Jef Vercraeye


Adres

Medellin - Colombia
Adres: VERCRAEYE Jef, Barrio Manrique, Calle 78 nro 43/57, MEDELLIN, Colombia

Leven en werk

Jef Vercraeye, zevende van veertien, geboren te Essen-Kalmthoutsehoek op 28 juli 1931.
Deed de lagere school bij zijnen “pa”, wat geen lachedingske was, daarna naar het St. Jozefcollege te Turnhout en trad in bij de Paters Picpussen te Tremelo (congregatie van de Heilige Harten). Hij werd priester gewijd in december 1956. Was leraar aan het Damiaancollege te Aarschot waar hij les gaf in het Frans en zeer bedreven werd in de autotechniek.
Hij vertrok naar Zuid-Amerika op 5 mei 1962. Verbleef tot 1963 in Bogota, een parochie in de modder van een volkswijk.. Hier woonde hij samen met twee medebroeders in een koestal. ’s Avonds leerden ze Spaans en repeteerden ze een geschreven preek voor de zondag.
Hij wordt dan pastoor in Medellin, waar hij de parochie “El Santo Sepulcho” (“Het Heilig graf” op de helling van de Andes) oprichtte. De daaropvolgende twintig jaar heeft hij, met de hulp van zijn vrienden in het verre thuisland, kerk, scholen, dispensarium, parochiezaal, kortom, een volwaardige parochie uit de grond gestampt.
In 1983 keerde hij zwaar ziek terug naar België. Na een jaar durend herstelverlof gaat hij te-rug naar Colombia, dit keer naar de hoofdstad Bogota, waar hij wordt ingezet in een techni-sche school met 2.500 leerlingen. Tijdens deze periode achtervolgt hem de bekommernis om het lot van de vele armen. Hij voelt aan dat hij zich niet langer kan onttrekken aan een dwingende plicht zich meer voor de mensen in te zetten.
Eén van zijn vele initiatieven was de bouw van een tehuis voor berooide, dakloze bejaarden, die op hun beurt, in hun onderkomen asiel en voedsel geven aan verlaten straatkinderen van de stad Medellin. Dit project is helemaal niet commercieel opgevat, zodat, om te functione-ren steeds beroep zal moeten blijven doen op financiële steun van derden.
Na al die jaren van bouwen en organiseren, was hij halverwege de jaren 80 van plan het wat rustiger aan te doen en zijn aandacht te richten op de nieuwe krachten die zich aanmeldden. Het werd zijn doelstelling die jongeren in de geest van de grote pater Damiaan te vormen, zodat zij vooral door handenarbeid konden instaan voor het onderhoud van anderen en van zichzelf.
Maar toen de aardverschuiving van September 1987 een volledig dorp bedekte met een dik-ke laag modder, knaagde er iets in hem; en dus ging hij weer op weg... Na enkele weken verdronk het medeleven van de wereld echter in nieuws over ontwapeningen en andere hoogdravende gesprekken. Toen bleef hij ter plaatse, hielp en verzorgde waar mogelijk, poogde door troostende woorden de ergste wonden te helen, maar zorgde vooral dat er huisjes verrezen waar tevoren alleen maar puinhopen waren.

Brieven

Colombia - 12 december 2009

Dank voor het opzenden van de "De Brug". Het lezen van de vele verhalen roept me herinneringen op van missionarissen en ontwikkelingshelpers die nu ook "outsiders" zijn,, maar dat er ook steeds nieuwe krachten.zijn, die overal ter wereld daadwerkelijk bezorgd zijn, in de geest van de grote Damiaan, om heel wat mensen een meer waardig bestaan te verzekeren.
Hier in Manrique Medell!n worden we oud met onze bejaarden. Drie jaar geleden, in december, vierde ik mijn gouden jubileum samen met de menen van de wijk als in een grote familie: de derdeleeftijders die hier aan "spinning en gymnastiek doen, de bejaarden van het rusthuis,die we goed in leven houden, want de meesten zijn al boven de 85 jaar, enkele vriendenpriesters van in de jeugdjaren en een 80 families, alleenstaande moeders met kinderen, die elke maand in de rij staan voor een voedselpakket. Ook de financiële crisis is hier te zien, maar misschien nog meer dan dat is het een menselijke crisis: ongelofelijke tegenstelling tussen ellende en welvaart, met als gevolg geweldpleging, drughandel en dood. Dit jaar nog, tot 6 december, telt men hier 14.715 moorden, een 3 miljoen mensen zijn op de vlucht van de buiten naar de stad omwille van geweld, een 4 miljoen hectaren grond zijn als een niemandsland en terwijl het wettig vastgesteld loon van een arbeider een 177 Euro is per maand (496.000 pesos) is dat van een congressist, die komt parlementeren, als hij goesting heeft, een 700.000 pesos per dag (250 Euro) bedraagt. Reden genoeg dat er geweld is, guerrilla met als tegenhangers paramilitairen. Dat is het land dat er prat op gaat de oudste democratie te zijn van Zuid-Amerika.
Bij dit alles trachten we een steentje bij te dragen voor een menselijke samenleving met onze stichting "Hombres-Hermanos", ’t is misschien maar een een druppel op een hete plaat, maar zoals het thuis op de schouw stond: "Wie doet wat hij kan, is een eerlijk en ook een heerlijk man".
Ik wens jullie en ook jullie families en alle vrienden van "De Brug" nog een feestelijke Kerstmis en een voorspoedig 2010.

Correspondente: Agnes Van Laer

Colombia - 15 december 2007

Dank voor de toegezonden formulieren. Ze werden me overhandigd pas de 9de oktober (beter laat dan nooit). Het basisproject (nr 5) "Onderhoud bejaarden" is de voornaamste en grote uitgave, daarom bijvoeging van jan. 2007 tot september - warm waterdouches (slechts 2) en hellend vlak zijn
voltooid.
Voor 2008 wil ik geen aanvraag doen. Ik vind dat het nieuwe bestuur (sinds 3,5 jaar) een inspanning moet doen en zelf fondsen moet zoeken hier ten lande.
Wel wil ik u en het Bestuur van De Brug, de vele medewerkers echt bedanken voor de jarenlange steun, sympathie en ook het vertrouwen dat ik heb mogen genieten. Maar de tijd is er om het uit handen te geven, dit met de hoop dat "Hombres Hermanos" mensen broeders steeds een tastbaar teken blijft van Gods doening in deze wereld.
Met nog lieve groeten aan u allen.

Nvdr:
De projecten die door Jef Vercraeye in Colombia heeft opgezet hebben wij, vanaf de oprichting van ‘De Brug’ volop gesteund. Wij kennen Jef als een dynamisch man en hebben grote bewondering voor al hetgeen hij voor de minstbedeelden heeft gedaan en hopen dat wij het contact met hem kunnen blijven houden.
Jef, je bent altijd welkom wanneer je nog eens in ’t land bent.
Het ga je goed.

Colombia - 10 maart 2007

Wel een tijdje geleden dat er nog communicatie is geweest.
Eerst en vooral dank voor de blijvende steun die ons deze dagen is aangekomen.
Zorg voor daklozen is onze eerste zorg, tot wanneer zij het opgeven, zoals deze morgen Emilio ons heeft verlaten. We hadden dien dagen geleden nog zijn 90ste verjaardag gevierd, maar ons blijft de voldoening hem de laatste jaren een rustiger bestaan te hebben gegeven. Zoals bij de ingang van het bejaardentehuis de evangelietekst staat :"Een is uw Meester en allen zijt ge broeders" trachten we dit waar te maken in concrete diensten als bejaardenopvang, ontmoetingsmogelijkheden voor de wijkmensen, lichaamsoefeningen voor de derde leeftijd, handwerkjes, recreatienamiddagen. Ook staat nog op touw : een open eetzaal, waarvan de bouw, een zaal van 20 meter op 6 meter bijna af is.
Op 14 maart hebben we de algemene vergadering voor de kiezing van een nieuw bestuur. Tot nu toe, sinds maart 2005, is de verantwoordelijke en projectleider Sergio Sandoval, een oud politie-inspecteur. Het valt te zien of hij met het actuele bestuur zal herkozen worden. Het is nog af te wachten.
Hierbij volgt een schrijven van Sergio, die in het kort jullie allen bedankt. Voor hem en de Colombianen is het wel moeilijk zich te realiseren en aan te voelen wat er achter de schermen en bij de achterban allemaal gebeurt en gepresteerd wordt door zovele onbekenden.
Colombia scoort slecht de laatste tijd (...?) op internationaal vlak. Corruptieschandalen, alliantie met illegale gewapende groepen, drughandel, arrestatie van prominente staatsfiguren zijn schering en inslag. Misschien wel een duiding dat president Uribe het ernstig neemt, terwijl vroeger alles schoon werd toegedekt. Dit is misschien ook wel onder de buitenlandse druk, vooral dan de uitgesproken zorg voor mensenrechten van de democraten in USA, alhoewel Bush nu zondag met zijn bezoek de zaak wel een beetje tracht te vergoelijken. Al voor zijn komst zijn er al geweldige protesten geweest en het zal de dag zelf niet beter zijn.
Ook nog dank aan Gerarda voor het toezenden van "De Brug". Bewondering en waardering voor zoveel moedige en creatieve inzet. Dit is werkelijk evangeliseren : blijde boodschap voor velen.
Met nog hartelijke groeten.

Correspondente : Agnes Van Laer

Medellin - 7 juni 2006

Een antwoordje op uw mail van 30 mei hier gisteren overhandigd (het apparaat was zogezegd volzet). Daarmee ook geen melding in mijn vorig gefaxte brief (met mail kan ik geen weg, daarom leve de fax!). Het beeld dat ze in het buitenland ophangen is wel wat vertekend, het gewone dagelijks leven en gedoe haalt geen krantenkoppen. Zowat samengevat: met president Uribe, afgeschilderd door de oppositie als fascist enz. komt het ware gelaat van Colombia naar boven: corruptie ‘total’, vriendjespolitiek, democratische onrijpheid met alle gevolgen van dien voor ‘wie geen geld heeft ’. Hij tracht daar eerlijk iets aan te doen, Colombia is afh ankelijk van de U.S.A., de economie is de macht.
De verkiezingsuitslag van 18 mei ll. geeft een beeld: 12 % voor de liberale partij, 23 % voor een linkse kandidaat: Carlos Gaviria, 64 % voor Alvaro Uribe (die ook liberaal is, maar ‘rechts’. Denk niet dat ik voor hem gestemd heb, wel voor Carlos Gaviria. Een doorsnee rijke verdient hier 58 keer het loon van een gewone werkmens (volgens de krant hier). Mijn bedoeling van in het begin was, wat ge schrijft : gist in de deeg en mosterdzaadje, als teken dat het ook anders kan en gaat: als mensen-broeders.
In verband met het ‘vervelende’ (het is niet daarom dat ik voorlopig niet afkom.
Mij lijkt het meest reële het gewoon te houden, als project, bij de zorg voor de bejaarden. Sinds de institutionalisering (wat een woord) nieuwe junta enz. zijn de uitgaven enorm gestegen, omwillen van professionele diensten (gerontologie, nachtverpleegsters, enz.).
Groetjes aan allen.

Correspondent: Agnes Van Laer

Medellin - 3 juni 2006

Dank voor het toezenden van ‘De Brug’. Bij het lezen van de artikels stel ik vast dat overal dezelfde problemen en situaties zich voordoen: armoede met gevolgen van achterstand, onbegrip, slachtoff ers van machtsmisbruik en corruptie.
Er is blijkbaar nog een lange weg af te leggen tot het waar wordt dat alle mensen broeders zijn... Of zal het misschien nooit zo zijn en alleen maar of liever een uitdaging, een ‘in vraag stellen’ van, ‘wie ben je? Wie ben ik?’ Een eeuwenlange herhaling van de mens op weg, in de parabel van de samaritaan, die eindigt met de aanbeveling: ‘ga en doe ook zo?!
Ook dank voor de bijdrage van oktober 05 voor het onderhoud van 20 bejaarden en zijdelings het uitdelen van 80 voedselpakketten aan alleenstaande moeders met kinderen. Het nieuwe bestuur is ondertussen bezig met papieren invullen voor de bouwvergunning. Het zal er wel eens van komen (het
gaat om de zaal, als open ruimte voor een dagelijkse maaltijd), iets in de aard van de Poverello’s of Egidius-activiteiten.
Met nog hartelijke groeten.

Correspondent: Agnes Van Laer

Medellin - 9 december 2005

Dank voor je brief van 19 november die ons Mien me opstuurde per fax, want hier was niets aangekomen. Ik weet dat jullie in het reine moeten staan met de "staat" (hier is het ook zo en hoe langer hoe meer) en verre van mij om het moeilijk te maken. Om het zomaar te zeggen : ik zit er zoals jullie ook mee verveeld.
Het project 2005 is tot nu toe een "veremos" (klassieke Colombiaanse uitdrukking die zoveel betekent als "het zal er wel eens van komen"). De grondreden is dat er bij het begin van het jaar een nieuw bestuur is gekozen (president, schatbewaarder, secretaris, enz..), gelegitimeerd door een officiële instantie. Ik sta daar helemaal buiten, ik ben zowat de "éminence gris".
Het project dat we voorstelden voor 2005 was van het vorige bestuur, ik was de schatbewaarder, waar ik uiteindelijk alles besliste, met instemming van wie als president fungeerde (Alicia Gaviria). Omwille van de interne spanningen tussen de aangesloten leden en het oude bestuur zagen we in de algemene vergadering van maart de noodzaak in een nieuw bestuur te kiezen. Daarmee kwam het project op los zand, met de vraag : wat denkt het nieuwe bestuur daarvan.
Volgens de brief van 19 februari en het opgestuurde ontvangstbewijs heb ik het geld overgemaakt aan het kindertehuis "Amigos de la alegria", een tehuis met 63 inwonende weeskinderen. Ik steun dat kindertehuis al jaren en ik ben er actief mee betrokken (zie brief van 4 januari).
Om in zekere zin tegemoet te komen aan wat het project 2005 is, maar dan als wijziging met min of meer dezelfde doelstelling, ben ik onafhankelijk van het bestuur, in december 2004 begonnen met 40 voedselpakketten voor alleenstaande moeders uit te delen. Zo bereiken we een 120-tal kinderen. Dit in samenwerking met de president van het vorige bestuur (brief van 4 januari).
Ik denkt dat dit alles bijeen nogal verward voorkomt, uiteindelijk bezielt het mij te helpen waar er nood is en dat is soms moeilijk in te passen in de officiële regels. Het nieuwe bestuur, met als president Sergio Sandoval, gaat akkoord met het project 2005 en na maandenlang discuteren van hoe en wanneer hebben ze een architect aangezocht voor de plannen van de eetzaal en wachten we nu, al twee maanden, op de bouwvergunning.
Alles bijeen wordt het voor mij moeilijk een project in te dienen en daarna te wachten op de uitvoering die afhangt van de "goodwill" van het bestuur dat uiteindelijk geen verantwoordelijkheid aanvoelt ten opzichte van de gever (De Brug). Daarom heb ik liever het ingediende project 2006 te schrappen en zo mogelijk... te zien als bijdrage voor de onderhoudskosten van het bejaardentehuis in afwachting dat het project 2005 vorm krijgt.
In alle geval mijn dank voor al de hulp en het begrip dat ik jarenlang heb mogen ondervinden van "de Brug".

Correspondent: Agnes Van Laer

Medellin - 11 juni 2005

Bedankt voor uw faxke. Ik zie dat hij langs de familie Cassimon-Goffin komt, dus langs dezelfde weg terug.
Wat ge zegt van De Brug is helemaal geen stoef. Al vele jaren dat ze met goede en herhaalde moed zich inzetten voor projecten over heel de wereld. De Noorderkempen verdient een applaus en zoals je zegt met al dat kopbrekens om in orde te zijn met normen en wetten. Hier is het ook niet anders.
Wat de paus aangaat ik hou me bij de Jezus van het evangelie, de mens met de hoofdletter, die het deed gewoon als mens. De parabel van de barmhartige Samaritaan is genoeg, is voldoende : "Ga en doe ook zo" en ge hoort bij het Rijk.
Bij jullie warme dagen, hier eerder koud, maar alle weer is goed.
Vele groetjes aan de bekenden.

Correspondent: Agnes Van Laer

Medellin - 4 januari 2005

Einde van het jaar en een nieuw begin is terugkijken en een vooruitzien. Dank aan De Brug, de vele vrienden, voor wat we hebben kunnen doen en ook dank voor het vertrouwen dat z allen hebben in ons werk. Ook het lezen van de brieven in De Brug is telkens een opkikker.
Elke week schrijf ik hier op een bord een kleine tekst van bezinning. Nu met Kerstmis en einde van het jaar was dat "uitEINDElijk het eindpunt van wat we doen en zijn is Gods glorie". Is dat misschien nog een naklank van de jaren bij de Jezuïeten in Turnhout ? ... Ad mayorem Dei gloriam". In alle geval : het is op en top evangelie.
Goed, verleden jaar hebben we dezelfde zorg en tijd(-geld) kunnen besteden aan 23 bejaarden, veel zorg gaat er naar de zieken, maar de meesten zitten in de 80 en overschrijden de gemiddelde leeftijd in Europa volgens de plaatselijke krant van Medellin. Nu met Kerstmis hadden ze de gelegenheid "op vakantie" te gaan bij familie of bekenden, maar van de 23 zijn er nauwelijks 4 die er op ingingen. Wel een teken dat ze zich hier thuis voelen.
Ook in het kindertehuis in het dorp Caldas, dat we voor de helft steunen, gaat het prima : 60 weeskinderen. Buiten de klasuren doen ze aan sport, vooral "sjotten" en allerhande bedrijvigheden : metaalbewerken, timmeren en tuinarbeid. Het tehuis ligt aan de uitgang van de vallei van Medellin naar de bergen toe. Daarmee is het daar frisser en regent het er meer, in de volksmond heet het er de 'kapotte hemel', een klimaat waar je moet oppassen voor longaandoeningen. Zo is er een vier jaar geleden de stichter Ricardo, een goede vriend die opbelde telkens hij in nood zat, aan een zware bronchitis overleden op 44-jarige leeftijd.
We waren van plan dit jaar het bejaardentehuis uit te breiden met de bouw van een 15-tal individuele kamertjes, maar goed gezien vinden we dat er meer dringende noden zijn in de wijk. Daarom opteren we voor een directe hulp met voedselpakketten aan alleenstaande moeders. We zijn begonnen met 40 families, die aan huis bezocht worden (huisvesting, aantal kinderen enz...) en die elke 14 dagen hier komen aanschuiven. Het kan wat de schijn hebben van liefdadigheid en het is misschien ook bewust een manier om te ontsnappen aan de steeds toenemende greep van de officiële instanties, maar uiteindelijk moet ge aan de stadsautoriteiten geen toelating vragen om aan een hongerige een stuk brood te geven.
Beste vrienden, dankzij de fax aan de familie Roosens is het nog tijd voor wensen van voorspoed en zegen in 2005.
Mijn koffie is ondertussen koud. Het is 2 uur in de namiddag en buiten is er een brandende zon.

Correspondent: Agnes Van Laer

Medellin - 24 april 2004

Dank voor de toegezegde steun, die gisteren goed is aangekomen. Het is als manna in de woestijn.
Tegen het einde van het jaar hopen we weer een kinderrestaurant te openen, daarvoor zijn we nu een bijkeuken aan het bouwen.
de bejaarden stellen het goed, alhoewel we hier ook met aprilse grillen zitten : van regen naar zonneschijn, met forse temperatuurschommelingen.
Seffens om vier uur hebben we de maandelijkse "bingo", een gewoonte van al een 15 jaar terug. Het brengt wel niet veel op, ongeveer een 200 euro, maar daarmee blijven we in voeling met de wijk.
Verder nog mijn beste wensen voor je aller welzijn.

Correspondent: Agnes Van Laer

Medellin - 3 februari 2004

Dank voor je brief langs de fax.
Is het bij jullie koud en nattig, hier genieten we van de volle zon. Januari en februari zijn de warmste maanden van het jaar.
Hier bij ons gaat alles rustig door, oudjes die ge ouder ziet worden. De avond van Kerstmis is Libardo, van 93 jaar, gestorven : dat maakt, een beetje cru gezegd, deel uit van ons werk.
Het geld is goed op te sturen langs de bank, dit jaar hebben ze de belasting op de buitenlandse giften (van 3 %) afgeschaft. Dus op "Bancolombia nr. 604-005558-85 Corporation Hombres-Hermanos, Medellin.
Speciale projecten hebben we niet, het onderhoud van het bejaardentehuis en zijn inwoners is het dagelijks project, en zijdelings een handje toesteken aan kindertehuizen.
Nog veel groeten aan heel de familie.

Correspondent: Agnes Van Laer

Medellin - 25 november 2002

Vandaag is de Brug aangekomen en dan valt alle andere werk stil om de brieven te lezen over zoveel projecten, gesteund door de Brug, een brug vanuit Kalmthout naar heel de wereld toe. Opvallend is dat overal dezelfde nood is: mensen die niet aan hun rechten komen, gebrek aan voedsel, tekort aan onderwijs, gezonde woning en verstoken van de meest gewone middelen om vooruit te komen. Bijzonder mooi vind ik de tekst van Roger Goffin, het spreekt van een gegeven zijn over de dood heen, een waardig testament van een geleefd bestaan in dienst van de andere.
Na drie maanden vakantie in België valt het me weer opnieuw op, als ware het de eerste keer dat ik mensen zie slapen niet in een bed, maar gewoon op straat. Kinderen aan de verkeerslichten die zich haasten om ruiten te kuisen voor het geld dat je toevallig op zak hebt en anderen, volwassenen, die ge zoudt denken beter op het veld of in een fabriek te werken, per stuk sigaretten of karamellen verkopen: een werk, een leven zonder toekomst. Dan voelt ge dat er twee werelden zijn: die hebben en die niet hebben.
Vanuit die werkelijkheid begrijpt ge de radicale uitspraak, even radicaal als de werkelijkheid zelf, van het evangelie te kiezen tussen God en de Mamon. Een samenleving waar iedereen aan zijn trekken kan komen, afgezien van bankkaart of rijkdom, waar iedereen meetelt alleen omdat hij mens is. Een nieuw rijk dat we kunnen maken, stuk voor stuk zoals elk mensenwerk, dat nooit af is omdat het voltooid wordt in Gods’ rijk: ‘Komt gezegenden van mijn Vader, kom binnen in het Rijk, want ik had honger en gij hebt mij eten gegeven, dorstig en zoek... en dankzij jou voel ik me goed’.
Verleden week is een van onze oudjes gestorven, 83 jaar, Abelardo, de tweede dit jaar, na Rosa die er 92 was. Na het heengaan van een oudje komt er een stilte, het kamertje wordt ontruimd en er is weer plaats voor iemand anders, een nieuw gezicht, een andere historie, maar dezelfde nood.
Met de kinderen gaat het goed, ze weten meer af van computers dan ikzelf, maar wat ze het liefst doen is lassen en allerhande figuurtjes maken in het werkhuis. Dankzij de hulp van een bevriend echtpaar uit Nederland hebben we een wasmachine kunnen kopen en voor komend jaar denken we er aan nog wat bij te bouwen, met onder meer een slaapzaal voor de grotere kinderen, dit in plaats van naar een nieuw huis te zoeken.
En ondertussen nadert Kerstmis. Voor de commercie is het weer de gelegenheid de laatste snufjes uit te stallen van elektronische speelgoed en barbies.
Wij houden het bij het eeuwenoude verhaal van een God die mens wordt in een stal, een verhaal dat hier nog actueel is, in zijn radicale werkelijkheid, maar ook in zijn toezegging van vrede, van vrede aan de mensen van goede wil. Ik wens jullie nog veel succes met het solidariteitsmaal eind november.

Correspondent: Agnes Van Laer

Medellin - 7 juni 2002

Eindelijk, na een jaar, is de Brug aangekomen en in een nieuwe presentatie, tenminste wat de kleur betreft, een brug moet nu en dan geschilderd worden. Ook mijn gelukwensen voor het nieuwe bestuur en waardering voor ‘oude’ bestuur met Jos Bierkens aan de kop, die wel een goed sabbatjaar verdient.
Hier gaat het leven verder tussen het gewoon dagelijks doen: dat betekent oudjes nog wat jaren in goed leven houden en een groep verlaten kinderen een zo mogelijke toekomst bereiden. Dit alles in een context van geweld, moord en bomaanslagen. De krant vandaag, 7 juni, schrijft van een 35.000 gewelddadige doden in 2001, 45 bruggen vernietigd (geen allusie op de GOUDEN BRUG hoor!), 1.500.000 vluchtelingen, een 70 % van ontvoerden op wereldschaal (secuestros) enz. Ik zou heel de krant kunnen opsturen, maar dit is al genoeg om een idee te hebben van de oorzaken en gevolgen als gescheiden families, ondervoede en verlaten kinderen, werkloosheid, drugshandel en arme boeren die om te overleven een perceeltje coca of amapola kweken, met een goed afzetgebied als de guerrilla en de paramilitairen. Maar we doen voort met het enthousiasme van 40 jaar geleden, toen we dachten:’Het komt er op aan te doen, iets te doen’ en dankzij jullie bijdrage en steun van velen is het gegaan en gaat het, Ze zeggen: ‘Het is maar een druppel op een hete plaat’, maar het gaat er niet om de hele plaat af te koelen, maar één, al is het maar één mens in nood te helpen, een menswaardig bestaan te geven zoals ik het heb en gij en anderen.Dat is zowat de inspiratie en het gevoelen dat opkomt als ik de Brug vastpak en nu dankzij de bereidwilligheid van de familie Roosens-Poelemans kan doorfaxen;Met nog hartelijke groeten aan allen.

Correspondent: Agnes Van Laer

Medellin - 23 februari 2002

Werkelijk lang geleden dat er nog wat nieuws heen en weer gegaan is. Ik hoop dat ge het goed stelt.
Ik schrijf u dit om de Brug te danken voor de jaarlijkse bijdrage die we altijd goed kunnen gebruiken, in het bijzonder we nu ook bezig zijn met kinderen. We hebben er een 50-tal en denken dat het voldoende is in aantal om ze beter in een persoonlijke relatie te kunnen benaderen. Gelukkig kunnen we hier rekenen op de hulp, de inzet van goede helpers, die met hart en ziel zich inzetten voor hen. Ook met de bejaarden gaat het goed, goed in die zin dat ze in leven blijven niettegenstaande kwalen van de ouderdom. Bijna de helft van de 35 bejaarden zit rond de tachtig jaar.
Van de Brug heb Ik sinds het 25-jarig bestaan geen tijdschriftje meer gehad. Ik wijt het toe aan de slechte postdienst, want ook de folder Hombres-Hermanos komt niet toe. Mijn zus stuurt hem op per fax. Dat doe Ik ook met deze brief, per fax, via mijn zus. Zij zal die wel doorsturen.
Nog veel vriendelijke groeten aan jou en de hele familie.

Correspondent: Agnes Van Laer

Medellin - 1 februari 2001

Na 25 jaar toont de Brug dat ze stevig gebouwd is, ondersteund door de inzet van een grote groep vrijwilligers. En dat veronderstelt vele uren vergadering, contacten, plannen en uitvoeren en de resultaten zijn meer dan een som geld, het uiteindelijk resultaat is een schooltje in India, een drinkwaterproject in Afrika, een alfabetisatiekern, onderdak voor verlaten bejaarden in Zuid-Amerika, een helpende band en een liefhebbend hart tussen mensen, slachtoffers van uitbuiting of natuurramp.
‘Heide’ mag fier zijn op zijn naam, het groeit overal waar er dorheid is, magere grond om te overleven, maar het schiet op en bloeit in een kleurige verscheidenheid van mensen die goedheid ervaren in hun leven.
Wat ik vooral waardeer bij jullie is het vertrouwen in ontwikkelingshelpers of missionarissen en ik denk dat wij doen zoals jullie het zouden doen, moest ge hier ter plaatse zijn. Van mijn kant, die de Brug kent van toen ze begon 25 jaar geleden, 25 maal gelukwensen, gelukwensen voor elk jaar dat er bijkomt want elk jaar is een nieuwe bekroning van vernuft, van dienstbaarheid, van radicaal en echt mens zijn.
Sint Jan Guldenmond, bij zijn commentaar op Mateüs 25 (Ik had honger en gij ...) zegt dat het er uiteindelijk op aan komt menselijk te zijn, en daarover zullen geoordeeld worden.
Dus goeie moed aan alle mensen van de Brug, bestuursleden, veldwerkers en sympathisanten.

Correspondent: Agnes Van Laer

Medellin - 13 december 1999

Dank voor je brief van 31 oktober die pas vandaag is aangekomen!!! Het gaat hier werkelijk slecht, het land is een ruïne. Op 10 jaar (89- 99) zijn er een 270.000 mensen vermoord en het geweld neemt nog almaar toe.
Ik hoop dat je mijn brief aangekregen hebt langs mijn zus van de Pinte (die zijn hier 3 weken geweest om de 10 jaren mee te vieren, en content dat ze waren). Ooit komen jullie ook eens af?
Het project van de aids-patiënten is gestart. Ze hebben een eigen huis en de verantwoordelijken (twee vrouwen) zijn enthousiast, maar wij (of de Conferancion Hombres-Hermanos) kunnen ze niet verder steunen, want het leven is de hoogte ingegaan en we moeten eerst onze oudjes verzorgen (eerst oompje en dan oompjes kinderen!).
Ik hoop dat de Brug nog steeds blijft steunen of liever blijft medewerken. Zo is ze present en projecteert ze zich op vele plaatsen in deze wereld.
Hartelijke groeten en nog een vreugde- en vredevol Kerstmis en een gezegend jaar 2000.

Correspondent: Agnes Van Laer

Medellin - 17 april 1999

Dank voor je brief van 2 april, goed geïnspireerd door de Goedeweekviering. Hier is dat werkelijk een heel gebeuren, met kleurrijke processies, levende beelden, lange sermoenen, rijen biechtelingen en conferenties. Zo een beetje gelijk vroeger de missie was, iedereen op de been, kerkbezoeken en het zijn dan ook drie dagen vrijaf van donderdag tot zondag..
Minder aangename processies zijn die groep vluchtelingen die we hier ook zien op TV en meemaken in eigen land, mensen die van de buiten vluchten voor de bedreigingen van de guerrilla, de paramilitairen, de zgz. militairen, enz. Met dat alles is Colombia het gewelddadigste land ter wereld, en nu al vanaf het jaar 49.
Het ergste is dat er geen oplossing in het vooruitzicht is. Maar we doen voort, een eiland misschien in een woelige zee van geweld, afpersing, kidnapping zoals het vliegtuig drie dagen geleden (aan de grond gezet in een wei met 46 passagiers, oude mensen en kinderen, één van drie maanden, en dan de bergen in met de guerrilla).
Het nieuwe project voor de aids-patiënten krijgt stilaan vorm. We hebben een stuk grond kunnen kopen met twee kleine huisjes erop, maar met de aardbeving in Armenia zo’n twee maanden geleden hebben ze wet degelijke schade opgelopen. Dat is te herstellen.Ik hoop natuurlijk te kunnen blijven rekenen op de hulp van de Brug en al zijn medewerkers, want ik zie dat er gewerkt wordt: concert en ontbijt aan bed!!
Voor de rest gaat hier alles zijn gewone gang. Na het morgengeroezemoes valt de dag weer terug in zijn oude plooien van opruimen, vegen, wassen enz... De oudjes hebben er hun bezigheid mee. Wel beginnen er een paar te sukkelen, de meesten zijn boven de 80 en eentje is al een goede maand in het hospitaal. Ze is 83 jaar oud en is twee keer geopereerd, maar ze komt er wel door denk ik.
Nog veel hartelijke groeten aan iedereen.

Correspondent: Agnes Van Laer

Medellin - 22 augustus 1998

Weer een tijdje geleden dat er wat overbrugd werd. Volgens de berichten die de Brug ons regelmatig overseint, wordt er daar met enthousiasme gewerkt. De dorre zandgrond van de Kempen geeft een welige oogst.
Hier doen we ons dagelijks werk. Dat begint normaal met iedereen die we voor de eerste keer tegenkomen, al is het elf uur ‘s morgens: “Qué tal?“-“Hoe is het?“-“Como amanecio?“-“Hoe opgestaan, goed geslapen?“ Alhoewel dat meestal niet het geval is, klinkt het steevast:“Bien, muy bien”. En dan de vragen. Wat dag is het vandaag? Is het vandaag woensdag? Precies of er maar één keer in ‘t jaar woensdag is; maar met dat te weten en het uur daarbij, beginnen ze met bevestigde zekerheid de dag. Na al die protocollaire geste hebben we weer heel wat afgebouwd.
Bouwen tot het af is, keuken netjes klaar, een zonnepaneel, de rest hangt van de zon af. Vijf kamers bij voor de oudjes in Barbosa; installatie voor constante watervoorziening, want in Barbosa is geen kraantjeswater, en nu stellen we vast dat met ouder worden van de oudjes, we haast het meest noodzakelijke vergeten hebben, namelijk een infirmerie, een ziekenzaal. De kamertjes zijn 2 x 2 m. en er is weinig of geen ruimte om de zieke te behandelen. Daarom gaan we een ruimte, aanpalend aan het ‘albergue’ van 7 x 5 m. bestemmen voor de ziekenzaal. De ruimte is er, maar de zaal nog niet. Lijkt je dat geen goed project? De oudste van de nu 30 bejaarden is 96 jaar, maar gezond is ze nog, alleen maar dat ze stilaan meer en meer ineenkrimpt met haar hoofd op haar knieën als in ‘Zen’ meditatie. Anderen sukkelen met wat de jaren meebrengen van de trap vallen, armen uit de haak, doof en blind. Wie weet wat er onszelf nog allemaal te wachten staan.
Dat zijn zowat de huiselijke nieuwtjes van hier.

Correspondent: Agnes Van Laer

Medellin - 3 maart 1998

Dank voor je brief van 27 januari die pas eergisteren aangekomen is en dat met de moderne vliegtuigen. In ‘62 was een brief heen en terug op 8 dagen. Van de Pinte wacht ik op een bevestiging van aankomst van her mooie bedrag, maar toen zat waarschijnlijk ons Mien hier. En of ze ervan genoten heeft! ‘t Zou prachtig zijn wanneer jij of iemand van De Brug ook eens zou overkomen (daar dient toch een brug voor, niet ?).
Volgens je schrijft, en ik gelezen heb in De Brug, staan er weer heel wat activiteiten op stapel voor dit jaar. De boerkens van de Kempen (neem me de uitdrukking niet kwalijk, maar zo betitelden ze ons in de tijd) laten zien wat ze waard zijn en kwestie van inzet en solidariteit moeten ze voor niemand onderdoen, dat ziet ge aan het aantal projecten en daarmee betrokken mensen van buiten de gemeente.
Dit jaar zijn we weer aan het bouwen geraakt. 7 kamers bij in Barbosa om zo een 17-tal oudjes te buisvesten. Met goeie raad van een vriend ingenieur uit de Pinte, die hier 10 dagen vertoefde, hebben we zonne-energie geïnstalleerd. Met kijken en meedoen heb ik er ook al de pak van weg. Een aanbieding van een firma hier zou het doen voor 16 miljoen peso (ongeveer 550.000 fr), nu hebben we het gedaan voor een goede 17.000 fr. Toen ik nog leraar was in de technische school in Aarschot zei ik de leerlingen “Geen beter werk, dan eigen werk”.
Nog vele groeten aan de familie en aan alle steunleden.

Correspondent: Agnes Van Laer

Medellin - 19 november 1997

Al een maand geleden je brief ontvangen en nu uiteindelijk een teken van leven. Vooreerst hartelijk dank want nieuws uit Heide doet me zovele “jeunende” en jeugdige herinneringen oproepen van toen de hel nog hei was, met konijnen, fazanten en stroppen zetten. ‘t Kan verkeren, zei Bredero, Uiteindelijk kom ik tot de conclusie dat we allemaal éénzelfde taak te verrichten hebben, terwijl we op deze planeet zitten elkaar helpen, meer en schoon liefhebbend mens te worden. Dat thema komt geregeld terug in wat ik schrijf of zeg, maar voor mij is dat de meest authentieke hulde (cultus) aan dat Wezen dat we God noemen. Bestaat hij in of buiten ons, of zijn we hetzelf in ons beste doen en zijn?
Ook de jeugd zoekt de oude schema’s, dikwijls opgelegd, beloning of straf doen het niet meer. En toch zoeken ze naar iets meer dan zichzelf, iets transcententeel, in grote bijeenkomsten, of zelfs in drugs.
Wat gaat de tijd vlug. Ik zie nog altijd pestoor De Preter als de pastoor van Heide. De religieuzen die vroeger wat opzij geschoven werden, moeten het nu doen. Voor mij moet men naar een nieuw priesterschap, niet dat zurig zingende, verstikt in dogmatisme, maar naar vrije mensen, vrouw of man die door de gemeenschap gekozen wordt. Wanneer zal het zo zijn? Zoals gewoonlijk als er geen andere uitweg meer is.
Knap werk verricht De Brug. Proficiat! We hebben op het ogenblik (van de hak op de tak) 9 geiten, zien hoe we het verder klaren met die beestjes.
Op het ogenblik regent het pijpenstelen.
Daag, vriendelijke groeten aan de familie.

Correspondent: Agnes Van Laer

Medellin - 4 maart 1997

Bedankt voor je brief van vandaag; inderdaad de tijd gaat zo rap dat de datum van je schrijven 17 februari is en we zijn nu al 4 maart. Ik heb wel ergens gelezen dat het wetenschappelijk bewezen is dat alles vlugger gaat, moet iets te zien hebben met de relativiteitstheorie van Einstein. Meer daarover weet ik niet. Een ander beschrijving, voor mij mooier, is dat de tijd de eeuwigheid is, in stukjes gebroken. Genoeg daarover.
Hier gaat het leven zijn dagdagelijkse gang: zorg voor de oudjes: een heel huishouden; kleding, voeding, ze wat bezighouden, aan het werk zetten. In Barbosa nog wat details afwerken aan de waterzuivering waarmee we klaar zijn; maar eigenlijk te veel voor de tijd, we komen terug op hetzelfde, die te kort is. Gelukkig hebben we op het ogenblik geen zwaar zieken want dat zijn speciale onkosten.
Inderdaad toen ik in België was, stond ik verbaasd van de “verloedering” van het politiek gedoe. En dan van eeuwenoude beschaving gesproken, geschoeid op christelijke grondslag! Ik vind -en hier ookdat de kerk geen gepast antwoord geeft aan de serieuze vragen van de mens. Alleen laat. ze van zich horen om te zeggen ‘dat mag en dat mag niet’, dus de mens wegdrukken in een slaafse houding van gehoorzaamheid, alsof we nog kleine, onmondige wezens zijn. Daarom gaan er zoveel mensen het ergens anders zoeken: esoterisme, nudisme, enz.. Men zoekt geen religie meer, maar spiritualiteit, en ik denk dat we daardoor weer dichter bij het evangelie zitten (barmhartigheid wil ik en geen offers).
Nog veel dank en lieve groet.en aan de mensen die ons project steunden

Correspondent: Agnes Van Laer

Medellin - 7 mei 1996

Gisteren De Brug aangekregen en nu een VZW, louter een juridische aangelegenheid, want de winsten die de Brug maakt gaan in zijn geheel naar noden in de derde en vierde wereld en het zijn niet statuten die jullie aan het werk zetten, maar wel de bezieling, de geest die er achter steekt, en dat die geest uitstraalt ziet ge in de medewerking, de resultaten en ook dat er aanvragen zijn van buiten de grenzen van Heide of Kalmthout.
Voor dit jaar hebben we heel wat planning op papier, en dat komt er misschien niet alles dit jaar, maar dan het volgende.
Voor het dagelijks middagmaal van de kinderen -dit jaar houden we ons aan honderd- moeten we de keuken moderniseren. Eigenlijk niet moderniseren maar wel installeren. Nu gebeurt dat alles buiten op een houtvuur en: het weer dat sinds meer dan een jaar geen rekening houdt met de traditionele regenseizoenen (april-mei en oktober-november) maakt alles druipnat en ziet deze daar al in de soep roeren onder een grote paraplu? Dus.een gedeelte van de eetzaal, die ongeveer 1. meter lang is op 4, gaan we onderverdelen in een keuken van 4 m op 4; de rest is dan voor de kinderen. Ik schat die kosten op ongeveer 62.000 Bf.
Ook voor de bejaarden, het zijn er nu 22, moeten we een oplossing zoeken voor warm water. Nu verwarmen we het water in een grote ketel, ook op houtvuur, en iedereen komt dan voor wat hij nodig heeft. Daar elektrische verwarming te duur uitkomt, denken we aan zonnepanelen. Volgens de berekeningen spaart men op 28 maanden de kosten uit van de installatie en natuurlijk ook het gebruik van energie, met dat voordeel dat de zon er altijd is, tenminste als het niet regent. Dat zou een 3 miljoen pesos kosten, gedeeld door de waarde van de Belgische frank geeft dat zoiets van 90.000 Bf.
Ook de uitbreiding van het bejaardentehuis in het dorpje Barbosa, op een uur rijden van hier, daar zijn nu 5 oudjes en we gaan plaats maken voor een vijftien. De zaak is dat ze gaarne daar zijn, want ze kunnen zich bezighouden met wat tuinieren, liefst telen van ajuinen, bonen en tomaten. Ook houden ze een paar geiten en een stel kippen. Het wordt zo een boerderijtje als in de Kempen, met kiekens en de koe van de arme. Misschien ook nog konijnen, alhoewel ik er niet al te goede herinneringen aan heb van thuis. Alle vijf voet moesten we de ren verzetten, want die beestjes doen niet anders dan eten en volgens mij groeien ze niet rap, een kieken doet dat veel beter en legt er nog eieren bij. Maar een gebuur die konijnen kweekt, zei me dat ze ook bananenblaren eten, dus kwestie van voedsel geen probleem. Bij ons thuis was dat gras en overschot van peekes, en ge weet onder de oorlog was er rantsoenering!
Zoals ge ziet, ons repertorium is nog niet af, alhoewel ik al een paar keren gezegd heb: (bij mezelf) nu is het genoeg. Dit jaar ga ik op pensioen, tenminste volgens de statuten, maar in werkelijkheid verandert er niets... en komt er niets bij.
Dit jaar, naar het schijnt in juli, komen een paar mensen van Heide. Het zou een plezier zijn moesten er van de Brug, of jullie beiden (Werner en Agnes) afkomen. Hier hebben we altijd een kamertje vrij voor bezoekers. Verleden jaar waren er dat alles bijeen 16. Dus altijd welkom
Ook nog felicitaties voor de 20 jaar werking “stevige brug”. Groeten aan Gerarda Hoefman, heb haar briefje aangekregen. Ook goede presentatie van het tijdschrift.
Dat was dan wat nieuws van over de Brug of van over het water. Nog vele groeten aan de vrienden-medewerkers en tot volgend schrijven

Correspondent: Agnes Van Laer

Medellin - 23 januari 1996

Ik heb uw brief van 16 december goed ontvangen en ik moet zeggen dat het de eerste brief is die ik als antwoord schrijf op de berg brieven en kaarten die me eind jaar 95 en begin januari toekwamen. Een hele karwei, denk ik bij mezelf, maar zoals ik graag een briefje krijg zal het ook wel zijn bij jullie.
Het doet me genoegen dat de Brug met veel succes het jaar 96 begint, het is al een traditie geworden en de mensen van Kalmthout en zijn wijken hebben er vertrouwen in.
Hier zijn we, zoals gewoonlijk, aan het einde van 95 geraakt met veel lawaai, anders kan ik het niet noemen, muziek op zijn Zuid-Amerikaans. Iedereen die wat heeft aan geluidsinstallatie zet het meteen op straat, tot voor je deur en volgens de smaak en cultuur en mogelijke decibellen spelen radio’s en platen het tegen mekaar uit.
Daarbij komt dan nog de ingeroeste gewoonte van vuurwerk. Daarmee bedoel ik niet de kleurige krinkelingen van Bengaals vuur, maar ontploffingen van voetzoekers, en zelfgemaakte bommetjes (papeletas, polvor enz.). Had meneer Nobel dat voorzien dan was hij misschien nooit aan zijn uitvinding begonnen!
Natuurlijk is het ook de maand dat er het meest geweld gepleegd wordt. Een honderdtal moorden alleen al in Medellin, als je bedenkt dat er verleden jaar een 40.000 waren, dan zie je dat hier ook niet alles positief is, maar dat zijn dingen waar ik weinig over schrijf.
De werking hier wordt al een gewone alledaagse doening.
19 oudjes, binnenkort komen en twee bij, en elk met zijn eigen karakter venleden, frustraties en klachten, maar toch slagen we erin van een gemeenschap te vormen. Het is al heel wat als ze leren samenleven, leren rekening houden met anderen en zonder dat we er een soort internaat of asiel willen van maken, maar een tehuis waar ze buiten de materiele zorgen een beetje affectie ondervinden.
Begin februari (einde van de grote vakantie) openen we terug het restaurant voor de kinderen; we zullen een beetje strenger moeten zijn bij het aannemen en ons houden bij een 150. De vakantie is nodig om alles weer terug op te poetsen, te herstellen, een streep kalk erover zoals dat vroege het geval was in de school van de Kalmthoutse Hoek, onze Pa spande dan heel zijn gezin in om het weer proper te krijgen.
Ik wens jullie veel succes en zegen voor dit jaar en aan allen die de Brug mee ondersteunen (ik spreek in die taal, want hier zijn er de laatste weken verschillende bruggen ingestort omwille van overgewicht en barslechte weer: heel het jaar tot nu toe regen!) onze dank voor de steun aan ons project : Hombres Hermanos : mensen als broers leren leven.

Correspondent: Agnes Van Laer

Medellin - 11 oktober 1995

Dank voor je lange brief met zowat zijdelings nieuws over het reilen en zeilen van de Brug, werking en leden. Om het zo maar te zeggen zoals ze het hier nog al eens doen, en dan eerst met wat de parochie was El Santo Sepulero in de jaren ‘63 en nu Hombres-Hermanos“plan piloto”!
Hier overdrijven ze nogal gemakkelijk, maar ik denk dat het niet overdreven is de organisatie en werken van de Brug als één van de meest enthousiaste, creatieve en effectieve groep te stellen ten bate van zovele projecten gelijk waar er mensen in nood zijn. Dus laat me zeggen: een “plan piloto”!
Hier loopt het jaar ook stilaan ten einde, werkelijk een drukke periode met veel activiteiten en het is of het goed is dat we zo in jaren tellen en in de laatste maanden zitten, om dan weer met nieuwe moed het volgende aan te pakken.
De werking dit jaar omvatte - en het wordt stilaan schematisch - het restaurant voor een 300 kinderen (hier valt hun mond ook open, maar dan van honger), de dakloze bejaarden, een 19 in getal, en een solide groep van derde-leeftijders, zo een 250 in getal.
En het goede nieuws is dat we van de kant van het stadsbestuur subsidie in specie (eetwaren) hebben losgekregen voor de kinderen, zodat we enkel moeten zorgen voor de bereiding en de bediening. Dit gebeurt dan met vrijwilligers die elke dag in een groepje van vijf of zes komen schellen, raspen, pellen enz., dat gaat dan over patatten, peekes, bananen en maniok. Daarmee hangen we gedeeltelijk af van de gemeente, maar het is toch een hele verlichting. De vraag is natuurlijk wat het volgend jaar zal zijn, want de politiek hier is er een van “rosca” (kruiwagen).
Voor de oudjes is het streefdoel 26, daarvoor zijn we nog aan het bijbouwen; zes kamers op een terrein dat ze ons geschonken hebben. Het terrein ligt één uur buiten de stad, volop in de bergen. Het gaat eerder traag vooruit omwille van de voortdurende regens, bijna het hele jaar door. Ook zijn er moeilijkheden met de aanvoer van materialen, maar we zullen er wel komen tegen het einde van het jaar.
Verleden week ben ik met het lasapparaat en een hoop hoekijzers en al wat kenners weten wat er bij nodig is, de dakstructuren gaan maken. Dat is een hele uitsparing en rechtuit gezegd voor mij is het een ontspanning.
Daar zijn nu vier oudjes die zich bezig houden met het kweken van konijnen, wat kippen en nog een paar honden. Ge ziet een echt landelijk gedoe! Als ge weet dat ik van “den Hoek” ben, en daarna van de Heide - de Zwarte heuvel, het Meurisse-ven - dan zie ik uit naar de dag dat ik daar ook mijn intrek kan nemen. Cuando será?
De werkplaatsen hebben al goede resultaten opgeleverd, vooral dan de mechaniek en de schrijnwerkerij, deuren, vensters, stoelen, tafels voor eigen gebruik en hopelijk volgend jaar om te verkopen, om zo ook wat eigen inkomsten te hebben buiten de “bingo’s”, comidas tipicas en baquetes de solidaridad. De “comida tipica” op 28 oktober is om de kinderen een kerstgeschenkje te geven. Dat is al een gewoonte sinds we in ‘89 begonnen.
Een groepje van 15 vrouwen volgen lessen in naad, daarvoor hebben we reeds 6 naaimachines. Ook de bakkerij werkt op volle toeren, maar tot nu toe is het enkel om de mensen, meestal alleenstaande vrouwen, mogelijkheden te bieden door eigen werk iets bij te verdienen. In het begin hadden we gedacht de werkplaatsen open te stellen voor de kinderen, maar dat zou een hele organisatie worden, zoiets als een technische school, en dat zien we moeilijk zitten, daar we enkel met vrijwilligers werken. Daarom houden we ons, buiten de dagelijkse maaltijd, aan de bejaarden en de derde-leeftijders.
Nog vele hartelijke groeten aan je medewerkers en ter verduidelijking voor de schatbewaarder, jullie bijdrage komt goed aan op de rekening bij mijn zus in De Pinte.

Correspondent: Agnes Van Laer

Medellin - 25 april 1995

Vandaag je brief ontvangen samen met nummer 1 van de Brug.
Eerst en vooral mijn dank voor de echte ruggesteun van jullie bijdrage, het houdt ons recht, niet alleen financieel maar ook moreel. Het doet deugd te weten en te voelen dat er een stevige achterban is, een groep mensen die steeds maar aangroeit om op vele plaatsen ter wereld reëel doende aanwezig te zijn, in zovele en verscheidene projecten. Daarom is het interessant de brieven te lezen en overal vindt ge er dezelfde rode draad in: de bekommernis om de medemens, zij het met eten geven, oppas van bejaarden, watervoorziening, enz...
Dus mijn oprechte dank aan jullie allen.
Hier zit Ik weer volop, na drie maanden werkvakantie, in het gareel. Een uitgebalanceerd -volgens de mogelijkheden- middagmaal voor een 300 kinderen, ontmoetingscentrum met recreatie en capaciteit voor evenzoveel derdeleeftijders en 19 bejaarden. Ge ziet de familie is vergroot, streefdoel zijn er 26. Hier is het anders dan anders: de familie groeit aan, niet van onderaan, maar als ze boven de 65 zijn. (Ik ben er ook bijna!!)
De ontmoetingsavond op 9 november was voor mij werkelijk een hart onder de riem; te zien de belangstelling voor wat we doen, de belangstelling voor de mensen onbekend voor jullie als de man die langs de weg lag van de Samaritaan. Ge draagt de goedkeuring mee van Jezus van Nazareth, in de bijbel is het een parabel, in onze tijd is het een stuk werkelijkheid.
Ook mijn waardering voor het inleidend schrijven “hallo” van Jos Bierkens, er steekt enthousiasme in, werkelijk de peilers van de Brug zitten diep, zitten in het hart.
Nogmaals genegen groeten.

Correspondent: Jef Wauters

Medellin - 22 januari 1995

Daarmee ben ik weer terug in Medellin na een goed gevulde vakantie met ontmoetingen, preken, diavoorstellingen enz., maar ik ben er zeker van dat velen hebben kunnen vaststellen dat met ons mensen hier werken; “geloof verzet bergen” haalt sint Paulus aan in één van zijn brieven, maar de liefde, de welgezinde samenwerking doet meer. Moest het niet geweest zijn omwille van de aangekondigde staking in vlieg- en ander wezen op 29 november verleden jaar, had ik nog wel eens graag een laatste afscheid genomen van de enthousiaste groep die de Brug is. Werkelijk, ik heb nog een echt aangename herinnering aan die avond samen met jullie in de parochiezaal.
Ook wil ik je allen danken voor de blijvende steun die je me al jaren lang toezegt en hoe meer uitgestoken handen hoe meer er gevuld worden. Het lijkt zo een beetje op de broodvermenigvuldiging eerst enkele broodjes en wat vis. Datzelfde ondervind ik al jarenlang; moest ik eerst gaan zitten berekenen wat het allemaal gaat kosten (en in rekenen was ik helemaal geen Pythagoras) ik zou er nooit aan durven beginnen, maar zoals de bij, die volgens aërodynamische wetten niet kan vliegen omdat ze een te zwaar achterlijf heeft, dat niet weet, lanceert ze zich en vliegt. (Misschien dat kraaien dat ook doen!)
Zolang Pasen niet voorbij is zijn wensen voor het lopende jaar nog geen vijgen, dus aan allen een vreugdevol jaar, met de begeestering en het aanstekelijk enthousiasme dat mensen aantrekt.
Genegen groeten aan allen.

Correspondent: Jef Wauters

Medellin - Pasen 1994

Op het ogenblik zijn er enkele bejaarden meer in ons opvangproject. Zij hebben allen een eigen kamertje. Om te worden aanvaard moeten zij bewijzen dat ze echt verlaten alleenstaanden zijn. Zij moeten bovendien solidariteit met de andere bewoners opbrengen. Het moet er hier gemeenschappelijk aan toe gaan, anders wordt de toestand onhoudbaar.
Jef wou zelf een werkplaats bouwen, maar het slechte weer en de gevolgen van zijn schotwonde hebben dat werk vertraagd, zodat alleen het gebinte werd afgewerkt.
Het herstel van Jef gaat erop vooruit. Hij wordt ongedurig en verplaatst zich een beetje moeizaam met behulp van een stok. De talleres (werkplaatsen) zullen af zijn tegen eind 1994. Om ze operationeel te maken gebruikt Jef het steungeld van De Brug. Hij denkt voornamelijk aan naaimachines en weefgetouwen voor de kledingwerkplaats. Daar zullen ponchos gemaakt worden. Er is ook nood aan draaibanken, ovens en timmermansgerief. Hij dankt allen die hem bij die uitrusting van de werkplaatsen willen helpen.
Zijn keuken wordt uitgebreid, zodat ze maaltijden kunnen leveren aan 450 kinderen.
Zijn project betekent dus een teken van hoop in een land waar geweld overheerst en waar jaarlijks 30.000 moorden worden gepleegd

Correspondent: Jef Wauters

Medellin - 11 april 1994

Vandaag 11 april de Brug aangekregen en ... in één trek uitgelezen, vooral het boeiend artikel van Jan Van Mol. Hij zit zowat in hetzelfde schuitje als ik of als wij in Colombia, waar ze je voor het minste van kant maken of zetten, al is het dan met sparradrap op je mond (ook figuurlijk).
Ik wil jullie danken voor je inzet, al zovele jaren lang en steeds hogerop, met meer mensen, medewerkers, vrijwilligers uit Achter)roek en Heide, jongeren van de Chiro en Scouts. Ik moet zeggen, er zit beweging in, en voor zover ik iets afweet van bouwkunde; een brug moet bewegen. Dus mijn dank voor de steun, mild, een goede geschudde maat, voor ons werk, ons project Hombres-Hermanos. Tevens is het een enig contactblad met al die grensarbeiders, over de grenzen heen, waar ook ter wereld en op de een of andere manier met hun wortels in Kalmthout.
Zoals gezegd in het kleine briefje van 15 november zijn we nu zover dat wat eens een project was nu een tastbare werkelijkheid is. Nooit hadden we kunnen vermoeden of dromen vijf jaar geleden dat het zou uitgroeien tot een centrum waar mensen van alle leeftijd hun gading vinden: een 450 ondervoede kinderen, 300 derde-leeftijders, 11 straatarme bejaarden en er is nog plaats voor 13, maar we nemen ze niet allen tezamen aan, één voor één, om zo zich te integreren in de groep.
Ook de 5 werkplaatsen zijn klaar en nu komt het erop aan machinerie en werktuigen aan te kopen, maar met de vaart die het project gedurende de laatste jaren genomen heeft, zullen we ook daarin lukken.
Zelfs beginnen we bekend te worden in de stad. Verleden week toen ik tafels aan het schilderen was, kwam hier een T.V. ploeg van de stad Medellin binnen en voor ik kon zeggen dat het allemaal niet nodig was, hadden ze hun apparaten geïnstalleerd en begonnen ze te filmen. Ze wisten niet dat ik de pater was en ze liepen me bijna onder de voet. Alleen toen ze buiten gingen stelden ze vast dat ik de “eerwaarde” was en met alle verontschuldigingen vandien nodigden ze me uit op een stoel te gaan zitten en met de verfborstel in mijn hand hen een interview te verschaffen. Dat is dan weeral voorbij en ik hoop dat het ook iets opbrengt.
Met mijn gezondheid gaat het goed, ik loop al rond, wel wat voorzichtiger dan anders, zonder stok en één van deze dagen gaan ze de kogel uit mijn dijbeen halen, de rest laten ze zitten, ik zou misschien anders door mekaar vallen.
Ik wens jullie allen nog een vruchtbaar jaar en, als ‘t God belieft, kom ik af in augustus of september.

Correspondent: Jef Wauters

Medellin - 14 januari 1994

Dank, veel dank voor je brief van 31.12.93. ik voel me werkelijk terug verbonden met “DE BRUG”.
Ik moet jullie feliciteren voor de moedige inzet en de prachtige resultaten van het jaar ‘93. Al is de grond van de Antwerpse Kempen mager, hij levert toch overvloedige vruchten. Het is alsof er een nieuwe geest door de wereld waait, een geest van “alle mensen zijn broeders”, en dat kan alleen als we in God de Vader ontdekken, de Vader van al wat leven geeft. Menswaardige omstandigheden scheppen is Gods werk voltooien in deze wereld.
Tot nu toe ben ik nog “invalide”, rondhuppelend met een stok, maar binnen een maand hoop ik terug aan de slag te kunnen.
Hier gaan we naar het einde toe van onze werkzaamheden.
Alhoewel het bar slechte weer, tropisch regenseizoen, de bouwwerken fel hebben bemoeilijkt, zijn we toch zover dat de ‘werkplaats 5 praktisch klaar is, zodat we kortelings definitief kunnen starten met een leer- en ontspanningsprogramma voor de mensen van de wijk Manrique. Zo komen we stilaan aan de afronding van ons project begonnen eind ‘89, en dat groter uitgevallen is dan we in het begin van plan waren.
Nog vele groeten aan de vrienden van “DE BRUG” en hartelijk dank.

Correspondent: Jef Wauters

Medellin - 15 november 1993

Juist je telefoontje gehad om halfdrie in de namiddag.
Ik schrijf met een blocnote op mijn knie, waarschijnlijk kan ik binnen een goede maand terug achter mijn schrijfmachine. Hopelijk komt dit briefje aan, want ik heb de indruk dat er vele brieven verloren gaan.
Samenvattend wat we dit jaar verwezenlijkt hebben: de volledige afbouw van het bejaardenhuis.
In juli hebben we 12 oudjes gehad, nu zijn er nog 9. Gebruik makend van de ervaringen van dit jaar moeten we eerst onze administratie wat bijwerken, zodat we er volgend jaar geen meer kunnen aannemen.
Voor een 100-tal kinderen hebben we een dagelijkse maaltijd kunnen bezorgen.
Onze grootste zorg zijn de mensen van de derde leeftijd. Alles tezamen een 300. Onze bedoeling is in de wijk een centrum op te richten waar die mensen hun gading kunnen vinden. Een centrum waar ze kunnen turnen, zich bekwamen in koken, naaien, brood bakken, inlijsten, borstels maken enz. Dat functioneert sinds april dit jaar.
De 5 werkplaatsen die we gepland hadden, zullen op het einde van het jaar klaar zijn. Daarmee komen we aan het einde van het bouwen.
Het is nu al wel geweest: een huis met 2 verdiepingen waarin de kinderen komen eten en voorzien van een grote zaal, 24 kamertjes en 5 werkplaatsen. Het terrein dat we bezitten is 1.037 m2 groot.
Voor de opbouw van de houtbewerking en de mechanische werkplaats zou ik jullie hulp willen vragen.
Om ons tot het voornaamste te beperken hebben we nood aan een cirkelzaag, een ijzerzaagmachine en een draaibank. We hebben reeds twee lasposten en allerlei klein gereedschap.
Voor de bakkerij hebben we reeds een oven, hiermee zijn we reeds een heel jaar bezig geweest.
Voor de naaischool kunnen we nog naaimachines gebruiken, alsook een weefgetouw. Dit laatste valt veel in de smaak voor het weven van de typische poncho’s van Zuid-Amerika.
Buiten al deze werkzaamheden hebben we dan ook de mogelijkheid om conferenties, alfabetisatie en gezamenlijke uitstapjes te organiseren. Zo trachten we onze leuze “Hombres Hermanos” waar te maken. Een hele opgave in een land waar er jaarlijks een 30.000 moorden zijn.
Nogmaals dank en vele groeten aan de vrienden van de Brug.
(N.v.d.r. : Jef Vercraeye werd door Guy Verpoten opgebeld omdat er geen nieuws meer doorkwam uit Bogota.)

Correspondent: Jef Wauters

Kalmthout - september 1993

Wij vernamen dat Pater Vercraeye op 27 juli bij klaarlichte dag het toevallig en onschuldig slachtoffer geworden is van een schietpartij, i het centrum van Medellin.
“Gelukkig heb ik dit overleefd, maar ik ben vrij ernstig gewond raakt aan het dijbeen dat verbrijzeld is. Na een 5 uur durende operatie heeft men een plaat in mijn bil gestoken, die wordt vastgehouden met bouten. Natuurlijk heb ik veel pijn. Er komt elke dag een verpleegster die me wast, de lakens ververst en die me goed verzorgt. Ik probeer zoveel mogelijk te bewegen, maar met die plaat en acht schroeven is dat niet gemakkelijk.
Hierdoor ben ik aan een goede rustkuur begonnen. Ik tracht wat te slapen, wat te lezen en met de mensen die me met veel liefde opvangen een babbeltje te doen. Aan de Spaanse verpleegster, Marie Angelo, die toevallig aanwezig was toen het gebeurde, heb ik veel te danken. Zij is gedurende drie dagen bij mij gebleven in het ziekenhuis, en ze heeft me de eerste uren goed verzorgd en raad gegeven”.
Wij hopen en wensen Pater Jef Vercraeye een zeer vlug herstel toe, zodat hij zich weer kan inzetten voor zijn werk.

Correspondent: Jef Wauters

Medellin - februari 1993

Jef laat weten dat hij in januari 1992 een bedrag van 33.600 Bf. ontving, waarvoor hartelijke dank.

Correspondent: Jef Wauters

Medellin - 11 november 1992

Ik kom nog eens over de brug, figuurlijk dan, want ik zit hier rustig en tevreden achter mijn schrijfdoos. Tevreden, want een brief aankrijgen van het thuisfront is altijd een hart onder riem, alhoewel hij soms wel wat lang onderweg blijft, temeer daar mijn adres niet in Bogota is, een 500 km hier vandaan, maar de meer dan rumoerige stad Medellin, stad die meermaals in het wereldnieuws komt omwille van de drugs, de sicarios, de paramilitaire, de “escuadrones de Ia muerte” en noem maar op. Eigenlijk moet je er van versteld staan dat ik mg leef. Dat zijn er zo een 20 per dag, de moorden bedoel ik, en op het ogenblik is er staat van beleg, dat wit zo ongeveer zeggen dezelfde toestand (maar een beetje erger) als onder de oorlog (degenen onder ons die de 55 gepasseerd zijn, zullen daar nog wel herinneringen aan hebben).
We zijn met de voedselcoöperatief gestart in september. We hebben daarvoor een lokaal aangekocht van een 9 m. op 5. Ongeveer 350 families zijn erbij aangesloten en hebben tot nu toe een maandelijkse omzet van een anderhalf miljoen pesos (in belg. fr = : 20) Met de tijd hopen we dat uit te breiden met andere diensten aan de gemeenschap, zoals bibliotheek, medische dienst, spaarkas, alfabetisatie. Maar daarvoor moeten we het eerste verdiep optrekken, kostprijs ± 350.000 Fr. Maar dat is toekomstmuziek.
Het restaurant voor kinderen: sinds de 1ste oktober hebben we een 3.500 maaltijden (middagmaal) kunnen verschaffen aan evenzoveel kinderen. Ikzelf schuif aan met mijn diepe teloor en ik moet zeggen dat ik er op verdikt ben. Misschien is het ook wet omdat ik me geen zorgen meer moeten maken van “wat gaan we vandaag eten”, en als ge het zelf moet klaar maken dan schiet het er dikwijls over. Het eten wordt geserveerd in twee groepen, van half 12 tot half 2 kunnen ze binnenkomen. De zaal daarvoor hebben we speciaal versierd met kindertekeningen zodat het aangenaam is zelfs als ge geen honger hebt.
Het onderdak voor de straatarmen: albergue campestre para los ancianos. Daarmee hopen we klaar te zijn tegen eind van dit jaar. Voor de inhuldiging rekenen we op de assistentie van de aartsbisschop
die het werk zeer genegen is. Tussen pot en pint zei hij me: ‘Hou voor mij ook een plaatste vrij tegen dat ik wat ouder ben”. Nu hij is er 73 en het plaatsje is praktisch klaar, maar ... hij is niet straatarm.
Op het ogenblik zijn ze bezig met de afwerking van het dak. Volgend jaar beginnen we met de bouw van 5 kleinere werkplaatsen om de kinderen die nu komen eten, iets bij te brengen, te bekwamen in één of ander vak: mechaniek, schrijnwerkerij, brood bakken, naaikunst…
Dat komt er allemaal, waar een wil is, is een weg, en weg zijn we! De gronden hebben we reeds aangekocht, ± 35 m op 15 m.
Dat was dus nog wat nieuws van over de brug voor “de Brug”. Dank aan jullie allemaal voor de constante bijdrage en extra hulp. Het is een bewijs van vertrouwen in ons werk en in onze mensen.

Correspondent: Jef Wauters

Medellin - juli 1992

Wij zijn volop aan de slag het huis “Casa sede - Hombres~hermanos” is af. Elke zaterdag vergaderen wij met een flinke groep vrijwilligers allemaal eenvoudige mensen, die doen wat ze kunnen om het project vooruit te helpen. Op zaterdagvoormiddag worden er by. een soort van smoutebollen verkocht ten voordele van het project. Ook zondagmorgen trekken ze erop uit om hun waar aan de man te brengen. Dat heeft ons een 40.000 peso’s : 18 = 2.220 Fr.. Wel niet veel, maar in vergelijking met een maandloon van hier (61.000 peso’s) is het dan toch heel wat. Het voornaamste is wel dat de mensen zich willen inzetten.
In de “Casa-sede” is er beneden een eetzaal van 12 op 6 m., een lokaaltje voor de bibliotheek, een zitplaatsje, twee slaapkamers, een keuken en een kamertje dat we gaan inrichten als bidplaats.
Op de eerste verdieping is er een grote zaal van 20 x 9 m. voor het handwerk, voor conferenties, voor een dansgroep en voor lichaamsoefeningen voor bejaarden. Ik doe daaraan ijverig mee.
Achteraan zijn we begonnen met de bouw van huisjes voor dakloze ouderen. We noemen dit “albergo campestre para ancianos sin techo”. Een landelijk onderkomen dus voor dakloze ouderen. De bedoeling is dat de oudjes zich weer thuis zouden voelen zoals in hun jeugd. De meesten zijn buitenmensen geweest. We houden het voorlopig op 25 personen, zodat er een familiale sfeer kan geschapen worden. De bejaarden vangen dan op hun beurt de straatkinderen op, waarvoor zij eten bereiden, waaraan ze onderricht of een soort beroepsopleidding geven.
Hier voeg ik foto’s van de werken. De funderingen hebben enorm veel tijd en materiaal gevraagd omdat we hier op een bergflank zitten. Er is een hoogteverschil van 3,50 m. van de ene naar de andere kant. Dat en het feit dat er hier nogal wat aardbevingen voorkomen, heeft ons genoopt van zeer stevig te bouwen: met zware muren en kolonnen.
Ik voeg ook een plannetje bij van de “albergo”. Aan de kant die in de berg werd uitgegraven komt een zaal, een keuken en een eetzaal. Voor slaapkamers is het wat te koel in die bergwand. Er komen er een deel boven. Zij zijn 2 bij 2 groot. Op het gelijkvloers komen er ook nog 13 van die kamertjes. De steunmuren zijn voor een deel voltooid. Er is nog heel wat te doen, maar we hopen de klus dit jaar nog te klaren.
Voor het overige is er geen goed nieuws te melden vanuit Medellin. Elk half uur wordt er hier een moord gepleegd, er zitten meer dan duizend mensen in de gevangenis en dat in het meest katholieke land ter wereld.
Mijn welgemeende groeten aan de leden van “De Brug”.

Correspondent: Jef Wauters

Medellin - 9 juli 1991

Ik wens u vooraf te zeggen dat het mij spijt dat ik ter gelegenheid van mijn bezoek aan uw land niet de tijd gehad heb om nog meer mensen een bezoek te brengen. Die 3 maanden waren helaas veel te kort om al het werk af te doen dat ik mij had voorgenomen.
Ik heb zeer veel mensen ontmoet, ook in Nederland en in Duitsland, ik bezocht o.a. zes families in de buurt van Amsterdam die hier in Medellin waren om kinderen te adopteren. Zo had één familie twee eigen kinderen plus vier adoptieve; ik was zeer onder de indruk van de inzet van deze mensen, van hun sobere manier van leven om toch maar de nodige middelen te kunnen opbrengen voor de opvoeding van al die kinderen. In Duitsland ben ik aan de deur van “Misereor” gaan aankloppen. Zij beoordeelden mijn project zeer gunstig maar stelden voorop dat ik een schriftelijke goedkeuring van de plaatselijke bisschop zou voorleggen. Ik heb dit fiat een veertien dagen geleden aangevraagd en wacht nu op antwoord. Ik hoop dat dit niet een subtiele manier is om van mij af te komen.
Voor wat Broederlijk Delen betreft, deel ik u mee dat ik tot twee maal toe tevergeefs contact heb gezocht met uw vriend van het Catechetisch centrum te Antwerpen. Uiteindelijk heb ik hem weten te bereiken per telefoon, maar de tijd ontbrak verder voor een persoonlijk gesprek. Zo ben ik dus verplicht verder beroep te doen op privaatpersonen en kleine organisaties, zoals “De Brug”, die meer en beter in staat zijn begrip en medeleven op te brengen voor de arme noodlijdende medemensen in de grote organisaties, waar tal van administratieve en bureaucratische regels gelden die het eenvoudig herkennen van menselijke ellende het makkelijker maakt.
Ik was ook bij vrienden in Spanje die me hulp hebben toegezegd via een caritatieve organisatie in Aragonië.
De mensen hier zijn tijdens mijn afwezigheid met groot enthousiasme verder met het project bezig geweest; vergaderingen elke zaterdag, verkoop van onze producten, inrichten van een bingo, enz. zodat zij een eerste verdieping hebben kunnen bijbouwen aan het tehuis “Hombres-Hermanos”, waar we zodoende meer mensen kunnen opvangen.
Mijn terugkeer was emotioneel geladen zoals steeds: mensen stonden in groep gereed om mij te verwelkomen. In België~ had ik veel miserie met een auto van 13 jaar, ik heb er feitelijk twee dergelijke nodig gehad om België te doorkruisen. Hier hadden ze voor mij de ereplaats gereserveerd in een vehikel van 1967. Zo ziet u maar: wat het in België niet meer doet, functioneert hier nog wel, alleen moesten we de afdaling van de hellingen wel in eerste versnelling doen want de remmen (ook van 1967) lieten het niet toe hogere snelheden te riskeren dan 20 km per uur. Maar we zijn goed thuisgekomen en de volgende dag was er een groot feest met muziek en dans en voordrachten plus een smakelijke hutsepot voor een 50-tal mensen.
Dit alles spoort mij aan er mee door te gaan, samen met de niet aflatende steun en het begrip die ik van jullie mag ontvangen. U die die steun geeft met vol vertrouwen, zonder het concrete resultaat te kunnen zien. Ik geef u echter de verzekering dat we niet slecht boeren, het constructiewerk is nu praktisch voltooid: de eetzaal voor de kinderen zowel als de huisjes voor de bejaarden Voor mijzelf is dit een grote voldoening want men zegt terecht dat een Vlaming geboren wordt met een baksteen in zijn maag, maar ook omdat dit constructiewerk, in deze omstandigheden, wel erg vermoeiend was. Maar God zij dank, ben ik gezond, niettegenstaande ik voel dat ik hier in Medellin reeds 30 jaar vertoef.
Zo dit was dan het nieuws van het verre Colombia, berucht door zijn cocaïne, maar bekend ook omwille van zijn enthousiasme en zijn inzet voor de medemensen in nood en om zo mee te werken aan een betere wereld voor allen.
Ik dank nogmaals de mensen van “de Brug”, ik groet u hartelijk en wens u de zegen van God toe.

Correspondent: Jef Wauters

Medellin - 4 oktober 1990

‘t Wordt tijd dat ik in deze missiemaand nog iets Iaat horen. Wel, wij hier in Medellin doen voort. Ik zeg wel “doen voort”, want allen wijst erop dat we in een stroomversnelling, en dan nog stroomopwaarts, aan het kampen zijn. Dit is echter een uitdaging om nog meer de handen in elkaar te slaan, om ons nog dieper te bezinnen over de motivatie en ons engagement.
Wij blijven hopen dat wij aan daklozen onderdak kunnen blijven verschaffen. Gisteren nog, toen ik in mijn vroegere parochie Eucharistie ging vieren, kwam een jonge vrouw met een kind van ± 2 jaar, me bidden en smeken om toch maar op een bank in de kerk te mogen slapen. Dit zijn ogenblikken waarop een mens zich machteloos voelt. Op de preekstoel is het gemakkelijk om over “hombres-hermanos” te spreken, maar om je met je neus op de feiten gedrukt wordt, dan verliest ge er uw adem blij.
Begin van de maand zijn we begonnen met de bouw van de verdieping op het huis dat als werkplaats en eetzaal voor ondervoede kinderen moet dienst doen. We hopen hiermee eind februari klaar te zijn. Op het einde van het jaar starten we dan met de bouw van een 5tal huisjes voor een 25-tal alleenstaande bejaarden. Elke week houden we een bijeenkomst met een groep mensen. We houden ons dan bezig met de taakverdeling en de evaluatie van de werkzaamheden.
Ondertussen aan alle leden van “de Brug” hartelijk en oprecht dank. Ik moet eerlijk zeggen moest het niet zijn omwille van de hulp van het thuisfront, ik zou er niet durven aan beginnen. Nu zijn we op weg. De eerste stap is gezet en we doen verder. Zolang God bestaat, zullen er steeds mensen zijn die helpen.
Vriendelijke en genegen groeten.

Correspondent: Jef Wauters

Medellin - 5 mei 1990

Zonder te weten waarom, schiet het een mens zo ineens te binnen wat te schrijven, alhoewel ik me kan voorstellen dat er regelmatig wat over Colombia te lezen staat in de krant.
Bijzonder dit jaar en nu rond de presidentsverkiezingen, die weer eens zoals elke vier jaar, de hoop aanwakkeren zoals een smeulend vuur dat weer een beetje oplaait, op een meer menselijke samenleving, uiteengerukt en opgezet tegen mekaar door partijbelangen, aftandse ideologieën en aanspraak op leven of overleven. Waarom nog spreken van mensenrechten als er geen recht meer is op leven. Dagelijks worden er gemiddeld een 70 mensen vermoord, bomaanslagen in het wilde weg, lichte tankwagens op strategische punten van de stad en helikopters om de samenleving in zijn voegen te houden. Als je de officiële berichtgeving hoort dan zijn dat de duistere machten van het kwaad, of de ‘machten der duisternis” die gedaan willen maken met de democratie en nooit slagen ze er blijkbaar in de oorzaken ervan te ontdekken en de daders te ontmaskeren. In plaats van die religieusburgerlijke taal zou een beetje maatschappijanalyse volstaan om vast te stellen dat het hier gaat om machtsposities, die ze niet willen prijsgeven van de ene kant de anderhalve eeuw oude politieke coalitie van conservatieven en liberalen, beiden per definitie rechts gekleurd en de economische belangen, verhoold in humanitaire hulp, van de USA. Reeds drie keer in voorbije jaren is er getracht een derde partij op te richten, maar telkens geaborteerd en dan op een gewelddadige wijze, zoals het met de Union Patriotica (links georiënteerd) vergaan is, die op twee jaar tijd 1.100 van haar militanten zag verdwijnen als slachtoffers van moordaanslagen. Nu probeert het een guerrillagroep, de M.19, maar twee van haar leiders zijn reeds omgebracht. Het is voor iedereen duidelijk dat het hier om paramilitairen gaat en uiterst rechtsen die Colombia de plaag willen besparen van linksgeoriënteerde partijen (lees communisme). Nog goed is, bijna cynisch als het niet zo dramatisch. Was, dat er narcotraficantes zijn in Colombia en zo kan de president Barco de wereld afreizen en ook Brussel aandoen als de aladid van de uitzichtloze strijd tegen de narco’s. Maar narco’s die niet het probleem zijn van Colombia maar wel van de V.S., menselijk probleem maar ook economisch en misschien dat vooral.
Zo ben ik een goed eind op weg geraakt met haast een brief vol te schrijven over de politieke doening hier, kranten kunnen er andere meningen op nahouden, dat hangt af van de gerichtheid aan de top, maar ik schrijf wat de gewone mens, de man van de straat aanvoelt en wat nooit krantentitels haalt.
Daartussen in staan wij met ons project, ons werk Hombres-Hermanos een eenvoudig werk, een bij-de-mens zijn zoals God een God-met-ons is. God die niet vraagt dat we neerbuigend Hem hulde brengen, maar dat we met Hem op weg gaan en Hem erkennen waar mensen delen, lief en leed, zoals bij het breken van het brood.
Nog vele groeten aan de leden van de Brug

Correspondent: Jef Wauters

Bogota - 8 maart 1989

Om het nu eens anders te doen en niet te klappen van de miserie en de onmogelijke toestanden waarin onze mensen verkeren, dacht ik, toen ik op weg was naar de stad, eens op papier te zetten wat me allemaal te binnen schiet, terwijl ik op weg naar de dokter, hier tussen de mensen gewrongen zit in een stadsbus.
Deze lange zin legt helemaal niet uit waarom ik naar de dokter moet. De reden daarvoor is dat ik nogal wat kortademig ben. Oorzaak hier.van is dat Bogota op 2.600 m boven de zeespiegel ligt. Hoe ze dat hebben gemeten: de zeespiegel ligt hier zo’n 2000 km vandaan, weet ik niet. Hier in Bogota is de lucht op die hoogte tamelijk droog, ten minste als er zon is. Het regent hier 6 maand op een jaar. Volgens aloude legende was Bogota een binnenmeer van 40 op 60 km. Met de ruzie tussen de goden Bachué (god van de vijver) en Bochica (god van de bergen), kwam een van Bochica op het idee een gat in de berg te maken en zoals dat ook bij manneke pis gebeurt, liep het meer leeg.
Ondertussen hebben die twee zich verzoend zodat in het noorden van Bogota een urbanisatie is die Bachué heet en in het zuiden één die Bochica noemt.
Ik zit nu in de bus, die me naar het centrun van het vroegere meer brengt. Het eerste gevoel dat ik heb is er één van solidariteit. Solidair met al de mensen die hier zitten, staan of hangen. Solidair met de man achter het stuur, die aan iedereen 30 pesos (4 fr.) vraagt. Aantal halten speelt geen rol. Ons lot ligt in handen van die chauffeur om tussen karren en bussen, honden en fietsers heelhuids ter bestemming te komen. De Chauffeur kent zijn verantwoordelijkheden. Tussen het los geld en de briefjes, die hij op een ijzer vastpint, staat er een H. Hartbeeldje van een O..L.Vrouw van Altijddurende bijstand. Degenen die ooit in Spanje zijn geweest zullen wel genoeg van deze volksdevotie gezien hebben. Dit ter eer en glorie van God en tot soelaas van de arme mens.
In omgekeerde verhouding tot het gevoel van solidariteit komt dat van veiligheid op. Veilig beschermd door een dunnen ijzeren plaat en achter een vastgeroest vensterglas laveren we tussen andere bussen en auto’s van in de tijd toen ze nog in gang moesten geduwd worden. Bussen die elkaar moeten inhalen om een passagier te kunnen oppikken. Bussen van een andere maatschappij die plots de pas afsnijdt om dan bruusk te remmen met alle gevolgen vandien voor de staande en hangende passagiers. Bij de eerste bocht worden we eens flink van rechts naar links geschud om zo iedereen steevast terug op zijn plaats te zetten. Ik zie door het scheefgezakte raam dat twee chauffeurs mekaar aan het aftuigen zijn terwijl de politie in het oog houdt wanneer het rood is om de bussen tegen te houden. Hier gaat dat allemaal veel simpeler dan in België. Geen kotjes of bushaltes. Ge blijft staan waar ge buitengekomen zijt en stapt de eerste de beste bus binnen die voor u al piepend stopt. Een deftige dame, die het blijkbaar ook tegen de stijgende inflatie heeft moeten afleggen, stapt statig de bus op. Op dat ogenblik dacht ik: “seffens ligt ze tegen de grond.” Mijn gedachten waren nog niet volledig uit mijn hoofd of ik zag ze van voor naar achter voorbijschuiven. In een bus kun je immers niet verwachten dat men vuilnisbakken plaatst, men gooit er dan ook de bananenschillen zomaar in het rond.
Naast mij heeft een dikke dame plaats genomen. Het was zoals een kraan een zak patatten neerzet. Als goede Colombiaan moet ik er de overdaad van dat mens maar bijnemen. ‘t Is hier altijd zo geweest: 40%zijn ondervoed, 30% lijden honger en de rest laat de hond mee-eten.
Met al dat filosoferen stel ik vast dat ik al te ver ben. Als ik me tot de achterdeur gewerkt heb, zijn we volop in het centrum. Hier mag de bus niet stoppen, tenminste er staat verbodstekens om op of af te laden. Naast dit verbodsteken staat een agent. Ineens valt de bus stil. Een paard met kar staat dwars over de weg. De agent maar fluiten en zwaaien. ‘t Is te zien dat hij niets van paarden afweet. Ineens gaat de achterdeur open en ook de dikke dame wringt zich met een goede valbeweging naar buiten. Gelukkig kwam ik nog op tijd bij de dokter, zelfs hij was op tijd. “t Zal voor de volgende keer zijn, Eerwaarde, het licht is uitgevallen en de elektrocardiogram marcheert niet in het donker.

Correspondent: Jef Wauters

Bogota - 8 januari 1988

Dank voor je briefje van 12 december ‘87. Ik kon eerder niet antwoorden want pas twee dagen geleden heb ik hem ontvangen (ge zoudt bijna zeggen dat we terug gaan naar de tijd van Columbus, want vroeger was een brief hier op 3 à 4 dagen). Ik dank de Brugvrienden om hun bereidwilligheid en maak mezelf wel de bedenking “Ik had wel eens meer kunnen schrijven” want een brug is normaal niet een éénrichtingsverkeer. Daarom ga ik dit jaar terug beginnen met een blaaclje, dat zal verstuurd worden vanuit De Pinte. Zo denk ik dat er terug voeling komt met het moederland.
Ik stel je drie projecten voor, die je dan kunt onderzoeken en zien in hoeverre je kunt helpen en ook ben ik er me van bewust dat ik niet de enige ben, nog maar goed ook, en dat er misschien andere projecten van anderen in ontwikkelingslanden jullie voorkeur hebben.
1. In een armenwijk in Medellin zijn onze zusters een huis aan het bouwen om ten dienste te staan van de mensen daar via een kleuterschool, elementaire medische dienst en gezinsapostolaat. De bouwkosten bedragen zoiets van een 2 miljoen fr. De ruwbouw is praktisch klaar. De verantwoordelijke is de provinciale overste van de Ecuatoriaanse-Colombiaanse zustergemeenschap van de H. Harten. Zij werken er reeds 10 jaar en hadden er een huisje gehuurd.
2. Op onze parochie San Mateo (Barrio of wijk Simon Bolivar in Bogota) is pater Gerard Denys, de pastoor, van plan een tehuis voor bejaarden op te richten voor een 20-tal personen. Tot nogtoe zijn het nog maar plannen, er is nog niets concreet. Kostprijs zal zoiets zijn van 3 miljoen fr. Daarvoor denkt hij de grote organisaties aan te spreken zoals Broederlijk Delen, “Adveniat” in Duits— land, enz.
3. Rechtstreekse hulp aan behoeftigen. Steeds komt men in contact met mensen die om het zo te zeggen overal door de mazen vallen en die direct hulp nodig hebben. Regelmatig staan ze aan de deur bv. mensen die uit het gevang komen. Hoe ze weten dat de Belgische paters (padres belgas) er altijd zijn en waar ze wonen en hoe ze heten dat is voor ons een vraagteken.
In de gevangenis leren ze meestal een stiel, maar eenmaal terug op straat worden ze geschuwd als de pest. Ze vinden geen werk, niemand neemt ze aan. Hun familie woont dikwijls op 1000 km afstand enz. Hen helpen met het noodzakelijk, bv. een 3000 fr. om materiaal te kopen om matrassen te maken en zo op gang te komen, of gereedschap om schoenen te maken of te herstellen of het reisbiljet betalen naar hun dorp. (1 maandloon: 3500 fr.).
Anderen die door plotse ziekte helemaal in de miserie geraken (een doktersbezoek kost 600 tot 800 fr. en weten dat hier niets wordt terugbetaald, want een ziekenkas bestaat hier niet, tenzij voor diegenen die voor een patroon werken), die gevallen kunnen praktisch nergens terecht en een hulp is zeer dringend en effectief.
Als er iemand kont die naar zijn dorp of stad wil en niet kan betalen dan gaan wij of een persoon van vertrouwen met hem naar de busterminal en kopen ter plaatse het biljet dat we dan aan de chauffeur geven (want geven we het geld aan de belanghebbende zomaar aan de deur dan is er veel kans dat hij helemaal niet naar zijn familie gaat, maar het geld opdoet en een paar dagen daarna er weer staat en naar een andere pater vraagt.
Andere gevallen zijn een leerlinge die haar kostgeld niet betaald heeft gedurende het jaar en dan niet toegelaten wordt tot het eindexamen, en dus niet verder kan.
Enfin, veel kleinschalige dingen, maar dikwijls de redding in een onvoorziene situatie. Ik heb daarvoor een klein comité van drie mensen. Zo hadden we met Kerstmis nuttige geschenken bijeengehaald voor een 30-tal kinderen. Eén van hen werkt al een 15 jaar in ons medisch centrum en kent dus heel wat noden van de mensen (ook de geveinsde noden).
Dit is dus geen “bouwproject” maar een eenvoudige menselijke attentie, een openstaan voor de nood die zich onvoorzien voordoet. Zij brengen me regelmatig op de hoogte van hun werking, en als ik een geval kan helpen dan tracht ik dat met hen op te lossen.
Ziezo dat is dan wat ik jullie kan voorstellen, de beslissing nemen jullie in alle vrijheid, maar in alle geval dank dat je aan ons denkt.

Correspondent: Jef Wauters

Bogota - 22 februari 1987

Niettegenstaande vele eeuwen christelijke traditie, worden ook hier in Colombia zwakke mensen door andere mensen uitgebuit. Ik geloof dat wij onszelf tot christenen en tot katholieken hebben gevormd,en dat wij daarbij uit het oog hebben verloren dat wij vooral ook echt mens moesten worden, zoals God zelf is mens geworden. In die zin heb ik reeds mijn nieuwjaarswensen gestuurd aan mijn vrienden van “De Brug”.
De kerk van deze wereld zou vooral een getuigenis van de liefde van God voor de mensen moeten zijn, een liefde, die met gulle hand kansen geeft op een menswaardig bestaan. Hier sterven jaarlijks 60.000 kinderen door ondervoeding, een situatie waar een enkeling met beperkte middelen wanhopig tegenaan kijkt. Ik werk nu al 20 jaar in Medellin. Naast hulp en inzet op het materiele vlak: een medisch centruin, werkhuizen voor ambachten en mechanica, een college voor 2500 leerlingen van volkse afkomst, houd ik mij ook bezig met de vorming van seminaristen voor onze congregatie (Picpussen.
Ik wil het opnemen voor de armen, de minderen van dit land, niettegenstaande onbegrip en tegenwerking van de officiële kerk van hier. Het doet pijn te ervaren dat iemand die het opneemt voor de armen wordt gedoodverfd als een marxist, een communistenvriend.
Van iemand, die zich inzet voor de kleinen, die de moeilijke weg kiest, zou eerder moeten worden gezegd: daar is een echte kristen!
Ik vraag U met de vrienden van “De Brug” te willen nagaan hoe u met materiële hulp alhier, een hand kunt reiken aan de volksmensen van Latijns-Amerika.

Correspondent: Werner Verhoeven

Bogota - december 1986

Naar jaarlijkse gewoonte deze kerstbrief dan met kerstwensen vanuit Zuid-Amerika.
Ja, kerstwensen van kerstmensen uit de kerststal naar jullie toe, van Zuid-Amerika naar Europa, van het arme Bethlehem naar Jeruzalem”.
Pater Vercraeye gebruikt dit beeld en spint het verder nog wat uit, maar ik vind toch dat er heel wat waarheid in zit en even doet nadenken. Als wij zo onze kerstliedjes zingen van “de herderkens” en “Alleluja” wordt er ook een sfeerbeeld geschapen. De knusse, gelukkige en zachte sfeer in een arme stal tegenover het leven in een stad dat zijn gewone gang gaat. Misschien denken we bij het zingen van dit liedje niet verder na alhoewel er ook nog in staat: …barre kou…,het regende en sneeuwde..enz…
Pater Vercraeye is nu in Bogota samen met enkele confraters aan het werk om met jonge priester-sollicitanten te trachten een nieuwe wereld op te bouwen.

Correspondent: Werner Verhoeven

Bogota - december 1984

In 1984 was er geen nieuws vanuit Colombia. De oorzaak daarvan was de wankele gezondheid van pater Vercraeye in het voorbije jaar en hiet verplaatsen van zijn werkgebied van Medellin naar Bogota.
Hierover schrijft hij zelf:
.....De parochie in deze wijk San Carlos is zowat drie keer groter dan Santo Sepuicro in Medellin, een 60.000 inwoners, de overgrote meerderheid mensen van de campo, op zoek naar een beetje welstand, met de frustraties vandien. Omwille van mijn delicate gezondheid is mijn werk de zorg voor de zieken. Dat is niet alleen contact met de zieke maar met de familie, met de mensen rondom.
Ik ben er gelukkig mee met dat werk, want het bevrijdt me van uren structureel werk, zoals het eigenlijke parochieel werk hier is.
Het spontaan contact met de mensen en de gelegenheid daartoe is een zieke in huis, een overlijden, het dagelijkse wel en wee van de mensen. Dikwijls heb ik horen zeggen: “de pastoor, die zien we hier nooit”. Wel, ik heb er de gelegenheid toe en de mensen waarderen het, vooral dan hier in Latijns-Amerika waar de pastoor, de priester zo iemand is die ge van op afstand moogt bekijken! Dat ge zo bij de mensen een hoop miserie ontdekt hoef ik je niet te vertellen.
En dat er veel miserie is in Colombia, dat bewijst ons volgende gedeelte uit zijn brief:
….In Colombia zijn er jaarlijks 55.000 kinderen die omkomen van ondervoeding. Al deze jaren, ‘t zijn er al 22 in Colombia, heb ik die ellende kunnen zien, ermee in aanraking kunnen komen en denk niet dat ge er aan gewoon wordt. Het tegenovergestelde is waar: hoe langer hoe meer voelt ge uw onmacht, het niet kunnen, het machteloos staan. En dat verwekt een moreel lijden: een “angustia” zeggen ze in het Spaans. Het helpt niet met te praten over integrale ontwikkeling om de miserie te relativeren.
Ik denk dat als een mens honger heeft, een kind dat sterft, bij gebrek aan voeding, dat voor hen dat stuk brood, die melk, die levensnoodzakelijke vaccinatie de integrale ontwikkeling is op dat moment…
Op de vraag die wij ons hier dikwijls stellen of onze hulp geen druppel op een hete plaat is, antwoordt hij:
….Wel ben ik er van overtuigd dat het een druppel water is in de zee en dikwijls een druppel water op een hete plaat, maar met dit alles is het toch een poging om, zij het voor weinigen het leven een beetje menswaardiger te maken, om de balans van onrecht een klein beetje naar het evenwicht toe te brengen...
Tot slot dankt en groet pater Vercraeye allen die zich het voorbije jaar ingezet hebben voor wereldmissie.

Correspondent: Donat De Weerdt

Medellin - december 1982

Wat dit jaar voor mij geweest is?
Daar ik om gezondheidsredenen geen pastoor meer ben op de parochie El Santo Sepulcro, help ik waar het nodig is.
Vooral de zieken en de ouden van dagen, en dat zijn er heel wat op een parochie van ongeveer een 17.000 inwoners. Buiten de parochie werk ik in een organisatie “Francisco y Clara de Asis”, om de Eucharistie te gaan celebreren in een of ander huis van een zieke, een gehandicapte, gelijk waar in de stad. Samen met een viertal andere priesters bezoeken we zo ongeveer een dertigtal zieken per week. Het is een prachtige gelegenheid voor die mensen die niet uit de voeten kunnen om de H. Mis bij te wonen en voor mij is het een nieuw en verrijkend contact met mensen.
Verder nog, maar dit is meer persoonlijk initiatief: contact met arbeiders in staking, bezoek aan de“carpa” (stakerspiket) en meedoen, samen met hen, aan wat ze noemen “operaci6n canasta” (korfoperatie), d,i, van huis tot huis gaan om wat voedsel te verzamelen, een paar patatten, ze staan hier 35 fr. de kilo, een banaan, een ei.,, ‘t is allemaal bij beetjes, gelijk de penning van de weduwe, maar ‘t is een teken van solidariteit en alle baten helpen.
Op ‘t ogenblik is er een fabriek in staking, nu al zeven maanden lang, hun dagloon was 190 fr, per dag, dat was het, want nu krijgen ze niets, syndicatensteun bestaat niet, ze moeten leven van hetgeen ze op de een of andere manier rondhalen.

Correspondent: Donat De Weerdt

Kalmthout - november 1981

Pater Vercraeye was terug uit Colombia wegens gezondheidsredenen. Zijn terugkeer was van korte duur en hij kwam ons bezoeken, wat we erg op prijs stelden.
Hij was vol goede moed vertrokken, maar kreeg direct te kampen met moeilijkheden.
Een tijdje heeft hij gezocht en is tenslotte werkzaam geworden in een soort bezinningsgroep, die zoeken hoe zij moeten leven, een maatschappij opbouwen die rechtvaardig is en waar zij kun kennis kunnen bijschaven.

Correspondent: Donat De Weerdt

Kalmthout - mei 1981

Pater Vercraeye schrijft ons dat onze werking van De Brug de moeite waard is. In Colombia zijn er vele dingen scheef getrokken; zoals 75 % van de schoolgaande kinderen zijn ondervoed. In vele families komen kinderen om van de honger. Men weet dat ook in Medellin, vermits deze cijfers gepubliceerd werden door de”Camara de Comercio”. De toestanden zijn erg geradicaliseerd en als er iemand in dat land zich laat horen wordt hij automatisch als een marxist of socialist doodgeverfd.
Het resultaat is dat de goede katholieken zich gaan opsluiten in hun religie en hun devoties en de rest overlaten aan de werkelijke marxisten, die zich ook niet storen aan uitspraken van de kerk of dergelijke.
De massamedia hangen een vertekend beeld op van de werkelijkheid. Van Salvador en Nicaragua en ook Polen vertellen zij dat de Russen met de hulp van de Cubanen als uiterst linksen oproer willen maken. In zijn 19 jaar beleven van Zuid Amerika heeft pater Vercraeye nog geen enkel geval gekend waar het de priester of conservatieven lastig werd gemaakt door deze linksen, maar wel kent hij veel gevallen van vervolging vanwege machthebbers van al diegenen die zich voor de marginalen inzetten.
Oscar Romero, die zijn leven gaf voor de zijnen wordt in Colombia voorgesteld als een onnozelaar, die zich liet vangen door de communistische propaganda en zijn hoofd kwijt raakte.
Ondertussen is pater Vercraeye zonder inkomen, omdat zijn parochie aan een ander verwezen is. Wij willen hem dan ook graag helpen zijn apostolaat voort te zetten. Om gezondheidsredenen is hij terug naar België gekomen en wij hopen met hem nog eens rustig te kunnen praten.

Correspondent: Donat De Weerdt

Kalmthout - mei 1980

Die op zondagvoormiddag 15 maart ‘80 aanwezig waren in de St. Jozefzaal te Heide weten, dank zij pater Vercraeye, wel een stuk meer over het leven, de mensen en het missiewerk in Colombia.
Zo schetste Pater Vercraeye de grote rijkdommen (ertsen, steenkool, diamant, enz...) die als het.ware voor het opscheppen liggen in Colombia, doch die zeer primitief ontgonnen worden en waarvan ook weer de staat en de rijksten profiteren. Een toestand die we in de meeste ontwikkelingslanden herkennen. Het gevolg hiervan is dan ook weer de grote armoede die in dat land heerst. Daarover schrijft pater Vercraeye in zijn Kerstbrief:
“Tragiek van de economische armoede: vader worden, moeder worden zonder het te kunnen zijn. Ik heb gezinnen gekend die zich in huis opsloten, zich binnenhielden de dag dat er geen eten op tafel was; vaders, die vrouw en kinderen in de steek lieten, was het uit lafheid dat ze niet meer ondér de blik durfden komen van hun hongerlijdende kinders? En die andre man, Mario, die fysisch ten onder is gegaan,.34 jaar oud, omdat hij de problemen van zijn gezin niet meer aankon”.
Als actie hiertegen is het niet voldoende, zo meent pater Vercraeye, de mensen brood te geven of het hen te leren bakken, doch een grote taak van de missionaris is de mensen “bewust” te maken. En dat betekent volgens hem: “Bewustmaking is meer dan weten wie ge zijt en wat ge kunt. Bewustmaking is niet alleen weten dat 24 landen van de westerse wereld, die slecht 15% van de wereldbevolking vertegenwoordigen, beschikken over 65% van het bruto wereldinkomen; bewustmaken is ook het zoeken naar de oorzaken van die situatie”.
Het is langs deze bewustmaking om dat Pater Vercraeye de mensen wil helpen de oorzaken van hun toestand in te zien. Oorzaken, die duidelijk te wijten zijn aan “het systeem” zelf.
Dit proces is aan gang in gans Zuid-Amerika, met uiteraard de gevolgen vandien.
Laten wij hopen dat pater Vercraeye in zijn opzet gelukt en dat zijn missiewerk mag gezegend worden.

Correspondent: Donat De Weerdt

Medellin - augustus 1977

Pater Vercraeye bracht ons eveneens een bezoek. Hij had spijtig weinig tijd en daarom kunnen wij van hem ook weinig meedelen..
Na al die jaren in Colombia is hij praktisch een van hen geworden. Hij heeft het contact met Kalmthout niet meer zozeer nodig, vertelde hij. Hij was van mening dat voor zijn werking geld geen noodzaak was. Hij zag de toekomst vooral in het veranderen van de mentaliteit, wat volgens hem zeer moeilijk is. Wij wensen hem alleszins succes en veel moed.

Correspondent: Donat De Weerdt

Medellin - 3 november 2003

Dank voor je brief van eind september en nu stel ik vast dat het laat geworden is om u te antwoorden, al drie november! Uw schrijven is het verhaal van mensen, vreugde en leed.
Ik stel me voor dat het concert, georganiseerd door de Brug, weer een optimus was, zoals ik me herinner bij het 25jaar bestaan, en dan binnenkort aan de eettafel, echte Vlaamse Breugeliaanse programmatie: geest en lijf.
Ik stuur je meteen het blad PROJECTOPVOLGING, mijn aandacht gaat vooral uit naar twee kindertehuizen, zoals vermeld in folders Hombres-Hermanos, Op de eerste plaats het tehuis in Caldas ”Amigos de la Alegria” met 60 kinderen en een minder groot maar met meer problemen het opvangstcentrum “Juan 23” waar 35 kinderen een tehuis vinden.
Bij ons gaat het goed, in die zin dat ze of wij (!) allemaal ouder worden, het is wel gelijk ge zegt: structuren maken het werk minder menselijk, het remt de spontane relatie, maar we moeten ons aanpassen of meeleven met de tijd. Men denkt dat door louter uiterlijke normen de levenskwaliteit verbeterd wordt.
Gisteren hebben we de jaarlijkse “bazar” gevierd. Een paar tenten opgesteld in de straat, verkoop van allerhande spullen gedurende heel de dag en tegen de avond een volle zaal met als program een gitaarorkestje en een typische maaltijd, die bestaat dan uit bruine bonen, wat geroosterd spek, een gekookt ei en een pollepel rijst; en dat alles voor 5000 pesos. (ca 10 euros.) Het is altijd een bijdrage, maar belangrijk is dat er voeling is met de mensen van de wijk, om zo ook een beetje eer te doen aan het logo Hombres—Hermanos.
Wel. dat is zowat het nieuws, met wensen voor volgend jaar.

Correspondent: Agnes Van Laer

Medellin - 12 november 1999

Het is precies een tijdje geleden dat er van hieruit nog nieuws gekomen is, alhoewel Colombia naar het schijnt nogal eens in het wereldnieuws komt omwille van drugs, massamoorden en ‘secuestros’ (ontvoeringen). Inderdaad de toestand is hier verward en gevaarlijk. Het is niet meer van rond te reizen en toeristische plaatsjes te bezoeken, zelfs de zgz. autopista van Medeilin naar Bogota is beter te mijden, om niet in de handen te vallen van een guerrillagroep. Dit alles als een gevolg van jarenlange corruptie, standenverschillen, hemeltergende contrasten, miserie en fundamenteel gebrek aan degelijk onderwijs of opvoeding. Daarvoor is trouwens weinig geld van de kant van de regering. Daarom zijn er drie of vier stakingen van het onderwijzend personeel per jaar.
Maar we doen verder met ons project. Dertig dakloze bejaarden (en er zijn er die oud worden), we houden ze in leven. De oudste is 92 jaar, een goeie groep is in de tachtig, daarbij de grote groep derdeleeftijders met hun dagelijkse turnles, dansoefeningen, groepsgesprekken enz, Het ziet er werkelijk uit als een volkscentrum, waar de mensen van de wijk hun gading vinden en ook hun miserie komen vertellen.
Op 10 november laatstleden was het hier een heuglijke dag: we vierden het tienjarig bestaan van Hombres-Hermanos. Tien jaar, kort en lang, alsof we gisteren begonnen waren, maar als je al het geloop, geschrijf (dat ook!), plannen en bouwen beziet dan zijn die tien jaar goed gevuld en dan zou men zeggen en dat alles op tien jaar!
Maar het staat er en de voldoening van de mensen, van de wijk was er het sprekend getuigenis van. Een overvolle zaal om mee te vieren. Eerst een eucharistieviering die tevens de gelegenheid biedt om de mensen iets goed toe te spreken, want anders zwijgen ze niet. Daarna al wat er bestaat aan patriottische liederen: hymno nacional, hymno departamental, uitreiking van eretekens, onthulling van gedenksteen, een brindis en dan uitdrijven op tango en eigentijdse muziek. Werkelijk een geslaagde viering en daarmee zijn we dan ook weer gerust voor tien jaar, Want het vraagt tenslotte heel wat voorbereiding.
Ook hadden we het verrassende bezoek van mijn zus Terese (uit de Pinte) met mijn schoonbroer Michel, die er zeker mochten bijzijn, want langs de driemaandelijkse folder “Hombres-Hermanos” dragen ze ook hun steentje bij, hun baksteen liever, voor het onderhoud en fungeren van ons bejaardentehuis. Ook de Brug wil ik niet vergeten die ook een van haar peilers diep in het gebouw heeft zitten, want meer dan twintig jaar zijn jullie ‘over de brug gekomen’, waarvoor nog eens hartelijk dank.
Het zou wel eens plezant zijn iemand van de Brug hier te ontmoeten, voor de tijd die ge zelf wilt speciale “logeerkamer” voorzien (zoals ze thuis zegden). Dus als je wilt je wordt met open armen ontvangen. Dan kan je zien dat steun en steuntjes, bijdragen enz. vanuit België hier verdubbeld worden en wonderen verrichten.
Wel moet ik zeggen dat sommige onkosten groot worden, niet zo zeer het dagelijks onderhoud en voedsel, maar de medische kosten, hospitaal en medicamenten. Op het ogenblik zijn er vijf oudjes ziek en bedlegerig en niet meer van die aard dat ze nog zullen opstaan, maar daarom mogen we ze zomaar niet laten doodgaan. Dus als je daar een handje kunt toesteken. Waar zijn we nog aan begonnen? In Barbosa, ons tweede bejaardentehuis dat goed voorzien is van bergwaterkens en ook onbesmet regenwater !!, zijn we op het gedacht gekomen om een van die bergriviertjes (misschien wel een groot woord) af te leiden naar een vergaarbak. Die bak of muur moet er nog wel komen, maar het idee is er om daarin vis te kweken. Zo kunnen v/e de oude, goede gewoonte invoeren van op vrijdag vis op tafel te krijgen. Als we zo nog wat voortdoen krijgen we een uitgebreid menu met als basisvoedsel maïs en bananen. Daar hebben we er ongeveer 300 van geplant. Maniok is er ook goed voorhanden, maar zoals boven gezegd, moesten we een medicijnboom kunnen kweken, het zou ons heel war onkosten besparen.
De ziekenzaal, waarover ik verleden jaar geschreven heb, is reeds af. Er is plaats voor vier bedden en ze doen goed dienst. Elke dinsdagmorgen komen er twee dokteressen om de zieken en de oudjes onder de loep te nemen. Dat doen ze gratis als bijdrage aan ons bejaardenproject.
De toestand in Colombia is erbarmelijk: bomaanslagen, massamoorden, ontvoeringen, dat dan van de menselijke kant, met daarbij een anderhalf miljoen vluchtelingen over heel het land. Komt daarbij de natuur dit ons dit jaar goed in het nat gezet heeft met overstromingen, tornado’s langs de kuststreek, aardbevingen. Allemaal dingen die onze goedgelovige mensen doen denken aan het einde van de wereld, behalve dan de drugshandelaars die houden daar geen rekening mee en die hebben de laatste jaren hun omzet verdubbeld zodanig dat er stemmen opgaan dat ze die handel moeten legaliseren, wat ik ook denk zoals dat vroeger met tabak en alcohol was.
Dit was dan wat nieuws uit Colombia, dat zonder mij ook wel in het nieuws komt, maar dan persoonlijk beleefd en meegeleefd.
Nog hartelijke groeten aan de vrienden van de Brug en dank voor jullie aller medewerking.

Correspondent: Agnes Van Laer

Kalmthout - juli 1991

In mijn functie van projectaanschriiver voor de Brug kreeg ik op 30 maart het bezoek van Jef Vercraeye, Padre Winfrido. Hij dankte de mensen van ‘de Brug” omwille van de steun die hij dit jaar mocht ontvangen voor de uitbouw van zijn project.
Zoals bekend gaat het hier om een kleinschalig project dat in de stad Medellin voorziet in de opvang van alleenstaande, verlaten bejaarden. Die mensen krijgen dank zij Jef onderdak en voedsel en hun wordt de mogelijkheid gegeven zich nog nuttig te maken ook. Van hun productie profiteren dan uiteindelijk ook verschillende straatkinderen, die daardoor aan maaltijden geholpen worden.
Hiertoe werd er een terrein aangekocht met een huisje erop. Men is nu volop bezig met de constructie van een verdieping op dit huis, die zal juni e.k. klaar zijn.
Aangezien de nood eerder groter wordt zowel voor de bejaarden als met betrekking tot steeds meer verlaten kinderen, heeft Jef Vercraeye een aanpalend terrein gekocht, zodat de totale oppervlakte van de projectgrond nu 740 m² bedraagt. Bouwtoelatingen zijn in Colombia moeilijker te verkrijgen, maar Jef heeft toch een redelijke hoop dat het hem mogelijk zal zijn op het nieuwe terrein een soort “begijnhof” op te richten. Deze term geeft het best weer wat hij van plan is: de constructie van een deel kleine huisjes midden in een parktuin. De grond van de tuin is mede door het tropische klimaat van Medellin ongeschikt voor groenten. Wat men er wel kan telen zijn alle mogelijke exotische vruchten, of dat nu bananen zijn, sinaasappelen, citroenen of mango’s, avocados of papayas.
Die fruitproductie, waarvoor de bewoners van de huisjes zullen instaan, maakt het project voor een deel rendabel. Er zullen ook exotische bloemen worden geteeld, waaronder verscheidene orchideeënsoorten, ook die kunnen worden verkocht.
Er komt voorts een werkhuis, waarin matrassen worden vervaardigd, handwerk van de projectbewoners.
Al dit neemt echter niet weg dat het project nooit helemaal zelfbedruipend zal zijn. Jef heeft niet de bedoeling er een “negocio” zoals hij het uitdrukte, een handelszaak van te maken.

Correspondent: Jef Wauters

Bogota - 20 januari 1990

Hierbij sluit ik in wat zowat een overzicht kan zijn van ons werk, van het project Hombres-Hermanos.
We hebben reeds een huis aangekocht waarin we kunnen vergaderen. Op dit huis gaan we een verdieping bouwen. Dat wordt dan een grote zaal, waarin o.a. een werkplaats wordt ondergebracht. We hopen dit werk dit jaar nog klaar te krijgen.
Toelichting van het project Hombres-Hermanos (in het Nederlands Mensen-Broeders)
1. De organisatie die uw hulp inroept bestaat ut een groep die veel ervaring heeft in de wijk Manrique van Medellin. Zij heeft die bedoeling ten dienste te staan van de allerzwaksten: weeskinderen, bedelaars en verlaten kinderen. De vereniging werd 6 maanden geleden gesticht met het wettelijk statuut van een vereniging zonder winstoogmerk.
Mevrouw Isabel Gomez de Ramirez is wettelijke vertegenwoordigster. Ikzelf, die parochiepriester was gedurende 20 jaar in die wijk, die daar een kerk, een school, een college, een medisch centrum, een sociale residentie voor vrouwen heb opgericht, ben de coördinator van dit project.
2. Het project: we plannen de aankoop van een terrein, waarop kleine huisjes kunnen worden gebouwd voor 4 à 5 ouderen elk, een terrein met een tuin, recreatievoorzieningen en werkplaatsen op kleine schaal. Culturen van groenten en bloemen, het fabriceren van gebruiksvoorwerpen, voor de eigen communauteit en voor de verkoop, moeten het project zelfbedruipend maken
3. De communauteit: onderdak wordt verleend aan verlaten, eenzame ouderen. Er komt een grote eetzaal, waarin deze hun maaltijden zullen kunnen delen met de kinderen, die bedelend hun kost verdienen. Wij voorzien dagelijks 150 kinderen te voeden.
De eetzaal zal bovendien worden gebruikt voor een basisonderwijs. Er wordt gedacht aan een apotheek en een medisch centrum met een arts, die zorgen en medische hulp verstrekken aan de hulpelozen. Voor die hulpbehoevenden komt er ook een voedselcoöperatieve, waar zij goedkoop aan basisvoedsel zullen kunnen geraken. (Bedenk dat het basisloon voor een gemiddeld gezin van 6 personen in deze wijk 32.000 pesos (80 $) bedraagt en dat het budget van zo’n familie 80.000 pesos (170 $) zou moeten bedragen).
4. Doel van het project: de klemtoon leggen op de menselijke gemeenschap: dat de aardse goederen ten dienste moeten staan van alle mensen. We zijn overtuigd dat wij het mostaardzaadje willen zijn, dat de kiem bevat van het Rijk van God onder de mensen We laten ons inspireren door het evangelie dat zegt dat wij allen kinderen zijn van één Vader; dus broeders en zusters1 die alles met elkaar willen delen, ook al hebben wij niet veel.
5. De wijk Manrique: de stichting MENSENBROEDERS bevindt zich in een volkse wijk van Medellin, waar de criminaliteit zeer groot is, met veel werkloosheid. Er zijn daar 600.000 inwoners, typische volksmensen en werklieden, die aan de rand van de grootstad proberen te overleven. Door haar ligging aan de rand van een bergketen, vormt zij de schakel tussen de stad en de hoger gelegen, nog armere wijken. Uit die wijken komen dan de vele behoeftigen, ook kinderen, die bedelend van huis tot huis, hun voedsel bijeenschooien.
6. Toekomstplannen: wij beschikken nu over een huis en een terrein van 640 m2. Het huis heeft één enkele verdieping, met 160 in2 ruimte. De kostprijs bedroeg 8 miljoen pesos (20.000 $)
Wij willen er een werkplaats inrichten met lasserij enz. Een bakkersoven, werkplaatsen voor kleermakers. timmerlieden, pottenbakkers, mekaniekers met productie voor eigen behoeften en voor de voortverkoop, een geneesheer die er zijn diensten aanbiedt aan schappelijke prijzen.
Onze bedoeling is dus
1. Onmiddellijk: aankoop van terrein, bouw van werkplaats en bouw van 5 huisjes
2. Later: aanschaf van naaimachines, werktuigen voor de timmerlieden, elektrische oven voor pottenbakkerij, inrichting van een bibliotheek en een startkapitaal voor de voedselcoöperatieve.
3. Werkingskosten: maandelijks zouden wij willen beschikken over een bedrag van 300.000 pesos voor het betalen van levensonderhoud van 30 mensen, de gemeenschappelijke maaltijden en de zelf geproduceerde artikel.s voor eigen gebruik.

Correspondent: Jef Wauters

Bogota - 21 november 1988

Ik maak gebruik van mijn gedwongen rust, wegens griep, om U wat nieuws te sturen uit dit verre, voor u toch niet onbekende land.
Ik ontmoette hier in Bogota een delegatie van Pax Christi, waarvan deel uitmaakten Mgr. Calewaert, oud-bisschop van Zaïre., Dhr. Volker uit Duitsland, een Hollander en nog enkele anderen.
Allen waren zij getroffen door de golf van geweld die Colombia treft, en verwonderd over het feit dat er vanwege de Kerk, het College van bisschoppen (die een 60 leden omvat), geen enkel protest werd gehoord, geen enkele verklaring, geen stellingname. Door de leden van de guerrilla, de drugtrafikanten en de paramilitaire organisaties (een 145 verschillende groepen) worden er dagelijks zo een 230 moorden gepleegd. Dit zijn gegevens verspreid door de politie op 28 oktober 1988.
Eergisteren liep hier een Latijns-Amerikaans congres ten einde, een forum over de verdwenen personen. In Colombia zijn dat er 1.200. Dit wil zeggen dat er praktisch 1.200 mensen meer werden vermoord.
Op vrijdag 11 november gebeurde er een overval in de wijk Segovia van een groep paramilitairen. 43 mensen, mannen, vrouwen en kinderen werden gedood en 37 anderen verwond. Dit is dagelijkse kost.
Aan personen die Colombia bezoeken om kennis te nemen van de situatie, wordt gezegd dat de slachtoffers marxisten zijn, sympathisanten van Rusland, en onder het mom van anticommunisme wordt elke brutaliteit gedoogd en goedgepraat.
Iets anders nu, meer positief en verkwikkend:
Met de hulp van “De Brug” en het koor G.M.K. hebben wij verschillende mensen in nood onmiddellijk hulp kunnen bieden. Heel speciaal hebben wij mensen kunnen helpen, die in september 1987 zwaar werden getroffen door een grondverschuiving in de wijk Villa Tina. Voor een groep mensen hebben we bovendien een terrein kunnen aankopen. De hele realisatie kosste 1.552.890 pesos (± 260.000 Fr.). Wij danken u hiervoor en zeggen U, zoals de mensen hier dat doen: Moge God u hiervoor belonen. Dit alles heeft mij ertoe bewogen een eigen project op te zetten, samen met al die hierbij helpen
het zal ons project zijn! We rekruteren ongehuwde personen om een eerstelijns hulpgroep te vormen voor de opvang, van behoeftige ouderlingen, die huis noch familie bezitten en die op straat slapen.
Bogota ligt op een hoogte van 2.600 m. De temperatuur kan er ‘s nachts tot onder vriespunt dalen. Wij gaan die mensen onderbrengen op een terrein buiten de stad. Kostprijs van de grond ± 600.000 Fr. Daarna gaan we huisjes bouwen in de trant van een middeleeuws begijnhof, met tuintjes waar de mensen kunnen hovenieren.
Het is duidelijk dat dit alles niet in één dag tot stand kan komen. Het zal een werk van lange duur zijn, maar iemand moet het in gang steken. U ziet er is dus werk aan de winkel.
Hier volgt een lijst van personen die wij op één of andere manier geholpen hebben: 17 mensen voor een totaal van ± 50.000 pesos. Ik weet dat het niet zo belangrijk is u al die zaken zo in detail te vertellen, maar het geeft wel een idee van de omvang van de noden en de mogelijkheid om eraan te verhelpen.
De mensen die mij in dit werk bijstaan zijn: Mevr. Cecilia de Romero en juffrouw Alicia.
Beiden danken U van harte.
Nogmaals veel dank voor alles en hartelijke groeten aan al die die steun verlenen en die bouwen aan “De Brug”, toegangspoort tot die andere wereld!

Correspondent: Jef Wauters

Aarschot - december 1985

Voor het ogenblik verblijft Jef in Aarschot bij de Paters Picpussen.
Hij startte de opbouw van de parochie El Santo Sepulchro in Medellin en dankt alle mensen, die hem hierbij geholpen hebben. Hij bouwde er een school, een kerk, medische dienst en een parochiezaal.
We laten hem nu verder aan het woord:
…Wel, om gezondheidsredenen en gebrek aan eigen personeel is de parochie overgedragen aan het bisdom en heeft dus een eigen inlandse priester als pastoor, dat was in het jaar 1979. Na een goed jaar rust in België, ben ik weergekeerd naar Medellin, begin ‘81 en mijn belangstelling ging vooral naar arbeiders; niet meer in parochieverband, alhoewel ik in dezelfde parochie verbleef. Dat leidde soms tot niet onaardige toestanden, hiermee bedoel ik helemaal niet conflicten met pastoor, maar wel dit als op die voorjaarszondag van ‘82, toen we met een groep arbeiders in staking, stakers dus en stakkers, want ze hadden geen enkel inkomen, een inzameltocht hielden van huis tot huis: een paar patatten, een ei, alle soort eetwaar, of wat ze ook maar wilden geven: een hutsepot kennen ze daar ook! Nu was het zo dat we op een gegeven moment een andere stoet tegenkwamen, zondagse mensen achter een kruis aan, en de pastoor in wijde kapmantel die de processie deed van palmenzondag. Als ge dan weet dat daar de straten recht op mekaar kruisen naar Spaans model, begrijpt ge dat we mekaar middendoor sneden, mensen herkenden mekaar en misschien waren er wel die zich afvroegen bij welke groep ze beter thuishoorden. Na enige verwarring kwam het dan toch weer tot klaarheid, iedereen terug in zijn gelid, de ene met zangboekje, paternoster of palmtak, de andere met schoofzak, een plastieken zak met eieren, elk verder naar zijn bestemming toe. Dat alles was nu louter toeval, maar ‘t kwam schoon uit het beeld van de kerk, die universeel is, de ‘verticale” de “horizontale”. (Voeg er nog de bijhorende theologie aan toe, en dan wordt het helemaal denkwerk). Twee richtingen die samen een kruis vormen…
…Maar dan in ‘83 nodigde de kleine groep paters in Bogota me uit (ze waren met drieën voor twee parochies van samen een honderdduizend mensen ), om hen te komen vervoegen en zo een kleine communiteit te vormen; dat het niet meeviel zo na 20 jaar Medellin hoef ik niet te vertellen.
Daarmee verhuisde ik februari ‘83 naar de parochie van San Carlos,een volkswijk in het zuiden van Bogota, een stad met 5 miljoen inwoners.
Dus geen bouwen meer…
Ondertussen zijn er 5 nieuwe priesters bijgekomen en zo besluit Jef : “Kan ik u beter nieuws melden?”

Correspondent: Donat De Weerdt