Jan Simons


Adres

Sao Paulo - Brazilië

Leven en werk

Jan Simons is geboren in Loenhout op 16.2.1940. Hij werd priester gewijd in 1966.
Jan vertrok voor de eerste maal naar Brazilië naar de stad Sao Paulo in december 1968, waar hij verbleef tot november 1989.
Bij zijn terugkeer in België werd hij aangesteld tot pastoor in Achterbroek-Kalmthout van 1990 tot 1994.
Hij vertrok terug naar Brazilië op 18 januari 1995.

Brieven

Sao Paulo - 3 mei 2001

Dit wordt wellicht mijn laatste brief aan de Brug. Volgende maand, op 5 juni, ga ik voorgoed terug naar België na ruim 30 jaar Brazilië.
Mijn hartelijk dank voor de gift van 57.000 fr. die ik op 17 maart ontving. De solidariteitsactie groeit nog altijd aan. Vorig jaar zijn we ook begonnen in één van de wijkkapellen. Nu hebben we ongeveer 100 families die maandelijks geholpen worden.
Er is al een Braziliaan benoemd om mij op te volgen. Maar de mensen hebben een beetje schrik, vooral die van de wijkkapellen. Want veel Braziliaanse pastoors blijven alleen maar in de hoofdkerk en laten de wijkkapellen aan hun lot over.
Mijn opvolger kan in ieder geval heter beginnen dan ik. Toen ik hier 6 jaar geleden toekwam lagen de hoofdkerk en de kapellen er verlaten en verwaarloosd bij. Nu is alles in orde. Ik heb in deze 6 jaren ongeveer 7 miljoen B.fr. uitgegeven aan het bouwen van parochiezalen en de afwerking van kerkge-bouwen.
Ik bedank de mensen van de Brug voor de steun die ik al deze jaren kreeg. De nood in deze landen is groot, maar de vele kleinschalige projecten die door de Brug gesteund warden, geven toch nieuwe hoop aan heel wat mensen in de Derde Wereld.
Mijn welgemeende dank en tot binnenkort in België.

Correspondent: Hilde Francken

Sao Paulo - 27 december 2000

Aan alle mensen van de Brug mijn beste wensen voor een gelukkig en voorspoedig nieuwjaar, met veel vreugde en gezondheid. Laten we de nieuwe eeuw instappen met moed en vertrouwen. De uit-dagingen zijn groot, maar er is ook enorm veel edelmoedigheid onder de mensen, daarvan is de Brug het beste bewijs.
Hier in Brazilië is er weer nieuwe hoop. Bij de gemeenteraadsverkiezingen in oktober heeft de linkse arbeiderspartij (PT = Partido dos Trabalhadores) over heel het land grote vooruitgang gemaakt. Ook in de stad Sao Paulo heeft de PT gewonnen. Marta de Vasconcelos Suplicy wordt vanaf 1 januari de nieuwe ‘prefeita’. De stad is na 8 jaar wanbeheer een chaos. De rechtse demagoog Maluf en zijn op-volger en partijgenoot Celso Pitta hebben van hun ambt misbruik gemaakt om de gemeentekas te plunderen. Men schat er ongeveer 8 miljard dollars verdwenen zijn. In Brazilië zegt men dat ge veel moet stelen, dan wordt ge bewonderd. De kleine dieven vliegen de bak in. De stad, vooral de periferie, is al die jaren volledig verwaarloosd. De leemte werd opgevuld door drugsbenden die hele wijken con-troleren en zelfs zover gaan de avondklok af te kondigen: na 9 uur ‘s avonds niemand meer op straat, winkels sluiten enz. De mensen hebben schrik en gehoorzamen. In Sao Paulo worden jaarlijks 6000 mensen vermoord, meer dan in 20 jaar burgeroorlog in Ierland. De schrik zit erin bij de mensen wat een grote handicap is voor de verschillende bewegingen die opkomen voor hetere levensvoorwaarden en democratie. De militaire dictatuur heeft van 1965 tot 1985. de volksleiders van kant gemaakt. Nu er ‘democratie’ is en de mensen zich opnieuw zouden kunnen organiseren voor meer sociale gerechtig-heid, komt dit geweld alles weer bemoeilijken. Het lijkt wel of er een goed uitgewerkt plan achter steekt. En wapens zijn er genoeg. De deftige, en misschien zeer katholieke bazen van Herstal en an-dere wapenfabrieken verdienen goed geld met de dood van onschuldige mensen in de derde wereld.
Nu hopen we dat de toestand zal verbeteren met het nieuwe gemeentebestuur. De PT heeft in ver-schillende grote steden bewezen dat ze een eerlijk en democratisch beleid kunnen vieren. Alle PT burgemeesters zijn herkozen met ruime voorsprong op hun tegenstanders.
Het werk hier in de parochie gaat zijn gewone gang. De solidariteitsactie groeit verder aan. Er zijn nu een 100 families die maandelijks geholpen worden. Een advocaat en sociale werker werden inge-schakeld om de mensen te helpen in juridische en menselijke moeilijkheden. Ik zou voor 2001 dit pro-ject weer willen aanbevelen bij de Brug.
De bouw van het nieuwe parochiecentrum is bijna af. Het is een hele bouw, twee verdiepingen, bijna 400 m2 elke verdieping. Er wordt al goed gebruik van gemaakt. Bij het kerstmaal van de arme families waren er ongeveer 350 mensen aanwezig.
Voor de rest is er niet veel nieuws. Het is nu avond, drukkend warm en buiten dondert het al een hele tijd, de echte Braziliaanse zomer. Veel mensen liggen aan het strand. Januari is het groot zomerverlof. In de parochie hebben we nog enkele drukke eindejaarsdagen, maar daarna kunnen we een maand rustig aan doen. Het allerbeste aan allen en tot een volgende keer.

Correspondent: Hilde Francken

Sao Paulo - 16 december 1999

Ik wens U allen een Zalig Kerstfeest en veel geluk en vreugde in het nieuwe jaar. En dat de Brug in 2000 verder mag werken ten dienste van de verarmde en beroofde mensen in de derde wereld.
Ik zou voor het jaar 2000 hetzelfde project willen indienen nl. de solidariteitsactie van de parochie Sao José die een vijftigtal families ‘geadopteerd’ heeft, families die geen inkomen hebben en die volledig afhankelijk zijn van de solidariteit van anderen. Deze werking, die begin vorig jaar begon, heeft zich flink uitgebreid. Er zijn ongeveer 400 families bij betrokken.
De laatste maanden zijn de Brazilianen tot de onaangename ontdekking gekomen dat hun land één van de voornaamste schakels geworden is van de internationale drugshandel. Een parlementaire on-derzoekscommissie heeft aan het licht gebracht dat een funk deel van de politie, het leger, de politie-kers, rechters en bankiers tot over hun oren in de drugshandel en het witwassen van verdacht geld zit-ten. Heel wat politieke moorden van de laatste tijd worden nu in verband gebracht met deze drugsmaf-fia.
In Rio en San Paulo is een echte oorlog bezig tussen de verschillende drugsbenden. Vorige week zijn er in een grote favela van Sao Paulo 18 mensen vermoord. De grote leider van de moordenaars is nu zelf ook neergeschoten. De gewone burger heeft schrik en is weerloos overgeleverd aan deze terreur
benden die zelfs zo ver gaan ‘uitgangsverbod’ af te kondigen in sommige favelas. De erbarmelijke le-vensomstandigheden zijn weilicht één van de oorzaken van de toename van drugs en geweld. De Braziliaanse ‘elite’ heeft altijd geweigerd de sociale problemen ernstig aan te pakken. En degenen die zich ingezet hebben voor een meer rechtvaardige samenleving werden vervolgd en vermoord, eerst door de militaire dictatuur en nu door de huurmoordenaars in dienst van de grootgrondbezitters.
Ook de kerkelijke ‘elite’ heeft haar deel in de schuld. Veel bisschoppen en pastoors hebben de soci-aalgerichte christenen van de basisgemeenschappen en de bevrijdingstheologie altijd tegengewerkt. Nu plukt men de bittere vruchten van zoveel misdadig verzuim.
Maar binnenkort worden al die problemen weer vergeten, want carnaval is op komst. Bovendien is het nu volop zomer, grote vakantie en prachtig strandweer. Pas in maart begint men weer aan ernstige dingen te denken.
Ik wens U nog veel moed voor het nieuwe jaar en tot een volgende keer.

Correspondent: Hilde Francken

Sao Paulo - 17 mei 1999

We zitten weer een heel eind in 1999 en ik heb mijn nieuwjaarsbrief nog niet geschreven. De weken vliegen zo snel voorbij en door de drukke bezigheden wordt her schrijven altijd maar uitgesteld.
Dit jaar ben ik weer volop bezig met bouwen. Toen Ik hier toekwam, vier jaar geleden, lagen de kerk en de bijkapellen er verwaarloosd bij. Geen enkele van de vier communiteiten had een fatsoenlijke vergaderzaal. Toen heb ik het voornemen gemaakt om tegen het jaar 2000 alles in orde te brengen. Twee communiteiten zijn nu al goed voorzien van een vergaderruimte. In een derde zijn we volop be-zig.
De hoofdkerk komt in september aan de beurt. Dan beginnen we met de bouw van een grote paro-chiezaal met zes vergaderlokalen op de bovenverdieping. Ze noemen me hier al de ‘bouwpastoor’. Volgende maand, op 16 juni, ga ik voor een paar maanden op verlof in België. Dan zal er zeker gele-genheid zijn om elkaar te ontmoeten. Het is altijd hartversterkend te zien hoe de mensen van het thuisfront meeleven met de problemen van de arme landen.
We hebben hier in januari en februari een muntcrisis gehad. Nadat het geld verschillende jaren over-gewaardeerd werd, heeft de regering de wisselkoers vrijgelaten. Op enkele weken tijd devalueerde het geld bijna 100 % en steeg de dollar van 1,20 tot 2,20 reals. Nu is hij weer gedaald tot 1,70 real. De internationale geldhaaien hebben van de crisis geprofiteerd om het land 40 miljard dollars armer te maken.
De gewone mens zal de rekening moeten betalen in de vorm van werkloosheid en prijsverhogingen. Hier zegt men met een soort galgenhumor dat de arme Braziliaan de broeksriem niet verder meer mag aanhalen, anders breekt hij in twee!
De winter is al begonnen, de nachten zijn tamelijk fris, de thermometer is al enkele keren gedaald tot 10 graden. In de dag is het aangenaam weer, zonnig en 20 tot 25 graden. Tot in september, begin van het regenseizoen, is het zeer droog en stofferig, en is er veel luchtvervuiling in de grootstad Sao Paulo met zijn 4,5 miljoen auto’s, bussen en vrachtwagens.
Ik wens aan alle Brugleden nog her allerbeste en tot binnenkort in België

Correspondent: Hilde Francken

Sao Paulo - 22 september 1998

Ik heb in de kranten gelezen dat ge in België met natte voeten zit omwille van de overstromingen. Ho-pelijk is Kalmthout gespaard gebleven. Het is zeker geen aangenaam gevoel het water langs de voor- en achterdeur te zien binnenkomen.
Hier in Sao Paulo begint de lente. Het heeft al verschillende keren goed geregend, een opgelucht ge-voel na maanden droog seizoen met veel stof en luchtvervuiling. De natuur begint te herleven.
Volgen zondag, 4 oktober, hebben we verkiezingen in Brazilië. De dienstdoende president zal waar-schijnlijk herkozen worden. Het is een zwakke figuur, een onderdanige dienaar van de nationale en in-ternationale kapitalistische wolven. De gouverneur van de deelstaat Sao Paulo komt op voor herver-kiezing, maar staat slechts op de derde plaats in de peilingen. Spijtig, want het is een van de weinige gewetensvolle en eerlijke politiekers van dit land. Een rechtse demagoog staat op de eerste plaats in de peilingen. Als die gouverneur wordt van Sao Paulo, zullen alle sociale projecten zeker stopgezet worden.
De daklozenbeweging hier in de streek is al verschillende jaren bezig met de bouw van sociale wonin-gen. De staatsregering koopt het bouwmateriaal en de mensen helpen elkaar met het bouwen van hun woning, onder leiding van een architect. De huidige gouverneur heeft dat project altijd financieel gesteund, maar nu hebben de mensen schrik: als dat rechts politieke gespuis aan de macht komt is het heel zeker gedaan met de hulp van de staat en zullen de half afgewerkte woningen de eerstko-mende jaren beginnen te verkrotten. Sao Paulo is de voornaamste deelstaat van Brazilië: 35 miljoen inwoners, oppervlakte zo groot als Duitsland met een moderne en welvarende landbouw en ongeveer 35 % van de Braziliaanse nationale productie.
De aartsdomme aartsbisschop van Rio de Janeiro heeft een lijstje gepubliceerd van “slechte” kandida-ten waar de brave katholieken volgens hem niet mogen op stemmen. Toevallig zijn het bijna uitslui-tend kandidaten van de linkse arbeiderspartij. Reden van de aartsbisschoppelijke woede: de betrok-ken politiekers hebben zich uitgesproken voor abortus, gay-huwelijken, enz.. Bij de conservatieve bis-schoppen merkt men altijd die ziekelijke, klerikale bemoeizucht van het intieme, persoonlijke leven van de mensen. Dat de arbeiderspartij de enige politieke groep is die opkomt voor meer sociale rechtvaar-digheid, heeft volgens die zeer eerwaarde mijnheer, blijkbaar niets te maken met christendom en evangelie. Het is bedenkelijk voor de katholieke kerk dat zulke antichristelijke kerels zo hoog kunnen opklimmen in de hiërarchie.
De ‘Lar Vicentino’ is volop bezig met de bouw van een nieuwe vleugel en krijgt heel wat steun van de plaatselijke bevolking.
Ik zou nu een ander en kleiner project willen voorleggen.
In maart van dit jaar zijn we in de parochie begonnen met de “Campanha da Solidariedade”. De be-doeling van deze werking is de onmiddellijke nood van de allerarmste families te lenigen. Ongeveer 250 families van de parochie helpen mee aan deze actie en schenken maandelijks een netzak eetwa-ren. Hiermee kunnen we 25 tot 30 families een ‘cesta basica’ geven, d.w.z. eetwaren voor een hele maand. De laatste zondag van de maand worden deze families uitgenodigd in de parochiezaal waar ze hun ‘cesta basica’ in ontvangst nemen en onthaald worden op een solidariteitsmaal.
Drie equipes zijn verantwoordelijk voor de hele werking: een equipe die de arme families bezoekt om na te gaan of ze werkelijk geen enkel inkomen hebben. Een andere equipe is verantwoordelijk voor de ophaling van de eetwaren bij de ongeveer 250 weldoeners. De derde equipe maakt het solidariteits-maal klaar. Dit solidariteitsmaal zouden we ‘eucharistie’ kunnen noemen. De eucharistievieringen van de eerste christenen waren echte maaltijden waarop de armen werden uitgenodigd. Deze oorspronke-lijke betekenis van de eucharistie is in de katholieke kerk helemaal verloren gegaan. Men heeft de eu-charistie zodanig vergeestelijkt dat er van die maaltijd alleen maar een dunne, doorschijnende hostie is overgebleven, waar niemand zijn maag mee kan vullen. De rijke katholieken die thuis goed eten voor ze naar de kerk gaan, kunnen zich de luxe permitteren te spreken over “geestelijk voedsel”, maar een arme sukkelaar die ‘s morgens met een rammelende maag de straat opgaat op zoek naar iets eetbaars, heeft niet veel aan dat geestelijk voedsel. Met het geld van de Brug kunnen we die arme families gedurende jaar elke maand een eucharistisch solidariteitsmaal aanbieden. Een goede, stevi-ge middagmaaltijd voor 100 tot 120 personen, thuis gereed gemaakt, kost hier in Brazilië niet zo veel.
Dit is dus het project dat ik U wou voorstellen.
Ik wens aan alle Brugleden een goede gezondheid en veel moed om verder te werken ten dienste van de allerarmsten.
“Wat ge aan de minsten der mijnen hebt gedaan, hebt ge aan mij gedaan”, zegt Christus.

Correspondent: Hilde Francken

Sao Paulo - 26 november 1997

Het is nu 11 uur in de avond en veel te warm om te slapen, dus begin ik maar te schrijven.
Ik wens U allen een Zalig Kerstfeest, voorspoed en geluk in het Nieuwe jaar en veel ijver om uw werk ten voordele van DE BRUG verder te zetten. Ik heb uw gift van 35.000 fr. overgemaakt aan de men-sen van hot bejaardentehuis Lar Vicentino. De plannen om uit te breiden beginnen goed te vorderen, en met de funderingen van do nieuwe vleugel zijn ze al begonnen.
Tijdens mijn twee maanden verlof in België heb ik verschillende Brugleden kunnen ontmoeten. Vooral de gespreksavond op 13 juni bij Gert en Hilde was een aangenaam weerzien van bekenden en vrien-den.
Pas terug in Sao Paulo moest ik weer mijn reistas klaarmaken voor een algemene ontmoeting van alle Belgische priesters van het Zuid-Amerikaans college, die in Brazilië werken. Van 21 tot 25 juli waren we te gast in Alagoinhas, in de deelstaat Bahia, ruim 2000 km ten noorden van Sao Paulo. Van alle kanten van Brazilië waren zo toegekomen van het uiterste noorden, van Tocantins (de Braziliaanse far-west) en van het zuiden. Bij zulke ontmoeting voelt men de enorme verscheidenheid van Brazilië, het is meer een continent dan een land.
De laatste maanden is er heel wat politieke ruzie geweest rond de abortuswet, een oude wet van 1940 die abortus toestaat in geval van verkrachting en/of wanneer de zwangerschap een gevaar betekent voor het leven van de vrouw. Deze wet is tot hiertoe alleen van kracht geweest voor de rijken, die een particulier hospitaal kunnen betalen. De kosteloze, openbare ziekenhuizen hebbon altijd geweigerd de wet toe te passen zodat de arme vrouwen terechtkomen bij kwakzalvers, met alle rampzalige gevol-gen vandien.
Nu hebbon 2 volksvertegenwoordigers van de linkse arbeiderspartij een voorstel ingediend om de openbare ziekenhuizen te verplichten de wet toe te passen. De katholieke fundamentalisten begonnen te schuimbekken. Ook de bisschoppenconferentie heeft zich uitgesproken tegen abortus, zelfs voor deze twee gevallen die in de wet van 1940 voorzien zijn. Het bezoek van de paus aan Rio de Janeiro, begin oktober, heeft de fundamentalisten nog gesterkt in hun fanatisme. Gelukkig heeft de meerder-heid van de pratikerende katholieken een menselijker en christelijker standpunt ingenomen, 80 % is van mening dat abortus in deze twee noodgevallen moet toegelaten worden. Het is weer eens duide-lijk gebleken dat degenen die totaal ongevoelig zijn voor het menselijk drama waarin een vrouw kan terecht komen, dezelfden zijn die zich ook niets aantrekken van de sociale problemen en een chris-tendom willen opdringen zonder sociale inzet, zonder strijd voor vrede en gerechtigheid.
Frei Betto, een bekende Braziliaanse bevrijdingstheoloog, heeft tijdens het pausbezoek in oktober een artikel geschreven in de ‘Folha de Sao paulo’ met als titel: Beste paus. In het artikel stelt hij enkele pertinente vragen die ook leven vele katholieken, o.a. “Mijnheer de paus, waarom gaat ga zo tekeer tegen abortus? Waarom veroordeelt ge niet met evenveel kracht de wapenindustrie en de doodstraf?”
De kerk zou geloofwaardiger zijn als de kerkelijke leiders zich meer bekommerden om de echte more-le problemen zoals honger, wapenindustrie en oorlog, onrecht en verdrukking, en zich minder be-moeiden met het persoonlijke, intieme leven van de mensen. De bewuste katholieken zijn de schijn-heilige moraal van de klerikale machthebbers hartsgrondig beu.
De regering heeft enkele weken geleden een economisch pakket gebaard om de Braziliaanse munt te beschermen tegen de “piraterij’ voor do speculanten. Voor de gewone burger betekent het meer werk-loosheid, loonstop, enz. Men voorziet dat de kerstinkopen dit jaar 20 % lager zullen liggen dan vorig jaar. Wie een bezoek brengt aan het centrum van Sao Paulo merkt onmiddellijk dat de werkloosheid buitensporige vormen aanneemt. Op de voetpaden en zelfs op de pleinen staan duizenden tentjes waarin de mensen allerlei koopwaar aanbieden, meestal smokkelwaar van Paraguay. Hel stadsbe-stuur heeft al enkele keren geprobeerd om de tentjes op te ruimen, maar het is een kleine oorlog ge-worden. De verkopers, meestal werklozen, hebben niets anders om te ovenleven.
Vorige zondag, om half zeven ‘s morgens, heb Ik een dief betrapt. Hij was in één van de zalen bin-nengebroken en had de WC-pot los gevezen. Het was een arme sukkelaar, vuil en smerig, één van de duizenden landlopers die op straat slapen. Hij ging weg, maar terwijl ik de mis aan het doen was, is hij teruggekomen om zijn WC-pot mee te nemen. Hij kan er maar geluk mee hebben.
Binnen enkele weken, half december, begint hier de grote zomervakantie. Januari is zoals juli in Bel-gië; al wie kan verlaat de stad om naar het strand te gaan. Dan is het voor ons ook heel wat rustiger. Na carnaval begint de winkel weer volop te draaien.
Ik wens jullie in België nog het allerbeste en veel moed om het nieuwe jaar te beginnen.

Correspondent: Hilde Francken

Sao Paulo - 10 juni 1996

Ik wens U van harte een zalig kerstfeest en veel geluk en gezondheid in het nieuwe jaar, en goede moed om uw werk ten voordele van de uitgestotenen in de derde wereld voort te zetten.
Langs Jan Croymans ontving ik 1.100 US$ voor het bejaardentehuis “Lar Vicentino”. De mensen van het bestuur hebben me gevraagd u te bedanken in hun naam. Ze krijgen bijna geen steun van de overheid. Die heeft wel geld om in de poten van corrupte bankiers te stoppen. Dit jaar heeft de rege-ring 15 miljard dollar uitgegeven om failliete banken te steunen, zogezegd om de spaargelden van de gewone burger te waarborgen. Een groot deel van het geld van de belastingbetalers komt in de klau-wen van de rijken terecht. De grootgrondbezitters “lenen” miljoenen van de officiële banken, die ze nooit terugbetalen. Voor de gewone burgers blijven alleen de kruimels over en voor de armen niets.
De vakantiesfeer hangt hier al in de lucht. Januari is de “pruimentijd”; groot verlof, veel mensen aan het strand of op reis, vlotter verkeer in de stad, enz.. Pas na carnaval begint alles opnieuw te draaien.
Ook voor ons is het nu veel rustiger.
Een maand geleden is Inge Beyers hier toegekomen. Ik ben haar gaan opwachten in de luchthaven, die vlak in de buurt ligt. ‘s Anderendaags hebben we een hele voormiddag rondgelopen om de bagage los te krijgen. Een groep mensen van Bandeira do Sul kwam haar rond 11 uur afhalen.
Bandeira do Sul is een heel klein plaatsje dat zelfs niet op de landkaart is aangeduid. Het ligt op am-per 4 uur autorijden van Sao Paulo.
Eind april 1997 ga ik voor een paar maanden op verlof in België om familie, vrienden en bekenden nog eens terug te zien. Dan hebben we zeker de gelegenheid om elkaar te ontmoeten.
Ik wens u allen het beste voor het nieuwe jaar en tot binnen enkele maanden in België

Correspondent: Hilde Francken

Sao Paulo - 10 juni 1996

Vorige week ontving ik het aprilnummer van de Brug Proficiat voor de gestaagde “ontbijt-aan bed’ ac-tie Het groetend aantal deelnemers bewijst dat ge de voile steun en sympathie geniet van de mensen in KaJknthout. De Brug is in zijn 20-jarig bestaan werkelijk uitgegroeid tot een levenskrachtige bewe-ging Ge zult deze verjaardag met fierheid mogen vieren. Voor wie in de ontwikkelingslanden werken is de Brug een aansporing en een bevestiging dat de meest doeltreffende hulp aan de armen gebeurt langs kleine projecten die concrete noden lenigen.
Het geld voor de bejaarden van de “Lar Vicentino” kunt ge meegeven met Jan Croimans, een Lim-burgse collega die hier vlak in de buurt zit. Hij gaat van juli tot september op verlof in België.
Voor het volgend jaar zou ik dit project van de bejaarden opnieuw willen aanbevelen. De nood is wer-kelijk zeer groot. We moeten uitbreiden, er zijn plannen om meer bejaarden te kunnen opvangen. De verantwoordelijken van de Lar Vicentino zijn volop, bezig met de voorbereiding van de jaarlijkse “Fes-ta das naçoes” = feest der naties, d.w.z. restaurantdagen waar de mensen een typische schotel kun-nen eten van een 20-tal verschillende landen. Het is zeer goed georganiseerd. Brazilië is een land waar veel inwijkelingen zijn: Duitsers~, Polen, Italianen, Libanezen, Portugezen, Spanjaarden, enz. De meesten van die nationaliteiten hebben hun tradities bewaard. Vorig jaar heb ik ‘Eisbein” gegeten in een Duitse tent. Zelfs de garçons waren op zijn “beiers” gekleed: alpenmuts met pluim inbegrepen. Deze feesten hebben veel succes, de mensen hebben heel wat keuze, elke tent heeft de naam van een Land. Er worden in elke tent minstens 5 typische gerechten van dat land aangeboden. Er is nog geen Belgische tent, maar ik heb hen al een recept aan de hand gedaan voor frieten met witlof en stoofvlees, gebakken patatten met rode kool en worst: Ze hebben me beloofd dat ze er volgend jaar werk van gaan maken.
De opbrengst van deze feesten is bestemd voor het onderhoud van de bejaardeninstelling en de kin-dercrèche. Al de mensen die in de verschillende tenten werken zijn bekenden, het zijn actieve leden van de omliggende parochies.
We zitten hier volop in de winter, de dagen zijn kort. ’s Morgens en ’s avonds is het redelijk fris. De winter is hier onaangenaam, er is geen verwarming in de huizen. In de schaduw is het killig, maar als ge 5 minuten in de zon gaat zitten, kunt ge het niet uithouden. ‘s Morgens en tegen de avond moet ge een dikke trui aandoen, maar rond de middag moet ge ze uitgooien.
Eind juli, begin augustus beginnen de dagen te lengen en wordt de temperatuur weer “normaal” d.w.z. rond de 30°. Dan kunt ge uw trui terug vergeten tot mei van het volgend jaar.
Het klimaat is in ieder geval veel beter dan de Belgische ‘buien afgewisseld met neerslagvlagen’.
Mijnhartelijke dank voor de steun aan het bejaardenproject. Bedankt ook voor het tijdschrift van de Brug. Het lezen van die brieven uit zoveel verschillende landen is heel leerrijk.

Correspondent: Hilde Francken

Sao Paulo - 13 december 1995

Ik heb de indruk dat het al een tijdje geleden is sinds ik u mijn laatste brief geschreven heb.
We schuiven weer stilaan naar het einde van het jaar en ik wil dit jaar niet afsluiten met een bezwaard geweten, daarom dit briefje.
Sinds 3 september ben ik pastoor in de nieuw opgerichte Sint-Jozefparochie, Jardim Matarazzo, in het bisdom Sao Miguel, oostkant van Sao Paulo. Naast de hoofdkerk zijn er nog drie kapellen. De afstan-den in de parochie zijn niet groot omdat in de buitenwijken van deze stad enorm veel volk bijeen ge-hokt zit. Volgens de wetten van de gemeente moet een bouwperceel minstens 10 m breed zijn en 25 m diep. Maar de ‘imobiliárias’ verkopen percelen van 5 m breed, met een beetje smeergeld wordt dat door de gemeenteambtenaren oogluikend toegestaan.
Bovendien zijn er in deze wijken veel ‘invasies’ d.w.z. dakloze families die een braakliggend stuk grond inpalmen en er hun hutjes bouwen. Als de eigenaar van deze grond de staat of de gemeente is, worden die mensen meestal niet lastig gevallen.
Sinds 1983 bestaat er hier een liefdadigheidsinstelling, de ‘Lar Vicentino’, die zich bezighoudt met ver-laten kinderen en ouderen van dagen. Het beheer is in handen van vrijwilligers, nl. een 10-tal mensen die allemaal actief zijn in onze parochie. De ‘Lar Vicentino’ heeft een kindercrèche en een opvangcen-trum voor hulpeloze oude mensen.
Verlaten kinderen op straat zien ronddolen is een triestig beeld, maar afgeleefde sukkelachtige oudjes zien bedelen om een stukje brood is hartverscheurend. In de Lar Vicentino hebben ze onderdak, eten en geneeskundige verzorging. Maar de vrijwilligers die het gedoe beheersen zitten voortdurend met de handen in het haar. Ze krijgen een belachelijk kleine toelage van de gemeente die nu in handen is van een rechtse bende zonder enige sociale gevoeligheid. Deze toelage is vooral bestemd voor de kinderen. Ook de katholieke hulporganisaties geven gemakkelijker geld voor projecten met kinderen, maar voor ouden van dagen is het moeilijk weldoeners te vinden. Daarom zou ik u dit werk ten voor-dele van de arme bejaarden willen aanbevelen.
Het woord ‘Iar’ betekent ‘huis - tehuis’. Lar Vicentino = Vicentiuste-huis.
Brazilië heeft nu eindelijk een stabiele munt. De ‘real’ heeft dezelfde waarde als de dollar, maar de koopkracht is heel wat minder. De levensduurte in Sao Paulo en Rio de Janeiro is hoger dan in België. Voor een buitenstaander is het onbegrijpelijk hoe de Brazilianen overleven met lage lonen, hoge le-vensduurte en werkloosheid. Maar het zijn plantrekkers, ze vinden van alles uit om geld te verdienen.
De zogenaamde ‘informele economie’ heeft hier, volgens schatting van economisten, een waarde van 250 miljard dollar per jaar, de helft van de officiële economie. Dit betekent dat de Braziliaanse econo-mie heel wat groter is dan de officiële cijfers aangeven.
Aan alle mensen van de Brug, een zalig kerstfeest en veel vreugde, werkkracht en gezondheid in 1996.
Het beste en tot een volgende keer

Correspondent: Hilde Francken

Sao Paulo - 9 maart 1995

Ik heb enkele weken geleden de Brug ontvangen. Het is werkelijk een brug tussen mensen die in ver-schillende werelddelen werkzaam zijn in dienst van de uitgestotenen van deze wereld.
Ik zit hier voorlopig bij Jan Croimans, een Limburger die al 30 jaar pastoor is in de Santo Antonio pa-rochie van Vila Re. Volgende maand zal ik aangesteld worden als pastoor in een parochie met 3 bij-kapellen. De juiste datum ligt nog niet vast, want de bisschop is sinds half februari naar Rome en komt pas begin april terug. Alle bisschoppen van de wereld zijn verplicht om de 5 jaar een bezoek te bren-gen aan de paus. Ze maken dan een schoon verlag op van hun bisdom, om in het Vaticaan een goe-de indruk te geven. Vooral de conservatieven doen hun uiterste best om te laten zien dat ze brave, gehoorzame dienaren zijn van de paus.
Zo zit ik hier dus te wachten tot de bisschop zijn devoties in Rome gedaan heeft. Ondertussen help ik wat in de parochie van Jan Croimans, die naast de hoofdkerk ook nog 2 bijkapellen heeft.
Enkele weken geleden ben ik op bezoek geweest bij Louisa Smeulders, in Bela Vista do Paraiso. Dat ligt ruim 500 km ten westen van Sao Paulo. Het is een rustig stadje in het binnenland. We hebben er wat rondgelopen in de krottenwijk aan de rand van de stad.
Wat me vooral opviel bij mijn terugkeer in Brazilië zijn de waanzinnig hoge prijzen van de huishuur. Hier in de buitenwijk van Sao Paulo kost een klein huisje met een kamer tot 300 “reais’ per maand, dat is ruim 10.000 Bf., terwijl het minimumsalaris 70 reals is. Vele mensen komen op die manier terecht in de krottenwijk.
Dat was het voorlopig. De volgende keer zal ik wat meer kunnen vertellen over mijn nieuwe parochie.
De beste groeten aan allen.

Correspondent: Hilde Francken