Jan Anthonissen


Adres

Pudtol, Apayo - Filippijnen
Adres: Rev. Fr. ANTHONISSEN John, Tabuk Pastoral Center, Bulanao, Tabuk, 3800 KALINGA, Philippines

E-mail: cicmprov@info.com.ph

Orde:
Missionaris van Scheut
Ninoofsesteenweg 548
1070 Brussel
Tel: 02/521 47 29

Leven en werk

Jan Anthonissen is geboren te Wuustwezel op 29 juni 1934.
Hij volgde zijn middelbare schoolstudies in het Klein Seminarie van Hoogstraten.
In 1953 is hij naar Scheut gegaan en in 1959 priester gewijd.
Op 15/11/1960 vertrok hij voor het eerst naar de Filippijnen. Hij werkte er verschillende jaren in missies in de bergprovincie bij stammen die nu en dan nog wel eens aan koppensnellerij doen. Verplaatsing van het ene dorp naar het andere gebeurde meestal te voet.
In 1978 werd hij benoemd in een parochie in de lage landen: Pagudpud. De meeste mensen daar behoorden tot een afgescheurde Kerk.
In 1988 volgde een benoeming in Tagudin, één van de eerste parochies die Scheut hier aanvaardde in de Filippijnen. De grote meerderheid van de bevolking is katholiek. De meeste mensen zijn boeren (zij verbouwen rijst, maïs, aardnoten, tabak) en ook zijn er nogal wat vissers.
In 1999 werd hij overgeplaatst naar Pudtol, een missie meer dan 300 km van Tagudin en gesticht in de jaren ’50. Al gauw werd er met een middelbare school begonnen. Nu telt de school zo’n 460 leerlingen.
De originele bevolking van de streek waren de 'Negritos' (kleine negers) en die vertonen veel gelijkenissen met de Pygmeeën van Afrika. Door latere inwijkelingen werden ze verdrongen en ze leven nu in de bosrijke streken en trekken daar rond. Daarom is het moeilijk met hen contact te hebben. Ze hebben nog altijd geen scholen en geen toegang tot medische zorg.
Een tweede groep zijn de 'Itneg'. Die zijn later ingeweken en verwant met de andere volksstammen in de bergen. Ze zijn ondernemender en vooruitstrevender dan de Negritos.
Een andere groep inwijkelingen is er gekomen in de jaren voor en na de oorlog. Zij gingen op zoek naar land en hebben al heel wat vruchtbare rijstvelden aangelegd. De twee vroeger aangekomen stammen hebben zelfs hun taal overgenomen.

Brieven

Filippijnen – 27 april 2013

Het is al een heel tijdje geleden dat er hier nog een nummer van ‘De Brug’ aankwam. De diensten van vadertje post zijn zo maar van keskeschiet. Ne gewone brief per post van Manila tot hier is normaal een 14tal dagen onderweg, maar het kan soms ook vier weken zijn.
Volgens berichten op de T.V. hebt ge daar de laatste maanden niet veel gevoeld van de opwarming van de aarde. Hier begon de zomerse hitte wel een maand vroeger dan andere jaren. Nu, beter hitte dan sneeuw en ijs.
Nog een goei veertien dagen en er zijn verkiezingen voor de senaat, de kamer, de provincie en de gemeente. Vorige keer werd er begonnen met computers. Hoe het
Pecies allemaal werkt weet ik niet. De telling gebeurt in alle geval per computer. Er worden al volop stemmen gekocht. Die computers hebben elektriciteit nodig en het is ook niet moeilijk om die te doen uitvallen. De stemmen worden in de gemeente geteld. Maar tegen dat die resultaten in de provincie aankomen, kan er ook van alles gebeuren. Niet alleen het stemmen en het tellen moet juist zijn. Waar er problemen verwacht worden met de uitslagen onderweg worden de gendarmen en de soldaten erbij geroepen. Tot hiertoe is er hier in Tabuk nog maar één geval van moord maar wat er elders zoal gebeurt is weet ik niet, want de gazet komt niet tot hier.
We zijn nog volop bezig met ons Community Center in een van de dorpen. Ik moet ze een beetje aanporren, want einde mei is mijne tijd hier om en ga ik nog voor een naar weken naar ons huis in Baguio. En onze vlieger vertrekt in Manila de 19de juni.
Na meer dan 52 jaren hier ga ik dus een nieuw leven beginnen daar hopelijk in ons
huis in Schilde. Jammer dat Leon Van Loon er niet meer is.
Het beste en de groeten allemaal en tot binnen een goeie twee maanden.

Correspondent: Fons Elst

Filippijnen – Kerstmis 2012

Weer een jaartje voorbij en het is goed geweest. Hier in het noorden bleven we gespaard van natuurrampen zoals aardbevingen, wervelstormen en overstromingen. Ook hier in de parochie waren er heel weinig stammentwisten. De praktijk van weerwraak zal pas voor goed uit de wereld geholpen worden van zodra het gerecht echt ‘RECHT’ spreekt, en de rechten niet meer te koop zijn.
De corruptie viert nog altijd hoogtij in alle gouvernementele afdelingen, maar toch is er een klein beetje hoop voor verbetering. De president die zelf zeker eerlijk is, heeft een paar jaar geleden de oorlog verklaard aan de corruptie. Hij heeft al een paar veldslagen gewonnen: de vorige president Gloria Macapagal zit in de bak, en de voorzitter van het hoogste gerechtshof werd afgezet. Dat is zeker een serieuze verwittiging voor al die andere grote zakkenvullers. Toch zal het nog veel moeite en tijd vragen om heel die augiasstal uit te mesten.
Ik ben nog altijd in Tuga, een heel klein plaatsje op één van de 7.000 eilanden. We kwamen overeen met onze bisschop dat ik hier kan blijven tot einde mei of rond die tijd. Dan zal de tijd gekomen zijn, beweert hij, om op rust te gaan.
Wij hebben wel een rusthuis hier in Baguio, maar dat is midden in de stad. Ik heb niets tegen de stad, maar om daar tussen al dat gewoel te gaan rusten, daar voel ik nu echt niets voor, dan is ons huis in Schilde heel wat aantrekkelijker. Dat bevindt zich midden de bomen en de bossen. De keuze is dus niet moeilijk.
De beste wensen en een ZALIG KERSTMIS en een voorspoedig NIEUWJAAR aan al de mensen van “De Brug””.

Correspondent: Fons Elst

Filippijnen – 20 augustus 2012

Mijn huiswerk is af. Ik stuur het U overmorgen want vandaag en morgen werkt de post hier niet. De vrije dagen zijn hier soms niet te tellen.
Tot hiertoe zijn we hier gespaard gebleven van natuurrampen. Heel anders was het in Manila en omliggende provincies: veertien dagen onder water, een gebied ongeveer zo groot als heel het Vlaamse land. Op sommige plaatsen water tot vijf meters hoog. Duizenden mensen zochten hun toevlucht op plaatsen die wat hoger lagen en boven het water uitstaken. Zo vonden ze dan onderdak in scholen, kerken, parochiezalen. Heel die tijd moesten die mensen voorzien worden van eten en drinken, dat op veel plaatsen met bootjes moest worden aangebracht. Hoeveel er verdronken weet ik niet meer. En als die mensen dan terug naar huis kunnen, in welke toestand vinden ze dan hun huis en meubilair. Alle huisdieren waren natuurlijk verdronken.
Dan een sterke wervelstorm met veel wind langs de westkant van het eiland Luzon, en in vijf provincies van noord tot midden Luzon stonden de meeste dorpen onder water. Noot gebeurt vroeger. Als voornaamste oorzaak de ontbossing. Veel te laat hebben de mensen het belang van de bomen voor het behoud van het water ingezien. Nu wordt er op sommige plaatsen wel aan herbebossing gedaan, maar niet genoeg. En het zal een jaar of tien duren voor dat een goed effect zal hebben. Maar alle baten helpen.
Stilaan worden de politiekers wakker. Ze doen hun best om zoveel mogelijk gezien en gehoord te worden, want in mei zijn er verkiezingen voor kamer en senaat, voor de provincies en de gemeenten. Ze zullen ook al wel wat centjes klaar hebben om stemmen te kopen. Dat mag eigenlijk wel niet, maar ze doen het toch openlijk. En moesten ze het niet doen, dan hebben ze zeker geen kans om gekozen te worden. Als ze gekozen worden hebben ze natuurlijk op korte tijd hun geld terug. Voor elke duizend pesos die ze zo uitgeven stelen ze er tien duizend terug. We proberen zo-veel mogelijk aan politieke opvoeding te doen.
Maar het is zeker iets van langen adem.
Vele groeten de beste wensen voor U allemaal.

Correspondent: Fons Elst

Filippijnen – 2 juni 2012

Met mij alles goed. Ik ga er dus nog een jaarke bij doen. We zijn gereed om nog een kapel te bouwen in een van de dorpen. De grond is gegeven en effen gemaakt.
Nu moet ik de mensen in gang krijgen. Ik betaal de materialen, maar het werk moeten zij zelf doen. Ik wil geen sinterklaas spelen, en als zij ze zelf bouwen gaan ze ze beter weten staan. Tot hiertoe, en morgen weer, vieren we de mis onder de bomen.
Corruptie is hier nog altijd een deel van het dagelijks leven. Maar toch… De president is zeker serieus en hij probeert er iets tegen te doen. Verleden week is na een lang politiek proces de voorzitter van het opperste gerechtshof afgezet.
Zoiets was vroeger ondenkbaar. Hij had het natuurlijk noga bont gemaakt, maar dat deden en doen vele anderen ook. Nog een andere stap vooruit: de vorige presidente heeft teveel miljarden gestolen en daarbij op heel grote schaal gefoefeld met de verkiezingen. in ze is nu ook aangehouden. Er is nog veel werk aan de winkel om heel die stal uit te mesten, maar het begin is gemaakt, en nog wel aan den top.
Mijn beste wensen aan iedereen.

Correspondent: Fons Elst

Filippijnen – 8 maart 2012

Ik kreeg uw brief van de 18de december pas een paar weken geleden. Vroeger toen alles per boot kwam was dat gewoon. Maar nu met de vlieger zou ne mens verwachten dat het een beetje rapper gaat.
Verleden week ging ik naar de bank in Tuguegarao en heb dus het geld afgehaald.
Het was US$ 1.950. In pesos 83.200 en zo is de coöperatief gestart. We begonnen met varkensvoeder. Het trekt heel goed.
Verleden maand zaten we hier twee weken zonder stroom: heel de installatie verbrand. Eerst werd er verteld dat het een paar maanden zou duren voor we terug stroom zouden hebben omdat de machines van Japan moesten komen. Ze hebben er dan toch iets op gevonden en na twee weken was alles weer in orde. Natuurlijk elke week wel nen dag dat we het zonder moeten doen. Wat er altijd scheelt weet ik niet.
Zoiets is natuurlijk de moeite niet om over te zagen. Veel erger is het op het eiland Negros. Marissa is Van daar. Maar zij komt van de andere kant van het eiland. Een sterke aardbeving. Een deel van nen berg kwam naar beneden. De huizen met de mensen erin bedolven onder die berg. Hoeveel dodelijke slachtoffers er waren heb ik niet kunnen volgen. Natuurlijk huizen en gebouwen kapot. Veel bruggen kapot en ook betonnen wegen. De beton van 20 cm dik gewoon in stukken gebroken. Hoe het kan verstaat ne mens niet. Dat was dus de eerste natuurramp voor dit jaar. Laat ons hopen dat het ook de laatste was! Vlak bij Manila is er een breuk in de aardlaag. Moest het daar gebeuren bij zo een miljoenenstad, dan zou de ramp niet te overzien zijn.
Groeten aan alle mensen van ‘De Brug’.

Correspondent: Fons Elst

Filippijnen – Kerstmis 2012

Dit voorbije jaar geen zware natuurrampen te melden hier in het noorden. Een paar provincies ten noorden van Manila waren er wel erg aan toe. De meeste dorpen daar stonden meer dan 14 dagen onder water. Een 60 mensen verdronken. En toen de mensen terug naar hun dorpen gingen zagen ze de schade aan hun huizen, hun velden,, aan bruggen en wegen, en geen huisdieren meer te vinden. Een ware ramp voor hen. Ge weet al langer dan vandaag dat corruptie hier schering en inslag zijn. Als het al ne keer niet zou gebeuren, hebben ze het waarschijnlijk vergeten. De vorige president heeft het toch te bont gemaakt. Ze dacht van zich veilig te stellen met zich te laten verkiezen tot volksvertegenwoordiger, maar het is niet gelukt. Ze zit nu in voorarrest.
Afwachten wat er van komt. Ze is natuurlijk rijk genoeg om de meest bekwame en duurste advocaten te huren, en die kunnen heel wat trukken uit hun mouw schudden, en daar bovenop een gift van enkele miljoentjes aan de rechter kan heel de zaak in haar voordeel doen overhellen. Zoiets is algemeen geweten hier. De huidige president, zoon van de president die na Marcos kwam, Cory Aquino, wil een einde maken aan de corruptie. Als hij wil dat de wetten onderhouden worden, moet hij het zelf ook doen. Zijn familie is "grote landeigenaar". De eigendom is 6000 hectaren, allemaal suikerrietvelden. Eigenlijk hadden die gronden moeten verdeeld worden aan de werkers volgens de wet op de landhervorming. Er werd iets op gevonden. Niets werd verdeeld maar de werkers kregen aandelen. Maar die hebben nooit iets opgebracht. Nu heeft het hoogste gerechtshof beslist dat de gronden toch moeten verdeeld worden. De president en heel de familie heeft verklaard dat ze zich bij die beslissing neerleggen.
Er zijn nog wel meer suikerbaronnen die vroeger de dans ontsprongen zijn en die zijn er nu niet te gerust in. Dit ene geval zou kunnen een domino effect hebben, of lijk ne sneeuwbal die begint te rollen en gestadig groter wordt.
Beste Vrienden, misschien arriveren mijn kerstwensen te laat. Ne zalige Nieuwjaar dan en op de eerste plaats: het beste voor de gezondheid. De andere wensen moogt Ge Zelf invullen.
Ik stel het goed hier, en doe nog een tijdje voort.

Correspondent: Fons Elst

Filippijnen – 3 december

Kreeg pas gisteren het laatste nummer voor dit jaar. Het vorige nummer moet ergens verloren zijn geqaan. Nu de dienst van de post verslecht met de dag.
Ik oktober hadden we wel af te rekenen met een paar wervelstormen (tyfoons). Geen dodelijke slachtoffers hier in het noorden. Wel veel rijstvelden dicht tegen de rivier enkele dagen onder water. Als het water weg trekt is heel de bovenste laag vruchtbare grond ook weg en een laag rivierzand en stenen blijft er achter. Dus gedaan met rijst of maïs te planten daar. Een paar provincies tussen hier en Manila waren er slechter aan toe. Vele dorpen onder water voor meer dan twee weken. 60 dodelijke slachtoffers, meestal door verdrinking. Als de mensen terug naar hun huis kunnen zien ze de schade en vinden ze natuurlijk hun varkens, kiekens en geiten niet meer terug. Zelfs de carabaos (waterbuffels) zijn verdronken. Die beesten moeten elke dag een beetje in het water liggen, maar tegen stromend water kunnen ze niet tegenop. Op het heetste van de dag moogt ge die ook niet inspannen. Normaal gaan die gemakkelijk twintig jaar mee; ze zijn geweldig sterk, maar heel traag. Misschien een beetje te vergelijken met de traagheid van nen os. Lot Quirijnen zegde daarover “iemand die zijn vader en moeder vermoord heeft is nog te goed om met nen os te rijden." Er staan ons nu een paar drukke weken te wachten. De negen dagen voor kerstmis alle dagen de mis om vier uur 's morgens en heel veel volk. Dan nen hele drukke tijd voor trouwen en dopen. Al de familieleden kunnen dan meevieren. Want waar ze ook terecht gekomen zijn, Kerstmis en Nieuwjaar komen ze mee vieren thuis bij vader en moeder en al de andere naar huis gekomen familieleden.
En nu kom ik U allemaal een ZALIG KERSTFEEST en een GEZEGEND NIEUWJAAR wensen.
Dat het U allen moge goed gaan, vrede op aarde overal en vrede in het hart van de mensen. We werken eraan mee zo goed als we kunnen.
Vele groeten en dank aan de mensen, groot en klein, van Berkenbeek.

Correspondent: Fons Elst

Filippijnen – 23 oktober 2011

Hierbij ons project voorstel. Ik hoop dat het zo in orde is. We proberen de boerkes wat te helpen. Met de laatste tyfoon (wervelstorm) zijn sommigen hun rijstveld of een deel ervan kwijt geraakt. Ze stonden onder water, en toen de rivier weg trok was de bovenste vruchtbare laag grond ook weg en liet een laag rivierzand stenen achter. Gedaan met rijst planten daar. Elk jaar gaan er zo duizenden rijstvelden verloren. De overheid doet niks of gaat een dam bouwen, maar het meeste van het geld komt in hunne zak terecht in plaats van bij de dam. En zo is dat hier iedere keer hetzelfde liedje.
Ik hoop dat mijn briefke niet te lang onderweg zal zijn, want lijk de post hier tegenwoordig werkt en dikwijls niet werkt, kan echt geen stoefen lijden.
Hoop dat ge het allemaal goed stelt. Ik ook, kan niet klagen. Tot later.

Correspondent: Fons Elst

Filippijnen – 8 september 2011

Uw brief en formulieren goed aangekomen, maar ze zijn wel bijna vier weken onderweg geweest, wat dan weer niks abnormaals is tegenwoordig hier. Ne brief van ons Maria in Aarschot deed er 6 weken over. 50 jaar geleden zou dat hoogstens nen dag of tien geduurd hebben. Zo zijn de diensten hier verslecht. en dat geldt niet alleen voor de post. Toen we hier pas waren stond de Filippijnen economisch op de tweede plaats hier in heel het oosten. Het werd alleen voorafgegaan door Japan.
Nu staan ze op de tweede plaats als ge vanonder begint. Alleen in Shri Lanka gaat het nog slechter naar het schijnt.
Waaraan ligt dat allemaal? We hebben hier meer dan 20 jaar met dictator Marcos opgeschept gezeten, een echte ramp. Dan in de jaren 90 werd in het parlement ne wet goedgekeurd die veel meer macht geeft aan de plaatselijke politieke leiders. Zij hebben het eerste en laatste woord in alle afdelingen van al de ministeries, en al het geld gaat door hun handen, en het is daar dat twee derde van al het geld blijft aanplakken.
De gewoon mensen kunnen er niks aan doen. Ze berusten dan ook in de zaak. Het enige dat verandering zou kunnen brengen is ne volksopstand. Maar dat is ook niet alles.
Want dan komt ge heel dicht bij ne burgeroorlog, en dat zou nog een grotere ramp zijn.
Ik heb hier nog een paar Franciscanen ontmoet die de burgeroorlog in Spanje nog meegemaakt hadden, en die zelden: het ergste dat een land kan overkomen in nen burgeroorlog.
Massa’s mensen gaan op zoek naar werk in het buitenland. Ze verdienen wat centen, maar het veroorzaakt veel problemen in de families. Problemen tussen man en vrouw die maar om de twee of drie jaar voor een paar weken samen zijn. En dan de kinderen die vader of moeder maar amper kennen. De leerkrachten in de scholen kunnen er van mee praten. Het einde van de tunnel is dus nog niet in 't zicht.
Ikzelf stel het goed. Gezondheid is goed en werk genoeg. Tegenwoordig heb ik elke zondag de mis in vier plaatsen, en dan kan er nog een vijfde bijkomen voor de dopen.

Correspondent: Fons Elst

Filippijnen – 26 mei 2011

Van Einde en ver kwamen ze afgezakt naar Tuga de 7de april, en met 2000 waren ze om de priesterwijding bij te wonen van Joker Gamatero, ne jonge man van het dorp Calanan dat behoort tot de missie van Tuga. We hadden er voor gezorgd dat ze allemaal de plechtigheid goed konden volgen, en om het feest af te ronden hebben ze dan drie koeien,twee varkens en zes zakken rijst opgegeten. En daarna gingen ze allemaal voldaan naar huis.
De voorbereiding van zo een gebeurtenis is al even belangrijk als het feest zelf.
Want de mensen moeten uit hun pijp komen en er aan werken. Ze waren met ne hele groep om alles op te kuisen en in orde te brengen. Alles was tot in de puntjes in orde. Zoiets brengt de mensen bijeen.
Er zijn nu vijftien inlandse priesters in ons vicariaat(bisdom). Er zijn twintig missie posten. elke missie omvat verschillende dorpen en dorpkes. Wij scheutisten zorgen nog voor vier missies. We zijn nog met zeven: 4 Congolezen, ene Indonesiër, ene Filippino en ene Vlaming. Ge moet niet vragen wie de oudste is. Maar ik sta nog mijne man.
Veertig jaar geleden was ik in Natonin, t.t.z. van 68 tot 73. We marcheerden 50 kilometers om er te geraken. En vanuit het centrum trokken we te voet voor een week of nen dag of tien van het ene dorp naar het andere. In onze rugzak hadden we het nodige gerief om in al die dorpen de mis te kunnen doen, en wat medicijnen tegen de meest voorkomende ziekten in de dorpen. En dat alles loont nu toch de moeite. Want afkomstig van Natonin zijn er nu vijf priesters en twaalf Zusters, allemaal lid van de zusters' congregatie die gesticht werd door onze confrater Willie Brasseur. Er is geen enkel dorp of missie in heel de streek hier die Natonin evenaart. We zijn met ongeveer twintig Scheutisten die de eer delen.
Verleden week hadden we de eerste wervelstorm(tyfoon) van het seizoen. De rijst die nog op het veld stond heeft er veel mee geleden.' Gelukkig was de wind niet te sterk. Zover ik weet niks kapot gewaaid.
Verleden week kreeg ik het tweede nummer van deze jaargang van De Brug. Dank U.
Misschien kunt ge bij gelegenheid ne keer de formulieren opsturen voor dit jaar.
Vele groeten en ook nen dikke merci aan de mensen van Berkenbeek.

Correspondent: Fons Elst

Filippijnen – 8 maart 2011

Kreeg gisteren De Brug nr 1 voor dit jaar. Blij dat het er door kwam, want de dienst van de post, dat is zo maar van keske schiet hier. De meeste tijdschriften waar ik een abonnement op heb komen nooit aan. Misschien heeft het iets te maken met die schone grote TV die geïnstalleerd werd op het postkantoor.
De laatste tijd is het wat minder met moorden. Er is hier ergens in de omtrek een bende die zich meer bezig houdt met overvallen en inbraken. We zitten hier op 22 km van het politiebureel. Ze kunnen dus veilig hunne gang gaan.
Bij de stammen hier in de streek zijn er twee systemen van rechtspraak: Het officiële met gerecht en rechter en advocaten. Maar dat werkt niet want de meeste rechters zijn "te koop" = wie meest omkoopgeld geeft, wint de zaak. En daarbij, lijk onlangs te lezen was in de gazet is er hier een overvloedige vooraard van corrupte advocaten. Velen onder hen komen in de politiek terecht en kennen dus de trucken waar ze dan op grote schaal gebruik van maken.
Een tweede systeem is hun eigen stammenrechtspraak. De meeste stammen of dorpen hebben onderlinge overeenkomsten. Inbreuken tegen die overeenkomsten worden dan gewoonlijk op een aanvaardbare manier opgelost door de twee betrokken stammen.
Maar inwijkelingen en buitenstaanders staan meestal machteloos.
Onze bisschop kocht een stuk grond om een huis op te zetten voor Zusters die hier willen komen werken. Officiële papieren allemaal in orde. Hij stuurde mensen om er een omheining rond te zetten. De vorige eigenaar kwam met zijn mannen en verwijderde alles. “Gij hebt de papieren” u zegt hij “maar ik heb de grond".
Een paar dorpen van hier wordt de baan gecementeerd. Maar er zijn heel wat stukken waar de aannemer niks kan doen, want enkelen die met hun eigendom tegen dat stuk van de baan liggen laten dat niet toe, tenzij zijzelf de aannemer mogen zijn van dat stuk baan. En de echte aannemer kan de zaak niet forceren als het leven van zijn werkers hem dierbaar is.
In Pudtol moest er een brug gemaakt worden over de rivier. Het volk dat dicht bij die rivier woonde en dus eigenlijk dagelijks een brug nodig hadden, vooral in het regenseizoen lieten dat niet toe als zijzelf die brug niet mochten maken, hoewel ze daar natuurlijk geen verstand van hadden. De brug is er toch gekomen toen het leger kwam om het project dag en nacht te bewaken. En zo zou ik nog een tijdje verder kunnen vertellen.
De meeste mensen zijn natuurlijk zo niet, maar een paar van die rare mannen kunnen het leven zuur maken voor een massa mensen. Het is hier toch nog aangenaam leven in Tuga.
Gisteren naar Tuguegarao geweest en de gift van De Brug afgehaald.
Hartelijk dank aan alle mensen van De Brug en sympathisanten.
Het bedrag was in dollars: $ 2.028,15 x 42,95 peso per dollar = ~ 87.109,94.

Correspondent: Fons Elst

Filippijnen – Kerstmis 2010

Toen ik de 8ste October vertrok in Wezel was het daar 12 graden. En toen we de volgende dag tegen middernacht in Manila aankwamen was het daar 29 graden. Enkele dagen later toen ik hier de deur open deed kwam een warmte van 34 graden me tegemoet.
Nog geen twee dagen later kregen we ne sterke tyfoon (wervelstorm). Mijne gebuur die hier al 40 jaar woont had zo ne sterke nog niet meegemaakt al die tijd. Bij sommige huizen waaiden de platen van het dak, en sommige huizen verloren een heel dak. Hier in Kalinga en nog twee andere provincies dicht bij waaiden een massa bomen om. Velen ervan kwamen terecht op de draad van de electriciteit, en palen en draad tegen de grond. Voor 23 dagen hadden we gene stroom, en toch waren we nog bij de goei, want anderen moesten 40 dagen wachten voor ze weer licht kregen.
Een kleine veertien dagen later hadden we drie dagen en nachten aan een stuk regen. Dat zijn de gekende moesson regens voor deze tijd van het jaar. De rivieren konden het water niet slikken, dus veel lager gelegen dorpen voor enkele dagen onder water. In sommige huizen stond het water ne meter hoog. Enkele mensen vedronken.
Ook de rijst die nog op het veld stond heeft eronder geleden. Als die enkele dagen onder water staat valt er niet veel meer te oogsten dan wat stro en kaf.
De voornaamste oorzaak van veel armoede en heel wat memselijke ellende is de corruptie. Zelfs de president schijnt het te weten en heeft verklaard dat hij daar een einde gaat aan maken. Hoe hij dat denkt van te kunnen klaar spelen heeft hij er niet bij gezegd. Ik zie het nog niet gebeuren. Het is een deel van hun kultuur geworden. De kultuur is ervan doordrongen. Mijne klusjesman in Pudtol zegde: " Wat er uit de zakken valt van de politiekers komt terecht, meer niet", en die mannen hebben grote zakken. Dat is zo voor de openbare werken, het onderwijs, de gezondheidszorg, de fiscus en al wat van dicht of van ver iets te maken heeft met het goevernement.
Ge krijgt ook nergens een toelating of vergunning vast als ge niet eerst al diegenen die hun handteken moeten zetten wat geld onder tafel toeschuift. De mensen vinden dat zo normal dat ze verwonderd zijn en hun schouders optrekken als wij daar een probleem in zien of moeilijkheden mee hebben. Het zal dus nog wel een tijdje, of beter gezegd ne hele tijd duren vooraleer daar verandering zal in komen.
Toch zijn er hier veel goeie dingen en heel veel goeie mensen.
Mijn beste wensen voor een Zalig Kerstfeest en een zegenvol nieuw jaar.

Correspondent: Fons Elst

Filippijnen – 13 februari 2010

Hartelijk dank voor uw brief. Het project is goed aangekomen, en iedereen in Lanne heeft nu zuiver drinkwater. $ 2.10~,77 = ~ 96.898.
Als de kiezing voorbij is, en er weer watermeters zullen te krijgen zijn doen we die er ook nog bij. Kwestie van de mensen te leren hun waterverbruik een beetje te controleren, anders moeten ze de hele dag wel pompen.
Ge weet dus dan ik daar aankom de 12de juli, en terug vertrek de 10de september.
Ik moet natuurlijk eerst mijn diensten aanbieden aan onze Pastoor Peter. Ik deed
dat vroeger ook wel, maar ze konden het dan toch stellen zonder mij. Zo gebeurde het wel dat we drie aan het altaar stonden in Wezel maar dat ze het op Sterbos en Braken zonder mis moesten stellen. Veel kans dat het weer van hetzelfde zal zijn, hoewel ik hoor dat Je! Verlooy nu meestal wel ingeschakeld wordt, waar de mensen heel blij mee zijn.
Ook aan zieke mensen brengt Je! wel ne keer een bezoekske, wat de zieken en de families veel plezier doet.
Het weer is hier eigenlijk veel te goed; alle dagen zonneschijn en nog niet te heet. Droog weer is gemakkelijk zei onze vader altijd. maar spijtig dat het scha doet. De maïs die hier gezaaid werd staat te verdrogen, en er is te weinig water in de irrigatie om 11,000 hectaren te bevloeien, er is maar genoeg voor 8,000 hectaren. Soms is er ook ne goeie kant aan. Mijne gebuur heeft de zorg voor een dorpke dat alleen tevoet kan bereikt worden. Maar de tijd dat hij elke week kilometers te voet aflegde is voorbij, en hetzelfde voor zijne onderpastoor. Als de rivier hoog staat moet ik eerst 34 km rond rijden en dan nog een uurke te voet gaan. Nu rijd ik 10 km en ga dan te voer door de vallei van de rivier en twee keer door de rivier en ik ben er.
Van de droogte maken we ook gebruik om een kleine kapel te bouwen op ne kilometer of zeven van hier, want de camion kan nu de materialen ter plaatse brengen.
Moest het ooit nog ne keer beginnen regenen, dan is het weer te voet en te paard. Ne confrater van ons is nu 87, en vier jaar geleden ging hij terug naar Holland en woont daar nu met nog een 25 Hollandse paters in Teteringen ( een beetje boven Breda) Hij schreef me onlangs dat ze daar nu zeven parochies samen voegden voor enen paotoor, en eentje die dan ook al van jaren is. Waar moet dat heen? Ik weet het ook niet, maar ik zou zeggen: houdt er de moed maar in.
Het beste voor U allemaal.

Correspondent: Fons Elst

Filippijnen – 11 februari 2010

Ik kom zeker op vakantie dit jaar: van 12 juli tot 10 september.
Ik sluit hier een mailadres bij in. Dat is het adres van onze econoom. Als De Brug op dat adres maild, heb ik het zeker na een week.
Tabuk is nog altijd een deel van de provincie Kalinga: moorden, overvallen en stelen zijn hier maar dagelijkse zonden.
Goei weer is natuurlijk gemakkelijk en aangenaam, maar het kan veel schade berokkenen. En dat is het geval nu hier en ook zo’n minstens vijftien provincies.
De grond veel te droog, dus kon er geen maïs gezaaid worden. Het water in de rivier staat heel laag, dus niet genoeg water in de irrigatie voor elf duizend hectaren rijstvelden. Maar juist genoeg voor 8000 hectaren vertelde de radio gisteren.
De rijst werd geplant maar staat te verdrogen daar op de 3000 ha. De kosten voor het planten en zaaien en bemesten zijn ze kwijt. Maar we mogen niet klagen. De mensen hier leven nog allemaal (tenzij diegenen die vermoord worden natuurlijk) en als ne mens dan denkt aan die honderdduizende mensen in Haïti. Zoveel families die nu hun doden betreuren, voor hun gewonden en gehandicapten moeten zorgen terwijl ze niet weten van wat hout pijlen te maken en een nieuw leven moeten proberen op te bouwen.
De 10de mei gaan er hier in heel het land verkiezingen zijn: voor president, vicepresident, senaat, kamer, provincie en gemeente. Ze gaan dat nu doen per computer.
Er zijn nu heel wat mensen die denken dat er niet meer zal gefoefeld worden.
Dat zou een reuzelmirakel zijn. Dat al die meer dan 60,000 computers gaan werken lik het moet, kan niet. In hoeveel plaatsen gaan ze proberen den boel te boycotten met de elektriciteit te doen uitvallen. Vroeger gebeurde dat tijdens het tellen van de stemmen. En wat dan met de mensen die de machines moeten bedienen. Velen gaan zich laten omkopen. Ze zijn hier allemaal voorstander van de democratie, maar alle middelen zijn goed om het systeem naar hun hand te zetten.
Toch blijft nog altijd waar wat Winston Churchill zegde: de slechtste manier van besturen is de democratie, maar er is niks beter. Iedereen die de tijd van Marcos hier meegemaakt heeft zal dat beamen. Mijn papierke is vol. Het beste allemaal.

Correspondent: Fons Elst

Filippijnen – Kerstmis 2009

Eerst een beetje minder goed nieuws van hier.
De eerste ramp die het land teisterde begin Oktober in en rond Manila, de hoofdstad. Ne hele sterke wervelstorm. Volgens oudere mensen hadden ze het nooit meegemaakt. Grote oppervlakten onder water, op sommige plaatsen tot 6 meters hoog. Honderden doden, huizen en andere gebouwen mee gesleurd door de sterke stroming en veel schade aan wegen en bruggen, en verschillende dagen alle vervoer bemoeilijkt. Een week later gebeurde min of meer hetzelfde op een paar honderd kilometers meer naar het noorden. Wij deelden er ook een beetje van mee, maar niet te erg. Alleen nogal wat schade aan de gewassen, vooral de rijst en de maïs.
Een paar weken geleden een echte ramp op het eiland Mindanao in het zuiden van het land, mensenwerk deze keer. De politiek machtigste familie van een provincie moordde haar politieke tegenstanders uit, plus nog ne hoop mensen die daar toevallig in de buurt waren. 57 doden. Iedereen weet wie de daders waren, maar zal er iemand durven getuigen?
Nog wat goed nieuws van Tuga. De 1ste augustus hadden we de inwijding van de kerk en mijn gouden jubileum hebben we er dan maar bij gedaan. Het was in alle geval een succes. Een duizend mensen zijn komen mee vieren en mee eten en gingen daarna voldaan en tevreden naar huis.
Voor de moment zijn we bezig met een paar projecten om de mensen aan zuiver drinkwater te helpen.
Ik ga het hier bij laten en U allemaal een Zalig Kerstfeest en een voorspoedig Nieuwjaar wensen.
Hartelijk dank voor uw brief en de goeie wensen.

Correspondent: Fons Elst

Filippijnen - 23 oktober 2009

Slechts nieuws dat ge uw pastor in Achterbroek kwijt geraakt, en het wordt nog erger omdat ge geen nieuwe krijgt. Wat uw pastoor deed in Achterbroek, Kalmthout en Nieuwmoer is zeker een waarborg dat hij het goed zal doen in Turnhout. Natuurlijk moet hij weer van voorafaan beginnen en zijn mensen leren kennen. "Ne pastoor moet zijn mensen kennen" zegde pastoor Verbiest, en gelijk heeft hij.
Zonder Eucharistie schiet er van onze kerk niet veel meer over. Er zijn mogelijkheden en voorstellen van serieuze besschoppen en godgeleerden om daar iets aan te doen. Maar in Rome schijnen ze tot nu toe doof te zijn aan die kant.
Deze maand oktober is niet de beste voor het land. De eerste week ne sterke wervelstorm in en rond Manila. Duizende huizen verwoest, overstromingen tot op zes meter hoog op sommige plaatsen, minstens 240 doden en 3.000 vermisten. Een goei week later van hetzelfde meer naar het noorden. Een provincie stond een hele week onder water en alle wegen afgesloten. Op sommige plaatsen geen eten te krijgen. Landverzakkingen die huizen en mensen bedolven, ca 160 doden. Hier in de streek duizende hectaren onder water, de oogst vernield en enkele hectaren rijstvelden voor goed verloren: ingepalmd door de rivieren.
Sinds een paar dagen werd er weer zo ne wervelstorm aangekondigd. Maar tot hiertoe valt het nogal mee. De man van het weerbericht probeert ons wijs te maken dat we daarna nog ene te goed hebben. Te hopen dat hij mis is.
De mensen hier van 60 jaar en nog, weten te vertellen dat de rivier die nu de hele vallei overstroomt, vroeger, toen de streek nog vol bomen stond, een gewoon smal rivierke was. Nu zijn bijna alle bomen weg en iedereen ziet nu wel in dat er een verband bestaat tussen ontbossing en overstromingen. Het spreekwoord zegt: "Te laat de put gevuld als het kalf verdronken is". Het kalf is hier nu verdronken. Herbebossing is de enige remedie om nog erger te voorkomen. Gaan ze de wil hebben en de centen er voor opzij leggen?
Als heel het boeltje misloopt zeggen de mensen nogal rap: "dat is ons lot". Ze vergeten dat zij heel dikwijls hun eigen lot in handen kunnen nemen.
Intussen zijn we nen dag ouder. Wij zijn gespaard gebleven van de storm. Maar in en rond Baguio kregen ze weer de volle laag. En maandag tegen de avond begint daar onze jaarlijkse retraite. Ik ga een omwegske moeten maken van een paar honderd kilometers. Het wordt dus, als alles goed gaat, een reiske van tien tot twaalf uur. Mijn confraters passen allemaal. Ze durven de lange reis niet meer aan.

Correspondent: Fons Elst

Filippijnen – 16 juli 2009

Ik stuur het ingevulde formulier terug. Hoop dat het in orde is. We weten dat e-mail bestaat, maar hier nog niet, jammer, want alles zou heel wat rapper gaan.
Ik doe er geen aanvraag bij voor volgend jaar. We beginnen nu met een gelijkaardig project, gesteund door Gitok. De dorpen Tuga en het noorden hiervan zijn nu voorzien. Nu is het voor een paar dorpkes ten zuiden. Er is een bron een paar kilometers de berg op. Al wat we moeten doen is het water opvangen in een reservoir en het dan met buizen naar beneden brengen in een reservoir dicht bij de huizen en dan met kleinere buizen tot bij de huizen brengen. Er is zeker water genoeg voor twee dorpkes en misschien nog wel een deel voor een derde.
Tuga is een schone plaats, maar het zou nog beter zijn moesten er wat minder moorden gepleegd worden. Deze morgen begroef ik een jonge man van 35 jaar, zondagavond doodgeschoten. De drie mannen die het deden waren zelfs niet gemaskerd, maar niemand herkende hen. Dus ze zijn niet van hier. Heeft die mens elders iemand tegen zijn kar gereden? We weten het niet. Maar dat is nog geen reden om hem met 13 kogels dood te schieten. Verleden maand, toen ik klaar stond om naar een dorpke te gaan op 7 Km van hier, kwam iemand zeggen van het maar wat uit te stellen. De dag tevoren waren er daar twee doodgeschoten. En dat is zo in andere dorpkes hier in de streek hetzelfde. Zo goed als geen enkele moord wordt opgelost. Niemand durft het riskeren van te getuigen, want dan zou hij het volgende slachtoffer kunnen zijn.
Tuga maakt zich klaar voor de inzegening van de kerk en mijn gouden jubileum. Er zal nogal wat volk op af komen, want eten en drinken voor iedereen hoort erbij. Niet nodig om uitnodigingen te sturen, ze rieken het wel. Hoe meer zielen, hoe meer vreugde. Dat kennen ze hier ook.

Correspondent: Fons Elst

Filippijnen – 4 juni 2009

Een paar dagen geleden stond ik klaar om mijne rugzak op te pakken en naar Talac te gaan, een dorpke op anderhalf uur te voet van hier. Kwam de vader van de bruidegom die ik moest gaan trouwen zeggen van beter niet te gaan want er was spanning daar, want de avond tevoren waren er twee mensen vermoord. Ze wisten nog niet wie de daders waren, maar het zal zeker niet lang duren voor zij het fijne van de zaak weten. Hoe wordt zoiets dan opgelost?
Naar het gerecht gaan ze niet. Dat bestaat wel maar het werkt niet. Ze zeggen wel gerecht. Maar het werkt niet recht, meestal krom. Zo goed als alle rechters zijn te koop. Wie meest betaalt aan hem, wint.
Onze burgemeester zit zo nog in nauwe papieren want twee jaar geleden had een van de kandidaten voor gouverneur een grote politieke vergadering in Magnao, het dorpke vanwaar de burgemeester is. Hij zit dus achter die moord op de kandidaat, maar officieel werd de moord nooit opgelost, dus weet de burgemeester dat ze de eerste kans die ze krijgen, hij er zijne kaas zal bij inschieten. Hij wordt bewaakt door een hele bende van zijn volk en als hij buiten komt ,verandert hij regelmatig van auto. Naar 't schijnt maakt hij zich klaar om uit te wijken naar Canada. Geld heeft hij zeker genoeg na 8 jaar burgemeester te zijn geweest. Hoe meer projecten er zijn in zijn gebied, des te meer geld heeft hij kunnen pakken. Wij zouden dat "stelen" noemen. Hier noemen ze dat S.O.P. afkorting van "Standard Operating Procedure". In 't plat Vlaams "gewone manier van doen".
Zo een geval van S.O.P. kan gaan van 30 tot 60% van de totale som, dus als het over een miljoenen project gaat, wordt er met de miljoenen gestolen.
Ik ben voorlopig bezig met ons water project: de put is gegraven, 28 meters diep, twee waterreservoirs van elk zo een 8 kubieke meters zijn klaar, de pomp en bijbehoren is gekocht. Een van deze dagen de waterbuizen nog.
Zoudt ge kunnen formulieren sturen die ik dan kan invullen?
Bedankt op voorhand. Heel veel groeten.
En tot de volgende keer.

Correspondent: Fons Elst

Filippijnen – 10 april 2009

Een missionaris doet afstand van heel wat zaken om zich honderd procent aan zijn zending te kunnen wijden. Blijde en droevige gebeurtenissen van familie en vrienden die hij van op grote afstand maar kan mee beleven. De laatste in de rij was het afsterven van mijn schoonbroer. We waren lijk twee echte broers.
De tweede augustus is het goud voor mij: vijftig jaar priester, waarvan bijna 49 hier. De mensen hebben dat natuurlijk al geroken en ze zijn hier altijd gereed om te vieren. Dat doen ze nog liever dan werken. Ik heb hen laten verstaan dat ze dat dan maar moeten doen op 1 augustus want de zondag is er ander werk. Verleden zondag had ik vier palmwijdingen. De meeste zondagen doe ik de diensten op vier plaatsen. De afgelegen plaatjes, alleen te bereiken te voet of te paard, doe ik op gewone werkdagen.
De kerk hier is af, alleen nog een week wat schilderen en dan is alles binnen en buiten geverfd. Ik vraag dan de bisschop ze te komen inzegenen op 1 augustus. Dat zijn dan twee vliegen in één klap.
Een gouden jubileum is eigenlijk wel iets om te vieren in familiekring, maar dat kan dan ook een jaar later gebeuren. Het is dan wel mogelijk dat ik zou varen gelijk Leo Brughmans van Kalmthout. Omdat zijn zuster Nelly pas gestorven was, stelde hij dat een jaar uit. Hij heeft dat jaar niet meer gehaald. Ze zullen het dan wel samen gevierd hebben in de hemel en dat was dan zeker ook heel goed.
Heel veel groeten aan heel de familie.
Ook de groeten aan de mensen van DE BRUG.

Correspondent: Fons Elst

Filippijnen – 24 februari 2009

Ik voeg hier een paar bladzijden bij die ik gekopieerd hebt van een artikel dat handelt over het water probleem in heel Azië. Het is wel in het Engels maar ge zult daar wel mensen hebben die het verstaan en kunnen voort vertellen.
Hier te lande kunnen we er nog iets aan doen met diepe putten te doen graven of het water van bronnen in de bergen naar beneden naar de huizen te brengen. Maar of er een mogelijkheid bestaat om het water probleem op te lossen voor groter Manila waar meer dan tien miljoen mensen bijeen wonen, weet ik niet.
Ge weet al langer dan van gisteren dat alles wat van officiële kant moet komen gebaseerd is op corruptie en met corruptie aan mekaar hangt. Ik geloof niet dat er ook maar een uitzondering is. De mensen hier weten dat ook, en reageren daar zelfs niet meer op. Ze kunnen zich zelfs niet inbeelden dat het anders zou kunnen. Hier zo een klein gevalleke: ieder jaar bij het begin van het schooljaar kunt ge lezen in alle dagbladen dat er 40.000 klaslokalen te weinig zijn en evenveel leerkrachten en banken en boeken en zoal alles wat in een school moet zijn.
Om dat tekort aan klaslokalen op te lossen hebben ze weer iets uitgedacht: een overeenkomst van de president met de Filippijnse - Chinese kamer van koophandel. Dus overal worden er kleine gebouwkes opgetrokken van twee klaslokalen, maar veel kleiner dan ze eigenlijk zouden moeten zijn en met zo weinig mogelijk materiaal. Ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren als het ne keer hard waait hier. Elke maand ga ik de mis doen in een van dat soort schoolkes. Het staat er een goei jaar en een heel stuk van de cementen vloer is weg. Ik raapte een paar stukskes cement van die kapotte vloer op. In plaats van 10 centimeters dik is het minder dan 2 millimeters. Niet te verwonderen dat kleine kinderen daar zelfs doortrappen. Dezelfde aannemer begon hier met zo een schoolke juist achter mijne hof. Ik vertelde aan de mensen wat soort school ze mogen verwachten.
Dus als ze de vloer beginnen te gieten hield er altijd iemand van de leerkrachten de wacht bij. Dus is de vloer wel een beetje dikker. Toch hadden ze, ne keer de school af was, nog 17 zakken cement over die ze aan mij wilden verkopen.
Nu moet ge weten dat telkens zij zo een schoolke bouwen, ze een half miljoen pesos mogen aftrekken van hun belastingen. En daarmee verdienen ze natuurlijk hopen geld, want voor een half miljoen kunt ge gemakkelijk drie van zo'n schoolkes bouwen. En zo zou ik nog nen hele boek kunnen volschrijven.
Beste wensen allemaal en kolosaal bedankt voor alles wat ge voor ons mensen hier doet.

Correspondent: Fons Elst

Filippijnen – Kerstmis 2008

Het jaar 2008 zit er weer op en het is goed geweest. We bleven gespaard van sterke wervelstormen en aardbevingen en de oogst was goed.
Natuurlijk nijpt hier ook de crisis die de hele wereld schijnt te teisteren. De corruptie tiert nog welig voort. Daar schijnt geen kruid tegen gewassen. Moesten de bazen van de gemeente en van het ministerie van openbare werken wat minder stelen, de wegen naar de afgelegen dorpen zouden heel wat beter zijn en de mensen daar zouden niet heel de tijd door het slijk moeten ploeteren als het ne keer een goei bui doet en het zou mijn bezoeken daar heel wat vergemakkelijken. Nu is het een hele prestatie om uw paard recht te houden in de modder, op sommige plaatsen tot een halve meter diep, en om niet pet paard en al de dieperik in te tuimelen.
Een jaar geleden was mijn pastorij nog in opbouw. Ne keer die klaar was heb ik toch maar ne keer ne landmeter aan zijn mouw getrokken, die dan is komen meten waar precies de eigendom van de kerk ophoudt en die van de geburen begint. Om toekomstige moeilijkheden te vermijden en in peis en vrede te kunnen blijven leven met de geburen, heb ik een stevige omheining laten bouwen. In juli zijn we dan aan de kerk begonnen. Het dak ligt er nu op en we kunnen het gebruiken. Stillekensaan wordt er aan de afwerking voort gewerkt. Dat hangt een beetje af van het manna dat uit de hemel valt. Een vijfhonderd mensen kunnen er is.
Ik hoop dat tegen eind juli alles klaar is. Dat zal dan een goeie gelegenheid zijn om ze te laten inzegenen en zo mijn gouden jubileum te vieren.
Ik wens en hoop dat voor U alles goed zal gaan volgend jaar en dat gij, wat er ook gebeurd, er het beste zult van maken.
Een zalig Kerstfeest en een voorspoedig Nieuwjaar.

Correspondent: Fons Elst

Filippijnen – 17 september 2008

Hartelijk dank voor uw brief en ook ‘De Brug nr 3’ die ik een paar weken geleden kreeg. Ik stel het goed en de gezondheid kan niet beter. Het is wel een hele karwei om de dorpkes te bezoeken in het regenseizoen. Verleden week zo nog op tocht geweest. Met mijne pick-up 4 x 4 geraakte ik tot op vijf kilometers van het dorp. Daar stonden ze te wachten met een paard(je). Door nen halve meters modder geraken die wel door. Maar als ik nog eens in Baguio kom ga ik toch ne keer op zoek naar een soort rijzaal. Want zoiets uitgekapt uit nen blok hout dat dan van verre op een rijzadel gelijkt is niet erg comfortabel. Toen ik in het huis van de catechist een taske koffie aan het drinken was kwam er ne mens goeiendag zeggen en vroeg hoe het gegaan had met het marcheren. Ik zeg: “Dat zoudt ge beter aan dat paard vragen. Voor de terugreis kon ik meerijden met zo een soort legervoertuig, het enige voertuig, dat tot daar geraakte. Ik vond een plaatske tussen de zakken maïs. Telkens we aan een plaats van de weg kwamen met nen halve meter slijk moest iedereen om stenen naar de beek en die in de sporen van de auto placeren. Na een uur hadden we zo al ne kilometer of drie afgelegd. Verder geraakte het voertuig niet. Stenen konden niet mee helpen om ons door de modder van ne meter diep te krijgen. Dan de laatste kilometers maar te voet. Als dat dan nogal steil naar omhoog gaat onder een zonneke van zo tegen de veertig graden, dan lijdt ge gene kou.
Half maart kon ik in mijn pastorij. Dan een omheining gezet rond de grond en de kapel en pastorij. Kwestie van in peis en vree te kunnen leven met de geburen die omwille van de omheining op hun terrein moeten blijven.
Een missie zonder kerk is ook niks. Het kapelleke was al rap te klein en er een kerk van maken kon niet? Dus moet er een kerk komen. Veertien dagen nadat ik de jeugdige leeftijd bereikt had van 74, zijn we dan met de kerk begonnen. Ik hoop van binnen een paar maanden de ruwbouw af te hebben en het dak er op. En dan zien we wel. En… Rome is ook niet op een dag gebouwd.
Op de foto een kapelleke in de streek van het slijk en de modder, en het is van die plakkerige en schuifachtige, erg leemachtig.
Een van de plagen van Tabuk is:moorden. Alle weken worden er toch wel een paar mensen dood geschoten voor alle mogelijke redenen. Al enkelen omdat ze niet dadelijk bereid waren hun GSM af te geven. Mensenlevens zijn hier dus heel goedkoop. En zo wordt dus de lijst van de slachtoffers van moord op het vredesmonument dat onze bisschop liet bouwen elke week een beetje langer.
Dit is het voor deze keer.
Groeten en beste wensen aan U allemaal

Correspondent: Fons Elst

Filippijnen – 30 mei 2008

Ingesloten het rapport van ons project van dit jaar. Ik hoop dat het zo in orde is.
Het nieuwe project zoals ge kunt zien is in dezelfde lijn. Dat is wat de mensen vragen. Water is leven voor mensen, dieren en planten. De mogelijke uitgaven zijn berekend volgens de huidige kosten van de materialen. Ik heb geen glazen bol om te zien wat het volgend jaar zal zijn. Einde maart dit jaar werd op een week tijd al het ijzer 41% duurder. Het schijnt dat China al het ijzer probeert op te kopen.
De prijzen van zo ongeveer alles wat te koop is rijzen tegenwoordig de pan uit. Iedereen steekt de schuld op de dure olie. Die wordt hier elke week duurder.
Hierbij nog een portretje van mijn huis (pastorij) en rechts de kapel. Voorlopig kunnen we met de kapel voort. Ik heb wel een twintig bankskes doen bijmaken zodat ongeveer een 150 mensen een zit kunnen vinden. Vroeg of laat moet er wel een kerk in de plaats komen. We denken er aan,maar liggen er nog niet van wakker.
April was heel droog, TE eigenlijk, maar de goeie kant voor mij was dan weer dat de auto de meest afgelegen dorpkes kon bereiken. Na enkele zware regens is de kermis uit. Het is nu te kiezen tussen te voet of te paard.
In heel de vallei hier hebben de mensen de oogst gemist in april. Eind verleden jaar de irrigatie kapot omwille· van de tyfoon. Eindelijk is die gedeeltelijk hersteld, maar het is weer op zijn keskeschiets. Lijk gewoonlijk een deel van het geld in de verkeerde zakken terecht gekomen. Ze moeten het dus opnieuw doen. Iedereen weet wie er met de centen vandoor is, maar niemand vliegt den bak in. Iedereen weet ook wie verleden jaar op palmzondag de Indonesische pater hier dood geschoten heeft, maar toch loopt die kwibus hier overal vrij rond. Iedereen weet zelfs dat hij er al drie of vier op zijne kerfstok heeft.
Gisteren op een trouw kwam ik een paar mannen tegen die verbonden zijn met het ministerie van openbare werken hier in de provincie. Ik vroeg hen wanneer ze de wegen naar de dorpkes wat gaan verbeteren zodat ook als het regent iets op vier wielen dat trekt op vier wielen daar kan geraken. Ze wisten van niks. We zullen dus moeten wachten tot het jaar stillekes.
Heel veel groeten aan u en alle mensen van de Brug.
Zo lang de gezondheid goed is ploegt de boer voort.

Correspondent : Fons Elst

Filippijnen - Brief van 27 februari 2008

Kreeg verleden week “De Brug" No. I voor 200”. Hartelijk dank.
Ik woon nog in de school hier in Tuga, maar toekomende week kan ik wel mijn intrek nemen in mijn pastorie: nog wat vloeren en verven en wat kleinigheden, en klaar is kees.
Nog werk genoeg aan de winkel. De 15 dorpkes moeten één missie worden. We hebben regelmatig vergadering met vertegenwoordigers van al de dorpkes om onze verschillende programma’s op punt te zetten. Daar zijn: de catechese, de jeugdwerking, de zorg voor de kapellen in de dorpen, diegenen die er zijn en die er nog niet zijn, dan ook ziekenzorg en zo nog een en ander.
De opkomst voor de vergaderingen is heel goed. De mensen zijn geïnteresseerd. Het zal allemaal zijne tijd vragen. Maar Rome is ook niet op één dag gebouwd.
Mensenlevens zijn nog altijd goedkoop hier. Een paar weken geleden verdwenen er hier twee mensen. Hun lijken werden gevonden ergens in de gracht een honderd kilometers van hier. Verleden week gingen in een naburig dorp drie mensen samen naar hun veld. Ze werden alle drie neergekogeld. Een paar weken vroeger op diezelfde plaats een ander geval. Alle gevallen hebben meestal te maken met wraak nemen, dikwijls oude familie- of stammenveten.
Heel wat mensen hier in de streek hebben het niet breed tegenwoordig. Ne sterke tropische storm in november heeft de irrigatie vernield. Honderden hectaren die nu braak liggen, want geen water om hun rijst in te planten. Stilaan wordt er nu toch gewerkt om alles te herstellen. Hopelijk komen ze klaar tegen het volgende plantseizoen. De mensen hebben soms zelf wel schuld aan die rampen. Hier is er zo een groep aan het werk met alle bomen systematisch om te kappen om er houtskool van de maken. Dus geen wortels van bomen meer die bij regenweer het water ophouden. Het water stroomt in grote massa’s naar beneden en wat in de weg staat, ook huizen, wordt meegesleurd.
Een agentschap van het gouvernement moet er wel toezicht op houden dat zoiets niet gebeurt, maar die mannen worden allemaal wel omgekocht. "Voor het geld danst de boer, niet waar?
Mijn beste Wensen aan U allemaal, en nu de winter er ver op zit daar, wens ik U aangenaam lenteweer.

Filippijnen - Brief van 29 januari 2008

Nen dikke proficiat voor het bestuur en al de mensen van de BRUG. Fameus gewerkt. Er is een heel eenvoudige manier om het geld hier te krijgen, als die manier aanvaardbaar is voor de Brug. Via het ekonomaat van Scheut die het doorstorten op rekening van Scheut-Fillipijnen. Op het einde van de maand stuurt men een kopij van die rekening aan onze ekonoom hier in Manila. Die noteert alles onmiddellijk hier op de juiste plaats, en laat ons dan weten dat het geld beschikbaar is. Eenvoudiger kan eigenlijk niet, en er gaat gene frank of euro cent af.
Mijn huis is onderdak, nu nog een plafond erin, dan vloeren en elektriciteit en het water aansluiten op mijn put, en dan is het klaar. Er komt wel heel wat bij kijken als ge zo bouwt. Ik koop zelf de materialen. Als ge dat een aannemer laat doen, dan wordt die aangesproken door leveranciers die hem zoveel beloven als hij alles hij hen koopt. Het werkvolk wordt per dag betaald. Als het in contract is gaat het heel wat rapper, maar het is dan ook navenant, kwestie van zo rap mogelijk gedaan te hebben. Een mens mag er dan wel niet te ver of te lang van weg gaan, vooral tegen het einde, want dan proberen ze het te rekken. Je mens leert met ondervinding. Het is zeker nog niet veel gebeurd in de annalen van Scheut dat ze iemand van 73 jaar jong vroegen om een missie te beginnen. Als ons Heer de gezondheid geeft, is het maar normaal dat ik me beschikbaar stel. Ge kunt het zo bekijken: laat ons eerst de ouw verslijten. Of een andere boerenspreuk van Wezel: beter een ouw paard de nek afgereden dan ne jonge bedorven. Ik voel mezelf in alle geval hier heel gelukkig.
Ziezo: moest mijn manier om de centen hier te krijgen omwille van een of andere reden niet kunnen, laat het maar weten. Dan vinden weel een andere weg.
Veel groeten aan de Brugmensen.

Filippijnen - Kerstmis 2008

De 15de September zat mijn vakantie in Vlaanderen er op en ben ik op de Lufthansa gestapt richting Filippijnen, en een paar dagen later met de pick-up naar Tabuk. Daar lag mijn benoeming op mij te wachten voor de nieuwe missie van Tuga. Ik trok dan Tugawaarts en kwam aan bij de kapel, maar nog geen huis. Ik deed navraag of er ergens in de buurt geen onbewoond huizeke te vinden was. Niks gevonden. Dus een paar maanden dikwijls weg en weer gereden tot ik nu onderdak gekregen heb in een gebouwke dat aan de school toebehoort. Ik deed er wel eerst stroom en waterleiding leggen.
Intussen is mijn huis in opbouwen zijn ze al begonnen aan het dak. Voor Pasen zal alles wel klaar zijn hoop ik. Anders worden het vijgen na Pasen. Ik ben nu verondersteld, en ik ga proberen van elke maand tenminste ene keer de vijftien plaatsen te bezoeken die onder de missie van Tuga vallen. Negen van die plaatsen zijn gemakkelijk te bereiken. Ze liggen vlak bij de openbare weg. De zes anderen dat is een ander paar mouwen. Ik het regenseizoen lijk nu is het zekerste vervoermiddel te paard of een paar go ei schoenen om te marcheren. En ik heb mijne rugzak al van de kast gehaald. Zo begonnen we een goeie vijf en veertig jaar geleden.
Tabuk is nu wel stad geworden, en het is nog altijd een deel van Kalinga; dus stammenoorlogen en moorden aan de lopende band. Onze bisschop bouwde wat hij noemt een "vredes monument" ter nagedachtenis van de vier missionarissen en alle andere mensen die het slachtoffer werden van geweld. "Oorlogsmonument" zou een juistere benaming zijn. Maar we blijven dromen voor vrede er er ook voor ijveren.
In heel het land viert de corruptie hoogtij, en dat van boven tot onder in alle officiele instanties. Volgens de gazetten van gisteren is de huidige presidente de meest corrupte van al de presidenten die het land ooit gehad heeft. Zo slaagt ze er zelfs in president en dictator Marcos de loef af te steken. De strafste ironie is wel dat toen madam enkele dagen geleden in Madrid was, ze een speciale vermelding en medaille kreeg daar voor haar bescherming van de mensenrechten hier.
Beste Familie en Vrienden, ik ga het hier bij laten. Nog mijn beste wensen voor een Zalig Kerstfeest en een zegenrijk nieuwjaar.
Zeer hartelijk en genegen,

Filippijnen - 16 november 2007

Hoge tijd dat ik na twee maanden iets laat horen.
Ik woon hier nog in het pastoral center. Misschien kan ik komende week wel verhuizen. In het gebouwtje van de school waar ik voorlopig onderdak kan krijgen, wordt volgende week elektriciteit gelegd. Er is wel geen waterleiding binnen, maar daar zal wel wat op te vinden zijn.
Aan mijn huis (pastorij in ‘t Vlaams) wordt gewerkt. In de grond zijn ze klaar. De muren worden opgetrokken. Metalen ramen zijn besteld. Het dak wordt ook gemaakt in staal, want geen goed (hard) hout meer te krijgen daar en zacht hout zou op korte tijd opgegeten worden door de witte mieren.
Het dorpje TUGA is het centrum van de missie waar ik ga wonen. Er zijn zo een 15 dorpjes of plaatsen waar ik moet zijn, en zo ongeveer een 15.000 mensen (schat ik). Negen van de plaatsen zijn gemakkelijk te bereiken. De rest zal moeilijk zijn vooral nu dat we midden in het regenseizoen zitten. Het zal marcheren worden door het slijk. Ik zoek een compagnon die me op het juiste pad kan leiden. Ne goeie rugzak heb ik nog wel van vroeger.
Het vredesmonument dat op initiatief van onze bisschop wordt gemaakt, is zo goed als af. Maar de echte vrede is er nog niet. Elke week gebeuren er hier nog moorden in de streek. Ook de moord op een van de paters hier die gepleegd werd op Palmzondag toen hij zat te wachten op de petroleumlamp om de dienst te kunnen beginnen is nog niet opgelost, en zal waarschijnlijk nooit opgelost worden, want van de vele mensen die het zagen durft er niemand getuigen. Hij zou. zijn eigen vel riskeren. Ook de rechter die de veroordeling zou uitspreken zou niet meer veilig zijn. Het rechtssysteem is hier tamelijk krom.
Een week of drie geleden werden er hier in heel het land dorpsverkiezingen gehouden (een gemeente bestaat uit verschillende dorpjes). Ter die gelegenheid werden er toch weer enkele kandidaten omver gekogeld, om van de vele manieren van fraude niet te spreken. En zo heeft iedere streek en ieder land zijn min of meer grote of minder grote problemen waarschijnlijk.
Het beste allemaal, vele groeten ook aan de mensen van De Brug en tot later.

Correspondent : Fons Elst

Filippijnen - 23 mei 2007

Een paar dagen geleden "de Brug" ontvangen en gelezen. Het is lijk een reis rond de wereld om in zovele landen een kort bezoekje te brengen aan gewone mensen die samen met hun gewone mensen grote 'kleine dingen" doen.
Eerste droevig feit : op Palmzondag ging een Indonesische pater van Steyl, die hier bij ons werkt, te voet naar een dorpje (Mabungtot genoemd) om de palmzondagviering te houden. Samen met een groepje mensen zat hij te wachten op de petroleumlamp, want het begon te donkeren, toen vier zwaar gewapende mannen binnenkwamen en één van hen de pater doodschoot met vier kogels. Iedereen kent de dader en weet waar hij te vinden is, maar hij wordt beschermd door zijn familie en door de leiders van het dorpje en de politie kan daar niets tegen doen.
Een volgende speciaal nieuws : de verkiezingen werden gehouden 9 dagen geleden. Op heel wat plaatsen zijn ze nog volop aan het tellen. Op andere plaatsen zijn de stemmen geteld, maar ze zijn bang om de winnaars bekend te maken, want er kan nog van alles gebeuren. Zelfs na de verkiezingen worden er nog winnaars doodgeschoten, ergens werd het gemeentehuis in brand gestoken. De mensen die de stembussen moesten beschermen werden levend verbrand toen het gebouw waar zij waren, in brand gestoken werd. Hoeveel er precies vermoord werden in verband met de kiezing weet ik niet, maar het getal is zeker dichter bij de 200 dan bij de 100. En evenveel of meer gewonden. Kiesstrijd is hier letterlijk een gewapende strijd. In elk dorp zijn er wel mensen die proberen daar iets aan te doen, maar tegen wapengeweld en heel, heel veel geld zijn ze machteloos. Gaat dat hier nooit veranderen ? Misschien wel, maar wij gaan het zeker niet meer meemaken.
De 23 ste juli kom ik in Zaventem aan als er tenminste nog een plaatsje vrij is op de Lufthansa tussen Frankfurt en Zaventem. Dat de Duitsers gaarne naar België komen en met velen tegelijk dat weten we al sedert 1940. We zien dus wel.
Heel veel groeten, ook aan de sympathieke helpers van Berkenbeek. Tot ziens.

Correspondent : Fons Elst

Filippijnen - 5 februari 2007

Ik was juist De Brug aan het lezen toen ik uw brief kreeg.
Ingesloten dus het min of meer volledig verslag. Behalve de luitgaven die op de lijst staan waren er nog wel andere. Ik sluit er ook een kopij bij in van de omslag en de inhoudstafel van het boek :"Roots of Peace" Dat boek wordt verspreid in de dorpen waar het het meest nodig is, waar ze nog het verst verwijderd zijn van echte vrede en waar wraak en weerwraak nog altijd schering en inslag zijn.
Binnenkort bouwen we een bescheiden "Vredesmonument" ter nagedachtenis van al de slachtoffers van geweld hier in Kalinga. Bij die slachtoffers zijn ook drie Scheutisten. Van één van hen, Leo Van de Winkel, een Limburger, weten we wel waar hij vermoord werd (in 1988), maar we weten nog altijd niet wat er met zijn lijk gebeurd is. Er zijn zeker wel mensen in het dorp waar het gebeurd is, die wel meer weten. Maar die zwijgen als vermoord.
Het is niet alleen in Kalinga dat er moorden gebeuren. Die hier gebeuren, zijn omwille van hun oude gebruiken. In vele delen van het land gebeuren er tegenwoordig moorden aan de lopende band. Mensen die actief zijn in de media (radio, tv, kranten) en kritiek durven uitbrengen over de regering of één of andere hog piet in de regering, riskeren allemaal hun leven. En velen hebben er hun kaas al bij ingeschoten. Een andere soort moorden zijn de politieke moorden. In mei zijn er verkiezingen. Kandidaten die vrezen dat ze zullen verliezen, schakelen hun tegenstanders uit met hen uit de weg te ruimen. Zo goed als geen enkele moord wordt opgelost. Dat is trouwens maar hetzelfde als wat wij meemaakten in Tagudin waar de burgemeester twee keren onze school bestookte, en iedereen, de National Bureau of Investigation inbegrepen, wisten goed wie de dader was. En daar is het dan bij gebleven.
Alles bijeen dus maar een donker beeld van de werkelijkheid.
Ik ga er mee stoppen. Hopelijk beter nieuws de volgende keer.
Warme groeten aan u allemaal, ook aan de brave mensen van Berkenbeek.

Correspondent : Fons Elst

Kalinga - december 2006

Misschien hebt ge al ergens het gerucht gehoord dat ik in de late zomer op vakantie kom, zo rond de 25 ste juli en voor een week of acht. Zonder econoom mag niet te lang duren en eigenlijk zouden er voor elk soort speciaal werk twee mensen moeten zijn die op de hoogte zijn. Maar dat is nu niet het geval hier. Van de ene missie naar de andere, dat is niet moeilijk. Het werk is overal min of meer gelijk.
Ergens boven Manila hangt er een tropische storm, dus geen school en ook geen andere burelen die open zijn, en daar is wel reden toe, want grote delen van Manila staan onder water. Hier regent het alleen maar wat en dus wordt er ook niet gewerkt, hoewel daar eigenlijk geen reden voor bestaat. Hoe meer verlofdagen dat ze hebben, hoe liever dat ze het hebben. Voor de economie is dat slecht natuurlijk, maar zo ver denken de meeste mensen niet en de bazen die toch wel beter moeten weten, beslissen wat de mensen liefst hebben. Dan hebben ze meer kans om herkozen te worden.
De werkgewoonten kunnen hier nog wel wat bijgestuurd worden. Geen probleem voor de zelfstandigen, die weten dat er niks op tafel kan komen als er niet gewerkt en verdiend wordt. Het zijn de werknemers die het liever gemakkelijk nemen. Een Koreaanse maatschappij kwam de weg cementeren in Pagudpud. Heel wat mensen gingen zich inschrijven. Goed, zeggen de Koreanen, maandagmorgen om 7 uur zijt gij hier. Natuurlijk niemand die opdaagde. Vanaf half acht begonnen ze te komen. Zeggen de Koreanen : er wordt niet gewerkt vandaag en als ge morgen niet hier zijt om 7 uur moet ge niet meer komen. En zo werden goede wegen gemaakt. met die aannemers van hier gaat dat anders. Er wordt niet te hard gewerkt. Het werk deugt niet, maar ze verdienen genoeg met te foefelen. Bij de minste storm is de weg of de brug natuurlijk kapot. Ze steken natuurlijk de schuld op de storm, niet omdat ze maar half genoeg cement gebruiken ! Een aannemer in Baguio was de putten in de macadam aan het vullen. Een voorbijganger nam rap een handsvol van die zogezegde vulling mee, liet het onderzoeken en 85 % was gewoon slijk. Ge weet dus al hoe de weg er weer uitzag na een goede regenbui.
Misschien niet de enige, maar zeker de voornaamste reden van de armoede hier en overal in de wereld is de corruptie. Natuurlijk gaan er hier uren en dagen tijd verloren omdat gelijk welke hoge piet er van overtuigd is dat hij het aan zijne stand en aan zijn waardigheid verplicht is van te laat te komen en de mensen te laten wachten en dat kan makkelijk enkele uren zijn. Een senator in Tagudin kwam zes uren te laat, maar denkt niet dat hij zich zal verontschuldigen. Integendeel, hij was slecht gezind omdat de mensen al gaan slapen waren.
Mijn beste wensen voor een Zalig Kerstfeest en een voorspoedig nieuwjaar met een goede gezondheid.

Correspondent : Fons Elst

Kalinga – 4 september 2006

Ik kreeg verleden week nr. 3 van de Brug. Dank U en ik heb het met interesse gelezen.
Tabuk komt nog regelmatig in het nieuws, maar niks goeds dat ze weten te vertellen. Moorden is hier wel geen dagelijkse zonde, maar toch bijna een wekelijkse.
Verleden jaar begonnen we met een beweging voor vrede en verzoening. Tijdens de laatste vergade-ring een week of drie geleden verwachtten we zo ergens tussen de vijftig en zeventig mensen. Ze wa-ren hier met 140. Een hele dag zijn ze gebleven. Wat moet er gedaan worden o die gewoonte van wraak en weerwraak en zo tot in het oneindige hier uit de wereld te krijgen. De eerste stappen zijn gemaakt, maar er is een lange weg af te leggen. Nu, duizend kilometers begint met de eerste stap.
De regering heeft grootse plannen om hier mijnen te openen en de ertsen die in de grond zitten boven te halen. Daar is natuurlijk geld mee te verdienen.
Van de andere kant brengt het problemen mee voor de streek en de bevolking hier. Als ze beginnen te graven is er het gevaar van landverzakkingen, vervuiling van de rivieren en heel veel rijstvelden die zullen verdwijnen en hier en daar zelfs enkele dorpen. Denkt maar aan Doel dat omwille van een ze-ker doorgangdok van de kaart moet verdwijnen.
De mensen zitten dus hier niet te wachten op de opening van die mijnen, want ze weten dat er met hen niet veel rekening zal gehouden worden. Moesten ze serieus zijn en de nodige voorzorgen ne-men, zouden ze wel rampen kunnen vermijden. maar daarvoor een beetje geld uittrekken, dat wordt niet gedaan.
De groten beschouwen dat als weggesmeten geld. Er gebeuren hier natuurlijk ook goede dingen, maar zoiets komt dan meestal niet in het nieuws. Vele groeten en beste wensen aan allemaal ook aan de mensen van Berkenbeek.
Tot volgende keer.

Correspondent: Fons Elst

Kalinga – 30 mei 2006

Verleden week nr. 2 van De Brug voor dit jaar aangekregen, met dank, en met interesse gelezen. Heel binnenkort stuur ik de formulieren ingevuld terug.
Intussen werken we voor Vrede en Verzoening. Die gedachte gaat er anders nogal moeilijk in hier.
Wat hier regelmatig gebeurt is nu ook weer het geval: een hele dag geen stroom. Waarom dat weten we gewoonlijk niet. Veertien dagen geleden wisten we het wel: in een dorpje op negen kilometer van hier kapten ze een paal om en verkochten een paar dozijn meters draad en zo nog het een en ander.
Met het gevolg: 50.000 mensen voor twee dagen geen licht. Van zoiets liggen ze in dat dorp niet wak-ker.
Ze steken daar nog wel meer rare toeren uit. best van daar ‘s avonds tussen zeven en middernacht niet met de auto te passeren. Als de mannen van daar de bus nemen, betalen ze nooit. Niemand kan daar voorlopig iets aan doen.
De busbestuurder moet wel stoppen, anders blijft hij daar beter voor goed weg. Als de politie iets durft ondernemen, krijgen ze het hele dorp tegen en is hun leven in gevaar. Iemand die per ongeluk bij een ongeluk betrokken is probeert het best zo rap mogelijk weg te geraken, anders kappen ze hem in
stukjes. De catechist dacht dat hij niet genoeg verdiende, dus verkocht hij maar de klok van de kapel. En zo kan ik nog een tijdje voort vertellen over gelijkaardige voorvallen.
Volgende week begint het nieuwe schooljaar. de taal van het onderwijs is hier het Engels. Zo staat het op papier, maar in werkelijkheid worden meestal de plaatselijke talen gebruikt, zeker in het lager en middelbaar onderwijs.Alle dagen lezen we in de gazet dat de kennis van het Engels heel wat te wen-sen overlaat. Zo een 6 % van het middelbaar kennen genoeg Engels om te verstaan wat hen in het hoger onderwijs wordt voorgeschoteld. Ze gaan er dus wat aan doen, ZEGGEN ZE, maar het zal wel bij goede voornemens blijven.
Heel het systeem doet denken aan de toestand vroeger in Vlaanderen waar vanaf het middelbaar al-les in het Frans te doen was en de studenten werden gestraft als ze zelfs op de speelplaats betrapt weren op een paar woorden Vlaams. Ik hoor Pater Frans Van Riel nog vertellen in een preek in de kerk in Wezel hoe hij zo in het ‘Franse’ Klein seminarie van Hoogstraten terecht kwam met het nood-lottige gevolg dat hij het eerste jaar er twee keer gedaan heeft . En hij was zeker niet alleen in dat ge-val.
De allerbeste wensen en tot heel binnenkort en speciale groeten aan leerlingen en personeel van Bu-So Berkenbeek-Wuustwezel.

Correspondent: Fons Elst

Kalinga – Goede Vrijdag 2006

Verleden week binnen gesprongen in de RCBC bank in Tuguegarao. De 24 ste januari is de gift van De Brug daar aangekomen. In dollars is het een bedrag van 2.074,17. De dollar is nu 51 pesos, verle-den jaar was de dollar 55 pesos waard.
In pesos is het dus een bedrag van 105.782,67. Een grote hulp voor ons project voor VREDE EN VERZOENING hier in Kalinga.
En of het nodig is! In de maand maart alleen werden er hier in Tabuk 8 mensen vermoord. Gewoonlijk is de reden: wraak, dan wederwraak en zo gaat het liedje door. Er was wel een uitzondering op die regel: de persoon wilde zijn gsm niet afgeven dus werd hij dood geschoten.
Het officiële systeem met politie en rechtbanken werkt hier niet. De politie en de rechtbanken kunnen niks doen, anders krijgen ze de hele stam tegen zich.
De stammen of dorpen regelen onder mekaar met het betalen van sommen geld en soms ook wel wa-terbuffels. Die regelingen zijn natuurlijk goed, zo lang het duurt, de bandieten worden dus zogezegd vrij gekocht en blijven los lopen. Ik ken er hier die al een moord of vijf op hun geweten hebben en die zijn zo vrij als een vogel (in streken waar geen vogelpost is en de vogels en de duiven vrij mogen rondvliegen). Er is dus nog veel werk aan de winkel. Zo moet een mens hier een lange adem hebben.
Is het mogelijk om de nodige formulieren te sturen, zowel voor dit lopende project en ook voor een nieuwe aanvraag? Als ik de formulieren heb zal ik eerst kopieën bij laten maken, dat is maar een klei-nigheid. Mijn beste wensen voor U allemaal en nog eens hartelijk bedankt.

Correspondent: Fons Elst

Kalinga – Filippijnen 3 maart 2006

"De Brug" van het eerste kwartaal 2006 ontvangen, dus tijd voor mij om ook weer een keer over de brug te komen met wat nieuws.
Ik weet niet of de rellen van verleden week in Manila wereldnieuws waren. Nieuw is dat hier al lang niet meer. Elke verkiezing wordt er door bijna alle kandidaten gefraudeerd. Niemand kan zich neer-leggen bij verlies, dus beschuldigen ze de winnaars van fraude. Het is dus weer de pot die de ketel verwijt dat hij zwart ziet. Op regelmatige tijden vinden die verliezers dan volk genoeg die tegen beta-ling bereid zijn om te gaan demonstreren en met plakkaten op te stappen en te roepen en met stenen te gooien. Natuurlijk wordt niemand daar beter van en ook het land niet.
Er zijn nog wel andere redenen waarom de armoede hier nog een heel tijdje zal overheersen. Geld al-leen zal de armoede niet uit het land helpen. Een paar dagen geleden stond er een interessant artikel in de gazet. de schrijver van dat stuk vergeleek de "cultuur van de armoede" met de "cultuur van de welvaart".
Enkele elementen die noodzakelijk zijn om welvaart te scheppen :
1. STIPTHEID : op tijd beginnen. Ik moet regelmatig een vergadering bijwonen die zogezegd altijd om negen uur begint. Maar negen uur vijftig is hier nog negen uur.
2.WETTEN EN VOORSCHRIFTEN ONDERHOUDEN : iets waar een mens soms lang moet naar zoeken. Papier is verduldig.
3. WERKIJVER : het is niet genoeg om om acht uur op het werk te zijn, ze moeten dan nog werken ook. Soms duurt het nogal een tijdje voor ze in gang schieten. De zaak ligt wel heel anders voor zelf-standigen. De boer, de schrijnwerker, de fietsenmaker, de garagist enz.. die begint aan zijn werk van zodra hij de koffie op heeft en hij werkt door tot zijn werk af is.
Er zijn misschien maar weinig landen in de wereld waar er zoveel vrije dagen zijn als hier : een hele paternoster lang. En dan vinden ze alle mogelijk redenen uit om er nog bij te maken. Maar de daglo-ner werkt wel en de boer, hij ploegt voort. Zo heeft ieder volk en iedere stam zijn eigen manier van doen. Hier en daar proberen wij wel van er wat verandering in te brengen, voor hun eigen goed.
Beste wensen en groeten allemaal, ook voor U gedienstige en vriendelijke leerlingen van Berkenbeek.
Tot volgende keer.

Correspondent: Fons Elst

Kalinga – Filippijnen Kerstmis 2005

Het is nu bijna een jaartje geleden dat ik hier in Kalinga terecht gekomen ben en ik begin mijn draai te krijgen hier tussen de Kalingas. Van al de stammen die hier in de bergprovincie wonen, houden zij nog het meest vast aan hun oude tradities en gewoonten; Ze hebben het hier alle dagen over stam-menoorlogen. Maar die benaming is eigenlijk niet juist. Het zijn de Kalingas van het ene dorp tegen de Kalingas van een ander dorp. Elk dorp is een tamelijk gesloten gemeenschap. Onrecht aangedaan aan een lid van een gemeenschap is onrecht aangedaan aan heel de gemeenschap. En elk lid van de gemeenschap van de dader wordt beschouwd schuldig en is in gevaar van weerwraak.
Een andere eigenschap van de Kalingas waar we alle dagen rekening moeten mee houden : ze schij-nen het verschil niet te kennen tussen het "mijn " en het "dijn". En niks is te heet of te zwaar. En zo zijn wij hier al een paar zware ijzeren poorten kwijt geraakt.
Dicht bij het dorpje waar ik deze morgen naartoe reed, is al een tijdje een brug in de maak, maar het werk ligt al maanden stil. De ijzeren bouten waren gestolen en ze wachten nu op andere bouten die naar het schijnt van Japan moeten komen. Een paar dagen geleden was er geen stroom in het hospi-taal. Toen de aalmoezenier, die hier bij ons woont, er aankwam zal hij overal brandende kaarsjes staan. De generator kon niet draaien, want de draad was gestolen.
Na een sterke storm was de leiding van de elektriciteit op vele plaatsen kapot. Tegen de avond trok het werkvolk naar huis en toe ze de volgende morgen willen verder werken was al de draad die tot op de grond hing spoorloos verdwenen.
Zo worden dus voorzieningen van algemeen nut regelmatig lam gelegd. Heel wat zaken in de politiek draaien vierkant, maar in de private sector is het dus niet veel beter.
Hier stop ik maar met mijn litanie, anders gaat ge nog denken dat ik een klaaglied aan het zingen ben. We blijven hopen op beterschap.
Ik wens U allemaal en ook al de enthousiaste Brug-medewerkers een Zalig Kerstfeest en een heel goed jaar 2006, met daarbovenop een goede gezondheid. Volhouden zou ik zeggen.
Met Gods beste zegen.

Correspondent: Fons Elst

Kalinga – Filippijnen 31 augustus 2005

Ik kreeg een paar dagen geleden van De Brug het derde kwartaal, aandachtig gelezen !
Met mij is alles goed en de gezondheid is prima. We zijn nog bij de jonge ouderlingen.
Dat we hier niet in het land beloften leven wist ge al, daarom dat iedereen hier weg wil, naar het buiten-land. De eerste keuze is natuurlijk Amerika. Van daaruit is er een grote vraag naar verpleeg-sters/verplegers. De Amerikanen lusten dat beroep schijnbaar niet. Ze voeren er zoveel mogelijk in. Honderdduizenden studeren daarom voor dat beroep allemaal met de hoop van zo rap mogelijk naar het land van Bush te trekken. Dokters hebben ze waarschijnlijk genoeg, maar om dan toch daar binnen te geraken zijn er op het ogenblik 6000 dokters die voor verpleger/verpleegster studeren, om dan zo bin-nen te geraken en vroeg of laat dan toch hun doktersberoep te kunnen uitoefenen.
Voor het land hier is dat eigenlijk een ramp. Er zijn zelfs ingenieurs en advocaten die langs de weg van verpleegster/verpleger proberen binnen te geraken. Dat is niet erg voor hier. Ze hebben er toch duizen-den op overschot.
De economie geraakt hier maar niet uit het slop, integendeel het gaat steeds bergaf. Kan ook niet an-ders, want er wordt hier alleen aan politiek gedaan, niet aan bestuur. De meest populaire sport hier is : hanengevechten. En in het parlement staan ze ook hele dagen tegenover mekaar als vechthanen.
Dan is er nog het onderwijs. Dat is absoluut beneden zero. Kort geleden werd er een studie gemaakt hoe het gesteld is met het openbaar onderwijs. Het resultaat : van elke duizend kinderen die de lagere school af hebben zijn er hoop en al zes die eigenlijk bekwaam zijn voor het middelbaar. Maar ze gaan al-lemaal. In Pudtol kregen wij er elk jaar enkelen binnen in het eerste jaar middelbaar die gewoon niet konden lezen. Een andere bevinding : van elke honderd die het middelbaar af hebben zijn er twee die bekwaam zijn om naar de universiteit te gaan. Al goed dat er hier en daar nog wat private scholen zijn.
Ik weet niet meer precies in welk jaar dat iemand van de universiteit in Baguio een examen kwam geven aan de vierdejaars van onze middelbare school. Van de 270 waren er 70 die slaagden. Hetzelfde exa-men werd gegeven dezelfde dag daar in de officiële school. Van de 500 was er eentje dat er door was. Dat is dus nog heel wat minder dan twee op honderd tegenover in onze school een goeie 26 op hon-derd. Er zijn natuurlijk universiteiten genoeg waar iedereen die daar binnen gaat met een diploma van het middelbaar, en dan de nodige jaren daar ingeschreven blijft, met een universiteitsdiploma buiten gaat. Iedereen weet dat, maar er wordt niets aan gedaan. Wanneer komt er beterschap ?
Heel veel groeten allemaal en tot een volgende keer.

Correspondent: Fons Elst

Kalinga – Filippijnen 29 juni 2005

Ik ben eigenlijk een beetje beschaamd nu. Ik kreeg het laatste nummer van de Brug aan en ook de for-mulieren. Ik stond klaar om naar Baguio te rijden (400 km van hier) voor vergaderingen en nog wat min-der plezante dingen die een econoom zoal moet doen. Ik liet alles op mijn tafel liggen om dan zo rap ik terug zou zijn de formulieren in te vullen en op te sturen. In mijn afwezigheid hier kwamen er een hoop papieren bij op mijn tafel en schijnbaar zijn er ook enkelen weggenomen en zo vind ik die formulieren niet meer. Is het mogelijk om nieuwe formulieren op te sturen. Ik geloof wel dat ik dan nog op tijd alles kan opsturen.
Econoom zijn van een bisdom is natuurlijk niet de plezantste stiel. In een missie of parochie leef een mens tussen en mensen en na een tijdje kent ge er velen van en zijt ge één van hen en leeft ge met hen mee. Een econoom moet met honderd en één dingen tegelijk bezig zijn en er voor zorgen dat in het bis-dom en in alle missies en missiescholen alles min of meer gesmeerd loopt. Er moet iemand zijn die het doet en dus heb ik maar "ja" gezegd, en er is niemand jaloers. Ik zegde aan de bisschop dat als de ge-zondheid goed blijft, ik het gerust een jaar of vijf wil doen. Een keer dat ik 75 zal zijn (vandaag ben ik er juist 71) hoop ik dat ze iemand anders zullen gevonden hebben.
Het nieuwe schooljaar is begonnen begin deze maand. En al de gazetten schrijven juist hetzelfde als wat ze elk nieuw schooljaar schrijven. Een 40.000 klaslokalen te weinig, evenveel leerkrachten te kort, geen boeken, geen banken of stoeltjes voor de kinderen om op te zitten. Dus, ze zitten met 90 tot 100 in een klas en velen gewoon op de grond of op een steen die ze mee binnen pakken. Het officieel onder-wijs gaat er alle jaren op achteruit. Onze katholieke scholen houden stand en blijven het stukken beter doen.
De economische en sociale toestand verbetert er ook niet op. Wij hopen al 40 jaar op beterschap, maar corruptie en schandalen blijven aan de orde van de dag. En de gewone man en vrouw kunnen er niks aan doen. Ze proberen alleen met het hoofd boven water te blijven of ze proberen het land te verlaten om groenere weiden op te zoeken.
In Amerika is er een groot tekort aan verplegend personeel. Dus duizenden studeren voor verpleger of verpleegster. Zelfs dokters doen extra studies voor verpleger/verpleegster om zo gemakkelijker in Ame-rika te geraken. Zelfs advocaten doen er ook aan mee. Advocaten zijn er voorlopig nog wel meer dan genoeg, maar natuurlijk is er een groot tekort aan verplegend personeel
De schone kant van het leven : de mensen blijven vriendelijk en gastvrij en als het er af kan houden ze nog een feestje en vergeten zo hun miserie. Ge kent het liedje wel : "als al die arme schachten aan het patatten jassen zijn, enz.."
Heel veel groeten en beste wensen en ik weet dat ge me kun vergeven dat ik u weer lastig val.

Correspondent: Fons Elst

Kalinga – Filippijnen 18 mei 2005

Een week geleden een keer naar de bank geweest in Tuguegarao. Het geld stond op mijn rekening: kolossaal bedankt, en dank U voor uw inzet om overal ter wereld de mensen te helpen om hun leven wat te verbeteren. De som is ruimschoots voldoende om vijf goede computers te kopen. Daarmee kunnen onze studenten het wel stellen.
Een maand of vier ben ik nu hier. Het is hier wel een speciaal volkje. En bijna alle dagen horen we van stammenoorlogen hier rondom ons. De één of andere moord is gewoon¬lijk de oorzaak. Als er twee stammen of dorpen in oorlog zijn is iedereen die lid is van een van die stammen in gevaar, gelijk waar hij is.
Een paar van onze paters die hier al jaren in de streek zijn en naar wie wel geluisterd wordt, proberen dan de twee partijen bijeen te brengen en de vrede te herstellen. Er moet dan wel betaald worden door diegene die de oorlog begon. Heel het dorp moet dan wel bijdragen om de overeengekomen som te betalen of de nodige waterbuffels te leveren. Het grootste probleem hier in het land en de re-den waarom er geen vooruitgang is maar eerder achteruitgang, is de corruptie. De grote schuldigen zijn de hoge pieten in het leger en in het bestuur van het land. We horen het alle dagen op de radio en de tv en we lezen het in de gazet. En regelmatig lezen we dan ook dat er weer ergens een van die mensen die zoiets aanklagen, omver geschoten werd. Iedereen weet natuurlijk wie die mensen uit de weg ruimt, maar gestraft worden die niet, want zij staan boven alles en iedereen. Het is wijd en zijd bekend dat de Filippijnen het meest gevaarlijke land is voor journalisten en radio- en tvsprekers. Of en hoe daar ooit verandering kan in komen dat weet nie¬mand. Als ge ooit op zoek gaat naar het land van beloften, dan moet ge zeker niet naar hier komen.
Als er speciale formulieren moeten ingevuld worden om de ontvangst van de gift te mel¬den en hoe het geld gebruikt werd of om misschien een nieuwe aanvraag te doen, stuur ze dan maar.
Het allerbeste, de groeten ook aan de mensen van Berkenbeek en een goede zomer voor iedereen daar.

Correspondent: Fons Elst

Kalinga – Filippijnen januari 2005

Hartelijk bedankt voor uw brief, voor het goede nieuws dat erin stond en een dikke proficiat aan al die mensen die zich belangloos blijven inzetten voor hun even¬naasten, verspreid overal op deze wereld-bol.
De som die mij te wachten staat is voldoende voor vijf nieuwe goede en aangepaste computers. Daarmee is het programma al een hele stap vooruit. Moest het kunnen van nog een keer zo een stap later, dan zijn we er helemaal.
Ik heb zeker nu en ook later nog heel wat te doen met Santo Rosario School en met alle tien de scho-len in ons bisdom die, vooral voor wat de centen aangaat, gedeelte¬lijk onder mijn bevoegdheid en verantwoordelijkheid vallen.
Mijn werk is er zeker niet gemakkelijker en lichter op geworden. In drie van de mis¬sieposten hier zijn er nog Vlaamse Scheutisten werkzaam, voor zolang het nog kan duren, want ze zijn alle drie nog een dagje ouder dan ik. Daar draait alles gelijk het moet en hoef ik dus mijn hersens niet op zeer te doen. Maar de anderen, dat is een ander paar mouwen en vooral dan de scholen.
Ge weet dat de scholen hier volledig op eigen middelen zijn aangewezen en om dat financieel alle-maal te beredderen, dat is voor de meeste mensen van hier nogal veel gevraagd. Dat is een beetje boven hun krachten. Er zat dus niks beter op dan maar direct mijn mouwen op te stropen en aan de slag te gaan. Wij bedank ons Heer dat die vreselijke tsunami ons gerust gelaten heeft, hoewel de Fi-lippijnse eilanden van dezelfde vulkanische oorsprong zijn als de Indonesische. Een paar maanden geleden gebeurde er wel een serieuze ramp in een paar provincies, maar dat was dan voor¬namelijk het werk van de mensen zelf. Het is verboden van hele streken te ontbos¬sen, want dat brengt met overvloedige regens overstromingen teweeg en zo zijn er in die provincies overstromingen geweest die voor miljarden schade de huizen en vel¬den en wegen en bruggen vernielden en enkele honderden mensen werden gedood en er zijn nog een massa vermisten die ze dus zeker nooit gaan terug vin-den. Het zijn de mannen die de wetten gemaakt hebben en die dan vierkant daar hun voeten aan vaagden omdat er miljarden mee te verdienen zijn. De eerste weken na de ramp ver¬klaarden ze alle-maal als uit een mond dat ze nu een keer voor goed een einde zou¬den maken aan de verwoesting van die bossen. Nu horen we er niks meer van, dus gaat de ontbossing weer gewoon verder gelijk te verwachten was.
Als er later papieren moeten ingevuld worden, kunt ge dan de formulieren opsturen? Nog heel heel veel groeten en hou er de moed maar in.
Met dankbare groeten.

Correspondent: Fons Elst

Pudtol – Filippijnen december 2004

De laatste drie weken zullen niet rap vergeten zijn hier in midden en noord Luzon (het grootste eiland hier in de Filippijnen, drie keer zo groot als België).
Het begon met dagen en nachten aan een stuk regen, tot er duizenden hectaren onder water stonden, ook hier in Pudtol. Gelukkig geen doden hier. In andere provincies waren ze niet zo gelukkig : honderden doden, veel vermisten en gewonden en honderden families die huis en have en goed verloren, alles meegesleurd door het water dat tot aan de daken reikte. Een paar dagen later weer een sterke tropische storm en weer van hetzelfde en dan nog wel in dezelfde provincies : doden, gewonden en vermisten en alles kwijt.
Vlak erachter weer zo een storm met windsterkte van 185 km per uur, met weer evenveel slachtoffers. Gelijk ik vroeger al schreef : de reden waarmee iedereen het eens is, is de illegale ontbossing die meestal in handen is van gouverneurs en volksvertegenwoordigers.
Er is hier zelfs een ministerie ter bescherming van de natuurlijke rijkdom : bossen, rivieren en mijnen. De minister gaat nu een onderzoek instellen naar de schuldigen onder zijn ministerie, want hij geeft zelf toe dat de illegale ontbossing bestaat en de oorzaak is van die rampen. Eigenlijk zou hij de eerst moeten zijn om in de bak te vliegen, want hij weet dat het bestaat en hij heeft er nooit iets tegen gedaan. Hij is er zelf zeker wel enkele miljoenen rijker mee geworden.
Hier op de missie gaat alles redelijk wel. Onze school is al een tijdje af en in gebruik en de vergroting van de kerk is onder dak. Nu zitten we weer vast want er is geen cement te krijgen hier in de omtrek om de vloer te cementeren. De wegen zijn kapot omwille van die tropische stormen. Voor de rest zijn alle gebouwen in heel goede staat.
Ik had zo gedacht van hier dan nog rustig een jaar of vijf voort te doen als ik het geluk zou hebben van leven en gezondheid. Maar nu komt onze bisschop roet in het eten smijten. Hij is op zoek moeten gaan naar een econoom voor zijn bisdom en hij vindt er nu niks beters op dan een oud paard van stal te ha-len. Ge kunt allicht raden wie dat paard is : ja juist : 'Ik, zei de gek". In januari pak ik dan mijn spullen bij-een om voor de elfde keer te verhuizen.
Mijn nieuw adres dan : Pater Anthonissen, Tabuk Pastoral Center, Bulanao, Tabuk, 3800 KALINGA, Phi-lippines.
Mijn beste wensen voor een Zalig Kerstfeest en een zegenrijk Nieuw jaar voor U en alle mensen van de Brug en de leerlingen van BuSo Berkenbeek.

Correspondent: Fons Elst

Pudtol – Filippijnen 12 juli 2004

Hartelijk dank voor uw brief en de formulieren. Ik zie dat op dat formulier moet ingevuld worden hoe-veel ik kreeg dit jaar en hoe. Dus wacht ik nog enkele dagen, want volgende maandag kom ik in Tu-guegarao en kan ik zien of er iets is aangekomen op de bank daar. Zodra ik het weet, krijgt ge het formulier ingevuld.
Intussen is de school zo goed als af : het glas moet er nog in en de deuren die af zijn, moeten er ook nog in. .
Twee weken geleden hebben we hier bezoek gehad van de sterke tropische storm (tyfoon noemt dat hier). Het resultaat was dat we een week zonder stroom zaten : bomen die omwaaiden en op de lei-ding vielen. Zoiets hoort nu eenmaal bij zo een storm. Maar wat veel erger is : honderden hectaren die overstroomden en de rijst en de maïs zitten onder een laag slijk. Ook nogal wat hectaren die nu onder de rivierstenen en het rivierzand zitten. Die velden zijn voor goed verloren. Er zijn eigenlijk twee oor-zaken van die overstromingen : 1. de felle regens, maar erger nog 2 : de ontbossing. De bergen wor-den kaal en dus geen bomen en wortels van bomen die het water ophouden. Al het water komt tege-lijk in de rivier die zo een massa niet kan slikken, en dus komt het op de velden terecht. Het is bij wet wel verboden van die bomen af te zagen, behalve dan voor die mannen die die wet gemaakt hebben. En niemand durft er reclameren. Heel de gemeenteraad heeft gewonnen in de verkiezing van mei met het geld dat zij kregen van de gouverneur en van zijn zoon de volksvertegenwoordiger. Dat geld dat zij zo uitdelen hebben zo natuurlijk gestolen uit de kas van de provincie. Daarbij komt nog dat al het geld dat van de nationale regering komt voor de provincie en de gemeenten langs de volksvertegenwoor-diger en de gouverneur komt. Die laden dan wel zelf eerst hun zakken vol en met de rest spelen ze hier en daar Sinterklaas volgens dat zijzelf goed vinden. Iemand die niet braaf is krijgt dus niks. (Zo was dat vroeger ook met Sinterklaas, de 6de december hé?)
Zo gaat dat hier; en wij maar hopen dat het bier een keer zal beteren. Wij doen dat eigenlijk al meer dan veertig jaar. Maar de corruptie wordt erger.
Om niet te vergeten: een dikke proficiat met de Jet Jorssen prijs. Ik heb haar niet gekend, maar ik weet wel dat zij heel veel van haar volk, de Vlamingen, hield en er veel voor gedaan heeft. De erken-ning en de waardering betekent meer dan de prijs zelf, en het is wel niet om die erkenning en waarde-ring dat ge U zo inzet, maar het doet toch zeker deugd.
Ne keer dat het gebouw dat nu bijna af is geschilderd wordt, maar wel pas volgend droog seizoen, dan komen er twee namen op: “ DE BRUG” en “KLIMOP”. Klimop is de lagere school in Gooreind die niet alleen hun .steentje, maar een hele vracht stenen hebben bijgedragen om bet project te verwe-zenlijken.
Heel veel groeten en tot heel binnen kort als ik de formulieren kan opsturen.
Dat het U allemaal goed moge gaan.

Correspondent: Fons Elst

Pudtol – Filippijnen 24 augustus 2004

Verleden week kreeg ik nummer drie van de Brug. Een brug die vertrekt in Vlaanderen, nl. in Kalmt-hout en omstreken en zo reikt tot in Midden- en Zuid-Amerika, en dan in verschillende landen in Afrika en vandaar verder naar het Midden-Oosten en het Verre Oosten. Hartelijk bedankt.
Ik wist al het een en ander over Jet Jorssen, maar nu weet ik ook dat zij eigenlijk van onze streek was. Bedankt voor dat nieuws.
Een deel van mijn werk hier is onze middelbare school, en een voornaam punt daarin is een beetje orde en tucht erin te brengen. Het is niet zo simpel om zowel de leerkrachten als de leerlingen aan het verstand te brengen dat ze eigenlijk op tijd moeten komen, want we wonen op minder dan 100 m. van het gemeentehuis en van al die daar verondersteld zijn van te werken, komt er niemand op tijd. Maar al lang voor het vijf uur is hebben ze gedaan met hun werk. Zelfs met de helft zoveel volk zouden ze nog heel gemakkelijk het werk aankunnen. Hoe meer volk de bazen daar aan een jobke helpen, des te meer stemmen halen ze bij de volgende verkiezingen.
De economie draait hier nog altijd vierkant. een reden is de olieprijzen die gestadig omhoog gaan.Maar de tweede reden die veel meer schade doet is de corruptie. Twee derden of meer van het geld wordt gestolen of verdonkeremaand. De groten steel veel en de kleintjes knippen van hetgeen er overblijft ook nog een stukje af. De finale in het kampioenschap van de corruptie wordt elk jaar betwist tussen het ministerie van openbare werken en het ministerie van onderwijs. Van het privaat onderwijs
kunnen ze niks stelen,want daarvoor wordt nooit iets voorzien in de begroting.Naar het schijnt hebben ze daarvoor geen geld.
Wie dat gelooft mag zijne vinger opsteken.
Voor de rest zullen we maar zeggen dat hier alles goed gaat.Met mij in alle geval wel.
Het allerbeste, ook voor de mensen van Berkenbeek.
God zegene U.

Correspondent: Fons Elst

Pudtol – Filippijnen 1 juni 2004

Verleden week nr. 2 van de Brug ontvangen. Welbedankt.
Einde deze week zit de grote vakantie er op. Maandag vliegen we er weer in. Toch werk genoeg gehad onder de vakantie. Buiten het gewone werk de bouw van de nieuwe school in 't oog gehouden. We doen het zonder architect en ingenieur. We hebben wel een groep bekwame stielmannen bijeen gekregen. Ze weten best wat ze moeten doen en hoe ze het moeten doen en ook zonder hen in het oog te houden doen ze goed hun werk. Mar vooruit zien kunnen ze niet. Ze zullen pas komen zeggen dat de cement of de nagels of het staal op is, als werkelijk de laatste zak cement of nagel of ijzeren staaf is opgebruikt. Dus doe ik elke dag een paar keren mijn ronde om te zien wat ze morgen gaan nodig hebben. Nog een week of zes en dan zullen de nieuwe lokalen wel kunnen gebruikt worden. Zo lang trekken we wel ons plan. De toekomst van de school ziet er beter uit dan verleden jaar. Toen hadden we maar 35 inschrij-vingen voor het eerste jaar en nu al drie keer zoveel.
Wat we nog wel tekort hebben zijn computers. Een school zonder computers kan natuurlijk niet meer, want gelijk waar afgestudeerden gaan terecht komen, ze zullen met computers te doen hebben. Verle-den jaar kocht ik er vier nieuwe en nog twee van de oude die werken. Maar zes stuks is een beetje wei-nig voor een school van 250 studenten. Een computer van de soort die we nodig hebben kost een 300 euro. Kan dit dienen voor een aanvraag voor een volgend project ? Als er een speciaal formulier nodig is, kan iemand dat dan opsturen ? Bedankt op voorhand.
De verkiezingen liggen al drie weken achter de rug, maar de telling is nog bezig. Iedereen beschuldigt iedereen van fraude en waarschijnlijk heeft iedereen ook gelijk. Diegenen die dood geschoten zijn kun-nen er niet meer aan meedoen. En de stembussen die gestolen zijn kunnen ook niet meer geteld wor-den. Diegene die de fraude er hier gaat uit krijgen bij verkiezingen is zeker nog niet geboren, hetzelfde is trouwens waar voor de corruptie in alle gouvernementele instellingen. De bisschoppen doen wel iedere keer oproepen voor eerlijke verkiezingen, maar ze zijn roependen in de woestijn. We zullen dus nog dikwijls hetzelfde moeten meemaken.
Mijn beste wensen voor U allemaal en zeker ook aan de leerlingen en het personeel van Buso Berken-beek.
Tot volgende keer.

Correspondent: Fons Elst

Pudtol – Filippijnen 11 maart 2004

Verleden week kreeg ik het nummer 1 van de jaargang 28 van de Brug, waarvoor hartelijk bedankt.
We zijn volop bezig met de bouw van onze nieuwe school (4 klassen). In de grond zijn we bijna klaar. Er zit al een hele vracht cement en ijzer in de grond. De betonnen pilaren gaan tot drie meters diep in de grond en die worden daar dan onderling allemaal met elkaar verbonden. Kwestie dat het gebouw niet uit mekaar getrokken wordt moest tijdens een aardbeving de grond wat veel bewegen. Hopelijk komt alles klaar tegen augustus.
We zitten nu echt ondergedompeld in de kiesstrijd. Alle dagen verdwijnen er wel enkele kandidaten van het toneel. Ze laten de wapens die Michel hier lever niet roesten. Toch schieten er nog kandidaten ge-noeg over.
Iemand die als toerist nu hier rondrijdt, krijgt zeker de indruk dat het land er heel goed voor staat. Overal wordt er gewerkt aan wegen en bruggen en marktgebouwen. Ze begonnen een paar maanden geleden. Nog een maand of twee tot aan de verkiezing en dan wordt het werkvolk naar huis gestuurd en de vrachtwagens en bulldozers en de rest van dat getuig wordt bijeengebracht in het depot van de openba-re werken tot er nog een keer verkiezingen in het verschiet zijn. De gewone mensen hebben die kome-die wel door, maar wat kunnen zij doen tegen de rijkdom en de wapens van die grote pieten ? Ze slaan er zich gewoonlijk door met wat galgenhumor. En wij doen dan maar hetzelfde.
Heel veel groeten en beste wensen aan heel de Brugfamilie : bestuur, gewone leden en sympathisanten en een dikke merci aan de leerlingen en het personeel van BuSo Berkenbeek. Tot de naaste keer.

Correspondent: Fons Elst

Pudtol – Filippijnen 7 september 2003

Ik ben goed hier geraakt. Na een paar dagen heb ik al meer gezweet dan tijdens al die warme en hete zomerdagen daar, en ook al een paar uren door een tyfoon (tropische storm met veel wind en regen) gereden, en ook al een paar uren ondervonden wat het zeggen wil hier: verkeer op zijn Filippijns.
Ik schrijf nu pas, want het lint van mijn schrijfmachine had het laten afweten, en nieuwe zijn te koop op een goede 140 km van hier.
Ge weet dat er hier vier klaslokalen moeten gebouwd worden. Ik heb de burgemeester al een keer aan zijn mouw getrokken om te helpen legaal hout te kopen. Smokkelen gaat ook wel, maar dat zou niet schoon staan.
Heel haastig moet ik nog niet zijn, want voor half februari kunnen we toch niet beginnen met de af-braak van het bouwvallig gebouwtje en de opbouw dan van het nieuw gebouw. Een regenseizoen hier is niet zoiets om mee te lachen.
Binnenkort vind ik wel een ingenieur die een plannetje kan maken om te laten zien hoe een gebouwtje hier moet gemaakt worden, zodat het tegen een serieuze aardbeving kan.
Curieus niet waar, dat officiële gebouwen hier moeilijk tegen een aardbeving kunnen.
Drie en half jaar geleden begonnen ze hier aan de eerste fase van een nieuwe markt.Het zou één mil-joen driehonderdduizend frank kosten. Na een paar maanden was het geld op, maar van die eerste fase was niet veel te zien. Ze gaan nu een nieuwe bouwen. Ze hebben ergens een lening vast gekre-gen van twintig miljoen. Ik denk dat het maar een klein marktje zal worden.Maar het geld zal wel goed van pas komen volgend jaar voor de kandidaten voor de verkiezingen in mei. Daar kunnen heel wat stemmen mee gekocht worden.
En misschien schiet er nog wel wat over om een paar machinegeweren te kopen (desnoods bij FN in Herstal). Ze weten hier dat die van goede kwaliteit zijn.
Mijn papiertje is vol. Het allerbeste allemaal. En ik ploeg voort.

Correspondent: Fons Elst

Pudtol – Filippijnen 30 september 2002

Verleden maand was het 42 jaar geleden dat ik hier aankwam. Misschien hebt ge u wel eens de vraag gesteld: hoe zit dat ginder bij Jan, verandert dat daar, gaat het daar vooruit?
Er is zeker veel veranderd: van 27 miljoen mensen in 1960 zijn er nu rond de 80 miljoen. Zo precies weten ze het nog niet. De laatste volkstelling was in 2000 en ze zijn nog aan het optellen.
Voor vele mensen is het leven zeker verbeterd. Er is nu een uitgebreide middenklasse in de steden en ook wel gedeeltelijk op de buiten. Ze kunnen hun kinderen naar pri¬vate scholen, middelbare en hoge-re, sturen en die vinden dan wel aangepast werk. De armere klasse van de bevolking, nog altijd de meerderheid, kunnen hun kinde¬ren niet anders dan naar de officiële scholen sturen. Maar wat ze daar in veel geval¬len bijleren is maar een heel klein beetje. Een paar weken geleden gelezen in de gazet dat 4,1 miljoen kinderen in die scholen geen stoel of bankje hebben om op te zitten. En moesten ze boeken hebben dan zouden ze daarop zitten, maar die hebben ze ook niet. In vele scholen zitten (of staan) ze met 90 kinderen in een klas die gemaakt is voor 50. Er zijn er zo een 40.000 lokalen te wei-nig en evenveel leerkrachten. Hoe die kinderen later serieus aan de kost gaan komen weet ik niet.
De gezondheidszorg is ook nog niet alles. Er is een begin gemaakt met de ziektever¬zekering. Alle werknemers zijn of moeten daarbij aangesloten zijn. De maandelijkse bijdragen zijn klein, maar wat ze terug krijgen is ook maar een aalmoes. Een gewo¬ne mens, ook al behoort hij tot de middenklasse kan de kosten in een privaat hospi¬taal niet betalen, en ook de medicamenten niet. De publieke ziekenhui-zen worden verwaarloosd door het gouvernement en dus is de dienst maar armzalig. Geen won¬der dus dat veel mensen bij kwakzalvers en wonderdokters terechtkomen. Wat doet een mens als hij ern-stig ziek is? Hij probeert alles.
We mogen niet zeggen dat de regering niets doet voor de gewone burger. Wegen en bruggen worden gemaakt en verbeterd. Er is irrigatie hier voor de rijstvelden, dus twee oogsten per jaar, en er is elek-triciteit, en daarvan kan dus iedereen genieten.
Moesten ze er nu nog in slagen om de corruptie in het gouvernement af te schaffen (of zelfs maar op de helft brengen), dan kon het nog veel meer en veel vlugger ver¬beteren. Wanneer zal dat gebeuren? Wij blijven hopen, want hoop doet leven. Mijn beste mensen: mijn beste wensen voor een Zalig Kerst-feest en voor bet nieuwe jaar.
Een goede gezondheid op de eerste plaats. Moge God U allen zegenen.
Ik had gisteren juist mijn briefje toegeplakt, ge weet wel de brief die ik tegen Kerstmis naar vrienden en familie stuur, toen uw brief aankwam en ook het nummer van de Brug. Hartelijk dank daarvoor. Uw brief was gedateerd op 18 november en de Brug was afgestempeld in Antwerpen op 5 november. Spijtig dat ik nooit uw brief ontving van juli. Nu zoiets gebeurt wel meer.
Hartelijk dank ook dat gij met de mensen van de Brug het hebt klaargekregen om de nodige formulie-ren in te vullen.
Uit mijn ander briefje kunt ge dus wel opmaken dat het hier maar armzalig gesteld is met het onderwijs in de publieke scholen. De enige hoop zijn goede private scho¬len. Eigenlijk geeft iedereen dat toe, zelfs de mensen in bet ministerie van onderwijs. Vandaag zijn ze hier druk bezig met de 46ste ver-jaardag te vieren van de stichting van Pudtol als aparte gemeente. Wij werken hier in de school, maar ik geloof dat wij bijna de enigen zijn in heel de gemeente. In de publieke scholen natuurlijk weer een gelegenheid om alleen maar te vieren. De bazin van de publieke scholen in Pudtol liet weten dat drie van onze leerkrachten moeten komen om de danscompetitie voor te zitten. Ze zullen er drie anderen moeten vinden, want de onze moeten in de klas zijn. Die madame vindt dat waarschijnlijk zot dat wij nu les geven.
Hier in de streek is alles rustig. In Manila, de hoofdstad, en nog een paar andere ste¬den in het zuiden is het niet zo veilig, en de politie is opgetrommeld om 24 uur per dag op post te zijn. Er zijn namelijk enkele benden die zich bezighouden met grana¬ten en bommen te laten ontploffen in winkelcentra en bussen vol met mensen die van het werk naar buis rijden. Ze ontvoeren ook rijke zakenmensen en ei-sen dan enkele miljoenen losgeld vooraleer ze weer vrijgelaten worden, als ze hen al vrijlaten. Som-migen werden toch nog gedood, zelfs na het betalen van het losgeld. Het is ook op die manier dat de terroristenbenden in het zuiden hun oorlog kunnen financie¬ren.
De vooruitzichten op vrede hier in het land en andere streken van de wereld zijn niet rooskleurig. Wij kunnen toch maar hopen en bidden dat Kerstmis ons een beetje dichter bij die vrede zal brengen.
Mijn beste wensen voor een vredevol kerstfeest en meer vrede in het nieuwe jaar.
Dat hopen we dus allemaal en daar bidden we voor.
Met hartelijke groeten.

Correspondent: Fons Elst

Pudtol – Filippijnen 7 september 2002

Als ik zeg dat alles zo een beetje zijn gewone gang gaat, dan is er toch nog zo een beetje van alles te doen.
Tijdens de grote vakantie (april, mei) moest eerst de school eraan geloven: herstel¬ling van het dak, het plafond en de ramen en dan nog zo een 160 stuks glas dat moest vernieuwd worden. Het volgen-de was de kerk: het dak lekte lijk een zeef en dan moesten nog de muren schoongemaakt worden en geschilderd. Het volgende was een kapelletje in een dorpje, een goede 6 km van hier. Woensdagna-middag was dat af. Ik ben wel content dat alles zo een beetje in orde is. Zo’n zes mensen in het werk voor vijf maanden, dat is een beetje lastig voor de portemonnee.
Heel wat tijd gaat er in de school. Een oogje in het zeil houden is niet genoeg. Ge moet het met twee ogen controleren. Stiptheid en tucht zijn voor de meeste mensen hier twee grote onbekenden, en een goede school hebben zonder die twee dat gaat niet goed. Het is moeilijk zelfs van de leerkrachten daarvan te overtuigen.
Enkele weken geleden waren er heel wat grote mannen van de politiek die lelijk op hun tenen getrapt waren. De Amerikaanse ambassadeur vertelde zomaar in het publiek dat de grootste reden waarom buitenlandse firma’s hier niet willen investe¬ren, de corruptie is. Dat is natuurlijk een waarheid lijk een koe. En hoe hoger ze staan op de politieke ladder, hoe meer ze stelen. Maar ze vinden toch dat een diplomaat zoiets niet mag zeggen. Het zal nog wel een tijdje duren vooraleer alles zo een beetje nor-maal loopt gelijk het zou moeten zijn. Maar we blijven er aan werken. Rome was ook niet op één dag gebouwd.
De beste wensen en een goede gezondheid aan allemaal.

Correspondent: Fons Elst

Pudtol – Filippijnen 3 juni 2002

Kreeg een paar dagen geleden de Brug aan, dus nu is het mijn beurt om over de brug te komen. Maar er is nog een veel grotere en voornamere reden waarom ik niet kan wachten om te schrijven. Zopas kreeg ik het bericht van uw gift van 64.000 fr. Mijn dag is niet alleen goed, met die som zijn we een heel jaar goed in onze school. Deze morgen is het nieuwe schooljaar begonnen. We zijn op tijd kun-nen beginnen. Ze weten dat nu al dat ze moeten op tijd komen; iets wat normaal bij hen maar wei¬nig gebeurt. De officiële scholen hebben er zelfs weer iets op gevonden om nog een paar weken langer vakantie te pakken. Voor de rest zijn er hier goede dingen gebeurd en minder goede. Tot voor de 14de mei had het maar eens geregend op vier maan¬den tijd. Dat is een beetje weinig, en nogal wat maïs is verdroogd op het veld, en veel waterputten die droog stonden. Maar met al die zon hadden de boeren dus geen pro¬bleem om hun rijst droog te krijgen. Na iedere oogst is het hier hetzelfde liedje: de handelaars van buiten de provincie die hier de rijst komen opkopen, spreken af hoe¬veel ze de boerkens gaan betalen en wie niet bij hun groep hoort, geraakt hier niet binnen. Mijn dichte gebuur, die zijn oogst vroeg kon verkopen, gebruikte dan zijn geld om ook rijst op te kopen, en hij gaf twee frank meer per kilo. Dus waren al die mannen van buiten wel verplicht van te volgen, wat precies de bedoeling was van mijn gebuur. Door de actie van ene man zijn veel boerkens beter gevaren. We zou¬den meer van die mannen moeten hebben. Misschien kan hij nu een inspiratie zijn voor de ande-ren. Het heeft in alle geval aan vele mensen een goed gevoel gegeven.
En dat ge kolossaal bedankt zijt voor uw gift en dat ik uw inspanningen geweldig waardeer wist ge al, maar toch zeg ik het nog een keer. Het geeft me een heel goed gevoelen voor vele dagen als ik de studenten zie naar school komen, alle dagen, ter¬wijl ze zonder uw hulp niet zouden kunnen komen.
En wij blijven dus met ons zelfde project voortdoen, als gij het goed vindt.

Correspondent: Fons Elst

Pudtol – Filippijnen 5 december 2001

Eerst en vooral ‘dank u allemaal’ en een dikke proficiat voor uw inzet dit afgelopen jaar. Ge moogt een dikke pluim op uw hoed steken.
Mijn beste wensen voor een zalig kerstfeest en een gelukkig en gezegend nieuwjaar.
Met plezier gaan wij alle vragenlijsten invullen. Ik stuur u al mijn pasfoto, eindelijk. De wereld kreeg een schok die elfde september. Sindsdien zijn de moslimrebellen in het zuiden van de Filippijnen nog agressiever geworden. Zij hebben banden met die Bin Laden en heel zijn net van terroristen. Al enke-le weken houden zij een Italiaanse missionaris gevangen, als hij nog leeft tenminste. Ook een protes-tants koppel Amerikanen, dat missiewerk deed in het zuiden, houden zij al enkele weken gevan¬gen. Zij proberen ook aan miljoenen losgeld te geraken in ruil voor die gevangenen. Gelijk ge al weet na-tuurlijk is ‘de grote reden van armoe en miserie hier de COR¬RUPTIE.
Nu de senaat erg verdeeld is en de vorige president in de bak zit, komen er alle dagen nieuwe onre-gelmatigheden aan het licht. En het gaat iedere keer over honderden miljoenen. Het is echt verwon-derlijk dat de gewone, arme mensen dat allemaal over zich laten heengaan, en maar voortploeteren in hun armoede. Alle momenten komen ze met nieuwe plannen en projecten voor de pinnen, zogezegd om de armoede te ver¬helpen en geen enkel project haalt iets uit. Het geld verdwijnt in de zakken van de politiekers en de hogere ambtenaren. En ze zijn dan niet beschaamd om te komen vertellen dat ze de private scholen wel zouden willen helpen maar dat de regering geen geld heeft. Ik heb zelfs een paar brieven van ministers van onderwijs die zoiets vertellen. Ik heb hen laten weten dat zij liegen. Dat betekent dan wel het einde van de briefwisseling.
Er zijn nu een hele hoop hoge pieten van het ministerie van onderwijs naar Pudtol gekomen voor zo-gezegd een belangrijke vergadering. Ze houden die vergadering hier want dan kunnen die allemaal op kosten van hun ministerie een stukje van het land bezoeken dat ze anders toch nooit zien. Het is mo-gelijk dat ze hier bij ons een keer hun neus komen laten zien. Als ze wat veel van ‘hunne tetter’ maken zal ik hen wel van antwoord dienen. Het zijn meestal een bende verwaande typen die er geen benul van hebben hoe zo een school aan de gang te houden, alleen met de hulp van de arme ouders, zon-der een cent hulp van de regering. Toch doen onze scholen het stukken beter dan hun eigen officiële scholen, waar de regering zoveel geld inpompt.
Met zo’n stelletje studenten van 350 komt een mens wel van alles tegen. Verleden week heb ik er een aan de deur gezet. Hij kwam naar ‘t school ‘poepeloere zat’, en het was al niet meer de eerste keer. Er loopt er hier ook nog ene los die we verleden schooljaar weigerden, en die een week of drie gele-den iemand dood stak. In april een paar weken nadat de hoogste jaren afzwaaiden, zat er al ene van in de bak. Hij had iemand een mes tussen zijn ribben gestoken. Gelukkig heeft die mens het over¬leeft. Daarbij probeer ik ook de leerkrachten een beetje meer plichtsbewustzijn bij te brengen. Ge kunt u dus een gedachtje vormen hoe we onze dagen hier zoals door¬brengen.
Het allerbeste en God’s beste zegen.

Correspondent: Fons Elst

Pudtol – Filippijnen 27 september 2001

Ik kreeg ‘de Brug’ twee weken geleden. Ik steek hier een papiertje bij over ‘warme hulp’, want volgens mij heeft er nog niemand zo klaar gezegd wat goede ontwikke¬lingshulp is. Het is hulp die helpt, het is warme hulp.
Dank u Brug voor de jaarlijkse warme hulp die we van U krijgen.
In het begin van het jaar dachten we dat de grootste dief van het land, de president, ontmaskerd was, en de massa heeft hem toen wandelen gestuurd. Nu hebben ze ont¬dekt dat er eentje is die nog veel erger is, maar wel alles deed in samenwerking met die afgedankte president. Hij heeft een hele resem moorden op zijn geweten en heeft miljarden verzameld met drugshandel, bankovervallen, auto’s ste-len en nog meer van die onfraaie praktijken. Omwille van zijn veel geld werd hij nog gekozen voor de senaat. Maar ze zitten hem nu wel dapper aan zijn vel. Hopelijk steken ze hem nu voor lang in de bak, anders zit de kans erin dat hij ooit nog president wordt.
Ik heb al gezegd aan de mensen: moest de duivel hier zijn kandidatuur stellen voor president, gij zoudt hem waarschijnlijk ook nog kiezen, want die heeft allicht nog meer geld dan die twee bandieten.
En het is zo dat de mensen arm blijven.
In mei waren er verkiezingen voor het parlement. We weten nu nog niet wie eigen¬lijk verkozen is in de provincie als volksvertegenwoordiger. Maar het maakt eigenlijk weinig uit, want eigenlijk vertegen-woordigen ze enkel zichzelf en vullen ze hun zakken met het geld van de gemeenschap.
Hier en daar zit er toch wel een witte raaf tussen, mensen die het goed menen, het ook proberen goed te doen. Hopelijk komen er meer van dat soort en is er dus nog hoop op beterschap.
Maar ge moogt gerust zijn: we kunnen soms nog lachen ook, vooral als we samen¬komen voor onze recollecties. Dan zingen we maar gelijk vroeger ‘als al die arme schachten aan ‘t patatten jassen zijn, vergeten zij de troep en de droevige dagen.
De volgende keer stuur ik zeker een pasfoto. Ik moet daarvoor in Tuguegarao zijn, 144 kilometer van hier. Maar binnen een veertiental dagen kom ik daar wel. Het allerbeste voor u en heel de famlie en de hele Brug-familie.

Correspondent: Fons Elst

Pudtol – Filippijnen 28 augustus 2001

Toen ik een paar dagen geleden het bericht kreeg dat uw gift van 57.000 fr. aangeko¬men is, sprong ik bijna een meter hoog. En voor mensen op onze leeftijd is dat toch al een hele prestatie.
We blijven ons toeleggen op de school om waar het kan nog wat verbetering aan te brengen. We hebben nog geen negritos (pygmeeën) maar wel een honderd Isnegs. Er zijn er zelfs enkele hele goede bij. Velen onder hen moeten nog wel leren wat het betekent student te zijn. Zo elke dag naar school komen, daar zijn ze niet allemaal van overtuigd.
Het is nog altijd een hele krachttoer om de eindjes aan mekaar te knopen in de school. De nieuwe mi-nister van onderwijs geeft wel toe dat de staat de plicht heeft van het privaat onderwijs te steunen, maar ze komen altijd af met het excuus dat ze geen geld hebben daarvoor.
Verleden jaar is het wel aan het licht gekomen dat de toenmalige president vele mil¬jarden gestolen had. Toen de senaat hem niet wilde afzetten zijn de mensen de straat op getrokken met een miljoen en ze weigerden naar huis te gaan tot hij zijn schup afkuiste. Langs de achterdeur van zijn paleis is hij dan met stille trom vertrokken. Hij zit nu wel in de bak, maar zijn proces moet nog altijd voorkomen.
Wat er nu de laatste twee weken allemaal uitgekomen is, is nog veel erger. Die beruchte president, samen met de baas van heel de gendarmerie, stonden aan het hoofd van een bende die heel de han-del in verboden middelen in handen hadden en ze hielden zich bezig met bankovervallen, stelen van auto’s en nog andere onfraaie dingen. Al wie mogelijk een bedreiging zou kunnen zijn voor die bezig-heden, ver¬dween spoorloos van het toneel. Hoeveel tientallen er zo aan hun einde gekomen zijn gaan we wel nooit weten. Geen wonder dat die twee bandieten zo nog iets van een miljard dollars in ban-ken in Amerika hebben weggestoken. Die baas was van de gendarmerie is nu gekozen voor senator. De senators (met 24 zijn ze) moeten nu die zaakjes onderzoeken, maar het is duidelijk dat zij het al-lemaal onder het tapijt wil¬len vegen. De mensen beginnen wel onrustig te worden en beginnen te pro-testeren. Als de senators heel het zaakje toedekken, gaat het er nog spannen.
Hoe en wanneer de toestand hier een beetje zal verbeteren met zo’n mannen aan het stuur? Een mens mag er niet teveel aan denken, anders kunnen we niet meer slapen. We doen maar stillekens voort.
Heel hartelijk dank allemaal en God zegene U.
Ook voor volgend jaar proberen we dus ter plaatse de minderbedeelden vooruit te helpen met een dagelijkse opvoeding. Ik hoop dat ge daar wel mee kunt instemmen. Tot later.

Correspondent: Fons Elst

Pudtol – Filippijnen 17 april 2001

Een hele dikke proficiat voor het zilveren jubileum van de Brug. 25 Jaar belan¬geloze inzet voor sukke-laars verspreid over de hele wereld, dat is niet niks. Iedere keer dat ik de Brug lees zie ik die sukke-laars voor mijn ogen.
Natuurlijk is het hier niet allemaal kommer en kwel.
Zo is in januari het beste gebeurd dat hier zoal kon gebeuren. Eén miljoen mensen op de straat heb-ben de president gedwongen langs een achterpoortje zijn paleis te ontvluchten. Maar er vielen geen doden en gewonden. En onmiddellijk zag het er wat rooskleuriger uit voor de economie. Dat wil niet zeggen dat alles hier in orde is. Dat zal waarschijnlijk nog een heel tijdje duren. Zolang 90% van de rijkdom van het land in handen is van 10% van de men¬sen, en 90% van de mensen de overgebleven 10% moeten verdelen, zijn we nog ver verwijderd van wat het zou moeten en kunnen zijn. En wie zal de politie¬ke wil hebben om heel die scheve zaak recht te zetten? Wie weet komt er ooit nog eens een Ramon Magsaysay die daarin zal slagen.
We zijn hier pas aan de grote vakantie begonnen en op 4 juni beginnen we weer met een nieuw schooljaar. Ik zou liefst zoveel mogelijk ‘Isneg’ en ‘Pygmee’-kinderen willen helpen langs onze middel-bare school. Isnegs vinden we wel. En het ziet er naar uit dat we tenminste één pygmee zuilen heb-ben. En een keer dat er eentje is, is misschien de weg open om er meerdere binnen te krijgen. Ik zou dat dus liefst als project willen voorstellen aan de Brug. Alles wat we zoal doen is in dienst van de mensen, maar de school is zeker één van de belangrijksten.
Zodra er iets toekomt laat ik het wel weten. Maar de post is hier niet altijd even rap. Zelfs een brief van een provincie naar een andere kan zeven weken onder¬weg zijn. Zo een beetje lijk de processie van Echternach: drie stappen vooruit en twee achteruit.
Volgende maand zijn er nationale en provinciale en plaatselijke verkiezingen. We proberen zoveel mogelijk mensen te mobiliseren om de fraudes tegen te gaan. Dat zal geen kinderspel zijn. We hopen het beste.
Nog heel veel groeten en we houden er allemaal de moed in.

Correspondent: Fons Elst

Pudtol – Filippijnen 28 december 2000

Ik kreeg gisteren bet oktobernummer van de Brug. Volgens dat ik kan zien op de omslag was het boekje afgestempeld op 2 november. Op die tijd zou een mens bijna te voet hier geraken. Zoiets is niets abnormaals hier. Ik vulde onmiddellijk de formulieren in en stuur ze direct op. Ik weet natuur¬lijk niet wanneer de postmeester nog eens op zijn kantoor zal verschijnen om de post dan op weg te hel-pen. Het zal zeker wel ergens na nieuwjaar zijn. Er wordt hier deze dagen niet teveel gewerkt. Als ge om uitleg vraagt zeggen ze: het is Kerstmis.
Een pasfoto kan ik nog niet sturen. Ik zal er eerst nog een moeten laten maken. Maar daarvoor zal ik wel in Tuguegarao moeten zijn. Zo ver zijn ze hier nog niet dat ze zoiets klaar krijgen.
De dagen voor Kerstmis hebben we eigenlijk goed weer gehad, slechts één dag regen. Maar nu is het goed weer op: al drie dagen en nachten regen zonder ophouden. Abnormaal is dat niet hier voor deze tijd van het jaar. Eigenlijk zou het toch niet te lang meer mogen duren, want als de geplante rijst wat lang onder water staat, kan er niks meer van komen.
Om te reizen hier is het nu ook niet te best: het is meer door het slijk ploegen dan fatsoenlijk rijden. Door het slijk ploegen met de tractor of met het paard is ook niet ideaal. Daar hebt ge zeker ook wel ondervinding van. Ik geloof wel dat ik vroeger (zo ergens in juli of augustus) al liet weten dat ik liefst het begonnen project van schoolgeld voor Isneg- en Negritokinderen zou voort doen. Er zijn hier wel mogelijkheden voor die mensen, maar we moeten ze op weg helpen met goed onderwijs. Normaal be-talen de kinderen elk jaar schoolgeld, zo iets van rond de 4.000 peso’s (ongeveer hetzelfde in frank). Wij trekken hier geen frank steun van de regering. Wij zijn hier overal al begonnen met middelbare scholen, zelfs in de verste uithoeken waar er zelfs geen wegen naartoe waren, meer dan 50 jaar gele-den. Een 25 jaar later is de regering ook begonnen met middelbare scholen. Het zijn vele gevallen zo maar scholen van ‘keske schiet. Dus, ze komen liever bij ons, en de regering ziet dat niet graag. Ze zouden veel liever onze scholen zien verdwijnen, maar wij ploegen voort zo lang we kunnen. Behalve in Manilla, komen allen die het gebracht hebben tot dokter, ingenieur, advocaat enz.. uit onze scholen. Op de buiten zijn er maar weinig mogelijkheden voor die mensen, en die gaan dus allemaal op zoek naar ‘groenere weiden. Nu, zo lang ze maar ergens goed doen, is ons werk niet ver¬loren.
Nog eens het allerbeste en tot de volgende keer. Dan is er zeker een pasfoto bij. Hou er de moed maar in.

Nog een kort briefje...

Ik schreef u al denk ik dat ik met hetzelfde project wil doorgaan, want mensen zijn veel belangrijker dan al de rest. En een goede opvoeding is heel noodza¬kelijk. Doe heel veel groeten aan heel het be-stuur en alle leden van de Brug. Mijn beste dank aan u allemaal.
Het jaar kan zeker geen volledige mislukking worden hier, want het is heel goed begonnen. Zonder slag of stoot zijn we van onze president afgeraakt. Een grote bandiet kunt ge u moeilijk indenken. Wij dachten dat het niet mogelijk was van nog slechter te zijn dan Marcos vroeger, en toch is Erap daarin gelukt. Toen de mensen zagen dat de senaat hem niet wilde afzetten, zijn de mensen de straat op ge-trokken en hebben hem simpel gedwongen van zijn schup af te kuisen. Of de huidige presidente (een vrouw) een goede zal zijn, moeten we afwachten, maar ze zal zeker beter zijn dan degene die nu aan de deur gezet is. Het gouvernement hier zit vol deugnieten, maar toch zijn er nog een stel hele goede bij die de kant van het volk kiezen, en dus kon de (afgezette) president niets doen.
Met dat alles kunnen we dus weer onder de mensen komen en zijn we er fier op dat we hier zijn. Dat mag wel zeker???
Het allerbeste voor u allemaal en groeten aan bekenden.

Correspondent: Fons Elst

Pudtol – Filippijnen 15 juni 2000

Belofte maakt schuld, en dus laat ik u direct weten dat uw gift is aangeko¬men. Daarvoor hartelijk dank aan al de Brugleden, dat weet ge. En het boekje kreeg ik een tijdje geleden: interessante lectuur.
Het schooljaar is weer begonnen. Hoeveel we er juist hebben weet ik nog niet en er komen elke dag nog wel een paar laatkomers bij. Met uw gift kunnen we er weer enkelen helpen om een degelijke middelbare school te volgen, want zonder goed onderwijs is er geen vooruitgang mogelijk. Negritos hebben we niet, want er waren er geen die het zesde studiejaar afmaakten. Dat zal voor later zijn.
Op het moment gaat het slecht in Mindanao, dat is helemaal in het zuiden van het land. Al meer dan zes weken houden ze een groep van 21 opstande¬lingen gevangen. Dat heeft natuurlijk zijn weerslag op de economie van heel het land. Want de internationale gemeenschap verliest het vertrouwen in de Filippijnen en ze trekken hun kapitaal er uit.
De rijstoogst was hier goed, maar ze kregen hem wel moeilijk droog. Ge weet wat het wil zeggen als het koren of de haver in de hokken staat en de zon wil maar niet schijnen. Nu voor de maïs is het wat beter. Zodra de maïs van het veld is, kunnen ze weer rijst planten. De irrigatie van de rijstvelden is een grote zegen voor de boeren.
Met ministerie van openbare werken werkt heel, heel traag aan de weg en aan de bruggen, maar na zeven maanden hier zie ik toch wat vooruitgang. De brug die ze maken bij het binnenkomen van Pud-tol zal volgens de ingenieur afzijn in juli. Dat kan, maar het zal zeker dit jaar niet zijn. Misschien vol¬gend jaar of nog een jaar later. Maar zolang ze werken, zijn we content. En als we daar ergens vastrijden, trekt de bulldozer er ons wel uit.
Onze huidige president was vroeger een gekende filmster. Het gewone volk kende hem dus en ze stemden allemaal voor hem. Nu hebben ze het wel door dat ze zich lelijk mispakt hebben. Maar nor-maal zullen we er toch nog een jaar of vier moeten mee voortdoen. De mensen zijn hier al dikwijls be-stolen geweest door hun presidenten, hoewel Aquino en Ramos zich daar wel niet mee bezig hielden. De kampioen was natuurlijk Marcos, en toch zit zijn vrouw en zijn zoon nog in het parlement en is zijn dochter gouverneur. Het zal dus nog een tijdje duren voor ze aan den arme zijn.
Het beste voor u en heel uw familie en heel de grote familie van De Brug.

Correspondent: Fons Elst

Pudtol – Filippijnen 2 maart 2000

Ik kreeg verleden week ‘de Brug’ aan. Dat is een beetje gelijk een bezoek van vrienden en kennissen. En iedereen vertelt over zijn werk en hun aandacht gaat allemaal naar de sukkelaars. Die zijn hier na-tuurlijk niet ver te zoeken. Hier is er een hele groep van mensen die de trein gemist hebben en die niet mee zijn met de vooruitgang: dat zijn de ‘negrito’s’, de kleine mensjes die vroeger allemaal in of aan de rand van de bossen woonden. Nu zijn er nogal wat van die mensen die dichter zijn komen wonen. En ze sturen nu ook hun kinderen naar de lagere school. Dat is zeker een heel goed punt.
Ik zou ze ook graag in onze middelbare school krijgen. Dat zal misschien niet zo gemakkelijk zijn, maar zeker het proberen waard. Als gij het goed vindt zou ik een deel van uw gift willen gebruiken als schoolgeld voor die kinderen. De ‘isnegs’ hebben ook onze hulp nog nodig en dus kunnen we dankzij uw gift er ook nog enkelen helpen om naar school te komen.
Gisteren en eergisteren heb ik nog een reisje gemaakt per motorboot. Ik ging een dorpje bezoeken op een 15 kilometers van hier. De ruïnen van de oude Spaanse kerk bestaan daar nog. Vandaar wilde ik verder gaan naar nog een ander dorpje, maar het regende wat teveel. Dan ben ik ter plaatse heel wat mensen kunnen gaan bezoeken.
Zo kwam ik te weten van een oude man dat in 1950, toen hij in die plaats aankwam, het dak nog op de kerk lag en er nog schilderingen op de muren te zien waren. Stilaan is dat allemaal wel verdwenen. De huizen zullen er wel beter mee geworden zijn.
Nu hebben we een klein afdak gemaakt binnen die muren, en voor de rest groeien er ananassen en rozen in. O.L.Heer zal daar ook wel tevreden mee zijn.
Binnenkort verwacht ik dus wel die gift van de Brug hier, en ik laat het u dan wel direct weten.
Nogmaals hartelijk dank aan de Brugmensen. Het beste en Gods zegen.

Correspondent: Fons Elst

Pudtol – Filippijnen 25 januari 2000

Nieuws is altijd heel welkom en goed nieuws nog meer.
Hartelijk proficiat voor al de mensen van de Brug. Ze hebben er de pak van weg om de mensen op de gevoelige plaats te raken. En natuurlijk zijn er nog veel edelmoedige mensen.
Toen ik thuis was kon ik nog niet zeggen wat er hier zoal omgaat en waar we ergens ietsje kunnen doen om de mensen wat vooruit te helpen.
De mensen hier die het het meest van al nodig hebben zijn de ‘negrito’s’. Vroeger woonden die in de bossen en trokken rond. Nu zijn er al heel wat families die min of meer permanent wonen niet te ver van sommige dorpjes. Ze hebben natuurlijk geen rijstvelden en nu geraken zij daar zeker ook niet meer aan. Tijdens de oogst gaan ze wel bij hun geburen helpen en dan krijgen zij ook een deel van hetgeen zij helpen oogsten.
Hoeveel negrito’s er precies zijn kan hier niemand zeggen. Ik vroeg het op het gemeentehuis en ze weten het niet. Gelukkig zijn er al wat negrito-kinderen in de lagere scholen, maar bij ons nu geen. Maar we gaan zeker proberen om er enkelen in onze school te krijgen. Dat wil nog niet zeggen dat zij de middelbare school zullen uitdoen en dan klaar zullen staan om nog hogerop te gaan. Maar zelfs een jaar of een paar jaren in onze school zal hen vooruit helpen. Grote sprongen zullen ze zo direct nog niet maken, maar als ze wat langer naar ‘t school gaan, komen zij zeker stilaan vooruit en anders blijven zij zeker achter.
Met die schone hulp van de Brug spelen wij dat wel klaar met die mensen. Ik denk niet dat we het voor iets beter kunnen gebruiken.
Ik ben al enkele keren verhuisd hier en ik heb me dus al dikwijls aangepast, en nu gaat dat weer luk-ken. Ik hoop dat ik het langer kan volhouden dan mijn drie laatste voorgangers, want die hebben het alle drie maar een paar jaren volgehouden.
Het zal vooral van de gezondheid afhangen, want we zijn nog niet oud, niet¬waar? Maar een mens weet nooit natuurlijk?
Nog het allerbeste aan heel de familie van de Brug. Ons Heer zal u zeker alle¬maal zegenen.
P.S. Zodra de hulp aankomt laat ik het wel weten.
Correspondent: Fons Elst

Pudtol – Filippijnen 7 december 1999

Het ging allemaal wat trager dan ik verwacht en gehoopt had en zo ben ik dus pas hier aangekomen op 16 november. En het eerste dat mij volgde was ‘DE BRUG’. Zo was de brug van daar naar hier rap gemaakt, en een brug die niet zal wegspoelen met het water van de rivier of waar geen vrachtwagen kan doorvallen (iets wat hier in werkelijkheid nogal eens gebeurt). Ik heb nogal wat door het slijk moe-ten ploegen om hier te geraken, maar alle bruggeskes lagen er nog, dus met een 4x4 is dat geen pro-bleem.
Mijn dichtste confrater woont op precies 140 km. van hier en onze maandelijkse recollectie is nog eens 60 km. verder. De post komt hier twee maal per week en er is ook mogelijkheid om een telegram te sturen, maar dat is alleen aangeraden als er geen haast bij is. Een telegram van Tabuk naar hier (200 km.) was acht dagen onderweg. Op die tijd zou ik het wel te voet kunnen. Onze middelbare school telt 460 studenten. Er zijn wel een 100 ‘Isnegs’ bij en dat is goed. Negritos: geen enkele. Toch zijn er wel enkelen in de lagere scholen. Een paar jaren geleden was er hier eentje in onze school. Het was een verstandig ventje, hij was de eerste van de klas. Maar na het groot verlof is hij niet meer op het appel verschenen, want hij was intussen getrouwd. Hoe die negritos precies aan de kost ko-men weet ik nog niet. Ze komen hier soms wel wat hulp vragen en we geven ze dan wat rijst, want als ze geld krijgen gaan ze direct jenever kopen en dat is wel niet het voornaamste dat ze eigenlijk nodig hebben.
De meeste mensen hier zijn boeren die rijst en maïs planten. Zoete patatten gaat niet, daarvoor is het te nat en dan rotten ze in de grond. De meeste afge¬studeerden blijven niet hier. Er is geen werk voor hen, maar ze vinden meestal elders wel werk.
Voor de rest ben ik hier dus nog wat op verkenning. Meer nieuws later dus. Mijn beste wensen voor een Zalig Kerstmis en een Gelukkig Nieuwjaar aan U alle mensen van de Brug en alle sympathisan-ten.

Correspondent: Fons Elst

Pudtol – Filippijnen 30 september 1999

Einde mei dit jaar heb ik de periode van 90 jaren van de Scheutisten in Tagudin afgesloten. In naam van onze provinciaal heb ik het overgelaten aan de priesters van het bisdom. Tijd dus om mij voor re bereiden voor een nieuwe benoeming.
Dat wordt dan Pudtol, een missie meer dan 300 km van Tagudin en gesticht in de jaren ‘50. Al gauw werd er met een middelbare school begonnen, want zonder dat is er niet veel kans om vooruit te ko-men. Nu telt die school zo’n 500 leerlingen.
De originele bevolking in die streek waren de “negritos” (kleine negers) en die vertonen veel gelijke-nissen met de pygmeeën van Afrika. Door latere inwijkelingen werden ze verdrongen en ze leven nu in de bosrijke streken en trekken daar rond. Daarom is het moeilijk met hen contact te hebben. Ze hebben nog altijd geen scholen en geen toegang tot de medische zorg. Het zijn vredelievende men-sen, maar er wordt minachtend op neergekeken door de anderen.
Een tweede groep zijn de “Itneg”. Die zijn later ingeweken en zijn verwant met de andere volksstam-men in de bergen. Ze zijn ondernemender en vooruitstrevender dan de negritos.
Een andere groep inwijkelingen is er gekomen in de jaren voor en na de oorlog. Zij gingen op zoek naar land en hebben al heel wat vruchtbare rijstvelden gemaakt. De twee vroeger aangekomen stammen hebben zelfs hun taal overgenomen.
Wat er voor de rest zoal zal kunnen en moeten ondernomen worden zal ik U dus pas later kunnen la-ten weten. Dat is dus mijn belofte aan u.
Tot later dan en met genegen en dankbare groeten.

Correspondent: Fons Elst

Tagudin – Filippijnen 12 mei 1999

Eigenlijk ben ik een beetje beschaamd. Ik had al een week of drie vroeger moeten schrijven toen uw fameuze gift hier aankwam. Ik ging toen direct de manager van onze coöperatief opzoeken en die wist natuurlijk direct raad. Want ze zat al lang met zoiets in haar hoofd, dat heeft ze dan op papier gezet. Ik stuur u hierbij haar papier. Het is wet in het Engels, maar er zijn zeker genoeg mensen bij U die dat verstaan.
Het gaat dus over heraanplanting van bomen. Nogal wat dorpjes (barangay) zijn zo goed als een woestijn geworden omdat ze alle bomen omgezaagd hebben. Dat is wel verboden, maar dat telt na-tuurlijk maar voor de gewone burger. Politiekers doen gelijk wat waar ze geld kunnen maken.
Als er geen bomen staan, vloeit al het water dadelijk weg als er een tyfoon is. Er wordt geen water bewaard in de grond. De waterbronnen staan nu droog tijdens het droog seizoen. Eigenlijk zijn het de politiekers die de vooruitgang afremmen. Ze doen van alles dat tegen de wet is en ze stelen meer dan de helft van al het geld van de staat, de provincie en de gemeente. Het zal waarschijnlijk zo nog wel enkele jaren voortgaan. De gewone mensen hebben eigenlijk veel te veel ontzag en eerbied voor al die deugnieten, want ze weten genoeg dat ze altijd bedrogen worden.
Het is natuurlijk een waarheid als een koe: dat wat van de staat is werkt niet of werkt tenminste met verlies. Wat privaat ondernomen wordt, lukt gewoonlijk wel. Hier zijn daar geen uitzonderingen op.
Ik stop ermee want ik heb hier nog heel wat op te kuisen vooraleer een inlandse priester komt over-nemen op ‘t einde van de maand. Mijn vlieger vertrekt in Manila de 14de juni en zou in Deurne moeten landen de 15de. Hopelijk zijn er geen tyfoons die tijd, zodat de vlieger kan opstijgen.
Het allerbeste, heel veel dank en tot ziens hopelijk.

Correspondent: Fons Elst

Tagudin – Filippijnen 16 mei 1998

Het is eigenlijk al een hele tijd dat ‘de Brug’ hier voor mij ligt. De gift die zij stuurden zal hier ver zijn, maar het heeft toch geduurd tot een paar dagen geleden toen de gift erdoor kwam. Ge zijt daarvoor dus zeker hartelijk bedankt.
Eerst zou de gift bestemd zijn voor een coöperatief in Farola. Maar Intussen heeft de manager al on-dervonden dat die mensen, om het zachtjes te zeggen, erg aan de trage kant zijn. We beginnen dus beter elders.
Het is zo dat we dus in Pudoc begonnen zijn. Daar zijn de mensen heel wat vlijtiger, en als ze schul-den hebben, zullen ze die ook wel betalen. Er zijn wel een hele hoop redenen die de mensen zullen verhinderen om hun schulden op tijd te betalen: bv. iemand sterft in de familie, iemand is ziek, het droogt veel te lang, en nog van die redenen. Daar hebben ze dus geen schuld aan. Er zijn voor het moment nogal streken hier waar het veel te droog is. En in Wezel zeggen ze: ge kunt ne kassei de huid niet afdoen.
Op gebied van de politiek was het heel wat beter dan een jaar of drie geleden. De burgemeester die men verloren had deed geweldig zijn best (?) om met gewapende mannen de dorpen te bewerken. De burgemeester die toen gewonnen had (met vier stemmen) moest dus ook wel uit zijn doppen komen. Op die manier bleef het dus tamelijk kalm, en ook met de verkiezingen zelf was het betrekkelijk rustig. Er werd wel een beetje ruzie gemaakt, maar er vielen geen doden of serieuze gewonden. De vroegere burgemeester kon dus niet te veel spel maken, omdat de andere partij sterk was en dus heeft hij met een heel pak stemmen verloren: ik geloof zo ergens russen de twee- en de drieduizend. En van zijn mannen zit er maar eentje in de raad. Geen wonder: hij is dus direct opgetrokken na de verkiezing. Hij zit met eentje van zijn vrouwen aan de kanten van Manila, goed zo.
Ik mag natuurlijk niet vergeten te zeggen dat wij met onze school een hele hoop vrijwilligers hadden die het bedriegen moesten tegenhouden en die hebben dat goed gedaan.
Voor de school zijn we terug begonnen met inschrijvingen. Ge moet dat hier elk jaar doen. We begon-nen twee dagen geleden. Ze komen maar traag af. Niet te verwonderen want hoe vroeger zij komen, hoe vroeger zij verondersteld worden te betalen. Ze wachten dus nog liever wat af. De week dat de school begint zullen ze wel “in dichte drommen” afkomen. Er is hier nog wel een “officiële” school (van de staat dus). En daar krijgen ze alles voor niets (zeggen ze). Een keer dar ze binnen zijn moeten ze ook wei “contributies” betalen en zijn ze tegen het einde van her jaar zoveel kwijt als hier in onze school. Maar daar wordt niet teveel van gesproken.
Houdt u allemaal goed en tot later.

Correspondent: Fons Elst

Tagudin – Filippijnen 24 juli 1997

Uw brief ligt hier nog altijd op tafel en het laatste nummer van De Brug ligt er niet ver van, met veel in-teresse gelezen toen het aankwam.
De scholen zijn hier weer bezig. De vakantiemaanden zijn hier april en mei. Het is wel regenseizoen, maar meestal regent het tegen de avond en ook al worden ze eens een keer nat, dat is geen ramp: het is toch warm genoeg.
Mag ik een voorstel doen, want het is weeral bijna augustus?
Gisteren heb ik nog overleg gehad met de president van de coöperatief. We hebben hier een stelleke barrios niet ver van de zee, waar armoe troef is. Wat kunnen we er voor doen? We dachten van een project met paddestoelen. Het klinkt misschien een beetje raar voor u, maar voor ons hier eigenlijk niet. Er is zo een project in Vigan dat goed werkt: kwestie van het in gang te krijgen. Als we daar dus wat geld insteken, en hen dan verder begeleiden, dan werkt dat project zeker hier ook. Er loopt daar nogal wat jong volk rond. Waar moeten ze naartoe? Enkelen kunnen naar het buitenland, de rest weet niet van wat hout pijlen maken. Als wij hun het hout geven om pijlen van te maken, dan zullen zij die wel gebruiken naderhand. De barrio waar we het zullen opzetten is BORONO (ook Boruno ge-schreven). Andere barrios zijn daar niet zo ver af, dus zal het project wel vanzelf uitbreiden.
Onze peso heeft verleden week een ferme duw gekregen. Van p-26,30 voor een dollar moeten we er nu zo rond de p-29,0 afgeven. Als het daarbij blijft zijn we nog tevreden. Er zijn zeker streken in de wereld waar het geld nog wel gekkere sprongen maakt.
We doen hier dus maar rustig door. Het beste daar aan het bestuur en al de leden van de Brug. Moge de Heer uw ondernemingen zegenen.

Correspondent : Fons Elst

Tagudin – Filippijnen 9 januari 1997

Hartelijk dank voor uw brief met de beste wensen en het goeie nieuws. Ik wens U en heel uw familie en al de mensen van de Brug het allerbeste voor dit nieuwe jaar.
Uw brief kwam twee dagen geleden aan. De manager van de coöperatief was er niet die dag. Dus heb ik gewacht tot gisteren om haar het nieuws te vertellen. Zij is heel blij met het goeie nieuws. Alle socia-le projecten staan zo wat onder toezicht van de coöperatief. Zij staan de mensen in de dorpjes met raad en daad bij om hun coöperatief te doen draaien. We hebben al een paar kleinere coöperatieven in een paar dorpjes. Maar voor een totaal van 43 dorpjes is er dus nog plaats genoeg voor uitbreiding. De mensen zijn van goede wil, maar om van de grond te geraken hebben ze hulp nodig. Daarna moe-ten ze het zelf doen verder draaien. En dat doen ze wel.
Alle dagen kunnen we hier lezen in de krant hoe goed het wel gaat met de economie. Best dat het zo geschreven staat. Anders zouden we het niet weten, want voor de gewone man/vrouw is daar anders niet veel van te merken.
Volgend jaar in mei zijn er verkiezingen voor president en vice-president, voor de senaat, de kamer, de provincies en de gemeenten. Dat staat ook alle dagen te lezen in de gazetten. Dat is zo de voor¬naamste activiteit voor al wie met politiek bezig is. Iedereen probeert zoveel mogelijk geld vast te krij-gen van het nationaal budget, zoge¬zegd voor projecten in de streek die zij vertegenwoordigen. Daar-mee kunnen ze dan stemmen kopen. En dat stemmen kopen is dan nog de meest onschuldige activi-teit van een kiescampagne.
De beste groeten aan U en al de mensen van de Brug. Hou er de moed maar in.
Een gebedje nog voor mekaar, en tot de volgende keer.

Correspondent: Fons Elst

Tagudin – Filippijnen 18 april 1996

Belofte maakt schuld ...en dus ben ik hier om U te laten weten dat de gift van de Brug gisteren is aan-gekomen.
Hartelijk dank aan al de mensen van de Brug, die overal ter wereld bezig zijn bruggen te bouwen. Dank ook in naam van de mensen hier. Verleden zaterdag hadden we de jaarlijkse algemene verga-dering van de coöperatief. Zeventig procent van de leden waren opgekomen: een record. Een bewijs dat zij hun coöperatief ter harte nemen, omdat zij weten dat het belangrijk is en dat het een verschil maakt in hun leven. Ontwikkeling is op de eerste plaats een menselijk probleem.
Geld lost de problemen niet op, maar als de mensen de goede inge¬steldheid hebben, dan geraken zij met de hulp van een beetje geld al heel ver.
Er zijn dan ook nog niet te veel dagen op een jaar hier dat ge niet de ene of de andere groep ziet ver-gaderen of lezingen ziet bijwonen.
Onze vader placht vroeger te zeggen “Den overleg is het werk”. De beste groeten aan allemaal en tot de volgende keer.

Correspondent : Fons Etst

Tagudin – Filippijnen 19 januari 1996

Het is al een tijdje geleden dat uw oktobernummer hier binnen viel, dat ik dan ook onmiddellijk met veel interesse gelezen heb. Een paar van de mensen die er brieven in schrijven ken ik heel goed. Nog drie anderen heb ik al ontmoet en van anderen nog wel eens horen spreken of ze horen vernoemen.
Toestanden verschillen in de verschillende landen van de wereld, maar er zijn toch ook nogal wat ge-lijkenissen. Het is hier soms ook gelijk in de processie van Echternach: drie stappen vooruit en twee achteruit, of soms drie of vier achteruit.
In oktober 1994 toen ze 20 klaslokalen van onze school afstookten, waren we veel stappen achteruit. En het ging niet gelijk een fluitje van een cent om weer vooruit te komen en de school te herbouwen. Want diegenen die verantwoordelijk waren voor de brand, en daarvoor zelfs niet gestraft werden om-dat ze natuurlijk een hele lange arm hebben bij de ordediensten en het gerecht, die gebruikten die lange arm om de heropbouw tegen te houden. Maar twee dagen voor Kerstmis was de school dan toch ein¬delijk af, beter dan vroeger, want ze is nu volledig in cement en ijzer, en groter dan vroeger. We hebben nu 24 klaslokalen.
Er stond dan nog een houten gebouw van 8 klassen dat gezet was in 1932. Het was nog in goede staat, maar we braken het ook maar af om een nieuw gebouw op te trekken in cement. Nu is er dus weinig kans dat we ‘s nachts de klokken moeten luiden en heel het dorp uit zijn bed moeten zetten omdat er weer een school in brand staat. Dat is een hele geruststelling. Het is natuurlijk een bewijs dat het een goede school is als zo’n bandieten gelijk de burgemeester en co er schrik van hebben en er kwaad op zijn.
1996 zal allicht beter en rustiger zijn. En als de drukte van de trouwers in de maanden april en mei voorbij is, kom ik wat uitblazen in Wezel en omstreken.
Mijn beste wensen aan u allemaal mensen van de Brug, en aan allen die gij met uw acties onder-steunt om ons te helpen de moed erin te houden.

Correspondent: Fons Elst

Tagudin – Filippijnen 9 november 1995

Beste vrienden,
Zo mag ik u wel noemen hoop ik, want de vrienden van onze vrien¬den, zijn ook onze vrienden. Het gebeurt wel meer dat wij brieven krijgen van mensen die we niet kennen. Dat zijn dan mensen die g-ïnteresseerd zijn in ons werk, en er meer willen over weten, of er ook iets willen voor doen. Dat doet ons veel deugd. Zopas vierde onze coöperatieve haar 25 jarig bestaan. We hebben rond de 5000 le-den. Het begon als een kredietcoöperatieve, om fondsen ter beschikking te stellen van de leden die jets willen ondernemen om in hun levensonderhoud te voorzien. Of die een bestaande zaak willen uit-breiden. Of ze hebben geld nodig om het schoolgeld van hun kinderen te betalen, of er is iemand ziek of gestorven in de familie. Of hun huis en eigendom werd beschadigd door storm of aardbeving of overstroming, enz.. Daarbuiten worden dan in de verschillende dorpen projecten onder¬nomen en ge-steund die de mensen aan wat meer inkomen kunnen helpen. Gewoonlijk zijn er dan wel fondsen no-dig om de zaak op te zetten en aan het rollen te brengen. Grote sommen zijn daar niet voor nodig, want het zijn dus eigenlijk miniprojecten. Bij grote projecten vallen de armsten gewoonlijk tussen de mazen. Bij die kleinere niet. Ze worden precies voor hen opgezet. Hartelijk dank dus aan al de leden van De Brug. Zo’n brief alleen al doet deugd.
Het beste en doet dus maar moedig voort.

Correspondent: Fons Elst

Pudtol – Filippijnen december 2003

Toen ik de 20ste augustus van de vlieger stapte hier was het weer even wennen aan de hitte van hier, heel wat straffer dan die warme deugddoende zomerse dagen daar.
In september heb ik al iemand gevonden die bereid was om met een paar helpers en een kettingzaag het bos in te trekken en hout te zagen voor het dak van onze nieuwe school. Het gebouw zelf wordt opgetrokken in cement met een hele vracht ijzer in zodat het tegen een serieuze aardbeving kan.
Binnen een maand of vijf worden er hier verkiezingen gehouden: voor het land, voor de provincies en voor de gemeenten. Liefhebbers genoeg en ze hebben allemaal al ferm de verkiezingskoorts te pakken. Er wordt niet alleen met de ellebogen gewerkt, maar vooral de wapenhandelaars doen gouden zaken. Als zo een handelaar een politieker over de vloer krijgt is dat niet om een geweer te kopen, maar hij koopt er meteen minstens een stuk of tien : voor zijn eigen lijfwachten en om uit te delen aan de burge-meesters van zijn partij die er dan moeten voor zorgen dat hij een voldoende aantal stemmen binnen-krijgt in die gemeenten. Die iets van wapens kennen hier, weten dat ze degelijk schietgetuig maken bij FN in Herstal. Er zijn dan ook heel wat van die wapens in omloop. Ge ziet dus dat Louis Michel en zijn kompanen ook nog een goede cent verdienen aan de verkiezingen van hier. Noemen ze zoiets daar geen ontwikkelingshulp.
Een mens geraakt hier aan veel gewoon en toch verschieten we soms nog een beetje. Nu is er toch wel een gekende filmster zeker die tot in het tweede jaar middelbaar geraakt is en die zich nu kandidaat stelt voor president!!! En het is zelfs niet onmogelijk dat hij nog gekozen wordt ook. En zoiets is dan voor zes jaar. Moest het zo triestig niet zijn, een mens zou er nog een keer goed kunnen mee lachen.
Mijn beste mensen, mijn gezondheid is nog opperbest. Ik wens hen hoop voor u allemaal hetzelfde; dat en een gebedje is alles at ik er kan aan doen.
En natuurlijk een Zalig Kerstmis en al het beste voor het volgend jaar.
Gisteren namiddag kreeg ik nr. 4 van jaargang 27 van de Brug. Ik ben er nog niet helemaal door.
Ik schrijf maar dadelijk, dan geraakt dit briefje nog wel tot bij U als het niet teveel hindernissen tegenkomt onderweg. Je hebt aan de andere kant van dit briefje al kunnen lezen wat er hier zo al omgaat in de aan-loop naar de kiezingen. En vanaf dat bericht uitkwam van die filmster die president wil worden, zijn er heel wat mensen die hun hart vasthouden. En wat moeilijk om te begrijpen is, is dat er een paar senato-ren zijn waarvan de meeste mensen dachten tot hiertoe dat ze het beste voorhadden met het land die zo'n kandidatuur steunen.
De private scholen in afgelegen plaatsen gelijk hier doen hun best om het hoofd boven water te houden. Het wordt er zeker niet gemakkelijker om, maar wij ploegen voort. Er zijn in Manila wel enkele heel goe-de private scholen waar alleen kinderen van multimiljonairs binnen geraken. Zij zijn de enigen die het du-re schoolgeld kunnen betalen. De mensen die dan afstuderen in zo'n scholen zijn heel bekwame be-roepsmensen. Maar zij kennen het land niet. Ze groeien op in een afgesloten wereld van rijkdom en zij doen niets als ze in leidende posities terechtkomen om er wat verandering in te brengen. Zij zijn abso-luut niet sociaal bewogen. Die zogezegd goede scholen missen hun doel.
Mijn beste wensen voor U allemaal en een dikke proficiat voor al uw succesvolle ondernemingen van dit voorbije jaar. Doe zo voort. God zegene U.

Correspondent: Fons Elst

Pudtol – Filippijnen 4 maart 2003

Gisterenmorgen na 8 uur trok ik naar de post. Dat is de beste dag en het beste uur om de postmees-ter op zijn nest te pakken. Want dan moet hij, lijk al de rest dat verondersteld is te werken op het ge-meentehuis en andere officiële diensten, de groet aan de vlag bijwonen. Zo kreeg ik ‘De Brug’ vast.
Ik ben dan dadelijk als ik thuiskwam op mijn stoel gaan zitten, heb al de andere papieren opzij ge-schoven en ben de Brug beginnen lezen. Interessant van ook de verslagen van de vergaderingen te lezen. Het volgende nummer hoeft ge niet te sturen, want ik ga dan daar in de omtrek zijn. De 29ste april landt de vlieger in Zaventem, en ik blijf in de streek tot de 19de augustus. De twee volgende nummers zal ik dus daar wel krijgen.
Toen ik hier aankwam in Pudtol in het bisdom van Tabuk in 1999 vernam ik dat ze hier een paar jaren tevoren als voornaamste programma aanvaard hadden: het vormen en begeleiden van basisgemeen-schappen. Gemakkelijk gezegd natuurlijk. Ik dus op zoek naar zo’n gemeenschappen, maar niks ge-vonden. De mensen die het eigenlijk moesten doen waren er niet genoeg voor gevormd en op voorbe-reid. Een hele tijd later de juiste persoon gevonden en op training gezonden. Een paar plaatsen zijn nog in een beginstadium. Maar op één plaats schijnt het goed te werken. Elke zondag na de gebeds-dienst hebben ze hun bijeenkomst. En de opkomst is heel goed.
De leider vroeg wat ze zouden willen zijn.
De eerste zei: een geit. En waarom een geit? Een geit heeft nooit honger want ze vindt overal wel wat gras.!!
De tweede zei: een vogel. Hij vliegt vrij door de lucht en vindt insecten genoeg om te eten.
Meerdere antwoorden waren in dezelfde aard. Wat ze daarmee zegden was: wij hebben dikwijls hon-ger.
De volgende vraag is natuurlijk. Wat kunnen we eraan doen? Ze zoeken dus samen.
Ik vermoed zo dat als volgend jaar de kandidaten rondtrekken om te mensen te overtuigen met scho-ne beloften dat ze voor hen moeten stemmen, ze niet zo seffens op handgeklap zullen onthaald wor-den, maar dat ze wel efkens op de rooster zullen gelegd worden.
We hopen dus dat op die manier er toch wel iets zal beginnen bewegen. We gaan de
problemen van het land niet allemaal oplossen, maar heel wat bisdommen werken
in dezelfde richting. Wie weet dus met tijd en boterham…
Het allerbeste allemaal en hopelijk tot ziens binnen een paar maanden.

Correspondent: Fons Elst

Pudtol – Filippijnen 19 juli 2001

Een gelukkige verjaardag Fons. Mijn wensen vertrekken op tijd, maar komen wel enkele dagen te laat toe. Als ons Heer ons nog enkele jaartjes wil geven, is dat met dank aanvaard, niet waar? Want het is nog altijd de moeite waard nog een tijdje in dit tranendal te verblijven.
Ik kreeg nog niks aan van de Brug, maar dat zal dus nog wel komen. Ook voor vol¬gend jaar wil ik mij aan hetzelfde houden. Een goede opvoeding is de beste investering voor een betere toekomst.
Een paar weken geleden hebben we hier een felle ‘tyfoon’ (een tropische storm) meegemaakt. Hier op de missie waren alle bananenstruiken kapot, enkele bomen omver en de meter van de elektriciteit was ook stuk. Een dag of acht geen stroom. In Flora, een dorp in vogelvlucht op een kilometer of van hier, was het nog veel erger: een hele hoop huizen hun dak kwijt, een huis met een verdiep helemaal weg, na twee weken nog geen stroom. Er wordt wel aan gewerkt. Maar als ze ‘s avonds naar huis gaan en wat draad laten hangen, zijn ze die draad ‘s morgens weer kwijt. Het is allemaal wel voor het goed van de mensen, maar er zijn er altijd wel enkele die zich om het algemeen goed niet erg bekommeren. Langs de west¬kust van ons eiland is het nog erger gesteld: een grote brug kapot, een span van 75 meter helemaal weg. Alle bussen en vrachtwagens voor dorpen ten noorden van die brug moeten een omwegje maken van een uur of zeven of nog meer om naar Manila te kunnen gaan. Het zal maanden duren voor die brug weer in orde zal zijn.
In mei hadden we hier verkiezingen voor het nationaal, provinciaal en gemeentelijk bestuur. Dat is al-tijd wel een echte poppenkast, maar zo erg als dit jaar is het nooit geweest. Een honderdtal doden, vele gewonden, vele, vele miljoenen uitge¬geven door de kandidaten om stemmen te kopen. Doden die konden stemmen en het ook deden, vele levenden die niet konden stemmen omdat hun namen van de lijsten verdwenen waren, stembussen gestolen, anderen verbrand. Een volksver¬tegenwoordiger die voor levenslang in de bak zit toch herkozen, zeker twee sloe¬bers gekozen voor de senaat die bloed aan hun handen hebben.
Een beetje meer waarheid, eerlijkheid en rechtvaardigheid, ik hamer er al jaren op, maar het loopt er af als water van een eend.
Het is een uitgemaakte zaak dat zeker twee derden van al het geld van de regering gestolen wordt door de ministers, de senatoren, de volksvertegenwoordigers, de burgemeesters, de gouverneurs en de aannemers en door gelijk wie die eraan kan, om ook de president niet te vergeten. Het zal dus nog een tijdje duren dat de gewo¬ne man en vrouw armoede zullen lijden en op hun kin zullen moeten kloppen. Intussen ploegen wij maar moedig voort, hoewel het dikwijls tegen de stroom in is.
Mijn beste wensen voor heel uw familie en heel de Brug-familie.

Correspondent: Fons Elst

Tagudin – Filippijnen 21 mei 1997

Vele groeten vanuit Tagudin. En zoals ik beloofd had, zodra het geld aankomt schrijf ik. Dat is dan gis-teren gebeurd. Het is er weer een beetje laat, want er is weer wat misgelopen met de post. Ik kreeg een brief van ons moeder, en een van mijn broer, en die waren allebei meer dan een maand onder-weg niks verloren dus dan wat tijd.
Ik ging de manager van onze coöperatief opzoeken, maar ze is niet thuis. Ik herinner mij nu dat ze er-gens in Mindanao zit. Overal waar er coöperatieven aan het werk zijn wordt zij gevraagd. Hoe ze het allemaal kan doen weet ik ook niet.
Wij wachten hier op regen. Het zou deugd doen voor ons, maar nog veel meer voor de planten. Rond 15 mei zou bet moeten regenen, maar tot hiertoe nog niks. Onze tabakboeren hebben hun tabak ver¬kocht. Ze zijn redelijk goed gevaren. Dat geeft hen moed om volgend jaar opnieuw tabak te planten. Het is dan wel niet te goed voor de gezondheid zeggen ze, maar zolang het opbrengt zijn ze tevreden. Verleden jaar in oktober was de rijst niet goed. Toen de rijst bloeide, kregen ze er een tyfoon op. Daarmee werd de opbrengst gehalveerd.
De beste verdieners zijn nog altijd diegenen die in het buitenland werken in Saudi-Arabië, Taiwan, Hong Kong, Korea en hier en daar nogal een ander land. Als het getrouwde mensen zijn, brengt het ook wel een schaduwzijde mee: de problemen in de families als vader en moeder zo ver van elkaar zijn. Hen verwittigen schijnt niet altijd te helpen.
Verder geen nieuws hier, tenzij de kinderen die hier weer rondlopen om in te schrijven voor het volgend schooljaar dat begint op de 2de juni.
Het beste voor U en al de mensen van de Brug.

Correspondent: Fons Elst