Kleine Zusters


Adres

Venezuela

Leven en werk

De Kleine Zusters van Venezuela wonen in Maracay. In de barrio's, de krottenwijken, is er heel wat miserie. De Kleine Zusters wonen er echt middenin en helpen de mensen op allerhande manieren.
Zoals wij allen weten is Venezuela een petroleumland en het inkomen per hoofd is er het grootste van heel Latijns-Amerika. De uitvoer van Venezuela beperkt zich uitsluitend tot petro-leum.
Vroeger was het koffie en cacao dat 92 % van de uitvoer betekende en nu nog slechts 0,8 % bedraagt. Het resultaat is dan ook dat de plattelandsbevolking daalde van 74 naar 24 %. Hier-uit vloeit voort dat de voorsteden groeien als paddestoelen en dat de huisvesting niet kan volgen. Dus krotten, werkloosheid, drinken.....
De Kleine Zusters hebben als doel gesteld met dit arme volk mee te leven en ook mee te lij-den. Voor allen, die persoonlijke vriendschap als een bevrijdende kracht zien, hebben zij iets te betekenen. Zij doen aan ziekenzorg, catechese, buurtwerk, hulp in nood, kinderverzorging, geven naailessen, enz..
Het gezin in deze krottenwijken van Maracay ontbreekt. Er zijn wel moeders met heel veel kinderen, doch de vaste vader is afwezig. Dit stelt enorme problemen: moeders die verplicht zijn te gaan werken, kinderen die kinderen grootbrengen, een tweede en derde man die aan-vaard wordt als noodzaak, ontrouw, ruzies... in zulke sfeer kunnen moeilijk echte levenswaarden doorgegeven worden. Voor al deze mensen willen de Kleine Zusters een directe steun zijn.

Brieven

Maracay - mei 1984

De vastentijd is de hete periode en ook de drukke tijd. Met de “circulo femenino” (de vrouwenkring) van onze sector hebben we een vastenactie op touw gezet:
wekelijks een bijeenkomst rond evangelieteksten om elkaar te helpen deze tijd bewuster te beleven en om wat inzicht bij te brengen omtrent dat mysterie van lijden en dood en verrijzenis. Het grote aandachtspunt in de actie zijn... de mannen! De vrouwen die een “vaste” man hebben gaan proberen “samen” naar de vergadering te gaan. Hoe langer ik hier ben, hoe duidelijker het mij en ons allen wordt dat elke relatie, op voorhand al haar schoonheid en haar “volle bloei” ontnomen wordt, door het voorlopigheidkarakter, niets en niemand wordt beschouwd als een waarde, als een partner voor het leven... 2, 3 jaar is al schoon en goed, je mag al content zijn.
Vitaminen zijn hard nodig, maar wat we al dikwijls ondervonden is dat de vitaminen die wij hen geven, hen te zwaar vallen. Vitaminen moeten meestal genomen worden bij “de voornaamste maaltijd”... en die blijkt nog te licht. Wat we wel nodig hebben zijn wegwerpspuiten en snelverband. Spuiten en snelverband wordt per stuk verkocht... ‘t kost veel... dus komen ze liever eens kijken of wij dat niet hebben. Trouwens alles komen ze “lenen”: de schaar, een stukje lint, nietjes,een potlood, een stift, papier, een ei, een beetje suiker, een paar lepels koffie. Voilà, terwijl ik het schrijf, wordt het bevestigd... is er colle? Zo groeit er solidariteit en vriendschap, maar het zou ons echt onmogelijk zijn zonder de steun van onze families en vrienden. Wij willen dan ook eerlijk de intenties van de gevers eerbiedigen en het
geld zo besteden, zo leven dat onze mensen hier er “deugd” aan hebben!
Zojuist kwamen onze buurtjes binnen: de 2 oudsten uit een ouderloos gezin (10 kinderen). Ze hadden 80 Bolivares (500 fr.) nodig om het inschrijvingsgeld in een lyceum te kunnen betalen. Een andere buur kwam gisteren met zijn probleem: de ingang van de waterleiding in zijn huis ligt gesprongen, ze zitten al dagen zonder water, de herstelling kost zoveel... of we geen 500 Bol. konden lenen enz... Een vrouw meet dringend naar de dokter, onvoorzien... of we niet kunnen helpen met 40 Bol... Dan zeggen wij hen, dat dit geld niet van ons is, maar van vrienden uit België.

Correspondent: Werner Verhoeven

Maracay - mei 1981

De kleine zusters in Maracay in Venezuela hebben een zeer schone en lange brief geschreven, die in onze beperkte weergave spijtig genoeg niet volledig kan worden weergegeven.
Kort gezegd is Venezuela een petroleumland en het inkomen per hoofd is er het grootste van heel Latijns-Amerikaan. De uitvoer van Venezuela beperkt zich bijna uitsluitend tot petroleum. Vroeger was het koffie en cacao dat 92% van de uitvoer betekende en nu nog slechts 0,8%. Het resultaat is dan ook dat de plattelandsbevolking daalde van 74% naar 24,3%. Hieruit vloeit voort dat de voorsteden groeien als paddestoelen en dat de huisvesting niet kan volgen. Dus krotten, werkloosheid, drinken enz…
De kleine zusters hebben als doel gesteld van met dit arme volk mede te leven en ook mede te lijden. Voor allen, die persoonlijke vriendschap als een bevrijdende kracht zien hebben zij iets te betekenen. Met totaal 10 zusters, onderverdeeld in fraterniteiten (drie) wonen zij tussen deze mensen. Een deel van hen werkt in fabrieken aan hetzelfde loon als de Venezolanen en de anderen, doen aan ziekenzorg, catechese, buurtwerk, hulp in nood enz….
Het geloof van de mensen daar is gebaseerd op bijgeloof’ en magie. Het belangrijkste is dat ze gedoopt zijn en hun eerste communie gedaan hebben. Zij horen weinig over God praten. Bovendien is er een sterke aanwezigheid van protestanten en getuigen van Jehova,
Even iets over het familieleven van deze krottenwijkbewoners. Het gezin ontbreekt in deze samenleving. Er zijn wel moeders met veel kinderen, doch de vaste vader is afwezig, Met alle schadelijke gevolgen vandien: moeders die verplicht zijn te gaan werken, ook al blijven er 10 kinderen thuis alleen achter, kinderen die kinderen grootbrengen, een tweede en derde man die aanvaard wordt uit noodzaak, ontrouw en ruzie..., in zulke sfeer kunnen moeilijk echte levenswaarden doorgegeven worden. Men heeft de mond vol over “verantwoordelijkheid’ maar niemand neemt ze ernstig. Hier heerst ook een eigenaardige opvatting over “mijn en dijn”,. Iedereen wil delen van de grote koek. Wie het niet rechtstreeks krijgt, poogt er onrechtstreek aan te geraken.. Vriendjes- en partijpolitiek is een aanvaard feit. Bvb. de staat voorziet een tegemoetkoming aan behoeftigen. Mits zoveel paperassen in te vullen, zoveel keren terug te keren en rijtje schuiven en wachten in burelen, kan men melkpoeder bekomen of oen zak voedsel, gratis of aan de helft van de prijs, maar dan moet ge veel geluk hebben, want de bedienden zorgen eerst dik voor zichzelf en voor de familie en vrienden, die het veelal juist niet nodig hebben. Tot de wachtende arme zeggen ze onbeschaamd dat de melk zo juist werd uitgedeeld., terwijl de dozen onder tafel staan. Om gelijk waar iets te bekomen, is het noodzakelijk er iemand te kennen. Langs officiële weg geraakt men er niet,. Slachtoffers in dit systeem zijn natuurlijk de onmondigen, de amen.
Volgende keer vertellen we meer over de werking van deze zusters, die zo nauw verbonden zijn met de mensen in deze stad.

Correspondent: Werner Verhoeven