Filip Cromheecke


Adres

Largo da Saúde 4 – Saude - 40.040 - 620 Salvador da Bahia - Brasil

Brieven

Brasil – 8 augustus 2014

Hoe gaat het met u? Dank voor uw bericht en blijvende aandacht voor het Zuiden. Inderdaad, vorig jaar was ik nog maar pas op mijn nieuwe missie in Porto Velho/Rondônia en moest me nog inwerken. Ondertussen voel ik me al meer thuis op de parochie en het seminarie. Er zijn twee projecten waar ik aan meewerk en die me nauw aan het hart liggen: ACUDA (Associação Cultural de Desenvolvimento do Apenado) een NGO die werkwinkels en terapie organizeren voor gevangenen en Casa Família Rosetta die een afkickcentrum beheren voor drugverslaafden (een boerderij voor mannen en een huis in de stad voor vrouwen) Ik ga er de vieringen voor, geef biodanslessen. Een andere bekommernis zijn de mensen die op straat wonen. Vermits onze parochie dicht bij het busstation ligt, krijgen we voortdurend vragen van mensen die op straat wonen. In Salvador ken ik een project "Sta op en wandel" die mensen van de straat overdag opvangen en allerlei activiteiten met hen organiseert opdat hun zelfrespect terug zou verhogen en het verlangen om uit deze situatie te stappen zou groeien. Ik zou hier ook zo'n dagcentrum willen beginnen, waar mensen van de straat aan een activiteit kunnen deelnemen zoals koken, tuinieren, huishoudapparatuur herstellen (ventilators, mixers, toasters, enz.), een maaltijd krijgen, zich kunnen wassen, EHBO-verzorging kunnen krijgen, een sociale dienst die hun documentatie terug in orde helpt brengen, contact met familie terug helpt te herstellen, doorverwijzen naar psychiatrie, hospitaal, afkickcentrum of bejaardentehuis. We hebben een solidariteitsgroep op de parochie die de handen uit de mouwen wil steken. Maar we zijn nog in de fase van en projectvoorstel. We zijn je op voorhand dankbaar als je ook voor dit initiatief wil bidden. Dat Gods Goede Geest ons mag leiden naar het concretiseren van dit idee.
Um abraço forte,
PS ik stuur het formulier ingevuld terug van zodra ik alle juiste gevens bij elkaar heb. 

Correspondent: Jan Van den Eynden


Brasil - 30 april 2013

Dank voor het laatste nieuwsbriefboekje van De Brug. Proficiat met de vernieuwde site. Sinds eind vorig jaar ben ik verhuisd naar een nieuwe missie, aan de andere kant van Brazilië. Naast pastoor van de Sint Cristoffelparochie en geestelijke begeleider van het seminarie, werk ik mee als vrijwilliger in een NGO die gevangenen en ex-gevangenen ondersteunt in hun rehabilitatie, ACUDA genaamd (Associação Cultural e de Desenvolvimento do Apenado e Egresso). Een gelijkaardige organisatie als de gevangenispastoraal (APC) in Bahia waar ik totnutoe bij werkte. Ik kom weldra naar België om mijn 25-jarig priesterjubileum te vieren met mijn collega Didier Vanderslycke (2 juni 2013). Het is misschien een gelegenheid om mekaar persoonlijk te ontmoeten in Heide als ik bij mijn vader ben in de Beeklei.

Correspondent: Jan Van den Eynden

Brazilië – september 2012

Dank voor je schrijven en uw blijvende betrokkenheid op onze projecten hier in Salvador da Bahia met de gedetineerden, hun familieleden en de ex-gevangenen.
Ja, ik kom op 16 augustus toe in België en vertrek terug op 5 september, na de 80 ste verjaardag van papa te Heide-Kalmthout.
Het feest zal doorgaan op 1 september in het zaaltje aan het Arboretum.
We kunnen zeker iets afspreken voor een avond bij u thuis en de mensen van de Brug. Dat is ook een gelegenheid om hen te leren kennen.
Ik laat u gauw iets weten, wanneer ik wat meer duidelijkheid heb, over een mogelij-ke datum. Ik ben nu op reis in het binnenland met seminaristen.
Tot gauw, um abraço forte,

Correspondent: Jan Van den Eynden

Brasil – 30 januari 2011

Hartelijk dank voor de steun van De Brug. Ik sprak vorige week met Jan Simons, priester van ons bisdom die lange jaren in São Paulo heeft gewerkt en nu ook aanwezig was op onze tweejaarlijkse bijeenkomst van Belgische missionarissen in Brazilië, ditmaal te gast bij bisschop Filip Dickmans te Miracema de Tocantins. Hij vertelde me dat hij de Brug goed kent en ook in Kalmthout dienst heeft gedaan. Ik wens het allerbeste voor de werking van de Brug in 2011.
Met vriendelijke groeten,

Correspondent: Jan Van den Eynden

Brasil - 30 december 2010

Kinderopvang "Nova Semente" nabij het gevangeniscomplex van de staat Bahia te Mata Escura onthaalt kansarme kinderen van 1 tot 11 jaar omdat hun ouders gevangen zijn of moeten gaan werken. Momenteel verblijven er 17 kinderen in internaatsverband (waarvan beide ouders gevangen zijn) en 105 in het kinderdagverblijf. Mits een maandelijkse vergoeding worden de kinderen uit de omliggende wijk ook opgevangen.
Een equipe van 6 opvoedsters verdeelt zich over de verschillende leeftijdsgroepen. Vrijwilligers nemen de kinderen in internaatsverband in het weekend mee naar hun familie.
Iets meer info over dit project:
Elk kind is een verhaal.
Zeker als het in Nova Semente woont!
Naast de crèche die de kinderen van gevangenen overdag opvangt opdat hun moeders zouden kunnen gaan werken en in hun levensonderhoud voorzien, hebben we ook een huis "Nova Semente" genaamd. Het is gelegen naast het gevangeniscomplex. Er verblijven momenteel een 35-tal kinderen waarvan beide ouders gevangen zijn en geen familie hebben die deze kinderen tijdelijk kunnen opvangen.
Als kind is het moeilijk te begrijpen waarom papa en/of mama gevangen zijn en niet bij hen kunnen blijven. Er blijft hoe dan ook een gevoel van verlaten te zijn. De moeder van Leonardo is in de gevangenis aan aids overleden. Hoe vertel je dat aan een kind van vijf jaar oud? De vader van Diego (12) is vrijgekomen, maar is er met een andere vrouw van door, zonder hem ook maar even te komen bezoeken. Toen Diego dit te weten kwam, wilde hij niet meer eten en maakte hij voordurend ruzie met de anderen. Jessica blijft in Nova Semente omdat haar stiefvader alleen oog heeft voor de pasgeboren baby van haar moeder die twee jaar geleden vrijkwam.
We maken ook mooie dingen mee: de kinderpastoraal bereidt de gevangen moeders voor om hun kinderen zo goed mogelijk te ontvangen op de bezoekersdag. Het leven in de gevangenis maakt dat ouders hun rol "vergeten" t.a.v. hun kinderen. Ze zijn wel blij als hun kinderen op bezoek komen, maar verliezen al snel hun aandacht en geven voorrang aan andere dingen.
De vader van Marcos maakte een autootje van hout en gaf het als cadeau voor de verjaardag van zijn zoon. Het prijkt nu op een schapje boven zijn bed

Correspondent: Jan Van den Eynden

Brazilië – 2 februari 2009

Filip Cromheecke dankt voor de steun van de brug vzw voor het project waar hij aalmoezenier is en voorzitter van de mensenrechtencommissie voor Bahia. Hierbij het verslag en actiedocument.
In 2008 bracht de onderzoekingsjournalist Chris De Stoop een bezoek aan het werk van Filip in Brazilie. In de magazine KNACK 38e jg. nr 37 van 10 tot 16 september 2008 schreef hij een adembenemend artikel hierover onder de titel: De Slaven van Salvador - In dit artikel gaat hij mee met padre Filip. Interessant als informatie.
Gevangenispastoraal Salvador da Bahia in actie! Ook dank zij U!
Onze equipe van de gevangenispastoraal in Salvador een seminarie ter voorbereiding op de vastenactie van 2009 over openbare veiligheid voor de bisdommen van Bahia en Sergipe. We waren met een 50-tal deelnemers die dan met al de opgedane informatie de campagne in hun eigen bisdom, school of instelling gaan animeren. Er was reeds een deel van het animatiemateriaal ter beschikking zoals de affiche en de basistekst. Die affiche leek ons op het eerste zicht geen voltreffer. Het is inderdaad geen blikvanger, maar als je er langer bij stilstaat ontdek je er toch heel wat in.
De basistekst is weer opgedeeld volgens de zien-oordelen-handelen-methode van Cardijn. We opteerden voor een creatieve omgang met de inhoud van de tekst door mensen uit te nodigen die getuigden over hun ervaringen en initiatieven. Aan de ene kant hadden we een collage met krantenknipsels opgehangen over alle mogelijke vormen van geweld, aan de andere kant een muurkrant die we stilaan opbouwden met vredesinitiatieven die werden voorgesteld. De vrijdagavond begonnen we met een panelgesprek met vertegenwoordigers van de militaire en civiele politie en van het openbaar ministerie. Onze kardinaal Dom Geraldo en de hulpbisschop Dom Gregório vertegenwoordigden onze kerkprovincie.

Riccardo Cappi, een criminoloog, gaf de inleiding die iedereen meteen aan het denken zette: wat verstaan we als we het hebben over veiligheid, alleen de afwezigheid van geweld? Wordt er niet gemakkelijk weer de schuld gegeven aan de armen? Bestaan er dan echt geen alternatieven dan alleen maar straffen? Hoe kunnen we onze sociale inzet politiseren? Wat kan er gedaan worden voor de slachtoffers? Hoe gaan we om met symbolische geweld? Het trok de ganse problematiek meteen uit de roddelperssfeer die graag spectaculaire moorden op hun voorpagina’s zetten om zoveel mogelijk gazetten te publiceren. Verder kregen we getuigenissen van buurtwerkers over conflictbemiddeling, vrijwilligers die aan slachtofferhulp doen, politie die kansarme kinderen begeleiden met naschoolse activiteiten en daklozen die een eigen krant uitgeven. Boeiende initiatieven die tonen dat er wel degelijk aan een cultuur van vrede gewerkt kan worden. Tot slot een bezinning over hoe Jezus met de Samaritaanse vrouw omgaat in het evangelie van Johannes – hoofdstuk 4. Hoe ook wij, in navolging van Hem, herstel kunnen bewerken en niet alleen straffen.
Een boeiend initiatief dat de gevangenispastoraal i.s.m. het ministerie van justitie uitbouwde en reeds in twee gevangenissen toepaste in dit tweede semester van het jaar, is de cursus: "Denkend aan de vrijheid" voor gevangenen die er bijna hun straf hebben opzitten. We merkten dat velen vrijkomen zonder er eigenlijk op voorbereid te zijn. Men kijkt zo uit naar de dag dat men vrijkomt, maar als die er uiteindelijk is, beginnen er een heleboel nieuwe problemen: niet alleen van praktische aard zoals woonst en werk, maar ook: Hoe ga ik met mijn meest nabije kennissen om na al die jaren? Hoe neem ik mijn rol in het gezin terug op? Hoe zorg ik weer voor mezelf zonder dat iemand zegt wat mag en niet mag? Hoe kom ik weer in orde met mijn papieren? Hulpverleners en leerkrachten brachten de thema’s op een creatieve en dynamische manier aan bod (zie artikel van professor Milton Júlio in de laatste kleine prins) Er werden ook heel praktische vaardigheden aangeleerd zoals met de PC werken, sociale zekerheid in orde brengen, enz. De reacties van de deelnemers waren merendeels positief, zowel bij de mannen als de vrouwen van het halfopen regime. Het is nu nog afwachten of ze effectief weerbaarder zijn geworden in het aanpakken van hun leven in vrijheid.
De bezinningsdagen voor gevangenen n.a.v. het Paulusjaar in het teken van de bekering van Paulus. Het rollenspel gebracht door de seminaristen was een voltreffer en maakte echt indruk. Nieuw waren die bezinningsdagen in de gevangenis met een zwaardere discipline voor gedetineerden die in andere gevangenissen al moeilijkheden hadden veroorzaakt. Het was de eerste keer dat we de ganse dag met hen zo’n traject mochten en konden afleggen. Er werd ook massaal op ingeschreven (80 a 100 deelnemers per keer).
Met een klein hartje werd er aan begonnen, hopend dat alles vlot zou verlopen. God zij dank, waren er geen noemenswaardige problemen en werd er flink meegewerkt. Fijn was ook de oecumenische samenwerking met de protestantse pinksterkerkleden, wat zeker geen evidentie is. De hulpbisschop Dom Gregório kwam er ook op bezoek en beantwoordde in een openhartig gesprek de vele vragen van de gedetineerden. Of hij nooit met een vrouw gemeenschap heeft gehad of weed gerookt.
In ons centrum ‘Nieuw Zaadje’ voor de kinderen van gedetineerden werd een speciaal kerstfeest voorbereid. Een ex-gevangene, Fernando, onderlegd in de knepen van het theatervak, bereidt een kerstspel voor met de kinderen dat ook in de gevangenis zelf zal opgevoerd worden. Zuster Adèlia hoopt dat haar jonge Braziliaanse collega’s zullen terugkomen van Italië op het einde van het jaar om haar bij te staan in het vele werk. Ze droomt van een polyvalente ruimte waar dergelijke evenementen beter aan hun trekken zouden komen. Als erkende instelling kon de multidisciplinaire equipe met psychologe, sociaal assistente, pedagoge en pediater dit jaar gefinancierd worden dankzij de subsidies van de overheid. Er komt wel een ganse papierwinkel bij kijken.
Ook in de nieuwe gevangenis van de buurgemeente Lauro de Freitas is een equipe gevangenispastoraal van start gegaan. We waren in de parochies vrijwilligers gaan ronselen zonder veel resultaat. Er was namelijk heel wat weerstand van de bevolking toen die nieuwe gevangenis daar werd gebouwd. Maar dankzij een enthousiaste diaken hebben enkele parochianen de stap durven zetten. Maria-José van onze equipe in Salvador, heeft als ervaren vrijwilligster, de nieuwelingen mee op weg gezet. Er zijn nog wel wat problemen in de gevangenis om een stevige werking op gang te zetten. In het begin zijn er altijd veel weerstanden bij directie en penitentiair beambten. Ze weten ons niet goed te plaatsen: we zijn geen familiaal bezoek, maar ook geen werknemers. Soms worden we als indringers beschouwd. Maar langzaam vertrouwen winnen, het volhardend aanwezig zijn, rustig blijven en open staan voor iedereen zijn fundamentele bouwstenen om een verandering in mentaliteit te bewerkstelligen.
Niet alles lukt wat we proberen. Zoals de geplande ontmoetingsdag voor penitentiair beambten. We zijn ons ervan bewust dat het een stresserende job is en er weinig opvang bestaat voor cipiers die over hun toeren gaan. Vandaar ons aanbod om via groepsdynamieken de mens in de cipier aan bod te laten komen. In het eerste semester was zo’n ontmoetingsdag een succes. Niet veel deelnemers, maar wie erbij was, is entoesiast naar huis gegaan en ging collegas motiveren voor een volgende bijeenkomst. Het is niet duidelijk of de totale afwezigheid te maken had met onze aanklacht, waarna zes corrupte cipiers verplaatst zijn geworden, of de datum, onmiddellijk na een algemene vergadering van het syndicaat.
Van harte gegroet en bedankt voor uw steun.

Padre Filip Cromheecke