Jos Beyers


Adres

Miyamba - Congo

Orde:
Paters van het Eucharistisch Hart (Redemptoristen)
Jettelaan 215
1090 Brussel
Tel: 02/426 85 16
Rek. 437-0490291-91

Rouwmoer 7
2910 Essen
Tel: 03/667 20 51

Leven en werk

Pater Jos Beyers werd geboren te Kalmthout op 25 april 1941 en priester gewijd in 1967.
In 1963 vertrok hij voor het eerst naar de missies, naar Mangembo.
Samen met pater L. Willemsen uit Wildert stond hij in voor de zorg van 100 dorpen. Deze dorpen bezochten zij tweemaal per jaar.
Op de missiepost hadden zij een hospitaal. Dokters waren er wel, maar voor de huisvesting, de medicamenten en ook de verlichting moest er geld zijn. Voor de verlichting had Jos een diesel aangekocht en hij droomde ervan zonnepanelen te plaatsen om van de dure mazout verlost te zijn.
Voor bijscholing was pater Jos Beyers in 1985 voor een jaar in België. Daarna vertrok hij naar Miyamba, in Beneden-Congo, maar helemaal in het noorden op de grens met Congo-Brazzaville.
De missie telde ongeveer 13.000 mensen. Deze missiepost was wat verwaarloosd en pater Beyers vloog er onmiddellijk in: wegen herstellen, hospitaal, scholen, enz. Soms moest er cement zijn, dan weer betonijzer of golfplaten. Voor deze materialen was onze steun nodig.
In 1987 sloeg het noodlot toe. Pater Beyers werd ziek en overleed thuis op 16 september.

IN MEMORIAM JOS BEYERS – 16 September 1987

Op 16 september nam Pater Jos Beyers, redemptorist en missionaris in Zaïre, voorgoed afscheid van ons allen. Hij was toch nog een jonge en dynamische kracht en zijn werk in Migamba was er nog broodnodig, maar God heeft er anders over beschikt.
Jos werd geboren te Kalmthout op 25 april 1941 en priester gewijd. in 1967. In 1963 vertrok hij naar de missies en voor hem was dat Zaïre.
Een eerste contact met de Brug kwam er al in 1977 door een heel kort briefje, waarin hij schreef dat hij een diesel nodig had om licht te maken.
Maar omdat Jos, een harde werker was en een minder goed schrijver, kwam de steun voor zijn project in Mangembo in 1980.
In 1986 startte hij opnieuw, maar dan in Miyamba.
Jos werd na een jaar ziek, kwam naar huis en ging terug, maar niet voor lang. Dringend overgebracht met een hartziekte overleed hij thuis te Achterbroek Op 16 september.
Jos was vooral een goede vriend, legde vlug contact, vloog In zijn werk met weinig woorden maar met des te meer daden. Hij was een mens, waar iedereen iets aan had. Zijn mensen in Migamba hadden hem nodig en daar leefde hij ook voor, maar ook hier was hij nog één van de onzen. Het onverwacht overlijden van Jos heeft ons allen veel pijn gedaan.
Wij houden eraan langs deze weg aan alle nabestaanden en vrienden van Jos ons medeleven aan te bieden.

Correspondent: Bob Van Hauwaert



Alls de graankorrel niet in de aarde valt en sterft blijft hij alleen,
maar als hij sterft brengt hij veel vrucht voort.
Joh. 12, 24

Blijvende herinnering aan

Pater Jozef BEYERS
redemptorist,

geboren te Kalmthout : 25 april 1941
priester gewijd te Leuven: 12 februari 1967

vertrokken naar Zaïre: 31 oktober 1968

plots overleden te Achterbroek op 16 september 1987

Dat uw verblijf onder ons zo vlug en zo plots zou eindigen kon niemand denken. Toch heb je nog de gelegenheid gehad om ons allen te groeten, vooral op de vooravond toen we allen rond vader en moeder zaten om moeders verjaardag te vieren. Maar de Heer heeft het an-ders geschikt.
Wij allen zullen je erg missen, Jos. En wat zullen je confraters en je geliefde Zaïrezen je mis-sen... I
Jos was altijd blij dat hij dienst kon bewijzen en kon dit niet weigeren. Daarom spaarde hij zichzelf niet, bekommerd om het welzijn van zijn mensen. Ook aan anderen kon hij soms een dienst vragen. Hij schonk zijn mensen een grenzeloos vertrouwen zodat hij zich bij hen thuis voelde en zij bij hem. Door zijn zachte geaardheid verlangde hij met iedereen in vriendschap te leven en had hij hartzeer bij het zien van mensen die in onvrede leefden. Niette-genstaande zijn goedheld kon hij kordaat optreden.
Jos hield van gezelligheid en kon met zijn Zaïrezen uren gezellig samenzijn en schiep zo dikwijls een familiale geest.
Hij legde een enorme werkkracht aan de dag en wilde dat zijn mensen vooruitkwamen.
Bezorgd als hij was voor de toekomst van de Zaïrese Kerk werkte hij ook blij mee aan de vorming van z’n toekomstige priesters; Hij wist zich verbonden met God door zijn liefde voor Hem te beleven in goed te zijn voor de mensen.
Wij, uw confraters, danken je, Jos voor al het mooie dat je tussen ons en jouw mensen hebt uitgestraald.
Goedheid uitdragen was uw dagelijks werk. Geef ons uw hulp en kracht om een stukje van uw levenswerk verder te zetten.
Ook wij, uw eigen familie, danken u Jos voor de vriendschap die we van u kregen. Dankbaar om wat u voor ons geweest bent, nemen we nu te vroeg afscheid van u. We zullen je nooit vergeten nonkel Jos. Je lach, je bezorgdheid en je interesse die je voor ons tonde, zullen ons altijd bijblijven. Jij leerde ons hoe we echt gelukkig kunnen zijn. Dank u, nonkel Jos.
Liefste vake en moeke, dank voor uw grote bezorgdheid die ik zelfs ver van huis dagelijks mocht ondervinden. Niets was voor jullie teveel.
Beste familieleden, vrienden, goede geburen, dank om jullie genegenheid. Blijft mij indachtig in uw gebed.
De familie Beyers, De Paters en Broeders Redemptoristen, danken voor uw blijken van deelneming en voor uw gebed.

Brieven

Bandeira Do Sul - 11 oktober 1999

Enkele weken geleden al ontving ik ons ‘brugboekje’. Dat zal voor mij waarschijnlijk het laatste zijn dat ik hier in Brazilië aankrijg. Op 1 januari vertrek ik namelijk naar België terug om op mijn beurt de Brug te steunen en te helpen onze streekgenoten in het buitenland een steuntje in de rug te geven. Ik mis jullie hier heel erg, maar éénmaal in België zal ik dit volkje van ‘hier’ missen. Het zijn zotte en rare we-zens die Brazilianen. Vol tegenstrijdigheden in hun denken en doen. Maar één ding hier in dit dorpje ontbreekt nooit: een goedendag, een ‘hoi, hoe is het’, met de onvoorwaardelijke glimlach. Deze laatste is een tweede zon die hier straalt. En kunnen jullie dan nog geloven dat ze via de radio een campagne doen: als iedereen op zijn minst éénmaal per dag zou glimlachen zou deze wereld er beter uitzien.
Helaas is er in Brazilië veel geweld aanwezig. En niet enkel in de krottenwijken in de grote steden. Geweld thuis tussen ouders en kinderen, tussen man en vrouw... De wapenhandel gebeurt dan ook ‘clandestien’, maar wie wil kan er rustig één kopen op zelfs openbare plaatsen zoals op de markt bv. Sommige politieagenten zitten tussen die wapen- of drugshandel. Gevangenissen zitten overvol en de gevangen verblijven er in mensonwaardige omstandigheden. De jongeren van een opvang- en begeleidingscentrum (lees verbeteringsgesticht) houden zowat elke week een opstand, waarbij er telkens een aantal vluchten. Ik kan zo weer doorgaan over de tegenstrijdigheden, maar wie al in Brazilië ge-weest is zal het zeker met me eens zijn: vreugde en gastvrijheid hebben ze zoals niemand anders! Ik hoop er pakken van te kunnen meenemen naar België, om daar samen ook veel vreugde te beleven.
Ik ga ondertussen rustig verder met de zwangerenbegeleiding en nu ook met de alfabetisering van volwassenen. Dit laatste was een idee dat in me opkwam toen ik vele mensen hun duim zag drukken op documenten, zonder goed en wel te weten waarom.
Ik kan jullie zeggen: de (voorlopig enkel) vrouwen tussen 23 en 66 jaar leren goed bij. We hebben al-len veel plezier tijdens de lessen en ze zijn allemaal supergemotiveerd. Zo worden stilaan weer 15 vrouwen een beetje machtiger en zelfzekerder.
Hierbij ga ik het voorlopig houden.
Veel liefs en alvast een goed solidariteitsmaal toegewenst.

Correspondent: Inge Beyers

Bandeira Do Sul - 11 juni 1999

In een ietsjes ontmoedigde stemming ging ik op zoek naar een vitamine voor het hart, en kwam ik bij de volgende woorden terecht: “Geweldloosheid is meer dan lief-zijn voor elkaar. Geweldloosheid is opstaan tegen elk onrecht, elke uitbuiting, elke corruptie. Geweldloosheid is met de inzet van je eigen leven opkomen voor de rechten van de minderheden, van de armen en de machtelozen”.
Een ‘raak’ woord dat echter de vele rake klappen niet kan oplossen. Sao Paulo, Rio de Janeiro, Koso-vo... zoveel haat of ‘ongevoel’. Ik kan er als mens geen woorden voor vinden.
Jongeren worden koudweg toegetakeld op school omdat ze ‘anders’ zijn. Is geen merkkleding dragen, geen joint roken of drugs gebruiken ‘anderszijn’? Op zo’n 200 dagen van bet jaar 2000 maak ik me ernstig zorgen over ‘het gewone’, het ‘normaal - zijn’.
Wat goed was is slecht, wat juist was is fout. Toen een moeder van een vermoorde jongen van 12 jaar op TV zei: “Mijn zoon werd vermoord omdat hij ‘goed’ was”, sprongen de tranen me in de ogen. Tra-nen van immens verdriet om deze onbegrijpelijkheden van onze wereld.
Waarom zoeken naar schuldigen, waarom niet eenvoudigweg ieder voor zich geweldloosheid als waarde aannemen?
Ondertussen probeer ik te vechten voor de rechten van de zwaksten: de kinderen en de zieken. En gelukkig slagen we erin !! Alle pasgeborenen werden geregistreerd en ondergingen een hielprik. Alle voornaamste inentingen zijn voorhanden, zelfs tegen hepatitis B. De ‘huisarts’, met zijn team , is nu ook volop bezig de zieken thuis te bezoeken en te behandelen. Een schitterend werk, nu uitgebouwd met 4 gezondheidswerkers die elk verantwoordelijke begeleider zijn van één wijk. We werken veel samen om samen oplossingen te vinden, materiaal te verdelen en inlichtingen uit te wisselen.
Mijn samenwerking met de nieuwe gynaecoloog loopt verrassend goed. Keizersneden werden enkel nog in spoedgevallen gedaan. Gisteren waren maar liefst 25 zwangeren op de (wekelijkse) consulta-tie. Voor een dorp van ongeveer 5000 inwoners vond ik dat enorm veel. En ze durven dan nog zeggen dat het einde van de wereld in zicht is ?? Met zoveel zwangeren loopt onze ‘moedergroep’ ook goed. Stilaan Iaat ik het initiatief al over aan de 2 verpleegsters, maar niet-deelnemen met mijn ‘zwangeren- en kinderpassie’ is niet mogelijk! Wie tijd heeft voor kinderen werkt aan een betere toekomst!
P.S. Nog hartelijk dank voor jullie liefste wensen voor ons huwelijk. Ook Aguinoaldo behoort nu tot de ‘Brug-familie’.

Correspondent: Inge Beyers

Bandeira Do Sul - 16 november 1998

En die ‘allemaal’ dat zijn er tegenwoordig heel wat. En dat doet deugd! Bij het aanvangen van dit schrijven wil ik alIe medewerkers van het solidariteitsmaal danken. Enkele malen heb ik dit blije ge-beuren van dichtbij mogen meemaken. Vele dagen aan een stuk op de been, ieder zijn bezigheid, zij het snijden van kaas, mensen verwelkomen, frikadellen bakken, opdienen, afwassen enz... Er wordt veel gezweet maar ook veel gelachen en daar gaat het hem om: zich inzetten voor de anderen, zo-maar voor niets. Op het eind van het weekend ben je uitgeput, je kan geen ‘pap’ meer zeggen, maar alle helpers weten één ding: het was overweldigend en hopelijk wordt het volgend jaar weer zo goed.
Wat jullie voor ons doen, ontroert eenieder, zoveel menselijk goed verenigd in de streek. Dit mag nooit een einde kennen! Daarom wil ik ook de mensen oproepen die rechtstreeks nog nooit geholpen heb-ben aan de activiteiten van de Brug: toon ook jij dat je een volwaardig mens bent, toon je hart voor de anderen en geef een seintje aanéén van de bestuursleden.
Een mens kan nooit genoeg danken : NOGMAALS HARTELIJK DANK! De wereld veranderen? ja, dat kan, maar niet van de ene dag op de andere. Daarom kan en mag de werking van ‘de Brug’ nooit op-houden te bestaan. Wij werken door middel van projecten concreet aan bepaalde problemen, maar mentaliteit verandert met de jaren. Onze grootste nood hier is ‘G.V.O.’: gezondheid, voorlichting en opvoeding. Sedert enkele jaren hebben de overheid en universiteiten dit begrepen. Waar men op goedkope wijze ziekte voorkomt, zal men op langere termijn geld besparen (van de eventuele behan-deling die zou moeten hebben gebeuren).
Daarom stel ik voor het project van ‘99 voor: materiaal dat we zullen gebruiken voor infosessies over bv. voorkomen van seksueel overdraagbare ziektes, zoals Aids, syfilis,... over familieplanning en over anticonceptie. Het overige van de som zal ik besteden om de grootste nood op te vangen: medicijnen voor kinderen, bouwen van WC, douche, voor voedsel. Verder gaat hier alles goed. We strijden nog steeds om her aantal keizersneden te verminderen. De regering gaat minder betalen dan voor een normale bevalling. Dat is een groot punt vooruit.
Ondertussen is er een huisarts begonnen. Die bestaan hier niet veel. ik wil daarmee zeggen: de art-sen ontvangen de zieken hier ofwel particulier ofwel in het gezondheidscentrum ofwel in het zieken-huis. Een arts die van huis tot huis gaat, hebben ze in Brazilië weinig. Hier is er sinds 2 weken één begonnen. Ze behandelt zieken in hun eigen omgeving, omringd met de liefde van familie.
Zo kunnen veel opnames in het ziekenhuis voorkomen worden.
Tot zover mijn “uiteenzetting” alweer.

Correspondent: Inge Beyers

Bandeira Do Sul - 23 februari 1998

Carnavaldagen, regenachtig weer, niemand in huis, dus ook voor mij enkele dagen rust. Dat geeft me de gelegenheid om jullie een brief te schrijven. ‘t Was trouwens hoog tijd.
Allereerst wil ik jullie hartelijk danken voor de vele Kerst- en Nieuwjaarswensen die nog tot begin fe-bruari bij me toekwamen. Dank ook voor de prachtige steun van 44.000 fr. voor “moeder en kind” en dank voor het alweer eerste boekje van ‘98. Het geld is me al persoonlijk in handen gegeven door Louis Jansen die hier in Bandeira do Sul op bezoek is, samen met zijn echtgenote Lydia (ons ma had het geld via hen meegegeven !). Dit jaar ziet ernaar uit nog drukker te worden. Het eerste jaar was het jaar van projecten opstarten, het tweede wordt het jaar van doorzetten, aanpassingen tot verbeteren en ook van doorgeven. Mijn erkenning door ABOS is echter verlengd tot november ‘99. Als ik wil kan ik dus nog een jaar langer blijven dan ik ‘gepland’ had (tot nov. ‘98). Maar de tijd zal mijn beslissing wel duidelijk maken.
De ‘pastorale da criança’ begint duidelijker vorm aan te nemen. Gisteren hadden we van pater Damen de gelegenheid gekregen in de eucharistievieringen ons werk wat meer uit te leggen en daarna boden nog 5 ‘liders’ zich aan. Een blije dag voor de ‘pastoral’. De avondmis was ook bijzonder mooi. Veel kinderen, enkele zwangeren, de medewerkers, ‘ons’ eerste baby’tje (we hadden de moeder tijdens de zwangerschap begeleid). Ik ben helemaal gepassioneerd door het werk. Als zuster Wieza Smeulders me dan af en toe een berichtje stuurt over de werking van de ‘pastoral da criança’ in Bela Vista do Pa-raiso dan word ik bijna gek van mijn eigen energie, ideeënvloed, dromen... Wie weet ga ik haar streek en werk wel eens bezoeken. Enige tijd geleden kwam Jan Simons ons hier ook een bezoekje brengen, samen met een tof reizend koppel uit Essen en nog een andere priester uit Sao Paulo. Heel fijn !! Inte-ressant om te zien, te lezen en te horen hoe verschillend de grootstad Sao Paulo is en de andere streken van Brazilië. Neem daar nog de verhalen van de andere landen en continenten bij en je hebt een boeiend Brugtijdschrift dat je in één adem uitleest.
Proficiat voor de nieuwe ideeën, de nieuwe letterdruk en het steeds dikker worden van het boekje!
Nog een onverwacht nieuwtje uit het hospitaal. Hier in Bandeira do Sul doet zich het eigenaardige ge-beuren voor dat er wanneer er 1 iemand sterft in de week, erna een aantal (ong. 3 a 4) sterfgevallen volgen. Nu begin ik al in spoken te geloven, want eind januari deed zich het volgende voor: een drin-gende keizersnede vond plaats op 26 januari (o.w.v. gedeeltelijke placentaloslating). Binnen de 10 dagen erna werden er nog 7 geboren... Nu lijkt de eerstvolgende pas voor de tweede helt van maart te zijn. In april zal het hospitaal te klein zijn om alle moeders, die het licht aan hun kindje komen geven, ‘onderdak’ te brengen. Alhoewel, ze blijven hier na een normale, natuurlijke bevalling één dag en na een keizersnede 2 dagen. De meerderheid geeft hier de echte en enige allerbeste borstvoeding (sorry voor de reclame, ik wou niet commercieel zijn !). Dat is hier ook heel gewoon in bet straatbeeld. Moe-ders die op de bus wachten, in de winkel, in de kerk, geven hun kind borstvoeding als die er op dat moment om vragen (=wenen). Gewoonweg prachtig hé de perfecte natuur!! Stilaan beginnen ze ook de weg van de natuurlijke bevalling te vinden. Daar waar het mogelijk is, want de Braziliaanse vrou-wen zijn klein van gestalte en dat geeft nogal eens problemen. Jullie merken het al, ik wijd me hele-maal aan de moeders en kindjes op de materniteit wanneer er zijn. Godzijdank voel ik me daar super-goed bij! Ik hoop dan ook veel informatie, toewijding en ijver bij te brengen bij het overig verpleegkundig personeel en bij de artsen.
Want wie met kinderen werkt, werkt aan de toekomst ! En God wil tenslotte toch dat alle kinderen leven, en dat leven in overvloed hebben (fysisch, psychisch en sociaal !).

‘Juichen om een kind, is juichen om het leven !” (Ph. Bosmans).

Correspondente: Inge Beyers

Bandeira Do Sul - 29 september 1997

Het verraste me dat ik ‘alweer’ een brugboekje aankreeg, wet vliegt de tijd Hartelijk dank trouwens voor het versturen; het komt steeds netjes bij mij ‘thuis’ toe. Ik schrijf wel THUIS, maar een thuis zoals in Achterbroek zal ik uiteraard nooit vinden. Dat ik me hier goed voel mag voor jullie allen duidelijk zijn. Ik verblijf hier nu al méér dan 10 maanden en ik ga mijn visum (dat voor 1 jaar geldig was) trachten te verlengen met nog 1 jaar.
Eind juni ben ik verhuisd, nog steeds in Bandeira do Sul, maar in een eigen ingericht plekje : een huis-je vlakbij het volkshospitaal. Met toffe geburen : de administrator met zijn vrouwtje en een verpleger met zijn gezinnetje. Echt heel gezellig. Hier kan ik mijn tijd naar wens invullen.
De afgelopen maand heb ik weer met nachtdienst gestaan en ik kan jullie zeggen dat er series drukke nachten zijn. Overdag probeer ik wat te slapen, maar dat lukt niet steeds even goed (omwille van la-waai en warmte), waardoor ik af en toe lichamelijk moe ben. Vanavond mijn voorlopig laatste nacht-dienst, waarna ik even kan bijrusten.
Zoals jullie in de brief van pater Damen konden lezen, vond de eerste normale (!) bevalling plaats op 18 augustus. Vandaag kan ik jullie melden dat het goed gaat met de moeder en opperbest met de kleine spruit Natalia Pauline... Natalie van ‘geboorte’ en Pauline naar de moeder van pater Damen, naar wie ook het hospitaal is genoemd. Ondertussen vonden nog 2 normale bevallingen en 1 keizer-snede plaats. Vandaag zal een vijfde boreling voor het eerst het daglicht zien in dit hospitaal waar 2 artsen het roer in hand hebben. Tenminste wat de consultaties, operaties, bevallingen en opnames betreft Dr. André, gynaecoloog, en Dr. Marcelo, chirurg (doktors worden hier steeds bij de voornaam genoemd!), zorgen voor een bijzonder goede opvang en begeleiding van de patiënten. Samen met een tof team van verpleegkundigen, dat uiterst geïnteresseerd en leergierig is. De meeste verpleeg-kundigen hebben echter het grootste deel van hun loopbaan in het gezondheidscentrum gewerkt. Daar werken nu de 4 verpleegkundigen die door de staat worden betaald. Het gezondheidscentrum is open van maandag tot vrijdag van 8 tot 17 uur. Ook daar werkt een arts, maar het grootste werk daar is preventief vaccinaties, bloeddruk meten (veel mensen hier hebben een hoge bloeddruk), weeg- en meetcampagnes van de kinderen, preventief gynaecologisch onderzoek van de vrouwen...
Zoals in de maand augustus zal ook op 18 oktober weer een multi-vaccinatiecampagne plaatsvinden. Van maandag tot vrijdag van de week voordien gaat een ploeg met de vaccins, in een isimo-box met koelblokken, naar de buitenwijken en naar de crèche om de nodige vaccins te geven. Alle kinderen tot 6 jaar brengen hun vaccinkaart mee waarop de ontbrekende vaccins kunnen vastgesteld worden. Die worden dan gegeven en ook “het druppeltje” zoals ze dat hier nemen en wat hier al symbool is gewor-den van de vaccinaties. Alle kinderen nemen de vaccin tegen kinderverlamming.
Een bijzonder goed georganiseerde gebeurtenis die in belangrijkheid niet te onderschatten is! Even word er gedacht aan een extra vaccinatiedag tegen mazelen, nadat in Sao Paulo een ware epidemie ontstond en nog heerst. In ons dorp en onze regio bleek het gelukkig niet nodig te zijn.
Ikzelf heb me bij de vorige campagne laten vaccineren tegen TBC. Een ziekte die hier wel heerst en zelfs slachtoffers maakt Met de opgang van Aids in de wereld, in Brazilië en allicht ook hier (er zijn tot nu toe nog ‘maar’ 2 ‘gevallen’ gekend), zal ook TBC toenemen. Tenminste als de persoon (Aids-patiënt) de ziekte tot dan toe overleeft.
Geen paniek in mijn Belgenlandje he ! Het verpleegkundig-team is goed ingelicht en is op de hoogte van de preventie en de ene wijst de andere op het mogelijk gevaar. Zo ook voor hepatitis B.
Tot zover de berichtjes vanuit Bandeira do Sul waar het vrij plots zomer werd en waar het gelukkig re-gelmatig een buitje doet, echter niet genoeg om het stof te dempen.
Graag schrijf ik nog een nawoordje om alle misverstanden te vermijden : ik heb wel degelijk de steun van 35.000 fr. gekregen en dit op 25 maart, waarvoor mijn hartelijkste dank.
Voor het komende jaar (als tenminste mijn visum verlengd wordt, maar ik heb er een goed oog in) zou ik jullie steun willen vragen om moeders-en-kind bij te staan, en dit dan vooral voor de minstbegoeden (voor zwangeren en moeder-en-kindzorg gedurende het eerste jaar na de geboorte van het kind). Alvast hartelijk dank.

Correspondent: Inge Beyers

Bandeira Do Sul - 14 juni 1997

Hartelijk bedankt voor de berichtjes die ik van jullie mocht ontvangen. Op 4 juni mocht ik ook het boek-je ontvangen wat ik al gretig uitgelezen heb. Het doet deugd om de berichtjes uit de andere uithoeken van de wereld te lezen. Allen bekommerd om de bestaande situatie en werkend aan een rechtvaardi-gere toekomst. Collega’s overzee proficiat voor jullie dagelijkse inzet en strijdlust en HOU VOL!
Hier in het “winterende” Bandeira do Sul staat de tijd niet stil. De jaarlijkse koffiepluk begon eind april-begin mei. Veel koffie lijkt er dit jaar echter niet geplukt te kunnen worden. Van de gelegenheid wordt echter toch gretig gebruik gemaakt om een centje bijeen te sparen om een nieuwe matras te kopen, een badkamer te vernieuwen of zelfs te bouwen en eventueel een ijskast te kopen.
Mei was ook de meimaand waarin vele Mariakroningen plaatsvonden. Zo ook door de jeugd. Deze kroning vond plaats na een schitterende actieve en soms ook emotionele bezinningsdag met zo’n goede 200 jongeren (± 13 jaar). Een dag vol dans en muziek, gebed en lof voor God, Jezus en Maria. De hongerigen naar God werden gevoed, zo ook de dorstigen gelaafd.
Op 1 juni vond hier ook een actiedag plaats. De charismatische groep nodigden zo’n 100 behoeftigen uit. Ook dit werd een fijne dag vol lof en zang en bezinning. Vele vrijwilligers zetten zich in : er was ge-legenheid tot haar laten knippen, nagels laten knippen, bloeddruk laten meten, douchen. Gratis mid-dagmaal, bedding van tandenborstel, -pasta en zeep en kleding (geschonken door pater Damen !). Maar het allerbelangrijkste van dit samenzijn was naar hun zeggen het als evenwaardige medeparo-chianen beschouwd en behandeld te worden. In deze barre winterperiode -het vroor al enkele nachten lichtjes en verwarming tref je hier bijna nergens aan- gaf pater Damen me dekens en kleding ter be-schikking om aan de allerarmsten, die zelfs geen cent over hebben na het aankopen van voedsel, te bedelen. Iedereen heeft trouwens recht op een menswaardig bestaan, niet ???
In die sfeer ook wordt er getimmerd aan bet oprichten van een pastoral da criansa (pastoraal voor het kind) Dit ontstond in Brazilië omwille van de nationale conferentie van Bisschoppen. De werking ervan werd zelfs al geprojecteerd in het buitenland. In dit dorp, Bandeira do Sul, wordt er slechts recent aan het opstarten ervan gewerkt. Een coördinerende groep van zo’n 5 a 6 leden bestudeert de werking en handleiding om nadien met voile overtuiging en overgave aan de slag te gaan. Hoofddoel “opdat alle kinderen een volwaardig leven mogen hebben.” Er zal gewerkt worden met ‘leiders’, verantwoordelijken per wijk of per ± 10 a 20 families. Opdat bet hoofddoel verwezenlijkt zal worden, worden vol-gende doelen vooropgesteld:
-zorg aan zwangere, opdat ze zich goed voelt en het leven geeft aan een gezond kind en dat dit met liefde omringd wordt.
-aansporen tot borstvoeding; bron van gezondheid en vreugde.
-wegen en begeleiden van onderontwikkelde kinderen.
-vaccinaties optimaal laten gebeuren.
-levens redden met oraal dehydratatie -sero (ORS) in geval van diarree en braken.
Dit zal een betere structuur brengen in de voorlopig nog onsamenhangende hulp aan de kinderen.
Ik verkeer gelukkig in uitstekende gezondheid om het vele werk hier aan te pakken en vol te houden.
Met veel werkplezier en vreugde groet ik jullie.
P.S. Bedankt voor jullie prachtige verjaardagskaart. Dat was een schitterende, aangename verrassing!

Correspondent: Inge Beyers

Bandeira Do Sul - 24 november 1996

In de hoop dat dit briefje jullie voor 5 december bereikt, schrijf ik jullie op zondagavond. Nu 20 uur, in België 23 uur, wat waarschijnlijk het einde betekent van een vermoeiend, maar allicht geslaagd solida-riteitsmaal.
Nu ik het zo langs de andere kant mag bekijken, besef ik nog des te meer wat de hulp, hetzij financi-eel maar ook moreel, betekent voor behoeftigen.
Een droom begint werkelijkheid te worden.
Ik bevind me sinds woensdag in Bandeira do Sul Dankzij het feit dat ik hier alles samen al 3 maanden verbleef en de taal en de bevolking al wat kende, verliep de aanpassing vlot. Ik kan wel zeggen dat ik me vanaf het eerste moment ‘thuis’ voelde. Daar zorgen uiteraard de vriendelijkheid, curiositeit en gastvrijheid van dit Braziliaanse volk ook voor. Maandag 25 november begin ik in het hospitaal te wer-ken voorlopig enkel consultaties (door een arts) en EHBO. De opnames, bevallingen, operaties zullen nu niet meer lang uitblijven, maar konden wegens politieke problemen nog niet beginnen. Ik wil zo snel mogelijk beginnen, alleen zo kan ik de taal van het volk verstaan en begrijpen, alléén zo kan ik hun problemen en moeilijkheden ontdekken, begrijpen en mee aanpakken.
Heel even vroeg ik me het volgende af : een ‘krottenwijk’ in de eerste wereld noemen ze 4de wereld ! Zullen ze een favela (‘krottenwijk’) in de derde wereld dan 6° wereld noemen?
Jezus, Maria, Jozef (velen zijn hier katholiek), wat een contrasten een minimum aan rijken, weinig in de middenklasse, enorm veel armen, waar op zijn beurt nog een enorm verschil in is (vandaar de 6° wereld?).
Nee, dit hoeft geen triest verhaal te worden. Hoe zou dat ooit kunnen temidden van een zingend, dan-send, luidkeels roepend, altijd gastvrij volk in Bandeira do Sul.
Veel lieve groeten en een stevige omhelzing! Ik ga nog even op ‘ontdekkingsreis een wandelingetje door bet dorp.
P.S. Denken jullie aan bet volgende: “Wie schrijft, die blijft, op de hoogte van mijn rijst bereiden, en kindjes bevrijden.

Correspondente : Inge Beyers

Bandeira Do Sul - juli 1996

Heel graag wil ik jullie via dit berichtje een stukje laten meegenieten van mijn ervaringen in Brazilië. Op 11 april vertrok ik met enige vertraging richting Brazilië waar ik zeer warm (letterlijk en figuurlijk) onthaald werd.
Mijn eerste indruk?
Ik verblijf in het zoete (massa’s suiker), warme (mensen), regenachtige zwarte weduwe bezittende (HELPl), hojé-zeggende, rijst en bruine bonen etende, bergachtige, prachtig van natuur zijnde, corrup-te koffieland Brazilië. En daar is al veel mee gezegd!
Waar ik mijn tijd zoal mee doorbracht?
Mijn hoofddoel was contact met de bevolking, zodat ik hun cultuur beter kon teren kennen en begrij-pen. Maar daarvoor moet je de taal kennen. Een enorm groot voordeel hierbij was dat ik bij gezinnen kon logeren. De eerste 3 weken verbleef ik in een eerste gezin, waar ik het echte bruisende Brazili-aanse, maar lang niet gemakkelijke leven ontdekte, ervaarde en meemaakte. Die eerste weken hielp ik dagelijks in het gezondheidscentrum en studeerde Portugees (zelfstudie, en al doende teert men). Ongeveer 10 dagen verbleef ik in een tweede gezin op ± 50 km van Bandeira do Sul. Die periode kon het hospitaalteven me boeien. De laatste 10 dagen van mijn verblijf bracht ik weer in een totaal ander gezin door met zijn eigen traditionele gewoontes. En ook toen maakte ik me nuttig in het gezond-heidscentrum.
Ik heb zeker niet stil gezeten. Het dorpsleven interesseerde en boeide me uitermate. Ik had contact met vele ‘groepen’ van de bevolking.
Ongelooflijk veel spontane reacties van kinderen en jongeren. Vooral zij geven je in je zwakkere mo-menten enorm veel steun en het nodige duwtje in de rug om verder te gaan met je werk, je ideeën...
Ook zij zijn vaak enorm enthousiast, zo zijn er al meer dan 40 misdienaars en elke dag komen nieu-wen zich aanbieden. Maar wegens praktische redenen kunnen ze niet altijd meehelpen (vanaf 10 jaar).
Ik woonde ook enkele catechesebijeenkomsten bij (aan catechisten mankeert het er niet). Tijdens zo’n bijeenkomst van de ‘volhardingscursus’ werd me de vraag gesteld of er in België groepen gediscrimineerd worden (dat was het onderwerp dit jaar van het Braziliaanse Broederlijk Delen). Ja, vooral kleur-lingen, immigranten... Nadien kwam er ocharme eentje vragen of ik wel van kleurlingen hield. Tuurlijk, ik zal me in het vervolg duidelijker moeten uitdrukken.
Ander contact had ik met de jeugd. Velen werken er 8 uur overdag om ‘s avonds te kunnen/mogen studeren (5 dagen/week). Wat een opoffering en MOED l Bewonderenswaardig! Ik ging met hen naar school, ging uit, vierde mee in de jeugdgroep...
Contact met de werkende bevolking : nu vooral de seizoenarbeid, gezien de koffiepluk van mei tot september. Hard werk voor een bijzonder klein loon. Een vrouw vertelde me op een regenachtige och-tend dat ze langs één kant blij was dat ze niet kon/mocht gaan werken wegens de regen omdat haar pijnlijke handen, vol kloofjes, dan een dag konden bekomen, maar dat betekende natuurlijk een dag zonder verdienste.
Ik zou nog uren kunnen doorgaan, maar dat is misschien (hopelijk) voor later.
Heel veel Iiefs.
P.S. Bedankt voor het boekje en de post. Eender welk berichtje uit België is bijzonder!

Correspondente : Inge Beyers

Bandeira Do Sul - 28 januari 1996

Hartelijk dank voor een berichtje uit het Belgenlandje, dat ik op 24 januari mocht ontvangen. Waar de brief overal gezeten heeft weet ik niet, maar hij is maar liefst 40 dagen onderweg geweest... Ik heb hem met veel plezier gelezen! Uiteraard ben ik heel blij met het goedkeuren en steunen van mijn pro-ject hier met de zwangeren. DANK
Graag wil ik jullie dus wat meedelen over mijn beginperiode in Brazilië, meer bepaald in Bandeira do Sul. De grootste aanpassing had ik in het begin van (april-mei) 1996 al gehad toen ik hier was met het doel de taal en de bevolking te leren kennen. Dat maakte dat ik enkele dagen na mijn aankomst al in het hospitaal kon beginnen werken. Tot nu toe heeft het de functie van gezondheidscentrum. Dit houdt in consultaties, EHBO, en bijkomende behandelingen : infusen, wondverzorging, aerosol (inhalatie). Het hospitaal (opnames en bevallingenoperaties) zal beetje bij beetje van start gaan.
Want hier geldt allicht: HAAST en SPOED IS ZELDEN GOED. Daarom doen we het dus weloverwo-gen!!
Ik werk een dag wel en een dag niet in het ziekenhuis. De dag dat ik er werk van 7 tot 19 uur. Vaak worden die dagen echter langer, zeker nu er ook ‘s nachts een dokter ‘van wacht’ is. Dat brengt ook ‘s avonds en ‘s nachts het nodige werk met zich mee, wat soms teveel is voor de nachtverpleger alleen. Het team waarin ik werk is enorm geïnteresseerd en hardwerkend. Dat doet deugd en het team be-looft dan ook veel met hen te kunnen bereiken
De dag dat ik niet in het ziekenhuis werk, lijkt me echter nog meer werk te geven. Ik trek het dorp in (vooral bergop, want bet dorp ligt in een dal !) om er het volk en de Braziliaanse leefwijze te ontdek-ken, om er de noden waar te nemen, te aanhoren. En uiteraard, waar ik kan (vooral op gezondheids-vlak) tegemoet te komen aan de noden. Daarvoor, maak ik vooral gebruik van de reeds bestaande helpende instanties in dit dorp zelf. Ondertussen wordt ook aan een preventief en begeleidend werk geknutseld.
Met enkele supergemotiveerde mensen zal er een begeleiding en vereniging van zwangeren, diabete-spatiënten, hypertensiepatiënten van start gaan. Daarnaast wordt er gewerkt aan de bijstand van on-dervoede kinderen en bijeenkomsten over basishygiëne.
Het feit dat bet bezige bijtje (Beyerske) zo’n goed gevulde dagen heeft, maakt dat ik op korte tijd de taal al vlot spreek, me al tot half Braziliaanse omgevormd heb (helemaal zal ik nooit worden, daar zijn de Brazilianen te eigenaardig en ‘gek’ voor). Toch sta ik elke dag opnieuw voor verrassingen, trek ik mijn ogen nog verder open. Nooit had ik me kunnen inbeelden dat Brázilianen zo verschillend zijn en denken. Tegelijk moeilijk, maar boeiend !
Wat me hier verder psychisch enorm bezighoudt is DE JEUGD ! Hier in Bandeira do Sul wonen een massa kinderen en jongeren. Een deel! van die groep ziet de toekomst hier zwart in. Ze zoeken een uitweg in drank, drugs en zelfmoord. Daarnaast zijn er een aantal die naar de VS. trekken. De drank blijft vaak en vernietigt vaak hun eigen en het familiale leven...

“Als ik in de woestijn zit heb ik kans op overleven zolang ik blijf geloven in de oase”. (Phil Bosmans).
Blijven geloven dus!
Veel liefs.

Correspondente : Inge Beyers

Kalmthout 24 november 1996

Kort na het solidariteitsmaal in Achterbroek vertrok Inge naar Brazilië. Zij gaat werken als vroedvrouw en begeleidster van zwangere vrouwen in Bandeira do Sul.
Inge was voor “De Brug” jarenlang een werkpaard. Als projectaanschrijfster en hulp tijdens de talrijke activiteiten werd zij steeds gewaardeerd.
Dat zij ooit als ontwikkelingshelpster zou vertrekken lag een beetje in de lijn. Haar grote voorbeeld was haar oom, pater Jos Beyers. Als klein meisje heeft zij steeds met grote bewondering naar hem opgekeken. Neem daarbij haar inzet in “De Brug”, de Wereldwinkel en haar engagement in de paro-chie, dan werd haar weg reeds heel vroeg uitgestippeld.
Het solidariteitsmaal in Achterbroek (twee dagen vóór haar vertrek) was voor haar een afscheid van zeer vele vrienden en bekenden. Wij merkten dat dit afscheid soms wel wat zwaar woog. Toch zijn wij ervan overtuigd dat zij in Brazilië enorm veel werk ten dienste van de medemens zal verrichten.
Inge, gans de brugfamilie staat achter je. We wensen je heel veel succes ! Wij blijven in contact en zien reeds uit naar een gezellige babbel binnen twee jaar!

Correspondente : Inge Beyers