Dina Vinckx


Adres

Karnataka - India
Adres: Sr. VINCKX Dina, Da Costa Layout 43/1, 2nd Cross, Cooke Town, BANGALORE 560084, Karnataka, India

Leven en werk

Geboren op 26/01/1936, studeerde voor verpleegster in Turnhout van 1954 tot 1957 en deed een jaar specialisatie als vroedvrouw.
Intrede bij de Jacht in 1959.
Vertrok naar Indië in 1964 en werkte 9 jaar in een dispensarium te Teinelveli, nadien deed ze gedurende 4 jaar hospitaalwerk in Dindigul. Daarna volgden 10 jaar in Bihar (Noord-India) en Utter Pradesh als verpleegster in de dorpen. Momenteel is ze werkzaam als verpleegster in Mulagumoodu.
Zuster Dina leeft altijd in gemeenschap met Indische zusters die zich bezig houden met onderwijs, pastoraal en sociaal werk. Ook zorgen zij voor blinden en doven, en voor de weeshuizen.

Brieven

India – 30 december 2015

Greetings from Sr.Josephine and our Children. First of all we wish you a Happy New Year 2015.
Thank you very much for your love and concern towards our children. Our 10th &12th students are going to write their government exam. On 14th of Jan some of our students went home for pongal holidays. In Tamil Nadu Omega replica watches Pongal celebration is an important day. Most of our people are farmers that day they celebrate as harvest-ing day & thanksgiving day. On 13th we had an annual day program. Most of our children participated in different programs. It was amazing to see that our visually impaired children were dancing in same rhythm. Most of our children received first prizes for their studies. Our small kids came with different colors &their movements gave surprises to the audience. We too enjoyed their programme and admired their beauty. So we thank God for the gift of these children.
Thank you very much for your generosity towards our children.

Correspondente: Wieza Dictus


India – 20 februari 2014

Ik voel me blij en gelukkig u allen in naam van onze blinde kinderen, Visually Impaires, te danken. Weeral ontving ik een grote som, dank zij uw hard werk, bezorgdheid voor zovele mensen in nood?
Met Kerstmis en nieuwjaar kreeg ik van onze kinderen in India het goede nieuws, ze bereikte hoge punten voor hun examens en het braille schrijven en rekenen gaat zeer goed. En zo zal ‘step by step’ hun droom werkelijkheid worden. Een diploma hebben en een job krijgen, zodanig dat hun ouders fier op hun zijn en zij op hun eigen benen kunnen staan. In onze school aldaar hebben we leerkrachten die blind zijn, ze hebben een speciaal typemachine, andere werken aan te telefoon, enz.
Het onderhoud van de gebouwen, waterleiding, brengt elk jaar veel onkosten mee. In april-mei-juni moeten we drinkwater kopen.
India, een land waar ik 48 jaar leefde kan ik niet vergeten. De bevolking is nu meer dan dubbel, 1.270.000.000.000 mensen, in 1964, 50 jaar geleden waren we maar met de helft.
Regelmatig ontmoet ik mensen van India, een meisje uit India werkt hier bij ons en ik voel me zo gelukkig Tamil te spreken en zij niet minder. Nu en dan ontmoet ik een priester en Indische zusters.
De wereld is klein, mochten we de woorden van Ghandi naleven “Ahimsa”, d.w.z. “Geen geweld”. Altijd was hij vergevingsgezind en gaf zijn leven voor de armen, kastelozen van India. Ondanks alles werd hij vermoord. Ook vandaag in onze maatschappij hebben we nood aan eenheid en vrede. Allen de Heer kan ons redden.
Nogmaals dank u vanwege onze ‘Visually Impaires’, de leerkrachten en speciaal Sr. Josephine die mijn taak als ‘hostelwarden’ zeer goed doet.
Ik eindig met een Indische groet:
“Wanakam”, d.w.z. “De God in U, Groet de God in mij”.
Zeer hartelijk en dankbaar.

Correspondente: Wieza Dictus


India – 3 februari 2013

Hartelijke groeten aan U allen en een specialr dank voor de som geld van 1.450 Euro. Weer een grote som ontvangen.
Gisteren kreeg ik per brief vanuit India nog nieuws. Ik was blij te vernemen dat onze blinde kinderen het goed stellen en vragen hoe alles hier gaat. Met liefde en belangstelling wensen ze mij en al de zusters het beste.
Onze zusters in India doen alles verder, daar valt niet over te klagen.
Ik zag de film over het leven van Gandhi. Ik voelde mezelf in India. Mochten onze mensen daar zijn idealen volgen en eenheid brengen, geen caste meer...
Nu ben ik missionaris in Belgiïe, de hele wereld is missie. Missionaris zijn is de liefde van Christus meedelen aan alle mensen, wie ze ook zijn.
Ik zag een paar dagen geleden een schone tekening van Rembrand. De verloren zoon of de barmhartige vader met de volgende woorden ernaast: ‘De kracht van ons geloof is de durf om te vergeven’ Ja, als onze mensen (ik) allen dat konden beleven, dan was er geen oorlog in Mali, Syrie...
Beste vrienden van ‘De Brug’, dank U voor uw edelmoedigheid en uw belangstelling voor onze mensen in India.
Ik eindig met een Indiaanse groet “Mangalam”, d.w.z. “De God in mij groet de God in U.
Zeer genegen en dankbaar.

Correspondente: Wieza Dictus

India – 17 juli 2012

Zojuist uw brief en papieren ontvangen.
Mijn gezondheid is OK en ik word stilaan gewoon aan de nieuwe kultuur in in Bzlgiië.
Ik ben reeds 2 jaar niet meer bij blinden en doven in India geweest. De verantwoordelijke daar is nu Sr. Josephine. Een nieuwe aanvraag voor haar stuur ik met deze mee. De stortingen kunnen op dezelfde wijze als vooreen gebeuren.
Mijn mailadres is: dinaicm@yahoo.com en dit van Sr. Josephine zal ik jullie nog bezorgen.
Ik heb dit jaar geen tijdschrift meer ontvangen. Waarschijnlijk is dit nog naar India doorgestuurd.
Hier in ‘De Jacht’ zijn er zes jonge zusters voor hun voorbereiding io het noviciaat. Zij vertrekken in september naar India.
Het spijt me erg dat alles zo traag en moeilijk in orde komt. Na je brief heb ik onmiddellijk naar India geschreven, maar tot nogtoe heb ik geen nieuws. Dit is meer dan drie maanden geleden.

Correspondente: Wieza Dictus

India – 6 april 2012

Ik kom U danken voor de grote financiële hulp en belangstelling ik ervaarde voor onze blinde kinderen en ook anderen.
Ik ben nu voor altijd in België. Het was mijn plan nog 5 jaar te blijven, maar het lukte niet. Ook hier kan ik missionaris zijn.
Nogmaals dank voor jullie inzet en genereusiteit voor alles.
Zeer hartelijke groeten.

Correspondente: Wieza Dictus

India – 12 februari 2011

Zeer vele warme groeten uit India. De zon schijnt hier alle dagen, niet alleen op Zondag. Ik las enkele dagen geleden iets over een Karmeliet: "Geniet van de zon in je hart." Met God kan het in principe elke dag een zondag zijn, want het licht van de verrezen Jezus doorbreekt de somberste nacht en brengt hoop. Sint Franciscus noemde de zon "broeder zon".
Vandaag was ik aan het zorgen voor onze Zr Alex die 101 jaar jong is. Stilaan zal de Heer haar roepen… ze heeft het goed gedaan, een echte missionaris.
Met Mukesh ben ik naar de dokter gegaan wegens een virale infectie. Hij is 9 jaar oud en zeer slim. Hij is volledig blind maar wordt gesponsord door De Brug. Hij kan u allen niet persoonlijk danken maar zijn dankbaarheid kan je lezen in zijn glimlach. Hij is een harde werker: altijd bij de eersten van de klas. Natuurlijk mist hij zijn ouders die hem verlaten hebben. Zo alleen op de wereld zijn is een zware opgave, maar met Gods genade en door onze blijvende zorgen zijn onze kinderen zeer gelukkig, ik bewonder hen.
Ik denk dat ik niet te veel over India moet vertellen. In het boek "Het India van mijn tante", geschreven door mijn neef Jeff Keustermans, kun je al zijn ervaringen lezen. Hij bezocht de plaatsen waar ik werkte in het zuiden (Tamil Nadu) en in het noorden (Bihar en Uttar Pradesh). Hij heeft alles op een aangename manier neergeschreven. Het boek is te koop ten voordele van De Brug bij De Brug of in de boekhandel.
Beste vrienden van De Brug nogmaals dank voor uw milde steun. Zoals u weet wordt het geld goed besteed aan onze blinde kinderen en al hun noden voor hun ontwikkeling.
Ik voel me blij en gelukkig: dat is Gods wens voor ieder van ons. Van de blinde kinderen kan ik nog veel leren: hun geduld, hun durf en verdraagzaamheid zijn bewonderenswaardig.
Dat ik een licht moge zijn voor hen.
Zeer hartelijke en dankbaar.

Correspondente: Wieza Dictus

India - oktober 2009

Mijn ervaring als missionaris met en voor de visueel gehandicapten.
Het leven van een missionaris is duidelijk gemaakt door haar -dienst- service voor de mensen waar God haar riep. Een beantwoorden op ZIJN stem.
Het is een groot genoegen om samen met mijn medezusters van de LFC nu al twee jaar en drie maand in dienst te staan van de visueel gehandicapten. Zuster Jothi en ikzelf delen de verantwoordelijkheid van het internaat, zuster Medona neemt de school voor haar rekening.
Met enige trots kan ik zeggen dat onze kinderen hun studies erg serieus nemen en dat ze dromen van een beloftevolle toekomst als visueel gehandicapte personen. Alle drie willen we niets liever dan dat onze kinderen gelukkig en vrolijk zijn. We hopen dat ze hier de kans krijgen om zich gedurende enkele jaren voor te bereiden op een zo normaal mogelijk leven in de maatschappij, ook al zijn ze visueel gehandicapt.
Ik ben tijdens deze korte periode tot de constatatie gekomen dat elk kind zijn zwakke en zijn sterke kanten heeft. Als we de sterke kanten stimuleren, kunnen we de verborgen talenten van zo'n kind naar buiten brengen. Onze visueel gehandicapte kinderen zijn goede luisteraars: ze luisteren graag naar muziek en ontwikkelen zo een interesse voor muziek. Vele kinderen wonen muzieklessen bij en Ieren verschillende muziekinstrumenten bespelen.
Doordat de kinderen hun lessen steeds uit het hoofd leren, ontwikkelen zij een sterk geheugen. Dat is trouwens essentieel voor het alledaagse leven in het internaat: zij moeten daar steeds hun weg kunnen vinden.
Onze kinderen zijn vriendelijk, aanhankelijk en liefdevol. Als ze een fout maken, vragen ze om vergeving en ze kunnen zelf ook makkelijk vergeven. Ze maken snel vrienden en zijn heel sociaal. Het aanraken is voor hen heel belangrijk: ze zien niet maar VOELEN alles. Zij "zien" met hun handen. Ze lezen de brailleletters door ze aan te raken… wat een gave! Louis Braille heeft hen die gave gegeven.
Onze kinderen wensen/hopen dat ze later een diploma behalen en nog later een geschikte job vinden zodat ze op hun eigen benen kunnen staan. Onlangs was er een tentoonstelling bij ons op school en daar zagen we echt hoe getalenteerd onze kinderen zijn. Het was ongelooflijk en wonderbaarlijk! Zowel de ouders als de lCM zusters, waaronder ikzelf, waren heel trots om dit alles te zien: ze verdienen echt onze appreciatie.
Ons doel is onze kinderen zo te begeleiden dat hun persoonlijkheid ontwikkeld wordt en dat ze later kunnen worden geïntegreerd in een niet-invalide maatschappij.

Hun negatieve kanten worden dan ook onder de loep genomen waarbij we hen helpen om die te overkomen. Over het algemeen krijgen onze kinderen graag vanalles maar zelf zijn ze niet zo gul in het 'geven'.
Bijgevolg zijn ze niet dankbaar en vinden het vanzelfsprekend dat alles gratis aan hen gegeven wordt. Vorig jaar hebben we de maaltijdonkosten moeten verhogen. Geleidelijk aan zien de ouders nu in dat hun kinderen, ongeacht hun sociale status, gezonde maaltijden voorgeschoteld krijgen zodat het niet nodig is hun kinderen te overvoeden tijdens hun bezoek.
We hebben hen uitgelegd dat het belangrijk is dat ze hun onkosten netjes betalen maandelijks nu ze ook hun duit in het zakje doen.
Sommige kinderen hebben veel opgekropte woede in zich. Ik ontdekte dat velen van hen agressief zijn omdat ze niet aanvaard zijn door hun ouders noch door de maatschappij wegens hun handicap. Voor sommige ouders is hun kind een last. Deze kinderen voelen zich niet geliefd en elke dag duiken er problemen op.
Om hen te leren hun problemen zelf proberen op te lossen, hebben we een verantwoordelijke aangeduid in elk studiejaar. Deze verantwoordelijken ontmoeten elkaar op regelmatige basis en kunnen sommige problemen ook echt oplossen. Voor andere roblemen is de tussenkomst nodig van zuster Jothi en indien nodig worden de ouders erbij betrokken.
We houden onze kinderen goed bezig en hebben een positieve kijk op hen. Als we aan een blind kind vragen hoe het zich voelt m.b.t. zijn blindheid, zal elk kind daar in positieve zin op antwoorden. Maar als we wat dieper graven, geven ze toe dat ze veel missen: en dat ze eronder lijden. Hun beleefdheid en discipline zijn erop vooruit gegaan, maar we moeten erop blijven toezien dat ze fatsoenlijke taal gebruiken en meer verzorgd zijn.
Zuster Jothi ikzelf zijn heel erg hoopvol. We dromen van en goede en betekenisvolle toekomst voor elk kind. Het (samen)werken met visueel gehandicapte kinderen heeft ons verrijkt. Ik heb veel te danken aan Zuster Silvia: we hebben samen vreugdevolle maar ook moeilijke momenten beleefd. Ze was een grote steun mij in ons streven naar het verbeteren van de levensstijl van deze kinderen. Haar oprechte liefde voor de kinderen inspireerde mij.
Ik ben inderdaad dankbaar voor deze kans me geven; deze.dienst samen met Sr.Jothi en Sr. Medona te mogen bewijzen aan onze visueel gehandicapten. Het is een gave, genade God’s en het gaf me vele kansen om te bezinnen over het leven en handicap van onze kinderen. Mochten we altijd ZIJN leiding en liefde ervaren.

Correspondente: Wieza Dictus

India – 13 december 2008

Vele warme lieve groeten vanuit India, en veel dank voor je milde steun, gebed en belangstelling voor onze mensen hier, speciaal de blinden en de doven.
We hadden een zeer drukke maand November met bezoek van onze Koning en Koningin. We hadden de eer hen te mogen ontvangen, en of de kinderen blij ware. Het was zeer indrukwekkend voor koningin Paola zo onze blinden en dover te zien. Er rolde tranen toen ze onze kinderen met hun handicap zag dansen en toneelspelen. Met veel fierheid zongen ze het Indisch volkslied.
Ja, India vandaag, ervaart zeer harde tijden, terrorisme, violence. De gewone mens wil vrede en geluk. De politiek zoals overal denk ik, is corrupt…
Gedurende de adventstijd bidden we om vrede – eenheid- geen geweld, maar liefde.
Hier in Chennai gaat alles goed, Tamil-Nadu de Dravidians houden niet van geweld.
Onze blinde kinderen doen hun best om goed te studeren. Hoe langer ik met hen leef, hoe meer ik ervaar – wat een gave – te zien. Alhoewel onze kinderen spelen, lachen, zingen, dansen, ze zijn gelukkig. Leren leven met de dagelijkse realiteit is wijsheid en brengt die vrede.
Beste mensen, nogmaals dank voor alles wat je doet voor al de missionarissen. Mocht het Kind Jezus je zegenen en diepe vrede brengen in de harten van alle mensen.

Correspondente: Wieza Dictus

India – 6 april 2008

Vele lieve warme groeten vanuit het warme India.
Het is weeral bijna 8 maanden dat ik terug in India ben. Een heel nieuw begin, de meeste jaren verbleef ik in de dorpen met en onder de mensen. Maar nu nen ik in een van de vier grote steden in India. Chennai, de nieuwe naam voor Madras. Het is een stad met meer dan 10 miljoen mensen, dat is meer dan in ons landje. De welstellende mensen verwesteren meer en meer. De arme bewoners behouden de Indische kiltuur en leven zeer sober.
Mijn taak is hierbij voor onze blinde kinderen te zorgen. Onze school begon in 1926 er werd erkent door de staat in 1931. Nu hebben we 564 doven en 250 blinde studenten in onze school. Met de hulp van Zr. Silvia helpen we de kinderen en zorgen we voor hun dagelijkse noden. Velen zijn zeer slim, creatief en schrijven zeer goed braille, kunnen zingen, dansen, computer, enz.
Blind zijn, zoals ik het zie, is een dagelijkse opgave, voor hen is het altijd donker. Probeer maar eens een halve dag blind te zijn. Gelukkig hebben we niet allemaal volledig blinde kinderen, zij kunnen de anderen wat helpen.
Beste mensen van ‘De Brug’, veel dank voor de som van 1.950 Euro die ik in hand mocht ontvangen. Het zal hier goed van pas komen voor onze blinde kinderen.
Zeer, zeer veel dank voor uw belangstelling, uw inzet en financiële steun.
Zeer hartelijke gegroet.

Algemene Informatie project Dina Vinckx
Onze school voor de blinde en dove kinderen is gelegen in Chennai, de nieuwe naam voor Madras. De school is opgericht in 1926 en door de staat erkend in 1931. In 1926 zat er slechts één blind kind op school, nu telt de school voor de doven 564 kinderen en voor de blinden 250 kinderen.
De school is zeer goed gelegen. Er zijn verschillende transportmogelijkheden : we hebben o.a. schoolbussen, en ook staatsbussen die onze kinderen plaats geven. Sommige mensen uit de sloppenwijken hebben hun hutten op onze omheiningmuur gebouwd. Ook hun kinderen studeren bij ons. We onderhouden goede contacten met het SANKARA NETRALAYA, een ziekenhuis dat gespecialiseerd is in alle vormen van oogproblemen.
Jongens blijven bij ons tot de 'fifth standard'. In tegenstelling tot België staat er niet echt een leeftijd op het behalen van die fifth standard. Sommige kinderen gaan wat vroeger, anderen wat later naar school. De meisjes kunnen studeren tot ze de lagere school hebben gedaan. Na de lagere school, kunnen ze naar het secundair gaan (High Schoof) en dat duurt vier jaar. Ook kunnen ze daarna twee jaar verder studeren, we noemen het dan PLUS ONE en PLUS TWO. Dan zijn ze gereed om naar het 'college' (Hogeschool) te gaan of, als ze intelligent genoeg zijn, naar de universiteit. In onze school krijgen ze ook bewegingsleer, muziek - waar ze zeer goed in zijn -, de leer van het brailleschrift, evenals computerlessen, stenografie, koken en naaien.
We hebben twee blinde onderwijzeressen, de andere 32 zijn ziende. Er werkt ook een muziekleraar en een lerares die de kinderen Karnatikemuziek aanleert: dat is een speciale en typische soort Indische muziek.
Als de kinderen de school verlaten helpen we hen om verder te gaan. Bij ons kunnen ze LT. (informatietechnologie) of T.T.C. (Teachers Training Course) volgen: allebei een opleiding van twee jaar. Voor de minder intellectuele kinderen zijn er ook mogelijkheden in ons instituut: ze maken bvb. onderdelen voor transformatoren, naaien, borduren of doen andere kleine taken. Niemand moet of mag bedelen… Bovendien zijn ze goed in weven met het weefgetouw. We verwijzen hen soms ook naar andere instituten, zoals 'Mission for the Blind'. De staat helpt visueel gehandicapte mensen ook en geeft hen jobs.
De oorzaak van blindheid in India is meestal een gevolg van het feit dat mensen iemand huwen uit hun familie. Aangezien zij graag binnen hun kaste huwen is het moeilijk om hen te overtuigen dit niet te doen. Maar toch is er op dat vlak verbetering. Ook gebrek aan vitamine A, een gebrek aan hygiëne en ziektes gedurende de zwangerschap veroorzaken blindheid.
Ik ben verantwoordelijk voor de "internen": dat zijn 30 jongens en 99 meisjes die in het tehuis verblijven dat verbonden is aan de school. De meeste kinderen zijn Hindoes maar er zijn ook vijf katholieke meisjes, één moslim en drie moslima's. Los van hun godsdienstige overtuiging zijn er soms ook verschillen in de kaste waartoe ze behoren. Bij ons wordt er echter nooit over gesproken: iedereen wordt evenwaardig behandeld. Dat is moeilijk om vol te houden in een land als India waar het kastensysteem zo diep geworteld zit in hun leven.
Met de hulp van zuster Silvia, een jonge Indische zuster, en zes verzorgers trachten we onze blinde kinderen een thuis te geven. Het tehuis is een plaats waar zij zich thuis voelen en samen met hun vriendjes het leven delen. We zorgen niet alleen voor hun lichamelijke maar ook voor hun emotionele noden want' elk kind heeft haar of zijn eigen geschiedenis/achtergrond. Naar hun problemen luisteren en hen begrijpen is van groot belang.
Het doel van ons werk is om de blinde kinderen zoveel mogelijk onafhankelijk te maken. Om dat te bekomen zijn blinde kinderen bij ons aan het juiste adres. Ouders ervaren dat hun kinderen zeer vlug zelfstandig worden omdat ze hier kansen krijgen die ze in een 'normale schoolniet zouden krijgen.
Mijn droom is om elk kind een goede ontwikkeling te geven, hun persoonlijke groei te volgen, hun zelfvertrouwen en zelfrespect te doen groeien dag na dag… En ik kan met fierheid zeggen dat vele kinderen die hier studeerden het ver hebben gebracht in hun leven en nu zeer gelukkig zijn. Eenmaal ze hun blindheid aanvaard hebben, dan volgt al de rest. De meeste hebben een job en kunnen financieel hun mannetje staan.
Onze dienst heeft al heel wat kunnen verwezenlijken en met Gods kracht en de hulp van onze onderwijzeressen zijn we op goede weg. Bid a.u.b. dat ik een licht mag zijn voor de blinden en dat zij mogen leren zien met hun hart.
Zeer oprechte dank voor uw belangstelling voor onze blinde kinderen en voor uw financiële steun en uw liefde voor de 'VISUALLY IMPAIRED'.
Moge God jullie allen belonen.

Correspondente: Wieza Dictus

India – 13 juli 2009

Het is weer lang geleden, de tijd vliegt….
Hartelijk dank voor de grote som geld, ontvangen enkele dagen geleden.
Alles is en zal besteed worden voor onze blinde kinderen. We hebben vele nieuwe admissions, wel erg als je de ouders ziet binnenkomen met een of zelfs twee blinde kinderen om in het hospitaal te verblijven. Mukesh Gjaar heeft geen ouders, "Sri Arunodayam", een instituut voor arme weeskinderen, steunt hem. Mukeh past zich vlug aan en ziet er slim uit. Robin Dias was enkele jaren geleden in Calcutta aan de deur gelegd. Hij is nu Gjaar, zeer slim en creatief. Hij heeft ook niemand, maar iedereen ziet hem graag.
En zo heeft elk kind zijn story, hun toekomst is studeren, een klein jobke hebben, geen last geven, niet bedelen.
Mijn neef kwam hier voor 10 dagen op bezoek, het was voor hem en zijn reisgezel Tom een verrijkende ervaring. Ik hoop dat hij eens kan komen spreken over zijn ervaringen. Hij nam schone beelden.
Hier in India doet de zon goed haar best. Het is zeer, zeer warm, je voelt je moe en nat.
We hebben verkiezingen gehad, het was een onverwacht positief resultaat. Congress won en onze Prime minister Manmohan Singh blijft er aan. Rachiel Gandhi, de zoon van Sonia en Rajiv, is verantwoordelijk voor de jeugd. Hij doet het zeer goed, hij werkt voor de minderbedeelden. Zo er is hoop voor een betere toekomst voor de armen.
Beste vrienden van 'De Brug', in naam van al onze blinde kinderen, dank ik jullie voor je belangstelling voor ons (mij) missionarissen. Je liefde voor India en haar volk. Het is een goed volk, met een culture-many religions.
Zeer hartelijk. Wanakam, d.w.z. De God in U groet mij.

Correspondente: Wieza Dictus

India - 19 augustus 2007

Het boekje van "De Brug" ontvangen. Dank U voor het verhaal van de 4 kaarsen. Ja, hoop doet leven.
Beste vrienden van "de Brug", ik voelde me zeer gelukkig jullie te ontmoeten en je hard werk te zien Kalmthout. Proficiat.
Zoals je weet ben ik in Chennai een nieuw apostolaat begonnen, zeer zinvol, veeleisend zoals geduld - commitment- maar ik ervaar diepe vrede, geluk en vreugde.
De blinden hebben me veel te vertellen, elk kind heeft haar verhaal, het een al boeiender dan het andere. Ik doe het zeer graag en dat geeft me kracht.
Zuster Agnes moest India verlaten, na 45 jaar missionarisleven, omdat ze geen verlenging kreeg voor haar verblijfsvergunning. Ik begin er deze week aan. Ik heb me voorbereid op het erste. Als ik Agnes zag vertrekken vond ik het erg, maar nu na gebed en bezinning vind ik dat het zo mag zijn. We werken niet voor dank of beloning.
Na al het goede dat Jezus deed, hingen ze HEM aan het kruis. Dat was zeker geen dank? Met ons zal het nooit zo ver gaan.
Missionaris zijn is zeer simpel, eenvoudig, liefde uitdragen daar waar Hij ons stuurde. En Hij weet best wat best is voor ons, voor mij.
Ik voeg een foto bij van onze blinde kinderen, heel mooi in uniform, luisterend naar muziek in een zaal in Chennai-stad. Ze kunnen goed luisteren en houden van muziek. Want ook levenslang hangen ze af van de hulp van anderen, alhoewel wij ze zeer onafhankelijk leren zijn en daar zijn ze trots op.
Braille schrijven en lezen kunnen ze allemaal en ze doen het goed. Om wat hovaardig te zijn, onze school is de beste in India. Er is een tekort aan scholen voor blinden.
A.u.b. bid voor onze 130 kinderen - ze bidden elke dag voor hun weldoeners en dat zijn jullie allemaal.
Zeer innig.

Correspondente: Wieza Dictus

India - 14 oktober 2006

Vele warme, lieve groeten vanuit India. Je mooie brief en formulieren ontvangen. Dank u zeer, vanuit Trichy ontving ik het goede nieuws dat er weer een grote som geld toekwam en dat zal vlug hier toekomen. Al uw inzet, edelmoedig werk draagt vruchten.
Hier in India is er ook regelmatig onrust en geweld. Bommen in treinen en in tempels, wat een onrust en vrees voor de gewoonlijk arme mensen die getroffen worden. Wanneer zal er ware vrede heersen in onze wereld ?
Onze kinderen in Echo doen het zeer goed, na een periode van rehabilitatie kunnen ze aan een jobke geraken, bvb. politie-assistent, voor jongens en meisjes. En fier dat ze zijn, zo met een mooie belt-ECHO op hun schouders. Hier en daar ontmoet ik hen in de drukke straten van Bangalore. De weeskinderen gingen op picknick. Het was een grote vreugde.
Ik verlang naar mijn verlof in 2007, om jullie allemaal te ontmoeten en persoonlijk te danken.
Ik wens jullie allen het allerbeste, vrede in het hart.
Zeer hartelijk.

Kerst 2006

Zalig Kerstfeest en Gelukkig Nieuwjaar !
Tot weldra in februari 2007.

Correspondente : Wieza Dictus

Mulagumoodu - 19 juni 2006

De zon schijnt hier en zij straalt uit tot op mijn papier. En zij doet dat gratis, elke dag, zonder veel va-kantie te nemen. Is dat in België ook zo?? In alle geval ik wens jullie allemaal de warme zonnestralen van de Indische zon, voor alles wat jullie voor India, haar volk, met veel liefde doen.
Uw financiële hulp is altijd zeer welkom voor onze mensen. En ze zijn ook altijd zeer dankbaar. Ik kreeg de tranen in mijn ogen als Annammal, een verlamde vrouw, gisteren met de rolstoel naar ons werd gebracht door haar dochter. Ze kregen de rolstoel na veel maanden wachten. Simpele, arme mensen, maar veel liefde. Mijn medezusters waren zeer aangedaan en verrast.
Dankbaarheid.
En zo bestaat het leven uit kleine dingen. De weeskinderen genieten van een klein babbeltje, eens wat beter eten, dankzij uw hulp.
In de slums is het meestal onmenselijk om zien, maar iedereen lacht. Het doet me denken dat met weinig noden leven ook mogelijk is voor vele mensen. Als de kinderen een ontwikkeling hebben, ver-andert alles. Zo dank U, voor uw hulp, traag zullen de resultaten zichtbaar zijn, maar hoopvol.
Het ergste is de kinderen in de ‘remand home’. Sommigen wel erg om de waarheid te schrijven: het zijn criminele gevallen. Met hun 8, 12 of 14 jaar; zijn ze al schuldig aan moord en diefstal. Zuster Mary die er voltijds werkt als ‘lawer’ vertelt ons pakkende verhalen. Ongelooflijk! India het land van geen geweld. Deze kinderen hebben nood aan begrip, liefde, vergeving, moed. Een zeer schoon werk, ik sta er geweldig achter. Wat kunnen we (ik) meer doen, dan hen nieuwe kansen geven, voor een nieuw leven. God is liefde, Hij wil ons geluk, diepe vrede schenken.
Dank u zeer ook voor hun hulp, er zijn veel onkosten om hen terug op het rechte pad te brengen.
Lieve vrienden, ik hoop dat jullie het goed stellen.
Ik geniet van wat ik doe: hoe weinig ook... Hij weet het en dat is alles.
Zeer hartelijk.

Correspondent: Wieza Dictus

Mulagumoodu - 20 oktober 2005

Het was me zeer aangenaam uw mooie kaart te ontvangen met al het goede nieuws. En ik zal dan ook Jef De Schepper ontmoeten.
Het is inderdaad een grote som geld. Er zullen weer veel armen mee geholpen kunnen worden. Wat een vreugde en geluk.
Hier gaat alles goed, maar niet in Pakistan en in Kashmir. Je hebt het zeker op tv gezien en in de gazet gelezen : 40.000 mensen overleden in Pakistan en in Kashmir ongeveer 1.000.
Natuurrampen, ja, waarom op zovele plaatsen in de wereld.
Anders niet veel nieuws.
Het allerbeste en vele lieve groeten aan alle bekenden en de leden van De Brug.
Zeer dankbaar en zeer hartelijk.

Correspondent: Wieza Dictus

Mulagumoodu - 29 juni 2005

Ja, ik vind het ook zeer spijtig dat al de papieren verloren gingen. Sorry dat ik het moet zeggen, maar in administratie ben ik niet zo goed, dat zult U wel zien.
Het geld gaat naar de armsten der armen. In Kamataka is men zeer laat begonnen met ernstig te wer-ken voor de melaatsen. Vandaar dat de diagnose te laat vastgesteld wordt. Nu helpt de staat ook en zijn er verschillende centra voor herstel. Daar kunnen de patiënten die negatief zijn een vak aanleren. Zij voelen zich meer menswaardig. Zelfs dan, de volledige genezing gaat zeer traag. Maar er is voor-uitgang. Na enkele jaren zal de ziekte volledig uitgeroeid zijn.
Zij vertrouwen op uw gebed en hulp. Dank u.
Als ik de eerste keer het weeshuis zag, vooral de binnenkant, vond ik alles zeer primitief. Daar is nu ook al wat aan verbeterd. De weg naar de campus, de eetzaal, de kledij van de studenten, ze stude-ren allemaal en zien er netjes uit. Boeken en de toelating om in de school aanvaard te worden zijn duur. De onkosten verhogen voor de student elk jaar. De staat doet zeer weinig, zelfs in de staats-scholen.
Het bijgevoegd formulier geeft voldoende uitleg over wat het personeel wil doen voor de jongens : li-chamelijke, spirituele, intellectuele, psychologische hulp verlenen. En dat is al heel wat.
Dank u en al de leden van de Brug voor de edelmoedige inzet. Alhoewel ik ver weg ben vergeet ik u niet, zeer speciaal in mijn gebed en als ik bij de mensen ben denk ik aan u. Met liefde en dank kan ik dat alles herdoen.
Ik hoop dat alles op tijd zal toekomen.
Zeer hartelijk en dankbaar.

Correspondent: Wieza Dictus

Mulagumoodu - Kerst 2004

Hartelijke groeten vanuit India.
Moge het Kindje Jezus jullie allen zegenen gedurende het nieuwe jaar 2005.
Nogmaals dank aan de brug voor het steunen van onze weeskinderen.

Correspondent: Wieza Dictus

Mulagumoodu - 5 augustus 2004

Dank U voor het briefje van 21 juni 2004 en voor de formulieren. Ik ben er gisteren aan begonnen. Ik hoop dat het in orde is...
Ik voegde er een papier bij van Sumanahalli, een vereniging en ook een instituut dat werkt voor de melaatsen. Dan kunt U zien welke modellen van huisjes er worden gebouwd.
Ik vind het wel van groot belang voor deze mensen wat te doen. Ze voelen zich zo uitgestoten van de maatschappij. Ik geloof zeer sterk dat na enkele jaren hard werk melaatsheid volledig kan uitgeroeid worden. Een vroegtijdige opsporing is nodig en dan met een goede behandeling kan elke patiënt ge-nezen. De staat helpt voor bepaalde medicatie. Ook AIDS patiënten worden er verzorgd, voor hen is er ook hulp nodig.Deze mensen worden ook uitgestoten in de maatschappij, het is zelfs erger dan me-laatsheid.
Je ziet: financiële en ook humanitaire hulp zijn zeer welgekomen. Hoe ouder men wordt, hoe meer men bewust is van de menselijke broosheid en van Gods goedheid en liefde.Want tenslotte kunnen we zonder ZIJN kracht niet veel.
Hier in India gebeuren er erge dingen. Je zag het zeker op TV. De gijzelingen in Irak. Wat zal de uit-eindelijke beslissing zijn? Drie onschuldige Indische vrachtwagenchauffeurs zijn ongeduldig aan het wachten, alsook hun familie. Allemaal politiek. Zij gaan er om een centje meer te verdienen, maar ze werken voor maatschappijen van de U.S.A. en dat is het probleem.
In minstens 6 staten heerst er zeer erge droogte, miljoenen mensen hebben geen drinkbaar water. In andere staten is er overstroming. Er stierven al veel mensen. Natuurrampen daar hebben we elk jaar genoeg problemen mee. Maar onze nieuwe regering doet het goed. Maar zo’n groot land met zovele miljoenen mensen, het is niet zo gemakkelijk. Na China is India het meest bevolkte land. Meer dan een derde van de armen van de wereld leven in India.
Onze president is een moslim, onze eerste minister een Sikh, de president van de congrespartij is een rooms-katholieke, Sonia Gandhi, dat maakt me en ons allemaal blij.
De ‘minorities’ staan aan het hoofd. vele goede dingen gebeurden er in India de laatste maanden. Het was ook nodig, onze nieuwe eerste minister zal geen corruptie toelaten.
Regelmatig ontmoet ik mensen van België, korte bezoekjes. En dan ervaar ik dat oost en west zo ver-schillend zijn, mochten we elkaar verrijken. De wereld is zo klein.
Ik heb alle reden om God te danken voor de wonderen die HIJ verricht. En ik vraag Hem dat we alle-maal mogen en leren met ZIJN ogen de wereld te bekijken, zodat we Hem mogen ontdekken in goede en kwade tijden.
Zeer veel hartelijke groeten:WANNAKAM, de Indische groet.

Correspondent: Wieza Dictus

Mulagumoodu - 2 mei 2004

Zeer veel warme groeten vanuit het warme India. Ik hoop dat jullie het allemaal goed stellen. Ik wens jul-lie dan ook de vrede en het geluk van de Verrezen Jezus. Hij is ons voorgegaan… en leeft in elk van ons.
Via ons Jeanne, mijn zus, werd me gevraagd om het banknummer op te geven. Dat is dan ok, ingeslo-ten vind je het.
Zo, dit wil zeggen dat er weer geld op komst is. Dank U allen bij voorbaat. Ik ben blij dat ik wat kan ge-bruiken voor al de onkosten van onze melaatsen. de staat hier in Karnataka zorgt ook mee, misschien wel wat laat… Ik zal met uw bijdrage 4 kleine huisjes kunnen bouwen, de staat geeft half de onkosten. Ongeveer 200 euro voor een kleine woning. Ik zal u later de foto's opsturen… maar geduld hé…
Ik voel me echt gelukkig de laatste jaren van mijn missionaris zijn wat van mijn krachten te kunnen wij-den aan de melaatsen. Samen met de Zusters van de H. Montfort sluit ik me aan. Ongeloofbaar, onbe-schrijfbaar, maar toch waar.
In mijn jongere dagen heb ik wat melaatsenverzorging gedaan in Dindigul in ons hospitaal en na vele ja-ren hard werk is daar de melaatsheid volledig uitgeroeid. Wel te waarderen. Onder de dorpen gezonder leven ging dat beter en vlugger.
Bangalore is een heel grote stad, een hoofdstad, overbevolkt. Je zou moeten zien hoe die melaatsen le-ven in hun "slums". Hun wonden… hoe die "Hansenbacil" de voeten en tenen opeet zou ik zeggen. Elke week ontmoet ik mensen waarvan de hele voet weg is. Je krijgt de tranen in de ogen als je het ziet. Waar is Gods genezende kracht ? Nu al de jonge mensen genezen volledig na vroegtijdige diagnose en behandeling. Wat een vooruitgang. Je ziet Gods plannen zijn altijd best. Mijn slechte rug bracht me hier, alhoewel ik Mulagumoodu niet kan vergeten. En dat is wederkerig, dat vertellen en schrijven mijn mede-zusters wel.
Ik zou me nog graag aansluiten voor "prisonministry" indien mogelijk. 1379 gevangenissen in India. In Bangalore zijn er 5. Zuster Jacintha van de Zusters van St. Jozef van Tarbes (Franse oorsprong) helpt me. Bid een weesgegroetje, het is nu meimaand. Als het Zijn plan is. Wie weet ?
Ik bezocht zojuist een Belgisch gezin met 2 geadopteerde Indische kinderen. Eliah, 10 jaar, heeft een hartoperatie van 12 uur ondergaan. Alles gratis. Ik leer van deze liefdevolle, fijne mensen.
Wat zijn er toch veel schone en goede mensen op de wereld.
Sorry mijn brief is te lang.
Veel liefs en tot later.

P.S. Bid a.u.b. ook voor het beste voor de verkiezingen. Wie zal het winnen ? De B.J.P. of het Congress. Het gaat er erg aan toe. Eer zijn al vele sterfgevallen, erg hoor.

Correspondent: Wieza Dictus

Mulagumoodu - oktober 2003

Alles goed met jullie?
Het is weeral bijna 2 maanden dat ik weer in India ben. Een nieuwe missie, een stad met veel volk en veel talen. Veel rijken en veel armen.
Het klimaat is goed. Ik wen me stilaan aan al het nieuwe en de cultuur. De mensen zijn zeer vriendelijk en spontaan. Dat is opvallend. Ik ken er al velen hier rondom.
We hebben twee zieke zusters; zo kan ik het verpleegster zijn niet afleren.
Ik had een schone vakantie met vele contacten. Het was zeer verrijkend en ik voelde me goed. Mijn rug geeft me soms wat klachten. Afwachten en voorzichtig zijn. Dat vergeet ik soms. Ik breng regelmatig een bezoekje aan het wezenhuis met 250 jongens. Velen van hen spreken Tamil en Hindi.
Dank u vooral voor de financiële steun en uw belangstelling.
Vele lieve groeten aan al de leden van de Brug. Het deed me deugd jullie allen te ontmoeten. Jullie inzet zal nooit onbeloond blijven. De vreugde van het geven is jullie beloning.
Tot later als er meer nieuws is.

Correspondent: Wieza Dictus

Mulagumoodu - 5 maart 2003

Dank voor uw lief briefje. Het doet deugd te lezen dat mijn briefjes je plezier doen. Ik schrijf liefst van-uit het dagelijks leven.
Ik denk niet dat de ingesloten brieven een probleem zijn voor mij. Zo ja, ik zal je allen ontmoeten in Kalmthout. Dat zal leuk zijn.
Hier is alles goed. Er is geen oorlog. Vrede in het hart en liefde en bezorgdheid is, wat geluk brengt.
Het allerbeste aan jullie en aan al de leden van de Brug. Ik verlang er erg naar je allemaal gelukkig en blij weer te zien. Tot ziens.

Correspondent: Wieza Dictus

Mulagumoodu - 20 juli 2002

Vele lieve, warme groeten vanuit India.
Ja, het is hier nog warm, we wachten al lang op regen.
In België is het nu zeker volop vakantie. Zo wens ik jullie allemaal een aangename, deugddoende va-kantie. Hier valt de vakantietijd in maart-april, dat zijn dan ook de hete, zeer hete, maanden.
Op vakantie gaan wordt niet veel gedacht. Ik nam dit jaar 4 dagen zo juist voor mijn jaarlijkse retraite. Het heeft me toch deugd gedaan. Voor de rest ben ik veel op weg en onderweg met zieken naar de dokter en bet hospitaal. Het is in de wachtkamers dat ik dan het boekje van de Brug lees.
Op medicinaal vlak is India niet meer ten achter. Degene die geld hebben kunnen een goede behan-deling krijgen. Er zijn goede dokters, maar ook velen werken voor het geld. Iedereen wil voor dokter leren, voor verpleegster zeer weinig. In het onderwijs staan wordt wel aanvaard en geprezen en goed betaald. Voor een verpleegster is het gans anders. Weinig of geen waardering, minder salaris, het is voor de meesten een vuil werk. En hoge ‘kastemeisjes’ zullen die studies niet aanvangen. Voor mij-zelf, de ouder die ik word, mijn dankbaarheid vergroot, dat ik mocht studeren voor verpleegster. Is het niet wat Jezus deed en nog doet ‘heling’.
Volgend jaar, als ‘t God belieft, kom ik naar huis en ik verlang jullie allemaal te ontmoeten. Alhoewel mijn zus Jeanne niet meer in Kalmthout woont, toch zal ik zeker in Kalmthout nu en dan een halte ma-ken.
Onze polio-meisjes zijn dankbaar voor hun nieuwe ‘calibers’. De schoolkinderen genieten van hun ruime klaslokalen.
Als we terugkijken zo’n 10,5 jaar in Mulagumoodu, dan zien we grote groei, op alle vlakken: spirituele groei, het christelijk leven, het geloof van onze mensen. Materieel:
veel betere woonplaatsen, straten, putten, elektriciteit, alles is verbeterd. Velen hebben hun steentje bijgedragen.
En wat een ‘Dank U’ kan ik zeggen voor de Brug. Uw edelmoedigheid, je hart werken zal zeker niet onbeloond blijven.
Daarmee sluit ik dit briefje af. God zegene jullie allen. Heel hartelijk en tot ziens in 2003.

Correspondent: Wieza Dictus

Mulagumoodu - 10 februari 2001

Veel lieve, warme wensen vanuit India.
Voor het ogenblik is de toestand in India zeer slecht. In Gujurat zijn reeds meer dan 25.000 mensen omgekomen door een aardbeving. Alle landen van de wereld zijn aan het helpen. Wees zo goed aan hen te denken. Op de TV zult u dat allemaal wel kunnen volgen.
Wat betreft ‘de Brug’. Verschillende jaren geleden leerde ik de Brug kennen door mijn zuster Jeanne en mijn schoonbroer Frans Claessens. Ik ontmoette enkele leden van de Brug en werd uitgenodigd voor een avondje. Later kwamen de leden van de Brug samen bij mijn zuster telkens ik in verlof kwam. Alhoewel ik niet van Achterbroek ben, ben ik toch blij een lid te zijn van uw groep en regelmatig een mooie som geld te krijgen. Dank u daarvoor. Sinds 1997 ben ik in Mulagumoodu. Dit is de plaats waar de ‘Jacht’ van Heverlee in India begon. In 1897 kwam onze Moeder Stichteres hier aan en be-gon met een weeshuis. En het is voor die wezen dat ik nu zorg graag, tenminste voor hen die niet de wereld in kunnen omwille van een handicap zoals polio, blindheid, doofstom of een andere invaliditeit. Ook zorg ik voor de oudere zusters (we zijn nu nog met 22 zusters en 10 van hen zijn oud).
In de parochie ben ik aangesloten bij de christelijke basisgemeenschappen. Zowat 25 families komen elke week samen onder een boom voor gebed evangeliebespreking en discussie over familiale pro-blemen. Bespreking en discussie duren tot we tot een wederzijds begrip en aanvaarding zijn geko-men. Zulke samenkomsten zijn vooral voor de vrouwen een belangrijke stap voorwaarts, vermits zij hier altijd binnenshuis gehouden worden. Het helpt hen om voor zichzelf te denken, te durven, vrij te zijn; het is nog maar een begin, maar we zien toch een geleidelijke groei. Ook doe ik aan huisbezoe-ken in Mulagumoodu en omliggende dorpen. Zo een huisbezoek is een noodzaak, het is zeer verrij-kend aan beide kanten. De mensen hier zijn zeer open en spreken over hun problemen. De dagen zijn altijd gevuld, maar de zon schijnt ook altijd en geeft 10 de energie aan wie die nodig heeft. Beste vrienden van de Brug, altijd welkom in India om het met uw eigen ogen eens te zien.

P.S. In Mulagumoodu, een dorp gelegen op de weg naar Trivandrum, hebben we verschillende activi-teiten: lagere school, middelbare school en hogeschool 2000 studenten, lerarenopleiding met 80 stu-denten, technisch instituut waar 700 arme vrouwen werken, handwerk, kant en borduurwerk en een grote boerderij



Vertaling van de Hindi-brief

Wieza, hoe gaat het? Alles goed met U?
Na mijn aankomst in India verbleef ik ongeveer 15 jaar in het zuiden. Dan werd ik naar het noorden verplaatst. Ik zegde ja, als ok tijd krijg om de taal te studeren. Zodus kreeg ik 6 maanden tijd, wat niet genoeg is. In India zijn er 14 hoofdtalen en 400 anderen, daarbij nog dialecten. Het volk is zeer geluk-kig als ze ons Tamil of Hindi horen spreken. Dan voelen we ons thuis bij hen en zij bij ons. Maar En-gels wordt meer en meer gesproken in de steden.
Dag Wieza, ik denk dat dit genoeg is om U te doen verstaan wat een vreemde taal is.
Zeer hartelijk.

Correspondent: Wieza Dictus

Mulagumoodu - 2 juli 1999

Vele warme groeten uit India en mocht de Indiase zon bij jullie schijnen... Ik herinner me nog de scho-ne avond die we hadden bij mijn zus en schoonbroer. Er is altijd veel interesse voor India bij al de le-den van “de Brug”. Dat doet me altijd plezier. Ja, India is een enig land met een volkje waar we veel kunnen van leren. Het is een trage weg, je eigen cultuur opgeven gaat niet zo vlug.
Ik voel me zeer gelukkig enkele foto’s op te sturen van mensen die van jullie allemaal financiële steun krijgen.
Jenobi studeert voor verpleegster in onze school in Dindigul in het St. Joseph’s hospital. Ze is nu juist begonnen met het tweede jaar. Ze moet hard werken om het te halen. Ik versta haar zeer goed. Zoals ik komt ze van een zeer klein dorpje met weinig “achtergrond” en het Engels is zeer moeilijk voor haar. Ik had het toen ook moeilijk in Turnhout. Dan Leo en Lenisa, die studeren ook. Hun moeder werkte 9 jaar in onze keuken in Nagercoil. Ze is nog arm, haar man werkt aan de rubberbomen en dat is altijd tijdelijk. Het is een gelukkig gezin, maar de armoede is groot. Ze zijn zeer dankbaar voor uw milde steun. Dino, nog geen jaar oud, ziet er goed uit, maar enkele maanden geleden dacht ik dat hij zou sterven. De vader werkt in Kerala, koeliewerk, en verdient weinig. Soms durft hij het geld wel gebrui-ken voor drank. Die is hier zeer goedkoop maar het is zeer nadelig voor de gezondheid. De moeder werkte in een papierfabriekje, maar momenteel gaat het niet. Ze zal echter vlug terug gaan werken.
Mercy studeert goed, ze geniet van uw financiële hulp. Ze zal zeker wel voor T.T.C. kunnen gaan, d.w.z. 2 jaar training voor onderwijzeres. Haar vader stierf, haar moeder werkt als kuisvrouw en tracht haar plan te trekken voor heel het gezin.
Ik stuur u nog foto’s op die genomen werden door mijn neef, Ludo Gommeren, die bij mij op bezoek was. Zijn bezoek was me zeer aangenaam.
Met de politiek is het niet al te best in India. ‘Wie kan zulk een land regeren? Elke partij is corrupt. Voor ons missionarissen is het moeilijk voor onze papieren, de mijne zijn momenteel naar Delhi voor ongeveer 3 maand. De Belgische ambassade is zeer vriendelijk en goed. Alles zal wel in orde komen. Ik laat het allemaal in Zijn handen.
Sonia Gandhi is niet aanvaard om “Prime Minister” te zijn, maar best ook denk ik. Ze kan zo ook veel goed doen.

Correspondent: Jeanne Vinckx

Nagercoil - 1 maart 1999

Het is met een dankbaar hart dat ik jullie allemaal groet en de warme zon van India toewens en door-stuur.
Ik ontving weeral een schone som geld.
Onze wezen, ouderen en jongeren zijn zeer gelukkig. Twee van hen, Thankam en Catherine, hadden een zwaar hartinfarct. Zo konden wij met uw gift hun zorgen en medicamenten, die hier ook kostelijk zijn, betalen.
Ook kochten wij een rolstoel voor Teresa Akka die verlamd is. Het zijn de flinke vrouwen die hier wer-ken met ons, soms meer dan wij en zo willen wij hen in hun oude dag nog het beste geven.
Er is veel onrust in India. “Het land van geweld”, dat is voorbij. Vooral in het noorden worden de chris-tenen en de missionarissen niet geduld. Allemaal politiek. India is een land voor Hindoes volgens hen, moslims en christenen zijn niet aanvaard. Wart gaat het eindigen?
Zo wordt een gebed om vrede in India gevraagd.
Zeer veel lieve groeten aan alle leden van de Brug. Uw inzet verdient een pluimpje.

Correspondent: Jeanne Vinckx

Nagercoil - 26 maart 1998

Vele lieve, warme groeten vanuit het zeer warme India. Hoe gaat het met al de leden van de Brug. Weldra zal ik jullie allemaal van dichtbij mogen ontmoeten.
Gisteren 25.3.98 ontving ik de cheque van 1.166 dollars. De moeite waard. Veel, heel veel dank.
Waarschijnlijk kom ik eind of april of begin mei naar huis.
Zeer hartelijke groeten en tot weldra.

Correspondent: Jeanne Vinckx

Nagercoil - 22 juli 1997

Warme, hartelijke groeten vanuit het warme India.
Ik wens jullie allen het allerbeste en veel vreugde en geluk in alles wat u doet voor de derdewereld.
De som Rs-rupees 35.405 ontvangen, dat is de moeite, een goede som. Zodra ik in mijn nieuwe mis-siepost zal zijn ben ik weer bij de zieken. Medicale behandelingen zijn ook duur en onze zieken zijn meestal arm, ondervoed en lijden aan TBC., astma, malaria, melaatsheid enz. Zo zal uw financiële hulp goed van pas komen.
Dank u voor het zenden van uw tijdschrift, zo weet ik wat over de andere missionarissen.
Zeer slecht nieuws kregen we over Congo. Nu is het er wat beter geloof ik. Vandaag vertrok onze zus-ter Roseley naar Congo- Kinshasa, zeer moedig in geloof.
Beste vrienden, nogmaals dank voor uw belangstelling voor India, ons volk, de armen zeer speciaal.
Volgend jaar kom ik weer op verlof en hoop ik u allen te ontmoeten.

Correspondent: Jeanne Vinckx

Nagercoil - 26 december 1996

Sorry, ik ben wat laat met mijn Kerst- en Nieuwjaarswensen. Ik was afwezig voor enkele dagen en zo was correspondentie onmogelijk.
Dit jaar is voor ons het Eeuwfeest van onze congregatie, dat zijn “foundation” heeft in India, in Mu-lagumoodu. De kalender, die ik hierbij opstuur, is hier gemaakt in India. Spijtig dat er geen Vlaamse uitgave is.
In verband met dit gebeuren wil ik dan graag een aanvraag doen voor een project. Sinds onze con-gregatie haar oorsprong in Mulagumoodu heeft, willen we speciaal onze weeskinderen daar helpen. Onze stichteres kwam eigenlijk voor de wezen en weduwen. Zo zou uw steun kunnen gebruikt worden om ofwel een huisje te bouwen of voor geneeskundige hulp voor 2 TBC zieken en wezen of voor geneeskundige hulp voor de melaatsen.
Momenteel ben ik in Nagercoil op enkele km van Mulagumoodu. In mei is mijn term als verantwoor-delijke voorbij. Ik verwacht dan een overplaatsing, maar ook dan zal ik er voor zorgen dat het geld besteed wordt voor onze weeskinderen.
Hier in India lees ik juist het droevige nieuws van het vliegtuigongeval boven Andhra Pradesh - 21 do-den - oorzaak “Engine Failure”. Dat is het oosten. Spijtig dat het gebeurt. Ons volkje is goed, traag, emotioneel. Met hen leven en werken is missionaris zijn. Hun cultuur aanvaarden en verstaan, is wat ze verlangen. Dit vraagt een levenslange opgave. Werken voor hen is gemakkelijk en geven ook.
Beste vrienden van de Brug, nogmaals veel dank voor alles, voor uw milde steun.
Ik bid voor al de weldoeners. Moge de Heer hen zegenen en belonen.
Speciale dank vanwege de armen, die Rijk zijn in Gods ogen.
Beste wensen voor 1997. Moge het een jaar zijn van vrede en geluk voor jullie allemaal.

Correspondent: Jeanne Vinckx

Nagercoil - juli 1996

Dank U zeer. Ik ontving de som van Rs. 38.000/. Het zal goed besteed worden. Voor de armen... zij hebben het nodig.
Hier is het nieuws dat er een nieuw gouvernement is. Na ongeveer 50 jaar congres komt de B.Y.P. aan het bewind. Dat is niet goed voor ons missionarissen.
Ik wens jullie allen veel geluk en zon. De Indische zon schijnt alle dagen. Mocht Oost en West eikaar ontmoeten en door hun rijke cultuur en ervaringen de levenskunst leren beleven.
Veel liefs.

Correspondent: Jeanne Vinckx

Nagercoil - 7 februari 1996

Vele lieve, warme groeten vanuit India.
Enkele dagen geleden ontving ik het geld. Ja, zoals ik je schreef, traag maar zeker. Oost en West lig-gen in werkelijkheid zeer ver van elkaar, in alle aspecten van het leven.
Ik wens jullie allen het allerbeste en de vreugde in je dient aan de anderen.

Correspondent: Jeanne Vinckx

Nagercoil - 19 november 1995

Warme groeten vanuit India...
Onlangs ontving ik een briefje van mijn zus betreffende “de Brug”. Ze vroeg me om een foto. Onder-tussen hebt U er zeker al een ontvangen. Ik hoop dat ik te herkennen ben. Ze vroeg me ook om het project voor 1996 voor te stellen.
Ik ben nog altijd op dezelfde post als verantwoordelijke voor verschillende taken. Uw geldelijke steun zou ik dan graag besteden aan het volgende:
4. Voor de studies en het onderhoud van 6 kandidaten, d.w.z. 6 jonge meisjes die missionaris willen worden en die zich voorbereiden in het college. Ik sta in voor hun leiding en zorg.
5. Voor enkele weesmeisjes en arme studenten die in onze lagere school studeren. Zij heb-ben nood aan financiële hulp. Zonodig stuur ik enkele foto’s.
6. Als verpleegster help ik nu en dan enkele TBC. patiënten en ondervoede mensen. Het is moeilijk om u het “exact amount” te geven. Alles is welkom.
Liefste vrienden, gedenk India en haar schoon volk in uw gebed. India het land waar geen geweld is, wordt stilaan een land van onrust, onenigheid en geweld. De hoge idealen van Gandhi zijn bij velen vergeten.
Alhoewel nog ver af, de beste wensen voor een schone adventstijd en een Vredevol Kerstmis.
P.S. Het geld is nog niet aangekomen, maar dat zal er vlug zijn. In het Oosten gaat alles traag.
Dank U.

Correspondent: Jeanne Vinckx

Nagercoil - 10 juni 1994

Hartelijk dank voor de milde gift van 40.700 Bf. Ondertussen ben ik weer eens verplaatst op mijn ou-de post. Het geld zal ik daar besteden voor de armen, waarschijnlijk voor de studenten (kinderen en kandidaten) dwz meisjes die bij ons willen binnentreden en ook nog wat moeten studeren.
Ik wens jullie het allerbeste, de warme zon van India.
Hier is alles goed. Ik heb mijn handen vol nu ik overste ben van een school met meer dan 4.000 schone kinderen.

Correspondent: Jeanne Vinckx

Srivilliputtur - december 1993

Vanuit het warme India wens ik U allen een aangenaam Kerstmis en een gezegend 1994.
Zeer hartelijk en dankbaar, Zr. Dma

Correspondent: Jeanne Vinckx

Srivilliputtur - september 1993

Tijdens de maand juli mochten wij een gesprek hebben met Zr. Dina Vinckx over haar taak in India.
Als project had ze enkele voorstellen zoals:
1. bloeddrukmeters
2. medicamenten
3. ijzeren bedden voor de blinden
4. materiaal voor sterilisatie van spuiten, naalden en instrumenten

Correspondent: Jeanne Vinckx

Mulagumoodu - 18 oktober 2002

Vele warme, lieve groeten van India. De zon schijnt, de vogel zingt en nu en dan, God zij dank, hevige regenbuien. Oh, dat maakt me en ons allen, zo gelukkig.
Een paar dagen geleden ontving ik het blijde nieuws via Trichy dat er weer een grote som geld toekwam. Na een paar dagen zal ik het ontvangen. Zeer hartelijk dank voor die milde steun, uw inzet, uw liefde voor India, zeer speciaal voor de armen, God’s grootste vrienden. Jezus zei immers:’Wat je aan de geringste armen hebt gedaan, dat heb je aan MIJ gedaan.
Vandaag 18 oktober is het een zeer speciale dag voor ons hier in T.N., Tamilnadu, Zuid India. Het is een dag van gebed en vasten. De reden: er is gevaar dat er een nieuwe wet gaat in voege komen in T.N. betreffende de godsdienst. Zoals u allen weet zijn wij christenen met al de verschillende ‘denomi-nations’ maar 2 % en dat in een bevolking van meer dan 100.000.000 mensen.
De Hindoes verwijten ons christenen dat we nog aan bekeringswerk doen, zoals dat was ten tijde van Fr. Constant Lievens van Moorslede en vele van onze voorgangers. Hun plan is, als de wet in voege komt, een straf uit te voeren van Rs. 20.00 en vier jaar gevang voor degene die ontdekt worden beke-ringswerk te doen. Zeer zelden wordt er nog gedoopt, tenzij een jongen of een meisje wil huwen met een rooms-katholieke partner. De R.S.S. partij, politieke partij, zegt dat India een land is voor Hindoes. Alhoewel in de ‘constitutions van India’ zeer duidelijk vermeld, vrijheid van godsdienst voor iedereen enz. Wij allen christenen ‘protesteren’ in stilte en gebed. Volgens Gandhi’s droom ‘Ahimsa’: geen ge-weld.
Een ander nieuws: Fr. James Tombeur, een Belg is gestorven. Een missionaris die zijn leven gaf voor de vissers, voor de palmboombeklimmers en aarden pottenmakers. Zijn liefde voor de armen zal nooit sterven.
Lieve mensen, zeer vlug zal ik jullie allemaal persoonlijk kunnen ontmoeten. Dat zal een vreugde zijn.
Nogmaals zeer dankbaar, met God’s milde zegen, mocht ZIJN RIJK komen OVERAL. Veel liefs, Wannakkam.

Kerstwensen van zuster Dina:

A man stood at the doorway of the Newyear.
I asked Him: ‘Give me a lamp so that I can enter safely in the unknown’:
And He answered: ‘Walk through the darkness and place your hand in the hand of God.
That is much better than a lamp and safer than an unknown path’:
(Father Roger Groegaert)

Correspondent: Wieza Dictus

Nagercoil - 13 juli 1994

Warme groeten vanuit India.
Ik hoop dat U mijn dankbriefje ontving voor de schone som geld die ik mocht ontvangen.
Ik weet dat jullie allemaal graag wat nieuws vernemen over mijn project. Sinds ik terugkeerde naar India in 1993 naar Srivilliputtur heb ik alweer een overplaatsing gehad, zodat alles waarover ik jullie vertelde nu veranderd is.
Nu ben ik in Nagercoil overste, d.w.z. zo wat het toezicht en overzicht houden over alles. Geen echt project. Het geld zal ik besteden voor de jonge meisjes die hier studeren en die willen missionaris worden in onze Congregatie. Ik ken hen allen persoonlijk en help hen graag om hen te leiden voor hun roeping.
We zijn hier met 10 zusters, allemaal inlandse. De school is zeer groot. We hebben ongeveer 4.200 kinderen en de meeste van onze zusters onderwijzen in de school.
Ik zorg een beetje voor alle kleine dingen, ook voor het onthaal wat hier wel nodig is. Nagercoil is een centrum waar iedereen zich thuis voelt. Ik zorg ook voor onze oude zusters. Ook geef ik animatie in de communiteit. De kandidaten, de onderwijzeressen hebben allen nu en dan een woord van aanmoedi-ging nodig. Ze hebben ook leiding nodig. Dat allemaal doe ik zeer graag en het vult mijn dagen. Op huis- en op ziekenbezoek gaan is ook een taak voor onze zusters, dus als we tijd hebben nemen we dat werk er bij.
En tenslotte wat ik doe is niet van zoveel belang, maar mijn getuigenis en aanwezigheid spreekt de Indiër aan, speciaal de Hindoes. Zij verlangen in ons mensen van God, mensen van gebed te zien. Zij zijn meer inwendig gericht dan wij westerlingen, die zo actief zijn. Het is mijn zwak punt ook, te bezig, te actief, geen tijd. Dat is ver van Oosters. Integratie in alles wat goed is, ook in cultuur en godsdienst neemt in India een heel leven in beslag, ik leer nog alle dagen.
Ik dank nogmaals elk lid van de Brug voor de echte belangstelling voor India, het volk, speciaal voor de meest armen. Hun dankbaarheid is groot.
Vele studenten hier worden geholpen door de actie “scholarship”. Dat is één van de schoonste bijdra-gen voor een arm meisje om haar een opvoeding en ontwikkeling te geven. Vanuit Australië en België komt er hiervoor veel hulp.
Mijn woorden zijn niet voldoende om jullie te laten weten wat er groeit en leeft hier in India. Daarvoor moet het beleefd en gezien worden.
Hartelijk welkom

Correspondent: Jeanne Vinckx