan. Ikzelf had er voor haar meer schrik van, maar 't is fantastisch goed geweest, ook al is tachtig geworden.
Dit keer vlogen we met de TAP, Portugese maatschappij. Mijn zus heeft de beste verzorging gekregen. Ik verkoos met de TAP te vliegen omdat daardoor de reis bijna twee uur kon ingekort worden. Dan was het toch nog 10 uur vliegen van Lissabon naar Sâo Paulo, na een vlucht van drie uur van Zaventem naar Lissabon. Nooit had ik zo'n grote vertraging meegemaakt. Acht uur vertraging bij de heenreis en vijf uur bij de terugreis. Voor mij was het bijzonder vermoeiend. In Lissabon moest er heel wat onverwachts geregeld worden. Goddank spreek ik dan Portugees. De vlucht in zich verliep zonder turbulenties.
In Sâo Paulo werden we opgewacht door een paar mensen van het Centrum "Barmhartige Samaritaan", waarvoor we het nieuwe opvangen recuperatiecentrum voor drug- en drankverslaafden gingen inhuldigen. Van Säo Paulo naar Bandeira do Sul, mijn ex-parochie, werd het een nachtrit van 5 uur. Onderweg heb ik schier niets gezien maar wel goed geslapen. Zus Wiske zei me dat ze ondanks de duisternis genoten had van het prachtige landschap… ‘t Was wel bij maanlicht.
De volgende dagen zijn we van het ene project naar het andere getrokken, ruim twintig. Overal was er een feestelijke ontvangst. Ja, die Brazilianen zijn zo'n opgeruimde gastvrije mensen. En dan die artistieke shows van de 4 gehandicaptenscholen die ik er in de Staat Minas Gerais heb gebouwd. Ontroerend mooi. Zo danste men er met een eenjarige drieling, alle drie gehandicapt geboren uit een gehandicapt moederke van vijftien jaar… verkracht door een dronkaard. Die kindjes zijn nu opgenomen in mijn gehandicaptenschool van Campestre.
En Campestre was feitelijk het doel van onze reis. Men startte er in 2005 met de bouw van een "Opvang- en Recuperatiecentrum voor drug- en drankverslaafden en dakloze straatbewoners", een mannenafdeling. Hierover schreef ik al in het vorige nummer van DE BRUG. Zeer bezielde charismatische jongeren (4 jongens en 4 meisjes) namen daarvoor het initiatief, gedreven door de spiritualiteit van Sint Franciscus van Assisi. Het centrum heeft een capaciteit van 50 à 60 opnames. Begin dit jaar ben ik ingegaan op het verzoek van die jongeren om hen financieel te helpen. Ongetwijfeld een mooi en zinvol project. Dit jaar heb ik de financiële steun 1.950,- Euro nog moeten besteden aan de inrichting van het "HUIS VAN HOOP" voor de straatkinderen in Pirapora do Bom Jesus. Maar van nu af zal mijn aandacht en financiële steun gaan naar dat "opvang- en recuperatiecentrum", gespreid over twee jaar, 2009 en 2010.
Van harte dank ik DE BRUG omdat zij dit nieuwe project al heeft goedgekeurd voor 2009. Het zal ook gespreid worden over 2010. Voor 2009 gaat de steun naar naar de INRICHTING van voornoemd centrum, dat qua bouw in mijn aanwezigheid is ingehuldigd op 11 oktober l.l. Het betreft hier de afdeling voor mannen.
Voor de afdeling voor vrouwen is deze dagen de grond (1.000 m²) aangekocht.
Ook met de bouw daarvan gaat men eerlang starten. De volledige inrichting hiervan zal lopen tot en met 2010.
De inhuldiging van de mannenafdeling was een groots uitbundig feest.
De plaatselijke bisschop, Mgr. José Lanza en nog vijf concelebranten gingen voor in een Eucharistieviering voor 1.500 enthousiaste altijd maar zingende mensen. De aanwezigheid van een dertigtal drug- en drankverslaafden maakte veel ontroering los. Voorzeker loont het echt de moeite om zich verder te blijven inzetten voor het knappe werk van deze "stichting Barmharrige Samaritaan" -"Fundaçâ Bom Samaritano". Voor DE BRUG is het ongetwijfeld ook een grote eer om dit project verder te blijven steunen. Voor het komende jaar dragen we ons steentje nog verder bij om het Centrum vollediger in te richten. En dan schakelen we over naar de oprichting en inrichting van de vrouwenafdeling. Die moet ook helemaal klaar zijn tegen het einde van 2010. Ook daar gaan we samen iets mooi van maken.
Op 12 oktober zijn we van Bandeira do Sul doorgereisd naar Pirapora do Bom Jesus, waar we de verschillende projecten bezochten. Topmomenten waren ons bezoek aan het "Huis van Hoop", bestemd voor de straatkinderen. Met de steun van DE BRUG voor 2008 heb ik daarvoor nog heell wat pedagogisch materiaal kunnen aanschaffen. Onvergetelijk was ons bezoek aldaar aan de straatmeisjes en hun arme moeders, die er mee komen genieten van opleiding voor keuken- en naadactiviteiten.
‘s Anderendaags zijn we vermoeid maar diep tevreden naar België weergekeerd. 't Was echt weer de moeite geweest. Samen met mijn weldoeners wil ik me verder nog blijven inzetten voor het goed van die Braziliaantjes. Ik herhaal dat de zon nog niet op zijn hoogste punt staat!

Correspondente: Angela Blancke

België – 26 oktober 2008

Graag even dit contactje met U.
Dank voor n° 4 -2008 van ‘De Brug’. Dank ook voor de opname van mijn laatste contactbrief. En bijzonder veel dank omdat U mijn Project voor 2009 reeds heb willen goedkeuren voor ondersteuning, nl. Oprichting en inrichting van een centrum voor drugs- en drankverslaafden en dakloze straatbewoners in Campestre- M.G.-Brasil.
De financiële steun van ‘De Brug’ van het lopende jaar werd besteed aan de verdere inrichting van het straatkinderencentrum "Huis Van Hoop" in Pirapora do Bom Jesus.
Ondertussen begon ik reeds met de oprichting van een Centrum voor drugs – en drankverslaafden. In feite is het voor gebruikname reeds opgericht en ik wijdde het in op 11 oktober l.l. Wel moet het nog verder worden ingericht, en bij zoiets komt natuurlijk heel veel kijken. Ik breid het project verder uit
tot de oprichting en inrichting van een vrouwenafdeling voor diezelfde doelstellingen. Hiervoor kopen we eerlang een terrein aan van 600 m² en dan beginnen we zeker in het begin van 2009 met de bouw van het Centrum. Dat project zal lopen tot een stuk in 2010. Het ligt dus gespreid over twee jaar. 2009 zal door de bouw in beslag worden genomen en 2010 voor de verdere inrichting.
Van harte dank ik ‘De Brug’ voor de deugddoende ondersteuning. Hierbij bezorg ik U enkele foto’s van de bouw (en inwijding) van de mannenafdeling van dat Centrum voor Opvang en recuperatie van drug- en drankverslaafden. Denkelijk zijn deze foto’s welkom in het archief van DE BRUG.
‘k Vond het ook wel fijn dat ik op 17 oktober l.l. in Kalmthout een avondconferentie mocht geven over gehandicapten en straatkinderen in Brazilie. ‘De Brug’ had mij naar 't schijnt daarvoor aangewezen. ‘k 'Vond het voorzeker een geslaagde avond. Hopelijk hebben de aanwezigen er ook iets aan gehad.
En verder steeds tot jullie dienst!

Correspondente: Angela Blancke

België – 28 mei 2008

Ik ben weer terug thuis bij Wereldmissiehulp na vijf weken Brazilië. Graag vertel ik iets over de reis en het verblijf ginds. Er is heel wat gebeurd. 'k Heb mooie dingen meegemaakt, hoewel ik ziek ben vertrokken. Verleden jaar had ik ook al pech. Toen zat ik erg verveeld met dat prostaatprobleem. Toen ik in België aankwam, moest ik dringend geopereerd worden in Antwerpen. Dat was in juli. Heel wat verwikkelingen moest ik toen doorworstelen, maar goddank was het goedaardig en ik kwam er bovenop. Dit keer hoopte ik bespaard te blijven van ziekteperikelen, maar zo was het niet. Toch vertrok ik.
Op 21 maart (Goede Vrijdag) reisde ik 's morgensvroeg af naar München en daar nam ik een vlucht met Lufthansa naar Sao Paulo. Dertien uur vliegen. Alles verliep zonder erge turbulenties. 'k Was niet gezond vertrokken en in Campestre (Brazilië) stond Dr. Zenun, specialist en chirurg me op te wachten om zo nodig dadelijk grondige onderzoeken te doen, wat later ook zou gebeuren.
Na een vermoeiende reis verbleef ik eerst enkele dagen in Pirapora do Bom Jesus (São Paulo), waar ik vroeger 25 jaar actief was. Vanaf 1973 zette ik daar mijn eerste sociale projecten op, waarvan het waterfilter- en beddenproject het belangrijkste en mooiste was. Nu was het dan weer zo plezierig al dat werk opnieuw te mogen bezoeken en aan te moedigen. Zo was mijn bezoek aan het straatkinderencentrum: 'Huis van Hoop', dat ik verleden jaar op 9 juni inhuldigde, diep ontroerend. De bouw van dat 'Huis voor Hoop' heeft 'De Brug' gesteund in 2007 en de steun van € 1.950, die ik van 'De Brug' kreeg en in de hand nu kon meenemen, heb ik dankbaar besteed aan de verdere inrichting van dat centrum. Het betreft dus de toelage van 2008. Want er moet nog wel 't één en 't ander ingericht worden, vooral op pedagogisch vlak. Nogmaals dank ik 'De Brug' voor de toelage van 2008.
Het project marcheert fantastisch goed en dat allemaal op 'eigen pootjes'. 't Is zelfbedruipend! De plaatselijke dynamische burgemeester Raul en zijn sociaal gedreven vrouw Andtéia, zijn voor dat 'Huis van Hoop' één en al toegewijd. Ruim 150 straatkinderen, jongens en meisjes en ook gehandicapten, worden er, bij systeem van 'dagopvang', geleid en gevormd. Men ontwikkelt er allerlei vormende en zelfs professionele activiteiten. Echt schitterend werk!
In Pirapora ben ik dan nog een bezoek gaan brengen aan de andere reeds uitgewerkte projecten, zoals aan de kinderkribbe, het opvangcentrum voor ouderlingen die men van de straat heeft opgevangen, en ook het kleuterschooltje Emei, dat de naam heeft van mijn moederzaliger. Hemelse deugd heb ik er aan beleefd.
De tweede dag na Pasen kwamen vrienden uit Bandeira Do Sul, mijn ex-parochie gedurende 15 jaar, mij ophalen. Dan was er 's avonds een uitbundig volksfeest voor zo'n 150 mensen, waaronder ook veel armen. Men genoot er van een lekker avondetentje met rijst, bruine bonen en gebraden kip en fruitmix. Dat alles met Braziliaanse sambamuziek. Echt knap!
Maar dan werd de pater steeds zieker. En toch moest ik natuurlijk aanwezig zijn op de plechtige inhuldiging van de nieuwe mammografieafdeling in de Santa Casa-kliniek van Campestre, want daarvoor was ik in feite naar Brazilië afgereisd. We concelebreerden met drie priesters. (t Was al vreugde wat de klok sloeg. Die nieuwe memmograaf werd bekostigd door het Nederlandse Jurgenfonds. De inhuldiging had plaats op 30 maart, een zonovergoten dag.
De dag na de inhuldiging werd ik in de Santa Casa-kliniek voor drie dagen opgenomen. 'k Werd door Dr. Zenun en een medisch team grondig onderzocht en doorgelicht. Het probleem zat in de lever. Maag en lever verstonden elkaar nier meer. 'k Had geen te hoog vetgehalte in mijn bloed, maar in de lever zat er des te meer vet opgestapeld. Gewoonweg vetplaten! Een sterk regime werd me opgelegd. Nooit heb ik aan een dokter zo goed gehoorzaamd als nu. Mijn toestand verbeterde al snel en nu voel ik me opperbest. Ik ben al ettelijke kilokes kwijt. Die wil ik niet meer terug. Met het opgelegde regime moet ik me nu flink gedragen!
De laatste drie weken van mijn verlof beleefde ik in Bandeira plezierige en heuglijke dagen. Vaak mocht ik van het jonge pastoorke (slechts 27 jaar) voorgaan in de liturgische diensten, ook dopen en homelies verzorgen. Die pater Ismael is een toffe gast! En dan altijd die bomvolle kerken! En die uitbundige jeugdige kerkzang. Om van te snoepen! Ook in de vijf omliggende dorpen bezocht ik de uitgevoerde projecten, nl. Campestre, Botelhos, Divisa Nova, Machado en Cabo Verde. Vooral mijn vier gehandicaptenscholen ontroerden me.
Na een bezoek aan de nieuwe bisschop van Guaxupé (tot dit bisdom behoort Bandeira) werd ik uitgenodigd om aan de 3de seminaristen-theologanten een conferantie te geven over de 'Sociale Pastoraal in Zuid-Amerika'. Spannend was dat. A propos, in Brazilië zijn er roepingen voor priester- en kloosterleven bij de vleet.
Dan schonk ik aan de schoolbibliotheek van Bandeira 400 nieuwe vormende boeken, boeken waarin de hedendaagse jeugdproblematiek sterk aan bod komt. En of men er blij mee was!
Op 17 maart volgde nog de inhuldiging van een nieuw kinderopvang voor de crèche van Bandeira. Deze kribbe liet ik verleden jaar uitbreiden met 4 klaslokalen. Het park heet 'Parque Agostinho', zinspelend op mijn kloosternaam.
Nu is nog dit grote nieuws. Alvorens naar de heimat terug te keren, nam ik deel aan een bijeenkomst van zeer bezielde jongeren die een paar jaar geleden gestart zijn met het bouwen van een opvang- en recuperatiecentrum voor drugs- en drankverslaafden en dakloze straatbewoners, bestemd voor mannen, en goed voor een capaciteit van 50 à 60 mensen. De groep heet 'Stichting Barmhartige Samaritaan' (Fundaçëo Bom Samaritano). Geïnspireerd door hun bezieler en door de doelstellingen van dit project, ben ik ingegaan op hun verzoek om hen financieel te helpen. Ik ben er stellig van overtuigd dat dit een mooi en zinvol project is. Zij alleen kunnen het niet aan om zo'n omvangrijk project op enkele jaren tijd af te werken. De ruwbouw is wel ver gevorderd, maar dan komt ook nog de inrichting. We gaan het dus mee van de grond helpen. Zij zullen later instaand voor de verdere structurering, voor het onderhoud en de uitbetaling van de lonen. Ik neem nu dit project financieel op mij, samen met hen. Hiervoor vraag ik steun aan Jan en Alleman, ook aan 'De Brug'. Dit is dus mijn project voor 2009 aan 'De Brug' voorgesteld: Verdere opbouw en inrichting van dat centrum. In 2010 zal dan een afdeling voor vrouwen op mijn (ons) programma staan. Hierbij kan ik nog wat vreugde meedelen dat een edelmoedige (die zijn er ook nog) grootgrondbezitter (een koffieboer) 50.000 m² (5 ha) grond heeft geschonken aan die stichting. Die grond zal door de geïnterneerden bewerkt worden en voor eigen onderhoud en voor productie naar buiten toe. Men zal wat vee houden (er lopen al koeikes rond), tuinbouw ontwikkelen, boomgaard aanleggen en koffieplantjes kweken, die de koffieboeren zullen opkopen.
Dit nieuwe project moet lukken! Het kan niet mis!
Mag ik daarvoor nog op 'De Brug' rekenen? Alvast zullen de mensen van 'De Brug-raad' dit project zeker bestuderen. Daarvoor wil ik al danken.
Inderdaad, de zon staat nog niet op zijn hoogste punt.
Vriendelijke groeten van een dankbare vriend.

Correspondente: Angela Blancke

België - 28 februari 2008

Genegen en dankbaar neem ik jullie nog eens contact op alvorens op 21 maart voor 5 weken naar Brazilië te vertrekken.
Vooreerst wil ik proficiat wensen aan het bestuur voor de goede algemene vergadering van 11 januari jl in het parochiecentrum van Heide. Dit keer kon ik er eens bij zijn. Was me dat een goede zakelijke, concrete en efficiënte vergadering. Prachtige en duidelijke overzichten van alles en nog wat. Bij de BRUG is alles klaar en men heeft echt niets te verbergen. Wat een transparantie. Aangehaalde problemen veegt men niet van tafel, maar men zoekt er duidelijk antwoorden op te geven. Op zo’n vergadering blijkt eens te meer hoe omvangrijk en doeltreffend het werk van DE BRUG is. Ook een fantastische organisatie! De nabespreking die op de algemene vergadering volgde was supertof.
Hebt U al nota genomen van mijn nieuw adres? Ik woon nu op PROVINCIESTEENWEG 400, en niet meer op 271. Het blijft dus wel Boechout met postnummer 2530. Uk woon in een soort studio binnen de gebouwen van Wereldmissiehulp. Op 271 was het als het ware het voorgeborchte van de hel (?). Daar was enorm veel storend en stresserend lawaai. Ik vermijd opzettelijk daarover meer details te vertellen. Het belangrijkste is dat ik nu verblijf in een rustige stille woonst. Bovendien kan ik me nog meer inzette voor Wereldmissiehulp. Er is zoveel mooi en zinvol werk te doen. Zo wat van alles animatie in het Lager Onderwijs, ofwel met een expobus ofwel van klas tot klas, en dan telkens per klasuur. De kinderen staan nog echt zo open voor solidariteit. Plezierig is dat. Bovendien begeleid ik regelmatig (elke week een tweetal) groepen kinderen, jeugd en anderen, die hier talrijk op bezoek komen. Ik geef getuigenisvoordrachten, vervul de taak van koster van onze mooie interne kapel en ben ook conciërge.
Voorzeker blijf ik me ook inzetten voor Brazilië. Ik blijf projecten opzetten, vooral op sociaal vlak en in verband met gezondheidszorg voor gehandicapten, straatkinderen, zieken en armen. Het blijft allemaal zo boeiend!
Op 21 maart vertrek ik voor 5 weken naar Brazilië, mijn tweede heimat. Ginds zal ik twee Belgische koppels ontmoeten en begeleiden. Mijn voornaamste programmapunt is de feestelijke inhuldiging van een nieuwe mammografieafdeling in de Santa Casakliniek van Campestre (Staat Minas Gerais) waar ik twee jaar acties voor voerde en ook steun vond bij enkele fondsen in Nederland en België. De inhuldiging gebeurt op 30 maart. Dan kan voor Campestre en nog elf omliggende dorpen onze strijd tegen borstkanker beginnen. Wat maakt het ons blij! ’t Is een onvoorstelbare grote weldaar. Controle en eisen van de staatsgezondheidsdienst hebben het ons niet gemakkelijk gemaakt. Toch konden we het ‘waar’maken.
Al de tot nu toe uitgevoerde projecten ga ik bezoeken, waaronder het Centrum voor (2 ) straatkinderen in Pirapora do Bom Jesus (staat Silo Paulo), genoemd ‘Huis van Hoop’. Hiervoor steunde DE BRUG mij in 2006 voor de oprichting en nu nog eens in 2007 met 1.950 Euro, wat ik nu ‘in de hand’ meeneem voor de verdere inrichting ervan. Ik mocht deze financiële bijdrage reeds ontvangen en dank er van harte voor.
Ik bestudeer nu voor 2008 een nieuw project, nl. de medeoprichting van een opvangcentrum voor drugs- en alcoholverslaafden in Campestre. De bouw is reeds begonnen. Men schonk (een plaatselijke boer) daarvoor 50.000 m² grond, die door geïnterneerden zal bewerkt worden voor tuin- en landbewerking voor eigen onderhoud en ook voor verkoop. Dit project stel ik dus voor aan DE BRUG voor 2008. Hopelijk kan ik hiervoor gesteund worden. ’t Zal schitterend zijn. Na mijn terugkeer uit Brazilië zal ik er wel meer over kunnen vertellen.
Groetjes aan jullie allemaal.

België - 26 juli 2007

Toen ik op 4 juli weer thuiskwam van mijn zes weken verblijf in Brazilië lag nummer 2 van De Brug op mij te wachten. Hoewel ik dit keer zeer vermoeid ben thuisgekomen, na ontzaglijk veel troebelen en ook turbulenties in het luchtverkeer, heb ik het boekje van De Brug toch mee naar mijn slaapkamer genomen en het die avond nog voor een groot stuk gretig gelezen. Mijn aandacht viel op de rake woorden bij de commentaar na de Algemene Vergadering van 12 januari : "DE BRUG brengt mensen samen!... De contacten in verband met de projecten zijn MENSGERICHT! ... Als de energie van de basis komt, lukken alle projecten!... DE BRUG MAG ER ZIJN!... DE BRUG HEEFT EEN ZENDING!..." Rake en aanmoedigende uitspraken. Ik wil er aan blijven meedoen.
Kort na mijn thuiskomst ben ik op 10 juli in de Eeuwfeestkliniek van Antwerpen geopereerd aan de prostaat. Alles is gelukkig goed aardig. Ik zou 3 dagen in de kliniek blijven, maar het werden er 12, omdat onverwachte verwikkelingen kwamen opdagen. Nu ben ik met rust en voor herstel in de abdij van Averbode. Tegen eind augustus zou ik volledig moeten hersteld zijn. Vanuit de abdij schrijf ik deze contactbrief voor De Brug.
Mijn afreis naar Brazilië was in feite een risico. Ik stond er echt op om op 9 juni mijn project "Huis van hoop, voor straatkinderen in Pirapora Do Bom Jesus- S.P." te kunnen inhuldigen. Twee dagen voor mijn vertrek sprak de uroloog van Antwerpen zich uit. Had hij medelijden met mij ? Blijkbaar wel. Wel was hij kordaat : "Dadelijk na uw terugkeer uit Brazilië moet u binnenkomen voor de chirurgische ingreep". Dat beloofde ik hem en het is ondertussen ook gebeurd. Ik vertrek dus op 16 mei. In de luchthaven Cumbica van Sao Paulo stond mijn vriend-uroloog Dr. Zonun mij op te wachten om eventuele medische bijstand te verlenen. Hoewel de reis zeer moeilijk was geweest, had ik toch geen onmiddellijke medische bijstand nodig. Hij was daarvoor wel van 320 km verder gekomen. Toch mooi van die man ! Er stonden nog een twintigtal vrienden uit Bandeira do Sul, Pirapora do Bom Jesus, Campestre en Botelhen te wachten om me weer flink te omhelzen. Wat doet zoiets deugd! We reden dan dadelijk naar Bandeira do Sul (300 km) waar ik ging verblijven in de pastorij bij de nieuwe pastoor Pater Ismael. Het is een pas gewijde priester, 27 jaar, nederige man, sympathiek en dynamisch. Ik verbleef bij hem bijna zes weken, een stukje gouden tijd. In alle liturgische en pastorale diensten mocht ik hem bijstaan. Echt een toffe priester ! Weze terloops gezegd dat er in die streek van Minas Gerais zeer veel priesterroepingen zijn. Op drie jaar waren er in dat bisdom Guaxupé 20 priesterwijdingen en er zijn er nog veel op komst. De Braziliaanse kerk is een bruisende kerk ! Vandaar dat ik er zo echt veel van hou. En zo heeft mijn verblijf in Bandeira do Sul mij echt deugd gedaan, het heeft me opgekikkerd, met al die geanimeerde liturgische diensten... Altijd een volle kerk ... met veel gezang !
Ik bezocht dan al mijn projecten in Bandeira do Sul, Campestre, Botelhen, Machade, Cabo Verde, Divina Nova en Pirapora do Bom Jesus in de staat Sao Paulo. In Pirapora mocht ik dan op 9 juni voorgaan in de plechtigheid van de inhuldiging van het project voor de straatkinderen, het HUIS VAN HOOP ! Het centrum werd gebouwd (600 m²) temidden van een arme arbeiderswijk in de periferie van Pirapora. Een massa volk was er op afgekomen. Een zaterdag om nooit te vergeten. En de zon was natuurlijk ook van de partij. Schitterend was het. Wat een eer dat De Brug ook aan dit project heeft meegewerkt, want dat was mijn project voor 2007, ook al waren we met de bouw begonnen in augustus 2006, na een moeilijke periode van aanhoudende stortregens. De natuurkrachten probeerden ons te nekken, maar we overwonnen die obstakels. Het goede nieuws is ook dat dit HUIS VAN HOOP dadelijk in gebruik is genomen. Reeds ruim honderd straatkinderen worden er in begeleid en genieten er van vormende dagopvang. Twee fabrieken uit de streek hadden inrichtend materiaal geschonken, zoals naaimachines en ook fysiotherapiemateriaal. Natuurlijk valt er nog heel wat in te richten. Bij zo'n project komt enorm veel kijken. Toch gaan we er in slagen.
Aan De Brug en de lezers heb ik vroeger meegedeeld dat ik dit project over twee jaar ging spreiden. Dat blijft zo. Daarom vraag ik nog eens aan De Brug om mij voor ditzelfde project te steunen in 2008. De bouw is perfect af. Voor de inrichting heb ik nog financiële steun nodig. Samen met de A.A.P. (Associatie van Sociale Assistentie van Pirapora do Bom Jesus) ga ik dus dat centrum voor straatkinderen in 2008 verder inrichten. Honderd kinderen zijn er al in opgenomen, maar het centrum is bestemd voor honderd kinderen meer. Voor 2008 vraag ik dus steun aan De Brug voor die verdere inrichting, voor meubilering, pedagogische en medisch materiaal en ook allerlei ontspanningsmateriaal, wat zo noodzakelijk is voor straatkinderen. Tegen het einde van 2008 zal het project dan pikfijn "af" zijn.
In mijn vorig schrijven liet ik ook weten dat er voor 2007-2008 nog iets anders in mijn hoofd speelde, nl. op gezondheidsvlak. Het betreft de volledige inrichting van een mammografieafdeling in de Santa Casa kliniek van Campestre, die ik vroeger hervormd heb en heb kunnen voorzien van een nieuw chirurgisch blok en een oxygeniumgenerator. Ik kon dat dankzij de directe financiële tussenkomst van twee fondsen in België en in Nederland, nl. Jurgenfonds (Den Haag) en Leysen Humanitas. Daardoor werd dat hospitaal een gekend referentiepunt voor de omliggende dorpen. Ik heb nu het blijde nieuws dat diezelfde twee fondsen de mammografieapparatuur willen aankopen, wat dit jaar nog zal gebeuren. Derhalve moet ik hiervoor geen andere financiële steun zoeken. Het is echt een zegen voor Campestre en de verre omgeving. Meteen werd weer een grote droom verwezenlijkt.
Het is allemaal in feite zeer goed nieuws. Ik dank al mijn weldoeners en weer eens zeer bijzonder DE BRUG voor de deugddoende steun en de aanmoediging om mijn werk in Brazilië te kunnen blijven doorzetten. "SAMEN" maken we het verder "WAAR".
Vriendelijk en dankbaar groet ik u.

Brief van 6 november 2007

Dit zal wellicht mijn laatste contactbrief zijn voor Kerstmis. Daarom wens ik jullie vooreerst een zalig kerstgebeuren toe. Laten we ons verlichten en leiden door de Ster van Bethlehem, door dat Licht, die Weg en die Waarheid, die Jezus Christus heet. Wie van ons heeft dat Licht niet nodig in deze soms zo duistere wereld rondom ons heen ? Vaak vinden mensen het geluk niet langs de ingeslagen wegen. Dan kan Jezus ons zeker de juiste richting wijzen.We worden door zovele twijfels en zelfs leugens bekoord. Luisteren naar Jezus' boodschap zal ons zeker dichter bij de waarheid brengen.
Ik wens jullie dus een ZALIG KERSTGEBEUREN toe, gevolgd door een Voorspoedig 2008. Met gebed wil ik deze gemeende wensen onderschrijven.
Zoals U weet werd ik op 10 juli geopereerd van een prostaatkwaal. onvoorzien verwikkelingen bleven niet uit. In plaats van drie dagen bleef ik daardoor 12 dagen in de kliniek. Er volgde een traag herstel. Toch is het wel bewezen dat er niets kwaadaardigs mee gemoeid is. Binnen enkel maanden zou ik echt hersteld moeten zijn.
Het ontbreekt me niet aan moed en energie om te werken. Sinds ik mijn tenten terug opsloeg in deze heimat werk ik (vanaf april 2003) bij Wereld Missiehulp in Boechout. Met drie activiteiten houd ik mij nuttig bezig : ik ben vertaler voor documenten in verband met kledingverzendingen naar Brazilië, waar men Portugees spreekt. Ik ben verantwoordelijke voor het klasseren van schoenen de we naar zovele landen verzenden en bovendien bezoek ik heel wat scholen waar ik kinderen probeer te bezielen voor solidariteitsacties. Dit laatste doe ik fantastisch graag. Het valt mij op hoe de kinderen en jongeren, althans van het lager onderwijs, zo openstaan voor de sociale problematiek in landen waar armoede en onrecht schering en inslag zijn. Vanuit mijn ervaring, opgedaan in de 41 jaar Brazilië, kan ik de kinderen best boeien voor solidariteit.
U weet dat ik inwoonde bij mijn Norbertijnerconfrater Piet Vervaet in de pastorij van Berchem-Groenenhoek. Ik hielp hem ook wat in de pastoraal. Op 4 september verhuisde ik naar Werel Missiehulp en drie dagen nadien stierf pater Piet. Hij was 59 en heeft al jaren lang een zwaar kruis moeten dragen wegens onbeschrijfelijk overgewicht. Zijn hart is daardoor bezweken en hij stierf dan van een hartstilstand. Een enorme klap voor zijn familie en voor mij kwam het ook hard aan. Meteen zitten da&n weer twee grote parochies in Antwerpen zonder pastoor, want Piet had twee parochies, en een andere burenparochie kwam ook zonder priester te zitten doordat de pastoor met pensioen ging. Het betreft de parochie van Onze Lieve Vrouw Middelares. Hier doe ik 's zondags de hoogmis, terwijl ik 's zaterdags in de eucharistie voorga in de Sint Andrieskerk in Antwerpen nadat ik onlangs benoemd werd tot aalmoezenier en geestelijk begeleider van de Portugese en Braziliaanse immigranten van Groot-Antwerpen. Onze viering en ook de homilie zijn dus in het Portugees. Verleden zaterdag doopte ik twee Portugese kindjes en één Braziliaantje en dat tijdens de heilige mis. Voor mij allemaal plezierig !
Mijn adres is nu : Provinciesteenweg, 400, 2530 BOECHOUT. Ik woon binnen de gebouwen van Wereld Missiehulp zelf.
Eind maart 2008 ga ik voor 5 weken naar Brazilië en kom terug begin mei. Weer eens kan ik er al de uitgevoerde projecten bezoeken. Zoiets doet zo'n hemelse deugd. Voorzeker zal ik naar Pirapora do Bom Jesus gaan (hier was ik 25 jaar werkzaam), waar ik op 9 juni ll. het project 2007 mocht inhuldigen, nl. het nieuwe sociale centrum voor straatkinderen, genoemd 'Huis van Hoop - Casa da Esperança'. Het is iets prachtig. De nieuwbouw is dus reeds in gebruik genomen. Wel moet het centrum nog verder worden ingericht. Daar komt immers heel wat bij kijken, zeker als men weet dat er rond de 200 kinderen worden opgenomen voor "dagopvang". De financiële steun die ik dit jaar kreeg van DE BRUG, ten bedrage van 1700 euro, heb ik in april ll. "in de hand" naar Brazilië meegenomen en werd gebruikt voor de oprichting (bouw) van het centrum. Zoals ik vroeger in mijn contactbrieven heb geschreven zou ik de steun voor 2008 aanwenden voor de inrichting van het gebouw, zoals voor meubelen, didactisch materiaal enz. Deze planning wil ik zo uitwerken. Hopelijk steunt De Brug mij voor 2008 voor dat project en kan ik de bijdrage weer "in de hand" meenemen eind maart, waarmee ik dan dadelijk inrichtingsmateriaal zal aankopen. Het centrum draait al op volle toeren. Ruim 100 straatkinderen worden er dagelijks opgenomen en begeleid. Maar daar zullen er nog bijna honderd bijkomen.
Met de steun van enkele fondsen (firma's) en met particuliere giften kocht ik onlangs voor de Santa Casa-kliniek van Campestre (staat Minas) apparatuur voor mammografie aan. Vanaf eind november 2007 begint men met het onderzoek tegen borstkanker. Voor Campestre en wijde omgeving voorwaar een grote weldaad. Elf dorpen zullen hierdoor geholpen worden.
Eerlang start ik wellicht met een nieuw project, dit keer voor Botelhos, waar ik een school bouwde voor gehandicapten (2001-2002). In Botelhos is er een kliniek die dringen aan hervorming en structurele aanpassing toe is. Omtrent die hervorming zou ik voor 2009 een nieuw project opzetten. Daar hoort u nog wel meer over.
Stelt het wel en tot een volgende keer.

Correspondente : Angele Blancke

België - 24 februari 2007

Vooreerst dank ik het bestuur van De Brug voor het eerste nummer van het nieuwe jaar 2007 dat ook weeral op hol is geslagen. Ons tijdschrift is voor mij altijd een aangename en gretige avondlectuur. Ik lees het gewoonlijk in mijn bed, maar ik lees het dan helemaal uit. Het is interessant te lezen over het vele mooie werk van de anderen en het werkt inspirerend in. Ook kan men de activiteiten en plannen van het bestuur op de voet volgend : mooi voorwoordje, verslag bestuursvergadering, activiteiten, projectvoorstellen, kasverslagen enz... Persoonlijk blijf ik ook heel graag met jullie allemaal in contact.
Van harte dank ik voor het overmaken van de financiële steun 2006 ten bedrage van 1.700 euro dat mij door hand van onze vriend Guy Verpoten is geschonken en dat ik binnen een paar maanden "in de hand" zal meenemen naar Brazilië. Ja, op 16 mei a.s. vertrek ik voor zes weken naar Brazilië. Het is de bedoeling de heimwee naar ginds wat te bevredigen en ook om in rechtstreeks contact te blijven met "mijn mensen" in Brazilië, om de reeds uitgevoerde projecten te blijven volgend en te begeleiden en om inspiratie voor nieuwe plannen op te doen en in te volgen. Het voornaamste dat dit keer op mijn programma staat is ongetwijfeld : "Voorgaan in de feestelijke inhuldiging van het huis van hoop (Casa da Esperança), het nieuwe sociale centrum bestemd voor een 200-tal straatkinderen in Pirapora do Bom Jesus (staat Sao Paulo). Die inhuldiging zal gebeuren op 9 juni. De financiële steun van de Brug voor 2007 heb ik trouwens voor dat project gevraagd, zowel voor de bouwoprichting alsook voor de inrichting van het centrum, wat ook 2008 nog in beslag zal nemen.
Met vreugde mocht ik lezen in het nummer van januari 2007 dat het bestuur dit project heeft behandeld en goedgekeurd. Hartelijke dank. Het "Huis van hoop" zal voor vele straatkinderen een zegen zijn en ook ongetwijfeld voor de ouders, de familie, de gemeente, kortom voor de hele plaatselijke maatschappij. Het is zo belangrijk zich in te zetten voor de straatkinderen. Hun toekomst kan alleen maar beter opgebouwd worden door hen rechtstreeks te begeleiden, naar school te doen gaan, vorming bij te brengen, gezonde ontspanning, semi-professionele activiteiten te laten doen, gezondheidszorg doen genieten, enz. Dat is de bedoeling van dergelijk project. Dank zij de ondersteuning van De Brug kan ik in samenwerking met het plaatselijke gemeentebestuur die kinderen beschermen tegen schoolverzuim, losbandigheid, geweld, drugs, teugelloze seks, nietsdoenerij, enz.. Ik blijf geloven in het "diepe positieve waarom" van dergelijke projecten.
Het schuilt ook al een tijd in mijn hoofd om volgend jaar te starten met een groot en nieuw project op gezondheidsvlak. Bij mijn aanstaande bezoek aan Brazilië zal ik daarover een beslissing nemen. Waarover het gaat ? Het betreft de volledige inrichting van een "mammografie-afdeling" in de Santa Casa kliniek van Campestre (staat Minas Gerais). drie jaar geleden heb ik voor die Santa Casa een chirurgisch blok met eerste hulp afdeling gebouwd. Dat marcheert fantastisch goed. We hebben in deze laatste afdeling voldoende ruimte voor de installatie van mammografie-apparatuur. Het is ongetwijfeld een duur project, maar ook zo knap en zinvol. Voor borstkankeronderzoek moet men in die streek al verlopen om dat te laten doen. Bovendien zijn alleen de economisch beter gestelde bevolkingsgroep financieel in staat om zulke onderzoeken te laten doen. De Santa Casa van Campestre filantropische instelling en zou voor borstkankeronderzoek door de staat ondersteund worden. Maar daarvoor is eerst apparatuur nodig. En die apparatuur zou ik willen schenken in zoverre ook de Santa Casa daar een bijdrage zou voor doen, en dit willen zij doen. Wellicht kan ik deze droom ook nog verwezenlijken. U hoort er zeker nog van.
Ik heb nog dit goede nieuws. Sinds verleden week (11 februari) heeft het bisdom Antwerpen mij voorgesteld om geestelijk aalmoezenier-assistent te worden van de Portugese en Braziliaanse immigranten van Groot-Antwerpen. Zij zijn niet zo talrijk, maar zijn wel overwegend katholiek. Sinds jaren hadden zij een Portugese aalmoezenier en geestelijke assistent. Hij heet padre Coelho. Die is nu voor een missie definitief weggegaan naar Spanje. De immigranten zitten dus zonder priester voor de liturgische diensten in het Portugees. Ik heb het aangenomen hen te helpen. Sinds zaterdag 24 februari doe ik dan voor hen de eucharistievieringen met homilie en ook eventuele andere sacramentenbijstand. Ik ga dus nu elke zaterdag voor hen de H. Mis in het Portugees opdragen in de mooie Sint Andrieskerk in Antwerpen Centrum, vlak bij de Groenplaats (Sint Andriesstraat 5). Er zouden toch telkens een dertigtal mensen naar de vieringen komen. Hopelijk kan ik voor hen nog een tijdje geestelijke diensten bewijzen. In feite ben ik wel blij met die uitnodiging.
Zo, dat was dan weer het voornaamste nieuws. Ik wens bestuur, leden, sympathisanten en lezers van "De Brug" het allerbeste toe. Een genadevolle veertigdagentijd gevolgd door een echt vrolijk paasfeest.
In mijn volgend artikel voor De Brug zal ik weer wel wat nieuws hebben over mijn verblijf in Brazilië.
Vriendelijk en dankbaar groet ik U.

Correspondente : Angela Blancke

Berchem - 4 december 2006

Ik vond het eenvoudig maar deugddoen mooi die eucharistieviering in de kerk van Heide-Kalmthout toen we onlangs samen God hebben gedankt voor het 30-jarig bestaan van DE BRUG. Ik dank het bestuur voor de uitnodiging om mee te vieren en om de homilie te houden. Ik voelde me daar echt goed bij. Hopelijk hebben we de mensen wat kunnen bezielen. Ondertussen doen we samen moedig verder.
Voor 2007 vroeg ik steun aan De Brug voor mijn nieuw project in Pirapora do Bom Jesus (Staat Sao Paulo), namelijk de oprichting van een sociaal centrum voor straatkinderen. In het vorige nummer van de Brug (nr. 4 van 2006) schreef ik er over. Pirapora ligt in het zuiden van de staat Sao Paulo, op ruim 50 km van de miljoenenstad Sao Paulo in Brazilië.
Ik heb vroeger als missionaris 25 jaar geknokt in dat gebied, te midden de arme arbeidersklasse en meer speciaal onder de uitgebuite houthakkers, die ik "slaven" wil noemen, moderne slaven. Hun hele leven lang hakken ze eucalyptusbomen om, voor grootgrondbezitters en dat doen ze aan "hongerlonen". Ten voordele van die mensen zette ik mijn eerste projecten op, op gezondheidsvlak. Mijn belangrijkste project was het plaatsen van keramiek waterfilters (1000) en het ineentimmeren van enkele honderden bedden. In feite waren die projecten het begin van een reeks sociale projecten waarvan de Brug er mij zoveel gesteund heeft. Ik wil er mijn hele leven dankbaar voor zijn.
In Pirapora ben ik ondertussen begonnen met de bouw van het nieuwe centrum voor straatkinderen, genoemd HUIS VAN HOOP - CASA DA ESPERANCA. Eind mei 2006 wilde ik er al mee starten. Ik was toen trouwens in Brazilië. Maar de natuurkrachten staken wat stokken in het wiel. Pirapora werd in mei-juni geteisterd door hevige regen en wolkbreuken. In feite abnormaal, want het droge seizoen gaat van april tot september. Het project -wat bouwwerken betreft - geraakte achteruit. men moest wegens wateroverlast overgaan tot allerlei aangepaste draineringen en kanalisatie van het overvloedige hemelwater. De plaatselijke gemeenteoverheid nam dit op haar rekening. Ik heb er dus geen geld moeten insteken. Met 4 maanden vertraging kon ik dan in september starten met de bouwwerken. Men werkt nu wel aan versneld tempo. De te bebouwen oppervlakte bedraagt ruim 600 m². We hebben de grondvesten al gelegd en zijn volop bezig met het optrekken van de muren. Ik heb er al een paar mooie foto's van, die ik later aan de Brug zal bezorgen.
Ik meende zoals elk jaar in april naar Brazilië te gaan voor een zestal weken, maar dat zal nu juni-juli worden doordat de bouwwerken later konden gestart worden. Toch voorzie ik dat het project eind juni zal klaar zijn. Dit heeft men mij ingelicht. Zoals de vorige jaren zal ik dus nu persoonlijk aanwezig zijn bij de inhuldiging van het project. Ik kijk er al met spanning naar uit.Het HUIS VAN HOOP zal werkelijkheid worden. Ongetwijfeld weer een mooie overwinning voor mij, maar ook voor de Brug, die een steunpilaar voor mij is, en meer nog voor de mensen in Brazilië. In hun naam wil ik danken.
Hier wil ik nog aan toevoegen dat de bouw van het Huis van Hoop over één jaar gespreid ligt, voltooiing van de bouw. Het moet dan nog "ingericht" worden. Meestal kan men naar een nieuwbouw materialen en inrichtingsgerief overbrengen van vroeger reeds bestaande gebouwen die eenzelfde doelstelling inhouden. In het Huis van Hoop is dit niet het geval. Het is iets "nieuw" zowel qua bouw als qua inrichting. Het gemeentebestuur werkt fantastisch goed mee en neemt voor bouw en inrichting 40 % der kosten op zich. Dit wil zeggen dat ik ditzelfde project op mijn agenda zet voor 2007-2008. Bij de Brug diende ik het project in voor 2006-2007. Dat was dus voor de oprichting (bouw). Ik vraag nu aan de Brug ditzelfde project te willen ondersteunen voor de inrichting.
Men kan dit dus nu al noteren : het project van pater Damen voor 2007-2008 is : "inrichting van straatkinderentehuis in Pirapora do Bom Jesus in Brazilië".
Het was eerst wel voorzien dat ik voor 2007-2008 de gebouwen van het straatkinderenproject ELO in Botelhos mee zou hervormen, maar voorlopig stel ik dit uit; Ik wil trouwens eerst beter onderzoeken of en hoe het gemeentebestuur aldaar inspanningen zou kunnen leveren om die hervorming op zich te nemen. ik weet dat die gebouwen dringend moeten hersteld en aangepast worden, maar ik moet het allemaal onder controle kunnen houden.
Ik hoop dat het bestuur van de Brug voor 2007-2008 voormeld projectvoorstel wil aanvaarden. Bij voorbaat dank voor alle aandacht. Jullie aandacht, interesse en steun blijven voor mij een deugddoende aanmoediging en een stimulans om moedig verder te doen.
Nota : later volgen zeker foto's van de evolutie der bouwwerken van het project "Huis van Hoop". Alles verloopt nu naar wens.
Ik groet jullie vriendelijk en dankbaar.

Correspondente : Angela Blancke

Berchem - 21 november 2005

Hartelijke dank voor het nummer 4 van het. BRUG-boekje. Weer wat plezierige en inspirerende lec-tuur. Graag herhaal ik het dat die contactbrieven zo inspirerend zijn en ons op de hoogte houden van het zovele mooie Caritas- en ontwikkelingswerk dat in die wereldwijde wereld tot stand wordt ge-bracht voor het goed van de mensen. “DE BRUG” maakt dat mogelijk. Proficiat! Ook wil ik proficiat wensen voor de knappe initiatieven die men blijft nemen om middelen bijeen te krijgen ter ondersteu-ning van dat mooie werk. Op het thuisfront wordt er echt hard gewerkt. Veel edelmoedigheid en inzet gaat er mee gepaard.
Ik stel het wel. De viering van mijn GOUDEN PROFESSIEJUBILEUM op 10 september laatsleden in de Norbertijnenabdij van Averbode is een mooi en deugddoend feest geworden. De dankmis was een topper! Dank aan de verschillende mensen die “De Brug” in Averbode kwamen vertegenwoordigen. En na wat feestroes gaat het gewone leven weer verder.
Ik heb zeer drukke weken achter de rug. Vooral in de maand oktober had ik het druk. Uitgezonden door WERELDMISSIEHULP (Boechout) verbleef ik hele dagen in enkele grote scholen. in West-Vlaanderen, zoals Zeebrugge, Kortemark en Roeselare. Het is de bedoeling de kinderen en jeugd te animeren voor solidariteitsacties. Men staat er echt open voor! Een boeiend missiewerk hier bij ons. Mijn jarenlange ervaring in Brazilië kan ik dan gemakkelijk omscheppen tot een flink stuk “getuigenis”. Nog heel wat andere scholen staan voor dit jaar en meer voor volgend jaar op het programma.
De abt van de abdij van Averbode was in dat werk voor mij een ware leidsman. Nu zijn we die fantas-tische abt voor dit leven kwijt. Op zondag 13 november Is hij onverwachts en vrij plots overleden. Men vond hem dood op zijn kamer. Onder massale volksbelangstelling is hij op zaterdag 19 november in Averbode begraven. Zijn lichaam is in de crypte onder het hoogaltaar van de barokkerk bijgezet. Het heengaan van de abt naar het Vaderhuis laat voor onze abdijgemeenschap en voor de Norbertijnen-orde en ook voor de Vlaamse Kerkgemeenschap een grote leemte na. God inspirere mijn confraters om een waardige opvolger te kiezen. Persoonlijk heb ik door het overlijden van Abt Ulric Geniets een grote vriend en vader verloren. Altijd heeft hij mijn projecten en pastorale werk in Brazilië gesteund en mij door vele moeilijke perioden op de goede weg weten te zetten.
Uit Brazilië meldt men mij regelmatig dat het niet zo goed gaat met het beleid van de huidige linkse president Lula (Luiz Inàcio Lula da Silva). Zijn partij zit té veel verwikkeld in serieuze corruptieschan-dalen. Toch zou de overgrote meerderheid van de arbeidersmassa nog achter hem staan. Hij heeft de inflatie kunnen de kop indrukken en op commercieel vlak gaat de door hem ingevoerde tendens ver-der, nl. Brazilië voert veel meer uit dan het invoert. En dat is iets nieuw en goed.
Met mijn project in CABO VERDE, nl. de bouw van mijn vierde GEHANDICAPTENSCHOOL gaat het goed. Zij zal op 23 april ‘06 ingewijd worden. De Brug hielp mij dit jaar met 1.550,00 Euro voor de op-richting van die gehandicaptenschool. Voor het komende jaar 2006 blijf ik als project voorstellen: VOLLEDIGE INRICHTING VAN DE ZALEN VOOR FYSIOTHERAPIE, REVALIDATIE EN MEDISCHE VERZORGING van de gehandicapte kinderen en jongeren. In mijn vorige brieven heb ik dit ook al meegedeeld. Ik hoop echt dat “DE BRUG” mij daarin wil helpen. Er moet veel apparatuur aangekocht worden, maar met jullie steun erbij komt het knap voor mekaar Gelieve op jullie vergaderingen dit pro-jectvoorstel van mij te noteren en hopelijk goed te keuren. In naam van de zovele gehandicapten bij voorbaat dank.
Nog een vriendelijk groet van me.

Correspondent: Angela Blancke

Berchem - 10 juli 2005

Graag weer eens een contactje met de mensen van De Brug. Dank voor het nummer 2 van 2005. Echt gretig gelezen. Elk nummer haalt de ban met jullie nog nauwer aan.
Ik zit weer terug in België na 7 weken fantastisch plezierig en vruchtbaar verblijf bij mijn mensen in Brazi-lië. Dit keer hebben twee koppels uit Antwerpen mij vergezeld en zij zullen zeker hier in de heimat be-langrijke getuigen blijven van wat wij ginds in Brazilië al hebben verwezenlijkt en nog altijd blijven onder-nemen voor het goed van de minst-bedeelden. In die zin ben ik er echt blij om dat zij met mij zijn mee-gegaan.
Nu ben ik hier weeral actief bij Wereldmissiehulp in Boechout, ook zo'n prachtig en zinvol werk, waar-door men miljoenen mensen in de wereld probeert te helpen. Wie van U Wereldmissiehulp niet van dich-terbij heeft zien werken kan gerust even binnenstappen op nr. 400 van de Provincieweg in Boechout. Het loont voorwaar de moeite.
Mijn bezoeken in Brazilië waren fantastisch. Ik ging er in april met veel heimwee naartoe en kwam in mei met nog meer heimwee naar hier terug. Brazilië, wat is dat toch een boeiend land !
Vooreerst wil ik DE BRUG nogmaals danken voor de mooie ondersteuning met 15.550 euro, dat ik "in de hand" mocht meenemen en onmiddellijk kon besteden aan mijn nieuwe project in Cabo Verde (M.G.). Het betreft de heropbouw-reformatie-uitbreiding van een gehandicaptenschool, APAE genoemd. Daar-voor hebben we ter plaatse een zeer vervallen oude melkerij afgebroken. De gemeentelijke overheid stond hier voor in. Op 3 weken was dat gebeurd. Van dichtbij kon ik het volgen. Eind april kon ik dan overgaan tot het leggen van de eerste steen van de nieuwbouw, 500 m². Bestemd voor dagopvang van om de honderd gehandicapte kinderen en jongeren. Dit is de vierde APAE die ik in Brazilië bouw. De vo-rige drie marcheren pikfijn, nl. in Campestre, Botelhos en in Divisa Nova. In totaal worden er bijna 500 gehandicapten opgenomen. In Divisa Nova stond de inhuldiging van de nieuwe "Santa Casa-kliniek" op ons programma. Dat was mijn project van 2004, ook door De Brug gesteund met 1.505 euro. Ondertus-sen weet ik dat de bouw van de nieuwe APAE in Cabo Verde wonderlijk goed vordert. In het geburen-dorp Botelhos vond ik een ongewoon bekwame en eerlijke vrouw die mijn projectenfinancies beheert en alles voor mij volgt en uitbetaalt. Zij is de vrouw van de plaatselijke rechter Hélio Mioto. Zijn vrouw heet Jacqueline. Het is een genade zo iemand te vinden die dat alles vrijwillig wil doen.
Wij hebben nu reeds de datum van 23 april 2006 vastgelegd als inhuldigingsdatum van dit knappe nieu-we project.
Dan zal er natuurlijk not het een en ander moeten gebeuren voor de inrichting van die gehandicapten-school. Dat zal gebeuren in 2006. Voor 2006 vraag ik dus aan De Brug om me verder te blijven steunen. Dan zal ik die subsidie gebruiken voor de inrichting van de zalen voor physiotherapie en revalidatie. Vanaf nu reeds mijn oprechte dank voor die verdere medewerking.
Ondertussen begin ik wat uit te kijken naar de viering van mijn GOUDEN PROFESSIEJUBILEUM in de abdij van Averbode. Die zal doorgaan op 10 september aanstaande. Ja, 50 jaar kloosterleven (als Nor-bertijn) vlogen voor mij voorbij. Daarvan besteedde ik er 41 als missionaris aan Brazilië, waar ik allerlei, vooral sociale, projecten opzette. De Brug heeft de meeste daarvan daadwerkelijk gesteund. Meteen nodig ik jullie uit om mijn jubileum in Averbode te komen meevieren. Samen met U wil ik God en de mensen danken voor zovele mooie dingen, te veel om op te noemen. En we boksen er nog verder te-genaan ! Zolang gezondheid en energie wat meezitten maken we de kous verder af. De zon staat nog niet op zijn hoogste punt !
Diep genegen en dankbaar groet ik U !

Correspondent: Angela Blancke

Berchem - 22 maart 2005

Alvorens op 31 maart af te reizen naar Brazilië wil ik nog graag dit artikeltje schrijven voor ons zo ge-waardeerde tijdschrift “De BRUG”.
De heimwee naar mijn geliefd Brazilië is enorm groot. Ik zal er zeven weken verblijven. Ik snak weer naar dat land, waar ik 41 jaar met Gods Genade mocht werken. Ik snak naar die goede en mooie mensen, ik snak naar de warmte van zon en mensen. De zon aan de hemel zal me zeker ook echt deugd doen en hopelijk een goede remedie zijn tegen de artrose, die me sinds mijn terugkeer naar België pijnlijk parten speelt.
Het is de bedoeling van ginds vele mensen te ontmoeten. Het is de bedoeling mijn vele aldaar uitge-voerde projecten te bezoeken en aan te moedigen. Het lijkt me wel dat ze allemaal gunstig marche-ren.
Op 03 april zal ik dan persoonlijk kunnen aanwezig zijn bij de feestelijke inhuldiging van het project dat ik verleden jaar in april heb opgestart in het dorp DIVISA NOVA, ook een seizoenarbeiderdorp zoals Bandeira do Sul, waar ik 15 jaar pastoor was. Dat project 2004 betrof de “HEROPBOUW-REF0RMATIE-UITBREIDING” van de Santa Casa-kliniek, die ik omwille van het verticale verval heb laten afbreken. Men is bezig met de laatste werkzaamheden, zoals ook het schilderen. Met man en macht is men er nog met 5 metsers en 5 gasten aan bezig om het pikfijn af te werken. Men schrijft me dat het iets knap is. Nogmaals dank aan DE BRUG die dat project in 2004 met 15O5,- Euro heeft ge-steund. Bij mijn vorig bezoek aan Brazilië heb ik die mooie bijdrage “in de hand” kunnen meenemen. De bekroning is dus zeer dichtbij.
Nu wil ik in april al dadelijk starten met een nieuw project, nl. de heropbouw-reformatie-uitbreiding van een GEHANDICAPTENSCH00L (men noemt dat A P A E) in CABO VERDE, één van de zovele arme dorpen in het zuiden van Minas Gerais, op 50 km. van Bandeira do Sul. Voor dit project is de steun van de Brug van 2005 bestemd. Verleden jaar heb ik in mei de aldaar bestaande APAE bezocht. Ik was er diep door getroffen toen ik met eigen ogen moest aanzien in welke erbarmelijke toestand de gehandicapte kinderen en jongeren ondergebracht werden in een schandalig vervallen oud gebouw. Schier onmenselijk. Het gebouw heeft vroeger dienst gedaan als “melkerij”. Men mocht er “gratis” in wonen. Het terrein word nadien door de gemeente geschonken aan het instituut Apae. Deze Apae is een filantropische instelling. Zowel Staat als Gemeente springen wel bij in de uitbetaling van perso-neel en voor de voeding (twee maaltijden per dag) van de gehandicapten. Ondertussen dreigen de muren en zeker het verhakkelde dak te begeven. Het kan zo echt niet verder. De arme bevolking kan echt niets bijdragen om een nieuw gebouw van de grond te krijgen. Zowel moeders als vaders van die gehandicapte kinderen moeten op het land gaan werken, als koffieplukkers, aardappelrooiers, suiker-rietsnijders of ander werk binnen het knechtensysteem dat de grootgrondbezitters in stand houden. In gelijk welke Apae is dagopvang voorzien. Momenteel zitten er in de vroegere “vervallen melkerij” 63 gehandicapten, maar dat getal zal door onze tussenkomst tot boven de honderd stijgen.
Met veel moed start ik dus met dit nieuwe project. Het wordt dan mijn vierde gehandicaptenschool. De nieuwbouw wordt over één jaar gespreid, zodat ik voor 2006 volop aandacht zal kunnen schenken aan de INRICHTING ervan, zoals fysiotherapie en allerlei revalidatieapparatuur. Ja, dat wordt dan wellicht mijn project voor 2006. Het blijft spannend en boeiend.
De zon schijnt wel lekker maar staat nog niet op zijn hoogste punt!
Dank aan DE BRUG!
Zeer genegen.

Correspondent: Angela Blancke

Berchem - 23 februari 2004

Nu ik terug ben uit India neem ik weer graag even contact met U op. U weet dat ik nu meertijds in België verblijf, maar Brazilië laat ik zeker niet los.
Op 1 april vertrek ik trouwens naar Bandeira do Sul, Minas Gerais, in Brazilië en start er dan met mijn volgend grote project. Het is absoluut niet mijn bedoeling om er rond te reizen, maar wel om contact te houden met de vele vrienden en de aldaar uitgevoerde projecten verder te animeren.
En welk is mijn nieuw project in Brazilië. Ik start er begin april met de radicale hervorming en gedeeltelij-ke heroprichting van de Santa-Casa-kliniek in Divisa Nova, het arme dorp der seizoenarbeiders : aard-appelrooiers, suikerrietsnijders en koffieplukkers. Divisa Nova ligt op ongeveer 50 km. van mijn vroegere post B andeira do Sul, waar ik 15 jaar pastoor was en allerlei sociale projecten opzette, vooral ten voordele van de gehandicapten. Voor hen werden drie scholen gebouwd. De kliniek "Santa Casa" be-vindt zich in een onvoorstelbaar erbarmelijke toestand en wordt met sluiting bedreigd. Ja, op gezond-heidsvlak zijn er schrijnende problemen. En toch komen er in die vervallen kliniek dagelijks zo'n honderd zwakke en zieke mensen aankloppen. Het kan zo niet verder. Vandaar mijn beslissing de kliniek te her-vormen. Ik dank "De Brug" omdat dit project voor 2004 op de agenda tot steun werd geplaatst. Weer eens een deugddoende aanmoediging. De bevoegde staats- en gemeentelijke overheid heeft de plan-nen voor die hervorming-heropbouw reeds goedgekeurd. Dus handen uit de broekzak ! Samen met "de Brug" proberen we het weer "waar" te maken.
Ondertussen werk ik als vrijwilliger bij Wereldmissiehulp in Boechout. Tot elk goed werk bereid : kleren en schoenen klasseren, animatiedienst, missieanimatie in scholen met voordrachten en dia-voorstellingen enz. De 40 jaar lange en rijke ervaring in de Derde Wereld maken zo'n werk des te boei-ender, vooral naar de scholen toe. En dat lukt me best. Ook steek ik bij gelegenheid een handje toe in de liturgie van de parochie van het Heilig Sakrament in Berchem.
Nog iets wil ik vertellen over mijn recent verblijf in India. Toen ik verleden jaar naar België kwam stelde onze abt, Ulric Geniets van de abdij van Averbode, mij voor om eens naar India te gaan om daar kennis te maken met het abdijproject van "Santhy Bhavan", dit is "Huis van Vrede", in Kerala (Zuid-India). Het was zijn bedoeling om, op basis van mijn ervaring in sociale projecten, mij er toe aan te zetten misschien iets te ondernemen voor dat mooie project. Het betreft daar een centrum voor studie en bevordering van psycho-sociale rehabilitatie, een pastoraal-sociaal initiatief van de Norbertijnen van Averbode. De be-langrijkste functie van het centrum bestaat erin om psychiatrische patiënten een voorlopige thuis te ver-schaffen, een brug tussen medische verzorging en de buitenwereld. Het helpt hen hun evenwicht terug te vinden na behandeling en bereidt hen voor op hun terugkeer in hun familie en in de samenleving. Daarnaast verzorgt 'Santhy Bhavan' begeleiding, oriëntatie en steun voor individuen en families met psychologische problemen of gewoonweg psychiatrische ziekten. Momenteel is er de mannelijke afde-ling (Sabthy Bhavan) met 28 volwassenen en de vrouwelijke afdeling (Jeevavihar) met 8 patiënten. Dat alles staat onder de leiding van Pater Martin, een Indische Norbertijn. Er werken ook drie zusters, een dokter en enkele opvoeders-begeleiders. Het is ongetwijfeld een mooi, belangrijk en zinvol project. In fei-te vond ik daarin een stuk weerspiegeling van de drie gehandicaptenscholen die ik in Brazilië bouwde en inrichtte. Ik heb besloten voor dat "Huis van Vrede" een waterput te laten boren (of beter 'uitgraven'… want boren kan niet wegens ongunstige ligging van huis en terrein). Eventuele giften van weldoeners zal ik daarvoor gebruiken.
Ik verbleef in India van 19 tot 28 januari 2004. Het was een geweldig positieve ervaring en verrijking. Een prachtig land is het, met mooie natuur, gastvrije en lieve mensen en met een zeer veelzijdige cultuur. Jammer toch dat er ook zo ontzaglijk veel armen zijn in dat land met tergend trieste sociale wantoestan-den, ook voortspruitend uit een tergend onrechtvaardige kolonisatie van de vroegere Engelse macht-hebbers. De contrasten tussen rijk en arm zijn hartverscheurend, erger nog dan in Brazilië. Dat zal er ons toe aanzetten om het verder te blijven opnemen voor een wereld van meer rechtvaardigheid en lief-de tussen en voor de mensen, waar ook ter wereld.
Samen met "De Brug" wil ik nog mee 'De Brug' leggen !
Vriendelijke groeten van een dankbare Pater.

Correspondent: Angela Blancke

Berchem - 9 oktober 2003

Goede Vriend Guy Verpoten,
Verleden woensdag avond had ik de gelegenheid U even te bezoeken. Het deed me echt deugd zo goed en attentievol. ontvangen te zijn. Zo konden we even beter met mekaar kennis maken en ook mekaars ingesteldheid aanvoelen omtrent het mooie werk dat U langs DE BRUG mede verricht en dat wij uitdragen naar de wereldwijde wereld toe.
Ik was onenorm blij om aan te voelen dat U volop achter wijn werk in Brazilië blijft staan.
Wellicht hebt U ook mijn boek,je “DE GROOTSTE LIEFDE OVERWON – O AMOR MAIOR VENCEU” al even kunnen doornemen, waarin mijn 21 uitgevoerde projecten bondig beschreven staan, en waar-van er verschillende door DE BRUG gesteund werden. Denkelijk kunnen we er samen fier over zijn.
Zoals ik U uitlegde laat ik Brazilië nog niet los, tenminste zolang de gezondheid dat toestaat. Alle jaren ga ik voor enkele maanden naar Brazilië, en zal er dan telkens nog een nieuw (soms groot) project op, zoals in april a.s. de totale reformatie en heropbouw van een zeer vervallen kliniek. Samen krijgen we het wel onder de knie. Dat durven we geloven!
Dank voor de vele steun die DE BRUG mij al heeft verstrekt en me hopelijk nog blijft geven.
Hierbij een contactbrief voor het boekje van DE BRUG. Wilt U zo goed zijn het artikeltje door te sturen naar de verantwoordelijke persoon daarvoor. Omdat Angela Blancke, mijn correspondente zo beno-men is met de problemen omtrent ziekte in haar familie vond ik het gewenst het artikeltje bangs U te laten komen.
Denkelijk was het korte verslag over mijn project van 2003 goed in orde, alsmede het voorstel voor het nieuwe project voor 2004. Ik verwacht dat het echt zal lukken. Daar vechten we voor.
Ik ben altijd bereid voor een gespreksavond naar jullie te komen, by. voor een diareportage over de ‘biografie” van mijn missionarisleven. Wel heb ik steeds autovervoer nodig omdat ik ten gevolge van een in 1973 opgelopen slangenbeet geen auto mag besturen. We vinden zeker een goede ziel om mij op te pikken en (of) terug te doen naar Berchem—Geluwestraat, 10.
Het allerbeste toegewenst! Vriendelijke groeten,

Pater A.Louis Damen

Bandeira do Sul - 11 maart 2003

Blij en dankbaar tegenover de God van alle Goed en tegenover jullie schrijf ik u dit contactbriefje, toe-gevoegd aan de uitnodigingskaart voor de inhuldiging van weer eens een vrij groot project dat ik sa-men met een leger van goede mensen tot een goed einde kon brengen.
Ja, het is weer zo ver! Het is gelukt, en zeer goed gelukt. Verleden jaar liet ik U weten dat ik in het ge-burendorp Campestre (op 15 km. van Bandeira do Sul) de kliniek ‘Santa Casa de Misericordia’ (kliniek van barmhartigheid) wilde uitbreiden en reformeren.
Ze beantwoordde niet meer aan de eisen van de staatsgezondheidsdienst en ze zou zelfs dit jaar nog worden gesloten, wat voor Campestre en de verre omgeving een onoverzichtelijk grote ramp zou zijn. Die kliniek is trouwens het toevluchtsoord voor meerdere dorpen buiten Campestre. Er moest drin-gend iets gebeuren, vooral in verband met het chirurgisch blok en er moest ook snel een eerste-hulp-afdeling bijgebouwd worden. Op eigen krachten kon die filantropische instelling het nooit voor mekaar krijgen. Dan heb ik in België tijdens mijn twee laatste verlofperioden met verschillende weldoeners ge-sproken, met een paar firma’s en vooral met het zo edelmoedige Jurgensfonds van Nijmegen in Ne-derland, dat elk jaar bereid is een nieuw project financieel te steunen. Ik meende het klaar te krijgen met ongeveer US$
50.000, ongeveer 2 miljoen frank. En het is gelukt. Jurgenfonds sprong weer ferm bij.
We begonnen aan de bouw van een totaal nieuw chirurgisch blok in juni verleden jaar, op het tweede verdieping. De onderste verdieping is de eerste-hulp-afdeling, 50 meter op 6 meter. Het is echt mooi. Het zal er tientallen jaren tegen kunnen. De Santa Casa werd in 147 gesticht, en sindsdien werd er weinig aan veranderd, vooral omwille van gebrek aan geld. De instelling is filantropisch en beoogt dus geen winst. Het zijn bijna uitsluitend armen die er op afkomen. Het is er enorm druk. Ze hebben zes ongetwijfeld bekwame dokters, onder leiding van Dr. Zenun Elias Jorge Zenun, die ook voorzitter is van de grote gehandicaptenschool die ik in Campestre bouwde en die verleden jaar plechtig werd in-gehuldigd en waar nu ongeveer 200 gehandicapten worden opgenomen. Dat bolt echt knap! Een ple-zier om te zien hoe dat project echt gelukt is.
Uit erkentelijkheid sturen wij u de bijgevoegde uitnodiging voor de opening van het nieuwe chirurgi-sche blok met eerste-hulp-afdeling, op zondag 23 maart a.s. om 16 uur. Probeert nog snel een vlieg-tuigticket te bekomen. Kan het niet, ja, ook goed. Wees dan blij met ons, dankt God voor zijn inspiratie en kracht. In de uitnodiging staat dat Hij op de eerste plaats onze dank verdient en dan ook pater Agostinho Damen, die het project uitwerkte, bijzonder ook het Nederlandse Jurgensfonds en ook de weldoeners van België en Nederland, de leden van de steunende vriendenkring. In naam van de dok-ters, de verpleegsters en het personeel van de Santa Casa van Campestre dank ik U zeer hartelijk.
Nog dit nieuws: op 21 april a.s. wordt mijn derde gehandicaptenschool nl. in het arme dorp Divisa No-va ingewijd. De muurbezetting is volop aan gang. Dat zal ook weer bijna honderd kinderen voorthel-pen in hun deficiënties, precies in een afgelegen dorp waar veel nood is. Op zondag 27 april vier ik dan mijn afscheidseucharistieviering in de hoofdkerk van Bandeira do Sul, waar een grote verbroede-ring zal zijn tussen de mensen van Bandeira, Pirapora do Bom Jesus, Campestre, Botelhos en Divisa Nova, 5 dorpen waar ik een reeks projecten uitwerkte.
En dan vlieg ik met KLM naar Schiphol waar ik na 41 jaar Brazilië mijn intrek zal gaan zoeken in de pastorij van Berchem-Groenenhoek en van daaruit zal werken in de missie-animatiedienst van We-reldmissiehulp. Mijn lange en brede ervaring in de Derde Wereld zal me wellicht van pas komen. Ik heb wel schrik van het rotte Belgische klimaat.
Ook wil ik voor enkele weken -op vraag van de abt van Averbode- naar Indië gaan
om ook daar misschien iets te kunnen doen voor een project van de abdij. Dat zien we wel. De tijd is een genade!
Supportert en bidt voor mijn gezondheid. De moed zit er nog in.
Veel liefs.

Correpondent: Angela Blancke

Bandeira do Sul - 31 mei 2002

Een paar dagen geleden kwam het boekje nr. 2 van 2002 toe. Ik heb aan de lectuur weer veel plezier beleefd. Prachtig werk doen jullie, en prachtig werk doen al die mensen die door jullie worden gehol-pen. Samen proberen we er iets goed van te maken.
Graag zou ik ook dit briefje gepubliceerd zien, ook al kom ik binnen een paar dagen voor vijf weken naar de heimat. Als het er inzit, nodig me dan uit voor een ontmoeting met gesprekje. Ik zal verblijven bij mijn jongste zus
Ik zal met KLM aankomen in Schiphol op4 juni (wellicht voor deze brief) om 3 uur in de namiddag. Ik blijf tot 8 juli, en dan vertrek ik terug naar den Brasil voor enkeIe maanden.. en wil dan na 40 jaar in Brazilië in België nog wat goed werk doen, althans proberen. Graag zou ik bij Wereldmissiehulp in Boechout gaan werken, misschien in de animatiedienst. De directie moet dat maar met de abt bespre-ken. Een parochie op mij nemen zie ik echt niet meer zitten. De overgang zou onmenselijk zwaar zijn. Zo komt me dat toch over.
De laatste tijd heb ik hier toch hard kunnen werken, dankzij jullie steun, dankzij de steun van zovelen, en dankzij een goede gezondheid. Ik ben nu bijna 69, maar blijkbaar niet uitgebold. Maar hoelang zal ik zoiets nog kunnen zeggen? God beslist over onze toekomst.
Met zware project van de bouw van de APAE-gehandicaptenschool in Campestre is uitgevoerd. De inhuldiging is een groot en ontroerend feest geworden. Dat was op 21 april ll. Ruim 150 gehandicap-ten zijn nu bevrijd uit hun vochtige, koele en donkere kelder, en lopen nu rond (degenen die kunnen lopen)of vertoeven althans in een nieuw ruim gebouw, met overvloed aan licht, zon en goede opvang, want de directie met het personeel zijn een leger van knappe werkers (34).
Ook hebben we op 5 mei ll. het opvangcentrum voor de arme, zwangere vrouwen en moeders inge-huldigd. Dat centrum neemt ook enkele namiddagen per week een honderdtal ouden van dagen op. Voor de beide inhuldigingen heb ik U een uitnodiging gestuurd met foto. Die gaan toch wel naar jullie archief?
In juli a.s. huldigen we in het stadje Machado mijn nieuwe kinderkribbe in (64 km. van Bandeira do Sul), goed voor 50 à 60 kleine kinderen. Hun moeders kunnen dan zonder bezorgdheid gaan werken, vooral in de koffiepluk, die dit jaar maanden zal duren. Voor dit project heb ik U in mijn vorige brieven steun gevraagd. Jullie zullen dat wel goedkeuren hé. De steun zal besteed worden aan de aankoop van materiaal voor inrichting keuken, refter, wiegafdeling, enz.
Ja, ik heb het nog zo druk, ongelooflijk. Op 14 km van Bandeira ligt het dorp Botelhos. Daar begon ik twee maanden geleden met de oprichting van nog een gehandicaptenschool voor een honderdtal kin-deren en jongeren. De gemeente schonk me daarvoor bij wetsdecreet 1.200 m² grond. De werken zijn volop aan de gang. Ik hoop het complex in september dit jaar te kunnen inwijden. Werk, en nog eens werk. Maar het blijft allemaal boeiend. Zal ik het terug kunnen gewoon worden in België ? Soms leef ik met zo’n verdeeld gemoed. Het zal niet gemakkelijk zijn. Laten jullie me voorlopig nog niet los. De kous is nog niet af.
Omtrent de tegenslag die ik moest incasseren omtrent de werking van het volkshospitaal ‘Dona Pauli-na Damen-Koclx’ lijkt er binnenkort groen licht op te rijzen. Er zijn serieuze onderhandelingen begon-nen tussen onze filantropische hospitaalraad, de gemeente en de gemeentelijke overheid van gebu-renstad Poços de Caldas. Wellicht is de oplossing nakend. Dan zal mijn geluk schier volledig zijn.
Ik stop ermee. Tot binnenkort. Hopelijk ontmoeten we mekaar in België, in Kalmthout of omgeving.
Veel liefs toegewenst.

Correspondent: Angela Blancke

Bandeira do Sul - 19 december 2001

Dank voor het oktobernummer nr. 4. Weer gretig uitgelezen. Had U mijn brief van half september nog niet ontvangen? Wellicht verschijnt die dan in het volgende nummer.
Hier dan weer een nieuw contactje. Van harte wens ik jullie een ZALIG KERSTgebeuren toe, gevolgd door een goed nieuw jaar. Dat de Heldere Ster van Bethlehem jullie moge inspireren om in het ko-mende jaar weer knap Brugwerk te kunnen presteren. Gezondheid, vreugde en Vrede. Ik wens het jul-lie rijkelijk toe. In Bandeira gaat het in feite goed. Ik heb zoals altijd veel werk, maar het blijft boeiend. De gezondheid doet het goed. We beleven een mooie voorbereiding op Kerstmis. Vele mensen ko-men elke dag naar de processies en gebedsbijeenkomsten rond de komende Kerst. Toch neemt hier de ‘opgejaagde commerce’ rond Kerstmis ook elk jaar ferm toe. PAPAl NOEL (Kerstmanneke) zet Jan en alleman naar zijn hand.
Op 21 april aanstaande zal mijn project omtrent ‘oprichting en inrichting van de nieuwe gehandicap-tenschool’ in het geburendorp Campestre (14 km.) afgewerkt zijn. Goed voor opvang van 200 gehan-dicapte kinderen. Ik voeg hierbij voor het archief van de Brug een foto toe van die nieuwe school. Het wordt een mooi feest.
Eindelijk zullen de (nu) 130 kinderen uit de vochtige, donkere en koele kelder kunnen bevrijd worden. Ze zullen met hun onschuldige handjes niet meer op de beschimmelde muren moeten pakken... Het wordt een feest voor directie, leerkrachten, opvoeders, ouders en kinderen, en ook voor de pater. Voor de gezondheid van die toch al zwakke kinderen zal het stukken beter worden: meer licht, meer verse lucht, ruimte en zon...l
Ondertussen begon ik ook met de bouw van een opvangcentrum voor arme zwangere vrouwen en voor mensen van de derde leeftijd. We zitten al op dakhoogte. De bouw omvat 350 m2.
Op 65 km. van Bandeira do Sul, nl. in een buitenwijk van het dorp Machado ben ik ook begonnen met een bouw van een kinderkribbe. Voor dit project vraag ik uw steun voor het nieuwe jaar 2002. Neemt er nota van.
De kribbe is bedoeld voor ongeveer 60 kinderen. Het is de bedoeling om aan hun arme moeders de kans te geven om buitenshuis te gaan werken, gezien hun kinderen overdag in de kribbe kunnen op-gevangen worden.
Dan rest voor 2002 nog de bouw van een ‘chirurgisch blok’ in Campestre, in feite een uitbreiding van de reeds bestaande kliniek SANTA CASA. Wellicht zal het Nederlandse Jurgensfonds mij daarvoor een mooie subsidie schenken.
Toch denk ik er aan van in de loop van september 2002 naar de heimat terug te keren, na 40 jaar hard werken in Brazilië. Ik heb bij Wereldmissiehulp een aanvraag gedaan om bij hen te mogen ko-men werken in de animatiedienst (in parochies en scholen) of in de administratieve dienst van de ver-zendingen voor Latijns-Amerika en ook voor sortering van kleren enz. Ik wacht op hun positief ant-woord om dan dezelfde toelating aan te vragen bij de abt van Averbode, waartoe ik behoor. Over dit alles zal ik U later wel inlichten.
Het zal me zeker pijn doen Brazilië te verlaten... maar mijn leeftijd (68 jaar) laat me nu nog toe om (als de gezondheid zo blijft) in België nog ietwat nuttig werk te doen voor de derde wereld. Misschien had U niet verwacht dat ik zoiets zou schrijven of meedelen. Denkelijk ben ik toch realist.
Hier laat ik het nu bij. Stelt het wel!
Tot wederhoren of tot ziens..., want in juni kom ik voor een maandje met verlof, ook om mijn toekomst uit te plannen.

Correspondent: Angela Blancke

Bandeira do Sul - 25 september 2001

Het nummer 3 van de Brug van het lopende jaar mocht ik weer goed ontvangen. Zo kreeg ik weer wat ‘bedlectuur’.. en meteen ook inspiratie voor mijn werk? Wat al die paters, nonnekens en missieleken in al die vreemde landen uitsteken, interesseert me wel. Ik lees het allemaal heel graag.
Ik stel het hier heel goed in Bandeira do Sul. Na mijn maandje verlof in België (in juni/juli) schoot ik weer dadelijk in actie.
De parochie was gauw bijgewerkt. Goddank hebben we hier een leger van hardwerkende leken in de pastoraal. Dat vlot allemaal schitterend. Nu doen we heel wat studies en meditatie rond de ‘Akten van de Apostelen’ binnen het programma dat de Braziliaanse bisschoppen ons voorhouden rond het the-ma ‘met de kerk op weg in het nieuwe millennium’. Toch ook heel wat hol getetter rond dat thema. De keiharde werkelijkheid beantwoordt absoluut niet aan vele pastorale theorie. Dat werkt bij velen (ook bij mij) vaak ontmoedigend in. Maar ja, dat nemen we er weer bij. Zoals U weet is mijn hoofdproject op sociaal-religieus vlak de bouw en inrichting van een gehandicaptenschool in het geburendorp Cam-pestre. Het project heet APAE. Goed voor een opvang van ruim 200 gehandicapte kinderen uit Cam-pestre zelf en ook een dertigtal uit Bandeira do Sul, en nadien ook wel uit andere dorpen.
Het schiet allemaal goed op. We zijn bezig met de bevloering en het aanbrengen van muurtegels in refter, keuken, badkamers enz. De waterleiding ligt er al in. We stelden de datum voor de plechtige inwijding vast, nl. 21 april van volgend jaar.
In die Apae is ook een afdeling voorzien voor revalidatie en fysiotherapie Hiervoor vraag ik nogmaals de financiële steun van de Brug voor dit jaar. Daaraan wil ik u herinneren. Vroeger had ik dat al voor-gesteld.
Zeker wordt die Apae een belangrijk referentiepunt voor andere dorpen. En het wordt iets prachtigs. Het zal feest worden wanneer die 130 kinderen, die nu in een donkere vochtige en koele kelder zitten, volgend jaar daaruit zullen bevrijd worden. Onlangs moesten we in die kelder de muren met vezelpla-ten bezetten opdat de gehandicapten niet met hun handjes de schimmel op de muren zouden betas-ten en zich zo zouden besmetten. In feite allemaal trieste toestanden, soms echte rampen. Maar allé, het wordt weer feest bij een nieuwe overwinning.
Ook ben ik in dat dorp Campestre begonnen met de oprichting van een opvangcentrum voor arme, zwangere vrouwen en voor ouderlingen (en ook culturele activiteiten). We noemen het ‘Clube das maes gestantes e idosos’. Daarvoor kocht ik er een stuk grond aan van 500 m², gelegen tegen een straat schier in het centrum van het dorp. Nu begin oktober beginnen we met de bouw. Zeker ook een mooi project, even boeiend als al de vorige.
Ook voor volgend jaar maak ik al plannen voor een nieuw project, nl. de bouw van een chirurgisch centrum en eerste hulpafdeling in het reeds bestaande ziekenhuis ‘Santa Casa’, ook in Campestre. Een Nederlands hulpfonds zou me daarin willen helpen op voorwaarde dat we eerst die Apae in wer-king stellen, wat vanaf 21 april 2002 zal gebeuren. Allemaal zeer plezierig.
In mijn vorige brief schreef ik dat ik in Pirapora do Born Jesus, op 300 km van Bandeira do Sul (daar werkte ik 25 jaar) een totaal verwaarloosd schooltje wilde afwerken. Het was gewoonweg een hoop beton. Dat heb ik gedaan en het zat allemaal zo mee dat het schooltje op 6 augustus, netjes afge-werkt, kon worden ingehuldigd. De gemeentelijke overheid werkte daar fantastisch goed in mee. 300 Lieve, arme kinderen zijn in dat schooltje opgenomen. Ontroerend mooi. Het schooltje heet ‘Kinderheil Paulina Kockx’, de naam van mijn moederke-zaliger. Van dat schooltje ben ik nu de peter.
En zo zitten we absoluut niet stil. Veel werk, maar fantastisch plezant... ondanks sommige tegenkan-tingen en tegenslagen. Als men van de roos houdt, dan moet men ook de doornen durven vastnemen. En dat doen we met Gods genade nog altijd.
Blijf me steunen! Ook aan jullie gezondheid, levensvreugde en succes met ‘de Brug’ toegewenst.
Dank en veel liefs.

Correspondent: Angela Blancke

Bandeira do Sul - 9 februari 2001

Zopas ontving ik een financieel verslag vanwege mijn projectenrekening beheerder. Met vreugde en dankbaarheid mocht ik vaststellen dat u een storting verricht hebt. Natuurlijk was ik zeer blij met uw gift, een nieuwe deugddoende aanmoediging.
Momenteel zit ik met 3 nieuwe en mooie projecten.

1. Het zwaarste is de oprichting en inrichting van een nieuwe school voor gehandicapte kinderen en jongeren in het geburendorp CAMPESTRE op 14 km. van mijn parochie in Bandeira do Sul. De bouw is verleden jaar van start gegaan en vlot nu zeer goed. Het betreft een bouw van 1.400 m². Reeds jaren zitten in Campestre ruim 120 gehandicapten opeengepakt in een vochtige en donkere kelder onder een oud collegegebouw. Door ons nieuwe project zullen die kinderen en jongeren een fatsoenlijk huis krijgen. Er zullen gemakkelijk 150 gehandicapten of zelfs nog meer in opge-vangen worden. Die gehandicapten komen vooral uit Campestre en Bandeira do Sul, maar ook nog uit andere gemeenten. Het instituut heet APAE.
Dankzij de steun van enkele instellingen, firma’s, scholen en heel wat particulieren en dankzij uw steun wordt die Apae werkelijkheid. Denkelijk zal de bouw eind 2002 kunnen ingehuldigd worden. Ook is voorzien dat we die school goed inrichten als revalidatiecentrum Financieel komt daar heel wat bij kijken, maar het is haalbaar, want heel wat weldoeners moedigen ons daarvoor aan.
2. Ook ben ik bezig met een aanpassing van de hoofdschool van Bandeira do Sul, die aan reforma-tie toe is. Ik investeer er twee miljoen frank aan. Een open sporthal is er echt nodig en daarmee zijn we van start gegaan. De kinderen doen er hun lichamelijke oefeningen in de blakende zon, wat gewoonweg ONMENSELIJK is. We zijn dus begonnen met de bouw van een overdekt terrein, met oppervlakte van duizend vierkante meter.
3. En derde project dat ook lopend is: de bouw van een nieuwe school voor 400 kinderen, die geen school hebben. Dat is in Pirapora do Born Jesus, nogal ver afgelegen van het centrum. Ik wil die schoolcommissie helpen met 25.000 dollar.
En zo zitten wij niet stil. Ondertussen is het nieuwe gemeenschapscentrum dat ik verleden jaar bouw-de in Bandeira volop in gebruik genomen. Er zijn al heel wat gemeenschapsontmoetingen (soort re-traites) en opvang van straatkinderen en jeugd voor gezonde ontspanning. Dat project mag als volle-dig gelukt beschouwd worden.
Ook is er nieuwe hoop voor de kliniek, die een zware crisis doormaakte. De gemeentelijke overheid blijft omwille van valse politiek tegenwerken, maar het staat nu bijna vast dat een universiteitskliniek van de stad Alfenas (op 80 km. van Bandeira) de werking van ons hospitaal op zich zal nemen.
Blijf mij steunen! De moed zit er nog altijd in! Veel dank.

Correspondent: Angela Blancke

Bandeira do Sul - 3 november 1999

Graag weer even een contactbriefje voor DE BRUG. Uw nummer 3 van augustus 1999 kwam goed toe en ik las het -zoals altijd- gretig uit. Het verwonderde me wel ietwat dat er van mij geen contact-brief in afgedrukt stond. Ik schreef die op 25 juni 99. Misschien was dan alles al naar de drukker? Of ging mijn brief toch verloren? Zoiets gebeurt wel eens. Bij deze brief voeg ik een faxkopie van de vori-ge. Wellicht komt dan alles in uw handen terecht. Vooreerst het weerbericht: het wordt warm. We gaan de zomer in. De droogte is in heel Minas Gerais een onoverzichtelijke ramp. Er was veel koffie-bloesem,... maar schier alle bloem en bottekens vielen van de struiken wegens de droogte. Een grote ramp want 60 a 70 procent van onze mensen moeten hier hun dure broodje met koffieplukken verdie-nen. De vorige oogst was ook al niet zo vet. Er is nog een kleine kans dat de tweede bloesem in no-vember iets komt goedmaken. Ja, de koffie bloeit tweemaal. Maar als er geen regen komt wordt het gewoonweg een catastrofe Bovendien kunnen de boeren en de mensen van de kleine landeigendom niets zaaien of planten... en het wordt hoge tijd. Op economisch en sociaal vlak gaat het hier bars-lecht. De regering probeert de inflatie wel te verstoppen. De prijzen gaan maar steeds meer de hoogte in. De mensen zijn in feite te braaf. Brazilianen zijn pacifiek. Enerzijds een mooie deugd, maar van de andere kant maken de groten er misbruik van. Het is opvallend hoe het geweld hier overal is toege-nomen. In de steden zoals Sao Paulo en Rio is het schier guerrillasituatie geworden. De drugs slaan als een gesel toe, en men doet er weinig tegen. Onlangs pikten ze toch in de luchthaven van Salvador een Belgische vrouw die de maag had volgestopt met plastieken drugzakjes. Twee daarvan waren opengesprongen, met erge gevolgen vandien. Dringend naar de kliniek. Zo geraakt men er achter. De maffia zal haar natuurlijk wel uit de cel krijgen. Het gerecht is hier zo rot dat alleen kippendieven ach-ter de tralies gaan. De “charismatische fenomenen pater Marcelo Rossi (Sao Paulo) en pater Zeca (Rio de Janeiro)” blijven hier de katholieke massa naar zich toehalen. Gisteren (Allerzielendag) was er in Sao Paulo een eucharistieviering waar 600.000 gelovigen (?) geen blijf wisten met hun bruisende gemoederen. Ze sprongen, wuifden, dansten, zongen en smeekten. ..God ter ere. De grootste gods-dienstige samenscholing sinds het laatste bezoek van de paus. De UKRG (Universele Kerk van het Rijk Gods van Edir Macedo) zit er wel mee verveeld. In Antwerpen zou die evangelische sekte een uit-loper hebben. Die hebben er wel verstand van om geld te kloppen uit de zakken van de aanhangers, want naargelang men meer geeft, krijgt men meer genaden, tot zelfs miraculeuze genezing van aids toe, enz.. Als uw zakenleven mis loopt of u hebt grote schulden.. geeft u over aan die UKRG en alles komt dik in orde, behalve uw portemonnaie. In onze parochie van Bandeiro do Sul verliep Allerzielen-dag heel rustig. Zeker beschouwt men het als een dag van “eerbied, gebed en rust”. Het is een heilige dag.
In onze kliniek gaat het momenteel heel slecht. De strekkingen “macht, geld en politiek” hebben de kop weer opgestoken. Het schept veel onrust. Het is te ingewikkeld om het in een brief uit te leggen. Het is moeilijk om de kliniek harmonieus in stand te houden. Het gezondheidsconsorcio waarmee de Sociedade Beneficiente in december 98 een contract afsloot, is niet eerlijk, ondoorzichtelijk en ook verdacht. De Sociedade gooide nu enkele ernstige misbruiken (ook op financieel vlak) van dat con-sorcio bij het gerecht op tafel. We wachten af wat de rechter gaat beslissen. Het kan nog alle richtin-gen uit. Wordt contract verbroken? Of blijft consorcio mits betaling van schulden gemaakt op naam van Sociedada (misdadig) toch doordoen? Zeker zullen er deze keer koppen rollen. Meet kan ik nu niet schrijven temeer omdat het jullie ietwat te ingewikkeld zou zijn. Momenteel zijn de meeste dokters in staking omdar consorcio hun uitbetaling al een paar maanden niet deed. Wel doet men de dienst voor spoedgevallen.
In mijn laatste brief vroeg ik aan de Brug om voor 99 te steunen ten voordele van APAE, de gehandi-captenschool, waar de meeste gehandicapte kinderen van Bandeira worden opgevangen. Die Apae is aan het bouwen. Het is echt nodig, want de kinderen zitten in vochtige kelders. Ik steun hen onder de vorm van aankoop van cementblokken voor snelbouw. Ik schonk reeds 5000 blokken. In mijn vorige contactbrief schreef ik dat ik gestart was met een nieuw project: de oprichting van een “Centro Comu-nitario” (gemeenschapscentrum) bestemd voor: retraitehuis, ontmoetingscentrum, alfahetisatie en al-lerlei sociale actie en cultuur en bijzonder voor opvang en ontspanning van straatkinderen, adolescen-ten en jeugd. Hierdoor kan het dramatische drugprobleem zeker voor een groot deel opgevangen worden. De bouw omvat 1.400 m², met daarbij grote sportruimten. De bouw vordert gestadig. Voor 2000 vraag ik daarvoor de subsidiesteun van de Brug, voor 99 besteed ik die aan APAE, het opvang-centrum voor gehandicapte kinderen.
Ik blijf het jammer vinden, zeer jammer, dat Inge Bevers ons eind dit jaar gaat verlaten. Wat doet die toch prachtig werk. Wat een wilskracht, wat een inzet, steeds naar de armsten der armen toe. Natuur-lijk moet men de redenen van haar vertrek proberen te begrijpen. Toch zal de leemte die ze gaat ach-terlaten moeilijk op te vullen zijn. Binnen en buiten de kliniek heeft ze fantastisch mooi en humanitair werk verricht. PROFICIAT!
Nu ga ik afsluiten. Hopelijk komt deze brief goed toe.
Groetjes aan de hele BRUGfamilie.
Dank voor het vele dat jullie voor ons doen.

Correspondent: Angela Blancke

Bandeira do Sul - 30 januari 1999

In feite is het te warm om achter een schrijfmachine te gaan zitten. Het is snikheet. Deze dagen heb-ben we ook hier alle warmterecords geklopt. Het was verschrikkelijk. Rio de Janeiro haalde 42° in de schaduw, wat nog bijna tien graden meer is dan Bandeira do Sul. Nu hoor ik het wel donderen... niet in Keulen hoor!
Deze dagen kreeg ik een bericht vanwege DISOP-Brussel dat vijf mensen samen voor mij een bedrag van 56.000 fr. hadden gestort. Dat komt van De Brug. Hartelijk dank voor weer eens een deugddoen-de aanmoediging. Zoals ik vroeger schreef, zou ik jullie steun van 98 gebruiken voor de aankoop van een energie-generator, die in de nieuwe kliniek dringend nodig was. We hebben er een speciale ka-mer voor moeten bouwen. De generator is aangekomen en kan bij gelegenheid werken. Bij het uitval-len van de stroom slaat de generator op drie seconden tijd automatisch aan en is de kliniek helemaal verlicht. Zo’n generator is wel een dure grap al bij al 17.000 dollar. Jullie bijdrage van 98 (56.000 Fr.) wordt ondertussen door Disop per internationale check opgestuurd via een regionale vertegenwoordi-ger van Disop in Brazilië. Abos is zeer streng geworden in de controle over belastingvrije stortingen, wat ook wel begrijpelijk is. Dank, veel dank voor de edelmoedige steun. Veel offers, veel verborgen in-spanning maken jullie werk mogelijk. Proficiat voor dit alles. Hopelijk kan dat grote leger van weldoe-ners van de Brug ook in 99 weer mooi werk verrichten om mee een stuk leed van de mensen in de wereldwijde wereld te dragen en om een hele reeks projecten mee op te bouwen. Meteen stel ik jullie voor dit jaar 99 mijn aanvraag tot financiële ondersteuning voor. Verschillende jaren vroeg ik aan de Brug om financiële steun te verlenen voor mijn project “OPRICHTING EN INRICHTING VAN EEN VOLKSHOSPITAAL VOOR SEIZOENARBEIDERS (boias-frias) in Bandeira do Sul”. Uw steun was zeer belangrijk. Voor die kliniek is er nog van alles nodig, maar ze draait goed. Er is een positieve ver-andering gebeurd. Na de inhuldiging van het hospitaal in juli 1996 hebben we een barmoeilijke perio-de doorgemaakt, vooral te wijten aan vervolging van de plaatselijke politiekers, die loerden op de ad-ministratie van de kliniek om dan op de rug van zwakke mensen smerige politiek te kunnen voeren. Ik heb er geweldig onder geleden. U weet dat. Ik heb dat op een bijeenkomst van De Brug in Kalmthout uitvoerig uitgelegd. Die politiekers proberen nog steeds te boycotten, maar we zijn praktisch “van hen vanaf. De beheerraad van de kliniek (met name “Sociedade Beneficente Nossa Senhora Aparecida”) heeft, eerder onder mijn advies, een contract ondertekend met Cismarpa, een intergemeentelijke ge-zondheidsconsorcio. De administratie van de kliniek ligt nu bij Cismarpa, maar de Sociedade blijft ei-genaar van alle patrimonium. Er zijn 38 gemeenten bij dit niet-politiek gebonden consorcio aangeslo-ten. Men heeft een hele reeks specialiteiten in de kliniek ondergebracht, zoals oftalmologie, orthope-die neus-keel-oor, hematologie, gynaecologie pediatrie, echografie enz.. Vanuit 38 gemeenten komen er patiënten voor die en nog meer specialiteiten. Stel U gerust voor dat het heel druk is. Heel wat zie-ken komen vanuit andere dorpen naar onze kliniek omdat men bij hen niet kan genieten van de medi-sche specialiteiten die wij wel hebben. Soms brengt men met een bus zieken aan. Die moeten wel wachten totdat iedereen is geholpen. Men zegt wel eens dat Brazilianen geboren worden om later “in de rij te staan”. Ik vind zoiets wel erg. Bij de banken ziet men vaak rijen mensen aanschuiven, bij hon-derden staan ze daar, oude of zieken mensen die hun schamel pensioentje van 3.000 Fr. per maand gaan afhalen. Op de tv laat men dan wel eens zien dat er hier of daar weer een oude man of vrouw is flauwgevallen of doodgevallen “in de rij van de gepensioneerden”.
Brazilië is een mooi land, met goede mensen, maar met een vaak tergend of rot beleid. En op dit ogenblik is de economische crisis zeer scherp. Op een goede maand tijd is de Braziliaanse munt, de Real, met 40% gedevalueerd. Ook de Amerikanen, die uit het Noorden, hebben daar veel schuld aan. Zij lenen aan de armere landen graag biljoenen uit aan hoge intresten!...
Mag ik U dan voor dit jaar dit project voorstellen: ik wil een gehandicaptenschool helpen, APAE ge-noemd, in ons burendorp CAMPESTRE. Ik heb met die gehandicaptenschool heel wat contact. Zij nemen dagelijks veertien gehandicapten van Bandeira do Sul op. Die APAE doet mooi maar zwaar werk. Financieel zitten zij wel diep in de put. Ze waren (en zijn) aan het bouwen om een nieuw op-vangcentrum te hebben voor die meer dan 80 gehandicapte kinderen en jongeren. De staat had voor hun nieuwe centrum een subsidie beloofd van 70.000 dollar, maar die werd onlangs laffelijk ingetrok-ken. Toch zijn ze aan de bouw begonnen. Ik heb hen gesteund met 10.000 blokken snelbouw. Daar-mee kunnen ze ongeveer de helft van de muren optrekken. Maar ze moeten verder gesteund worden. Onze gemeenschap van Bandeira do Sul is aan die school hulp verschuldigd, terneer omdat ze ook onze gehandicapte kinderen opnemen en vorming bijbrengen. Het gemeentelijke bestuur van Bandei-ra do Sul schiet in haar verplichtingen tegenover dat schooltje tekort, zoals ook vroeger tegenover on-ze kliniek. Ik voel er me toe geroepen om de APAE-school (op 14 km van Bandeira do Sul) te helpen. Daarom stel ik voor aan de Brug dat ik dus jullie ‘financiële steun zou gebruiken voor onze gehandi-capten’. Zeker hebben jullie hiervoor begrip. En daarvoor dank ik jullie van harte.
Binnen een paar maanden krijgt Inge Beyers hier bezoek van haar lieve ouders. Als ik er al blij om ben, stel u dan voor hoe blij Inge zal zijn! Inge blijft mooi werk verrichten in onze kliniek en niet alleen in de kliniek. In zoveel noden gaat zij naar de mensen toe. Ik zou haar leeftijd willen hebben...
Ondertussen is de temperatuur nog even hoog. Al zwetend stop ik ermee.
Veel lieve groetjes.

Correspondent: Angela Blancke

Bandeira do Sul - 2 oktober 1998

Het nummer 3 van de Brug heb ik weer goed ontvangen. Ik was hier nog maar enkele dagen terugge-keerd uit het ‘Beljiekske’. Elke avond lees ik “in bed” een stukje uit de Bijbel. Dat doe ik al vele jaren. Ik voel me er goed bij. Nu werd het boekje “de Brug” weer zo’n soort toespijs, ook heel lekker. Ik lees het dan helemaal uit. Ik vind het plezierig en boeiend iels te kunnen weten over al die werkers en zwoegers in de wereldwijde wereld. Iets lezen over wat anderen doen en meemaken is stimulerend en inspirerend.
Begin april kwam ik naar België met vroegtijdig verlof, kapot-gekoejeneerd door smerige politiekers van Bandeira do Sul. Ik schreef daar al iets over. Door het feit dat de burgemeester met haar clan de kliniek niet zomaar in handen kon nemen, werd ze zo boos dat ze alle contracten omtrent maandelijk-se financiële bijdragen voor dekking van de werkingskosten van onze kliniek “Dona Paulina Damen-Kockx” op eigen handje introk en bovendien een systematische vervolging inzette, ook tegen de per-soon van de Padre. Maandenlang leed ik er geweldig onder. De abt liet me dan naar België overko-men. Ik kwam daar eind maart toe. Al dadelijk kreeg een longontsteking me in haar greep. Het was trouwens ijselijk koud, en daar kunnen Brazilianen niet goed tegen. Ik ben al 36 jaar in Brazilië en ben aan het warme klimaat gewoon. Ik kreeg in België goede medische verzorging en ging dan bij heter weer en op doctorsgraad veel fietsen. De “Maatjes’ waren mijn lievelingsplaatsjes. De hele Wuustwe-zelse, Achterbroekse en Nieuwmoerse schilderachtige landschappen kamde ik per fiets uit... en dat tot in Roosendaal of Breda toe. Daar heb ik veel plezier aan beleefd. Ook fietste ik alle weken, vanaf mei, naar de Mariahof van Meerseldreef en ging er dan wat bidden en telkens vijf kaarsen aansteken: één voor de familie, één voor mijn weldoeners (dus ook de Brug), en voor Bandeira do Sul, een vierde voor het welslagen van het hospitaalproject en een vijfde voor afsmeken van een betere gezondheid. Het lijkt me dat ik in alles verhoord ben door Onze Lieve Vrouw. Mijn gezondheid beterde gestadig, zodat ik op 22 augustus terug naar Bandeira do Sul kon vertrekken. Ondertussen had ik met de men-sen van de Brug een zeer aangename ontmoeting in het gastvrije huis van mijn correspondente Ange-la Blancke. Was me dat gezellig! En wat een fijn gesprek. Ik dank er U allen voor. Die genadevolle avond ben ik opgebeurd en blij naar de Polderstraat in Braken-Wuustwezel teruggekeerd. Ik voelde me weer eens moreel echt gesteund. Ik ontmoette er mensen met veel begrip, bewondering voor mijn werk. Dank daarvoor, zoals ook voor de financiële steun van het afgelopen jaar. Deugddoende aan-moediging.
Op 23 augustus kwam ik terug toe in Bandeira waar de mensen mij eenvoudig-gastvrij en blij ontvin-gen; de armen waren de eersten om me te omhelzen. Politiekers zag ik niet bij die receptie. Hoeft ook niet. Men kon de vreugde van het gezicht van de mensen afscheppen.
Eerst heb ik dan de parochie wat op punt gezet. Het moet gezegd worden dat de leken het fantastisch goed gedaan hadden. Op weinige dagen was ik terug ingewerkt. Het was opvallend hoe het onder-werp “Jaar 2000” in de kerk dominerend was in het gedacht en de planning van de leken die zich in-zetten binnen het kerkleven. Toch ook veel theorie en gesjouwel, maar men moet als pastoor mee-doen. Onze bisschop is daarin een hoogdraver en eist heel veel organisatiewerk van zijn priesters. Het is precies of in het jaar 2000 zal de wereld vergaan.... Het zijn de laatste kansen om de evangeli-satie te ordenen en toe te passen. We proberen er “iets” van te maken.
Een paar dagen na mijn aankomst ontmoette ik de burgemeester in het gemeentehuis en feitelijk was ze vriendelijk, maar wel gemaakt-vriendelijk. Met fierheid verzekerde ze dat ze terug (maandelijks) ging bijdragen met 4.000 dollar voor de werkingskosten van de kliniek, iets dat ze vanaf januari 98 vol-ledig had stopgezet, terwijl een eerder opgesteld en ondertekend contract inhield dat ze maandelijks met 10.000 dollar zou bijdragen. De maandelijkse uitgaven van de kliniek liggen altijd rond de 35.000 dollar. Inderdaad stortte Dona Marlene in augustus en september die beloofde 4.000.
Opvallend was hoe het gewone volk met 9.000 dollar per maand edelmoedig bijdroeg. Het was aan-moedigend dat te mogen vaststellen. Van de staat krijgen we 8.000 en van vrije giften en enkele parti-culiere hospitalaire bijdragen bekomen we nog eens 4.000. Schiet er voor mij (de Sociedade Benefi-cente, die de kliniek beheert) maandelijks een tienduizend over, wat op langere termijn niet haalbaar blijft. Er moet verandering in komen. Maar die verandering ten goede schijnt op komst te zijn. Even uit-leggen.
De secretaris van het ministerie van gezondheid van de staat Minas kwam de kliniek bezoeken, ver-gezeld van onze vrouwelijke burgemeester en van nog enkele andere burgemeesters. Hij was in de wolken over de kliniek: goed ingericht en modern. Hij stelde voor dat ons hospitaal referentiepunt zou worden enkele specialiteiten, zoals oftalmologie, oor-neus-keelproblemen, orthopedie...Ruim 20 ge-meenten uit de omtrek (met totale bevolking van 250.000 inwoners) zouden voor die specialiteiten naar Bandeira komen. De staat keert voor dergelijk systeem merkelijk meer subsidies uit, en de ge-meentelijke overheden moeten daarvoor dan ook wat bijdragen. Men noemt dat systeem van gezond-heidsdienst ‘consorcio’. Financieel zou het voor ons een grote stap vooruit betekenen. Ondertussen is er dan reeds een contracttekst opgesteld onder kundige leiding van een goede advocaat. In feite zou onze Sociedade de kliniek als het ware uitlenen (eigendom blijft zij van Sociedade) VOOR DIE SPE-CIALITEITEN. Het is bijna zeker dat onze hospitaalraad het contract met het consorcio zal onderteke-nen voor vijfjaar. Vanuit België moeten we dan toch nog blijven steunen, zeker in de komende jaren, om de installatie van het consorcio efficiënt te maken. Trouwens zal men heel wat apparatuur voor die specialiteiten moeten aanwerven. Al bij al zie ik het optimistisch tegemoet, in alle geval lijkt me het een grote stap vooruit. Later zult U er nog van horen. Blijven jullie ons ook steunen?
De steun van de Brug voor ‘98 heb ik gevraagd voor installatie van een energiegenerator (elektri-seermachine) die er dringend nodig is. Daarover schreef ik u reeds in het nummer van augustus ‘98. Voor volgend jaar zal mijn aanvraag tot steun een “GOED INGERICHTE BLOEDBANK” op ‘t oog hebben. Zo weten jullie het al voor ‘99. Een kliniek is in feite nooit af, ze is als een pasgeboren kind dat we moeten voeden, helpen, leren lopen. Het is zo zinvol en plezierig aan zoiets te mogen werken.
Stel het wel. Ik reken op uw gebed en steun, aanmoediging en blijvende genegenheid.
Groetjes van een dankbare pater.

Correspondente: Angela Blancke

Wuustwezel - 11 juni 1998

Vooreerst dank voor het tijdschrift nummer 1 van dit jaar. Ik was nog in Brazilië toen het toekwam. Is misschien ondertussen nummer 2 naar ginds gestuurd? Dan zal ik her later wel vinden.
Natuurlijk dank ik vooral voor uw financiële steun van ‘97. Het loonde weer eens de moeite. Welge-komen en deugddoende aanmoediging. Ik had geschreven dat ik deze zomer met verlof zou komen. Om gezondheidsredenen (overspannen) moest mijn verlof vervroegd worden. Sinds april ‘97 heb ik veel problemen gehad omwille van een politieke vervolging Het werd een pijnlijke en afmattende zaak. Vooral voor mijn mentale gezondheid werd de toestand onhoudbaar De Abt van Averbode stemde er dan in toe dat ik naar België zou overkomen voor rust en bezinning en ook voor medische behande-ling. Eind maart kwam ik in de heimat toe. Al dadelijk had een longontsteking mij in de greep. Heel de maand april had ik er degelijk last van. Het weer was dan ook zeer slecht, vooral voor wie uit het war-me Brazilië komt. Ginds was het broeiend heet.
Ondertussen liet ik een reeks bloedonderzoeken doen. Fysiek ben ik goed gebeterd. Psychisch gaat het nog niet zo goed. Toch betert het ook. Toen ik hier toekwam wist ik in feite niet goed meer wat te beslissen voor de toekomst. Algauw werd het me duidelijk dat het beter was naar Bandeira do Sul te-rug te gaan. De terugreis werd vastgelegd voor 22 augustus. Ondertussen is rust mij aanbevolen. We proberen het te doen. Hopelijk zit het weer we wat mee.
De kliniek is als een pasgeboren kind dat ondersteuning nodig heeft. Het is een project dat “niet af” is. Daarom blijf ik er ook vanwege De Brug financiële steun om vragen. Voor ‘98 zal ik jullie steun beste-den aan de installatie van een elektriseermachine (energiegenerator) die er absoluut nodig is en zelfs ietwat dringend. De stroomverdeling in Bandeira do Sul is onveilig, ik bedoel onregelmatig en valt wel eens uit, vooral bij onweer. Wat met de chirurgische ingrepen op zo’n moment? Een energiegenerator kost ongeveer 15.000 US$. Het zou me echt verheugen moest De Brug dit dan aannemen als aan-vraag tot financiële steun. Het is toch ook zo dat een volkshospitaal (waar zoveel armen in terecht komen) een project is van lange duur. Daar kan men niet aan ontkomen.
Hopelijk zal ik tijdens mijn rustperiode in België wel enkele mensen van de Brug kunnen ontmoeten voor een intiemer gesprek.
Nogmaals dank voor alles wat jullie voor mij en voor de zovele anderen in de wereld-wijde- wereld doen.
Hartelijke groeten.

Correspondent: Angela Blancke

Bandeira do Sul - 29 augustus 1997

Mijn laatste brief dateert van 3 juni. Er zijn toch weer wat nieuwtjes te melden, goede en minder goe-de.
In juni schreef ik dat de winter op komst was, en nu zitten we nog niet in de lente en het is al 30°. Snikheet en rampzalig droog. Geen echte winter gehad, dus ook geen koffie bevroren, maar nu is er weer water te kort. En zo is het in Gods’ natuur altijd wat raars.
In de parochie is het al “RUMO NOVO MILENIO - OP WEG NAAR HET NIEUWE MILLENNIUM”, wat de klok slaat. Vele pastoors, ik ook, worden er stiekem zot van. De bisschoppenconferentie van Bra-zilië is veeleisend, en naar hun plannen zal er op 1 januari 2000 niemand nog moeten bekeerd wor-den. We doen wat we kunnen. De uitgevers doen zeker gouden zaken aan de ontelbare boekjes en pamfletten rond het millennium
In de nieuwe kliniek is het nog steeds heel druk. Het goede nieuws is dat daar op 18 augustus om 18u38 het eerste kindje geboren werd. Na 8 maanden geborgenheid in de moederschoot kwam het kindje gezond ter wereld bij “natuurlijke bevalling”. Het woog 2,595 kilo. In het dorp werd er veel over gekletst. Het kon niet anders het eerste kind in de volkskliniek geboren. Men gaf het de naam NATA-LIA PAULINA (Natalia betekent in feite ‘nieuw leven’ en ‘Paulina’ verwijst naar de naam van mijn over-leden moeder naar wiens naam de kliniek ook werd genoemd : Hospital Dona Paulina Damen-Kockx. Een stille eer voor mij toch wel. We waren blij dat het kind op natuurlijke wijze het levenslicht zag, en dus niet met een keizersnede. Ruim 80 % van de kindjes worden bij ‘cultura cesareana’ geboren... keizersnedencultuur noemt men dat. In feite een schandalige vorm van corruptie bij de witte maffia, zoals heel wat dokters worden genoemd. Bij een keizersnede krijgen de dokters, doordat zijzelf het forceren natuurlijk, een vergoeding van ietwat 200 dollar. Velen hebben geen geduld of tijd om bij de moeder te blijven of haar rustig te begeleiden (vraag het best even aan Inge Beyers, die er ook ferm door geërgerd is). Als ‘mijnheer den doktoor’ met vakantie gaat, roept hij eerst de moedertjes binnen om nog vlug de keizersnede toe te passen... De dokters André en Marcello pasten dus voor Natalia geen keizersnede toe. Alles verliep naar wens. Drie verpleegsters waren actief bij deze eerste geboor-te. Inge was er jammer genoeg niet bij... maar toch wel bij de tweede geboorte enkele dagen nadien. Iedereen was geëmotioneerd. Moeder Luciana en vader Laudemir zijn nog piepjong, respectievelijk 15 en 17 jaar, arme koffieplukkers. Toch wel te jong om echte ouderlijke verantwoordelijkheid over zo’n kind te kunnen opnemen. Ja, er lopen hier veel meisjes rond van 14-15-16 jaar met dikke buikjes. Ik denk even aan het boek : “Ze zijn zo lief, meneer...”. Bij de jeugd leeft de mentaliteit “Leve de vrije liefde” heel sterk. De hele avond brengen een tiental TV-zenders aantrekkelijk, maar immorele lief-desfeuilletons op scherm. Daarin zijn de Braziliaanse artiesten heel vinnig. De ‘vrije liefde’ wordt de jeugdige heethoofden ingespoten, terwijl men meestal niet voorbereid is op beleving van echte en toch zo mooie liefde. Bovendien werken de alom verspreide drugs die ‘vrije liefde’ in de hand.
Enfin, de geboorte van Natalia werd mooi gevierd. Zelfs de pers kwam er bij te pas, snel opgeroepen door de vrouwelijke burgemeester, die er duidelijk politieke munt uit wilde slaan. Een truc gelijk zoveel andere.
Dat voor NATALIA moge bewaarheid worden wat Lucas schreef over het VOLMAAKTE KIND JEZUS : “Het Kind groeide op, en nam in krachten toe. Het werd van wijsheid vervuld, en Gods genade rustte op Hem.” Moge Natalia en zoveel andere kindjes mooi opgroeien binnen deze boeiende gemeen-schap van Bandeira do Sul. We zullen er ook wel iets aan proberen te doen. Jullie ook wel hé ? Blijf ons steunen.
De steun van de Brug vraag ik nog voor de verdere inrichting van het hospitaal, want er komt veel bij kijken.
Dank voor genegenheid, begrip, aanmoediging, steun en gebed.
Lieve groetjes.

Correspondent: Angela Blancke

Bandeira do Sul - 3 juni 1997

Nu ik naar mijn correspondente Angela Blancke schreef, voeg ik er heel graag een briefje aan toe voor alle Brugmensen. Nogmaals dank voor de steun van 35.000 fr. van 96, die mij na storting op mijn Disop-rekening werden overgemaakt. Weer een deugddoende aanmoediging!
In nummer 1 van de Brug lees ik dat er op 25 april een benefietconcert zou zijn en op 1 juni de fameu-ze “ontbijt aan bed actie. Proficiat voor die creatieve ondernemingen. Hopelijk kende het allemaal heel wat succes. Jullie doen veel voor ons missionarissen. Dank voor al die offers en de inzet.
Het werd hier winter (op zijn Braziliaans) en dus steeds wat kouder. De nachten zijn al heel fris... en soms daalt de temperatuur naar het vriespunt toe. Hopelijk maken we de ramp, niet mee van drie jaar geleden toen bijna de helft van de koffieplantages bevroor, en dat veroorzaakte dus veel werkloosheid in het jaar na die nachtvorst doordat er toen weinig koffie te plukken viel. Dit jaar is het ook een slap koffiejaar. De oogst is slecht, hoewel de prijzen voor de boeren hoog liggen. Degenen die hun koffie opstapelden sinds verleden jaar maken goede zaken.
In het nieuwe hospitaal is het druk: heel veel raadplegingen. Ruim 1500 per maand. Er zijn wel wat problemen, eerder door het feit dat de dokters absurd hoge lonen eisen. Voor minder dan 150.000 fr. per maand kunt ge geen dokter vinden. Schandalig is dat in een land als Brazilië, waar nog zoveel armoe is. We hadden twee goede dokters, een chirurg en een pediater, maar die gaan deze week weer weg omdat ze in een andere gemeente een voordeliger financieel aanbod kregen. Vaak maakt men er een politiek vuil spel van. Nog goed dat wij met een universiteitskliniek een contract hebben afgesloten. Dat gebeurde op 15 februari van dit jaar. We worden dus door die universiteit van dokters voorzien... dag en nacht. Ze sturen doorgaans ook goede dokters
Ik ga nog steeds verder met de inrichting van de kliniek. De laatste grote en dure brok was de aan-koop van alle materiaal voor de radiografieafdeling. Een grapje van nabij de 50.000 dollar. Daar vroeg ik jullie steun voor. Hopelijk blijft de Brug me dit jaar nog steunen voor de verdere inrichting van de kli-niek. Dit jaar wil ik dat alles wel afsluiten. Het project dat ik dus voor 97 aan jullie voorstel aankoop van hospitaalmateriaal.
Het ligt nu in mijn bedoeling om met een nieuw project te starten vanaf 1998, nl. de totale heroprich-ting en inrichting van een opvangcentrum voor kinderen van 1 tot en met 6 jaar. Het betreft dan die kinderen waarvan de moeders overdag gaan werken, vooral de moeders uit de seizoenarbeiderfami-lies Er bestaat een kindercrèche die dringend moet hervormd en heringericht worden. Meteen zou het centrum dan ook bestemd zijn voor pastorale activiteiten. Ook wil de gemeente hier 40 a 50 volkshui-zen bouwen. Daar zou ik ook willen aan meewerken... maar alles kan niet ineens gebeuren. Het zal een keuze moeten worden.
Meteen weet U dat er nog werk genoeg voor de boeg ligt.
We wroeten verder. Laat ons niet los... We hebben jullie echt nodig.
Kom met jullie edelmoedige steun over de Brug. We zijn er jullie echt dankbaar voor.

Correspondent: Angela Blancke

Bandeira do Sul - 9 april 1997

Vandaag kwam het briefje van Pasen toe van Gerarda. Dank daarvoor. Meteen weet ik nu wie van-wege DE BRUG mijn correspondente is.
Dank voor de mooie paaswensen. Dat de Vreugde van Pasen in jullie nog lang moge nazinderen. In de Goede Week heb ik ontzaglijk veel werk gehad. Het zwaarste was wel de 30 uur biecht (individue-le), nl. 517 biechten. Bovendien elke dag grote plechtigheden. Op paasmaandag was ik steen-kapot.
Ik ontving nog geen brief van Angela Blancke. De brief die ze me stuurde komt wellicht nooit toe, want als er zo duidelijk USA op stond, dan zal die gemakkelijker op het Witte Huis terechtkomen bij Clinton dan wel bij mij. Een grapje natuurlijk. Zoiets is ooit nog gebeurd. Wellicht is het erger dat de brief met bootpost verstuurd werd, want dan duurt het maanden eer die hier toekomt. Denkelijk komt die brief hier nooit meer toe. In alle geval dank ik Angela voor haar schrijven en zo is dit briefje ook voor haar bedoeld.
Ja, hier wordt wet hard gewerkt. Ook Inge Beyers zit er druk in. Tof meisje. Diepmenselijk. Harde werkster. Hopelijk kan ze zich hier verder goed inwerken.
Vanaf volgend jaar wil ik in mijn projectenwerk naar andere -buiten het hospitaalproject- projecten overschakelen. Wellicht zal hervorming en heroprichting en inrichting van een kinderkribbe het eerste worden. Ik hou U op de hoogte.
Ik wens de Brug veel succes toe met het concert op 25 april, met het “ontbijtbaanbed” 97... en derge-lijke andere ‘beneficente’ activiteiten.
Proficiat voor het bestuur, leden en vrijwilligers.

Correspondent: Angela Blancke

Bandeira do Sul - 15 maart 1997

Van mijn correspondente Gerarda Hoefman kreeg ik verleden week nummer 1 van 97 van “de Brug” toegestuurd, waarvoor mijn beste dank. Weer gretig uitgelezen.. zoals altijd.
Enkele dagen tevoren had ik een tamelijk lange brief naar jullie geschreven met voorstel voor project voor dit nieuwe jaar. Hopelijk kwam alles goed toe en willen jullie me verder blijven steunen. Graag zou ik willen weten of mijn brief met projectvoorstel veilig toekwam... want met de post gaat het wel eens mis.
Dank voor de deugddoende steun van 35.000 fr. vorig jaar ‘96, die goed toekwam en integraal be-steed werd aan verdere uitvoering (inrichting) van het volkshospitaalproject hier in Bandeira do Sul. Inge Beyers doet daarin prachtig werk en het lijkt me wel zo dat ze zich als verpleegster goed thuis-voelt tussen de zieken en het hospitaalpersoneel. In alle geval “heeft men haar graag”... Altijd opge-ruimd en zachtmoedig, iets waar zieken natuurlijk van houden... zoals iedereen trouwens.
U weet al dat we voor de werking van de kliniek een contract hebben afgesloten voor 4 jaar, tussen de universiteitskliniek van de stad Alfenas (80 km van Bandeira), het plaatselijk gemeentebestuur en on-ze Sociedade Beneficente (hospitaalraad gegroeid vanuit het volk), waar ikzelf tot voor korte tijd voor-zitter was. Dat voorzitterschap heb ik reeds doorgespeeld naar de leken, en nu zit ik nog wel in de centrale raad waar ik eerste schatbewaarder van ben (ook wel om de financies wat in het oog te hou-den). Stilaan zullen we dat ook doorgeven aan anderen.
Ondertussen ben ik toch weer beginnen bouwen, ook al had ik gezegd dat “bakstenen” mijn grootste vijanden waren geworden. Ik heb mijn eed verbroken. Ik ben op het hospitaalterrein 4 huizen aan het bouwen die nadien zullen verhuurd worden aan het personeel dat aan de kliniek is verbonden, o.a. aan de administrator die daar als eerste zijn intrek zal nemen. Het is een jonge gehuwde dynamische kerel. Het geeft de indruk dat we met die keuze geluk hebben gehad.
We zijn vooruitgelopen op de originele plannen, want met de materniteit en chirurgieafdeling zullen we wellicht binnen 2 maanden beginnen. We wachten op de laatste inspectie en op toelatingen van staats- en gezondheidsdienst. Die mannen hebben bij de inspectie altijd heel wat op te merken. Daar zijn het Brazilianen voor…
Hopelijk zal ik na ‘97 naar één of ander sociaal project overschakelen, misschien wel naar de bouw van een reeks volkshuizen of naar de inrichting van een kinderkribbe. Er bestaat er hier wel eentje, maar daar moeten dringend hervormingen aan gebeuren. Later hoort U er wel meer over. We kunnen alles niet in één, twee, drie klaarspelen.
Als pastoor bereid ik me nu voor op de zware “Goede Week”. Dan is het enorm druk : processies met een paar duizend mensen, honderden individuele biechten, veel kerkdiensten enz.. Voor de priesters vermoeiende dagen... maar als het dan Pasen wordt en de feestklokken luiden, dan voelt men ook een diepe vrede en vreugde.
En dat wens ik jullie ook toe. Dat de blijde toon van de paasklokken in jullie heel lang moge nazinde-ren. Eén in gebed!
Vriendelijke groeten

Correspondent: Angela Blancke

Bandeira do Sul - 14 maart 1996

Een paar dagen geleden schreef ik een lange brief voor het boekje. Dit is dan slechts een kleine aan-vulling.
Het is mijn bedoeling om jullie in te lichten dat de storting van 34.000 Bf. (Bijdrage ‘95) inderdaad ge-beurd is op mijn rekening, waarvan men wel 14 x 100 fr. heeft afgehouden voor de fiscale attesten.. Want dat is jammer genoeg de gewoonte bij Disop. Daarom ben ik er blij om dat ik in het boekje mocht lezen dat jullie een eigen VZW hebben bekomen. Dat is een grote overwinning voor uw benefi-cente instelling.
Ook onze Sociedade Beneficente vecht ervoor om “VZW” te bekomen bij de Braziliaanse Regering. Een zeer bureaucratisch gedoe. Wel hebben we al wel het “Cadaster” bekomen bij de Nationale Raad van Sociale Assistentie, waardoor we, vrij van belasting, allerlei dingen mogen invoeren uit België, zo-als kleren, medicamenten, medisch materiaal, enz... Dit zal voor ons heel belangrijk zijn. 1
Ik wil er jullie aan herinneren dat ik mijn project voor ‘96 reeds heb voorgesteld in mijn vorig schrijven van 2 maart, nl. uw toelage gebruiken voor inrichting van de wiegafdeling van de nieuwe kliniek. De eentjes zullen daarvoor heel welkom zijn.
Nogmaals nodig ik de mensen van de Brug uit voor de plechtige inhuldiging van de kliniek op 14 juli aanstaande. Echt heel welkom. Ik kom eind juli naar België en ik hoop jullie dan te kunnen ontmoeten. Ondertussen heb ik nog werk genoeg. Jullie wellicht ook.

Correspondente: Inge Beyers

Bandeira do Sul - 2 maart 1996

Dank voor het januarinummer, nummer 1 jaargang 20. Dat betekent dat de Brug dit jaar 20 jaar be-staat. Proficiat. Zovele edelmoedige mensen hebben zich in al die jaren ingezet om een sterke brug te bouwen naar alle kanten van de wereld toe. Niets was in staat om die brug op te blazen!
Dit jaar kom ik naar België (vanaf begin augustus) en wie weet kan ik op één of andere manier komen meevieren.
Het januarinummer heb ik dadelijk gretig uitgelezen... zoals altijd in de late avond... van op mijn bed. Ik vind het fijn dat er zo’n boekje bestaat. Al wat men leest over het leven en het werk van andere pa-ters, zusters en ontwikkelingswerkers kan zo inspirerend zijn, aanmoedigend om door te zetten en zelfs troostend doordat men ook het leed van anderen leert delen. Ja, ik hou van de Brug!
Van harte wil ik danken voor de steun van 34.000 Bf. die jullie voor ‘95 gestort hebben op mijn reke-ning. Het geld werd mij ter beschikking gesteld en wordt in juni overgebracht door mijn propagandist Louis Jansen, ter gelegenheid van de inhuldiging van de nieuwe volkskliniek voor de boias- frias (sei-zoenarbeiders). Jullie bijdrage van ‘95 wordt besteed aan de.inrichting van de consultatiekamers der dokters.
Nu de bouw van de kliniek “af is, zijn we stilaan begonnen met de inrichting, een dure aangelegen-heid, die we over drie jaar hebben gespreid en in 5 fasen zullen uitvoeren. Tegen eind ‘97 willen we er mee klaar zijn... hoewel de kliniek reeds vanaf juli ‘96 in werking zal gesteld worden, althans twee fa-sen, nl. consultatieafdeling en labo. Hopelijk begint ook fase drie nog in ‘96, nl. al wat met bevalling te maken heeft... en dan nadien radiografie en chirurgie. Ik durf geloven dat De Brug mij blijft steunen. Voor ‘96 dien ik alvast nu mijn voorstel tot projectondersteuning in, nl. jullie toelage wordt gebruikt voor de inrichting van de wiegafdeling door aankoop van hospitaalwiegjes voor de nieuwe~ kindjes die binnenkort eindelijk in Bandeira do Sul zullen geboren worden.
Het blijft voor ons een blij nieuws dat Inge Bevers -recent gediplomeerd als vroedvrouw binnen ons project wil komen werken. In april-mei zal ze naar hier komen en onder de mensen kunnen wonen, le-ven en werken. Ze zal de kansen krijgen om enkele weken samen te werken met een dokter (dr. Car-los) die sinds augustus ‘95 hier woont. Tevoren had Bandeira do Sul geen dokter. Samen met die dok-ter en met de zopas benoemde administrateur van de nieuwe volkskliniek en de leden van de Socie-dade Beneficente (vrijwilligers van ter plaatse die de kliniek beheren zonder geldelijke vergoeding) zul-len we met Inge bespreken “wanneer, hoe en op welke condities” zij wellicht kan ingeschakeld worden in het project. Ik zou dat graag zien gebeuren ook op vlak van preventieve gezondheid. Onze nieuwe dokter toont op dat vlak realistisch te zijn. In verschillende kwesties van preventieve gezondheid pro-beert hij de mensen en bijzonder de politiekers bewust te maken dat “volksgezondheid” een collectie-ve verantwoordelijkheid inhoudt. Toch is het hem nog bar moeilijk die zaak op gang te krijgen. Hij richtte een “gemeentelijke gezondheidscommissie” op, bestaande uit 12 leden. Ik behoor daar ook toe. Het volk is nog zo diep onrijp qua mentaliteit, cultuur en inzicht in toestanden die met gezondheid verband houden.
Dr. Carlos begon met een anti-alcoholbeweging. Elke zondagnamiddag komen er wel wat zatlappen en mensen, die zich uit de greep van de drank konden bevrijden, bijeen. Men hoort dan ontroerende getuigenissen over al wat drank aan gezins- en gemeenschapsvernieling meebrengt. Drank is een ondeugd die hoogtij viert onder de armen. “Men verzuipt de miserie.“...
Een enquête in dit dorp van 5.000 inwoners wees uit dat men hier maandelijks 20.000 liter alcohol-drank verwerkt, ik bedoel ‘opzuipt”. Triestig is zoiets. Langs groepsgesprekken en voordrachten in de scholen proberen we het “preventief” aan te pakken...
Onze gemeentelijke gezondheidscommissie nam onder leiding van Dr. Carlos ook het initiatief om de loslopende honden van de straat weg te krijgen. Wat een probleem ... En de burgemeester werkt echt niet mee. Langs de misvieringen nodigden we verleden week de bevolking uit voor een openbaar de-bat in de parochiezaal, debat over het “hondenprobleem”. Ook pers, radio en TV. nodigden we uit.
Wat een debat!
Bandeira telde in het gezondheidscentrum op 6 maand tijd 21 gevallen van hondenbeten en één ta-melijk ernstig accident doordat een kind omwille van de achtervolging van een straathond met de fiets tegen een borduur is gevallen. Er is gevraagd dat de mensen hun honden zouden vastzetten... maar de hond is hier als een koe in India... schier een “heilig dier”... waar men altijd medelijden mee heeft. Verdedigers van de abortus stellen zich zonder blozen vijandig op tegen het slachtofferen van een ra-zende hond. Door het debat geraakte Bandeira wel ver bekend. Tv. en radio, en vooral de pers gin-gen gretig in op het sensationele onderwerp. De stad Poços de Caldas schreef vlijmscherp tegen Bandeira omdat onze hondencommissie zou beweerd hebben dat Poços hier tientallen honden komt afzetten. Bovendien is het nog waar ook. Ook andere dorpen brengen hier in het geheim honden aan. Bandeira heeft twee kleine worstenfabrieken. Nu zijn de eigenaars en ook de burgemeester razend kwaad omdat twee dagbladen schreven dat Bandeira do Sul “hondenworst” verkoopt. Door al die smerige commentaar zit het er hier bovenarms tegen tussen gezondheidscommissie en gemeente (burgemeester). Toch gaat onze actie verder. Gezondheid boven alles.
Een derde project van onze nieuwe dokter is “orthodontie in de scholen”. Honderden kinderen zijn dringend toe aan tandenbehandeling... maar dat kost geld. De kinderen zijn arm en kunnen het niet betalen. De gemeente krijgt daarvoor geen staatstoelage. Bij het tandenonderzoek op de gemeente-school kon ik op uitnodiging van de dokter vaststellen hoe “alarmerend” de toestand is. Om alle kinde-ren tussen 5 en 14 jaar gedurende een jaar te behandelen heeft men 33.000 dollar nodig. De ge-meente kan slechts voor 15 % inspringen. En de rest? Samen met Carlos rijden we nu regelmatig naar één of andere firma of boerderij in de verdere omgeving van Bandeira om financiële steun te vragen voor dit “orthodontologisch project’. Het zit bar moeilijk. De economische crisis zit zeer diep. Schier alle kleinere firma’s vechten voor hun overleving.
Wie in België zou beweren dat het niet zo slecht gaat in Brazilië... kent de waarheid niet. Brazilië is een keiduur land geworden. Op economisch en sociaal vlak gaat het slecht, en de gezondheidspolitiek is “dodelijk ziek”. Dat is de waarheid.
U ziet dat er nog zo enorm veel te doen valt. En binnen het grote complex van problemen zijn boven-vermelde blijkbaar nog maar kleine probleemkes. Men voelt wel eens “onmacht” en “opstandigheid” of ook “ontmoediging”, maar ik geloof wel dat er een Brug bestaat die ons kan voeren naar beterschap in de verdere toekomst. In de richting van die Brug moet ik gaan... geïnspireerd door GELOOF EN LIEFDE...
De mensen van ‘DE BRUG” zullen me daarin zeker wel blijven aanmoedigen. Dat te mogen aanvoe-len is een “deugddoende aanmoediging”.
Ik wens jullie het allerbeste toe. Zalige Paasvreugde.

Correspondent: Inge Beyers

Bandeira do Sul - december 1995

Misschien zal het u een klein beetje verwonderen dat er ditmaal geen brief van pater Damen in de bus valt, maar van de voorzitter van zijn vriendenkring, Louis Jansen. Inderdaad, ik had het genoegen om twee maanden bij de pater in Brazilië te kunnen verblijven en om zijn werk van dichtbij te kunnen meemaken. Op 20 oktober zijn mijn vrouw en ik hier in Bandeira aangekomen en mocht ik voor het eerst het hospitaal van dichtbij bewonderen. Het is een prachtig gebouw, veel mooier dan de foto’s la-ten blijken. Het werk vlot op dit ogenblik veel beter dan verwacht. Door een kleine betalingstruc werd de massa-fina, de fijne bezetting van de binnenmuren, in zes weken tijd afgewerkt, daar waar drie maanden voorzien waren. De metsers kregen een vast loon, gebaseerd op 10 m2 per dag. Daar bo-venop kregen ze een premie per vierkante meter meer gepresteerd. Het resultaat was dat ze per dag gemiddeld aan 22 m2 kwamen. Er werd geen seconde verspeeld.
Wanneer we nu de eindrekening opmaken komen we tot de vaststelling dat, wat we meer betaalden aan premie, goed gemaakt wordt door de winst in tijd zodat we tenslotte niet meer betaalden dan we voorzien hadden. Je moet pater zijn om zoiets uit te dokteren.
Deze week begint men dan ook al aan het leggen van de vloer en het plaatsen van de muurtegels zo-dat ik voor mijn vertrek op 27 december misschien nog een mooie foto kan nemen van een bijna af-gewerkte inkomhal. De hoop rijst meer en meer dat we het hospitaal op de voorziene datum kunnen openen en dat we de tijd, die we verloren door de Braziliaanse bureaucratie en de pietluttige eisen van de regering, aan het inhalen zijn.
Hoofddoel van het hospitaal blijft natuurlijk het tegemoet komen aan de noden van de plaatselijke be-volking, vooral de minstbedeelden. Men moet echter kunnen overleven en daarom bespraken we met de Sociedade en enkele bevriende dokters een plan om in het hospitaal een zekere specialisatie on-der te brengen.
We dachten hierbij aan oogoperaties, voornamelijk het wegnemen van staar. In het dichtstbijzijnde hospitaal is daarvoor een wachtlijst van 500 patiënten. Deze operaties vereisen een korte internering, bezetten dus weinig bedden en worden door de regering evenveel gesubsidieerd als gelijk welke an-dere ingreep. Hierdoor scheppen we dan de middelen om te overleven en tevens om de minderbe-deelden te kunnen behandelen. Gelukkig is de pater hier omringd met een groep funk werkende men-sen, want voor één man is deze taak onoverkomelijk.
Ook een weerpraatje hoort thuis in dit schrijven.
We zijn hier aangekomen met stralend weer. Volgens de pater was het hier de droogste winter van de eeuw en inderdaad, alles was hier ros en dor. De tweede week van ons verblijf maakten we dan een tropische regenbui mee. Het water viel met bakken uit de hemel, maar het grootste deel liep verloren in beken en riolen omdat de droge grond niet de tijd kreeg om het water op te nemen. Toch rees bij de boeren de hoop dat het regenseizoen eindelijk begon en er werd vol goede moed gezaaid. Het zaad kiemde, maar verdorde op de velden omdat de volgende regens uitbleven en de zon ongenadig brandde. Zo ging ook al een tweede zaaisel verloren. Voor de grootgrondbezitter een serieuze tegen-slag, maar voor het kleine boertje een regelrechte ramp. Velen hebben geen geld meer voor een der-de zaaisel en waar gewoonlijk twee oogsten per jaar mogelijk zijn, is één daarvan al voorgoed verlo-ren. Eigenaardig is wel dat het in andere delen van Brazilië wel voldoende regent, zelfs in de onmid-dellijke omgeving van Bandeira. Mogelijk is de ligging in een smalle, diepe valei met slechts één toe-gang één van de oorzaken, maar niemand weet het zeker. Zeker is wel dat, als de toestand hier niet verandert, er een ernstige ramp dreigt voor de bevolking van het dorp dat er, na het bevriezen van veel koffiestruiken, al niet zo goed voorstond.
Ik had ook het genoegen hier vele kerkelijke diensten te mogen meemaken. Wat een verschil met België ! Vorige zondag vierden 80 kinderen hier hun eerste communie. Een feestelijke liturgie waarbij de kinderen tenvolle betrokken werden. Er werd gelachen, gezongen en in de handen geklapt. Een waar feest voor de kinderen, zonder de materiële bekommernis die bij ons meestal de bovenhand heeft. In een dienst van twee uur heb ik me geen seconde verveeld en kon ik meeleven met de kinde-ren die hier het middelpunt zijn van het gebeuren. Ook een pleidooi om bij ons de eerste communie naar een latere leeftijd te verschuiven, het wordt dan veel zinvoller. Ook de huwelijken zijn hier heel wat minder luxueus dan bij ons, maar het hele volk leeft mee met het bruidspaar en dat merk je heel duidelijk. Na de mis wordt het paar dan gelukgewenst aan de uitgang van de kerk en alles is afgelo-pen. Geen duur bruiloftsfeest, alleen een zinvolle gebeurtenis waarbij het kerkelijke de hoofdzaak is.
Met Kerstmis voor de deur kreeg ik van de pater ook de opdracht U allen een kerstwens toe te sturen. Niet zo makkelijk te formuleren.
Onze wens voor U allen is dat de ster van Bethlehem die hoop en licht bracht voor de eenvoudlige mensen van die tijd, ook licht en warmte mag ontsteken in het hart van ieder van U, zodat we met open vizier onze moeilijkheden, ziekten of problemen tegemoet kunnen gaan en er met de hulp van het Christuskind een vredevolle oplossing voor zullen vinden.
Vrede, voorspoed en geluk moge voor ieder van U het leven waardevol en “levenswaard” maken.
Het ga U allen goed, ook in 1995.
In naam van pater Damen, getekend Louis Jansen.

Correspondente: Inge Beyers

Bandeira do Sul - 26 november 1995

Dank voor het nieuwe oktobernummer van 95 van “de Brug” dat mij toekwam via Gerarda Hoefman.
Er is sinds mijn brief van 25 september niet zoveel splinternieuw nieuws te vermelden. Wel kreeg ik een knappe brief van Inge Beyers met het voorstel dat ze hier in ons hospitaal wil komen werken. Ik heb haar wens doorgespeeld naar de dokter, die het zal voorstellen aan de staatsgezondheidsdienst. In alle geval bewijst Inge dat al wie naar hier komt het gevaar loopt van een Braziliaanse microbe op te doen, nl. de wens om ooit terug te gaan. Hopelijk komt er iets heel positief uit de bus, zowel voor Inge als voor ons project en voor de mensen waar het om gaat.
De staatsgezondheidsdienst heeft een kleine maand geleden een inspectie gedaan in de nieuwe volkskliniek. Ze vonden het fantastisch. Ze keurden goed dat het huidig bestaande gemeentelijk ge-zondheidscentrum naar de kliniek wordt overgeschakeld. Dat zal binnen drie maand gebeuren. Meteen word dan fase één (totaal 5) in werking gesteld, nl. de afdeling ‘consultatie-ambulatorium’. Kort nadien zal fase twee volgen, nl. laboratorium met speciale aandacht voor preventieve gezond-heid.
Eindelijk kreeg ik ,u een eerste subsidie van de staat door bemiddeling van een volksvertegenwoordi-ger, de heer Sebastiao Navarro. Het betreft een steun van 24.000 $, integraal bestemd voor inrichting van de kraamafdeling. Sinds geruime tijd waren er in die zin “beloften” uitgesproken. Beloften van poli-tiekers moet men altijd met twijfel en voorzichtigheid beoordelen. Aan de toekenning ging een absurd grote bureaucratische behandeling vooraf. Ik was er moe van geworden... bijna tot ontmoediging toe, maar we haalden het.
Er zouden nu nog twee kleinere subsidies volgen, nl. voor de aankoop van labinstrumenten. Dat zou dan moeten in orde komen vóór de plechtige inhuldiging van de kliniek op zondag 14 juli 96 waar ik jullie nogmaals op uitnodig.
Van die datum af zullen fase drie (kraamafdeling), fase vier (radiografie), en fase vijf (chirurgie) aan-gepakt worden. Dat alles samen ligt over drie jaar gespreid, zoals ik vroeger al schreef. Onze aan-dacht blijft dus nu gaan naar de inrichting van de kliniek.
Aan “de Brug” herhaal ik voor dit jaar mijn voorstel om uw financiële steun van dit jaar te laten beste-den aan de inrichting van de consultatiekamers der dokters. Het is derhalve bestemd voor de eerste fase.
Langs dit briefje wens ik alle mensen van de Brug en ook alle mensen die in de wereldwijde wereld langs de Brug aangeschreven worden het allerbeste toe.

Correspondent: Inge Beyers

Bandeira do Sul - 20 september 1995

Brief van Inge Beyers op bezoek bij Pater Damen.
Hier een berichtje vanuit Bandeira do Sul in Brazilië. Sinds 31 augustus verblijf ik hier met 2 vriendin-nen in de pastorij bij pater Damen. Brazilië, een immens groot land, vol prachtige natuur, warme sfeer, contrasten, nonchalance, samenwerking en trots. Heel uiteenlopende en interessante bezoeken en ervaringen.
Het hospitaal hier in Bandeira do Sul, wat o.a. door ‘de Brug” gesteund wordt, is qua bouw afgewerkt. Met een tiental vrijwillige vrouwen werd er uit alle macht gepoetst. Het gebouw is klaar om ingericht te worden: radiografiezaal, labo, wasserij, sterilisatie, operatiekamer en plaats voor 25 bedden.
We bezochten ook enkele andere ziekenhuizen. Wat ons als vroedvrouwen het meest opviel was het grote aantal keizersneden ± 70 %. De reden? Financieel : vrouwen die geen pijn willen lijden (= maatschappelijk gegroeid). Na één dag lopen de vrouwen rond en de tweede dag na de keizersnede verla-ten ze het ziekenbuis met hun kindje. Stel je voor.
Een normale, spontane bevalling hebben we hier nog niet kunnen bijwonen, gewoon wegens het klei-ne aantal.
De bewoners van Bandeira zijn enorm dankbaar om het initiatief van het hospitaal hier in het dorp.
Ze bedankten ‘de Brug’ voor hun enorme steun:op het eind van een eucharistieviering kregen we een dankbrief voorgelezen en bloemen aangeboden. Het hospitaaltje is hier méér dan welkom. Wanneer de dorpsbewoners nu ziekenhuishulp nodig hebben, moeten ze naar een ziekenbuis ± 20 of 25 km verderop: vele bewoners hier hebben echter geen auto... Het hospitaal zal rond juli ‘96 ingehuldigd worden.
In naam van de Bandeira-do-Sul.bewoners zeg ik jullie met een warm hart “dank je wel”.
Heel veel liefs.

Correspondente: Inge Beyers

Bandeira do Sul - 7 juni 1995

Mijn laatste brief dateert van 23 april 95. Toch nog graag een paar woordjes naar de weldoeners van ‘de Brug”. Gisteren kreeg ik het boekje nr 2 toegestuurd, waarvoor veel dank. Ik heb het in mijn bed al dadelijk helemaal uitgelezen, ‘t Is plezierig al die contactbrieven van over de hele wereld te lezen. Ze zijn vaak ook inspirerend en moedgevend... want men leert daardoor leed en zorgen en ook vreugden van anderen delen.
Ik wil jullie van harte danken voor de storting van 41.000 fr., vrucht van zoveel edelmoedige inzet van jullie groep en vrucht van wat zovele mensen door jullie laten bijeenbrengen. We hebben ze allemaal nodig. Het is één groot leger op het thuisfront. Laat ons hier maar vechten met jullie wapens van aanmoediging, begrip, gebed en financiële steun
Het is hier ‘s nachts koud... zo maar juistekes naast het vriespunt. Hopelijk herhaalt zich niet de ramp van verleden jaar toen miljoenen koffiestruiken bevroren. Daardoor is het nu een slechte oogst: slecht voor de boeren en slecht (veel slechter) voor de arme koffieplukkers die weinig of geen werk vinden. Nog goed dat de economische toestand zich ietwat heeft gestabiliseerd.
Een golf van stakingen is over het land getrokken. De petroleumnijverheid in staking. De mensen stonden over het hele land in kilometerslange rijen aan te schuiven om hopelijk een bus gas te kunnen kopen... en dan vaak aan gangsterprijzen. Meer dan een maand staking. Het bracht veel leed mee. Nu is het gedaan.
Het geweld is in de grootsteden schier overal erg toegenomen. Er is een weekend geweest van 63 doden in Rio de Janeiro... allemaal slachtoffers van het geweld tussen drugbendes en politie. Afschu-welijk. Vooral Rio en Sao Paulo zijn als het ware “burgeroorlog” terrein geworden. Armoede en sociale wanorde liggen aan de basis van die trieste toestanden.
We zitten volop in de fase van de afwerking van het hospitaal. De beschildering is begonnen. De fase van inrichting gaat beginnen, zeer dure fase. We houden er de moed in.
Nu ga ik voor de omliggende wijken van de nieuwe kliniek een waterreservoir aanleggen... met publie-ke kraantjes. Daarvoor wil ik voor dit jaar de steun vragen en aanwenden van de Brug. Het is een bij-komend project, zeer belangrijk.
Bandeira do Sul heeft onvoldoende en zeer vuil water. Ik schreef u al dat ik een semi-artesiaanse wa-terput liet boren, 70 meter door de rotsen. Fantastisch positief resultaat: 16.000 liter kristalhelder water per uur. Die put was bedoeld om het waterprobleem voor het hospitaal op te lossen.
We maken er dus een bijkomend project van: watervoorziening voor de volkswijk rond het hospitaal. De gemeente zal dan het onderhoud van de reservoir en de kraantjes bekostigen. Wij leggen dat alles aan. Ik zal er echt blij om zijn wanneer de Brug met haar bijdrage het mee bekostigt. Knap is dat. Veel dank. Noteer dus dit project al maar vanwege mij te midden van de zoveel mooie projecten die jullie steunen. In naam van mijn mensen “stille dank”.
Indien de werkersgroep van de Brug en al de steunende mensen aan de Brug verbonden mij eventu-eel willen helpen met mannenhemden en mannenbroeken (zeer grote nood aan hemden en broeken), vesten, jassen, mantels, regenjassen, pardessus, pelse frakken voor vrouwen, leren vesten voor mannen (geen vesten van mannenkostuums, maar wel de broeken) en dergelijk materiaal voor man-nen en vrouwen. Ja, ik zou er heel blij mee zijn. Wintermateriaal is zo heel welkom. De temperaturen zijn hier zo wisselvallig. Het materiaal moet natuurlijk in goede staat zijn. Snuffelt uw kasten even door. Spreekt erover met buren en familie. En brengt het dan maar naar Jefke Van Looveren, Hof-straat, 12, Brecbt of verwittig Louis Jansen, Kalmthoutsesteenweg, 75, Wuustwezel (tel. 03.669.61.18).
Hiermee eindig ik dan weer. Ik ga nu eucharistie vieren in het verre binnenland. Dat is altijd een ge-nade. Ik zal ook voor jullie bidden, samen met mijn “boias-frias”, de seizoenarbeiders, die jullie ook dankbaar zijn.

Correspondent: Inge Beyers

Bandeira do Sul - december 1994

Misschien zal het u een klein beetje verwonderen dat er ditmaal geen brief van pater Damen in de bus valt, maar van de voorzitter van zijn vriendenkring, Louis Jansen. Inderdaad, ik had het genoegen om twee maanden bij de pater in Brazilië te kunnen verblijven en om zijn werk van dichtbij te kunnen meemaken. Op 20 oktober zijn mijn vrouw en ik hier in Bandeira aangekomen en mocht ik voor het eerst het hospitaal van dichtbij bewonderen. Met is een prachtig gebouw, veel mooier dan de foto’s la-ten blijken. Het werk vlot op dit ogenblik veel beter dan verwacht. Door een kleine betalingstruc werd de massa-fina, de fijne bezetting van de binnenmuren, in zes weken tijd afgewerkt, daar waar drie maanden voorzien waren. De metsers kregen een vast loon, gebaseerd op 10 m2 per dag. Daar bo-venop kregen ze een premie per vierkante meter meer gepresteerd. Het resultaat was dat ze per dag gemiddeld aan 22 m2 kwamen. Er werd geen seconde verspeeld.
Wanneer we nu de eindrekening opmaken komen we tot de vaststelling dat, wat we meer betaalden aan premie, goed gemaakt wordt door de winst in tijd zodat we tenslotte niet meer betaalden dan we voorzien hadden. Je moet pater zijn om zoiets uit te dokteren.
Deze week begint men dan ook at aan het leggen van de vloer en het plaatsen van de muurtegels zo-dat ik voor mijn vertrek op 27 december misschien nog een mooie foto kan nemen van een bijna af-gewerkte inkomhal. De hoop rijst meer en meer dat we het hospitaal op de voorziene datum kunnen openen en dat we de tijd, die we verloren door de Braziliaanse bureaucratie en de pietluttige eisen van de regering, aan het inhalen zijn.
Hoofddoel van het hospitaal blijft natuurlijk het tegemoet komen aan de noden van de plaatselijke be-volking, vooral de minstbedeelden. Men moet echter kunnen overleven en daarom bespraken we met de Sociedade en enkele bevriende dokters een plan om in het hospitaal een zekere specialisatie on-der te brengen.
We dachten hierbij aan oogoperaties, voornamelijk het wegnemen van staar. In het dichtstbijzijnde hospitaal is daarvoor een wachtlijst van 500 patiënten. Deze operaties vereisen een korte internering, bezetten dus weinig bedden en worden door de regering evenveel gesubsidieerd als gelijk welke an-dere ingreep. Hierdoor scheppen we dan de middelen om te overleven en tevens om de minderbe-deelden te kunnen behandelen. Gelukkig is de pater hier omringd met een groep flink werkende men-sen, want voor één man is deze taak onoverkomelijk.
Ook een weerpraatje hoort thuis in dit schrijven.
We zijn hier aangekomen met stralend weer. Volgens de pater was het hier de droogste winter van de eeuw en inderdaad, alles was hier ros en dor. De tweede week van ons verblijf maakten we dan een tropische regenbui mee. Het water viel met bakken uit de hemel, maar het grootste deel liep verloren in beken en riolen omdat de droge grond niet de tijd kreeg om het water op te nemen. Toch rees bij de boeren de hoop dat het regenseizoen eindelijk begon en er werd vol goede moed gezaaid. Het zaad kiemde, maar verdorde op de velden omdat de volgende regens uitbleven en de zon ongenadig brandde. Zo ging ook al een tweede zaaisel verloren. Voor de grootgrondbezitter een serieuze tegen-slag, maar voor het kleine boertje een regelrechte ramp. Velen hebben geen geld meer voor een der-de zaaisel en waar gewoonlijk twee oogsten per jaar mogelijk zijn, is één daarvan al voorgoed verlo-ren. Eigenaardig is wel dat het in andere delen van Brazilië wel voldoende regent, zelfs in de onmid-dellijke omgeving van Bandeira. Mogelijk is de ligging in een smalle, diepe vallei met slechts één toe-gang één van de oorzaken, maar niemand weet het zeker. Zeker is wel dat, als de toestand hier niet verandert, er een ernstige ramp dreigt voor de bevolking van het dorp dat er, na het bevriezen van veel koffiestruiken, al niet zo goed voorstond.
Ik had ook het genoegen hier vele kerkelijke diensten te mogen meemaken. Wat een verschil met België! Vorige zondag vierden 80 kinderen hier hun eerste communie. Een feestelijke liturgie waarbij de kinderen ten volle betrokken werden. Er werd gelachen, gezongen en in de handen geklapt. Een waar feest voor de kinderen, zonder de materiële bekommernis die bij ons meestal de bovenhand heeft. In een dienst van twee uur heb ik me geen seconde verveeld en kon ik meeleven met de kinde-ren die hier het middelpunt zijn van het gebeuren. Ook een pleidooi om bij ons de eerste communie naar een latere leeftijd te verschuiven, het wordt dan veel zinvoller. Ook de huwelijken zijn hier heel wat minder luxueus dan bij ons, maar het hele volk leeft mee met het bruidspaar en dat merk je heel duidelijk. Na de mis wordt het paar dan gelukgewenst aan de uitgang van de kerk en alles is afgelo-pen. Geen duur bruiloftsfeest, alleen een zinvolle gebeurtenis waarbij het kerkelijke de hoofdzaak is.
Met Kerstmis voor de deur kreeg ik van de pater ook de opdracht U allen een kerstwens toe te sturen.
Onze wens voor U allen is dat de ster van Bethlehem die hoop en licht bracht voor de eenvoudige mensen van die tijd, ook licht en warmte mag ontsteken in het hart van ieder van U, zodat we met open vizier onze moeilijkheden, ziekten of problemen tegemoet kunnen gaan en er met de hulp van het Christuskind een vredevolle oplossing voor zullen vinden.
Vrede, voorspoed en geluk moge voor ieder van U het leven waardevol en “levenswaard” maken.
In naam van pater Damen, getekend Louis Jansen

Correspondent: Inge Beyers

Bandeira do Sul - 24 augustus 1994

Met een gewoon briefje wil ik even “over de Brug” komen.
De dokter gaf me bevel het een veertien dagen heel kalmpjes aan te doen, omdat er een longontste-king dreigde en omdat ik oververmoeid was. Een mooie gelegenheid om even te schrijven, ook al heb ik nog niet zolang naar jullie geschreven.
Het weerbericht. Het is een strenge winter geweest. Juni-juli-augustus zijn hier de wintermaanden. Verschillende keren heeft het gevroren. Zelfs vier nachten na mekaar en wel tot -6° in heel deze streek van zuid-Minas, wat al een halve eeuw niet meer was gebeurd. De gevolgen zijn dan ook tries-tig. In de staten Paraná en Minas zijn miljoenen koffiestruiken bevroren en gewoonweg kapot. Alleen op de hoogstgelegen heuvels werden de plantages gespaard. De meeste struiken moeten nu tot bijna aan de grond afgesneden worden... om dan terug uit te schieten. Veel struiken zijn helemaal kapot, tot aan de grond, en men moet herplanten. Dat alles betekent dat er de volgende twee à drie jaar weinig koffie zal zijn en het ergste van al is nog dat een massa boias-frias heel die tijd geen werk zullen vin-den. Dat zijn de seizoenarbeiders, de koffieplukkers. Nochtans was het dit jaar een goed koffiejaar. Men is al twee maand aan ‘t plukken en de pluk zal nog zeker twee maand duren.
Op TV. en radio en in de dagbladen is het al politiek wat de klok slaat. Om van te walgen. Op 3 okto-ber zijn er de verkiezingen voor president, gouverneur, senaat en kamer. Naar de beloften van de kandidaten wordt het hier nog een wondermooi paradijs! Indien die heren de corruptie moesten weer-houden... dan zouden ze al hard gewerkt hebben. De laatste twee maanden gaat het op economisch-sociaal vlak nochtans wel iets heter. De man die heel zeker de verkiezingen zal winnen voor presi-dentschap, Mr. Fernando Henrique Cardoso, heeft voordat hij zich kandidaat stelde nog een nieuw economisch reddingsplan kunnen doorvoeren en tot nu toe lukt dat. Is het geen trucje om de mensen te bedriegen? Dat zal de toekomst moeten uitwijzen.
Het is wel straf dat zomaar op één maand toepassing van dat plan de maandinflatie kan dalen van 45 % naar schier nul. Straffe mannen. De nieuwe Braziliaanse munt is nu de REAL, en die staat nu ster-ker dan de dollar. Nog straffer. In alle geval is het nu toch heel wat plezieriger dan een maand of twee geleden toen de prijzen nog elke dag stegen met 1,5 %. men kon gewoonweg niets berekenen, geen planning maken. Met de nieuwe stabiliteit is het ongelooflijk plezant. Jammer dat men juist voor de in-voering van het plan de prijzen tot hoge pieken liet stijgen, terwijl men het loon had bevroren. De klei-ne man was er natuurlijk weer de dupe van. Laten we toch maar hopen dat het plan althans ten dele mag lukken.
De Brazilianen hebben veel van hun miserie en problemen een lange tijd kunnen vergeten omwille van de voetbalkampioenschappen in de Verenigde Staten. In een magere wereldcup waren ze de beste en dat hebben ze uitbundig met veel carnavalroes gevierd. Zo vierden ze dit jaar twee keer kar-naval. Ge moet maar kunnen.
Mijn hospitaalproject vordert gestadig. We zitten in de moeilijke, echt gecompliceerde, langdradige en dure fase, nl. de riolering en de aanleg van de hydraulische leidingen voor koud en warm water. We zijn momenteel bezig met het maken van zes septische putten. De strenge eisen daaromtrent vanwe-ge de staatsgezondheidsdienst leiden er wel toe dat het iets modern wordt, ook al zouden we het vaak wat goedkoper willen uitgevoerd zien. We moeten de strenge eisen volgen om nadien bij controle geen negatief advies te krijgen... want dan worden we voor eventuele subsidies uitgesloten.
Ik schreef u al dat de oxigeniumleidingen reeds ingemetseld zijn. De buitenmuren en de plafonds zijn definitief bezet. Binnen twee weken beginnen we met de fijne muurbezetting en dan de bevloering. De tegels kocht ik reeds aan.
Eerst dachten we het hospitaal voor een beginfase te kunnen inhuldigen rond juli-augustus 95, maar het zal wel enkele maanden later worden. De huidige fasen van uitvoering zijn ook zo duur... en ik moet dan voorzichtig te werk gaan. Geen zotte kuren doen!
We staan nog voor twee zware jaren, nl. voor de inrichting van dat alles. Toch blijven we optimistisch. Ik durf blijven rekenen op veel goede vrienden en op succesvolle acties in scholen en bij enkele instel-lingen. Ik durf ook blijven rekenen op verdere steun van de mensen van “de Brug’. Ik heb jullie nodig! Heel dankbaar voor wat de Brug al voor dit project deed, blijf ik toch verdere steun verzoeken. Het is duidelijk dat zulk project over verschillende jaren gespreid ligt. Dat begrijpen jullie wel. Mijn aanvraag tot steun blijft dus voor de verdere uitvoering van ditzelfde project het volkshospitaal voor de boias-frias, gebouw temidden de landelijke knechten. Aan die mensen meer gezondheid geven, betekent dat we hen energieker maken, dat hun kinderen ook gezonder worden en levenslustiger.
Ik groet diepgenegen alle mensen aan DE BRUG verbonden. Proficiat voor alles wat U voor mij en voor mijn mensen, voor de zovele missionarissen en de mensen in de wereldwijde wereld doet. Bidt en offert voor ons. Elk bijgedragen steentje loont de moeite. Gods Rijk wordt geboren uit kleine zaad-jes met veel liefde gestrooid.

Correspondent: Inge Beyers

Bandeira do Sul - 15 juni 1994

Weer mocht ik een deugddoend nummerke ontvangen van “de Brug”. Mijn beste dank daarvoor, ook voor uw sympathiek briefje. De dag dat het nummer 2 van april 94 toekwam heb ik het helemaal uitge-lezen ... tot een kot in de nacht. Ik vind het heel tof al die brieven en artikeltjes van missionarissen uit de “wereldwijde-wereld” te mogen lezen. Vele initiatieven van andere zijn inspirerend.. en ook voelt men dat “de vreugden en het leed” aan ons werk bijna onvermijdelijk verbonden, ook door anderen gedeeld worden. Ja, ik hou van de Brug. Ik bewonder al die mensen die er zich voor inzetten om van uit de heimat een “brug” te slaan naar ons toe, zowel onder vorm van vriendschap, sympathie, gebed en begrip, alsook onder de vorm van welgekomen aanmoedigende financiële steun.
In naam van mijn mensen in Brazilië dank ik jullie allemaal om het blije nieuws dat U mijn “hospitaal-project” met de som van 41.000 Fr. voor ‘94 hebt willen steunen. Het komt me best van pas. Jullie zul-len wel begrijpen dat ik in de eerste jaren moeilijk kan overschakelen naar een ander project. Daarom smeek ik U mij verder te blijven steunen voor dit zware gezondheidsproject, dat we over verschillende jaren moeten spreiden. Dus vraag ik jullie die steun voor de verdere uitvoering van dit project. De in-richting van het hospitaal is een dure grap... maar we moeten doorstoten.
De bouw vordert goed (vergelijk dit nieuws maar even met wat ik in mijn brief van 17 januari schreef) : de buitenmuren zijn nu allemaal bezet, klaar voor schildering. De ramen zijn geplaatst (84 ramen)... Ook de deurstijlen staan er in... De plafonds zijn voor 80 % definitief bezet, ook klaar voor schildering. De binnenmuren zijn ruw-bezet voor 4/5. Ook zijn de oxigeniumleidingen ingemetseld met installatie van alarmsysteem, zoals de gezondheidsdienst van de Staat dat eist. Men is druk bezig met de riole-ring en het leggen van de waterleidingen. Wat een groot werk en wat een dure grap! De septische putjes rond het gebouw zijn klaar, maar de drie grote septische putten moeten nog uitgegraven en ge-legd worden. In feite hadden we een tegenslag omdat de gezondheidsdienst het water, door de ge-meente verschaft, afkeurde. Het was té vuil en onvoldoende om het hospitaal veilig te bevoorraden. We konden niet anders dan een semi-artesiaanse waterput te boren. We kwamen terecht in een steenlaag.. zodanig dat de 70 meter diep metende put doorheen een steenlaag gaat van 66 meter, met het gevolg dat we kristalhelder water hebben (terwijl het water door de gemeente geleverd ziekte-verwekkend is) en dat die put een capaciteit heeft van 17.000 liter per uur. Het lijkt wel een wonder. Toen de rekening kwam... was het geen wonder: 7.000 dollar. Toch hebben we er geen spijt van. Een reden te meer om echt blij te zijn als ‘de Brug” helpt! In de dagen van de boring was architect Rik Van der Voort uit Wijnegem (hij is de auteur van ons hospitaalplan) voor twee maanden hier. Hij heeft ons flink georiënteerd.
Op juridisch plan hebben we flinke vorderingen gemaakt. Onze Sociedade Beneficente (hospitaal-commissie) heeft nu zijn eigen statuten gekregen, en die zijn reeds geregistreerd, dus gerechtelijk er-kend. Ook heeft de gemeente de Sociedade reeds erkend als V.Z.W. Hetzelfde zal gebeuren op staatsvlak en op federaal vlak. Dan zullen we ook gemachtigd zijn om bijv. van uit België medisch ma-teriaal in te voeren.. zoals kleren, schoolgerief, voedsel enz. Dat alles is dan vrij van importtaks. Een flinke stap vooruit. De statuten zijn zodanig opgesteld dat de dokters later geen hand kunnen leggen op het onroerend goed (grond of gebouw) van het hospitaal. Zoiets moet men in een corrupt land als Brazilië veilig stellen. Zopas kregen we inspectie van de staatsgezondheidsdienst, die verwonderd stond over het project, qua bouw, inwendige structuur en doelstelling, nl. alle mensen proberen te hel-pen, vooral de armen die zo weinig kansen krijgen.
Op politiek en economisch en sociaal vlak gaat het bar slecht in Brazilië. Het wordt een verbeten en tergend immorele verkiezingsstrijd voor president, senaat en kamer. De kandidaten sparen niemand. De linksen maken op dit moment de meeste kansen, nl. presidentskandidaat Lula, die vaak vergele-ken wordt met Fidel Castro (ook ten onrechte!). In feite is hij een gewone metaalarbeider geweest... zonder veel studie. Een syndicalistische geniepte kandidaat. Zijn tegenstander is Fernando Henrique, een atheïst Het is nu niet te voorzien wie het gaat halen.
In de volgende weken trekken de Brazilianen zich niets aan van de politiek of van de economie. Wat nu telt is “wereldcup-voetbal’. Als ze kampioen spelen ... dan zal voor de Brazilianen alles goed zijn (zoals in de dagen van de karnaval). Maar als ze verliezen, dan is dat een nationale ramp, zoals on-langs de dood van Ayrton Senna... toen op de dag van diens begrafenis het land gewoonweg “stil” lag. Het kostte de staat enorm veel geld... Dit land heeft geen enkele staatsfiguur waarop het volk fier kan terugvallen... en dus zoeken ze hun helden in de sport. Dit laatste leidt dan tot ongezonde fanatisme. Het gevoelen haalt het dan te veel op gezonde redenering. Brazilianen zijn gevoelsmensen.
Zo, hier hebben jullie dan weer een artikeltje van mij om te publiceren in “de Brug”. Hopelijk blijven jul-lie mij steunen. Daarvoor stille gemeende dank.
Ik wens jullie een plezierige zonnige vakantie toe. Vriendelijke groeten uit het land van zon en koffie (de koffiepluk is volop bezig en duurt ongeveer 4 à 5 maanden), van samba en voetbal, maar heel ze-ker ook van lieve mensen, die veel geloof en liefde uitstralen.
Proficiat ook voor de nieuwe initiatieven van ‘de Brug” zoals het ‘ontbijt aan huis”.

Correspondente: Inge Beyers

Bandeira do Sul - 17 januari 1994

Hopelijk zal het kerstgebeuren U wel zo diep hebben gegrepen dat U onder het veilige Licht van de Ster van Bethlehem het nieuwe jaar goed hebt ingezet. Dat het verder ook goed moge verlopen voor het mooie werk dat U, samen met alle mensen aan “de Brug” verbonden, onderneemt.
Tijdens mijn werkverlof in België, van augustus tot begin december, was ik erg blij om jullie van dicht-bij te hebben ontmoet, bijzonder op die gezellige dia-avond en later ook tijdens de “kaasmaaltijd” in Achterbroek. Nooit had ik zoveel en zoveel verschillende soorten kaas gegeten als die namiddag. Wat een knappe organisatie, wat een gezellige sfeer! ... en dan ook zoveel mensen die willen steunen. Proficiat voor het mooie werk dat jullie op het thuisfront voor ons doen, met zoveel edelmoedige inzet. Jullie vormen een “thuisfront” in de echte zin van het woord. In naam van alle missionarissen en ont-wikkelingswerkers, waar dan ook in de wereldwijde wereld, dank ik alle mensen van “de Brug”.
Mijn verblijf in België werd een ware marathon... van acties, predikatie, dia- voorstellingen, conferen-ties, school - en huisbezoeken... Allemaal ten voordele van het zware, maar toch zinvolle project, waar ik mee gestart ben, nl. de oprichting en inrichting van het volkshospitaal voor de boias-frias in dit arme dorp Bandeira do Sul, voor de seizoenarbeiders, voor de koffieplukkers, die aan hongerlonen werken binnen een onrechtvaardig knechtensysteem. Al die acties hadden me in feite vermoeid gemaakt. Ik had het misschien wat kalmer aan moeten doen... maar ja, de wil om niet te mislukken in het project is zo groot. We moeten er wel tegenaan boksen! De steun valt niet voor de voeten... men moet er jets voor doen!
Op Sinterklaasfeest vertrok ik terug naar het land van de zon. Koude en regen waren al gauw verge-ten. Dit keer had ik met de LAP (Paraguav) een vlekkeloos goede vlucht, geen vertraging, geen “luchtzakken”... en bij aankomst in de luchthaven Sao Paulo draaiden alle motoren nog even vinnig. U weet wel dat we de vorige keer (in 1990) boven Paraguav bijna zijn neergestort... toen 2 motoren het begeven hadden en een gedeelte van de cabine ernstig beschadigd was. Toen maakten we een moeilijke noodlanding. Ik zou gezworen hebben van nooit meer in een vliegtuig te stappen. Ook de paniek van toen vergeet men nooit. Maar dit keer was het weer een knappe vlucht. Na vijf uur autorit van Sao Paulo naar Bandeira do Sul werd ik hier door ruim duizend mensen op het kerkplein enthou-siast toegejuicht. Ook helemaal op zijn Braziliaans... met sambamuziek. Echt plezant! In de pastorij toegekomen deed ik mijn valiezen open om een groep kinderen “chocolade sinterklaasventjes” te ge-ven. Zoiets kennen ze natuurlijk niet... en ik had er heel wat bij... Maar och arme, ze waren allemaal gesmolten... bij deze temperatuur van 50 ° in de zon.
In de eerste dagen na de aankomst moest ik de administratie wat op punt zetten. Mijn plaatsvervan-gers hadden het goed gedaan.
De bouw van het hospitaal was goed gevorderd. Het dak lag er op.. Men is nu begonnen met de muurbezetting, bij goed weer “buiten” en bij slecht weer “binnen”. Dus geen tijdverlies meer bij regen... en het regent veel in deze zomerperiode.
Nu is men bezig met planning en bestek opmaken van oxygeniumleidingen, waterleiding, riolering, maken van septische putten, en de elektrische installatie. Het zijn zeer dure grapjes voor zo’n bouw van 1.400 m2, maar de duurste brok moet nog komen de inrichting! Dat zal geen lachertje zijn. Een apparaat voor radiografie alleen al zou rond de 40.000 dollar kosten... En dat is maar één gevalleke. Zo komen er nog veel.
En toch proberen we uit het evangelie de inspiratie, de kracht en de moed op te halen om het niet op te geven.
Hopelijk laten de mensen van “de Brug” mij niet in de steek. Ik kan jullie steun best gebruiken. Mag ik er op blijven rekenen? Het is duidelijk dat dit project nog over enkele jaren verspreid wordt en dat jullie bijdrage dan helemaal gaat naar dit project. Blijft “de brug” slaan naar Bandeiro do Sul, naar de zieken en zwakken, die ook jullie nodig hebben. En de pater zal het best aan die mensen besteden.
We zijn ook volop bezig met het opstellen van statuten van onze “Sociedade Beneficiente”, (VZW), die onder mijn voorzitterschap verantwoordelijk is voor het project. Het “imovel” staat op naam van die Sociedade (grond en gebouw), en zal langs duidelijke statuten beschermd worden tegen mogelijke corruptie... ook vanwege dokters. De Sociedade bestaat uit mensen van uit het volk gekozen of door mij benoemd, maar er zetelen geen dokters in. We hebben twee advocaten gevonden die ons uit idea-lisme en gratis bijstaan. Dit is ook wel een belangrijke aanwinst.
Er zijn nu twee jonge dokters naar het project komen kijken... en ze Zijn geïnteresseerd om in het volkshospitaal te werken. Onderhandelingen zijn bezig. Zij zouden uitbetaald worden door subsidies die de gemeente krijgt vanwege de staat naar het aantal raadplegingen en internaties waarop Bandei-ra do Sul recht heeft.
Ons project zal dus in de toekomst niet tussenbeide komen voor uitbetaling van het medisch perso-neel. Wij richten op en richten in... en blijven het project natuurlijk volgen en waar het zou moeten, wil-len we het ook bevoorraden in de beginfase. Alles is voor ons ook nog niet zo klaar, maar we sparen ons geen moeite om het tot een goed einde te brengen. “De Brug” schakelt zich ook wel mee in, is het niet ?
Deze brief mogen jullie natuurlijk publiceren in het door mij zo gegeerde boekje “de Brug”. Ik lees ook graag het nieuws van de andere mensen die door “de Brug” geholpen worden.
Vriendelijke groeten uit het land van zon en koffie, en nu ook weer van samba.

Correspondent: lnge Beyers

Bandeira do Sul - 5 mei 1993

Dank voor uw mooie paaswensen!
Mijn bezoek aan België heeft mij veel deugd gedaan. Het was maar een kort bezoek, maar wel vol-doende om aan te voelen hoe je met groot idealisme een “brug” wil slaan tussen de heimat van de missionarissen en de vele landen waar die mensen werken. Ik ben één van die geluksvogels, die weldoende steun krijgt van “de mensen van DE BRUG”. Ik ben er jullie allemaal heel dankbaar voor.
Stille dank, lieve mensen van de Brug voor de financiële steun die ik in ‘92-’93 van jullie mocht ontvangen. Met jullie edelmoedige bijdrage werd het zware project “volkshospitaal voor de boias-frias” weer iets lichter. Ik durf de wens uitdrukken dat U me wilt blijven steunen in dat project. Het is duidelijk dat zo’n project over verschillende jaren gespreid ligt. We zwoegen ervoor opdat het volkshospitaal in juli ‘95 zou kunnen ingehuldigd worden. Dan zal De Brug er samen met al mijn andere weldoeners fier over mogen gaan van rechtstreeks te hebben meegewerkt aan een project dat zo zinvol en boeiend is. Indien de Brug mij verder zou willen steunen, wat ik zo echt verhoop, dan stel ik voor dat jullie financiële bijdrage voor de volgende jaren althans door mij zou mogen aangewend worden voor datzelfde volkshospitaal. Er komt enorm veel bij kijken.
De bouw vordert echt goed. Van de totale te bebouwen oppervlakte (ongeveer 1.400 m2) hebben we de bouw voor 2/3 op dakhoogte staan. Ik moet geen cementblokken meer kopen (alles al aangekocht) ik heb voldoende ijzer gekocht, ook de vloertegels en de aankoop van pannen (22.000 Romaanse pannen) is al in orde. Zo ben ik dan ook dikwijls op zoek naar bouwmaterialen. We kunnen ook wel eens voordeliger koopjes doen... maar men moet er altijd voor in de weer zijn. Ik heb wel een knappe groep mensen die me goed bijstaan met raad en daad. De bestaande hospitaalcommissie laat me niet in de steek.
Op dit moment is Broeder Willv Mosselmans (redemptorist van Essen) weer voor drie maanden hier. Verleden jaar is hij ook voor een maand geweest. Die man geeft hier echt een lesje van wilskracht en edelmoedige inzet. Hij doet alle bouwwerk mee. Blijkbaar heeft hij zijn ziel verkocht aan het plaatsen van de blokken voor snelbouw. Dat doet hij enorm graag... en piekfijn. Dikwijls zegt hij dat hij niet be-grijpt hoe die mensen hier met zo’n eenvoudige middelen zo’n groot complex opgericht krijgen. Hij staat er voor in bewondering. Van de andere kant staan ook mijn 10 metsers en gasten in bewonde-ring voor de werklust van de broeder. Hij verdient een dikke proficiat. Tot 22 juni zal hij mee op de stellingen staan. Dan gaat bij naar de heimat terug... ook weer om daar acties te doen voor het project (o.a. in de Kiekenhoeve in Essen).
Ikzelf zal naar België komen binnen een paar maanden, samen met twee Braziliaanse kinderen van 13 jaar. Zij komen op uitnodiging van enkele families die hen al enkele jaren steunen. Wij komen toe op zondag 1 augustus. Voor mij zal het een werkverlof worden van 4 maanden. Begin december reis ik terug af. Ongetwijfeld zal ik in België veel propaganda voeren en acties doen voor het hospitaalproject; concreet voor de inrichting ervan. Daarvoor zal ik een diareportage samenstellen. Heel zeker ben ik bereid om ook even langs te komen bij de mensen van de Brug. Een uitnodiging van jullie zou ik trouwens echt op prijs stellen. Hel zal voor mij een genade zijn jullie persoonlijk te mogen kennen en denkelijk omgekeerd ook wel.
Lieve mensen van de Brug, ik wens jullie het allerbeste toe. Hopelijk ontmoeten we mekaar binnen-kort. Ik ben jullie heel dankbaar voor de zo deugddoende steun. Blijf me steunen !
In naam van de arme boias-frias van Bandeira do Sul dank ik U van harte. Onze hospitaalcommissie wit u ook “obrigado” (dank u) zeggen.

Correspondent: Inge Beyers

Bandeira do Sul - 20 januari 1993

Ook jij hebt me blij gemaakt met uw brief, met uw vredesboodschap en het nieuws. Zo’n contact doet deugd. Dank voor alles en dank voor de mooie deugddoende wensen voor 93. Hopelijk zijn jullie ook diep geraakt door het Licht van de Ster van Bethlehem, door die Jezus, die zo boeiend is.
Dank ook omdat u mijn werk in Brazilië wilde appreciëren. We hebben aanmoediging nodig. ‘t Is soms zeer zwaar, niet alleen het werk in zich, maar vaak de sfeer en de omstandigheden waarbinnen we moeten werken. In het afgelopen jaar is het barmoeilijk geweest omwille van smerige politieke vervol-ging. Ik werk in een dorp waar enkele groten willen commanderen, ook enkele grootgrondbezitters en die nemen het niet dat we voor de kleine man opkomen. Als dat dan op politiek vlak verzeilt, ja, dan kan het soms heel moeilijk worden. Zo was het ook. Ik heb al geruime tijd de corruptie aangevallen en dat doet “zeer”... voor wie aan die corruptie meedoet. In naam van het evangelie moeten we het aan-klagen.
Toch schijnt er nu voor mij merkelijk beterschap te komen. De gemeenteverkiezingen zijn voorbij en na 40 jaar corrupt bewind zijn de zogezegd “eeuwig machtigen” er afgevlogen. Is dat misschien al een vrucht van de bewustmaking die de Kerk onder het uitgebuite volk doet. Het lijk van wel!
Ik ben er echt heel blij om dat ‘de Brug” mij wil gedenken en eventueel steunen. Jullie willen dus een brug slaan naar Bandeira do Sul... Heel knap!
Als ik iets weet over het gestorte geld van 1992 laat ik het zo vlug mogelijk weten. Tot heden toe ont-vingen ik dus geen bevestiging van die geldelijk steun.
Het zou me enorm plezier doen en aanmoedigen moest DE BRUG mij alvast in 93 steunen. Ik zit met een heel zwaar project, zoals U al wel hebt kunnen lezen.
De eerste steen van het hospitaal hier werd gelegd door Griet Vandersvpen uit Brasschaat. Zij ver-bleef hier ongeveer 4 weken en is dus nu terug in België, waar ze haar eerste jaar universiteit doet in Leuven. Zij is gekomen met haar broer Lieven, ook student in Leuven. Het was een knap bezoek, waar hier nog veel over word nagepraat. Ze pasten zich hier indrukwekkend goed aan en wisten naar de mensen toe te gaan.
Vanaf augustus (wellicht rond 5 of 12 augustus) kom ik naar België voor “werk”-verlof. Ik zal veel ac-ties moeten doen voor de inrichting van het hospitaal. Zoals in het verleden trek ik dan rond met een groep jeugd (meisjes) uit Brecht, die me op een prediktocht vergezellen en de eucharistievieringen in het Braziliaans zingen. Ik preek dan in alle missen en de omhalingen gebeuren dan voor het project. Dat doe ik zo al 25 jaar. Ik ga het nog een keer overdoen, dit jaar dus. Ik zou het wel fijn vinden moest ik in Achterbroek eens zou mogen preken en steun vragen voor mijn project. Ik zou dan het koor meebrengen. Misschien is uw pastoor daar voor te vinden; hij is trouwens een oud-missionaris van Brazi-lië. Zou u het hem willen vragen en me iets laten weten. In Achterbroek heb ik op die manier nooit ac-ties gedaan of steun gevraagd. In mijn vakantie trek ik zo naar 10 tot 15 parochies. Dit keer moet ik in de vakantie hard werken, want er komt toch zo echt veel kijken bij het project. Ik blijf ook op jullie steun rekenen.
Groet de mensen van DE BRUG en de zo velen die met u meewerken.

Correspondent : Inge Beyers

Bandeira do Sul - 3 maart 1991

Inderdaad bijna niet te geloven dat er al drie maanden verstreken zijn sinds ik na vier maanden werk-verlof in de” heimat terug naar Brazilië ben afgereisd. Het werd dus hoogtijd dat ik iets van me liet ho-ren. Zo hebben we het vroeger afgesproken: een contactbriefje ongeveer om de vier maanden.
Wellicht weten de meesten van U wel dat wij (ik en de Braziliaanse jongen Paulinho, die een maand in België verbleef) een akelige vliegtuigreis naar Brazilië hebben meegemaakt en dat we aan een ramp ontsnapt zijn. Toen we op vrijdag 14 december in Zaventem opstegen met een Boeing van de Lap (li-neas aereas paraguaias) was het heel mooi weer. Het afscheid van familie en vrienden had heel wat pijn gedaan, vooral van de kinderen in Brecht en van de leden van het Braziliaanse jongerenkoor. We zouden drie tussenlandingen maken, nl. Madrid, Dakar in Senegal, om dan in Assoncion een andere Boeing te nemen die ons naar Sao Paulo moest vliegen. Sao Paulo ligt op ongeveer 300 kilometer van Bandeira do Sul, onze eindbestemming. De vlucht. Zaventem-Assoncion in Paragual verliep heel rustig. Is 14 uur vliegen. Het was prachtig weer! We vlogen kaarsrecht naar Assoncion, en kenden “als bij wonder” ook geen vertraging. Paulinbo en ik waren er heel blij om, temeer omdat we wisten dat er een grote groep jeugd uit Bandeira do Sul ons zou staan op te wachten in Sao Paulo. Bij zulke lan-ge vliegtuigreizen en na maanden afwezigheid doet het zo’n hemelse deugd op een vliegveld warm verwelkomd te worden. In Assoncion toegekomen liep alles al dadelijk uit de hand. De Boeing die ons voor een twee uur lange vlucht naar Sao Paulo moest vliegen had defect. De vlucht werd vijf uur uit-gesteld. Pech!
In de’ luchthaven zaten vele vermoeide mensen. Assoncion is absoluut geen moderne luchthaven. Er vielen ook harde woorden op de informatiedienst. Maar al die opstand haalt niets uit. We waren enorm blij toen we met 5 uur vertraging eindelijk aan boord mochten stappen van onze Boeing. Hij zat stampvol. Ideaal weer om te vliegen. Helder en zonnig. Binnen twee uur zouden we in Sao Paulo toe-komen. Paulinho en ik haalden nog altijd plezante belevenissen in België aan. Ikzelf ben geen moedig vlieger…maar Paulinho zeker niet. Die man is geweldig nerveus en bang. In Brussel had hij trouwens een dokter moeten raadpegen...die hem een straf pilleke liet slikken. Na de’ start in Assoncion zei Paulinha angstig tegen mij: “Wat een roddelige start partida confusa”. Verschillende passagiers had-den dat trouwens opgemerkt. Het vliegtuig had na een half uur stijgen echt geen normale hoogte be-reikt…maar we konden niets ergs vermoeden. Dan is het na precies vijftig minuten vlucht gebeurd. Een akelige knal aan de rechterkant, waar een motor werd uitgeschakeld. Het vliegtuig verloor hoogte. Iedereen, ook de airhostessen, werd door angst bevangen. We daalden gestadig. Toen de piloot pro-beerde opnieuw hoogte te winnen, kwam er een nieuwe knal, dit keer aan de linkerkant. Een tweede motor was uitgeschakeld. Eigenaardig geronk. Opnieuw hoogteverlies. Er kwam paniek aan boord. Airhostessen liepen nerveus op en neer. Iedereen verwachtte zich aan de val van de Boeing. Iedereen moest verticaal gaan zitten, riemen moesten vast, voorwerpen moesten onder de zetels gelegd wor-den...De commandant deelde “defect” mee en vroeg kalm te blijven en zijn bevelen te volgen. Passa-giers braakten, anderen hadden tekort aan oxigenium…Alle gesprekken vielen stil. Angst en nog eens angst. De Boeing maakte een bocht van 180 graden, en daalde nog steeds gestadig. Wij wisten nog niet dat ondertussen het glas in de cabine van de Piloot was stukgesprongen..en dat we naar bene-den werden gezogen. Dit laatste merkte iedereen al dadelijk. Er moest een noodlanding gebeuren, maar waar? Het vliegveld van Foz—Do—Iguacu lag op 30 minuten vliegen maar daar was er zwaar onweer. De vliegvelden van Sao Paulo en Rio de Janeira waren niet haalbaar. Er restte nog één kans: ‘terugvliegen naar Assoncion, waar we vijftig minuten geleden waren opgestegen. Dat kondigde de pi-loot dan ook aan. De vraag die iedereen zich stelde: is het landingsstel in orde? Stilaan kwam er toch wet nieuwe hoop.
Tijdens heel dat griezelig gebeuren hebben Paulinha en ik niets meer tegen mekaar gezegd. We zijn stil aan ‘t bidden gegaan...wat trouwens vele passagiers deden. Paulinho heeft na de tweede knal in de lucht even mijn hand vastgenomen alsof hij van me wilde afscheid nemen.
Als bij wonder is de piloot er in geslaagd het vliegveld van Assoncion nog te bereiken en kon hij de boeing aan de grond krijgen zonder dat iemand echt gekwetst is geraakt.. Sterk applaus toen de Boeing tot stilstand kwam. De piloot zelf vertelde dat hij dergelijk avontuur zelf nog nooit had meege-maakt. Een boze Argentijnse vrouw maakte bij het uitstappen van het vliegtuig er nog gauw gebruik van om een reeks scheldwoorden naar het hoofd van de zwetende piloot te slingeren...tot grote erger-nis van de andere passagiers, die de piloot dankbaar de hand drukten.
In Assoncion hebben we dan een andere Boeing genomen...en het leek wel of iedereen was wet angstig. Tussen Sao Paulo en Rio Vlogen we door barslecht weer. Met acht uur vertraging kwamen we erg vermoeid in Sao Paulo toe, waar we door een juichende groep van 50 jongeren uit Bandeira do Sul uitbundig werden ontvangen. Vele traantjes! Ze waren met een oude rammelbus gekomen. Om twee uur in de morgen kwamen we in Bandeira do Sul toe. Wat een aangename verrassing: ruim duizend mensen vormden er een haag waardoor ik dan moest opstappen richting nieuwe parochie-zaal. Ik werd er feestelijk ontvangen. Het deed me allemaal zo’n deugd.
Vermoeid ben ik te ruste gegaan…en heb in mijn droom veel angst uitgestaan in de lucht...
Dadelijk ben ik in Bandeira aan het werk gegaan. In mijn afwezigheid hadden de mensen echt hun ui-terste best gedaan om de parochie levendig te houden.
Over het hospitaalproject kan ik nu niet veel zeggen. Ik kan alleen stil danken voor de vele steun die ik tijdens mijn werkverlof van jullie heb gekregen. Het is een succes geworden. U weet dat ik een dossier omtrent het hospitaalproject heb ingediend bij de Belgische regering voor aanvraag tot medefinancie-ring. Het definitieve dossier is ingediend. Ik kan en mag nu niet aan de uitvoering van het project be-ginnen alvorens ABOS (Algemene Belgische 0ntwikkelingssamenwerking) uitspraak doet. Rond juli zou die uitspraak komen. Van zodra dat gebeurd is zal ik alle leden van de vriendenkring inlichten. Ik hoop dat jullie samen met zovele andere sympathisanten en weldoeners mij willen blijven steunen. Het project moet er door! Wat de eerste fase betreft (oprichting) kunnen wij gerust zijn, indien Abos het dossier goedkeurt. We leven van die hoop. Ondertussen denken we al aan de tweede fase, de .fase van inrichting, Er komt veel moed, offer en geld bij kijken, maar we boksen er tegen aan. SA-MEN moeten we het project kunnen “waar” maken. Ik reken verder op jullie.
Ik kreeg ook heel goed nieuws uit Brecht: er is enkele dagen geleden weer een container met 6,5 ton kleren vertrokken naar mijn missiepost. In deze verzending zitten ook dekens, lakens enz. voor het geplande volkshospitaaltje. Alianca-Scheepvaart van Rio de Janeiro was toch weer zo goed de vracht gratis over de plas te brengen. Ik dank alle mensen die de verzending hebben mogelijk gemaakt: de-genen die klieren leverden, de inpakkers, de organisators van de acties, de laders, de vervoerders enz. Aangezien de economische crisis en sociale wanorde steeds maar toenemen in Brazilië zullen de arme boias-frias nog blijer zijn dan vroeger wanneer ze van deze kleren zullen kunnen genieten.
Beste Vrienden, van harte dank voor uw blijvende steun en genegenheid. Nogmaals dank aan allen die mij hielpen binnen de acties voor het hospitaal, dank aan de priesters en parochies waar ik heb mogen preken en steun vragen, dank aan scholen, en instellingen die me hebben willen steunen of die nog acties gaan ondernemen, dank voor gelijk welke gift, aanmoediging, offer of gebed. We heb-ben het allemaal zo echt nodig om vol te kunnen houden en om er iets zinvol en mooi van te kunnen maken. Dank omdat ge mijn werk mee tot het uwe wilt maken.

Correspndent: Annick Jacobs

Bandeira do Sul - 15 februari 1991

Het deed me bijzonder deugd uw brief te mogen ontvangen. Dank U. Het is zeer belangrijk langs soli-dariteit wereldwijd met mekaar in contact te blijven, mekaar te kunnen steunen en aan te moedigen.
In mijn vorige brief aan het bestuur van de Brug vroeg ik of het mogelijk was mij te helpen in het pro-ject “oprichting en inrichting van een volkshospitaal voor de boias-frias” in Bandeira do Sul. Ik ben er zo echt blij om te mogen vernemen dat U me wilt helpen.
Dit jaar zal de bouw van het hospitaal beginnen. Er zijn reeds aankopen van materiaal gebeurd, de grond ligt klaar, de plannen zijn af. Later houd ik U op de hoogte van de werken.
Er is vanuit België al heel wat materiaal voor inrichting bekomen. Ik kreeg zopas bericht uit Turnhout dat alle dekens en lakens voor de 25 bedden ook weeral gereed staan voor verzending. Ook de ma-trassen werden onlangs geleverd.
Er komt nog een voorstel om te helpen bij de inrichting van een laboratorium, operatiekamer of verlos-kamer. Hopelijk is dit een project voor het volgend jaar.
Nogmaals van harte dank voor de edelmoedige steun voor mijn project ten voordele van zwakke, zie-ke mensen. Nog veel succes met de acties voor het wereldwijde liefdeswerk.

Correspondent: Annick Jacobs

Bandeira do Sul - 22 januari 1991

Beste Bestuursleden van “De Brug”,
Van uit het verre Brazilië, momenteel snikheet, schrijf ik jullie deze brief. Denkelijk wilt U wel even aandacht besteden aan mijn uitleg en vraag.
Graag stel ik mij U even voor. Wellicht kent U me wel aangezien ik uit de onmiddellijke omgeving van Kalmthout geboortig ben – Wuustwezel - en de laatste jaren is er wel eens een artikel over mij en mijn werk In Brazilië verschenen in een of ander dagblad. Mijn naam is Pater Louis Damen (kloosternaam Augustinus ), geboren te Braken-Wuustwezel in de Polderstraat, op 16 oktober 1933. Na mijn lagere studies in Wuustwezel deed ik mijn latijnse humaniora aan het Sint Michielscollege te Brasschaat (ik ben een klasgenoot van Robert Tanghe van Kalmthout, Statiestraat). In 1953 trad ik binnen in het no-viciaat bij de Norbertijnen te Averbode, waar ik in 59 priester werd gewijd. Nadien studeerde ik nog drie jaar aan de Gregoriana in Rome, en werd op 12 december 62 naar Brazilië gezonden, waar ik eerst 6 jaar filosofie en theologie doceerde. Sinds 68 begon ik te werken in de directe parochiepasto-raal. Ik kwam terecht in zeer arme arbeidswijken op 55 km. van de grootstad Sao Paulo. Van toen af zette ik een hele reeks projecten op in verband met ziektebestrijding en op sociaal vlak. Gekend is ze-ker mijn project “Duizend waterfilters voor de armen in Sitio Velho en
Pirapora do Bom Jesus”. Voor dat project kreeg ik indertijd steun van Abos. Op gezondheidsvlak wa-ren vooral in het houthakkerskamp Sitio Velho (een echt slavenkamp) de toestanden gewoonweg af-schuwelijk. Door het waterfilterproject kon ik er vele ziekten sterk doen afnemen. Later koppelde ik aan dat project “het beddenproject”: ik richtte een schrijnwerkerij op en leerde kinderen en jeugd aan hoe ze uit ruw hout allerlei gerief konden maken, vooral bedden omdat in dat kamp honderden kinde-ren op de grond sliepen of op verrotte matrassen.
In 87 werd ik bij een structuuromvorming in de orde in Brazilië verplaatst en vroeg toen aan de abt of ik naar de parochie Bandeira do Sul mocht gaan. Ik had er verschillende missies gepredikt en wist dat die parochie wegens de armoede al 22 jaar zonder pastoor zat. Ik bood me bij de Bisschop aan en die was er echt gelukkig om mij te mogen aanstellen als pastoor van Bandeira do Sul. Het is een zeer arm dorp. Het telt ongeveer 7 duizend inwoners, waarvan ruim 70 procent seizoenarbeiders, vooral koffieplukkers, mensen die aan hongerlonen werken in de plantages bij grootgrondbezitters of boeren. De infrastructuur in Bandeira laat enorm veel te wensen over. Alleen dank zij steun uit België zou ik het hier kunnen bolwerken als pastoor. Wegens de armoede bleef de parochie 22 jaar zonder priester. Dank zij de steun van weldoeners en door allerlei acties was het mij mogelijk van 87 tot 90 een goed patrimonium te bekomen voor de algemene parochiepastoraal, zodat ik me nu weer wil toeleggen op directer sociaal vlak, in het bijzonder op gezondheidsvlak, aangezien de toestanden daaromtrent zeer slecht zijn. In verband met het werk op dat vlak richtte ik een kommissie op waarvan ikzelf voorzitter ben, Er moet hier een volkshospitaal komen. Daarvoor wil ik me nu helemaal inzetten. Daarvoor kwam ik ook actles doen in België tijdens mijn recente werkverlof. Wellicht weet U dat wel.
De grond voor het hospitaal is beschreven; de toelating van de gemeente en andere autoriteiten is er.
Ook is het plan voor de bouw klaar, gemaakt door Architect Henri Van Der Voort (Wijnegem, Pastorij-straat 4). Het hospitaal zal omvatten:
ruimte voor 25 bedden, operatiekamer, laboratorium (bijzonder bedoeld voor preventieve gezond-heidszorg), conferentiekamer voor medisch onderricht, enz. In totaal 1.100 m² bouw.
Er is medisch personeel ter plaatse.
Tijdens mijn werkverlof in België kreeg ik heel wat financiële steun bijeen. Hierdoor is het mogelijk mijn 25% inbreng te doen bij ABOS, in Brussel, waar mijn project is ingediend langs DISOP. Indien ABOS het project zou goedkeuren dan is de eerste fase voor de oprichting van dat volkshospitaal ver-zekerd, nl. de fase “OPRICHTING”.
Ondertussen probeer ik steun te vinden voor de tweede fase, nl. de inrichting van de verschillende af-delingen, zoals. Laboratorium, materniteitskamer, operatiekamer. (De bedden en matrassen kreeg ik van fabrieken in West-Vlaanderen. Zij zullen gratis vervoerd worden door Aliança-Scheepvaart).
Het is voor die fase dat ik nu bij “DE BRUG” kom aankloppen. Mijn vraag is dus concreet: zou “DE BRUG” niet kunnen helpen in de uitvoering van dit hospitaalproject? In feite was het pater Jef Hans-sens, redemptorist, die mij aanmoedigde om bij jullie aan te kloppen. In de drie laatste weken van mijn recent verlof kwam ik bij jullie praten bij Micky Poelemans die mij heel vriendelijk heeft ontvangen en aandachtig naar me heeft geluisterd. Zij zou mijn aanvraag voor steun bij “De Brug” doorspelen aan het bestuur. Wellicht is dat gebeurd. Het was mij niet meer mogelijk de voorzitter van “De Brug” te ontmoeten wegens de vele acties die ik toen nog moest doen. Daarom schrijf ik deze brief van uit mijn missiepost in Brazilië en doe dus een aanvraag tot steun.
Ik werk temidden de “boias-frias”, één van de armste arbeiderslagen in Brazilië. Trieste toestand op gezondheidsvlak! Een volkshospitaaltje (waar iedereen kansen krijgt) is hier absoluut noodzakelijk, niet. alleen voor curatieve gezondheidsdienst, maar zeer bijzonder voor behandeling in materniteit, voor preventieve gezondheid en medisch onderricht. Het volks hospitaaltje beoogt aan deze noden tegemoet te komen. Het is triestig om zien hoeveel kinderen bv. wegkwijnen aan desidratatie (uitdro-ging van darmen door ziekelijke diarree) en longontsteking. Per maand moeten 300 internaties gebeu-ren van mensen van Bandeira do Sul, en slechts rond de 100 krijgen kans voor internatie in verder af-gelegen hospalen. De meesten worden wegens armoede of tekort aan plaats doorgestuurd of vroeg-tijdig naar huis gezonden. Moeders die een kind moeten gaan baren blijven daarvoor meestal thuis en baren in absoluut onhygiënische omstandigheden of lopen gevaar slachtoffer te worden van bloed-storting bij het vervoer langs slechte wegen enz, Ons project wil aan dit alles zoveel mogelijk een halt toeroepen. Bovendien wil dit project voorzien in onderricht voor zwangere vrouwen of voor meisjes in het algemeen in verband met voeding, huisinrichting, hygiëne enz.
Wellicht wil “De Brug” mijn aanvraag onderzoeken en misschien ook wel positief beantwoorden. Het zou voor mij een geweldige aanmoediging zijn moest ik van jullie “ruggesteun” krijgen.
U weet ook wel dat er bij zo’n project heel veel komt kijken. Er komt veel medisch materiaal bij te pas, zoaIs bv. voor materniteitsinrichrting, laboratorium, operatiezaaltje. Maar met steun van hier en daar is dit project haalbaar en leefbaar. Wij zitten hier ook niet stil. Maar de grote ruggesteun moet van buiten komen omdat de mensen hier te arm zijn.
In artikel 3 van uw statuten lees ik dat “de brug” contacten wil leggen en bewaren tussen de ontwikke-lingslanden en het thuisfront door informatiedoorstroming. Dergelijk onderhouden van contact tussen mij en jullie moogt U van mij verwachten. Ik schrijf trouwens 3 keer per jaar een omzendbrief naar al de leden van mijn steunende vriendenkring, die ruim 150 families bedraagt. Moest “DE Brug” kunnen ingaan op mijn aanvraag voor financiële steun dan mag uw instelling van mij verwachten dat ik het gewenste contact zal onderhouden. Ik vind dat gewoonweg een plicht. Mensen die daadwerkelijk van uit het thuisfront de ontwikkelingslanden helpen bouwen SAMEN mee op. Mijn werk zou ook het UWE worden.
In de hoop dat “De Brug” aandacht wil verlenen aan mijn werk en mijn aanvraag, wacht ik dankbaar op een antwoordje van jullie. Ik wens jullie nog veel succes toe in het mooie wereldwijd gerichte ontwikkelingswerk vanwege “DE BRUG”.Uw begrip, genegenheid, gebed en steun zullen voor mij een deugddoende aanmoediging: zijn.
Vriendelijke groeten.

Correspondent: Annick Jacobs

Berchem - 13 augustus 2006

Enkele dagen geleden heb ik het tijdschrift nr. 3 van 2006 ontvangen en weer gretig gelezen. Zoals al-tijd deed de lectuur mij deugd. Dank voor jullie inzet.
Binnenkort vieren we het 30-jarig bestaan. Schitterend is dat. Blij en dankbaar kom ik op 24 septem-ber meevieren en wil dan ook concelebreren. Er zijn zoveel motieven om God en de mensen te dan-ken voor zoveel goeds dat door de BRUG wordt verwezenlijkt.
Verleden week heb ik de documenten netjes ingevuld en naar mijn correspondente gestuurd in ver-band met mijn projectenwerk en de steun die ik er voor kreeg. Ik heb voor 2007 gevraagd dat De Brug mijn nieuw project zou steunen, namelijk de oprichting van een nieuw SOCIAAL CENTRUM VOOR
STRAATKINDEREN in Pirapora do Bom Jesus (staat Sâo Paulo-Brazilië-. Het centrum zal de naam dragen ‘HUIS VAN HOOP – CASA DA ESPERANCA’.
In deze contactbrief wil ik wat informatie geven over het ‘waarom en de plaats van dit project’.
Met Pirapora do Bom Jesus heb ik wel een zeer speciale band.
Op 12 december 1962 vertrok ik voor de eerste maal naar Brazilië, namelijk naar Pirapora. Pirapora ligt op 52 km. van de miljoenenstad Sâo Paulo. Eerst werkte ik zes jaar als prof in de theologie en de bijbel. Ik gaf les zowel in het groot als in het klein seminarie. Het was bar moeilijk om die taak te ver-zoenen met de schrijnende armoede die ik daar zag. Ik maakte een crisis door: ik vroeg me dag en nacht af ‘wat zit ik hier in Brazilië te doen...? Ik verlangde meer sociaal werk te gaan doen. In 1968 toonde de toenmalige Abt Koenraad Stappers van de abdij van Averbode een vaderlijk begrip voor mijn crisis. Hij verloste mij van de taak van professor. Ik kwam naar België met verlof en predikte in talrijke parochies en scholen om gelden in te zamelen voor de armen in Pirapora. Ook begon ik met het verzenden van tonnen kleren, schoolgerief, schoenen, speelgoed en zelfs medicamenten voor de minstbedeelden. De heersende armoede in de arbeiderswijken werd voor mij een ‘gewetenskwestie’. Ik keerde met heel wat financiële steun terug naar de keiharde realiteit van de arbeidersklasse.
Mijn aandacht ging vooral naar het ‘slavenkamp’ in Sitio Velho, gelegen op 18 km van het dorpscen-trum. De ‘houthakkers’ aldaar werkten als echte slaven voor de grootgrondbezitters van Sâo Paulo. Ook vrouwen en kinderen werden daar schandalig uitgebuit. Zo vaak stierven er mensen, vooral kin-deren, door het drinken van ‘rot water’. Een onderzoek in een laboratorium van Sâo Paulo wees uit dat het drinkwater in Sitio Velho 1.600 bacteriën per centiliter bevatte. Ook sliepen de kinderen er op de vochtige grond of op verrotte matrassen... en op balken. Samen met een Japanse dokter (Dr. Hélio) lanceerde ik in 1970 mijn eerste project: duizend waterfilters en driehonderd bedden. Het betrof keramiekfilters van 12, 18 of 24 liter. In alle huisjes en vooral in de schooltjes uit die streek plaatste ik die filters en nieuwe bedden (met nieuwe matrassen en dekens). Er stierven geen kinderen meer van diaree of uitdroging van de darmen. De volksgezondheid beterde razendsnel.. en de houthakkers pro-duceerden merkelijk meer en verdienden dus ook meer centen.
Het project werd een succes! De kinderen waren gezonder en gingen meer naar school.
Dat project heb ik voortgezet, naast verschillende andere, tot 1987 toen ik naar Bandeira do Sul werd verplaatst. Ikzelf was ook zodanig geëvolueerd dat meer projecten op gezondheidsvlak volgden. On-dertussen leerde ik De Brug kennen en die begon mij voor elk project in Bandeira en omgeving te steunen.
Veel dank daarvoor.
Nu wil ik weer eens Pirapora helpen. In samenwerking met het gemeentebestuur startte ik daar in april dit jaar met het project ‘Oprichting van een sociaal centrum voor straatkinderen’ (Huis van Hoop’. Pi-rapora do Bom Jesus. Het is een bedevaartsdorp, maar met vele arme arbeiderswijken. Gelegen aan de boorden van de meest bevuilde rivier ter wereld: de TIETE-stroom. Het hoort tot de periferie van de miljoenenstad (17 miljoen) Sâo Paulo. Het viel in de greep van de chaotische industrialisering van de grootstad. De industrie lokte duizenden landverhuizers uit het noorden en noordoosten van Brazilië. Zij gokten op een paradijs (door de industrie) maar velen kwamen bedrogen uit.
Bovendien werken vele fabrieksarbeiders aan ‘hongerlonen’.
Pirapora groeide uit tot een uiterst kwetsbare arbeidersmassa, met vele trieste sociale problemen van dien: gebrek aan werkgelegenheid, huisvesting, bouwgrond, hygiëne en basisgezondheid. Het ge-meentebestuur, ondanks veel inzet, kon de last op sociaal vlak niet aan. Pirapora werd een steeds armere gemeente met nu 15.303 inwoners. Bovendien zijn vele mensen uit de grootstad gevlucht omwille van het ‘geweld’ (schering en inslag in zovele grote Zuid-Amerikaanse steden).
Niet te verwonderen dat er ook op vlak van onderwijs en gezondheid nijpende
problemen zijn. Gebrek aan onderwijs brengt ook veel ‘straatkinderen’ mee.
Van de 15.303 inwoners behoren er meer dan de helft tot de groep van de ‘sociaal kwetsbaren’. Daar-van zijn er 6.737 kinderen of adolescenten, d.i. 44 % van het totaal. Zij zijn vaak aangewezen op schoolverzuim, kinderarbeid, familiegeweld, vroegtijdige zwangerschap, druggebruik en teugelloze sekspraktijken.
Kortom, een groot tekort aan opvoeding, vorming en begeleiding.
Dit alles verklaart mijn initiatief om samen met de gemeentelijke associatie van sociale assistentie het project op te starten van een sociaal centrum voor straatkinderen. Men heeft daarvoor dringend aan-gepaste lokalen nodig, fysieke ruimte. In het verleden heeft het dynamische gemeentebestuur reeds een dergelijk centrum opgericht (ook gesteund door pater Damen) voor jongeren van 13 jaar en ou-der. Nu is het geplande nieuwe centrum bestemd voor een 200-tal kinderen van 7 tot 13 jaar.
De nieuwbouw zal 600 m2 bedragen.
Het ligt in onze bedoeling die straatkinderen naar school (gemeentelijk onderwijs) te begeleiden, hen bijscholing te geven, hen van gezondheidszorg doen genieten en gezonde activiteiten en ontspanning te geven. De opvang van die kinderen in dat ‘HUIS VAN HOOP’ betreft ‘dagopvang’.
Dit project heb ik aan De Brug voor 2007 voorgesteld. Hopelijk zal De Brug mij ook in dit project steu-nen. Bij voorbaat dank voor alles wat De Brug voor dit nieuwe project wil of kan doen. het project ligt over één jaar gespreid en zal hopelijk in april-mei 2007 ingehuldigd worden. Eer het zover is zal er nog veel water naar de zee vloeien. Alle aandacht en steun gaat nu naar dit zware maar toch wel mooie project.
Samen moeten we ook dit weer kunnen ‘waar’-maken. In alle geval laten we de moed niet zakken.
Vriendelijke groeten van een dankbare pater.

Correspondent: Angela Blancke

Berchem - juni 2006

Na een fantastisch verblijf in Brazilië ben ik weer terug in de heimat. Na Pasen was ik dadelijk: vertrokken naar dat fascinerende land, naar mijn mensen! Ik verbleef er 5 weken en was gelogeerd in het Gemeenschapscentrum dat ik aldaar in 2000 had gebouwd en dat dienst doet als "retraitehuis". Er komen op de weekends grote groepen jongeren op bezinning. Zij behoren vooral tot de charismatische beweging, die schier in heel Brazilië groot succes kent. Het is dank zij de katholieke charismatische beweging dat de protestantse sekten geen vooruitgang meer boeken. Die charismatische beweging, ook onder de jeugd, bestaat in bijna alle parochies. In sommige bisdommen zijn ze zeer sterk. Men mag ook zeggen dat ze een bron geworden zijn van priesterroepingen. Wat priesterroepingen betreft gaat het trouwens zeer goed in Brazilië. In het bisdom "Guaxupé" (behoort tot de staat Minas Gerais) waartoe ook de parochie van Bandeira do Sul behoort, en waar ik 15 jaar pastoor was, zijn er momenteel 64 priesterstudenten: 36 doen er hun filosofie en 28 zitten in de theologie. Voor ik terug naar België weerkeerde gaf ik voor hen conferentie over "De Sociale Priester in de Braziliaanse Kerk van de toekomst". Men had echt interesse voor dit onderwerp. De Braziliaanse Kerk noemt men " De Kerk der armen". De sociale problemen komen in alle kerkelijke documenten sterk naar voren.
Het hoofdobjectief van mijn bezoek aan Brazilië was: al de reeds uitgevoerde projecten animeren, maar vooral toch stond op mijn programma: De plechtige inhuldiging van het project "Renovatie-Heropbouw-Uitbreiding" van de APAE-Gehandicaptenschool in het arme dorp "Cabo Verde". Ik was er in april 2005 mee gestart. De oprichting ervan was perfect verlopen, dank zij een fantastisch goede groep metsers onder leiding van een zeer bekwame mevrouw, met name Jaqueline Mioto, echtgenote van de plaatselijke rechter. Zij deed dat fantastisch goed. Uiterst bekwaam, eerlijk en echt verant-woordelijk! Op 23 april '06 was het dus een indrukwekkend mooi feest in Cabo Verde. De eucharistie-viering was pikfijn verzorgd. Daar ging ik zelf in voor en twee priesters concelebreerden. In alle liturgi-sche acties werden de gehandicapten zelf betrokken. Was me dat mooi! Dan volgde een feestmaal, waar honderden mensen, vooral vele armen, aan deelnamen. De gemeenteoverheid had dat op zich genomen. Enorm mooi gebaar.
In de namiddag volgde dan de feestelijke viering van de inhuldiging zelf. Een massa volk! Het was al bijna donker geworden toen ik de nieuwe gebouwen mocht inzegenen. Ook vele mensen uit de poli-tieke wereld waren aanwezig. Wat me zeer heeft getroffen, dat ik de twee zwaar gehandicapte kinde-ren ontmoette, die ik een jaar tevoren had vastgebonden gezien aan de wielen van een tractor (ik schreef daarover reeds in een vroeger artikel). Deze twee kinderen zijn nu in de nieuwe gehandicap-tenschool ingeschreven. Reeds twee dagen na de inzegening werd de nieuwbouw bewoond -voor dagopvang- door ruim zestig gehandicapte kinderen en jongeren.
Ik dank van harte de Directie van “De Brug”, die mij de 1.700,00 Euro voor 2006 "in de hand" meegaf. Deze deugddoende financiële steun werd gebruikt voor de aankoop van allerlei medisch materiaal voor de inrichting van de zaal voor fysiotherapie. Knappe bijdrage. De zaal is dus ook al volop in ge-bruik genomen.
Het was echt een heuglijke dag, en voor de gehandicapten van Cabo Verde zullen er nu nog vele heuglijke dagen komen, want ze verblijven nu in een "prachtige thuis", terwijl ze tevoren vertoefden in een oude vervallen melkerij, waar het een schande was in te moeten verblijven. Een knap geslaagd project!
Twee dagen na die inwijding trok ik dan naar het dorpje Pirapora do Bom Jesus (Staat Sao Paulo) om er met een nieuw project voor 2006-2007 te starten. Die start is reeds in mei genomen! Het betreft de oprichting van een sociaal centrum voor een 200-tal straatkinderen van 7 tot 13 jaar. Het is een mooi maar groot en zwaar project, dat ik onderneem -gespreid over één jaar- in samenwerking met de Piraporaanse gemeenteoverheid. De bouw bedraagt 600 m² en zal in april 2007 voltooid zijn. Het Centrum word genoemd "Casa da Esperança" of "Huis van Hoop".
Door dit project zullen een flinke groep straatkinderen, jongens en meisjes, naar school begeleid wor-den, bijvorming krijgen en ook van medische bijstand kunnen genieten. Hun ouders behoren meestal tot de arme arbeidersmassa, mensen die het droge en schandalig arme noord en noordoosten ont-vlucht zijn, op zoek naar werkgelegenheid in de industriezones van de grootsteden, in dit geval van Sáo Paulo, dat ligt op 50 km. van Pirapora do Bom Jesus. Aangetrokken door een vervalst paradijs vonden zij vaak geen werkgelegenheid. Velen van hen wonen in "krottenwijken" en hun kinderen wor-den dan niet zelden aan hun lot overgelaten en leven op en van de straat. De straat is hun “'alibi”. Zij zijn blootgesteld aan drugs, geweld en teugelloze sex, enz. Hopeloos kijken ze op tegen een "zwarte” toekomst. Daar wil ik met dit nieuwe project iets tegen doen. Dit project moet lukken.
Ik stel dit project dus voor aan “De Brug" voor 2007. Ik hoop dat het bij De Brug goede weerklank zal vinden en dat het zal ondersteund worden. Alvast dank ik DE BRUG voor de aandacht die men hier-voor ongetwijfeld zal schenken.
Er is in Bandeira do Sul nog iets interessant gebeurd. U weet dat ik daar 15 jaar pastoor was en veel aandacht had voor de zo talrijke sociale problemen. Ik heb er veel geld geïnvesteerd in een hele reeks projecten. Het gemeentebestuur vond dat men daar uit dankbaarheid een antwoord op moest geven. Men heeft dan op het gemeenteplein een standbeeld van mij opgericht. Het is op 21 mei ll. plechtig ingehuldigd in aanwezigheid van een massa volk. Daartegenover sta ik stil. Ik kon het de mensen ook niet verbieden. Dat men er toch geen "heilige" in gaat zien! Meer kan ik er ook niet op zeggen. Men zegt wel eens "Vox populi vox Dei… De stem van het volk is Gods stem! Maar dat is niet altijd waar… Denkt er gerust het uwe over. Dat doe ik ook.
Nog een vriendelijke groet van een dankbare en toegenegen pater.

Correspondent: Angela Blancke

Berchem - 12 februari 2006

Dank voor het boekje van de Brug, nr. 1 van 2006, het jaar waarin DE BRUG zijn dertigste verjaardag viert ! Proficiat en dank aan al degenen die de stevige PIJLERS hebben opgericht en die DE BRUG hebben gelegd naar die ontelbare mensen in de overzeese gebieden, waar zovele ontwikkelingswerkers mooie initiatieven kunnen nemen, vooral ten goede van hen die dank zij de aanleg van DIE BRUG een gelukkiger bestaan konden leiden. En het mooie is dat het schitterende werk door de BRUG geleverd, steeds meer vruchten blijft afwerpen. Ik sluit mij aan bij de zo velen die DE BRUG genegen en dankbaar zijn voor het knappe werk gedurende 30 jaar geleverd.
Persoonlijk en concreet wil ik de directie van De Brug danken omdat mijn project in Brazilië voor 2006 werd aangenomen en gesubsidieerd. Met de edelmoedige schenking van 1700 euro voor 2006 kan ik vanaf heden heel wat materiaal aankopen voor de zalen van fysiotherapie-revalidatie-medische zorg voor mijn nieuwe APAE (Gehandicaptenschool in Cabo Verde). Het is de vierde APAE die ik bouwde. Ze is bijna helemaal klaar, pikfijn afgewerkt. Zij wordt op 23 april aanstaande feestelijk ingehuldigd. Op 18 april vertrek ik voor 6 weken naar Brazilië en zal voorgaan in de plechtigheid van die inhuldiging. Weer zullen een honderdtal gehandicapte kinderen en jongeren bij systeem van "dagopvang" in een mooie fy-sieke ruimte kunnen opgenomen, begeleid en verzorgd worden. De gemeenteoverheid van Cabo Verde is ons stil dankbaar voor de oprichting van dit project. Dank zij De Brug zal men de gehandicapten bete-re verzorging kunnen geven door aangepaste fysiotherapie en degelijke revalidatiemethodes. Nogmaals dank ik DE BRUG, mede in naam van de directie van de APAE en van de zovele gehandicapte kinderen en jongeren.
In mijn vorige contactbrief deelde ik jullie mee dat de abdij van Averbode haar dynamische leidsman was ontvallen door het overlijden van Abt Ulric Geniets. Abt Ulric stierf plots op 13 november. Het heengaan van die dynamische "Vader" liet een grote leemte na binnen de abdijmuren en ook wel binnen de Vlaamse kerkgemeenschap. Hij had mijn projecten en pastorale activiteiten in Brazilië aanmoedigend gesteund. In moeilijke perioden zette hij mij steeds op de goede weg. Vanaf 8 februari hebben wij nu een nieuwe en jonge abt. Het is Jos Wouters, 46 jaar, uit Wommelgem. Wij geloven er sterk in dat hij de ab-dij goed zal leiden, ook al zal het wel eens stormen. Ook ikzelf geloof er in dat ik in hem een nieuwe en vaderlijke leidsman zal hebben. Ik vraag aan al de Brugmensen gebed voor onze abdij en voor de nieu-we abt.
Mijn solidariteitsacties voor Wereldmissiehulp gaan echt goed. Nu de acties voor Broederlijk Delen in zicht komen wordt het druk voor mij. In maart zal ik gaan spreken in Wortel, Schoten, Lotenhulle bij Aal-ter, Kortenberg-Zaventem, Herent bij Leuven, Ruiselede en Putte-Grasheide. Ik zal scholen animeren en avondconferenties geven. Zo'n werk ligt me echt nauw aan het hart. De ruim 40 jaar ervaring in Brazilië komen me dan best van pas. Het is boeiend. Kinderen en jeugd staan open voor de noden in de wereld.
Uit Brazilië toch ook minder goed nieuws. Het beleid van de huidige linkse president Lula wordt fel gehe-keld. Zijn partij, de arbeiderspartij, zit verstrengeld in het netwerk van serieuze corruptieschandalen waardoor de rechtsen, ook al even corrupt, op de loer liggen om de politieke macht over te nemen. Het zullen volgend jaar keiharde presidentsverkiezingen worden ! En toch heeft Lula de inflatie de kop inge-drukt en hij is ook de eerste die er in geslaagd is om op commercieel vlak de uitvoer de overhand te doen halen op de invoer. Dit laatste is iets goed en nieuw in de geschiedenis van Brazilië.
Ik kom nog even terug op mijn projectenwerk. Na de inhuldiging van de APAE- gehandicaptenschool in Cabo Verde zal ik eind april aanstaande een belangrijke vergadering hebben met het gemeentebestuur van Pirapora do Bom Jesus en met de groepen van de sociale assistentie aldaar. Het staat vast als een paal boven water dat ik in samenwerking met de Piraporaanse gemeenteoverheid een nieuw en groot project ga lanceren. Het betreft de oprichting (nieuwbouw) van een SOCIAAL CENTRUM VOOR STRAATKINDEREN. Begin mei 2007 zou ik daadwerkelijk starten met de bouw, die 590,32 m² be-draagt. Het is de bedoeling om bij systeem van "dagopvang" ruim 200 kinderen in dat centrum op te ne-men. Zij zullen naar school (plaatselijke gemeenteschool) begeleid worden, bijvorming krijgen en medi-sche verzorging genieten. Het betreft straatkinderen, jongens en meisjes, van 7 tot 14 jaar. Pirapora telt 15.300 inwoners, waarvan ruim 40 % jonger is dan 18 jaar. De meesten van hun ouders behoren tot de arme arbeidersmassa, mensen die het droge en schandalig arme noord- en noordoosten ontvlucht zijn, op zoek naar werkgelegenheid in de industriezones van de grootsteden, in dit geval van Sao Paulo. Ze werden aangetrokken door een vervalst paradijs en vaak vond men geen werkgelegenheid. Ze zijn gaan wonen op verder afgelegen "niemandsheuvels-niemandsgronden" waar ze hun "krotten" hebben opge-trokken.Vele kinderen worden aan hun lot overgelaten en gaan niet naar school. Voor hen is de "straat" het alibi. Zij zijn blootgesteld aan drugs, drank, geweld, teugelloze sex, enz. Ze kijken op naar een hope-loze zwarte toekomst. En daar willen en kunnen we iets tegen doen. In Botelhos (Minas Gerais) bouwde ik onlangs ook zo'n opvangcentrum en het marcheert magnifiek. Ook in Pirapora moet dat lukken.
DE BRUG mag alvast dit nieuwe project voor mij noteren voor 2007. Ik ben er echt vol van. Het moet lukken. Ik durf rekenen op de financiële ondersteuning van de Brug. Alvast mijn dank daarvoor. We zul-len er weer het beste van proberen te maken.
In mijn volgende contactbrief zal ik ietwat verder uitwijden over die nieuwe project. "Samen" maken we het weer "waar".
Nog een vriendelijke groet van een dankbare en toegenegen pater.

Correspondent: Angela Blancke

Berchem - 15 augustus 2005

Op 10 juli ‘05 schreef ik voor “De Brug” een brief, maar die was wellicht te laat toegekomen voor het boekje nr 3/2005. Dat begrijp ik best. Dit keer zal ik beter op tijd zijn voor het volgende nummer 4/2005.
Veel nieuws is er in feite niet, maar ik hou heel graag contact, zoals ik ook zo graag over de anderen iets verneem. “De Brug” is een aangename, deugddoende en inspirerende lectuur. Men blijft van zovele initiatieven en activiteiten in die “wereldwijde wereld” op de hoogte. Dat is plezant.
Nogmaals dank ik even voor de knappe ondersteuning met Euro 1.550 van dit jaar, wat ik “in de hand”, op de veiligste manier naar Brazilië kon meenemen en daar onmiddellijk besteden aan mijn lopende project in “Cabo Verde” (Staat Mines Gerais), nl. voor de “Heropbouw-Reformatie-Uitbreiding” van een GEHANDICAPTENSCH00L (A P A E genoemd). Daarvoor braken we eerst een vervallen melkerij af, en startten dan met de nieuwbouw, zo’n goede 500 m2, bestemd voor dagopvang van ongeveer 100 gehandicapten, kinderen en jongeren, zwaardgehandicapten, zowel fysiek als mentaal. Er zijn ook lichtere gevallen bij. Ondertussen is de nieuwbouw al tot op dakhoogte geraakt. Het vlot fantastisch goed, met knappe medewerking van de gemeentelijke overheid. De datum van de inhuldiging van deze nieuwe APAE Is vastgelegd voor 23 april volgend jaar. Dat betreft dus de nieuw-bouw.
Voor de inrichting moet er dan nog heel wet gebeuren, want het materiaal waarover men daar tot nu toe beschikt is erbarmelijk slecht en onvolledig. Daarom dat ik voor 2006 aan de BRUG vraag van mij te willen steunen voor DE INRICHTING VAN DE ZALEN VOOR FYSIOTHERAPIE EN REVALIDATIE. Weer eens zou ik dan die verhoopte steun “in de hand” kunnen meenemen, aangezien ik in april ‘06 weer voor 6 weken naar Brazilië ga om mijn projecten te volgen en er nieuwe op te starten. Meteen zal ik zo aanwezig zijn bij de inhuldiging van die nieuwe APAE in Cabo Verde. Mooi word dat!
‘k Heb de laatste tijd heel wet slecht nieuws gekregen uit Brazilië, concreet over de corruptieschanda-len die aan het licht zijn gekomen. Nochtans leek de nieuwe regering van de linkse president LULA (Luiz Inacio Lula da Silva) het goed te doen. Hij kreeg het voor mekaar om de uitvoer flink naar om-hoog te krijgen...Ook de dollar zakte diep weg, enz. Maar nu schijnt zijn linkse koers harde klappen te krijgen. Daarbij komt ook dat er veel geweld Is, met sensationele overvallen, moordpartijen, drughan-del die de ogen uitsteekt. Toch jammer voor zo’n mooi land met zo’n mooie mensen en zoveel toe-komst.
Nogmaals nodig ik jullie uit voor de viering van mijn GOUDEN PROFESSIEJUBILEUM in de abdij van Averbode, op 10 september a.s. Ja, 50 jaar kloosterleven zitten er al op, waarvan 41 jaar aan Brazilië geschonken. Ten voordele van Brazilië heeft DE BRUG mij edelmoedig gesteund, en van die steun mag Ik bij Gods genade nog altijd genieten. Zolang de gezondheid mij meezit blijf ik me inzetten voor projecten n Brazilië.
En ondertussen mag ik ook bij Wereldmissiehulp in Boechout nog flink wat werk verzetten. Nu komt de tijd weer dat ik scholen kan gaan bezoeken voor solidariteitsacties. De kinderen en de jeugd staan daar nog zeer open voor. Dat werk geeft me veel voldoening.
Diep genegen en dankbaar groet ik U allen.

Correspondent: Angela Blancke

Berchem - juli 2005

Bij het heroprapen van allerlei herinneringen en het doornemen van de adressen van familieleden, vrienden en kennissen kom ik natuurlijk tot de vreugdevolle vaststelling dat U echt thuishoort in mijn vriendenkring. Dertig jaar geleden stichtte ik de georganiseerde “Vriendenkring Pater Damen-Brazilie”, een kring die mij jarenlang daadwerkelijk heeft willen steunen in mijn werk van 41 jaar Brazilië. De fi-nanciële steun was echt belangrijk en heeft het mij mogelijk gemaakt vele projecten te kunnen opstar-ten ten goede van de mensen in Brazilië, vooral ten voordele van de armen, van de minstbedeelden. Zonder die steun had ik het niet gekund. Toch wil ik onderstrepen dat er vele vormen van steun zijn: er is ook de vriendschap, genegenheid, aanmoediging, begrip, deelname aan steunacties, vertrou-wen, gebed en offers. Door mij met deze brief tot U te richten wil ik oprecht bewijzen dat ik U genegen en dankbaar ben gebleven.
U weet dat ik twee jaar geleden terug in België kwam wonen. Ik had er 41 jaar Brazilië opzitten. Ik woon in bij een confrater (Pater Piet Vervaet) in de pastorij van H. Sacramentparochie in Berchem.
Als kloosterling-priester ben ik natuurlijk steeds verbonden gebleven aan de Norbertijnenabdij van Averbode, waar ik in augustus 1953 mijn intrede deed. Door mijn kloostergeloften, uitgesproken op 12 september 1955, verbond ik mij definitief aan die abdij. Het is dus al 50 jaar geleden, en dat willen we “samen gaan vieren”.
Op 10 september a.s. vier ik in die abdij mijn GOUDEN PROFESSIEJUBILEUM. Hierbij een uitnodiging voor dat grote feest. ‘t Zou echt heel fijn zijn moest U bij die viering kunnen aanwezig zijn. Doet daarvoor uw best. Leest aandachtig bijgevoegde uitnodiging en probeert om er bij te zijn. Indien U gaat komen, laat het me dan op bovenvermeld adres (liefst langs de antwoordkaart) tijdig weten. Graag zou ik (omwille van organisatie in de abdij) het toch rond half augustus willen weten, ook al kan het nog wel tot eind augustus. Gebed en offer zijn heel zeker ook belangrijke vormen van “aanwezig zijn”. In alle geval dank ik God voor het vele dat U voor mij hebt betekend of gedaan hebt. En gelooft het alvast : Ik geef het nog niet op! Dan zou het ook mooi zijn te mogen voelen dat U me ook nog niet loslaat. Met uw genegenheid en steun kan ik het begonnen werk nog “mooier afmaken”. En dan be-doel ik vooral “IN BRAZILIË”.
Hier in de heimat steek ik een handje toe in de parochie te Berchem. Bovendien werk ik als vrijwilliger enkele dagen per week bij Wereldmissiehulp in Boechout. Fantastisch plezant en zinvol werk. ‘k Word er echt door geboeid als ik voor animatie naar de vele scholen in Vlaanderen mag gaan om er kinde-ren en jeugd aan te sporen tot solidariteitsacties. Dat gaat me goed af.
Brazilië laat ik natuurlijk niet los. Ik blijf me ook van hieruit inzetten om verder te gaan met het opzet-ten van sociale projecten, naast de zovele die ik er al uitwerkte, zoals: bouw van 3 gehandicapten-scholen, twee hospitalen, vier kinderkribben en verschillende schooltjes in armenwijken. Sinds een paar jaar gaat nu mijn aandacht ook naar de straatkinderen. Dit jaar kon ik zo weer een centrum voor straatkinderen (met ook gerechtskinderen) oprichten, en nu startte ik in april met een vierde gehandi-captenschool (in CABO VERDE). Alle steun gaat nu weer naar dit project. De kous is nooit af!...Ook niet voor jubilarissen als ze nog wat energie kunnen opbrengen. Voor dit laatste dank ik God.
Bidt en offert voor mij en voor mijn Braziliaantjes Hou je sterk!
Lieve groetjes van een dankbare vriend.

N.v.d.r.
Met een afvaardiging van ‘De Brug’ hebben we de viering van het 50 jaar professie in de abdij van Averbode bijgewoond. Langs deze weg willen wij nogmaals Pater A.L.Damen proficiat wensen voor zijn jarenlange trouw aan de spiritualiteit van Norbertus.

Correspondent: Angela Blancke

Berchem - 18 december 2004

Blij dat ik weer eens naar "De Brug" kan schrijven. We naderen het mooie feest van Kerstmis. Dan wens ik vooreerst aan alle mensen die rechtstreeks of onrechtstreeks aan de Brug verbonden zijn een 'Gena-devol Kerstgebeuren' toe en een zeer Voorspoedig Nieuwjaar. Dat het helle en zo veilige Licht van de Ster van Bethlehem U allen innerlijk verlichten mag en veilig moge geleiden doorheen 2005.
De meesten van ons hebben het druk, soms té druk, we zitten vaak in ons programma zo "vol"... zoals de mensen van Bethlehem zich bij Jozef en Maria verontschuldigden en hen meedeelden dat er "geen plaats" was... dat "alles vol" zat... zodat het Goddelijk Kind geboren moest worden in de nederige stal. Dat het ons wat anders moge vergaan, dat we voor het GEBOREN OF HERBOREN worden van de LIEFDE in ons hart "plaats willen maken". Met de geboorte van de KIND JEZUS wil God ons zoveel GOEDS vertellen, zoveel HOOP doen herleven, tot zoveel LIEFDE aanzetten, dat wij zelf er VOL van zouden moeten zijn. Voor Hem moet er altijd "plaats" zijn. Hij wil ieder van ons bij de hand nemen en ons op stap meenemen. Dat wij het dit nieuwe jaar Jezus tot veilige gids nemen. Ik wens het U van harte toe.
Dit jaar kon ik op 21 november aanwezig zijn op het solidariteitsmaal in Achterbroek. Het was gezellig, lekker en leuk ! Het was ook leuk om al die mensen van de Brug in actie te zien voor het wellukken van het opzet van zo'n weldadigheidsdoel. Proficiat voor zoveel inzet en zelfopoffering. En dat alles gebeurt dan om de zovele projecten in de wereldwijde wereld te kunnen ondersteunen. Ikzelf kan daar bij Gods Genade ook van gieten. Stille en oprechte dank daarvoor.
Het gaat fantastisch goed in mijn werk bij Wereldmissiehulp in Boechout. In de afgelopen maanden heb ik talrijke scholen bezocht, dit jaar vooral in de streek van Brugge, Kortrijk en Mechelen, om er de kinde-ren en jongeren klas per klas te bezielen voor solidariteitsacties. Eerlijk gezegd, ze staan er voor open en brengen massa's nuttige goederen bijeen, die dan vanuit Boechout in containers naar de armen wor-den verzonden. Voor mij is het een genade bij Wereldmissiehulp te mogen werken als vrijwilliger, maar Brazilië laat ik ondertussen niet los.
Op 31 maart aanstaande vertrek ik voor zeven weken naar Brazilië, en ik zal vooral in de streek van Bandeira do Sul verblijven waar ik zovele jaren pastoor was en allerlei sociale projecten uitvoerde. Op 3 april a.s. wordt mijn nieuwe project ingehuldigd. Het betreft de heropbouw-aanpassing-reformatie van de tot voor kort vervallen Santa Casa-kliniek. De Brug steunde mij daarvoor in 2004 met 1.505 euro, dat ik bij mijn vorig bezoek aan Brazilië "in de hand" kon meenemen. 3 April wordt
een jubeldag !
Al dadelijk zal ik dan met een nieuw project starten, nl. de hervorming en inrichting van een gehandicap-tenschool in het koffiedorp CABO VERDE, op 50 km van Bandeira. De steun van 2005 vanwege De Brug is voor dit project bestemd. Het instituut APAE (gehandicapten) bevindt zich in een erbarmelijke toestand. Echt iets tergend ! Er zijn daar, zoals in het hele binnenland van de staat Minas Gerais, veel gehandicapten en de bevolking (meestal seizoenarbeiders en koffieplukkers) is er zeer arm. Door de gehandicapten dagopvang te geven kunnen ook de moeders gemakkelijker op het land gaan werken. Met veel moed start ik met dit nieuwe project. Als we in 2005 klaar geraken met de heropbouw van dat instituut (wat zal lukken !) dan kan ik voor 2006 volop aandacht schenken aan de inrichting ervan, vooral door de fysiotherapie en revalidatie beter op gang te krijgen. Dat zou dan logischerwijze mijn project zijn voor 2006. Nog veel werk voor de boeg..., maar het blijft nog altijd zo boeiend !
Dank aan de Brug !
Genegen.

Correspondent: Angela Blancke

Berchem - 23 juni 2004

Zoals altijd voel ik er mij gelukkig om weer eens te mogen schrijven naar de mensen van De Brug. Dank voor het nummer 2 van het lopende jaar. Ik heb het weer gretig gelezen. Al die brieven die uit die we-reldwijde wereld komen zijn inspirerend. Het moedigt ons allemaal aan en ze zijn een bron van inspiratie voor ons werk.
In april ll. vertrok ik voor bijna zes weken naar Brazilië. Ik ontmoette er een massa vrienden waarmee ik me zo verbonden blijf voelen na die 40 jaar missie in Brazilië. Er stond geen enkele grote reis op mijn programma. Ik verbleef uitsluitend in de verschillende dorpen waar ik zovele jaren boeiend werk kon verrichten. het was echt plezierig de vroeger uitgewerkte projecten te kunnen bezoeken, ook om ze verder aan te moedigen. Vooral de drie door mij gebouwde gehandicaptenscholen waren een bezoek waard. Ze bollen echt knap. in totaal worden er ruim vijfhonderd gehandicapten in opgenomen.
Het was ook de bedoeling een nieuw project op te starten. Dat gebeurde dan begin april. De "Santa-Casa"-kliniek in Divisa Nova (in Minas Gerais) werd tot in de grond afgebroken. Ze was gewoonweg "verrot". Alleen konden er een twintigduizend bakstenen benut worden voor de grondvesten van de her-opbouw van die kliniek. Met die heropbouw zijn we dan dadelijk gestart. De totaal vernieuwde kliniek zal op 3 april volgend jaar ingehuldigd worden. Daarbij zal ik dan ook aanwezig zijn. Nogmaals dank ik De Brug voor de mooie schenking van 1.505 euro die mij "in de hand" werd meegegeven voor dat project. Het betreft dus de steun van De Brug voor 2004.
Voor 2005 zal ik een nieuw project ondernemen. Het betreft de hervorming-inrichting van nog een ge-handicaptenschool. Het is triestig om zien in welke erbarmelijke toestand dat instituut voor gehandicap-ten in het dorp Cabo Verde (Minas Gerais, op 50 km. van Bandeira do Sul) zich bevindt. Echt tergend om zien ! Cabo Verde ligt ook te midden van de koffievelden in het heuvelachtige Minas, aan de grens met de staat Sâo Paulo. De inwoners zijn er zeer arm. Het zijn meestal koffieplukkers, suikerrietsnijders of aardappelrooiers. Het is voorwaar een arme gemeente. Zoals ook elders in het Minas-land zijn er veel gehandicapte kinderen. Voor dagopvang worden zij toevertrouwd aan de APAE, d.i. het gehandicapten-instituut. De arme moeders willen overdag gaan werken op het land. De koffieplantages zitten in handen van grootgrondbezitters die hun knechten, mannen en vrouwen en vaak ook kinderen, aan hongerlonen uitbetalen. Wel is het waar dat er dit jaar een overvloedige koffieoogst is en de prijzen zijn voor de boe-ren in feite goed. Toch komt dat weer niet altijd ten goede aan de plukkers. Wel kunnen dit jaar veel meer mensen tewerkgesteld worden. Dat is een zegen. Beter werken en weinig verdienen dan geen werk vinden.
In april van volgend jaar wil ik dus starten met dat nieuwe project : afbraak - heropbouw en betere inrich-ting van de APAE in Cabo Verde. Vooral heb ik dan de fysiotherapie-inrichting op 't oog. Later zal ik aan de Brug voorstellen om mij in dit project te willen steunen. momenteel doe ik verder in Divisa Nova.
"Handen uit de broekzak ! "... en samen met de grote "de Brug-familie" proberen van het allemaal "waar" te maken.
Ondertussen werk ik nog verder als vrijwilliger bij Wereldmissiehulp in Boechout. Daar zit ik in de anima-tiedienst, klasseer schoenen en kleren en bezoek scholen voor solidariteitsacties. Knap werk.
Voor wie het misschien nog niet weet : Wereldmissiehulp verzendt jaarlijks meer dan twee miljoen kilo kleren naar de arme landen in de wereld. Ongelooflijk wat daar in Boechout bijeengebracht en verzon-den wordt. Het is fijn daar als vrijwilliger te mogen werken. En ondertussen laat ik Brazilië niet los.
Samen met De Brug wil ik er aan blijven meewerken om een "brug" te leggen naar de mensen die "aan de overkant" op ons wachten.
Proficiat voor jullie allemaal !
Tot een volgende keer. Vriendelijke groeten van een dankbare pater.

Correspondent: Angela Blancke

Berchem - 9 oktober 2003

Goede Vrienden van “DE BRUG”,
‘k Heb de nummers 1, 2, 3 van het lopende jaar 2003 goed ontvangen en gretig gelezen. Het werkte weer zeer inspirerend. Mijn laatste brief van 23 maart. ‘03 heb ik nog niet gepubliceerd gezien. Wellicht komt het nog wel. Zeker zal dit briefje wel gepubliceerd worden. Dat is dan al voldoende.
Ondertussen heb ik in Brazilië met Gods genade en een behoorlijk goede gezondheid flink kunnen werken. Het blijft allemaal zo echt boeiend en zinvol, ook al komen er we] eens wat tegenslagen en zelfs vervolging van wat jaloerse en soms valse politiekers, zoals hier in Bandeira do Sul-Brazilië. Ons werk past echt niet binnen hun corrupte bedoelingen.
Mijn laatste projecten waren:
1. De bouw en inrichting van een gehandicaptenschool in het arme dorp DIVISA NOVA, gelegen op 55 km. van Bandeira do Sul, slechts langs zeer slechte kei- of aardeweg bereikbaar. Binnen de acht maanden kwam die bouw klaar, goed voor de dagopvang van minstens 100 gehandicapte kinderen. De school werd ingehuldigd op 21 april ‘03. Er zat haast achter omdat ik kort na Pasen wilde afreizen naar de heimat. Ondertussen marcheert de school op volle toeren. Het is een lust om zien! Buiten die honderd kinderen komen er nog eens zoveel kinderen en mensen naartoe voor fysiotherapeutische behandeling en ook komen er daar veel naar de tandarts; allemaal medi-sche behandelingen die voordien voor vele arme mensen ontoegankelijk waren. Van die school krijg ik echt de beste berichten binnen. Een succes dus!
2. In het dorp der koffieplukkers in BOTELHOS, op 15 km. van Bandeira do Sul bouwde ik vanaf april 2002 ook een gehandicaptenschool, eveneens bestemd voor de dagopvang van ruim 100 gehandicapte kindoren en jongeren. Het is geweten dat er in Brazilië ontzaglijk voel gehandicap-ten zijn in het landelijke, eerder ook zeer arme binnenland. De inteelt zou daar voor een groot deel tussenzitten. Ook die school in Botelhos is in al zijn afdelingen reeds operationeel. Op 10 november 2002 werd de school feestelijk ingehuldigd, in aanwezigheid van de Belgische consul-generaal van Sao Paulo. Toch fijn dat die man gekomen is! Het feit dat hijzelf een gehandicapt kind heeft, kan er zeker toe bijgedragen hebben dat hij onze uitnodiging zo gretig aannam. In de eerste maanden van 2003 werd de school dan volledig ingericht, bijzonder de afdelingen van “6 klaslokalen fysiotherapie-revalidatie-medische dienst”. Het was voor dit project dat ik in 2002 fi-nanciële hulp vroeg aan DE BRUG. In april van dit jaar 2003 werd mij, dan de mooie steun gestort van 1.295,—Euro, wat succesvol is gebeurd langs ABN-AMRO Bank, Amterdam, Hollanda, die het op haar beurt heeft verder gestort op mijn projectenrekening bij AMRO-BANK REAL in Poços de Caldas. Dit alles heb ik dan ook allemaal ingelicht aan DE BRUG. Weer eens dank ik DE BRUG stil-oprecht voor die deugddoende steun. Ook heb ik onlangs over dit project enkele mooie foto’s aan jullie bezorgd langs de Voorzitter Guy Verpoten. Ook gaf ik hem een kopie van mijn on-langs verschenen boek (68 blz). De titel is “0 AMOR MAIOR VENCEU”, d.i., “DE GROOTSTE LIEFDE OVERWON”. Het is dus in het Portugees uitgegeven, en op 1.500 exemplaren verspreid. Momenteel is het uitverkocht, maar wel heb ik nog enkele kopies bij me, die ik graag aan geïnteresseerden bezorg. Het boek is een persoonlijke biografie, een roepinggetuigenis in de meest brede zin van hot woord. Daarin beschrijf ik bondig de 21 projecten die ik in Brazilië tot heden toe heb uitgewerkt, en waarvan er verschillende door DE BRUG edelmoedig werden gesteund. Mijn oprechte dank daarvoor. Wellicht komt er van het boekje nog een tweede editie, met de beschrij-ving ook van later opgezette projecten, die in feite allemaal op sociaal vlak liggen, zeer bijzonder gericht op gezondheidszorg.
3. In de jaren 1999 tot en met 2002 bouwde ik ook in het dorp CAMPESTRE, ook op 15 km. gele-gen van Bandeira do Sul, een gehandicaptenschool, die DE BRUG ook heeft gesteund. Die school is veruit de grootste van de drie. Dank zij dat project konden we bijna twee honderd ge-handicapte kindoren bevrijden uit een onmenselijke situatie. Zij bevonden zich voordien in een donkere, koele vochtige kelder onder een oud collegegebouw. Die school werd met grote Brazili-aanse luister ingewijd op 2]. april 2002. Het is prachtig om zien hoe die kindoren daarin nu van licht en ruimte genieten! Hun gezondheid is er dan ook erg op vooruit gegaan. Knap is dat!
4. Mag ook nog vernoemd worden: de oprichting van een nieuw CIRURGISCH BLOK, met afdeling voor EERSTE HULPVERLENING. Dit project werd integraal bekostigd door het Nederlandse Jur-gensfonds. Dat was een ongelooflijk plezierige meevaller! Ook dat werd in 2002-2003 verwezen-lijkt.

Ja, t was allemaal mooi en boeiend werk, Het zat me echt mee. In Bandeira do Sul zelf zat het me niet mee, precies omwille van een venijnige en tergende politieke vervolging. Goddank heb ik mij daar kunnen overheen zetten, dankzij de knappe medewerking van de mensen, ook van de politiekers, in de omliggende dorpen. Jesus zei het ook zo raak:
“Een profeet is niet goed aanvaard in zijn eigen stad...”. Hijzelf heeft dat in Nazareth ook ondervon-den.

Nu ben ik terug in België en werk volop in “Wereldmissiehulp” in Boechout. Wel is het zo dat mijn oversten in de abdij van Averbode mij toelaten en zelfs aanraden dat ik BRAZILIE NIET LOSLAAT. Ik blijf me inzetten voor Brazilië en heb nog enkele knappe projecten op het programma staan. Elk jaar zal ik voor enkele maanden naar Brazilië gaan en er dan ook elk jaar nog een project lanceren, zolang de gezondheid mij dat toelaat. De kous is echt nog niet af! De zon staat nog niet op middaghoogte. Zo zal ik begin april in DIVISA NOVA in Brazilië een nieuw project lanceren, nl. de totale heropbouw en reformatie van een kliniek (Santa Casa) die in erbarmelijke toestand verkeert en met sluiting bedreigd word. Dat gaan we verhinderen Ik vraag daarom aan DE BRUG dat ook zij mij niet in de steek laat en mij dus financieel blijft steunen. Voor 2004 dus voor dit project in Divisa Nova. Deze aanvraag heb ik reeds bij jullie ingediend. Mijn oprechte dank omdat jullie het zeker zullen overwegen en hopelijk ook zullen goedkeuren. In die Santa Casa komen er dagelijks zo’n honderd zieken en zwakken voor con-sultatie en verzorging of internering, maar voor dit laatste moet er drastisch verbetering komen van de kliniekinrichting. Ook dit project zou moeten Lukken.
Nog even dit: mijn abt heeft me gevraagd dat ik in januari a.s. voor een paar waken naar Zuid-India zou gaan om daar ook een gehandicaptenschool (door de abdij opgericht) te zien, en aan te voelen wat er eventueel nog voor hen kan gedaan worden, en dat lijkt nog “heel wat” te zijn.
Zo, dit artikeltje viel wat lang uit. Er was ook veel te vertellen. Hopelijk zijn de mensen van DE BRUG er mee gediend. Samen blijven we ons inzetten voor een BETERE EN MEER RECHTVAARDIGE WERELD !
’t Is een genade om daaraan te mogen meewerken.
Vriendelijke groetjes van een dankbare Pater A.Louis Damen

Correspondent: Angela Blancke

Bandeira do Sul - 7 september 2002

Graag kom ik weer even over die Brug om met Jullie even te praten.
Het. nr 3 van de zomermaanden 2002 is goed toegekomen. Van harte dank daarvoor. Proficiat voor de succesvolle ondernemingen. Dank zij Jullie activiteiten kon er weer heel wat zaad van liefde in de wereldakker uitgestrooid worden… en er zullen vruchten uit geoogst worden. Ongetwijfeld.
Dank voor jullie steun aan mij. Dank voor de laatste financiële bijdrage, die naar de gehandicapte kin-deren is gegaan.
De gehandicaptenschool in het geburendorp Campestre is een pareltje. Wat werkt ze knap! Ruim 150 kinderen zijn er in opgenomen…die vroeger in een vochtige donkere en koele kelder zaten...acht uur lang.
In het andere geburendorp Botelhos begon ik ook met de bouw van nog een tweede gehandicapten-school. Voor deze_school vraag ik voor dit jaar jullie steun van De Brug. Bij voorbaat dank daarvoor. De bouw is al knap gevorderd en zal op 10 november a.s. ingehuldigd worden. Het is voorzien dat er een honderdtal gehandicapten in opgenomen worden. Momenteel zitten er daarvan vijftig in een klei-ne ruimte, in feite twee lokaaltjes..opeengestapeld als lucifers in een stekkedoosje. Ook onmenselijk. Voor die kinderen lokt er ook een veel gelukkiger toekomst. Het gemeentebestuur werkt in feite goed met mij samen, en de reeds bestaande APAE (gehandicapteninstituut) heeft een zeer degelijk be-stuur. Ja, ook dit project kan niet mislukken. Wel zal er veel revalidatiemateriaal moeten aangekocht worden , zoals voor de instelling van fysiotherapie. Mijn subsidieaanvraag bij De Brug is voor die in-richting.
In Campestre is men nu volop bezig met de aanbouw van een chirurgisch blok bij het reeds bestaan-de hospitaal “Santa Casa”. Daarvoor kreeg ik een deugddoende financiële steun van een Nederlands hulpfonds. Het betreft daar ook een filantropische instelling, die ook zeer goede medische diensten bewijst aan de bevolking van Bandera do Sul. Rond eind dit jaar meen ik dat blok klaar te krijgen.
Bij dat alles komt er nog een klein projectie, dat ik uitvoer in Divisa Nova, op 60 km van Bandeira do Sul. Het is een arm dorp van koffieplukkers met enkele financieel goed gestelde boeren, die hun dui-ten niet zo gemakkelijk lossen. Van de andere kant is ook wel waar dat de koffiemarkt zware klappen heeft gekregen, ook al was de oogst niet slecht. De plukkers verdienen door die crisis armzalig weinig centen. Daarvoor is de economische toestand slecht te noemen.
Momenteel is er een walgelijke politieke machtsstrijd op gang gekomen. Vier presidentskandidaten bevechten mekaar als opgehitste hanen en zetten hun kam rechtop. Wel lijkt het dat de politieke koers steeds meer naar links gaat overhellen… ,wat ik persoonlijk best vind. Vanwege de rechtsen zijn we de zakkenvullerij kotsbeu! De corruptie heeft de laatste jaren veel honger veroorzaakt. Genoeg daar-voor!
Nu heeft de bisschop (van Guaxupé, ons bisdom) mij gesmeekt om de verantwoordelijkheid op mij te willen nemen van de bouw van een groot seminarie voor theologie in Pouso Alegre (110 km van Ban-dera), een uitdaging. Het is waar dat ons besdom merkelijk veel priesterroepingen heeft en dringend een vormingshuis nodig heeft. Alhoewel ik in april echt definitief naar België terugkeer, heb ik de uit-daging van de bisschop aanvaard. Voor mij zitten er in feite geen financiële bijdragen aan vast… zo lijkt het althans. Eerlang begin ik met die bouw… en zo stopt het blijkbaar nooit…
Maar de gezondheid doet het prima! Dus, vooruit maar!!! Het paard moet maar trekken!
Veel liefs toegewenst.

Correspondent: Angela Blancke

Bandeira do Sul - 27 februari 2002

Eergisteren kreeg ik ‘ons’ boekje toe, nr. 1 van 2002. Plezierig om het allemaal te lezen. Zoals altijd voor mij: ‘bedlectuur. Wat doet die Brug toch veel voor de mensen hé. Proficiat voor al het geleverde werk, proficiat voor de zovele initiatieven waarbij jullie toch veel succes hebben. Het zijn toch veel pro-jecten, en van allerlei soort, die door DE BRUG worden aangemoedigd en gesteund. Ik lees het boek-je helemaal uit. Het werkt zo inspirerend in. Gewoonweg, een massa gevarieerde projecten, die aan-zetten tot nieuwe initiatieven.
We zitten volop in de vastentijd. Het carnavalslawaai is voorbij. Het is weer wat geweest met al die carnaval... Maar ja, men zegt dat de kindjes hier al dansend uit de moederschoot komen gekropen. Maar wat geven die Brazilianen toch veel geld uit aan die carnavalsroes. Gelooft toch, ... niemand zal het veranderen. Het maakt deel uit van hun cultuur..
Aan geweld ontbreekt het hier niet, vooral in de grote steden. Kapingen en overvallen zijn schering en inslag. Het is de laatste tijd erg verslecht. De ‘impunidade’ (=niet gestraft worden of té licht) zet ook aan om dat geweld te proberen. Bovendien zit de burgerlijke en militaire politie vol corrupte elemen-ten. Bij zovele overvallen en kapingen zitten er altijd militairen tussen. Men zegt dat ze té slecht be-taald worden. Voor mij een goedkope uitleg. Hun opleiding is te laks.
Opmerkelijk is ook dat de economische crisis in Brazilië zich scherp en diep doorzet. Het leven is hier zeer duur en de ‘kleine man’ vooral die op het land en de gewone arbeider.., wordt aan hongerloontjes uitbetaald. In Bandeira do Sul, mijn parochie, werken vele mensen aan slechts 4 of 5 dollar per dag.
Kan de nakende koffiepluk misschien wat beterschap brengen? Half mei begint de koffiepluk en die lijkt wel goed te zullen zijn, hoewel de prijs van de koffie zo sterk gedaald is dat de koffieboeren de plukkers laag zullen uitbetalen. Dit jaar is er wel veel koffie.. en tot heden toe is men in deze streek ontsnapt aan hagelbuien.
Ja, na de rampzalige droogte van verleden jaar is het nu toch regelmatig gaan regenen. Het was zo droog dat de regering de rantsoenering van energieverbruik moest invoeren. Iedereen moest 20 % besparen op straf van afsnijden van de energielijn. Dat was niet gemakkelijk, maar het moest. Over-morgen valt die maatregel weg, dankzij de regen van de laatste twee maanden.
Ik zal hier enkele feesten kunnen meemaken. Mijn project van de bouw van de gehandicaptenschool is bijna af. Ze wordt op 21 april aanstaande ingehuldigd. Ruim 130 kinderen worden dan bevrijd uit hun donkere vochtige en koele kelder en kunnen meteen verhuizen naar een mooi, nieuw gebouw met meer licht en ruimte, hygiëne en betere lucht. Het wordt een feest.
Ook wijd ik nog twee andere mooie projecten in, zeker voor half mei, nl. een nieuwe kinderkribbe voor 60 kindjes in Machado op 64 km. van Bandeira do Sul, en ook een nieuw ‘opvangcentrum’ voor arme, zwangere vrouwen en ouderlingen. Het project heet ‘Clube das maes gestantes e dos idosos’ Nog-maals herinner ik er de Brug aan dat voor dit nieuwe jaar mijn project zal zijn: inrichting van drie zalen voor de afdeling van revalidatie en fysiotherapie, bestemd dus voor de voormelde Apae-gehandicaptenschool.
Wellicht kom ik dit jaar nog naar België terug. Toch zal ik nog een nieuwe gehandicaptenschool bou-wen in Botelbos, op 14 km. van Bandeira, een bouw van 624 m², bestemd voor minstens 100 gehan-dicapten. Weet dat er in dit binnenland van Bandeira en omgeving zeer veel gehandicapten zijn. Van-daar nog een nieuwe school.
De gemeente onderhoudt nadien de school en betaalt het werkvolk uit. Dat decreet werd al onderte-kend door de gemeentelijke overheid en het Apae-bestuur. Dit project wil ik op 6 maand klaarkrijgen. Begin juni kom ik voor één maand naar België, voor een klein verlof. Vanaf september-oktober zou ik bij Wereldmissiehulp willen gaan werken, maar de abt van Averbode moet me nog officieel de toela-ting daarvoor geven.
Nog vlug wil ik de Brug bedanken voor de storting van 64.100 fr. van het afgelopen jaar. Wat een aanmoedigende steun. Dank, veel dank. De schenking gebeurde op mijn DISOP-rekening.
Nu stop ik ermee. Stelt het wel!

Correspondent: Angela Blancke

Bandeira do Sul - 29 december 2000

Dank voor nummer 4 - oktober 2000 - van de Brug. Plezierigé bedlectuur. Dat de Kerstgenade diep in jullie moge ingegrepen hebben en dat de Ster van Bethlehem uw wegen veilig moge verlichten naar het geluk toe in 2001. Hierbij voegde ik een brief voor mijn correspondente Angela. Langs haar stuurde ik nog wat meer gegevens over mijn werk in de afgelopen jaren. Ik voegde er, zoals U gevraagd had, een reeks foto’s bij met een (lelijke) pasfoto voor uw documentatie.
Met heimwee denk ik terug aan mijn ontmoeting met de bestuursleden van de Brug tijdens mijn voor-bije verlof. Was me dat een plezierige ontmoeting. Ik heb jullie misschien te weinig kans gegeven aan het woord te komen... maar dat was jullie schuld, want ge bombardeerde me met zoveel aangename en soms aangenaam-pittige vragen. Eerlijk gezegd, die ontmoeting deed me hemelse deugd. Toch plezierig en aanmoedigend te mogen merken hoe jullie echt begaan zijn met ‘ons werk’.
Nog wat nieuws. Het is hier snikheet, na een lange droogteperiode die een ramp is geworden, want er was weinig of geen koffiebloesem. Vele mensen zullen hier anderhalf jaar werkloos worden. 75 Pro-cent van mijn parochianen moeten met hun koffiepluk hun dure broodje verdienen.
In de parochie is er heel veel werk. De bisschop spaart zijn priesters niet. Voor ons was het jubileum-jaar 2000 een harde karwei en 2001 lijkt al even druk te worden. Er wordt heel veel gesproken en ook wel gewerkt rond ‘evangelisatie’ maar jammer genoeg komt er op sociaal vlak zo weinig naar voren. Ik vind het een tekort. Zeker is er veel honger naar ‘Gods Woord~ maar er is ook veel honger op fysiek vlak. Er is steeds een toenemende crisis. De hongerlonen blijven de mensen martelen. De alom-heersende corruptie onder de ‘groten’ (?) blijft één van de voornaamste oorzaken van de armoede.
25 november 2000 was voor mijn parochie een hoogdag. Toen werd het nieuwe GEMEENSCHAPS-CENTRUM plechtig ingehuldigd. Het is bedoeld als evangelisatiecentrum in de breedste zin van het woord: retraitehuis, opvangcentrum voor straatkinderen en jeugd, centrum voor alfabetisatie, sociale actie allerlei, enz... Op 3 december was er reeds een grote concentratie van 275 mensen, verbonden aan de Caritasinstelling van ‘Sao Vicente de Paulo’. Deze mensen doen fantastisch mooi werk. On-dertussen hebben we al 7 retraites geboekt voor de volgende maanden. Het centrum biedt plaats voor 100 overnachtingen. In het centrum kan men echt van alles organiseren. Nu reeds mag dit project als ‘gelukt’ beschouwd worden.
Zopas startte ik met een nieuw, groot en mooi project in het geburendorp van Campestre, op 14 km van Bandeira do Sul. Het betreft de oprichting en inrichting van een school voor gehandicapte kinde-ren en jongeren. Er bestaat daarvoor reeds een instelling die we APAE noemen. Zij vangen elke dag rond de 120 gehandicapten op. Die APAE heeft een zeer degelijk bestuur met echt bekwame mensen. Een dokter (Dr. Zenumzinho) is er de voorzitter van. Ik ben nu ook lid van de bestuursraad, nl. tweede schatbewaarder, om op die manier van dichtbij de boekhouding en aanwending van geldelijke schen-kingen te kunnen volgen. Ik vraag aan de Brug om dit jaar en ook in 2001 en 2002 mij financieel te steunen voor dit project. Iedereen zal wel begrijpen dat zo’n project over enkele jaren moet gespreid worden, in dit geval 2 jaar voor de bouw en oprichting en daarbij nog een jaar voor de inrichting (nl.aanwerving van revalidatiemateriaal, rolstoelen, orthopedieapparatuur en fysiotherapiemateriaal). We zijn met de bouw (1.500 m²) begonnen. De buitenmuren staan recht, het dak ligt er op, men is met de muurbezetting bezig. Voor 2 maanden (ik was pas terug in Brazilië) hadden ze geen rotte duit meer in kas. Het was een onoverzichtelijke ramp. Dan ben ik bijgesprongen met ruim 1.000 dollar, bedoeld om eten te kopen voor de kinderen en om benzine te betalen voor het afhalen van de kinderen thuis.
Maar dan kreeg ik een grote meevaller: een Nederlands steunfonds keurde voor de bouw een mooie subsidie goed. Wel is het zo dat de bevolking van Campestre het APAE-instituut goed genegen is en er zijn regelmatig kermissen en weldadigheidsfeestjes om geld in het bakje te krijgen. In feite lukt dat degelijk goed, maar dat is onvoldoende om aan een nieuwbouw te beginnen. Waarom doe ik het dan? De gehandicapten zitten momenteel in een kleine koude, koele kelder opeengestapeld. SCHANDA-LIG! Binnen twee jaar moeten ze die kelder afgeven, want het oude gebouw (een vervallen college) moet om veiligheidsredenen gesloopt worden. De gehandicapten moeten er dus uit.
Ik raap dus al mijn nog resterende moed bijeen, de nog resterende energie en tijd en hopelijk nog te vinden financiële steun bijeen om dit zware project nog tot een goed einde te brengen. Om het eerlijk te schrijven: ik ben er vol van. Het is toch zo boeiend, zo zinvol.
‘Wat ge aan de minsten der mijnen gedaan hebt, dat hebt ge AAN MIJ gedaan’, zo zei Jezus toch. Hij kon het weten! Want de Vader had het Hem ingegeven. De Brug zal het ook wel zo zien, want de Brug ziet het zo al jarenlang...!
Gisteren kwam ik nog in de onmenselijke kelder van de gehandicapten en de directrice had kartonnen en houten platen laten aanbrengen tegen de muren waar schimmel op stond. Zo zouden de kindjes er niet met hun handen tegen aanwrijven en zich dan besmetten... Neen, zoiets kan niet, zoiets mag niet meer bestaan na tweeduizend jaar christendom... Maar ja, zo is het op zoveel plaatsen in die wereld-wijde, en vaak, onrechtvaardige wereld. We kunnen niet alles oplossen, maar we kunnen wel altijd goed zijn en proberen de wereld heter te maken.
Laten we dan samen bidden en offeren om weer een stukje wereld heter en menselijker te maken.
Samen met jullie, mensen van de Brug, wil ik meewerken en ook aan jullie vragen om met mij te werken.
Ik groet jullie vriendelijk en dankbaar.

Correspondent: Angela Blancke

Bandeira do Sul - 13 maart 2000

Dank voor uw januarinummer 2000. Ik heb er drie avonden echt van genoten... in bed. Ik maak er al-tijd een avondlectuur van. Overdag heb ik het ook altijd zo druk. Al wat die paters, nonnekes en edel-moedige leken in die wereldwijde-wereld meemaken en doen is plezierig om lezen en het werkt inspi-rerend. Een van de knapste normen van de Brug is dat deze organisatie van ons contact vraagt. Zo weet iedereen die bij de Brug is aangesloten wat jan en alleman doet en denkt. In feite is het een fer-me brok geschiedenis.
We gaan hier stilaan de herfst in. Toch is het nog warm. De avonden zijn al wat koeler. Binnen twee maanden begint de koffiepluk. Een gezegende tijd voor armere mensen. Dan kunnen ze tenminste wat bijverdienen. Zeker zal de koffieoogst minder zijn dan normaal. Door de rampzalige droogte van verleden jaar is veel koffiebloesem vernield. In feite een grote ramp. Bijna 70 % van mijn parochianen moet hier zijn dure broodje verdienen met het plukken van koffie. De pluk gebeurt met de hand, meestal de blote hand. Slechts enkele grote boeren staan toe dat de plukkers handschoenen gebrui-ken. Ik vind het formidabel knap dat men nog geen plukmachines heeft uitgevonden. Machinaal pluk-ken zou massa’s mensen werkloos maken.
Er is her weer een corruptieschandaal ontdekt. Dit keer in de regering van de metropool Sao Paulo. Jaren geleden werd president Collor afgezet door een ‘impeachment’. Zijn eigen broer Pedro Collor had hem verraden. In het nieuwe corruptieschandaal in Sao Paulo gebeurt iets gelijkaardigs. Nicéa Pitta, ex-vrouw van burgemeester Celso Pitta, de eerste zwarte burgemeester van de miljoenenstad, heeft haar bak met zwaar timmergerief opengedaan en slaat hard naar haar ex-man toe, door een he-le reeks corruptiedaden aan het licht te brengen. Wellicht volgt er een impeachment.
Ja, Brazilië is zo’n mooi land met zo’n mooie mensen, maar leugens en corruptie zijn schering en in-slag. De politiek is rot.
Hier in Bandeira do Sul zou ik ook veel gelukkiger zijn en plezieriger kunnen werken indien er meer samenwerking was vanwege het politieke beleid. In oktober zijn er nieuwe gemeenteverkiezingen. Degenen die nu aan her bewind zijn, gebruiken alle mogelijke walgelijke trukken om het meestal on-wetende en onschuldige volk re bedriegen. Aan de macht blijven betekent een lekkere bron van in-komsten voor burgemeester en schepenen.
De politiekers hebben mij hier al veel stokken in het wiel gestoken. Zij nemen het niet dat de kliniek die ik hier bouwde en inrichtte, filantropisch is. Zij willen die in handen krijgen om ‘op kosten van de zwakken’ politiek spel te spelen en dus stemmen te ronselen.
In het januarinummer van de Brug schreef ik dat her heel slecht ging met de kliniek. Het gezondheids-consorcio CISMARPA (waaraan 8 gemeenten verbonden zijn) nam in december 98 bij contract (met de Sociedade Beneficiente) de administratie van de kliniek over. Een tijdlang was het dan zeer druk in de kliniek. Men kon er schier voor alles terecht. Maar stilaan werd duidelijk dat Cismarpa ook macht, geld en politiek’ nastreefden. Groot gebrek aan eerlijkheid en doorzichtlelijkheid. Misbruiken allerlei..., tot misdadigheid toe. We moesten naar het gerecht om verbreking van het contract af te dwingen. En zover kwam het. Op 9 december 99 werd het contract verbroken. Cismarpa liet veel schulden achter. Ook aan de dokters waren ze veel uitbetalingen verschuldigd... zodat die in oktober 99 in staking gin-gen. Al die rotte administratie leidde tot de sluiting van de kliniek. Voor mij en de Sociedade Beneflci-enre (eigenaar van de kliniek) werd het een pijnlijke lijdensweg.
Ondertussen probeerde de burgemeester (madame Marlene) uit heel die situatie ook politieke munt te slaan. Tijdens haar drie-jaar-bewind heeft ze de kliniek nooit financieel willen steunen.. en nu stelde ze ineens voor om de administratie aan de gemeente over te maken. Voor ons was zoiets immoreel.
Na de stuiting van de kliniek kwamen enkele groepjes van dokters polsen om met hen in de boot te stappen. Onze advocaat raadde aan om uiterst voorzichtig re zijn, temeer omdat de overgrote meer-derheid van de dokters in Brazilië geldwolven zijn. De meesten trekken zich van de armen niets aan.
Sinds half januari 2000 ging ikzelf raad vragen bij de staatsgezondheidsinstelling SUS. Ze hebben me goed geholpen. Het lijkt wet dat ze bij SUS niets willen weten van politiek. Een voordeel. Na verschil-lende contacten met SUS (Sistema Unico de Saude) besliste de sociedade dan om op 22 februari II. de kliniek te heropenen en bij een eerste fase te werken onder de vorm van consultorio-amnbulatorio. Daarvoor keert SUS financiële vergoeding uit, heel weinig maar het helpt. De mensen waren heel blij toen de kliniek terug in werking trad. Al gauw begonnen heel wat families zich terug in te schrijven voor de betaling van een maandelijks steuncarnet, gemiddeld 8 à 9 dollars per maand en per familie. We hebben op dit ogenblik reeds 53 steuncarnets. Daarmee kunnen we de dokters gedeeltelijk beta-len. Er zullen snel meer carnets volgen. Er zijn 6 dokters aan het werk. Ze werken elk 4 uur om beurt, en alleen overdag. We hebben verschillende specialiteiten die samen kunnen voorzien in een goede basisgezondheidsdienst, zoals: laboratorium, radiografie, ultrason, cardiologie, algemene geneeskun-de, neus- keel en oren, verloskunde en pediatrie en binnen enkele weken ook oftalmologie. Alles laat voorzien dat er deze eerste maand van de heropening ongeveer 500 raadplegingen zullen geboekt worden. Vooral in de pediatrie is het heel druk. We denken echt dat de zware crisis voorbij is en dat we stilaan terug op dreef zullen geraken.
Ik dank de Brug voor de toelage van de mooie som van 64.000 ft. voor het jaar 99. Die som wordt in-tegraal besteed aan de aankoop van blokken voor snelbouw, geschonken aan de gehandicaptenin-stelling APAE van Campestre, waar 17 gehandicapte kinderen van Bandeira do Sul overdag openge-nomen worden.
Voor 2000 doe ik dan ook meteen mijn aanvraag voor steun. In april 99 startte ik met een nieuw pro-ject, nl. de oprichting van een ‘gemeenschapscentrum’ bestemd voor allerlei sociale, culturele activitei-ten, zoals sociale assistentie, alfabetisatie, sport en ontspanning voor straatkinderen, adolescenten en jeugd. Ook is het centrum bedoeld voor retraites, religieuze ontmoetingen en culturele activiteiten. We zijn volop aan het bouwen. Ik vraag aan De Brug van mij financieel te steunen. Bij voorbaat dank. No-teer alvast mijn aanvraag.
Een paar maand geleden heb ik ook 130 waterfilters aangekocht voor 130 armere families. Het zijn stenen (keramieken) potten van 18 liter inhoud, voorzien van vier filterstenen. Het is een afdoend mid-del om de mensen koel en zuiver water te bieden. In de toekomst hoop ik nog meer van die filters te kunnen plaatsen.
Het staat vast dat ik in juni voor twee maand en half naar België kom. Ik zal op 18 juni in Zaventem landen om 15u50. Hopelijk zal ik veel kunnen fietsen... ook naar Kalmthout. Ik hoop dat er in die peri-ode ook iets zal te doen zijn vanwege de Brug. Nodig mij alvast uit voor een gesprek. Met veel plezier zal ik komen.
Stel het wel. De klokjes roepen me nu voor de avondmis. Veel liefs.

Correspondent: Angela Blancke

Bandeira do Sul - 22 december 1999

Brief meegegeven met Inge Bevers, toegekomen op 5 januari 2000.

Dank voor het oktobernummer 99 van De Brug. Weer lekker van genoten. Vaak werken al die artikel-tjes en brieven van de wereldwijd uitgezonden missionarissen en ontwikkelingswerkers inspirerend in. In die zin is het opzet van de leiding van De Brug zeer tof. Hopelijk kende het solidariteitsmaal 99 veel succes. Die menu van frikadellen met krieken en appelmoes of breugeltafel doen ons van op verre af-stand watertanden.
Mijn gezondheid doet het momenteel goed, hoewel ik met een zwaar probleem zit. Daarover seffens.
Ik ben er ook niet zo blij om dat onze beste verpleegster Inge Bevers met hare Aguinaldo naar België trekt om daar te gaan wonen. Toch jammer! Maar ja, dat meisje heeft alle recht om zelf te beslissen over haar toekomst. Een groot stuk heimwee zit er zeker tussen dat zij naar de heimat terugkeert. En het was toch zo’n goeie verpleegster in en buiten de kliniek. Zij heeft het misschien niet zo graag dat de pater haar ophemelt. Toch moeten we ze even in de bloemekes zetten, want we gaan haar erg missen, zeer bijzonder de armen en de zieken. Voor alle nood, leed en menselijke problemen was zij gevoelig. Ze liet het niet bij een oppervlakkige commentaar van ‘ja, het is erg’, of zo. Ze probeerde er altijd iets voor te doen, probeerde te helpen. Velen zien haar niet graag vertrekken, hoewel ze ook wel heeft aangevoeld dat de gemeentelijke overheid weinig geeft om al die inzet van buitenlanders. Dat vind ik erg. Ik heb dat zelf ook zo keihard aangevoeld toen ik twee jaar geleden in ongenade kwam te vallen bij de gemeentelijke overheid, die op alle mogelijke manieren het hospitaalproject wilde kelde-ren of boycotten... en in feite doen ze dat nog. Onbegrijpelijk.
En nu we het woord ‘hospitaalproject’ uitspraken geef ik jullie met diepe pijn in het hart toe dat de kli-niek die ik bouwde en inrichtte in diepe crisis zit en momenteel is gesloten. Een ware ramp.
Op 1 december verleden jaar had de Sociedade Beneficente (eigenaar van kliniek) een contract afge-sloten voor 4 jaar met Cismarpa-gezondheidsconsorcio, en sindsdien administreerden zij de kliniek. Al vrij snel werd het duidelijk dat zij niet ‘doorzichtelijk’ handelden... en sinds juli dit jaar bleek steeds meer dat ze geen betrouwbare financiële administratie konden voorleggen. De schulden stapelden zich op. Voor aankopen gebruikten ze onwettig de naam van Sociedade enz. Smerig corrupt beleid.
Ikzelf zette samen met een advocaat een onderzoek in. Vele schulden en onwettige praktijken kwa-men aan het licht, wat in september op een gevaarlijk hoogtepunt kwam. Ook kwam het Consorcio met de dokters schandalig in de schuld te staan, wat leidde tot staking van alle dokters in oktober. De staking van de dokters bewees dat de Sociedade het juist voorhad. Weze opgemerkt dat ertussen de COOPERATIVA van de dokters en het CONSORCIO een eigen contract bestond, wat ons dus geen financiële nadelen kan bezorgen. De hele vuile boel leidde dan tot het verbreken van het contract tus-sen Consorcio en Sociedade enerzijds, en ook tussen dokterscoöperatieve en Consorcio anderzijds. Op 9 december 11. werd het contract verbroken. Er volgt nog wel een lang gerechtelijk proces omdat Sociedade de nagelaten schulden van Consorcio probeert te ontwijken. Bij dat alles is de kliniek mo-menteel DICHT. De ‘administrator’ is op staande voet weggestuurd en ander personeel kreeg ‘aviso-prévio’- maandvooropzeg. We wachten nu op een nieuw voorstel van hier of daar. Er zijn lichtpunten, maar voorzichtigheid is op dit moment meer dan ooit geboden. Nooit heeft de gemeentelijke overheid omwille van smerige politiek -zo eigen aan Brazilië- met de kliniek meegewerkt. Nooit had deze crisis ontstaan indien indertijd de gemeente haar verplichtingen op gezondheidsvlak had nagekomen.
Onze strijd gaat verder, ondanks deze zware tegenslag. Ik liet de Caritasbeweging (die mooi werk doet) in 130 families een keramiek-waterfilter plaatsen, ten bedrage van 100.000 ft.
Ik wens jullie allemaal een zalige kersttijd toe. Dat de kerstgenade doorheen het jubileumjaar in jullie moge nazinderen.
Veel liefs.

Correspondent: Angela Blancke

Bandeira do Sul - 25 juni 1999

Zoals altijd heb ik het laatste nummer van De Brug weer gretig uitgelezen. Al die missionarissen, pa-ters, zusters, leken, geven veel ervaringen en inspiratie door aan mekaar. Dit is ook één van de grote voordelen bij De Brug aangesloten te zijn. Jullie aanmoediging, bewondering voor ons werk, jullie in-zet en offers en bijzonder de deugddoende financiële steun houden er bij ons ook voor een groot stuk de moed in.
Jullie laatste storting van 56.000 ft. werd besteed aan de afbetaling van een splinternieuwe energie-generator voor de kliniek Dona Paulina. Bij het uitvallen van de stroom (wat bij onweer vaak gebeurt) hebben we nu op drie seconden tijd automatisch stroomtoevoer in de hele kliniek, wat toch zo belang-rijk is. Oprechte dank.
U weet al dat ik voor 99 gevraagd heb mij financieel te steunen voor de gehandicaptenschool “APAE~ in het geburendorp Carnpestre. Ikzelf ben in Bandeira do Sul met een nieuw groot project gestart (na-dien daarover iets meer), maar nu vond ik toch dat er iets voor onze gehandicapten moest worden gedaan. 14 Gehandicapte kinderen van Bandeira worden in die APAE opgevangen, de hele dag. Sinds dit is begonnen, merkt men duidelijk hoe die kinderen toch vooruitgang hebben gekend op fy-siek en mentaal vlak. De Brug wil er zeker ook wel aan meewerken. Die Apae doet mooi en zwaar werk. Ze zijn aan ‘t bouwen, maar de staat steunt zo schandalig weinig. Dus probeer ik mijn steentje bij te dragen, figuurlijk en letterlijk. Ik heb hen beloofd 10.000 blokken voor snelbouw te schenken, voor een waarde van 3.500 dollar. Ik heb reeds 4.000 blokken geschonken. De overige 6.000 zal ik dan met de steun van de Brug dit jaar nog kunnen schenken.
Dank in naam van de directie van Apae en in naam van de gehandicapte kinderen (90) aan alle wel-doeners van De Brug.
En hoe zit dat met die “kiekens” in België? En met die kaas, die melk en die coca-cola ? Alle Brazilia-nen weten nu in alle geval dat België bestaat. Dagenlang is het alledaags belangrijk nieuws geweest in pers, radio en TV dat de Belgische kippen niet meer eetbaar waren. Hoe een klein landje toch gauw bekend kan geraken. Daarbij zegde men verleden week op de Braziliaanse staatstelevisie dat de Bel-gische regering “gevallen” was omwille van het “escandalo dos frangos... kippenschandaal”. Is dat echt waar? We zagen eerste minister De Haene wel met zijn kabaske de trappen van het koninklijk paleis aftrippelen toen hij de koning zijn ontslag zou aangeboden hebben, Er zijn verkiezingen ge-weest, niet? Hier zegt men dat de regering viel omwille van de “bedorven kippen, eieren, melk en bo-ter”. Wellicht wat overdreven? Toch zal ik volgend jaar in juni -dan kom ik voor twee maanden naar de heimat- een ferme valies meebrengen vol frisse Braziliaanse kippen van het erf, want ik hou wel van een lekker gebraden kipje of haantje. Ik zal me dus goed voorzien. De kliniek bolt niet slecht. Wel is er weer een crisis geweest door de koppigheid van de dokters, die steeds meer geld willen. De meeste dokters worden door het volk gerekend onder de klasse van de ‘witte maffia’. Hun broekzakken staan steeds wagenwijd open voor meer centen. Er zijn er natuurlijk ook goede en humanitair ingestelde, maar de meesten zijn corrupt en geldwolven. Ze hebben nu in de kliniek toch een contract onderte-kend tussen hun ‘cooperativa’ en het ‘consorcio’ waaraan de administratie van het hospitaal verleden jaar werd toevertrouwd. Daardoor is het weer enorm druk in de kliniek.
Het Braziliaanse volk lijkt wel helemaal “ziek” te zijn. Inderdaad ondermijnen de sociale onrechtvaar-digheid, het lage hongerloon en de diepinslaande werkloosheid, en door dat alles de ondervoeding, de gezondheid van de bevolking. De meeste mensen zijn slappelingen... Bovendien is de gezondheids-politiek van de regering zo rot en wraakroepend slecht. De subsidies die de staat uitkeert voor ge-zondheidsdienst zijn miezerig laag. Ook wij moeten in onze kliniek op financieel vlak wonderen doen. Het is moeilijk. Toch zijn we weer gestart met enkele specialiteiten, zoals oftalmologie, orthopedie en andere. Men zou nu beginnen met oogoperaties, en daarvoor krijgt men iets hogere subsidies.
Met geld van weldoeners en dank zij acties in scholen uit België ga ik volgende maand de nodige ap-paratuur aanschaffen voor orthopedie-chirurgie. Een gevalleke van om en bij de 20.000 dollar.
Ik moet de kliniek blijven steunen door aankoop van apparatuur maar kom niet meer tussen in de uit-betaling van alledaagse hospitalaire uitgaven of uitbetaling van personeel. Dat moet nu het ‘consorcio’ doen. Soms komt het bestuur van het ‘consorcio’ wel schooien, maar dat wimpel ik af. Ze moeten op eigen pootjes verder. Wel moet ik nog financieel steunen voor aankoop van medische apparatuur en voor allerlei verbeteringen in structuur en werking van
de kliniek. De kliniek is nog als een ‘pasgeboren kind’ dat we moeten helpen en leren lopen...
Ik vind het wel doodjammer dat Inge Beyers ons eind 99 gaat verlaten. Ze heeft prachtig werk gele-verd in en buiten de kliniek. Dat meisje heeft een geweldige wilskracht om zich in te zetten naar de nood van de mensen toe. Ze is nu met haar Aguinaldo voor de wet getrouwd... en ze heeft me ge-vraagd haar kerkelijk huwelijk in te zegenen volgend jaar in juli, wanneer ik voor twee maanden in België zal zijn. Natuurlijk zal ik dat graag doen, uit genegenheid voor haar en haar lieve familie en ook uit dankbaarheid voor het ontzaglijk vele goed dat zij deed en doet voor de zwakken en zieken. Altijd is zij in de weer voor anderen. Haar afscheid zal voor ons echt iets pijnlijk zijn. Toch moeten we “God in haar” dankbaar zijn voor al die edelmoedige inzet.
Ook ben ik gestart met een nieuw project: de oprichting van een groot “CENTRO COMUNITARIO” (gemeenschapscentrum) bestemd voor: retraitehuis, ontmoetingscentrum, sociale actie, alfahetisatie, culturele activiteiten, en zeer bijzonder voor ontspanning van straatkinderen, adolescenten en jeugd. Wellicht een positieve gezonde manier om het hier alom verspreide drugprobleem te bestrijden. De grondvesten van de bouw zijn pas afgewerkt. De totale bebouwde oppervlakte is 1.400 m², daarbij dan nog 500 m² pleinruimte en 2.500 m² sportruimte. Er ligt nog veel werk voor de boeg.
Ik eindig met het weerbericht: het heeft al een paar keer gevroren. Het is dus Braziliaanse winter. De avonden en nachten zijn koud, maar dan is het overdag toch nog zeker 20° warm. Wel is het een slechte periode voor de kinderen en de ondervoede volwassenen. Veel longontstekingen en allerlei kwalen in keel en luchtwegen. Daarvoor is de kliniek dan weer een zegen.
Op pastoraal vlak werken we hard rond het thema “Op weg naar het jaar 2000”. In alle dorpen en ste-den van Brazilië worden er ‘volksmissies’ georganiseerd. Dat houdt vooral in dat vrijwillige leken alle families in de parochie, wijk per wijk, gaan bezoeken om naar de mensen te luisteren, hun raad te ge-ven en proberen wat te evangeliseren. Er wordt wel erg overdreven in wat men van die missies ver-wacht. Precies of na 31 december zullen alen ‘bekeerd’ zijn. Onze bisschop is zeer fanatiek in die za-ken. De pastoors (ik dus ook) hebben er een massa werk mee en moeten ook een massa boekjes en foldertjes aankopen. We doen ons best, ook al zal het jaar 2000 niet zo erg gaan verschillen van 99 of van 2001, zo denk ik.
Ik wens jullie het allerbeste toe. Ook veel succes toegewenst met de acties van de Brug ten voordele van ons missionarissen in die wereldwijde wereld uitgezonden.
Dank voor zoveel inzet van De Brug.
Vriendelijke groeten.

Correspondent: Angela Blancke

Bandeira do Sul - 26 november 1997

Veel dank voor nummer 4 van oktober 97. Ik heb het weer gretig uitgelezen. Toch een fantastisch in-teressant contactblad. Wat ook vooral deugd doet is al dat nieuws uit de wereldwijde wereld. Men blijft ook op de hoogte van al wat de andere uitgezondenen’ op touw zetten en meemaken. Ook werkt het inspirerend. De mensen van het thuisfront zijn knappe werkers. Jullie verdienen een dikke proficiat en aanhoudend applaus.
Het is hier volop zomer, warm en op tijd een goede bui, maar hier en daar jammer genoeg met hagel en dat is dan een ramp, want dat vernielt de koffie. En van de koffie moeten de mensen hier leven, de boeren, de tienduizenden plukkers in deze streek. Het belooft een goed koffiejaar te worden, hoewel hier en daar al grote schade is aangericht door de hagelbuien.
De jeugd en de kinderen leven hier nu wat in spanning. Men ziet het er aan. Ze zijn zot en soms lastig, ook in de catechesezalen. Waarom? Het einde van het schooljaar 97 komt zich aanbieden... dus proefwerker,. en dan de grote vakantie tot en met eind januari. Helemaal anders dan in België natuur-lijk.
Ik heb eerder onverwachts bezoek gekregen van een man van de Belgische ambassade in Brasilia nl. de Hoer Guv Berinckx, die de titel heeft van “conselheiro de cooporacao intornacional’ (raadgever voor internationale samenwerking). In concreto wilde hij de werking zien van het volkshospitaal voor boies-frias (knechten). Hij had een opdracht vanwege de Belgische regering om de aanwending van de gelden vanwege Abos te onderzoeken. U weet dat mijn hospitaalproject door Abos gefinancierd word, voor ongeveer 50 % wat de bouw betreft, maar niet wat da inrichting betreft. Voor de inrichting heb ikzelf ingestaan (en dat gaat nog wat verder voor vele detailkwesties) en ik zocht daarvoor steun bij scholen in België, vrienden, groeperingen, de Brug, enkele firma’s enz. Nog eens een gelegenheid om al die mensen te danken. De man uit Brazilië leek zeer tevreden en wenst ons proficiat en ook veel succes voor de toekomst. Hij was ietwat gehaast want hij moest nog andere projecten bezoeken en onderzoeken.
De kliniek draait op volle toeren ook nadat het gemeentebestuur op laffe manier haar steuncontract afbrak. Financieel is het ontzaglijk moeilijk. De gezondheidspolitiek in Brazilië is DODELIJK ZIEK. Ve-le klinieken, vooral in het uitgestrekte binnenland, gaan dicht. In het naburige dorp Botelhos (driemaal zo groot als Bandeira do Sul) is de zaal voor RAIO - X gesloten en ook de echografie werd opgezegd. De dokters doen daar ‘s nachts geen dienst meer. Wij hebben hier een zeer goed (nieuw) RAIO-X ap-paratuur en ook blijft de kliniek dag en nacht open, en binnenkort -wellicht volgende maand- zal de apparatuur voor echografie toekomen. We hebben aanhoudend méér dan 1000 raadplegingen per maand. De staat geeft bitter weinig financiële steun. De mensen van Bandeira zelf -ook al zijn ze arm- dragen in feite goed bij door een steun-carné te betalen, en daarvoor krijgen ze dan heel veel gratis medische bijstand en ook internering. Het steun-carné kost ongeveer 350 ft. per maand, maar is goed voor de hele familie; vader, moeder en minderjarigen. Zo hebben we rond de 650 comes.
In de streek zijn we een steunactie aan het doen voor 3 dringende verbeteringen:
1. watertoren, 2. bloedbank, 3. elektriseermachine.
Al bij al kost het rand de 750.000 ft. We vragen daarvoor financiële steun bij grote boeren en bij enke-le firma’s.
1. De watertoren (8 meter hoog) is reeds geplaatst en is verleden maandag aangesloten op onze arte-siaanse waterput die ik enkele jaren geleden liet boren (70 m. diep... door de rotsen).Voor de wa-tervoorziening zijn we nu totaal onafhankelijk van de gemeente, die ons onvoldoende water lever-de en ook onvoldoende zuiver water.
2. Wat de bloedbank betreft hebben we reeds één koelkast voor bloed, maar dat is onvoldoende. Het is duur materiaal, vandaar onze actie.
3. De elektriseermachine is er ook echt nodig (ik weet niet of die benaming juist is, maar ik vond die wel in een woordenboek). Bij onweer valt de stroom wel eens uit en als er op dat moment chirurgi-sche ingrepen zijn, moet men wel kunnen beroep doen op een reserve-energiebron.
Trouwens in mijn vorige brief aan de Brug schreef ik dat mijn project, aan de Brug voor dit jaar voor-gesteld, er in bestond om financiële steun te vragen voor de verdere inrichting van het hospitaal. U ziet dat ar altijd vernieuwingen nodig zijn. Een kliniek is in feite nooit af. Jullie steun kan dan ook voor de elektriseermachine gebruikt worden. De machine kost meer dan 400.000 frank, althans hier in Bra-zilië, waar alles keiduur geworden is. Ik dank u vaar uw steun die echt aanmoedigend werkt.
Ik wens jullie allemaal het allerbeste toe. Veel succes ook met de verschillende acties ten voordele van onze mensen hier. LEVE DE BRUG. En als er iemand graag even zou willen komen kijken... aarzel dan niet.
Wees welkom’ Ook Inge Beyers zou er wel blij om zijn, heel zeker. Die werkt nog altijd even knap, binnen en buiten de kliniek.

Correspondent: Angela Blancke

Bandeira do Sul - 28 mei 1996

Graag een antwoordje op de omzendbrief van maart 1996. In contact blijven met “de Brug” is iets ple-zierig... en ook mocht door dankbaarheid ingegeven. Jullie steunen mij reeds sinds 1991. Ik ben U daar diep dankbaar voor. Een reden te meer om door regelmatige briefwisseling in contact te blijven met jullie langs de correspondenten die voor mij allemaal fijne, vriendelijk mensen zijn. Momenteel is Inge Beyers mijn correspondente... en ze is nu voor de tweede maal hier bij mij. Wat een genade... voor mij... voor mijn mensen, voor ons allemaal.
Proficiat dat U zoveel projecten steunt en probeert te steunen. In 1995 waren het er 34 zoals u schrijft. Heel wat. U kreeg ook 6 nieuwe aanvragen binnen... en zo liep het op tot 40. Geen lachertje. Ja, er is zo ontzaglijk veel te doen in onze wereld-wijde-wereld..; met daarin zoveel nood, zoveel miserie, on-recht, en dan is het niet gemakkelijk om aan alles gehoor te geven... hoe graag wij en ook jullie dat zouden willen doen.
“Doet uw best”, zeg men, en God doet de rest”... maar het is die God die in mensen lijdt en om liefde roept.
Proficiat voor jullie omdat ge het daadwerkelijk probeert te doen door zoveel projecten en mensen te steunen. Ik mag me al sinds ‘91 tot die begenadigden rekenen... dankzij ‘de Brug”.
Jullie algemene ledenvergadering van december ‘95 heeft de bezorgdheid geuit over hel blijvend groeien van het aantal projecten en de mogelijk terugval van de inkomsten voor de toekomst.
Graag wil ik gehoor geven aan jullie oproep voor de van mijn kant lopende projecten -en door jullie gesteund- en ze beantwoorden aan de voorwaarden die U stelt om verdere steun te krijgen.
Ik hou heel zeker contact met de vereniging van De Brug. Dat doe ik heel graag en ik maak daar echt kwestie van en een punt van eervolle plicht. A propos, dank voor het boekje nummer 2 van jaargang 20 dat deze week toekwam. Ik noteerde dat nog twee brieven van mij niet gepubliceerd werden, nl. van 2 maart en 14 maart... maar volgens Inge Beyers zijn die bestemd voor het volgende nummer. Voor april zou de publicatie niet meer mogelijk zijn geweest. Inge bevestigde me deze dagen hier dat beide brieven bij haar toekwamen en dat ze werden doorgespeeld aan de redactie. Dus zullen ze nog wel voor publicatie aan de beurt komen hé.
Nog dit nieuws: ik stuurde jullie een uitnodiging voor de plechtige inwijding en inhuldiging van de nieuwe volkskliniek waarvan nu de bouw “af” is en waarvoor de inrichting reeds begonnen zijn. Deze inrichtingsfase ligt over drie jaar gespreid, ‘96 inbegrepen. De inhuldiging heeft plaats op 14 juli a.s. Wees welkom!l
Op 19 juli as. kom ik dan naar België na drie jaar weer heel hard werken. Ja, het was geen slappe koffie... en, maar wie van koffie houdt (ik leef hier in een koffieland)... neemt de slappe ook aan... hier wel met veel suiker erbij. Heel lekker. Komt even meeproeven
Om nog even op uw omzendbrief verder in te gaan. Ik begrijp dat jullie aan de leden verantwoording willen en moeten afleggen over de ingezamelde gelden. Ik was heel blij met jullie omzendbrief. Jullie handelen echt gewetensvol. Dat is fijn om te weten en te voelen.
Ik groet U allen. Veel liefs.

Correspondent : Inge Beyers

Bandeira do Sul - 25 september 1995

De briefwisseling tussen jullie en ons missionarissen en ook omgekeerd heeft tot doel naar mekaar toe ‘een brug” te leggen. Knap is dat. Jullie acties en edelmoedige inzet en steun komen ook over die brug naar ons toe. ‘t Is allemaal zo zinvol, zo deugddoend!
Ik vind het nu toch wel bijzonder knap dat dit briefje over de brug komt, richting heimat, overgevlogen door iemand die met dat mooie werk van “de Brug” zo echt begaan is en er actief in meewerkt, nl. mijn correspondente Inge Beyers. Inge verbleef een maand bij mij in Bandeira do Sul en vliegt overmorgen terug naar België, naar Achterbroek.
Wat een zaligheid haar vier weken bij mij te hebben gehad, samen met twee andere meisjes, Ilde uit Aartselaar en Annemie uit Schilde. Drie pas afgestudeerde vroedvrouwen, die hier met mij het leven gezellig kwamen delen. Wat heb ik deugd beleefd aan dat bezoek.
Ook andere mensen van “de Brug” zijn hier echt welkom. Van weerskanten kan er ook geen mooier getuigenis afgelegd worden over alles wat met ontwikkelingswerk te maken heeft. Inge zal nu zeker heel wat kunnen vertellen over haar reis en over zovele dingen en mensen die ze hier ontmoet heeft... en ook over mijn werk. Daar ben ik blij om en mijn mensen ook. Samen met haar toffe vriendinnen heeft Inge zeker ook veel meegemaakt. Ze kon als vroedvrouw ook enkele dagen stage doen in een groot hospitaal nabij Bandeira, nl. in de Santa Casa da Misericórdia. Ze bezochten ook verschillende hospitaaltjes, arme, zeer arme, en minder arme. Maar vooral deed ze zeker interessante ervaringen op. De splinternieuwe vroedvrouwen stonden er wel verwonderd bij te kijken toen ze in het hospitaal van de “Santa Casa” vernamen en zagen dat ruim tachtig (sic) procent van de bevallingen met keizer-snee worden afgewerkt. Dokter Romeu zegde het hun zonder schaamtegevoel: “In Brazilië bestaat er een ‘cultura da cesareana’, nI. de cultuur van de keizersnee”. “En waarom?“, zo luidde spontaan de vraag van mijn bezoeksters. “De diepste oorzaak daarvan is in feite de corruptie”, zo liet de dokter verstaan. Door de keizersnee toe te passen krijgt de dokter vanwege de staat een betere financiële vergoeding uitgekeerd, want dan gaat het om een “chirurgie, een operatie”. Vele moeders leggen zelfs maanden voor de bevalling dag en uur van de keizersnee vast. Het gebeurt ook vaak dat de dokter moeders binnenroept.... omdat mijnheer morgen op vakantie wil gaan...enz. De keizersnee is iets aan de lopende band en kan op een kwartierke tijd afgehandeld worden. Men heeft geen tijd om bij een natuurlijke bevalling te blijven... Ook worden de bevallen moeders vaak snel naar huis gestuurd, enz, enz.
Inge zal zelf wel aan de mensen van De Brug nog veel meer van haar bevindingen kunnen vertellen. Ook ik, de pater, heb veel geleerd met het bezoek van Inge. Ik vond het fantastisch, heel tof.
De uitvoering van mijn hospitaalproject vordert knap. De bouw als zodanig is nu “af”. Alle aandacht gaat nu naar de inrichting, wat nog een grote uitdaging is. Ik wil voorstellen aan de directie van De Brug dat de financiële steun voor dit jaar mag besteed worden aan de inrichting van de consultatie-kamers der dokters. Dat is dan een stukje van de eerste fase. We gaan nu eerst beginnen met de consultatieafdeling.
In december willen we er reeds mee starten... geleidelijk aan. Dan zal het huidig té onvolledig inge-richte gezondheidscentrum van de gemeente naar de nieuwe kliniek overgebracht worden. De steun van De Brug zal welgekomen zijn voor hetere inrichting van raadplegingskamers. Dank voor uw steun voor deze eerste fase.
Jarenlang woonde er in Bandeira do Sul geen dokter. Sinds een maand hebben we er nu wel een. Wat een vooruitgang. En dat dankzij het project. De mensen voelen zich nu veilig, beschermd.,. er is een dokter in het dorp. Die dokter Carlos is onze kandidaat voor “director clinco”, een fijne, bekwame en zeer humanitair ingestelde man. Hij heeft wel op alle mogelijke manieren geprobeerd om Inge, Ilde en Annemie te lokken om in onze nieuwe volkskliniek te komen werken als vroedvrouw of verpleeg-ster... Wie weet? Voor mij is het ook goed als ze komen... of toch ten minste eentje. Dokter Carlos wil vooral op preventief vlak meer gezondheid brengen in dit dorp waar nog zoveel te doen valt op ge-zondheidsvlak. De man heeft echt fijne plannen en verdient daardoor ook mijn onvoorwaardelijke steun. Hij zal die ook krijgen.
Vergeet niet dat de nieuwe kliniek op zondag 14 juli volgend jaar plechtig en officieel zal ingehuldigd worden. Langs deze brief nodig ik de mensen van De Brug uit om mee te komen vieren. Het wordt ze-ker iets heel mooi.
Vanaf juli ‘96 zal ook de fase “bevalling” in gang gezet worden. Ondertussen zal het labo ook al wel werken.
De inrichting van de kliniek wordt over drie jaar gespreid, 1995 inbegrepen. Ik zal nog hard moeten vechten om dat te verwezenlijken. We geven de moed niet op. Mag ik blijven rekenen op de steun van De Brug? Vrienden, laat ons niet los. Jullie hebben het project mee tot “het uwe” gemaakt. Wees er gerust fier over.
Kort na de inhuldiging van het volkshospitaal kom ik voor vier maanden naar België voor een beetje verlof en vooral om acties te doen voor de inrichting van de kliniek. Daar kan ik niet buiten... maar voor dat doel heb ik echt veel over. Mensen gezonder en sterker maken is een prachtig ideaal. Jezus heeft er zovelen genezen. Hij heeft toch gezegd:” ik ben niet gekomen voor diegenen die denken dat ze gezond zijn... maar voor diegenen die moeten gered worden en een geneesheer nodig hebben”.
Veel liefs toegewenst.

Correspondent: Inge Beyers

Bandeira do Sul - 23 april 1995

Graag kom ik weer even over de brug ... naar jullie toe. Genegenheid en dankbaarheid inspireren me daarvoor, en ook de hoop op jullie verdere steun.
Dank voor de brieven van Inge Beyers en voor de interessante boekjes van “De Brug”. Wat een fijn contact dat jullie in stand houden tussen ons missionarissen en jullie, de sympathisanten en vechters op het thuisfront.
Het is ook weer niet gelijk welke gemeenschap die bereid gevonden wordt om te doen wat jullie doen. Achter jullie planning en acties schuilt heel veel edelmoedige inzet, offers allerlei... maar het succes blijft ook niet uit hé. Proficiat!
Hopelijk is in jullie hart en geest de paasvreugde ook nog flink aan ‘t nazinderen. Dat ge moogt bezield blijven van de Geest van die Verrezen Heer Jezus, van zijn Liefde voor alle mensen, ver over alle mo-gelijke natuurlijke of door mensen uitgevonden grenzen heen.
Ik heb een zeer drukke periode achter de rug. De vastentijd wordt hier au sérieux genomen, tijd van bekering en bezinning. Zijn daar dan de vele vergaderingen van de verschillende parochiegroepen, van de parochieraad.
In feite draaide het allemaal rond het mooie thema van “Broederlijk Delen”, nl. “Eras tu, Senhor !”... “Gij waart het, Heer!“.. De Heer Jezus in de mensen, de Heer Jezus die lijdt in zovele mensen, in de uitgeslotenen allerlei, armen, zieken, gevangenen, dragers van het aids-virus, mensen die onder de marge van het menselijke leven... slachtoffers van zoveel onrecht enz.
De Goede Week was een topper! ,Veel werk. Twee vinnige seminaristen-redemptoristen kwamen me helpen. Echte predikanten. Zo kon ik meer tijd vrijmaken voor de biechtvieringen. In deze kleine paro-chie waren er 550 individuele biechten. Zo werd langs het sacrament veel Vrede en Vreugde uitge-zaaid in de harten.
Met Goede Vrijdag stapten hier een drieduizend mensen stil of biddend op achter de lijkkist van Chris-tus omringd door 12 apostelen in lange gekleurde klederen gehuld. Mooi, ontroerend.. en ook iets dat diep doet nadenken en leidt tot verzoening, bekering en berouw. Pasen was hier dan ook een echt H000FEEST. Het heeft mij en mijn mensen hemelse deugd gedaan.
Ik dank “de Brug” van harte voor de financiële steun van 41.000 fr. die ik kreeg. Het werd besteed aan de verdere afwerking van de hospitaalbouw. Qua bouw gaan we stilaan naar het einde toe. Eind juli of augustus zal de bouw af zijn, t.t.z. klaar voor het schilderen, wat dan ook een drietal maanden zal in beslag nemen. Ondertussen hebben wij voor 80 % de vloer gelegd. Alle muurtegels (550 m2) zijn nu geplaatst. We zijn bezig met het bezetten van de radiografiezaal. Is me dat een dure grap. Het is al-lemaal zo’n speciaal materiaal om doorstraling tegen te gaan. Het is qua bouw de duurste zaal.
In december van dit jaar zal het huidig precair ingerichte gezondheidscentrum van de gemeente over-geschakeld worden naar de nieuwe kliniek. Eindelijk zal er dan vanaf augustus een dokter in Bandeira komen wonen. Momenteel hebben wij alleen maar een dokter die enkele uren per dag dienst doet. Trieste toestand, vooral in de winterperiode (die nu begint) wanneer griep en longontstekingen hoogtij vieren. Tegen het einde van dit jaar komt er hier dan nog een andere dokter bij, die dan ook in de kli-niek zal werken, nl. voor de obstetrie. De twee dokters komen alvast. Er komen er dan nog wet ande-ren bij maar die zullen in de naburige dorpen blijven wonen.
Wij hebben de inhuldiging van de kliniek vastgesteld : 14 JULI 1996. Langs dit contactbriefje nodig ik het bestuur en de sympathisanten van de Brug uit om naar de inhuldiging van het nieuwe hospitaal te komen. Zeer welkom. U zult zien dat uw steun goed besteed werd.
Maar er valt nog veel te doen. We zijn in alle geval zeker half weg. We moeten nu verder denken en werken voor de inrichting van die kliniek, wat heel wat centen zal kosten.
Reeds voor de inhuldiging op 14 juli ‘96 zal de consultatieafdeling (ambulatorium) in gebruik genomen worden, nl. vanaf december van dit jaar. Van dan af gaan we apparatuur aankopen voor alles wat met “bevalling’ te maken heeft. De moeders zullen dan hier in Bandeira hun kindje ter wereld kunnen brengen.
Ik stel dan voor dat “de Brug” mij zou helpen ter bekostiging van materiaal voor die afdeling. Voor dit jaar is dat het project dat ik U voorstel: hulp voor aankoop van materiaal voor “bevallingskamer en wiegafdeling” (berçario), inrichting kraamafdeling en kinderkamer in het ziekenhuis.
Wij kunnen niet anders dan stapje voor stapje de kliniek proberen in te richten. We spreiden dat over 3 jaar, nl. 95-96-97.
Na de inhuldiging met ingebruikname van een deel van de kliniek kom ik in augustus ‘96 naar de hei-mat, om even uit te blazen... en ook om acties te doen voor verdere inrichting van de kliniek, bijzonder de afdelingen van radiografie en chirurgie. Voor het laboratorium zal ik
steun krijgen van de staat.
En zo boksen wij er verder tegenaan!
Beste medewerkers van de Brug, hartelijk dank voor het prachtige animatiewerk dat U verricht. Met uw steun kunnen wij zoveel nood lenigen.
Vriendelijke groetjes van een dankbare missionaris.

Correspondent: Inge Beyers

Bandeira do Sul - 29 november 1993

Slechts enkele dagen nog.., en ik kan vertrekken naar het land van de zon, naar Brazilië. Een zalige overgang uit dit koude vriesweer naar een 30° warmte. Maandag 6 december zal ik in Zaventem om 18.30u opstijgen met een vlucht van LAP (Paraguay). Het gaat via Madrid, Recife, Assoncion naar Sao Paulo. Daar toegekomen gaan we dan per auto naar BANDEIRA DO SUL, ongeveer 5 uur rijden. Heel zeker zullen de mensen daar wel blij zijn om mijn wederkomst.
Het is een zeer drukke werk-vakantie geweest. Het was ook nodig vele acties te doen en propaganda te voeren ten voordele van het “volkshospitaal” - project.
Uit recente brieven vernam ik dat de 1400 m² metende bouw onder dak is geraakt. Men is begonnen met de bezetting van de muren. Er zijn tijdens mijn afwezigheid permanent 10 metsers en gasten aan het werk gebleven. De bouw komt klaar... maar dan komt de zware karwei.
Wanneer zal het hospitaal in gebruik genomen worden? Dat is nog niet duidelijk. Zeker zullen wij in verschillende fasen moeten werken. De situatie op sociaal-economisch vlak is steeds dramatischer geworden. Corruptie, geweld en sociaal-economische wanorde vieren hoogtij. Het is in Brazilië zeer triestig gesteld op vlak van gezondheidspolitiek. De bestaande hospitalen vechten wanhopig voor hun overleving. Binnen zulke negatieve perspectieven kan niet worden verwacht dat ons hospitaal zomaar ineens over heel de lijn kan op gang gebracht worden. In een eerste fase zouden we kunnen begin-nen met de afdeling-raadpleging en een laboratorium, chirurgie, en radiografie. Ondertussen zal de bestaande hospitaalcommissie, door het bisdom bijgestaan, het doktersteam structureren alsook de hospitaaladministratie aan de hand van nog goed te keuren statuten. Een zeer zware opgave.
Laat ons niet in de steek. Blijft steunen door gebed, begrip, vriendschap en aanmoediging en ook fi-nancieel. Onze acties mogen nog niet stoppen.
Graag wil ik alle weldoeners danken voor de tot nu toe verleende steun: zovele parochies waar ik mocht preken, de scholen die acties deden of willen doen, enkele fondsen die me steunden, instituten of groeperingen, ABOS en DISOP en ook bijzonder die mensen die me raad gegeven hebben en wil-len blijven geven, en nog zovele mensen die edelmoedige giften voor het project overmaakten. Kort-om, oprecht en stil dank ik heel mijn steunende vriendenkring.
Ik heb vele mensen ontmoet tijdens de voorbije maanden... maar bij gebrek aan tijd en omwille van de handicap zelf geen autovervoer te hebben kon ik anderen jammer genoeg niet ontmoeten. Dat zij het proberen te begrijpen en willen vergeven. Ook op deze mensen blijf ik rekenen.
Deze dagen vertrekken uit de haven van Antwerpen weer 2 containers met 11.000 kilo goede kleren en 25 nieuwe matrassen voor het hospitaal, uit onze depots te Brecht en te Essen. Ook voor dat alles veel dank.
Dat U een zalig kerstgebeuren moogt beleven! De Ster van Bethlehem moge U langs veilige wegen geleiden door het nieuwe jaar.
VREDE EN VREUGDE voor U allen en uw familie, met een stil gebed onderschrijf ik deze gemeende wensen.
Nog een Broederlijke kerstgroet van uw dankbare vriend.

Correspondente: Inge Beyers


Voor de kinderen van de lagere school in Bandeira do sul mogen altijd boekentassen(geen diplomaten koffers) en schoolgerief worden binnengebracht.

Bandeira do Sul - 21 november 1992

Uw schrijven van 9 november heeft me echt deugd gedaan. Het is altijd een aanmoediging wanneer mensen of groepen uit de heimat het spontane initiatief nemen om met ons in contact te komen en vragen stellen omtrent ons werk, vaak ook met de bedoeling om ons te steunen. Het doet zo’n deugd die bewondering, die waardering voor ons werk, en ook de edelmoedigheid en de wil om samen met ons iets te doen ten voordele van de mensen in de wereldwijde wereld, van uw kant dan concreet voor Brazilië, voor de noodlijdende mensen hier in dit arme dorp der seizoenarbeiders, in Bandeira do Sul.
Ik dank u van harte voor uw brief, voor uw initiatief. Ik dank U ook zeer oprecht en hartelijk voor Uw edelmoedig opzet om mij te steunen. Vroeger heb ik jullie ook al eens geschreven over mijn missiewerk, over mijn projecten. Het zal al wel anderhalf jaar geleden zijn. Dan hoorde ik wel niets meer van jullie maar daar zijn uiteraard gegronde redenen voor. Men kan niet overal zo maar dadelijk inspringen. Er is zoveel nood in deze wereld, de middelen om te helpen zijn ook meestal zo beperkt. Zowel jullie als ik, we zouden allemaal wel willen dat we alle nood konden wegwerken uit deze wereld van zoveel onrecht, miserie, geweld en marginaliteit tegenover miljoenen mensen.
Nu ben ik er toch wel heel blij omdat de mensen van “De Brug” een brug willen leggen van Kalmthout-Achterbroek-omgeving naar Bandeira do Sul, waar een missionaris uit uw midden wroet en tobt om mensen te helpen.
U vraagt mij dat ik iets zou meedelen over mezelf, over mijn werk, mijn projecten... Ik doe dat heel graag.
In 1962 werd ik naar Brazilië gezonden, waar ik eerst niet zo blij om was. Ik doceerde 6 jaar theologie aan het Seminarie in Parapora do Bom Jesus, op 55 km. van de grootstad Sao Paulo. Dan kwam er een grote ommekeer in mijn leven. De schrijnende armoede in de arbeiderswijken in en rond Sao Paulo waren voor mij een vuurproef. Het daagde me uit om directer onder de armen te gaan werken. De nieuwe abt van Averbode liet me dat toe.
Voor mij werd van dan af het “naar BrazilIë gezonden zijn” veel zinvoller en zelfs heel boeiend. Het werk werd zwaar.. maar ik genoot ervan... en dat tot op de dag van heden. Naast het algemene pasto-rale en priesterlijke werk begon ik ten voordele van die armen en onderdrukten verschillende projecten op te zetten op sociaal vlak.
Op 18 km. van Pirapora was er een slavenkamp. Daar ‘leefden” (?) de houtkappers in tergende mensonwaardige omstandigheden, een door grondbezitters uitgebuite groep. Hun trieste lot werd het mijne, en dat van heel veel weldoeners uit mijn heimat, die van toen af mij echt begonnen te “dragen”, te “steunen”. Mijn werk werd dat van mijn vele weldoeners. Ik zette van toen af verschillende projecten op met de bedoeling het leven van die “slaven” wijd verscholen in de uitgestrekte eucalyptusbossen “menselijker” te maken. Er woekerden veel ziekten die het al zo zwakke lichaam van die houthakkers nog meer ondermijnden. Een ziek lichaam kan niet werken ... kan niet produceren. Dus zette ik in 1977 (tot 1984) het project “duizend waterfitters” op. Het was de bedoeling zoveel mogelijk waterfilters te zetten in die arme huisjes (of krotten). Ik plaatste er -dank zij de steun van mijn missievrienden- duizend! Stilaan werden de mensen gezonder... vooral onder de kinderen nam het aantal gevallen van dodelijke uitdroging van de darmen snel en permanent af. ABOS keurde mijn project “duizend waterfil-ters en bedden” goed.. en met die medefinanciering kon ik zowel die duizenden waterfilters als ook honderden bedden plaatsen. Honderden mensen, vooral kinderen, lagen er op verrotte matrassen of op de koude grond. Dat veranderde.
Ik richtte een schrijnwerkerij op waar ikzelf, samen met leerjongens, de bedden in mekaar klopte.
In die zin heb ik dus jaren lang gewerkt in Pirapora do Bom Jesus. Ik heb er echt geen spijt van. Het was boeiend. Langs het project “mensen gezonder maken” werden zij energieker en werklustiger, en dat is toch wel -of is toch ook- ontwikkelingswerk.
Door allerlei omstandigheden verhuisde ik in 1988 naar een arm dorp in het zuiden van de staat Mi-nas, nl. naar BANDEIRA DO SUL, waar ik dus nu nog steeds werk.
Ik ben er pastoor van een kudde van ± 8.000 mensen... Arme mensen.
75 % van hen werken in het keiharde knechtensysteem. Het gebeurt en moet gebeuren aan honger-lonen. Evenals de houthakkers zijn ook zij seizoenarbeiders. Zij werken hier vooral in de koffieplanta-ges van rijke boeren, die slecht betalen.. en vaak uitbuiten. Deze arbeiders worden “boias-frias” ge-noemd. ( Boia betekent “eetmaal of eetpotje” en fria betekent “koud”). Het zijn dus de mensen van het “koude eten”, nl. degenen die hun potje rijst met bruine bonen en ook wel eens een kippenei mee naar het land nemen.
Ik ben hier nu bijna 5 jaar. Ik heb er al heel wat verricht. Ik meen het zo te mogen bevestigen. Zowel in het dorp Bandeira do Sul als in het binnenland bouwde ik verschillende gemeenschapscentra. De mensen komen er samen voor bezinning, gesprek, onderricht en ook gebed. Dit brengt een heel posi-tieve verandering mee. De mensen worden bewuster gemaakt omtrent hun mogelijkheden, omtrent hun rechten en plichten. Vooral op politiek vlak proberen we hen rijper en bewuster te maken... Iets wat zo broodnodig is in een land als Brazilië met zijn schandalig corrupte leiders.
Er zijn hier wel enkele smerige corrupte politiekers die de pater liever van op afstand zouden willen kennen. Ik bemoei mij echt niet met politiek, althans rechtstreeks niet, maar we kunnen er niet buiten de onrechtvaardigheid en de corruptie en uitbuiting aan de kaak te stellen. Dat doet pijn aan sommige bewindslui. Zo ben ik verleden jaar met de dood bedreigd geweest en dreigde men ook een kind te kapen in ruil voor losgeld alleen maar om de mond van de pater te snoeren, omdat deze de corruptie in zijn onderricht te duidelijk aankloeg.
Jullie weten ook wel waarom president Collor opzij is gezet door impeachment. Precies omdat hij de incarnatie is van corruptiepraktijken.
In Brazilië gaat het slecht, heel slecht. Van heel Zuid-Amerika is Brazilië, dat van nature zo rijke land, het land met de hoogste inflatie, bijna maandelijks rond de 25 %. De publieke kas wordt gewoonweg leeggezogen! Wij klagen het openlijk aan. Ook in Bandeira do Sul waren er verleden jaar tergende corruptiepraktijken aan het licht gekomen, en pater Damen kloeg dat aan. Vandaar de doodsbedreiging. Maar het volk is niet meer zo dom, zo onwetend, en men kwam dan al zingend en biddend met ruim 1.500 man op straat om de Padre te verdedigen. Het waren pijnlijke dagen... maar ander-zijds ook mooie. We doen moedig verder.
Dit alles wilde ik jullie toch schrijven omdat ge dan beter het “waarom’ van onze aanwezigheid hier zoudt aanvoelen. Jullie moeten ook kunnen voelen dat wij proberen voor mensen op te komen, om mensen meer “mens” te maken in al zijn dimensies, niet alleen in het religieuze, maar ook in de di-mensie van cultuur-, sociaal- en gezondfamiliaal leven enz. Mijn brief wordt te lang...
De armoede brengt mee dat de mensen zwak zijn, ondervoed, ziek... In Bandeira do Sul zijn er op ge-bied van gezondheid tergende toestanden. Ziek zijn ondermijnt de energie om te werken, houdt de kinderen weg van de school, ondermijnt het gezin, slorpt de weinige centen die men heeft op voor medicamenten (vaak dan nog door kwakzalvers aanbevolen! )… en haalt de rijst van het eetbord. Ziek zijn werkt in arme middens de hygiëne tegen, en omgekeerd leidt gebrek aan hygiëne tot allerlei ziek-ten. Bandeira do Sul is op gezondheidsvlak een zeer triestig dorp. Daarom heb ik het initiatief geno-men om hier een volkshospitaal te bouwen. Het is geen droom meer!
We zijn op 19 maart begonnen met de uitvoering van het project “volkshospitaal voor boias-frias”. Ik heb er veel propaganda voor gevoerd tijdens mijn laatste verlof in België in 1990. Er zijn al allerlei ac-ties voor gevoerd. Ik dank de vele weldoeners, ook de scholen en instellingen die me al hebben ge-holpen en blijven helpen. Ik durf nu aan “de Brug” vragen dat zij me ook zouden helpen. U begrijpt wel dat er bij zo’n project enorm veel komt kijken. Het is een zwaar en groot project, maar ook mooi, zinvol en ontwikkelend. In dit project heb ik de sterke nadruk gelegd op “preventieve” gezondheid, naast de curatieve. Binnen dit project zullen er allerlei cursussen gegeven worden omtrent voeding, zwanger-schap, hygiëne, kindergezondheid enz. Het geplande hospitaal is goed voor internering van 30 patiën-ten.
Er is in voorzien: een operatiekamer, laboratorium, bevallingskamer, enz. De totale te bebouwen op-pervlakte bedraagt 1.250 m2.
Nadat ABOS ook voor dit project zijn zegen met medefinanciering heeft bevestigd hen ik dus begon-nen aan de bouw. We zijn druk bezig met de (“moeilijke”) grondvesten. Vanaf begin januari zullen we beginnen met het optrekken van de muren. Alles laat voorzien dat het hospitaal binnen twee jaar zal klaar zijn. Dan komt de moeilijke fase van de inrichting... maar het is haalbaar door VELEN ZULLEN HELPEN ... en hopelijk ook de weldoeners van de Brug. Het doet me deugd zoiets te durven schrij-ven.
Indien jullie dus kunnen en willen helpen weet dan meteen dat uw steun uitsluitend zal besteed wor-den aan dit hospitaalproject, meer concreet aan de inrichting van het hospitaal, bv. voor aankoop van materiaal voor laboratorium, operatiekamer of bevallingskamer. Of bv. voor de aankoop van de bed-den. Dit hospitaal moet er komen. Het gebeurt maar al te vaak dat zieken van Bandeira do Sul niet opgenomen kunnen worden in hospitalen van omliggende dorpen of steden. Vaak worden ze doorge-stuurd of weggezonden voordat ze genezen zijn. Moeders moeten vaak bevallen in hygiënisch onver-antwoorde situaties thuis... of lopen gevaar bloedstortingen te krijgen bij vervoer langs slechte zand-wegen naar te ver afgelegen ziekenhuizen. Er zijn in Bandeira do SuI zo dikwijls gevallen van long-ontsteking (vooral bij ondervoede zwakke kinderen) of van uitdroging of andere ziekte… die niet in hospitalen opgenomen worden… maar die gedoemd zijn om aan het noodlot overgelaten te worden. Dat kan en mag zo niet verder gaan. “ONS” project zal die toestand ten goede keren.
Lieve mensen, ik dank u voor uw begrip, ik dank u voor de goede ingesteldheid mij (ons) te willen helpen. Ik laat het nu verder aan jullie over. Ongetwijfeld was ik echt blij met jullie brief met de vraag dat ik mijn werk zou voorstellen. Indien jullie gaan helpen dan zal het ten goede komen aan mensen die lijden en die door jullie en onze steun minder leed kunnen hebben.
Veel liefs en proficiat voor jullie mooie werk.

Correspondent : Inge Beyers