Jozef De Schepper


Adres

Salem, India

Adres in België: Renier Sniedersstraat, 3, 2340 Beerse, België
Adres in India: Idhaya Sudar Charitable Trust, Ramalingapuram 7th Mile Salem Tamilnadu India

Website: http://users.telenet.be/india-trust

Leven en werk

Geboren te Schelle op 11 maart 1940. Gehuwd met Mies Goetelen en gezegend met 4 zonen en 1 dochter en 3 kleinkinderen. Was werkzaam bij RTT, later Belgacom. Op vervroegd pensioen, (57,5 jaar) regeling afvloeiing personeel. In 2000 aangesproken door de Damiaanbouwkampen en zo in 2001 in India terecht gekomen.

Het verhaal van Idhaya Sudar in enkele woorden verteld door Jozef De Schepper:
In 2001 werd ik aangesproken om mee te werken aan de Damiaan-bouwkampen. Gedurende een verblijf van 4 weken in Salem een stadje in Tamilnadu in het zuiden van India, heb ik de grote contrasten met onze westerse maatschappij aan den lijve kunnen ondervinden.
Niet alleen de melaatsheid en TBC zijn de erge kwalen ook de grote armoede. Deze laatste is eigenlijk de grootste boosdoener met alle gevolgen van dien: kinderverwaarlozing. Met die beelden in mijn hoofd heb ik een besluit genomen om zeer concreet voor die kinderen iets te doen. Met de hulp van enkele Indische vrienden is er gestart met hulp te bieden door kampen in te richten, zoals schoolkampen, medische kampen, bloedgeverkampen en oogkampen. Met onze eigen centen hebben wij dat kunnen realiseren. Maar ik wou meer hulp bieden, een blijvende hulp en hulp gericht naar kinderen: straatkinderen, wezen, kinderarbeid. Ook deze kinderen hebben recht op een onderkomen, op een opvang, voedsel, kledij en zeker ook onderwijs. Dus er moest meer geld gevonden worden en gelukkig zijn er nog heel gulle mensen, mensenvrienden die beseffen dat elke mens evenwaardig is.

Brieven

India – 14 september 2017

Verslag werkbezoek vzw Vrienden van Salem/India aan het Bouwproject-Salem.
3 augustus 2017 / 24 augustus 2017.

Mijn eerste project: Idhaya Sudar

De werken aan de nieuwe school zijn dan uiteindelijk in maart van dit jaar van start gegaan.
Het gelijkvloers met 7 klaslokalen van 6,7m op 6,7m en de toiletten voor jongens en meisjes zijn reeds een feit. Deze klaslokalen dienen voor de kleuters en voor het eerste tot en met het vijfde leerjaar. Deze klaslokalen zijn nu reeds in gebruik. In september worden de werken hervat en wel voor het eerste verdiep. Daar zullen het 6de, het 7de en het 8ste leerjaar worden ondergebracht, tevens de bib, de computerklas en een laboratorium ruimte. Het tweede verdiep is dan voor het 9de tot en met het 12de leerjaar, einde van het hoger secundair.
Hier hangt natuurlijk een stevig prijskaartje aan vast: 418.000 euro. Hoe gaan we dat betalen?
Een bijdrage van 215.000 euro komt van lokale aandeelhouders, van de president van Idhaya Sudar: 21.500 euro en tenslotte van de vzw “Vrienden van Salem” 15.000 euro. Dat maakt dat er nog een tekort is van 160.000 euro. Dit is dan wel voor het hele gebouw. 
Graag zouden we het eerste verdiep nog volledig willen afwerken. 
Om het gebruiksklaar te maken hebben we nog 35.000 euro nodig en zijn dan gerust voor drie jaar en kan het aantal studenten groeien tot 400, zelfs tot 500. Deze werken zouden klaar moeten zijn rond december 2017.
De jaarlijkse schoolgelden bedragen voor de studenten met eigen vervoer 200 euro en 250 euro voor zij met de schoolbus komen. De schoolgelden worden in 3 perioden afgerekend. Ongeveer 20% van de studenten kunnen niet of gedeeltelijk hun schoolgelden betalen. Iedereen moet een goede opleiding kunnen krijgen. Dit blijft steeds onze doelstelling.
De leerkrachten hun wedde bedraagt gemiddeld 115 euro per maand.
Bezoek Kitchipalam, de vuilnisbelt van Salem en de factorij.
Maandag 21 augustus, officiële opening van de factorij. 
De opleiding kan starten zowel bij de productie van de picknickborden alsook het wennen van te wonen in een comfortabele woning. 
Vier families werden met een busje opgehaald, na een rit van 30km arriveerden ze in Adi Malai Puthur. 
Wat een feest!
Allemaal blije gezichten, een stukje hemel op aarde, zeker voor deze mensen die van de vuilnisbelt komen. 

Pater Arul en priester Alex gingen ons voor, telkens met een klein gebedje bij de inzegening van het land, de factorij en de huisjes. Dan de officiële opening van de huisjes, waar elke nieuwe bewoner eerst binnen trad. Wat hapjes en een drankje en er kon gepraat worden.
Ook onze bouwvakkers vierden mee feest, één grote familie.
Sommige van onze nieuwe bewoners wilden reeds de persen starten. Nog enkele dagen wachten op de registratie. De vorige productie was nog maar op proef.

Correspondente: Gerarda Hoefman


India – 8 maart 2017

Ik en mijn vrienden in Salem zijn jullie zeer dankbaar.
Weeral laat De Brug zien en voelen dat:
- De Brug niet bij de pakken blijft zitten maar de handen uit de mouwen steekt.
- De Brug niet de mensen aan hun lot overlaat maar het verschil voor hen maakt.
- De Brug niet onverschillig blijft voor het leed maar er oog voor heeft.
- De Brug niet wantrouwt maar vertrouwt.
- De Brug het niet laat bij voornemens maar actie onderneemt.

Dankjewel voor de mooie gift van 1600 euro. Deze euro’s zullen goed van pas komen bij het nieuwe project, een bedrijfje dat picknickborden fabriceert. Dit fabriekje is nu reeds in bedrijf.
Eén familie, moeder met 4 kinderen wonen er. Nu zijn er nog 6 huisjes in afwerking zodat ik bij mijn volgende bezoek in augustus 2017 nog zes families kan verwelkomen.
Ik zal niet nalaten jullie op de hoogte te houden.
Jullie steun is een figuurlijke schouderklop die ik best kan gebruiken. 
Nogmaals hartelijke dank.
Website: www.indiatrust.be

Correspondente : Gerarda Hoefman


India – 11 december 2016

Verslag werkbezoek vzw Vrienden van Salem/India aan het Bouwproject-Salem (3 november 2016 / 24 november 2016.)

Het eerste gedeelte is af wat betreft de gebouwen, ook de ingangen zijn toegankelijk gemaakt. De zes huisjes zijn nog niet klaar, niettegenstaande de aannemer de belofte had gegeven deze huisjes
instapklaar zouden zijn, half november 2016. 
De buitengevels moeten nog bepleisterd en geschilderd worden, dan nog de vloeren gelegd. Tussen de twee rijen huisjes komt dan nog de lichtkoepel. De inwijding zal dus voor later zijn, ik kan en ga er nu niet een datum opplakken. Met het plaveien van de inrit kan dan gestart en de nodige aanplantingen gedaan worden. Als laatste werken gaan we nog de resterende 400m² grond bewerken met de hulp van Dr.R.Saravanan (www.bmerf.org) en een shelter bouwen om buitenhuis te koken.
We hebben al enkele families hun nieuwe woonst en werkruimte laten bekijken. Eén familie woont reeds op de campus, een moeder met 3 dochters. De meisjes zijn 13 en 15 en gaan nu hier in de buurt naar school met een gloednieuwe fiets. Moeder en de oudste dochter (18) zijn reeds in de factorij aan het werk. 
Ondertussen zijn 6 hydraulische persmachines geïnstalleerd en 8 mechanische, met dank aan de sponsors. Eindelijk zijn we klaar met de besprekingen met de elektriciteitsmaatschappij (staatsdienst) aangaande de contracten: handel en particulieren. 
Hier is dus nog veel werk aan de winkel, maar aan het eind zal het een klein aardsparadijs zijn met 7 gelukkige families. En dit dankzij u allen.
Ik had gepland dat in november 2016, tijdens mijn verblijf aldaar, zes families zouden kunnen verhuizen.
Zoals ge hebt kunnen lezen ligt de oorzaak van deze vertraging bij de aannemer.
We hebben dus onze plannen moeten aanpassen en hebben drie huisjes, die normaal leeg hadden gestaan, gerestaureerd en een stenen vloer aangebracht. Voorlopig wonen deze families nog steeds in deze huisjes op de vuilnisbelt. Ik heb de opdracht gegeven om één huisje geheel te vernieuwen. Dit huisje zal vrij komen en kan een alleenstaand moedertje er haar intrek innemen.

Correspondente: Gerarda Hoefman


India – 7 februari 2016

Beste Bruggenbouwers,
Ik ben jullie voor altijd dankbaar met de geweldige steun, elk jaar opnieuw. Ook vele gezinnen in het verre India hebben respect en dankbaarheid voor jullie steeds wederkerende hulp en dat al zovele jaren.
Vele gezinnen van de vuilnisbelt hebben al gezien en geproefd wat er voor hen in de toekomst ligt. Zij beseffen het ten volle en ze zijn in de wolken.
Op dit ogenblik zijn we bezig met het bouwen van 6 huisjes. Alle huisjes hebben een living, badkamer met wc, een slaapkamer en een keuken. Deze huisjes zijn opgetrokken met goed en degelijk materiaal. De kost voor 1 huisje bedraagt 9000 euro.
Zij beloven alles netjes te houden, zij kennen mij want ik ben met hen al 7 jaren op stap.
Nogmaals bedankt en de groeten

Correspondente: Gerarda Hoefman


India – 30 november 2015

Na een tiental dagen toerisme avant la lettre, met goede gidsen, maar vooral onder leiding van een expert in tempels, rariteiten, sublieme details, sterke verhalen begonnen we aan het echte doel van onze reis.
In de vroege uurtjes met een binnenlandse vlucht van Delhi naar Chennai, zesde grootste stad van India en hoofdstad van de deelstaat Tamil Nadu.
Na het lenteweertje van de voorbije dagen, konden we onze pulls opbergen en begon het puffen bij 35 graden. 
Na onze start in Brussel kregen we Jef,al een beetje verindischt terug te zien en was de kennismaking met Anthony, Jefs intendant, vooral onze engelbewaarder en gids in de komende dagen, hartelijk.
En dan nog een zestal uren treinen, onze 2 engelbewaarders kwamen nu goed van pas, het zou een probleem gegeven hebben bij het opstappen, maar vooral bij het uitstappen, want aanwijzingen nada. 1e klas gevleid in chesterfield zetels van de veertigerjaren met aangepaste geuren en kleuren, zo puften we in een gezapig tempo doorheen een druk bevolkt gebied via een resem van stationnekens in Vilvoordse stijl naar Salem.
Salem: vierde grootste stad van de staat, met een miljoen inwoners, is omgeven door heuvels, en centrum van textiel- en staalindustrie.
Salem is tevens de uitvalsbasis van Jefs projecten.
Het project waarin wij te slapen gelegd werden was zeer luxueus, alleen Rolex replica watches bier moest ge met een vergrootglas zoeken.
Vanaf nu, op enkele uitzonderingen na, waren we te gast op het avondmaal bij de familie Anthony.
De verwelkoming door de ganse familie, grootouders, broers, zus, kinderen allemaal wonend onder één dak was hartelijk. Op het dak bij een zwoel briesje werd aan tafel, speciaal gemonteerd voor de stijve westerlingen, de allochtonen eten op de grond, een copieus spicy maaltijd geserveerd, niet geschikt voor uw dienaar zijn smaakpapillen, gelukkig kon ik wat in het bord van mijn gebuur kieperen. Jef als inslapend gast van het huis, werkte samen met Anthony volle borden met zijn 5 rechtse geboden naar binnen, de 5 andere dienen voor rara…. Gelukkig de 3 soorten bananen waren heerlijk, en mijn basisvoedsel voor de komende avonden.
Kichipalam ons 1e project is een bouwproject van 17 huisjes op de vuilnisbelt van Salem. We werden hier verwelkomd door de plaatselijke cobra die iets te snel voor Hans zijn kodakske het dorpje binnen schuifelde.
De mensen overleven hier door bruikbare restjes te recycleren uit het enorme stadsstort, met risico’s van doen, slangen, giftig afval enz. Ze behoren tot de onderste trap van het kastensysteem. De huisjes die we bezochten hadden een minimum aan comfort, maar wel een goede beschutting tegen de moesson regens. Schrijnend was het kotje, van 2 platen tegen elkaar waar 2 oudjes met hun schamel bezit in hokten.
Dat Jef een BI is, bekende Indiër, konden we voelen in de wijk van de metaalbewerkers waar de plaatselijk vechthanen kampioen een privé gevecht liet opvoeren door weliswaar al sterk gehavende 2e rangs kiekens.
Adi Malai Pudur of ‘de factorij’ is een nieuw project Doel is moeders met kinderen van de vuilnisbelt afhalen en werk verschaffen met een waardig loon.
Hier worden in de toekomst picknick borden uit Areka bladeren geproduceerd. De knowhow wordt geleverd door een bevriende familie, wiens fabriekje na vele omzwervingen door een wirwar van steegjes en in het pikdonker zonder gps werd gevonden.
Een ander van de kleinschalige projecten volledig gedragen door Anthony ‘de TBC dokter’ is het opvolgen van TBC patiënten dat ze hun medicatie correct volgen. 
Een mooi voorbeeld is het huisje van Gowhri.
Gowhri is een flinke studente,ze woonde samen met moeder, grootmoeder en een nonkel, deze laatste TB patiënt,neemt het niet zo nauw met zijn medicatie,deze situatie was levensbedreigend voor hem en zijn mede inwonenden. Het huisje werd gerenoveerd en kreeg een metalen shelter waar nonkeltje nu veilig voor de rest kon intrekken.
In de vroege morgen een van Jefs eerste projecten de lagere school van Ayodhiyapatinam. Allen netjes in uniform en in de rij, wat een discipline. Vele oogjes keken gefascineerd naar die nieuwe leraar met grijze baard, maar zijn Tamil was maar zus en zo. Op het terrein moet in de komende jaren een middelbare school komen.
Achteraan in de tuin ligt Idhaya Sudar, het eerste project, een opvangtehuis voor verwaarloosde kinderen, super geleid door een sympathiek koppel.
Gastvrij mochten we hier mee-eten, weer aan een tafel en met mes en vork. Ik vond de bananen weeral overheerlijk, gelukkig voor Anthony hij deed er weer een kiloke bij. De kinderen met lachende gezichtjes dansten en zongen voor ons, een bewijs dat ze hier goed opgevangen worden.
Nu we toch zover van de heimat waren profiteerden we ervan om samen met onze 2 engelbewaarders en onze vaste driver een tweedaagse exploratie tocht te doen naar Indiaas mooiste Hindoetempels, Hans kon al beginnen likkebaarden.

THANJAVUR BRIHADEESWARAR.
Een indrukwekkend tempelcomplex feeëriek bij nacht, met een kleurrijke stoet van bedevaarders.
Overdag al even imposant, honderden beelden van goden en godinnen in alle mogelijke tinten en poses. Perplex gaapten we naar de Shiva Lingam, en echt zo ne grote hadden we nog niet gezien, en dan de meer dan 1000 Lingammekens zoveel hadden we zeker nog nooit gezien.
Terug naar onze christelijke waarden met een devoot bezoek aan het Karmelklooster.
Een primeur op audiëntie bij zuster Rosy onder een geur van jasmijn konden we haar stigma ’s bewonderen, deze non transcendeerde letterlijk door de gangen.
Jef had een emotioneel weerzien met zijn oogappel, een vrolijk frisse non teruggetrokken en mediterend achter tralies.

MADURAI:
Het Minakshi tempelcomplex van 6 hectare, gebouwd in de 16e eeuw is een hoogtepunt van Hindoebouwkunst. De 4 hoektorens van 50m hoogte, versierd met duizenden beelden in alle kleuren van de regenboog zijn uniek. Omdat het een groots bedevaartsoord is moesten niet alleen de schoenen, maar ook de sokken uit, het stappen met weke westerse voetjes over de hete stenen was een kleine marteling. Tot treurnis van Hans, zijn kodakske moest in bewaring, zodat hij alleen aangewezen was om fotokes te schieten met onze GSM.
Relaxed begonnen we aan onze laatste etappe in Salem.
Een dertigtal kilometer van onze uitvalsbasis ligt de Leprozenkolonie. Dit was een oud project van de Damiaanactie. Momenteel zijn ze, een 75, gehuisvest in een oude kazerne, afgesloten van de gemeenschap, en onder toezicht van de Indische staat, bezoek van buiten uit zo goed als nihil. Via een controlepost met bareel en hekken, mogen we inchecken…wat nu volgt is een tafereel à la Jeroen Bosch. Vanuit de onverzorgde gebouwen komen tientallen lepralijders aan geschuifeld…hier worden we koud van. We delen dekens en snoep uit, dit minieme geschenk wordt geweldig geapprecieerd. Na een wandeling voorbij de hokjes, worden we geconfronteerd met een vrouw, die na een consultatie van Dr. Hans, zo goed als onverzorgd met een zware beenbreuk lag te wachten op…..
Op de terugweg was het echt stil in de wagen.
En zo zat er onze week bijna op. De laatste avond bezochten we één van de vier avondklasjes, waar kinderen, die normaliter geen kans hebben om voltijds naar school te gaan in een woonkamer bijgeschoold worden. De wollen truitjes, geproduceerd door de breimoeders van het rusthuis in Beerse, waren welkom en dit was een aanvulling met een Kempische toets voor hun dunne Indische outfit. Als kers op de taart nog een laptop voor dit klasje.
Jef het was echt de moeite om al die bagage aan extra kilo’s aan ons op te solferen, ten koste van wat onderbroeken, hemden en schoenen.
De dag daarop verlieten we Salem uitgewuifd door onze engelbewaarders Jef en Anthony, deze laatste met enkele kilo’s meer.
In de nachttrein kroop elk in zijn hokje, Klaus ronkte al snel langs alle kanten. Hans kon socialiseren met een oud Tamil koppel, die met ons het compartiment deelden. Uw dienaar mediteert op zijn brits over de gepasseerde 14 dagen.
Nog een opfrisbeurt, en dan in sneltreinvaart een tourrit door de stad met als afsluiter onze laatste tempel, zonde voor mijn verse sokken, de naam van deze wereldberoemde tempel ben ik kwijt, Parha…en nog veel lettergrepen erachter.
Een korte probleemloze vlucht naar Mumbai.
De luchthaven van Bombay is overweldigend mooi en luxueus.
Dan een nachtvlucht beladen met Sikhs, Tamils, en wat bleekgezichten vermoeid en wat kilokes kwijt naar de heimat en de onzen.

Correspondente: Gerarda Hoefman


India – 23 maart 2015 Het was een levendige bedoening op de Algemene Vergadering van De Brug op 16 januari. Een open vergadering met een duidelijk overzicht van wat er gedaan was en een vastberaden visie op het volgende jaar. Voor mij was het een zeer gelukkig moment om over mijn projecten te mogen vertellen. Ik voel me daarbij thuis, mijn projecten liggen me zeer nauw aan het hart. Maar wat ik ook voel is dat ook jullie daar niet ongevoelig voor zijn. Dank zij jullie sponsoring van 1450 euro maken jullie mijn en onze droom waar. Een oprechte dank van onze mensen uit Salem. Christen, Hindu of Moslim, allen vragen en smeken zij aan hun Opperste het beste voor onze sponsors. Jullie zijn nooit uit hun gedachten. Op deze algemene vergadering werd er een vraag gesteld betreffende het bouwen van een woning: “Waar komt de ingang?”. Door het groot niveauverschil met de straat worden de huizen hoger geplaatst zodat het afvloeiende water niet binnen kan stromen. Dus de voordeur komt iets hoger te staat. Mijn laatste bezoek aan mijn projecten van februari 2015 is zeer vruchtbaar geweest. De werken aan de factorij gaan vlot. Ik heb ook de gelegenheid gekregen om drie leden van de Rotary Hoogstraten, 5 dagen lang, te mogen rondleiden op al mijn projecten. Geweldig! Correspondente: Gerarda Hoefman


India – 11 september 2014

Verslag werkbezoek vzw Vrienden van Salem/India aan het Bouwproject-Salem, 
26 juli 2014 / 14 augustus 2014.

Bouwen op de vuilnisbelt van Salem;
We hebben een volledige check-up uitgevoerd bij de 17 huisjes. Allen zijn nu terug in goede staat en kunnen er weer een paar jaartjes tegen. De kosten voor deze werken en aanbouwen van 3 shelters bedragen 1.600 euro.

Het huisje van Gowhri:
Gowhri is 19 jaar, studente 2e jaar bachelor. Zij woont samen met moeder, grootmoeder en nonkel. Deze laatste is TB patiënt, hij neemt het niet zo nauw met het innemen van zijn medicatie. Deze situatie is levensbedreigend voor hem zelf maar ook voor de inwonenden. De omstandigheden waarin zij leven zijn zeer erbarmelijk. We gaan dit huisje renoveren en bouwen een shelter (metaal) vóór hun woonst. Daar is ongeveer 12m² plaats. Daar kan gekookt worden en kunnen we ook een wasplaats en een toilet in onderbrengen. Tevens kunnen we de patiënt daar zijn plaats geven, dit is een stukje veiliger voor de familie. Het prijskaartje: 122.500 roepies of 1550 euro.

De Factorij:
In mijn vorig verslag maakte ik melding van het oprichten van een bedrijfje. We hadden een mooi perceel van 1600m² aangekocht te Chinnanoor. We gaven opdracht om de werken te starten: boren naar water. Maar de werklieden mochten met hun vrachtwagens het terrein niet op. Deze toegangswegen zouden eigendom zijn van de
eigenaars van de aangrenzende percelen. In onze akte staat wel vermeld dat we deze wegen konden gebruiken aangezien we de nieuwe eigenaars zijn. Neen, neen, dit gold enkel voor de vorige eigenaar en dus niet voor ons! Bij betaling van 12.500 euro zou alles in orde zijn, en dit alles was in samenspraak met de Punja (burgemeester).Dit is corruptie, afzetterij op grote schaal. Dit kon en mocht niet gebeuren. De eigenaar, van waar wij de grond kochten, kwam met een mooi voorstel: een ander perceel aan de grote weg, 7 km verderop en iets groter en aan dezelfde prijs. Dit perceel voldeed aan alle voorwaarden. De registratie liep vlot zodat al op zondag 10 augustus het boren naar water een feit was. Dus de gemeente Chinnanoor is verleden tijd, de factorij komt nu te Adi Malai Pudur, wat betekent “onder de bergen een nieuwe dorp”. 
Raming: Grond + registratie + toelatingen: 37.500 euro is afgerekend
Water boren 875 euro is afgerekend
Motorhuis + motor 900 euro is afgerekend
Omheining 5.500 euro is afgerekend
Factorie 6.800 euro is afgerekend
Woning + berging 12.600 euro
4 huisjes 31.500 euro
6 huisjes 47.000 euro
Septictank (2) 3.900 euro
Watertank (2) 2.600 euro is afgerekend
Pers (10) 7.500 euro
Financiële steun is erg nodig. Geef deze mensen een kans op een menswaardiger bestaan. Wij die het kunnen doen, laten we het met een oprecht en gul hart doen. Bedankt om de volgehouden steun en het vertrouwen. Ook namens de kinderen en de
ouders ginder, bedankt. 
Mensen gelukkig maken is een droom van gelukkige mensen.

Correspondente : Gerarda Hoefman


VERSLAG WERKBEZOEK SALEM/INDIA 23 januari-13 februari 2014

1. De vuilnisbelt:
De kogel is door de kerk! We hebben toch een mooie lap grond kunnen aankopen, ongeveer 1600 m². Dat betekent 35.00 € of 22 €/m², maar wel buiten de stad en met zuivere lucht te Chinnanurvillage. Dit is met jullie sponsoring betaald. Dank je wel. De planning is voorzien als volgt: boring naar water, de omheining, de productiehal, de persmachines, aansluiting elektriciteit en als laatst de woningen voor onze gezinnen met kinderen. Ik heb al contacten gelegd met enkele moeders en zij waren onmiddellijk bereid om de vuilnisbelt te verlaten en in het bedrijfje te werken voor een eerlijk loon.
Dit alles resulteert onder onze trust: St. Joseph’s Friends Yrust Salem>/india.
2. Idhaya Sudar.
Mijn project “Ishaya Sudar” heeft te kampen met hoge elektriciteitsrekeningen: 50 € per maand.
Er zijn mogelijkheden om die te reduceren naar 20 €, maar dan moete we een tweede teller plaatsen. De huidige teller is een commerciële e de tweede teller zou een huishoudelijke moeten worden. Deze omschakeling kost 2.400 €. Dit is goed voor 48 maanden stroom. Te duur. Een andere mogelijkheid is dat we een motor van de waterput omschakelen naar landbouw, mits een betaling aan de maatschappij de som van 1.000 €, zo moet er verder voor het stroomverbruik van deze motor niet meet betaald worden. Deze motor verbruikt 2/3 van het totale verbruik. Deze laatste optie is, mijn inziens, een goede oplossing. Ik heb ook de opdracht gegeven om de dakbedekking van de hut te vernieuwen maar dan wel met aluminium alsook de overkapping van de traphal. De oude dakbedekking is een te groot gevaar voor brand. Deze kost bedraagt 900 € en is al betaald.
3. Avondklasjes en breigoed.
Wederom blije en dankbare gezichten. Aan alle breimoeders bedankt.
4. Schoolgeld
Een bachelor studente, Gowri, hebben we steun toegezegd voor het betalen van de schoolgelden: 250 €/jaar. Zij is 17 jaar en woont samen met haar moeder, nonkel en grootmoeder. Moeder is de kostwinnaar, 1,50 € per dag. Onvoorstelbaar.
5. Voorziening van drinkwater.
Op de vuilnisbelt kan de bevolking 2 maal per maand aan waterbevoorrading doen, uitgezonderd de heetste maanden mei en juni, 1 maal per maand. Dus zoveel mogelijk water aanhalen en stockeren. Niet zo simpel in hun omstandigheden.
We staan dus voor grote uitdagingen. Samen slagen we er zeker en vast in om het nieuwe project tot een goed einde te brengen.

Correspondente: Gerarda Hoefman

India – 2 januari 2014

Beter laat dan nooit, voor iedereen een zalige kersttijd, ook in 2014, en een gelukkig en gezond nieuwe jaar.
Als alles meezit vertrek ik op 23 januari naar onze vrienden in Salem/India.
Het is ons toch gelukt om goedkopere gronden aan te kopen, zodat we toch met een bedrijfje kunnen starten. Een bedrijf dat picknickborden zal fabriceren. Het is dan ook mijn stoute droom om dit jaar ook de bouw te starten van de hal, de wel en de pers, samen goed voor 25.000 euro.
Maar het belangrijkste is wel dat er 10 moeders kunnen werken aan een eerlijk loon met het gevolg dat zij niet meer op de vuilnisbelt, samen met hun kinderen, hoeven te werken. De kinderen kunnen dan naar de school. Wat mij aangenaam verraste was dat er mensen geld gestort hebben voor een fiets, zo kunnen deze moeders zich beter verplaatsen.
Samen maken wij er een zeer goed 2014 van en dan eentje zonder crisis!

Correspondente: Gerarda Hoefman

India – 17 juni 2013

Verslag over de vertelavond die Jef (Jozef) De Schepper hield op woensdag 17 juni 2013

Mijn leuze: Mensen gelukkig maken is een droom van gelukkige mensen.
Mijn naam is Jef De Schepper en ben 73 jaar. Ik ga 2 maal per jaar, telkens voor gemiddeld 4 weken naar Salem in het zuiden van India en dit al voor het dertiende jaar.
In 2001 werd ik aangesproken om mee te werken aan de Damiaanbouwkampen.
Gedurende dit verblijf van enkele weken heb ik de grote contrasten met onze westerse maatschappij aan den lijve kunnen ondervinden. Niet alleen de melaatsheid en TBC zijn de erge kwalen, maar ook de grote armoede. Deze laatste is eigenlijk de grootste boosdoener met alle gevolgen van dien: kinderverwaarlozing. Met die beelden in mijn hoofd heb ik een besluit genomen om zeer concreet voor die kinderen iets te doen. Ik heb reeds twee opvangcentra gebouwd, een lagere school en vele kleine woningen voor de allerarmsten. Op dit ogenblik ben ik aan het bouwen op de vuilnisbelt van de stad Salem. Meer dan 50 gezinnen wonen en leven in deze omgeving.
Dit was de inleiding en de inhoud van de vertelavond.
Eerst kregen we door middel van dia’s te zien waar SALEM zich in India bevindt.
Daarna volgde een mooie fotoreportage over het werk van Jef, ondertussen vertelde hij en konden de aanwezigen vragen stellen.
We zagen hoe de mensen leefden, hoe klein en ongezond hun woningen waren. Hoe ze naast hun huisjes een kleine open ruimte moesten gebruiken als toilet. Het vuile water van dit toilet kwam dan uiteindelijk toch in de open riolering terecht. De huisjes waren niet groter dan één grote kamer in onze huizen, het dak werd gevlochten van de bladeren van de kokosboom. Dikwijls regende het er binnen, euvel dat verholpen werd door een plastiek over het dak te leggen.
Het internaat dat Jef bouwde draait nu op eigen houtje. Door het studiegeld dat de leerlingen betalen kan de wedde van de onderwijzers worden geregeld. Het onderhoud evenwel wordt nog door Jef betaald (door steungeld dat hij ontvangt uit België)
Heel veel mensen wonen aan de rand van de vuilnisbelt. Zij verdienen geld omdat zij op die belt allerlei materialen kunnen verzamelen en die dan verkopen op de markt. Het doel van Jef is nu huisjes te bouwen voor die mensen (op grond dat geschonken wordt door andere gezinnen die in de plaats voor de grond ook een degelijke woning krijgen) zodat zij een menswaardiger bestaan hebben. Zij betalen daarvoor een kleine vergoeding. Ze moeten ook beloven dat hun kinderen dan naar school gaan in plaats van op de vuilnisbelt te leven (wordt vrij goed opgevolgd). De Brug heeft voor deze woningen reeds tussenkomst betaald.
Er werden reeds 17 huisjes gebouwd. Er wachten nog een 50 families op het herstel van hun hutten of het bouwen van huizen (hiervoor wordt de plaatselijke bevolking aangesproken om mee te helpen en ze worden daarvoor ook betaald)
Jef heeft ook nog steeds contact met TB-patiënten. Zij worden ook nog financieel geholpen. Zijn medewerker ter plaatse “Anthony”, die dokter is, bezoekt nog geregeld de mensen en zorgt ervoor dat zij geregeld hun medicatie nemen.
We mochten ook nog een dankbrief lezen van een jongeman die door de stichting geholpen werd (een huis werd gebouwd voor hem en zijn familie). De jongeman werd blind door TB en hoopt nog steeds zijn zicht te kunnen terugkrijgen.
Ook werd een tweewoonst gebouwd voor twee gezinnen die adoptiekinderen opnemen.
Op die locaties worden er elke dag van 6 tot 8 uur ’s avonds les gegeven door vrijwilligers (enkel tijdens de schooldagen)
De volgende grote droom van Jef en Anthony is het opstarten van een bedrijf waar borden kunnen worden gemaakt (van de bladeren van arecabomen, die warm worden geperst)
De raming hiervoor is 47.265 euro en het geheel zal onder leiding komen van de vrouw van Anthony, Chiriya)
Nota : Jef De Schepper is gehuwd en (groot)vader van 5 kinderen en 3 kleinkinderen (deze vraag werd hem gesteld tijdens de gespreksavond)

Contact India
Bouwproject Salem/India, kleinschalig project. Trust in Salem/India:
St. Joseph’s Friends Trust-Salem/India, ondernemingsnummer: 22AA 830571
C.Anthony, 335/218/3 Guptha Nagar Angammal Colony Salem-9, 636009 Salem India
Telefoon: 00-91-9443663458 (GSM)
Email: antony_slm2001@yahoo.co.in
De heer Anthony is verbonden aan het Leprozencentrum- StMary Hospitaal te Salem en is een gouvernementele TBC-inspecteur. Is getrouwd, is 48 jaar en heeft 2 kinderen (20 en 18). Hij is tevens mijn plaatsvervanger van mijn vorig project “Idhaya Sudar”, gedurende mijn afwezigheid.
Door de steun van vele organisaties zoals De Brug Kalmthout , Helpende Handen Oudenaarde, Rotary Hoogstraten, De zusters van Vorselaar, Missio Boechout, de provincie Antwerpen, Trappisten van Westmalle, Gros Kalmthout en van vele vrienden en familie kan ik deze projecten blijven steunen of nieuwe opstarten.
Jaarlijks organiseer ik een concert-aperitief-concert en een jaarlijks praatcafe met dia-avond.
Dit jaar gaat dit concert door op 6 oktober en het praatcafe op 5 oktober.
Mijn volgende werkbezoek is op 31 juli 2013.

Mijn coördinaten zijn: Vzw Vrienden van Salem/India,
Bouwproject Salem, p/a Jef De Schepper, R. Sniedersstraat 3, 2340 Beerse.
Rekeningnummer:BE98 -0013-7152-1493
Tel : 014611988; Gsm 0499748739; email: jozef.deschepper@telenet.be
Website: http://users.pandora.be/india-trust

Jef dankte voor de uitnodiging. Hij put daar moed en vertrouwen uit. Vele schouderklopjes waren dat. DANK!
P.S. Wil je Jef zelf horen vertellen dan kan je komen luisteren op donderdag 28 november 2013om 20 uur in het Dienstencentrum van Kalmthout De Groten Uitleg, Kerkeneind 20, Kalmthout waar hij komt vertellen voor GROS Kalmthout.

Correspondente: Gerarda Hoefman

India – februari 2013

Verslag werkbezoek aan Salem van 17 januari 2013 tot 8 februari 2013
Van het koude België (vriesweer) naar het warme India (33 °)
BOUWEN OP DE VUILNISBELT VAN SALEM
Wij hebben niet stilgezeten sinds mijn laatste werkbezoek van augustus 2012.
5 Nieuwe huisjes zijn erbij gekomen. Vijf nieuwe gezinnen die een fatsoenlijk dak boven hun hoofd hebben.
Eén familie wil ik toch even toelichten.
Dear Jozef,
How are you? Here everything is fine. I started a new house for this family: Iyyammal: she was a TB patient, treated, now she is ok, but her living condition is very poor. She is living in the roadside with three daughters. She don’t have any land. I asked Sekar (a person who is living near the waste belt). He has given his land with agreement, so I started construction for the family. Thank you for the opportunity given to me.

Dank zij jullie steun woont deze familie, voor hen, in een riant huisje. De kinderen hebben we naar een school met internaat gestuurd: St. Joseph’s Immatriculation School. De weekends en tijdens de vakanties kunnen zij bij hun ouders verblijven, de school is vlakbij gelegen.
Zoals ik al in mijn vorige verslagen verteld heb dat er op deze belt nog verdoken kinderarbeid is, heb ik het plan opgevat om de moeders van deze kinderen werk te verschaffen door een kleine ‘factory ‘ op te zetten. De kinderen moeten dan niet meer aan recyclage doen. Deze ‘factory’ zal picknickborden produceren van arecabladeren. Het is een zuiver natuurproduct en zo hoeven we geen taksen te betalen aan vadertje staat. Deze producten zijn gegeerd in India, maar ook in Maleisië en in Singapore. En wie weet ook in ons landje.
Dus, de kinderen van de belt afhouden en de moeders daar trachten werk te verschaffen.

We hebben een raming gemaakt als volgt:
Perceel grond, 360 m², plus taks 14.000 euro
Het gebouw 23.000 euro
De wel (waterbron) 1.500 euro
Warm persmachine 7.200 euro
Bladeren van Arecabomen voor 3 maand 430 euro
Lonen 8 werkers (enkel vrouwen) 3 maand 1.050 euro
Elektriciteit voor 3 maanden 85 euro
Totaal 47.265 euro

Chiriya, de vrouw van Anthony, zal de leiding nemen. Het bedrijf blijft in handen van onze trust. Plaats voor uitbreiding van een tweede pers is voorzien.
Nieuws over mijn eerste project Idhaya Sudar: de toiletten op het dak zijn hersteld door duurzame materialen: aluminium, alsook de wasplaats met de wateronthardingsinstallatie is nu met dezelfde materialen overdekt. Natuurlijk is daar ook een prijskaartje aan verbonden: 95.000 roepies of 1.400 euro
Lieve mensen, uw financiële steun is erg nodig. Geef deze mensen een kans op een menswaardiger bestaan. Wij die het kunnen doen, laten we het met een oprecht en gul hart doen.
Bedankt om de volgehouden steun en het vertrouwen. Ook namens de kinderen en de ouders ginder, bedankt!
Mensen gelukkig maken is een droom van gelukkige mensen.
Hartelijke dank om de sponsoring van 1.450 euro.
Weer een gezin dat voelt wat het is: “een beetje hemel op aarde”.
Ook voor mijzelf betekent dit een hart onder de riem.
BEDANKT!

Correspondente: Gerarda Hoefman

India – 30 augustus 2012

Verslag werkbezoek vzw Vrienden van Salem/India aan het Bouwproject-Salem,
Bouwen op de vuilnisbelt van Salem

Een “De Brug” huisje
De kinderen spelen hier de hoofdrol. Zij moeten alle kansen krijgen. Ik weet maar al te goed dat dit niet alleen onze plicht is maar absoluut ook het land India zelf de hoogste en zwaarste verantwoordelijkheid draagt, maar lijdzaam toezien, dat kan niet.
Elke druppel op de hete plaat helpt.
Met jullie centen hebben we 3 mensjes gelukkig gemaakt. Hebben we hen een kans gegeven om menswaardig te leven en respectvol voor het leven te zijn.
Ik ben jullie daarvoor zeer erkentelijk en dankbaar. Het doet me denken aan een tekst in een of andere brief van Jakobus: “Wie goed zou kunnen doen, maar het nalaat, doet verkeerd.”
De kost voor een huisje komt op 110.000 Rps( 1.700,00€), een verhoging van 20.000Rps ten opzichte van vorig jaar. De grootte van zulk een huisje is 3 op 6 meter. Het dak bestaat uit dakpannen. Aanpalend aan het huis voorzien we een sanitair gedeelte van 1,8m op 0,9m, en ook voorzien wij elektriciteit. Negen gezinnen wonen nu in hun nieuwe woonst. Op dit ogenblik hebben we nog 12 toelatingen zowel van de stad als van de bewoners. Het naar-school-gaan van de kinderen loopt niet van een leien dakje, we moeten echt meer weerwerk bieden.
We plannen en nu, op een verworven stukje grond, één blok van 4 huisjes te bouwen, goed voor 4 gezinnen en samen goed voor 10 kinderen.
Hartelijke dank.
Welgemeende groeten van Jozef De Schepper.

Correspondente : Gerarda Hoefman.

India — 1 oktober 2011

Telkens wanneer ik in het vliegtuig zit en samen met nog 400 andere mensen door de lucht vlieg sta ik stil bij deze wondertechniek. Brussel en Madras zijn maar 10 uren verwijderd van elkaar. Is dat niet fantastisch? Zo ook weer op 20 juli 2011.
In Brussel was het ongeveer 20 graden en 10 uren later was het 38 graden in Madras.
Weer even aanpassen aan het klimaat, maar na 20 keren raak je dat stilaan gewend.
Antony wachtte me op en in het midden van de nacht rijden we met een autoriksja naar een Don Bosco klooster in de buurt van de vlieghaven (12km). Na een blij weerzien van pater Sushij, en na een kort maar verkwikkend slaapje en een klein hapje, rijden we naar het grote treinstation van Chennai (Tamils voor Madras). Gelukkig heeft Antony onze plaatsen op de trein gereserveerd. Zes uren bollen en rond 15.00 uur zijn we 360 km verder in mijn veilige thuis in Salem. Chyriya, de vrouw van Antony, hun twee kinderen, Priya en Joshi, grootmoeder Merryma verwelkomen ons. Hoe was het in België en hoe was het in India?
Het bouwen van onze huisjes aan de rand van de vuilnisbelt gaat in een gezapig tempo verder. Zes familie’s zijn al zeer gelukkig en ook ik ben een gelukkige man want hun kinderen gaan nu met alle zekerheid naar school. Vroeger gingen vele van deze kinderen werken op de belt, recycleren.
Wij zijn op bezoek geweest op een voor mij een nieuwe wijk. Antony heeft daar verschillende TB patiënten die hij regelmatig gaat bezoeken. Hij moet er voor zorgen dat zij hun medicatie met regelmaat innemen en ook uitkijken of iemand in de buurt zijn taak als controller kan overnemen. In deze wijk was het vrij simpel een jong koppel met twee kinderen willen deze taak overnemen. Hij werkt op een verzekeringskantoor en zij staat in het onderwijs. Tevens willen zij ook avondklasjes organiseren wat in deze wijk geen overbodige luxe is. Het is een wijk van koelies en daar is niet veel geld aan te verdienen. Maximum 100 roepies (1.50€) per dag. In deze wijk hebben we de meegebrachte klederen uitgedeeld, een valies van 28 kilo aan broeken, hemden, truitjes uit België ook het breiwerk van onze flatbewoners in Beerse. De kinderen zijn superblij en ook de mama’s.
Bij mijn bezoek van mijn eerste project “Idhaya Sudar”, een opvanghuis en een lager school, viel het mij op dat de buurt totaal aan het veranderen is. Het plaatsje Ayothepatannam is nu een groot knooppunt van grote wegen geworden. Er worden vele nieuwe huizen gebouwd, jonge gezinnen die zich hier komen vestigen. Onze school breidt zich dan ook flink uit (200 leerlingen). We denken eraan om een middelbare school te bouwen. De lap grond die we in 2003 gekocht hadden is voldoende om de school uit te breiden (12.000m²) maar de centen, dat is een ander paar mouwen. We zullen geduld moeten oefenen: 150.000,00€ is geen peulschil.
We zullen nog vele activiteiten moeten plannen en één ervan is het Aperitiefconcert-Diner
Wij nodigen jullie nu al uit voor het achtste aperitiefconcert met diner op 20 november 2011 en in het Praatcafe met diavoorstelling op 19 november 2011 om 20.00 uur in de feestzaal Lambeer te Beerse.
Hartelijk dank aan het vele steunen zowel geldelijk als de vele schouderklopjes.

Correspondente: Gerarda Hoefman

India – Mail van 20 februari

Niets of niemand kan je verplichten om lief te hebben.
Maar als je gelooft in je medemensen, dichtbij of verre weg, kun je niet anders!
Bedankt om de financiële steun. 1500 Euro is gelijk aan 90.000 Irps
Hiermee kunnen we een stenen huisje bouwen. Een huisje met dakpannen, elektriciteit en een toilet.
Wanneer we even terug gaan in de tijd, 2006-2007, konden we met hetzelfde bedrag 2 huisjes bouwen, dan toch ongeveer. De prijzen voor de grondstoffen swingen de pan uit.
Enkele voorbeelden:
Rivierzand, voor het metselwerk in november 2010: 6.000 Irps per vrachtwagen,
nu 22.000 Irps, gevolg hiervan is dat vele werken stil liggen.
Bouwstenen, in november 2010 3 Irps. Nu 9 Irps.
Bouwgronden, in 2003: 10 Irps, in 2008: 145 Irps en in november 2010: 725Irps.
De prijs van betonstaal is vertienvoudigd tegenover 2007.
De laatste prijsverhogingen zijn het gevolg van de beloftes van de politici en het uitvoeren van het bouwen van 75.000 huisjes in de staat Tamil-Nadu ten behoeve van zij die 30 jaar en langer woonden aan de rand van de grote wegen. Deze wegen zijn aan vernieuwing toe, twee rijbanen worden er nu 6 en zelfs 8. Ook de mensen die eigenaar zijn van een lapje grond en geen geldmiddelen hebben kunnen ook genieten van deze maatregel. Deze maatregel op zichzelf is een mooi gebaar van de staat maar het is niet enkel in het voordeel van onze arme mensen. Wie door deze maatregel rijk wordt, die moet niet ver gezocht worden.
Door de grote regenval in 2010 zijn vele oogsten vernield. Vóór de regenval kostte 1kg ajuinen 10 Irps, nu 80Irps. Dit is maar één voorbeeld.
Mijn werkterrein is nu verlegd van de wijk “Epiphany Nagar” naar de vuilnisbelt, de afvalberg van Salem.
De stad heeft en is nog bezig met het registreren van de mensen die wonen op en rond de belt van de stad Salem. Deze mensen mogen daar blijven wonen zonder dat zij eigenaar worden van deze gronden. Met deze kennis kunnen we hier eenvoudige huisjes bouwen. Wij zien ook dat daar nog veel kinderarbeid is, op zijn minst 50 kinderen werken op de vuilnishoop en gaan dus niet naar school, wij trachten de ouders of de onmiddellijke familie van deze kinderen te motiveren om hun kinderen naar school te sturen. Wij doen dat door voor hen een huisje te bouwen en met de belofte hun kinderen naar school te sturen, met, natuurlijk, concrete bewijzen zoals rapporten.

Correspondente: Gerarda Hoefman

India – 13 januari 2011

Verslag werkbezoek vzw Vrienden van Salem/India aan het Bouwproject-Salem, 19 november / 13 december 2010.

In het opvanghuis van Kanakurichi hebben John en Margaret een meisje van 11 jaar geadopteerd. Haar naam is Sofia en zij was geplaatst in een internaat van het St.Mary-school Salem, in een boarding.
Een internaat heeft ‘n tweeklassesysteem:
Hostal en Boarding.
In een Hostal slapen de kinderen op een bed, krijgen zij 3X per dag gevarieerd eten zoals rijst, granen, vlees, groenten, fruit.
Het inschrijvingsgeld bedraagt 7.000 Rps per jaar en het schoolgeld bedraagt 25.000 Rps per jaar.
De kinderen in de Boarding betalen als ischrijvingsgeld 1.000Rps en als schoolgeld 4.500 Rps per jaar. Zij slapen in een afzonderlijk lokaal en op de grond (zij moeten zelf voor hun matje zorgen) en als voedsel krijgen zij 3X enkel rijst eventueel gevarieerd met de sauzen.
(1 Euro = 60 Roepies)
De wijk “Epiphany Nagar”
3 Kleine huisjes met pannen + 7 huizen met een dakterras zijn af en bewoond. Elke maand betalen de 3 huizen 50 Rps en de 7 anderen 300 Rps. Deze inkomsten worden gebruikt om de schoolgelden te betalen van onze allerarmste gezinnen.
Belangrijk nieuws: de staat Tamilnadu heeft het op zich genomen om de onbemiddelde mensen een huisje te bezorgen, de voorwaarde is wel dat deze mensen eigenaar moeten zijn van een lapje grond. De 12 andere families in deze wijk komen hiervoor in aanmerking. Ook geldt deze maatregel voor mensen die meer dan 30 jaar wonen langs de grote wegen, banen die nu tot twee x vierrijstroken omgevormd worden.
Daarom heb ik mijn werkterrein verlegd naar het vuilnisbelt van Salem, waar meer dan honderd gezinnen moeten overleven in de verschrikkelijke slums. Deze mensen krijgen van de stad een permanente woonplaats. Ondertussen zijn ambtenaren reeds met de volkstelling bezig en kunnen wij met de werken beginnen. In gezinnen, waar kinderen minder dan veertien jaar, niet naar school gaan en volgens onze mening, aan afvalverwerking doen (plastiekflessen 1 kg = 10Rps en afvalplastiek 10kg = 1Rps) maken we een overeenkomst en die luidt: na het laten zien van hun schoolrapport bouwen wij een stenen huisje (80.000Rps). Wij gaan de onkosten voor het naar school gaan betalen Op dit ogenblik heb ik reeds 11 overeenkomsten. Deze kinderen gaan zeker terug naar school.
Avondklasjes
Onze ouders, die avondstudie geven, blijven dit met een groot enthousiasme verder doen. De ouders geven hun kinderen gemakkelijk de toestemming om deze lessen te volgen en de kinderen worden gestimuleerd om te komen door de uitdeling van kledij, ook warm kledij, mooie bodywarmers gebreid door onze lieve dames van de flatjes in de Boudewijnstraat. De kinderen zijn er verzot op. De dekentjes zijn aan de melaatsen geschonken, lekker warm.
Kinderarbeid
In samenwerking met “Kunstpalet” het jaarthema in de gemeentelijke scholen van Beerse, heb ik mijn jawoord gegeven om in de 2de en 3de graad voordrachten te geven over het thema: “kinderarbeid”.
Child Labour is zo oud als de straat en komt het meeste voor in ontwikkelingslanden.
India is geen ontwikkelingsland meer, maar toch is er nog veel (gedogen) kinderarbeid, zoals op het platteland, bij de boeren dus. De staat Tamilnadu kijkt streng toe op kinderarbeid en zal dus ook streng optreden maar toch zijn er in verschillende sectoren nog (verborgen) kinderarbeid. De schoolplicht varieert van land tot land, zo is de schoolplicht in India tot 14 jaar. En wanneer men vraagt aan de bengels die aan het werk zijn hoe oud zij zijn, zeggen ze allemaal “14 jaar”. Dat is hen wel goed ingepeperd.

Correspondente: Gerarda Hoefman

India - oktober 2009

Brief van de medewerker van Jozef De Schepper en van één van de bewoners van de herstelde huizen.
Lieve vrienden,
Ik dank jullie van ganser harte voor de hulp bij het bouwen van het huis voor Saravanan die besmet werd door TBC. Dank om ons de kans te geven aan Mr. Jozef De Schepper om de armen te helpen.
Dank aan ieder van jullie die ons wil helpen.
Met dankbare groeten,
Antony,
Brief van Saravanan
Ik ben Saravanan, een zeventienjarige jongen. Ik wil mij aan jullie voorstellen. Mijn moeder vertelt me dat ik vroeger mooi was. Ik hou van studeren en van muziek beluisteren, films bekijken, chatten en met mijn vrienden spelen. Mijn vader overleed toen ik 10 jaar was. Ik heb nog twee zussen. Ik ben de enige verantwoordelijke voor mijn familie. Ik stopte dus met de school en begon te werken voor mijn familie. Ik verdiende 3000 roepies per maandloon dat ik aan mijn mama gaf en waarvan ik een gedeelte kreeg voor mijn persoonlijke uitgaven (ik hou namelijk van film). Ik ben een fan van de jonge superster Vijay.
Op een dag kreeg ik verschrikkelijke hoofdpijn, ik kon niet meer gaan en verloor mijn zicht. Ik werd opgenomen in het staatshospitaal. De dokters namen scans van mijn hoofd en vertelden me dat ik besmet was met TBC.
Ik neem nu medicatie die ik krijg van Sir Antony. Ik nam mijn medicatie regelmatig en na één jaar was mijn hoofdpijn weg, maar mijn zicht kwam niet terug. De dokters vertelden me dat het zou kunnen dat mijn zicht terugkomt, maar de oogzenuw is beschadigd door de tbc.
Mijn leven veranderde in één dag volledig.
Ik had nu ook vele vragen : wie zal er geld verdienen voor mijn familie, wat met het huwelijk van mijn zussen, wie zal mijn huis herstellen (want als het regent, regent het er binnen) ?
Wanneer zal ik terug kunnen zien. Mijn mama zien, Mr. Jozef en Antony zien die me met zoveel zaken hielpen door er o.a. voor te zorgen dat ik kon opgenomen worden in het hospitaal van Chennai. Wie helpt me mijn familie te onderhouden? Ik ben blij dat ik in het ziekenhuis geholpen werd, zodanig dat ik terug kon lopen en dat ik mijn moeder een beetje kan helpen.
Door Jozef en zijn "trust" in Salem werden bij geholpen bij het herstellen van ons huis. De werken zijn gestart en ik ben heel blij en dankbaar voor iedereen die onze familie helpt.
Graag een gebed opdat ik toch nog mijn zicht zou terugkrijgen.
Ik zeg nogmaals dank aan alle vrienden, speciaal aan Jozef en Antony.
Ik hoop dat niemand tbc moet krijgen.
Uw vriend
Saravanan

Correspondente: Gerarda Hoefman

India – juni 2008

De reis verloopt tamelijk netjes, met een pluspunt en een minpunt.
In Londen is het een beetje wennen aan de nieuwe terminal-5. Het inchecken gebeurt zeer vlotjes zowel in Brussel als in Londen. De volgende ochtend 04.10 uur veilig geland in Bangalore. Om 06.10 uur zit ik in de bus naar Salem. Het hartelijke wederzien doet mij de warmte vergeten 37°. Bedankt Mevrouw Hernandez. Zaterdag en zondag 2 rustdagen, dagen om de familie te bezoeken. Maandag gaan we aan de slag en hebben een afspraak met de architect, we trachten zo vlug mogelijk te starten met de bouw van de 2 huizen, opvanghuizen voor straatkinderen en (of) wezen.
In mijn vorig verslag had ik al melding gemaakt van de aankoop van een perceel land: 15 op 21 meter. De beide families zullen elk 2 à 3 kinderen opvangen en ze samen met hun eigen kinderen de beste opvoeding geven. In ruil zullen zij eigenaar worden van deze huizen maar zullen gedurende 20 jaar 2000 Rps/maand betalen aan Antony. De kost van de bouw zal 31.50.000 Rps (De Indiërs lezen dit bedrag als 31 Lakh en 50.000 roepies - Nederlanders zouden vroeger gezegd hebben "31 ton en 50.000") of 53.000 euro bedragen. Dit is zowat 12.000 euro boven mijn schatting. Het is zoals in België, de prijzen gaan pijlsnel de hoogte in, niet bij te houden, gronden incluis.
We plannen de bouw in verschillende fases. Eind november 2009 hopen we de laatste fase te beëindigen.
Donderdag 5 juni om 23.00 uur is er begonnen met boren naar grondwater, water voor het dagelijkse gebruik, niet drinkbaar maar wordt drinkbaar gemaakt door purificatie. In de loop van vrijdag is deze klus geklaard en kunnen de grondwerken aanvatten.
Zaterdag 7 juni is er begonnen met het bouwen van een tijdelijke hut, die dienst zal doen voor het stockeren van de bouwmaterialen en tevens een woonst zal zijn voor de waker.
De basis is afgelijnd en de grondwerken kunnen beginnen. We zijn nu woensdag 11 juni. Het uitgraven zal ongeveer een week in beslag nemen.
Ondertussen zit Antony niet stil. Eind juni zouden de hutten van Manimegalai, Jagathi en Narayanan af zijn.
De hutten worden volledig hersteld. Stenen huisjes bouwen is te riskant omdat de hutten op staatsdomein zijn gezet en in de nabije toekomst zullen moeten verwijderd worden wegens herverkaveling. Elektriciteit is nog niet nodig, de straatverlichting is voor hen voldoende. De eerste hut is klaar, enkel de deur moet er nog in.
Na de afwerking van deze hutten zal het huisje van Sravanan volledig afgebroken worden. Het is totaal vervallen. Eerst wordt deze familie, moeder met haar dochter en met een gehandicapte jongen, een tijdelijk onderdak gegeven, waarschijnlijk zullen de geburen zich over hen ontfermen. De jongen kan zeer moeilijk spreken, heeft geen controle meer over zijn bewegingen en is blind. De oorzaak van dit alles is Tuberculose in de hersenen. Deze jonge man was kerngezond, een jaar terug. Nu 19 jaar oud zit hij met zelfmoord-neigingen. Toch is er hoop en die willen we met beiden handen grijpen, maar dit zal tijd vergen.
Bovendien heeft moeder nog een lening terug te betalen aan 5% per maand (lees 60% jaarlijks). We zullen deze lening afkopen zodanig dat de ontlener zeker geen aanspraak kan maken op het huisje.
We zitten niet graag stil en stilstaan doen we al evenmin graag, dus kijken we verder uit naar nieuwe plannen.
Vele mensen leven op een stukje grond dat hun 'tijdelijk' is toegewezen. Er zijn mensen die meer dan 20 jaar zo leven en nu plotseling weg moeten. Er wordt naar deze mensen verder niet gekeken. De rijken palmen de gronden in en verkavelen ze. De gronden zijn dan ook niet meer te betalen. We hebben wel onze aandacht gezet op betaalbare gronden zoals 100 Rps per Squarefeet. We hebben al contacten met eigenaars gelegd en kunnen een stukje land aankopen. Twee huisjes kunnen we dan bouwen met een verdiep, dus voor 4 gezinnen.
Voor al de kinderen die in avondklasjes lessen volgen, en ze doen dat dan ook zeer stipt, zijn de resultaten in de school 'fenomenaal'. Hun kunnen is met een gemiddelde van 30% gestegen. Dit is hartverwarmend voor de ouders, de kinderen, de leerkrachten en mijzelf, enfin voor iedereen.
Bij een verjaardag wordt er gevierd en wordt er cake gegeten. We hebben ook wat schoolgerief kunnen uitdelen. Dit alles kunnen we doen dankzij jullie giften. De kinderen zijn dolgelukkig, ook de ouders.

Voor de bestrijding van de tuberculose worden op zaterdagen bezoeken aan de wijken gepland. Vroeg in de ochtend zijn we dan opstap. De veldwerkers maken hun werk bekend zodanig dat de mensen zich kunnen laten onderzoeken. Tuberculose is en blijft een verschrikkelijke ziekte.
Er worden ook studies en samenspraken met verpleegpersoneel en dokters gegeven.
Mijn eerste project (Idhaya Sudar Opvanghuis) is al 4 jaar lopende. Op dit ogenblik zijn er 20 kinderen opgenomen. De verantwoordelijken stellen het wel. Zij zijn ondertussen ook de fiere ouders geworden van een dochter. Het land wordt goed onderhouden zodanig dat de kokosplantage hun vruchten letterlijk en figuurlijk afwerpen.
De Idhaya Sudar Lagere School bestaat al 3 jaren en krijgt meer en meer belangstelling. Er zijn nu 80 leerlingen ingeschreven. De rede van dit succes is de ligging van de school, vele mensen gaan graag wonen in een omgeving van zulke vrije scholen. Ook de directie doet haar best om de school naam en faam te geven. De uitbreiding van de gebouwen is nu nog niet voor direct. Bij uitbreiding is er voldoende ruimte. Alsook de fundatie van het bestaande schooltje is zo gemaakt dat er een verdieping kan opgebouwd worden. Ook deze school is zelfbedruipend.

Correspondente: Gerarda Hoefman

India - november-december 2007

Een kort verslag Salem/India november-december 2007.
Het was weer een voorspoedige reis via Brussel-London-Bangalore-Salem.
Van British Airways heb ik de toestemming gekregen om een dubbele vracht mee te nemen dus extra 23 kg. Zo kon ik 5 laptops extra meenemen. Onze private naschoolse klasjes zijn jullie dankbaar. Op dit ogenblik wordt er naschoolse les gegeven in 3 families. In elke klas zijn er nu 3 laptops, een niet te grote luxe aangezien in elke klas ongeveer 20 kinderen bijles krijgen
Het “Bouwproject Salem” gaat onverminderd verder.
Er zijn in het vorige halve jaar 2 nieuwe huisjes gebouwd voor een totale som van 82000 Rps (1640 euro) en 8 hutten zijn aangepast of verbeterd voor 32500 Rps (650 euro).
Het eerste huisje is van Muniappan. Zijn vrouw heeft hem verlaten en de reden: hij is TB patiënt categorie I. Hij leeft nu samen met zijn zuster en haar 6 kinderen. Muniappan werkt als besteller en rijdt met zijn bagagefiets alle boodschappen rond. Hij heeft totaal niet de mogelijkheid om zijn hut te herbouwen. Wij bouwden voor hem én zijn zuster een nieuw huisje met elektriciteit.
Het tweede huisje is voor Manimegalai. Deze vrouw lijdt aan paralyse (verlamming) en is een TB patiënte categorie I en is onder medicatie. Zij is een zeer arme vrouw en staat er alleen voor met 3 kinderen, 1 jongen en 2 meisjes. Deze jongen werkt als boodschapper in een sanitaire shop, hij is de enige verdiener. Zij leven samen in een zeer kleine hut.
Ondertussen heb ik de mooie som van 1950 euro mogen ontvangen. Ik ben jullie zeer dankbaar. Met dit bedrag zullen wij alvast 2 gezinnen gelukkig maken in de volgende maanden.
Samen blijven wij geloven dat Gods Droom werkelijkheid wordt. Solidair in gebed en in delen van ons brood, wensen ik en mijn Salemse vrienden jullie ’n diep Godsvertrouwen.
Iedereen hartelijk bedankt om de tastbare steun en jullie vertrouwen.

India - 14 februari 2007

Bedankt om de financiële steun die bij mij is toegekomen eind januari 2007. 1700 euro is gelijk aan 93500 Irps (Indische roepies). Hiermee kunnen we enkele huisjes aanpassen, zoals het dak vernieuwen, elektriciteit binnenbrengen, een shelter bouwen. Zelfs 2 nieuwe stenen huisjes kunnen we hiermee realiseren.
De dagelijkse bezoeken aan TB patiënten en melaatsen is een zeer belangrijk onderdeel van mijn project. Zo kunnen we ons vergewissen van de levensomstandigheden van de mensen daar, zoals : hebben zij hun hut op eigen grond of is ze er illegaal - betalen zij huurgeld voor de zeer erbarmelijke hutten - hoe staan de ouders tegenover de erfenisrechten van jongens en meisjes - hoe zijn de gezinnen samengesteld - wat zijn hun inkomsten ?
Op dit ogenblik hebben we al zes huisjes gebouwd of verbouwd en drie hutten hersteld.
Voor een gezin met vier kinderen hebben we, buiten de sloppenwijk, een stukje land gekocht en zijn we bezig er een huisje te bouwen. kostprijs : 110.000 Rps. Wanneer we een stukje grond kopen blijft dit voorlopig eigendom van de Trust en betalen de inwoners een zeer klein bedrag aan huurgeld (50 roepies = 1 euro). Deze mensen waren of zijn lepra patiënten of TB patiënten.
De leiding is in mijn handen, maar bij mijn afwezigheid neemt mijn beste vriend Anthony, de gouvernementele inspecteur, de controle over. Hij is het vertrouwen waard, hij regelt alle werkzaamheden en houdt er een goede boekhouding op na. Zijn adres : C. Anthony, 335/218/3 Guptha Nagar Angammal Colony, SALEM-9 636009, Tamilnadu - India - tel. 00-91-9443663458.

Enkele plannen :
Naam van de patiënt : MARIAPPAN. Behandeling: TB. toestand : arm, niet in de mogelijkheid te werken. Situatie van het huis : leeft in een hut samen met moeder. Zijn echtgenote heeft hem verlaten wegens TB. Raming : een gewoon huisje met als dak kokosnootbladeren : ongeveer 10.00 Rps. Een huisje met pannen en elektriciteit : 38.000 Rps. Wij hebben gekozen voor het laatste. Hij is eigenaar van de grond.
Naam van de patiënt : LOURDUSAMY. Vader, moeder (melaats), drie dochters en een zoon. Totaal vervallen hut, grond is eigendom van hen. Vader werkt als drager, heeft zeer laag inkomen. Hier bouwen we een stevig huisje van 6 m op 3,5 m, een keuken en een hall. Onkosten : 48.000 Rps.
Naam van de patiënt : PETER. Man en vrouw TB patiënten en zijn genezen. Bladerendak volledig versleten alsook de muren. Eigen huisje, hij is kleermaker van beroep en werkt thuis. Onkosten : 8.000 Rps.
AMBICA is een meisje van 20 jaar. Ze is TB patiënte en is verantwoordelijk voor haar broer en 2 zussen. Haar ouders stierven aan TB. Zij hebben een stukje grond met niets erop. Wij hebben haar beloof dat wanneer zij haar medicatie zorgvuldig inneemt wij voor haar en haar zusters en broer een huisje zullen bouwen. Dit levert goede resultaten op. In januari 2007 geven we de start tot bouwen. Onkosten worden geraamd op 45.000 Rps.
Twee oudjes zijn nu de gelukkigste mensen op aard. Zij wonen nu in hun nieuwe hut. De hut is nog niet volledig klaar maar ondertussen zitten zij knus veilig binnen. Ik heb nog nooit gelukkiger mensen gezien, de tranen rolden over hun wangen van vreugde. En de kost ? 2.200 Rps.
RAJAMMAL is melaats. Hier bouwen we een nieuw huisje dat zij samen met haar gehuwde zuster zal delen. De grond is eigendom van de melaatse dame. Alleen al bij de belofte om haar te helpen is zij al heel dankbaar. De start tot bouwen is gegeven op 2 januari 2007. Geraamde onkosten : 52.000 Rps.
VYAPURIAMMAL, een grootmoeder, woont in een geïmproviseerde hut, niets van privacy, niet beschermd tegen wind en regen. Zij heeft de hoede over haar twee kleinkinderen. Haar zoon en schoondochter zijn gestorven aan AIDS. De kinderen zijn gezond. Het stukje land was eigendom van haar zoon. Op dit ogenblik werken we aan een nieuw huisje. Een huisje met pannen en elektriciteit. Geraamde onkosten : 55.000 Rps. Toilet is overbodig, hun sanitaire boodschap plegen zij te doen in een open riool achter hun huisje. Iedereen in deze sloppenwijk gebruikt dit open riool als toilet, als afvalbelt.

Lieve mensen zo maken wij Gods liefde tastbaar !
Met vriendelijke groeten.

Correspondente : Gerarda Hoefman

India – 12 februari 2012

Niets of niemand kan je verplichten om lief te hebben.
Maar als je gelooft in je medemensen, dichtbij of verre weg, kun je niet anders!

Hartelijk bedankt voor de mooie financiële steun van 1500,00€ die ik mocht ontvangen op zaterdag 28 januari 2012.
Dat onze mensen in de wijk Kychypalam, de wijk waar de vuilnisbelt van Salem is gelegen, letterlijk en figuurlijk op de rand van de maatschappij leven, blij zullen zijn met deze steun, kunnen jullie zich wel levendig voorstellen. Deze steun betekent voor één gezin de zekerheid naar een betere toekomst.
Het is duidelijk dat wij in onze samenleving goed moeten beseffen waarmee we bezig zijn. Onze maatschappij wordt bestuurd en beschermd door zijn wetgeving. Een wetgeving die soms hard overkomt als mensen erdoor wat opzij worden geschoven. En dan denk ik aan onze mensen van de wijk Kychypalam. Maar telkens wanneer we zeggen dat mensen die om welke reden dan ook aan de rand van of zelfs buiten de maatschappij leven, zelf er maar moeten voor zorgen dat ze de eindjes aan elkaar knopen, er zelf maar voor moeten zorgen dat zij een plaats in de maatschappij veroveren, schieten wij tekort in onze menselijkheid. Als wij niet geraakt worden door mensen in nood, schieten wij tekort in onze sociale en religieuze houding.
En jullie lieve Bruggebouwers beseffen dat maar al te best. Zie de resultaten.
Nogmaals hartelijk bedankt in naam van onze mensen in Kychypalam.

Correspondente: Gerarda Hoefman

India - 20 november 2009

Verslag werkbezoek

De wijk "Epiphany Nagar"
Reeds 7 van de 22 families wonen nu un hun nieuw huis, een écht huis. Een huis met watervoorziening, met elektriciteit, met een toilet, met een keukentje en met een wasplaats Voor hen een grote luxe, voor ons heel normaal. We hebben nu ook de correcte prijs van één huisje: 5.800 Euro.
Het tweede opvanghuis (in Kanakurichi) is volledig af. De totale kost bedraagt: 37 Lakhs, dit is in onze munt 57.000 Euro. Tegen het volgend schooljaar (juni 2010) zullen zij ook starten met avondklasjes. De procedure voor adoptie, 4 kinderen, is ingezet.
De ouders die avondstudie geven blijven dit met groot enthousiasme verder doen. Op dit ogenblik zijn er drie locaties en vanaf juni 2010 zal ook in Kanakurichi gestart worden met deze avondklasles.

Correspondente : Gerarda Hoefman

India - 1 september 2007

Ik heb jullie bezig gezien in de Gitok bij het klaarmaken van de lunchpakketten, daar doe ik mijn hoed voor af. Proficiat aan al die ijverige werkers alsook aan de organisatoren. Er hing een gezellige blije sfeer in de zaal.
1700 euro heb ik van jullie ontvangen. Dit is gelijk aan ongeveer 90.000 Roepies, een heel fortuin voor onze melaatsen en TBC patiënten. Jullie hebben het mij mogelijk gemaakt om daadwerkelijk een blijvende hulp te bieden aan deze mensen door hun hutten aan te passen of om een huisje te bouwen of hun huisje te verbouwen. Jullie maken de liefde tastbaar.

Verslag van mijn laatste bezoek aan Salem van 22 juni 2007 – 27 juli 2007
21 juni 2007, wegens onweer 255 vluchten afgelast in Frankfurth. Wat zal het de volgende dag geven . Goddank, de heenreis verliep vlekkeloos.
Zaterdag en zondag werden ingevuld als “Familiedagen”.
Maandag 25 juni een bezoek aan mijn eerste project het opvanghuis en een lagere school “Idhaya Sudar” in Salem.
De openingsceremonie van de dag in de school begon met een gebed en het zingen van het volkslied. Dit jaar kon de school met 60 leerlingen starten
Het opvanghuis is een paleis, het land (12.000 m²) kan een vruchtbare oase zijn, dank zij de wel, de bron die we aangeboord hebben tot 350 meter diep, deze bron zal niet droog komen te staan,
de school floreert en als toetje de omheining is een feit. Dus het kan daar een hemeltje op aarde zijn wanneer er niet egoïstisch gehandeld wordt.

Op bezoek in het Lotus huis
‘k Heb vier dagen op bezoek, geweest in het Lotushuis, een opvanghuis voor meisjes (72), gelegen aan de andere kant van Salem. Zuster Celine die daar de leiding heeft is herstellend van een zenuwkanker aan de linker elleboog. Later hebben in augustus twee studentinnen, Hedwich uit Merksplas en Alice, een Vlaamse maar wonende in Frankrijk, een stage doorgemaakt in het Lotushuis. De voorbereidingen voor deze stage zijn getroffen door Zuster Celine (Lotushuis) en zuster Fransisca (Damiaanactie van het S.Mary Hospitaal) Zij zijn daar met open armen ontvangen en hun programma was goed gevuld.

Op bezoek bij Father Arul.
Father Arul is onze parochiepriester aldaar en heeft in 2003 3 weken verbleven in Beerse als onze gast, als een goede vriend. Zijn kerkje is ondertussen af, zeer prachtig. Aan de wand bij het altaar is er een mooi houten kruis met een levensgrote Christus gedecoreerd. Dit kruis is een gift van de KVG afdeling Beerse-Vlimmeren. De pater is iedereen zeer erkentelijk en gedenkt elke dag deze mensen bij zijn misintenties.

Het Bouwproject Salem.
Het huisje van Rajammal is klaar. Zij had er weet van dat ik in juli terugkwam en ze wou enkel in mijn aanwezigheid verhuizen, niet vroeger. Dat is ondertussen gebeurd. Al haar bezittingen konden we met twee mensen dragen. Geen kast noch stoel of bed, geen tafel enkel wat kleren en wat potten. Dat was het. Geraamde onkosten: 52.000 RPS, de werkelijke 37.000 RPS (740 euro). Als geschenk, bij haar verhuis, hebben we haar een stenen pletmolen bezorgd. Rajammal is dolgelukkig. Dankjewel aan iedereen.

We bezoeken TB-patient : Gopha.
Zijn vrouw is overleden, heeft twee kinderen. Hij heeft werk als wachter bij een spinnerij en hij bezit een stukje grond maar woont in een zeer erbarmelijke hut. We gaan op onderzoek hoe we deze man kunnen helpen. Hij zelf vindt het niet direct nodig een stenen huisje te bouwen, teveel goedheid vindt hij. Maar de duurzaamheid van een stenen huisje is wel doorslaggevend. Elektriciteit is een must, zonder licht kunnen de kinderen niet studeren. De plannen zijn om een huisje met drie vertrekken te bouwen en met dakpannen. We voorzien hiervoor 52.000 RPS (1000 euro).

VEERAN is getrouwd en beide zijn zij TB patiënten. (categorie I en II )
De inwonende dochter is getrouwd en heeft een kind. Haar echtgenoot heeft haar verlaten wegens de omstandigheden thuis, zij heeft de zorg van haar ouders. Ook zij is geïnfecteerd.
Deze hut is volledig vervallen, zij leven op een aanstampte zandvloer. Washok en toilet zijn op de straatkant geïnstalleerd. Wij breken alles af en bouwen een stenen huisje met pannen. Een huisje met drie vertrekken en een washok met toilet. Een aansluiting van elektriciteit is een must.
Geschatte onkosten: 75.000 RPS (1500 euro).

REVATHI is TB patiënte categorie III en is alleenstaande met een dochtertje van 3 jaar. Zij heeft een huisje maar totaal niet afgewerkt. Geen degelijke ramen, de deur is geïmproviseerd en de vloer is enkel van gestampte aarde. De muren zijn niet meer in staat om het betonnen dak te dragen. Dit huisje zullen we verstevigen en volledig restaureren. Geschatte onkosten: 27.000 RPS (500 euro)

Aangezien deze werken één voor één afgewerkt worden blijft er steeds geld beschikbaar. Dit geld niet laten renderen zou niet goed zijn. Wij, Antony en ik, hebben de knoop doorgehakt en hebben studieleningen afgekocht. Voorlopig hebben we 400.000 RPS (8000 euro) daar aan besteed. Deze gezinnen betalen nu elke maand een betaalbaar bedrag terug en wel zonder interesten. De recuperatie per maand bedraagt nu 12.800 RPS. Dus iets langer dan 3 jaar kunnen nu steeds kleine werken uitgevoerd worden of na 4 maanden een huisje bouwen. Dit systeem zou ik graag verder uitbouwen, zodat Antony over voldoende centen beschikt en ook nog menige jaren dit werk verder kan zetten.

De computerklasjes en ook de studieklasjes zijn opgestart.
Jayaraj en diens vrouw, Roseline zijn bereid aan de kinderen van de “zilverwijk” avondstudie te geven in hun huis en zo de kinderen op te volgen in hun studie in plaats van hun ouders die meestal niet kunnen lezen of schrijven. Op dit ogenblik zijn er 20 kinderen steeds aanwezig en dit alle dagen van 6 tot 8 uur 's avonds, uitgezonderd de zondagen en verlofdagen. Zij doen dat zonder ene roepie te vragen. Ook nu kunnen deze kinderen kennis maken met de computerwereld en dat gaat er als koekenbrood in.
Ook Elisabeth, een onderwijzeres en weduwe met drie grote dochters, geeft aan niet bemiddelde kinderen avondstudie, een 8-tal. Een van haar dochters geeft computerles.
Dit alles gebeurt in familiale sfeer.

Vlaamse werkers Damiaan-Bouwkampen brengen een bezoek aan mijn eerste project
“Idhaya Sudar”.
Zes Belgen zijn bezig met het bouwen van huisjes voor de melaatsen in de buurt van Attur op 80 km van Salem in de Patanthoppu colony.
Mooi werk wordt er geleverd en dit in een gezellige sfeer. Een goed team!

Eind november vertrek ik terug naar Salem. Graag wil ik de levendige brug zijn tussen Beerse en Salem; tussen jullie in Kalmthout en de mensen in en rond Salem. Jullie vertrouwen is voor mij de grootste steun.

Correspondente: Gerarda Hoefman