Bernadette Buana


Adres

Kimpese/Luozi - Congo
Adres: Sr. BUANA Bernadette, Soeurs Servantes des Pauvres, Paroisse St.-Gerard, B.P. 29, MVUZI/MATADI, Congo

Orde:
Zusters van St.-Vincentius a Paulo
'Dienaressen van de armen' Gijzegem
Brichautstraat 30
1030 Brussel

Leven en werk

Soeur Buana is een Congolese zuster van de Soeurs Servantes des Pauvres, die hun hoofdhuis hebben in Gijzegem (België).
Zij werd geboren op 25 april 1941 te Kuimba (Bas-Congo), behaalde haar getuigschrift van de 3de Moderne te Edingen in België en studeerde verder in Congo.
Daar behaalde zij haar diploma als onderwijzeres (2 jaar pedagogie in Kizu en 6 jaar pedagogie in Kangu).
Zij was meerdere jaren directrice van de diocesane lagere school (Petit Collège Tusavuvu met 430 leerlingen en 12 leerkrachten) van Boma en Matadi (Luozi).
Zij is eveneens voor een periode van drie jaar provinciale overste geweest.
Van 1988 tot 1994 verbleef zij in België voor bijscholing. Haar belangstelling gaat vooral uit naar de begeleiding van ouden van dagen, wezen, gehandicapten en sociale tehuizen.
Haar ingediende project omvat studiegelden om kansarme kinderen te laten voortstuderen aan het 'Institut Supérieur des Arts et Métiers'.
Voorts financiert zij in Luozi een landbouwproject onder de vorm van landbouwalaam om vrouwen gezamenlijk een groenteveld te laten bewerken.

Brieven

Congo – 21 januari 2017

De tijd gaat langzaam voorbij zoals de wolken in de lucht. Het jaar 2O16 heeft zijn deuren gesloten en plaats geruimd voor 2017. Ter dezer gelegenheid wens ik aan jullie allen een goed en gelukkig nieuwjaar. Dat onze Heer jullie de kracht geeft om verder te doen in 2017.
We hebben slecht nieuws over het dagelijks leven hier.We zijn bang voor sommige onrustzaaiers die de vrede in ons land willen vernietigen. Op 28 december heeft een hevig onweer -dat de hele dag duurde – en heeft verschrikkelijke schade toegebracht in Boma.Vele huizen waren vernietigd, veel materiele schade en veel mensen hebben het niet overleefd. Een paar bruggen zijn vernield en heel wat families zijn dakloos. Het i.s moeilijk om ze bij vrienden of kennissen te herbergen De autoriteiten hebben kleren en voedsel uitgedeeld. Men heeft beloofd voor hen huizen te bouwen, maar wanneer? Daar de grond verzadigd is van water kwijnen de planten weg, we hopen dat de Heer ons zal helpen, het regent al een maand. Ik had je geschreven dat de school waar ik help, dicht bij het water ligt, je zou moeten kunnen zien, hoe de klassen en het bureau onder water en modder zitten. Het duurt minstens 2 dagen vooraleer de kinderen in de klassen kunnen. We weten niet hoe dat komt, en er stroomt water uit alle hoeken.De speelplaats staat steeds onder water. De ouderen in de buurt hebben dit nog nooit meegemaakt.
Met mijn gezondheid gaat het goed. Het jaar is goed voor mij geëindigd en ik heb het geluk dat 2O17 ook goed is begonnen.
Ik wens jullie een jaar vol goedheid, en een goede gezondheid,

Correspondente: Marie-Rose Van Ecke


Congo – 1 oktober 2016

We bedanken U voor de voortdurende zorg die U besteedt aan de missie. Het jaar 2015-2016 was over het algemeen goed. Pech hadden we met de vruchtenteelt . In heel de regio van Luangu hebben we problemen gehad met het weer. De bevolking leeft van maniok en ananascultuur. De opbrengst van ananas was miniem. De maniok, de planten van één jaar,drogen uit en de wortels rotten weg. Daar we geen agronomen noch ingenieurs, begrijpen we de oorzaak van dit verlies niet. Wat er overblijft van de oogst is nu opgebruikt .Ondanks dit, heeft de bevolking toch de moed om de landbouwgrond opnieuw te bewerken voor het nieuwe seizoen. We zijn echter bang voor de moeilijke tijd die er aankomt. De voedingscrisis, de schoolkosten en de gezondheidkosten, samen met de politieke crisis. De alfabétisering gaat langzaam, wegens de oogst van de ananas. Maar de mensen zijn er tijdens het zaaien en oogsten wat ons weer moed geeft.
Daar we op jullie steun kunnen rekenen, zijn we gelukkig dat we verder kunnen met onze actie.
Dank U. We rekenen op de steun van de Heer voor jullie.
Beste vrienden, onze welgemeende groeten. Zuster Buana.

Correspondente: Marie-Rose Van Ecke


Congo – april 2015

Op dit ogenblik heb ik even tijd om jullie te schrijven. Voor de een ben ik te oud met hier en daar kleine ongemakken en terwijl de jongeren genieten van een soliede gezondheid. Dat alles tot eer en glorie van God; schepper van hemel en aarde 
In deze periode van het jaar met Pasen, de dood en de verrijzenis van Christus zeggen we samen, met heel de gemeenschap, wanneer we lijden met Hem: zullen we leven met Hem en zingen we alleluia!
Het gaat me goed in Luangu, ik pas me goed aan de landelijke bevolking. Ik help mee op het land. Op ons veld hebben we loten van maniok geplant, een beetje igname, arachide, zoete aardappelen en pepers. We hopen volgend jaar een goede oogst van maniok te hebben, indien de loslopende geiten niet te veel op het veld komen. We hebben een afsluiting gezet maar deze dieren zijn hardnekkig. Door de vele regen hebben we geen oogst van de arachide, de granen hebben zich niet ontwikkeld. Ook niet op de velden van de andere families.
Het gaat langzaam aan met de alfabetisering; het is een geschenk van God. Voor het ogenblik zijn de mensen op de ananasplantages. Daarna zullen ze terug met de lessen beginnen. Het regent nog veel, de wegen zijn zeer slecht en sommige zijn afgesloten. De verantwoordelijken doen er niets aan. Om hun producten van de velden te halen moet de bevolking dat per moto doen, indien ze er al een bezitten. Ze moeten verschillende keren terugrijden om de bananentrossen ter plekken te krijgen. De mensen komen in opstand wegens die slechte wegen maar ze zijn weerloos tegen deze toestand.
Voor allen een mooi paasfeest en dat God u mag zegenen! Verenigd in gebed. Zuster Buana. 2O15 

Correspondente: Marie-Rose Van Ecke


Congo – 5 november 2014

Ik stuur jullie een briefje met een beetje nieuws. Met mijn gezondheid gaat het goed en ik hoop dat het met jullie ook goed gaat. Voor het ogenblik hebben we hier een heel droog seizoen , wat het ons moeilijk maakt. Voor ons is het heel koud;dat is niet te vergelijken met jullie winter, maar voor ons is het wel te koud. Gelukkig is dit seizoen bijna ten einde.
In mijn vorig schrijven heb ik jullie gemeld dat ik in een nieuwe omgeving verblijf maar ik leef me goed in. De moeders in Boma ,die ik heb moeten verlaten, hebben spijt van mijn vertrek. Zo ‘een project verder zetten is moeilijk zonder steun. Ik ben mijn vorig bedrijf gaan bezoeken en heb veel afwezigheden vastgesteld. Men moet de mensen steeds aanspreken en ze aanmoedigen om naar de lessen te komen. Ik vond het spijtig , omdat ik vier jaar in dat centrum heb gewerkt. Maar ja dat zijn de gevolgen van een overplaatsing. Voor Luangu heb ik 3 mannen aangeworven om het terrein klaar te maken om er een gemeenschappelijke groentetuin te bewerken. Daarna moet ik nog mensen aanspreken om een omheining te plaatsen om te beletten dat loslopende geiten varkens, koeien alles zouden vernietigen. In September kunnen we dan beginnen met te zaaien want dan begint het regenseizoen. Intussen leren ze lezen en schrijven. De vrouwen houden zich nog bezig met de ouderen en hun gezin.
Mijn beste groeten aan jullie allen. Luangu, Augustus 2O14 
Zuster Buana Bernadette

Correspondente: Marie-Rose Van Ecke


Rep. Dem. Congo – 19 juni 2014

Van ganser harte mijn beste groeten. Mijn stilzwijgen is ongewild verontschuldig mij daarvoor..
Ik woon nu in een andere omgeving en ik pas me er goed aan. Sinds Nieuwjaar verblijf ik in een landelijk dorp maar waar ik moeite heb om met jullie te corresponderen.
In Boma was het gemakkelijker om me te verplaatsen. Hier duurt het soms uren om transport te vinden, soms met een moto die me dan naar een auto brengt voor verder vervoer.
Het zijn bijna hectische toeren die we moeten doen om ons ergens te brengen. Ik voel me gezond op dit ogenblik zodoende dat ik me kan inzetten om met de vrouwen, moeders, 
verder te werken. Enkele meisjes leren lezen, diegene die vervroegd de school hebben verlaten. Vele moeders leren naaien en breien wat ten goede komt aan hun gezin.
ze zijn met het onderricht later begonnen daar de financiële hulp ons nog niet heeft bereikt. We werken met de weinige middelen die we hebben maar we gaan er toch op vooruit. 
We wonen in een plattelandsgebied, een groot dorp dat zich vlug uitbreidt om een belangrijke stad te worden. Spijtig genoeg is het dorp omgeven door water, wanneer het regent staat alles onder: we stappen letterlijk doorheen het water. In het voorbije regenseizoen zijn er 350 huizen meegesleurd door de hevige wind in een wijk, naast de onze, daarna zijn er nog verscheidene vernield. De straat tussen ons en mijn dorp is weggespoeld door de erosie. Zogenaamde technici hebben geprobeerd een brug aan te leggen als omleiding maar alle materiaal is weggespoeld, een drama voor de bevolking. Om van de ene oever naar de andere te gaan moet alles uitgeladen worden. De moeilijkheden duren al 2 maanden, een goede oplossing is nog ver af. In een ontwikkeld land had men dit al lang opgelost. Door dit alles zijn de prijzen de hoogte in gegaan en is voor ons het leven moeilijker.
Terwijl ik dit rapport opmaak bereikt mij het bericht van jullie steun. Bedankt.
Om dit bericht naar jullie door te sturen gebruik ik de mail van een kennis, voor het ogenblik hebben we wel problemen met yahoo. Ik moet me een paar KM verplaatsen voor het verzenden van dit bericht.
De beste wensen voor het jaar 2O14 Bernadette Buana, paroisse Ste. Anne,Luangu Boma

Correspondente: Marie-Rose Van Ecke


Congo – 24 september 2012

Ondanks de traagheid van de briefwisseling met jullie schrijf ik nu een briefje. Van harte groet ik nu heel de "Brug" groep.
Met mij gaat het goed en ik wens jullie hetzelfde. God zij geprezen.
De documenten, en andere van 2012, zijn goed aangekomen met de medewerking van pater Charles Kusika , Redemptoriste, die langs is gekomen in Mayombé. Van harte dank.
Bij ons in Bas-Congo is het redelijk kalm, maar geen veiligheid. In de grote stad zijn er wijken waar we niet meer veilig kunnen komen na 19 H. De oorlog in het Oosten destabiliseert ons; geen vrede. De bevolking in die regio maken steeds hetzelfde mee jaar op jaar, steeds oorlog met Ruanda.
Steeds meer jongeren sluiten zich aan bij onze activiteiten. De jongens doen echter nog niet mee ; zijn ze te gecomplexeerd? We gaan echter voort met ze aan te moedigen. Om ons werk verder te zetten heb ik jullie gewezen o p het feit dat ik een slechte machine heb gekocht. Ik heb het bij de Chinezen gekocht en dat is geen garantie voor goede kwaliteit. Het is stuk en dus moet ik een nieuw kopen.
We hebben met de moeders een groentetuin aangelegd maar door de onverwachte droogte is het een fiasco geworden. We gaan echter herbeginnen en dus moeten we daarvoor nieuwe aankopen doen.
Ik droom ervan nog eens bij jullie langs te komen, maar helaas, het koude seizoen eindigt en de regenperiode breekt aan.
Aanvaard, mijn dierbare vrienden, mijn allerdiepste respect. Bernadette Buana

Correspondente: Marie-Rose Van Ecke

Congo – 9 april 2012

Pater Charles redemptorist, die op weg was naar Mayombe, heeft me de papieren overhandigd die jullie hebben meegegeven. Van harte bedankt, en dat God, onze vader, jullie beloond voor jullie constante steun.
We zijn zo gewend aan de tragische toestand hier, we leven ermee. Zowat een maand geleden hadden we gedurende een week geen water noch elektriciteit. De mensen stonden om 4 uur 's ochtends op om verschillende kilometers verder water te halen. Spijtig genoeg hebben sommigen het met de dood moeten bekopen door water uit de rivier te halen. Voor 't ogenblik is deze toestand stabieler. We zijn in het regenseizoen,maar het regent bijna niet, het is zeer warm, moeilijk te verdragen. Op de velden groeit er bijna niets door de droogte. De voedselvoorziening dreigt in 't gedrang te komen. Voor het pastoralewerk hou ik me vooral bezig met het alfabetiseren van de jonge moeders, die in aantal toenemen. Er is een dramatisch voorval gebeurd in een dorp niet ver van de missie. Er zijn veel jongeren die niet naar de school gaan. Er zijn in de meeste dorpen geen wegen ofwel zijn ze onbruikbaar. Daar de bevolking, die vooral van de opbrengst van hun velden moeten leven, is het vervoer naar de verkooppunten heel moeilijk. Ze dragen hun producten op hun hoofd, op de fiets en de vrouwen op hun rug. Het is moeilijk. Voor het ogenblik is er een Franse groep die de weg herstelt en stevige bruggen bouwt De bevolking is blij en hoop dat het dan beter zal zijn
Met Pasen gaan we nog naar daar om de mis te vieren. De alfabetisering gaat door evenals het breiwerk.
Beste vrienden bedankt voor jullie steun want ons dagelijks leven is hard. We zijn niet gerust want de onzekerheid is groot
Hou jullie goed.Ik gedenk jullie in mijn gebeden
Bernadette Buana.

Correspondente: Marie-Rose Van Ecke

Congo – 27 augustus 2010

Laat ons de Heer bedanken voor al het goede. Ik bedank heel de ploeg van de Brug om het kontakt in 201O. Het geld is goed aangekomen via de paters Redemptoristen.
Pater Gaston Ribbens had me per Email verwittigd dat het geld iets later zou komen. Ik ben de 25/5/2O1O naar Kinshasa gegaan om het geld af te halen. Daarna verbleef ik Matadi, gedurende drie dagen, om de situatie in de school te regelen en de onkosten te betalen voor de schoolkinderen.
Al bij al gaat alles redelijk goed, zeker met mijn gezondheid.Na mijn viering van mijn gouden jubileum, in de maandAugustus,hebben mijn oversten besloten om te stoppen met het regulier onderwijs. Ik mocht rusten. Ik ben nu in Boma in een kleine communauteit van vier zusters.Hier veranderd dus mijn inzet voor de gemeenschap.
Ik leef nu in een heel arme buurt, waar veel ontbreekt, zelfs water en elektriciteit. Beeldt U in dat we ons allen wassen met minder dan 5 L water. We besparen veel om dat water. Elke morgen zetten we plasticbussen aan de deur van 25 L inhoud. Een jongen, per fiets komt ze dan ophalen en terugbrengen; we moeten per bus betalen.
Daar ik nu niet meer op school ben is mijn volgend project nu de alfabetisering. Er wonen hier minstens 8000 mensen. Ik ben me ervan bewust: ik kan lezen, schrijven en rekenen, maar naast mij kunnen velen niets. Er zijn reeds een 2O-tal vrouwen en werklozenjonge meisjes, tot nu toe geen enkele jongen. Ik werk met 4 andere opleidingsmoeders. Om doeltreffend te kunnen werken heb ik volgend materiaal nodig:
25 boeken in Kikongo.
bic's,potloden,gom, een tafel en 5 langen banken in hout.
4 langen banken voor de gevorderden.
3 zwarte borden en 3O plastic stoelen
25 bekers, 5 bussen van 25 L voor water
de jonge meisjes zouden graag leren naaien en breien.
2 naaimachines om te beginnen
draad, naalden,haakpennen,breinaalden enz.
loongeld voor de opleidsters
Ziedaar waar ik mijn energie besteed. Stilletjesaan verandert er toch ietsin 't land, maar bv. aan de straten moet er nog veel worden gedaan. Het voornaamste is dat de mensen werk en eten hebben.We hopen op een beter leven in de toekomst.


Voor het ogenblikis het weer niet zo goed, het is fris, veel mensen hebben een verkoudheid en hoesten. Ik wens jullie een goede gezondheid en de kracht om verder te werken. Dat God U zegene!

Correspondente: Marie-Rose Van Ecke

Congo – 6 februari 2010

Ik schrijf u om u het laatste nieuws te melden, tevens mijn nieuw adres. Na mijn jubileum hebben mijn oversten me een rust aanbevolen, dit na gezien mijn leeftijd, mijn langen onderwijscarrière. Op 1.09.09 heb ik Matadi verlaten om me te vestigen in de parochie "Bon Pasteur",geopend vier jaar geleden in Boma. In deze wijk is er noch water noch elektriciteit: elke dag zetten we 3 à 4 vaten buiten die daar door een jongen, een stuk verder, wordt gevuld. We betalen per vat. Het is moeilijk maar ik raak het gewoon.
Het project 2010, de school in Matadi, zal ik voortzetten met mijn medezuster ter plaatse. Later zal ik mijn nieuwe activiteiten met de kinderen aldaar en hun moeders, verder doormelden. We hebben ook problemen met Congolezen die uitgewezen worden uit Angola, mensen zonder werk en zonder dak: de miserie neemt toe.
Hier in Boma, is het ontzettend warm: niets dan zweten en regen komt er niet.
Ik wil melden dat het goed gaat met mijn gezondheid, en ik hoop voor u hetzelfde .
Groeten aan allen en moge het jaar 2010 ook een zegen zijn.

Correspondente: Marie-Rose Van Ecke

Congo

Beste vrienden van de Brug,
Nogrnaals groet ik jullie allemaal. Ik had jullie vroeger willen schrijven, doch wegens het jubileum feest was ik vier weken buiten Matadi.
Ik heb moeten vechten om ons project van 2009 af te werken, dit wegens de slechte conjunctuur. De ouders van de gesteunde kinderen zijn gelukkig met de hulp, anders hadden ze de kosten niet kunnen dragen, dit wegens de moeilijkheden in het land. Voor enkele kinderen was het niet mogelijk het schooljaar te beëindigen. Tenslotte verlieten 492 leerlingen de basisschol en het kleuteronderwijs. In de buurt is er onlangs een O.N.G. school geopend waar de ouders niets moeten betalen, maar waar de kinderen niet zo goed zullen opgevolgd worden.
We hopen dat u onze kinderen zult blijven steunen en God al u lonen voor wat u doet voor deze arme kinderen. Voor 2010 hopen we nog meer ouders te kunnen helpen. In naam van al deze kinderen danken wij jullie en moge God u met zijn genade zegenen.
P.S.Ik weet dat jullie aan mij hebben gedacht. In LUKULA (Mayumbe) waar ik langere tijd directrice was is het feest wegens mijn jubileum goed verlopen. Er waren sommige eeuwige geloften, ,jubilea 25 jaar en ikzelf, 50 jaar trouw ten dienste van de kerk. Er was een massa volk. De mis werd opgedragen door de bisschop en een 50-tal priesters. Na de mis was er een receptie in het klooster, tevens een feest voor elke gevierde binnen zijn eigen familie en vrienden.
Ik dank nog gans de familie van de Brug voor jullie steun en jullie werk.

Correspondente: Marie-Rose Van Ecke

Congo – 30 april 2009

De beste groeten aan heel de groep. We zijn al eind april en ik schrijf jullie omdat ik twee weken geleden het geld heb ontvangen ten voordele van onze school. Gelukkig heeft Marie Rose me verwittigd per telefoon.. Ik heb toen een volmacht kunnen meegeven aan een pater redemptorist om het geld van de brug af te halen. Ondertussen waren we in volle examenperiode van het tweede trimester. Ik had op dat ogenblik malaria, maar nu gaat het heel goed met mij;
De actie die jullie ondernemen om landen in nood te helpen is bewonderenswaardig. Bedankt en da t God het jullie honderdvoudig moge teruggeven. Hierbij ingesloten de kwijting voor de gekregen som, via de paters redemptoristen. Van ganser harte dank u wel.
Ons land biedt nog steeds geen betere vooruitzichten, trouwens jullie volgen het nieuws vanop afstand; we zijn trage gang van zaken gewoon. Vandaag, 30 a pril is het de nationale dag van het onderwijs, het onderwijzend personeel zou dat moeten vieren maar in sommige provincies wordt uit ontevredenheid gemanifesteerd. Ze zijn niet naar het verzamelpunt geweest om er te defileren, te dansen en te zingen: een lege maag heeft geen oren(?). Er zijn veel onderwijzers die werken zonder wedde. In Matadi hebben we gedaan wat de autoriteiten ons hebben gevraagd maar er was een groot protestspandoek met de tekst "nationale dag van de onbetaalde leerkrachten".’t Is jammer, maar dat is ons leven. Er zal hopelijk een tijd komen dat de mensen in vrede kunnen leven, voorlopig is het hard en moeilijk,nog verergerd door de wereldwijde crisis. De euro daalt hier in waarde :100 €=115 à 120 dollars.
De leerlingen doen het goed ondanks de woelige politieke toestand. De staat zegt dikwijls dat het basisonderwijs gratis wordt maar dat is zeer onzeker. De ouders zijn moedig en willen hun kinderen laten studeren.
Stilaan gaan we naar het droge seizoen maar voorlopig regent het nog veel. ’t Is lente, een mooie tijd, ondanks de regen.

Correspondente: Marie-Rose Van Ecke

Congo – 23 december 208

Enkele inlichtingen via deze brief. Het is sinds de evaluatie van 2008 dat ik iets van mij heb laten weten. Het is moeilijk om een eerlijk iemand te vinden die mijn brieven naar Kinshasa wil meenemen. Via internet is het ook moeilijk, deels omdat er geen elektriciteit is of omdat de achterstallige rekeningen niet zijn betaald. Ik moet dan de parochie verlaten om in de stad hulp te vragen.
Met mijn gezondheid gaat het goed en ik hoop van jullie hetzelfde. Met de school gaat het ook goed. Dit jaar zijn er nog meer leerlingen bijgekomen, met als gevolg dat de schoolkosten oplopen. De ouders waarderen ons onderwijs en dus sturen ze hun kinderen naar onze school. Ze vergeten echter dat onderwijs kosten met zich meebrengt. Er zijn ouders die zelfs, na twee maanden school, de onderwijzers van hun kinderen niet kennen. Ze hebben vertouwen in ons. Ze weten dat hun kinderen goed omringd zijn.
Ondertussen gaat het leven voort. Het einde van de eerste trimester is in rust en gebed verlopen.
We hopen dat de vrede terug komt in ons land en dat de politiekers de rechten van onze mensen erkennen. Onze ellende duurt voort daar de staat niet werkt. We blijven voort leven omdat God ons lief heeft. De oorlog in ’t oosten is louter een politieke zaak. De meerderheid van de mensen hier begrijpt niets van het bloedbad dat maar voortduurt. Er is leed in heel het land. De onderwijzers hebben langdurig gestaakt, maar de regering heeft niets ondernomen. Ze hebben hun werk hervat zonder oplossing. Ook de verplegers staken en vragen opslag. Er komt geen akkoord en de mensen sterven in de hospitalen. Maar wat is er aan te doen? Men zoekt naar een oplossing, men redtwist, men tracht te kalmeren maar onze situatie eindigt met een stilzwijgen.
Beste vrienden. Ik denk aan jullie. Ik weet dat het bij jullie ook moeilijkheden zijn; maar jullie vinden altijd wel een oplossing. Wij zijn een volk zonder stem.
Ik bid tot God dat Hij jullie gezondheid, moed, de liefde en de kracht geeft om uw werk voor de gemeenschap verder te zetten.
Mijn groeten aan heel het team en het beste voor 2009.

Correspondente: Marie-Rose Van Ecke

Congo – 25 maart 2008

‘Ver uit zicht, maar dicht bij het hart’.
Ik verheug me om met jullie nog eens contact op te nemen. De afstand is veraf, maar het schrijven brengt ons nader bij.
Op 7 maart ben ik naar Kinshasa gegaan om de som van 1.950 Euro te innen, bedoeld voor onze missiepost. Dank van ganser harte.
Ik heb nu de onkosten van het 2de trimester geregeld, en dan volgt het 3de. Ik heb een paar eerste benodigdheden van de onderwijzers van de lagere school betaald. Wat ons nog veel kost is de inkt en het papier voor de kopieermachine. Ik laat teksten kopiëren om de kinderen getypte teksten te leren lezen. De ouders van de leerlingen die uw steun genieten zijn heel blij en zijn u zeer dankbaar.
Voor ’t ogenblik is het politieke en sociale leven in ons land heel moeilijk. De onderwijzers zijn sinds twee maand niet meer betaald. Steeds meer controle van de staat om de mensen bezig te houden. Er zijn gezinnen die het eten een paar dagen overslaan omdat ze niets te eten hebben. Het is erg en verbazend dit te horen, maar het os de realiteit.
Nu is er weer een probleem in onze provincie met de ‘Bundu dia Kongo. Ze hebben een eigen regering opgericht, eigen bazen en magistraten voor hun tribunaal. Ze spreken recht, veroordelen en straffen. Ze hebben een sterke politiemacht, ze hebben zelfs delinquenten die doden indien nodig… De zogezegde tovenaars zijn levend begraven of verbrand. Zaken die bij ons voordien nooit zijn gebeurd. Dit alles maakt ons droevig. Dit gebeurt in de streek van Luozi. De politie die de regering heeft gestuurd, maakt het nog erger: doden, verkrachtingen, diefstal en andere verschrikkingen, moeilijk om alles te vertellen. In Matadi is het voor het ogenblik rustig. We leven in de ongerustheid, want dat zou hier ook kunnen gebeuren.
We geloven dat onze Lieve Heer ons mooi land en vooral onze provincie niet zal vergeten.
Ondanks de onzekerheid, hebben we Pasen kunnen vieren in gebed.
Voor het ogenblik schijnt de zon hier schitterend en stuur ik jullie wat warmte.
Dat God jullie zegenen en jullie een goede gezondheid geeft en een lang leven.

Correspondente: Marie-Rose Van Ecke

Congo - 23 december 2007

Ik ben blij om in deze periode van ’t jaar iets van mij te laten weten.
Inderdaad, los van de uitleg van mijn klein project; mijn schrijven van 17 mei 2007, weet ik dat ik meer van mij moet laten weten. Het probleem is, dat ik nog niet kan werken met internet en mails, maar ik heb wel veel hulp van Pater Hubert. De gelegenheid om iemand in vertrouwen een brief mee te geven, of per post te verzenden zijn zeldzaam. Ik ga nu via het parochiebureel leren werken met de computer zodat ik rechtstreeks mijn berichten kan versturen.
Met de school gaat het goed. Het eerste trimester is voorbij en we hebben nu twee weken verlof. De kinderen zijn weg. De ene blij en de andere bedroefd, naargelang hun resultaten. De aanleiding tot falen zijn meervoudig: het ontregelen van het sociale leven; een groot deel van de kinderen hebben honger en sommigen slijten hun tijd voor de TV. Zij hebben het moeilijk hun aandacht bij de lessen te houden.
We hebben te weinig schoolboeken –één per bank. De kleine teksten typ ik over en kopieer ze met de machine, zodat de leerlingen leren lezen. De kinderen zijn daarmee heel blij, maar dat alles is zeer duur aan papier enz.
Ik ben heel blij met deze kleine kinderen. Dit jaar is het aantal weer een beetje gestegen. We hebben 450 leerlingen, de kleuters inbegrepen. Spijtig dat het vervoer zo kostelijk is; ik zou bij jullie om speel-goed hebben gevraagd voor de kleinsten, dat missen we hier en dat is ook belangrijk voor de kindjes.
Voor het ogenblik regent het hier dikwijls en stormen vernietigen veel. Niet herstelde leidingen gaan stuk en sleuren mensen mee. Huizen storten in en er vallen slachtoffers. De straten stuk, want er zijn geen rioleringen. Dit alles brengt mee dat vele families in moeilijkheden verkeren. In het donker moet men zich met een pillicht verplaatsen, zoniet maakt men kans in een put of ravijn te vallen.
We hopen dat Congo wordt, wat wij er nu van verwachten.
Kerstmis os het feest van de kinderen. We hebben het samen met de schoolkinderen en de ouders gevierd en ze waren heel blij.
Beste vrienden, met mij gaat het goed en ik wens voor alle mensen van ‘De Brug’ gezondheid en veel succes met alle acties. Voor allen voel ik grote dankbaarheid.
Gelukkige Kerst en Nieuwjaar 2008.

Congo - 17 april 2007

Van ganser harte groet ik heel de groep en wens ik iedereen een mooi Paasfeest. Pasen hebben we in gebed en vrede doorgebracht.
We hebben een zeer dynamische priester in onze parochie, pater Hubert, een Redemptorist. Tijdens zijn preek dringt hij aan bij de gelovigen om te delen met de armen, zieken, gevangenen en de kinderen van de straat.
We worden overspoeld door de vele straatkinderen in ons land en in Matadi zijn ze talrijk, we helpen ze met de weinige middelen die we hebben, want we weten niet hoe we op een degelijke manier die kinderen kunnen helpen. We voelen dat het geweld zal toenemen in de toekomst en de staat heeft nog niets ondernomen voor deze kinderen. Het weinige dat we ondernemen levert nog geen voldoende resultaat.
Buiten het feit van de ondoeltreffendheid van de politiek spaart de natuur ons niet : hevige stormen, regen en de oorlog vernietigt ons ook. Er zijn families zonder onderdak, daar hun huizen vernietigd zijn door de storm en regen. Ik heb een familie gevonden, met vier kinderen, die op de markt sliepen, bij gebrek aan onderdak. 's Nachts mogen ze in een klaslokaal slapen tot 6 uur 's morgens, dan gaan ze terug naar de markt, want om 7 uur zijn de schoolkinderen daar. Hoe lang gaat dat nog duren ? Moeilijk om een antwoord te geven. Hoe die vier muren terug op te bouwen ? We hebben ons naar de burgemeester gewend want vele families hebben hetzelfde probleem. Tijdens de dag komen ze een weinig eten halen en ik spoort de twee kleine kinderen aan om toch naar de school te komen en de lessen te volgend : het is hard, want hun schoolvriendjes weten dat ze anders buiten moeten slapen.
Beste vrienden, uw actie van 2007 heeft me geweldig geholpen en geeft me moed om onze schoolactiviteiten en de schoolkosten van sommige leerlingen te blijven ondersteunen.
Van ganser harte dank voor de opoffering gedaan door jullie om in de geest van missionering en vreugde ons de som van 1700 euro te zenden. Wees er zeker van dat het geld zal besteed worden in de geest en het doel waar het voor is gegeven.
Ik hoop dat ik op tijd de formulieren zal ontvangen.
Het werk in de school gaat goed. Dit jaar hebben we 40 leerlingen meer sinds vorig jaar, dit is een goed teken en ik ben daar blij om.
Beste vrienden, verenigd met degenen die de hulp ontvangen hebben, dank we u en wensen u een goede gezondheid. Nog veel moed en laat ons hand in hand werken voor de kinderen van gans de wereld.
Verenigd in gebed.

Correspondente: Marie-Rose Van Ecke

Mvuzi/Matadi - 11 oktober 2006

Ik ben in Kinshasa voor 10 dagen. We hebben er een zitting gevolgd die vanochtend is geëindigd. Ik maak me klaar om naar Matadi te vertrekken. Ik heb geprobeerd u telefonisch te bereiken. Pater Hugo is plotseling vertrokken. Ik werd er van op de hoogte gebracht toen hij al in Europa was.
Het gaat ons goed, evenals de gezondheid. Voor het ogenblik leven we in de verkiezingskoorts. Een nieuw probleem hebben we met de straatkinderen, een ware overrompeling zoals in Brazilië ! Het is erg. Nog een uitdaging voor de maatschappij.
Ik weet dat jullie aan ons denken nu dat de politieke onzekerheid aan de orde is. We rekenen op de goedheid van de Heer.
Ik wens je een goede gezondheid en het beste voor de mensen van De Brug.

Correspondente : Marie-Rose Van Ecke

Matadi - 5 juni 2006

Ik schrijf je deze korte brief om je te laten weten dat ik een bedrag van 1700 euro ontvangen heb van mijn vrienden van De Brug.
Hartelijk dank voor de steun, ik hoop dat God jullie het honderdvoudige teruggeeft!
Ik hoop dat de formulieren goed bij je aankomen. Wij beginnen binnenkort met de eindejaarsexamens en de 8 ste is er reeds een examen voor de leerlingen van het 6 de jaar lager onderwijs.
We hopen op een mooie toekomst en dat de verkiezingen goed zullen verlopen.
Veel moed.

Correspondent: Marie-Rose Van Ecke

Matadi - 28 november 2005

Ik verlang ernaar jullie meer te schrijven, maar de gelegenheid ertoe is schaars.q Met mij gaat het goed en ik hoop van jullie hetzelfde. Mijn werk van lesgeven gaat door, ondanks de dreiging van sta-king. In de maand oktober was er zoveel spanning dat zelfs nu nog veel kinderen niet teruggekeerd zijn naar de school. Het is de politiek die dat alles ontregelt. Terwijl het onderwijzend personeel staakt zijn de ambtenaren blijven werken, maar wanneer de ambtenaren staken, staakt ook het onderwijzend personeel. De universiteitsstudenten hebben heel het onderwijs geterroriseerd : ze hebben vele drei-gingen geuit in de scholen en de lagere school heeft er erg onder geleden, doordat de vluchtende kin-deren breuken hebben opgelopen. Voor het ogenblik is alles terug rustig en hebben we de lessen her-vat. Het resultaat is dat men van hogerhand de lessenroosters heeft moeten herzien.
Onze binnenlandse politiek ontregelt vele diensten. Iedereen reis zijn rechten, een fatsoenlijke wedde, maar de staat zegt dat er geen geld is.
Maar ondanks de spanningen tussen de mensen, doen we ons werk.
Mijn verontschuldiging, ik moet nu rechtstaand schrijven, daar de pater die mijn brief meeneemt, moet vertrekken.

Correspondent: Marie-Rose Van Ecke

Matadi - 2 juli 2005

Ik ben blij u wat nieuws te kunnen schrijven over ons.
Momenteel is het schooljaar ten einde en gaan de kinderen op verlof naar huis. Sommigen zijn blij, anderen triest omdat zij hun jaar zullen moeten overdoen. De 18 leerlingen van het zesde jaar zijn al-lemaal geslaagd. Zij mogen nu naar het middelbaar over.
Zoals Ik u reeds schreef ben ik verantwoordelijk voor 3 kleuterklassen en 7 klassen van de lagere school. Het personeel bestaat ui 13 personen waaronder 10 leraren of leraressen, één secretaresse, één toezichtster en ikzelf. De lessen beginnen om 7u30 en eindigen om 12u15.
Na de lessen vullen we dan de nodige formulieren in en gaan naar huis.
De kinderen eten niet op school. Degenen die thuis iets hebben, eten alvorens naar school te komen. Zij die niets hebben , komen naar school met een lege maag. We merken dikwijls dat een kind ziek lijkt, maar meestal is het omdat dat kind honger heeft. Wanneer ik dan iets te eten geef, merk je na enkele uren al beterschap.
In de omgeving van de school wonen meer dan 100.00 mensen en er zijn verschillende lagere en middelbare scholen.
In heel Matadi wonen er ongeveer 700.000 mensen. Onze school ligt echt op de uithoek van de stad Matadi en in een zeer arme buurt.
Het gaat slecht in de wereld, ook in ons land.
Op 30 juni bleven we binnen i.p.v. de dag van de onafhankelijkheid te vieren. De invloed van het leger en het volk zijn moeilijk te begrijpen. Ze schieten en doden maar. Het volk heeft geen stem en de sol-daten hebben de macht. Er is alleen maar miserie.
Wij vragen de Heer dat hij aan de autoriteiten een liefdevol hart zou geven, zodat zij de miserie van het volk, van hun volk, zouden begrijpen.

Correspondent: Marie-Rose Van Ecke

Matadi - 22 februari 2005

Met plezier schrijf ik deze brief bij het begin van het jaar 2005 (ik kan hem meegeven met een pater Redemptorist).
Ik wens voor ieder van jullie een Gelukkig Nieuwjaar. Dat dit jaar voor iedereen een vruchtbaar en ge-zond jaar moge zijn. Met mijn gezondheid gaat het goed en ook in de school gaat alles goed. Ik verzet nog heel wat werk ondanks mijn leeftijd. In mijn land bestaat er geen vast pensioen, noch voor het medisch korps, noch voor staatsbeambten en nog minder voor het onderwijzend personeel. Men stopt met werken wanneer het niet meer gaat.
Ik denk dat velen onder jullie het wereldnieuws volgen en zeker dat uit Congo. Het gaat nergens goed, maar in Congo is het het ergste ! We leven van dag tot dag zonder programma. De politiek, de eco-nomie en de sociale voorzieningen, niets werkt. Er azijn vele vergaderingen maar zonder resultaat.
De ouders willen dat hun kinderen onderwijs krijgen, maar ze moeten dat zelf betalen en ze hebben geen inkomsten. Dezen die wat grond kunnen bewerken kunnen hun waar niet vervoeren, want er zijn geen onderhouden wegen.
De politieke leiders doen niets om het volk te helpen. Binnenkort zijn er verkiezingen. Wat gaat ons dat brengen ? Misschien komt er staking in het onderwijs, omdat de onderwijzers slecht betaald wor-den.
Er zijn 3 klassen in de kleuterschool met 50 kinderen en 7 klassen later onderwijs met 199 leerlingen. Er zijn leerlingen die 3 km moeten afleggen om naar school te komen. Ze verkiezen naar onze school te komen. De parochie St. Gerard is groot en Matadi heeft veel inwoners. De uniformen van de kinde-ren laat ik naaien door een jonge moeder. De stof koop ik zelf. Sommige ouders van de kinderen kun-nen de kosten niet betalen voor het maken van het uniform. Ik weet niet of ik nog geld zal hebben voor het volgend schooljaar.
Door jullie vrijgevigheid steun ik een paar kinderen, maar het is moeilijk. Wanneer ik bv. 100 dollar geef aan een universiteitsstudent, 20 à 30 dollar voor de lagere school en indien ik 10 leerlingen help, zelfs maar voor 2 trimesters is dat een fortuin.
Voor het project van 2004 denk ik dat het beter is om die studies te steunen, want iets bouwen in dit onstabiel land lijkt niet mogelijk. Ik dacht wel dat mijn project te duur zou zijn want "de Brug" heeft te beperkte mogelijkheden. Ik ben teleurgesteld dat de kinderen dit jaar geen steun krijgen.
Met de beste groeten.

Correspondent: Marie-Rose Van Ecke

Matadi - 29 juni 2004

Vermits pater Hugo Gotink nog eens terug naar België op verlof gaat, maak ik van de gelegenheid ge-bruik om een brief mee te geven.
Met mijn gezondheid is alles prima. Op dit ogenblik is het klimaat aangenaam voor de Europeanen, maar voor de Congolezen is het koud. Wanneer het warm is klagen we, maar wanneer het koud is kla-gen we ook. De mens is nooit helemaal tevreden ! Als je nu naar Congo zou komen zou je kunnen ge-nieten van een warme periode.
Ik weet niet of je mijn brief van 6 april ontvangen hebt. Daarom herhaal ik nog eens mijn vraag voor het project van 2004. Ik zou graag een grote zaal bouwen om les te geven voor een groot aantal kinderen. Ik heb u de plannen toen meegestuurd. Veel kinderen die niet naar school gaan hangen maar wat rond en doen dan dikwijls kattenkwaad, maar met erge gevolgen. Ik weet dat het project heel duur is, als het niet kan dan vraag ik terug steun voor mijn schoolproject.
Ik hou er nogmaals aan de ploeg van de Brug te bedanken voor het vele werk dat zij doen. Het is enorm. Werken zonder de kinderen te kennen en dat over heel de wereld. Dat God uw actie mag zegenen, een actie die vervuld wordt met liefde.
....
Nogmaals dank voor de inzet die jullie doen en vooral voor het werk dat jullie binnen de ploeg realiseren.
Het tijdschrift van de Brug krijg ik ook steeds aan en ik ben er blij om, want dat is onze verbondenheid met jullie .
Nog veel groeten en tot de volgende keer.

Correspondent: Jos Bierkens

Matadi - 6 april 2004

Bedankt voor je brief van 20 januari. Pater Gaston is tot Mbanza-Ngungu geraakt. Ik heb hem echter niet kunnen ontmoeten, maar hij heeft de post doorgegeven aan één van zijn confraters. In deze brief was het bedrag van de toelage vermeld. Na vermelding van goede ontvangst door mij heeft pater Charles hem meegenomen naar Matadi en hem bezorgd aan pater Gaston. Ik hoop dat je ondertus-sen deze ontvangstmelding bekomen hebt.
Ik weet echt niet hoe ik de vrienden van de Brug moet bedanken. De studenten en leerlingen zijn heel tevreden dat ik ze nog eens heb kunnen helpen met je milde gift. Het leven hier is hard. Ik weet niet wanneer de inwoners van dit land zullen kunnen ophouden te klagen. de mensen aan de macht heb-ben een hart steen en luisteren niet naar de miserie van het volk.
De ambtenaren van de openbare diensten... 't is God geklaagd. Een universitair verdient 5$ per maand; maak zelf maar een rekensommetje : schoolgeld voor zijn kinderen, het dagelijks eten, medi-sche kosten en nog een heleboel andere onkosten zoals taksen en logement.
Wij verwachten al zo lang een verandering in het beleid van de regering, maar het ziet er niet zo best uit.
Op dit moment ben ik in Kin voor een korte rustpauze van een week en dan keer ik terug naar Matadi. Vele Congolese kinderen willen het best studeren, maar struikelen over het hoge schoolgeld. Voor onze inlandse zusters wordt het heel moeilijk om nog projecten te realiseren. Onze aanvragen worden alsmaar uitgesteld of worden negatief beantwoord. Wij behoren immers tot een internationale congre-gatie met het moederhuis in Gijsegem (België). Vermits ook daar de vergrijzing toeneemt zijn zij prak-tische niet meer in staat én hun Belgische zuster én al de anderen (Brazilië, Kameroen, Congo) te on-derhouden en te steunen. Elke Belgische zuster die sterft betekent immers een verminderen aan pen-sioeninkomsten.
Wat het project 2004 betreft volg ik jullie raadgeving. Met de goedkeuring van onze provinciale overste stel ik jullie het volgende voor. Vermits onze activiteit zich richt op het basisonderwijs voor de brede la-gen van de bevolking, willen wij daarvoor twee zaaltjes oprichten. Eentje voor het onderricht in lezen en schrijven en één waarin naailes kan gegeven worden. Bijgevoegd een kostenraming voor de twee zaal-tjes van 6 op 4 meter. Wanneer dit te hoog gegrepen is, zou ik graag mijn project van de vorige jaren wil-len voortzetten, d.w.z. ondersteuning van de noodlijdende kinderen om hun schoolgeld te betalen.
Ik wil jullie nog melden dat het verloren gewaande bedrag van het werkjaar 2001-2002 terecht is geko-men. Ik ben heel erg opgelucht. Ik kan je verzekeren dat het geld nuttig zal gebruikt worden. Dank je wel, jullie allemaal !
Op dit moment is het weer heel slecht. Het is heel warm en het regent verschrikkelijk met behoorlijk wat schade : vernielde huizen en afgesneden wegen. En van overheidswege komt er geen hulp. De kabels van het elektriciteitsnet zijn versleten. Wanneer het hard regent breken ze af en vallen op de grond. Re-gelmatig lopen er mensen over die zo de dood vinden
Het wordt zelfs moeilijk om drinkbaar water te vinden. De motoren die het water omhoog pompen zijn in panne. De mensen zijn van 2 uur in de morgen op zoek naar water. Soms 12 uur aan één stuk zonder iets te vinden. Ik heb het zelf aan de lijve ondervonden toen ik in Kin in de Cité bij familie logeerde. Om me te wassen kreeg ik "één" bekertje water. Zo leven wij nu hier in dit mooie land.
Aan heel de familie en de vrienden van de Brug wens ik een goede gezondheid toe.
Bedankt voor alles.

Correspondent: Jos Bierkens

Matadi - 9 augustus 2003

Via mijn correspondent Jos schrijf ik dit briefje met nieuws van bij ons.
Vooreerst wil ik jullie van harte bedanken voor jullie lovenswaardig gebaar. Via de familie van pater Hugo, die op bezoek is geweest, heb ik jullie bijdrage ontvangen voor de kinderen en studenten die ik tracht te helpen. Ik heb tot hiertoe nog geen nieuws van de gestorte som voor het werkjaar 2000/2001. Pater Hugo kan de storting niet terugvinden en vraagt naar de datum en verdere gegevens. Ik kan dus dit bedrag niet bevestigen.
De familie van pater Hugo heeft wat speelgoedjes meegebracht waaronder een voetbal. De school-kinderen waren er heel blij om.
Het onderhoud van de school in Luozi verliep goed dankzij de steun van pater Hugo, maar hier in Mvuzi ligt dat heel anders. Ik ben begonnen met het laten herstellen van banken en deuren. Het ge-bouw van meer dan 25 meter heeft een bouwvallig dak, ingestort is een beter woord daar-voor.Wanneer het regent worden de kinderen drijfnat. Dat wordt dus een project dat stap voor stap moet uitgevoerd worden, want dakplaten kosten handenvol geld.


Dus voor het werkjaar 2003/2004 zou ik graag hieraan willen werken, zodat de leerlingen zich wat comfortabeler zouden voelen in hun klassen.
De ouders willen graag dat hun kinderen naar school gaan, maar de sociale en politieke situatie ma-ken dat er niet gemakkelijk op.De arbeiders worden nog altijd slecht of niet betaald en dat is een groot probleem.
Er zijn voor het moment ONG’ers uit het buitenland om hier en daar wat centra en scholen te herstel-len, maar spijtig genoeg niet bij ons.Wij blijven hopen dat wij kunnen terugkeren naar een vredevol en normaal bestaan.
Ik kan je niet antwoorden via email omdat de man waar ik van afhang moeilijk bereikbaar is.
Ik wens jullie allemaal een vruchtbaar werk toe en een goede gezondheid.

Correspondent: Jos Bierkens

Matadi - 23 september 2002

Ik schrijf je dit briefje om mijn nieuw adres door te geven.
Inderdaad, na de vakantieperiode heeft mijn Provinciaal mijn overplaatsing van Luozi naar Matadi be-vestigd.
Ik had met pensioen moeten gaan, maar de Congolese staat houdt zich niet erg bezig met zijn diena-ren die zolang gewerkt hebben in zijn dienst.
De Provincie kon mijn diensten gebruiken om te werken in een kleine privé-school in Matadi die opge-richt werd door de paters Redemptoristen.
De bedoeling van die school is het intellectuele niveau te verhogen en zorg te dragen voor het moreel van de kinderen.
Je weet hoe het er aan toe gaat bij ons. De opvoeding van jonge mensen stelt grote problemen. Ik doe zowat hetzelfde werk als destijds in Luozi. Ik woon nu in een volksbuurt van de stad temidden van de berooide mensen. De school telt 350 leerlingen.
Veel leerlingen zijn regelmatig afwezig omdat hun ouders het schoolgeld niet kunnen betalen.
De klaslokalen zijn klein en de kinderen zitten met drie, vier op een bank, amper de ruimte om iets in hun werkschrift te noteren. Volgende keer vertel ik je wat meer details.
Jos, ik weet niet of je mijn brief van 29 juni hebt ontvangen. (N.y.c.: niet toegekomen) Daarin heb ik je verteld over jullie gulle vrijgevigheid voor het werkjaar 2001. Het geld heeft ons echter nog niet bereikt. Vermits Pater Hugo nog in België vertoeft, wachten wij nog steeds.
Indien Pater Hugo van adres zou veranderen, zou je het kanaal via Jette en Pater Gaston Ribbens kunnen gebruiken. Je storting zou me dan toekomen via de econoom van de vice-provincie in Mbanza Ngundu. Pater Gaston zal dat wel voor mij willen regelen want hij kent me goed.
Met mijn gezondheid gaat het goed en dat durf ik ook van jullie te hopen. Ik groet de volledige ploeg van De Brug, jou, je echtgenote en je kinderen.

Correspondent: Jos Bierkens

Kimpese - februari 2001

Vrije vertaling uit het Kiyombe:

Om te beginnen in naam van al onze kinderen die de Brug ondersteunen wensen wij U een zalig Kerstmis en een gelukkig jaar 2001.
Broers en zusters, wij zijn verheugd dat wij kunnen rekenen op uw hulp voor onze studenten en leer-lingen. Sedert 1994 tot op vandaag zijn er velen gelukkig gemaakt en hebben ondertussen al hun cy-clus afgemaakt: lager, secundair en universiteit, waaronder het USAM (Hoger Instituut voor Kunst en Beroepen). Zij willen u samen met hun ouders bedanken en dat God u zegene (ingesloten een foto van een jong meisje dat het instituut Usam doorlopen heeft, een foto genomen tijdens de stage).
Broers en zusters, laten wij eerlijk toegeven dat uw werk zijn vruchten afwerpt in Congo.
Wij hopen dat u ons project zal blijven steunen. Groeten aan u allen.


Mu tona, ndikuluzodisa va kimosi ayi bana bo lueta sadisa : Nyengo mbote u Noel (Nuela) ayi u Bua-nana 2001.
A ba khomba, kiese kinene kidi mu lusadusu luenu mu diambu di bana ba nzo nkanda. Tona mu mvu 1994 te yi buabu 2000. Bawombobadi mu nzanga: primaire, secondaire et universitaire. Mu mvu wa-wu, bana buadi ba primaire, umosi ku secondaire, umosi ku Université “ISAM” bamanisini cycle yau.
A kiese e, baboso, va kimosi ayi bambuta ziau, bakuluvutudila funda di matondo. Ayi bankamba ti, Nzambi kalusambula.
Mu manisa, tala amu foto yi muana ndumba nyo umanii ku ISAM,foto ibaku mu thangu zindiedokolo zi tsuka.
Bakhoba, luzabati kisalu kienu lunsala, kisalu kimosi ki mvukisa miela mi nza imvimba ayi epi mi bana basi R.D.C.
Mbote enu benu boso.

Kimpese - 23 juni 2000

Ik ben blij dat ik nog eens wat nieuws kan melden uit Luozi en tegelijk jullie mijn groeten overmaken.
Met mijn gezondheid gaat alles goed, iets wat ik ook van jullie hoop. Ons land bevindt zich in een pre-caire situatie waaruit het zich heel moeilijk kan losmaken. Wij blijven verder leven vol ongeduld en in diepe verslagenheid.
In het oosten van het land woedt de oorlog. Bij ons is het meer een koude, stille oorlog met groeiende ellende als gevolg. Het leven van de bevolking bestaat uit hongersnood, ziekten, werkloosheid, een verhoogd sterftecijfer en een gebrek aan medicamenten.
Bij ons in Luozi hebben wij een hospitaal, beheerd door protestantse zendelingen en ondersteund door Zweden. En hier en daar vind je een dispensarium dat overleeft met wat staats- en privé-steun. Maar al wie in de medische wereld werkt, komt nu naar onze parochie omdat Caritas Catolica onze stock aan geneesmiddelen wat heeft aangevuld, waardoor wij deze goedkoper kunnen leveren.
Het groot aantal vluchtelingen en de aangroei van de bevolking zorgen ervoor dat het voedselaanbod op de markt schaars is. Vandaar dat elk gezin zich hard moet inspannen om aan de enige maaltijd per dag te geraken. De staat slaagt er niet in om zijn bevolking voldoende voedsel te bezorgen. De onder-voeding slaat toe bij vele kinderen en volwassenen. Politieke, economische en sociale instellingen werken niet meer naar behoren.
Bewonderenswaardig hoe onze mensen zich door deze moeilijke tijden slaan. Zij leven van hun zelf geteelde gewassen van het veld. Maar de mensen in de stad lijden nog veel meer bij gebrek aan zo’n velden.
In onze streek Luozi slaan de mensen meer en meer de handen in elkaar om samen naar een hoger rendement te zoeken. Ikzelf samen met enkele moeders verbonden aan de parochie, trachten te over-leven met op het veld te werken. Wij hebben nu een veld met bonen op zo’n 2 uur afstand marcheren, bij gebrek aan een voertuig. Wij zijn goed afgetobd als wij van het veld terug thuis komen. We ver-wachten binnen 3 maand te oogsten en hopen ondertussen dat de Heer ons werk zal zegenen. Het weer is momenteel wat grijs en voor onze begrippen koud, maar natuurlijk niet te vergelijken met de winters bij jullie.
Ik denk dikwijls aan jullie, ook in mijn gebed. Ik dank jullie van harte voor de sympathieke steun van dit jaar die ik via de rekening van pater Hugo gekregen heb. Voor het volgend jaar had ik graag hetzelfde project voortgezet om behoeftige studenten de kans te geven onderwijs te volgen.
Ik droom er wel eens van om jullie terug te zien, maar dat zal spijtig genoeg bij een vrome wens blijven.

Correspondent: Jos Bierkens

Kimpese - 5 juli 1999

Ik ben blij om u wat nieuws te vertellen na mijn laatste brief van 5 december 1998. Eerst en vooral wil ik mevrouw Gerarda feliciteren om er voor te zorgen dat ik het tijdschrift van de Brug ontvang. Hoewel ik zo ver weg ben van jullie in Luozi, is het tijdschrift nr. 2 van april hier slechts een maand later toege-komen.
Ik heb getracht het te lezen al was het maar om enkele zinnen te begrijpen, want pater Hugo, die mij gewoonlijk helpt bij de vertaling, is niet meer bij ons in Luozi. Zo heb ik begrepen, op blz. 34, dat uw kaasmaaltijd weer doorgaat eind november.
Zondag 13 juni hebben wij hier het 50-jarig bestaan van de parochie gevierd. Pater Hugo was uitge-nodigd en onze mensen hebben hem hun dankbaarheid betuigd voor zijn bloeiend pastoraal werk in de streek. Dezelfde dag heeft zijn Congolese confrater pater Makaya Adrien, zijn Eerste Mis opgedra-gen. Het was een prachtige dag, overgoten met zon en de sfeer onder de mensen was uitstekend.
Ik heb van de aanwezigheid van de pater geprofiteerd om hem te vragen of er op zijn rekening nog geen storting van de Brug was toegekomen. Hij heeft me geantwoord dat hij nog geen rekeningover-zicht had ontvangen. Ik blijf geduldig want ik weet dat jullie me niet zullen vergeten. Ik zal mijn corres-pondent, Mr. Jos, schrijven om een en ander na te zien.
Mijn project voor de Brug blijft zoals van bij het begin hetzelfde: onze kinderen en jongeren financieel helpen bij hun studies hier in hun eigen land. Dit is heel wat beter dan dat zij dromen om naar het bui-tenland te vertrekken, waar zij menen het geluk te zullen ontdekken. Het is misschien zo dat de stu-dies in uw land ernstiger zijn, maar het wordt maar al te dikwijls bewaarheid dat de meesten onder hen eeuwig student blijven in plaats van terug te keren en zich te wijden aan de ontwikkeling van het land.
De grote verandering in ons land, ik droom er elke dag van. Wanneer zal zij plaatsgrijpen? Wij kijken er naar uit als naar een naderende geboorte van een baby. Wanneer toch? Stilaan geraken wij het gewoon om in de onzekerheid te leven, van de ene op de andere dag. Wij geloven ... en ik geloof dat de Heer ons niet in de steek zal laten.
Ik profiteer van het vertrek van een persoon naar Zweden (n.v.d.r. lid van de protestantse missie al-daar) om u dit briefje te bezorgen. Ik zal u binnenkort zeker nog eens terugschrijven.
Ik groet heel de groep van de Brug en wens hen een goede gezondheid toe. Dat de goede God jullie bescherme.

Correspondent: Jos Bierkens

Kimpese - 5 december 1998

Ik denk dat jullie na mijn brief van 14 april ll. geen enkel bericht meer hebt doorgekregen. Dit is te ver-klaren door de situatie waarin wij momenteel leven. Inderdaad sedert 4 augustus hebben de gebeur-tenissen rond de rebellie ervoor gezorgd dat niemand nog op zijn gemak is.
In het oosten van het land woedt de oorlog nog steeds. Bij ons kunnen wij al wat rustiger slapen, want de vijandelijkheden zijn gestaakt. Maar de onzekerheid blijft, vermits wij aan de grens wonen met Congo-Brazzaville, waar de oorlog nog in voile hevigheid woedt. Vandaar dat vele vluchtelingen bij ons hun heil zoeken. Ik kan alleen maar stellen dat de ellende opnieuw heeft toegeslagen bij de be-volking. Vanavond nog sprak ik met een personeelslid van Unicef dat hier aangekomen was om met de militaire overheid te onderhandelen om een vliegtuig te laten landen met hulpgoederen voor Con-go-Brazzaville. Dus ook de onlusten in Congo-Brazzaville betekenen voor ons een reëel gevaar.
Wat er in onze streek gebeurd is tijdens de rebellie, is met geen woorden te vatten. Het was erg, ver-schrikkelijk erg. De rebellie heeft heel wat mensenlevens gekost en materiaal vernietigd.
Het leven gaat ondanks alles verder. Het regent hier voldoende en de mensen van Luozi zijn zeer werklustig. Elk perceeltje, hoe klein ook, wordt beplant. Men moet zijn vee (une bête) wel opsluiten om andermans beplanting niet te verwoesten. Het is verboden om zijn vee te laten ronddwalen.
Het schoolleven heeft zijn normale gang hervat, maar veel te laat. Ouders sturen hun kinderen met veel moeite naar school, want hun enige inkomsten is de opbrengst van hun veldje.
Beste broers, je hoort regelmatig nieuws van bij ons, maar het is niet gemakkelijk om de situatie le-vensecht voor te stellen. Je vraagt je waarschijnlijk af hoe het komt dat in een land met zoveel rijkdom nog zoveel honger bestaat. Dat is inderdaad zo. Wij werken wel keihard, maar worden er niet voor be-taald. Zo maar zijn post opgeven is helemaal onzeker, want we hopen altijd maar dat de situatie wel-dra zal geregeld worden. Dus blijven wij maar doordraaien, misschien tegen heter weten in.
Jullie bijdragen betekenen voor ons een enorme steun. Vandaar dat ik zo graag mijn goede relaties, mijn broederlijke banden met mijn broers en zusters van de Brug wil bewaren. Jammer dat de afstand die ons scheidt zo groot is. Hoe kan ik jullie nog ooit terugzien. Het blijft een droom in het ijle.
Wij hadden gehoopt Pater Hugo na zijn vakantie terug te zien, maar zijn aankomst is nog steeds niet gemeld. Dus mijn hoop om heel snel iets van jullie te horen zal ook nog even moeten wachten.
Zo dicht genaderd bij Kerstmis en Nieuwjaar, stuur ik jullie mijn beste wensen voor Kerstmis en voor het komende jaar 1999.
Dat de goede God u mag beschermen en u een nieuw jaar in goede gezondheid mag schenken.

Correspondent: Jos Bierkens

Kimpese - 14 april 1998

Wij stellen het goed in Luozi.
Na een periode van hevige regenval kent het land sedert enkele maanden een zeer warm klimaat. Van ‘s morgens 7 uur tot ‘s avonds 6 uur brandt er de zon en ook de nachten zijn uitzonderlijk warm. De vegetatie lijdt onder de droogte en de landbouw lijkt wel verlamd. De gevolgen laten zich raden, mensen hebben geen weerstand meer tegen epidemies en het aantal sterfgevallen omwille van de droogte stijgt onrustbarend.
Naast de catastrofale droogte heeft ons land zoals je weet een nieuw politiek regime gekregen. De economie is een puinhoop. Wij moeten van nul herbeginnen en langzaam uit het dal omhoog kruipen.
Vele families kampen met zware problemen en ook wij, de zusters, delen in dat lot. Onze aanplantin-gen van onze eerste oogst zijn door immense overstromingen meegesleurd in de Congorivier. Overal heerst voedselschaarste; boontjes, arachidenoten en rijst, om maar wat te noemen, zijn nauwelijks te vinden op de markt.
Maar, zoals voormalig president Mobutu ooit eens heeft gezegd : een volk dat zingt en danst is een gelukkig volk, zo ook blijven wij optimistisch ondanks alle moeilijkheden. De mensen doen er alles aan om te overleven. Vorige keer heb ik jullie gesproken van ons tuinbouwproject. Onze moeders laten zich niet ontmoedigen door de tegenslagen als gevolg van de slechte weersomstandigheden, maar doen naarstig verder. Wij en ook zij hebben met spijt in het hart pater Hugo zien vertrekken uit onze parochie. Hij heeft ons met raad en daad bijgestaan in dit project. Wij hopen echt dat wij nog op hem kunnen rekenen, ook al wordt Luozi niet meer zijn vaste verblijfplaats. De activiteiten in onze school gaan verder ondanks een daling van het intellectuele peil bij een groot aantal leerlingen. Dit is natuur-lijk te wijten aan de barslechte economische en sociale toestand, de ondervoeding en het ontwrichte familiale leven. Vele kinderen komen gewoon niet meer naar school. Vandaar dat ik uw steun blijf vra-gen om zoveel mogelijk kinderen financieel bij te springen, om hen toch de kans te geven onderwijs te blijven volgen.
Aan al mijn vrienden bij de Brug wens ik veel gezondheid en geluk toe. Ik blijf u dankbaar voor alles wat u voor mij doet.

Correspondent: Jos Bierkens

Kimpese - 15 oktober 1997

Zuster Buana vertelt eerst over het regenseizoen dat volop aan gang is.
Over de kinderen die in de mangobomen kruipen, om deze sappige vruchten te plukken, waarbij ech-ter vele ongelukken gebeuren.
Het is ook het seizoen om te planten, maar vermits de landbouw gebeurt met verouderde middelen, is het rendement veel te laag. Meststoffen zijn onbestaande en composteren van huishoudafval zoals vroeger is wegens de algemene ondervoeding helemaal weggevallen. Om deze moeilijke tijden door te komen, heeft zij enkele miniprojecten op touw gezet in haar parochie.
1. PROMOTIE VAN DE LANDBOUW.
Wij hebben momenteel een 20-tal vrouwen gegroepeerd om in gemeenschap op het veld te werken. Do ontginning, het onderhoud en het inzaaien hebben wijzelf gerealiseerd. Wij hebben maniok, ara-chidenoten en soja geplant. leder moet er het zijne toe bijdragen: enkele glazen met noten en sojaza-den of wat stekken maniok. Wij proberen hiermee deze vrouwen wel te promoveren, want zij zijn de stuwende kracht in de familie om te overleven nu de vaders door werkloosheid of wanbetaling niet meer voor de nodige inkomsten kunnen zorgen. De vrouwen die nieuwe landbouwtechnieken bijbren-gen, hun huishoudelijk werk op peil brengen i.p.v. krampachtig vast te houden aan de ouderwetse ge-bruiken die geen vooruitgang brengen, dat is het ideaal dat ons met dit project voor ogen staat. Alles staat of valt met de financiering van het aanschaffen van landbouwmateriaal.
Wij zijn zelf maar aan de slag gegaan en rekenen verder op de Voorzienigheid en de steun van ande-ren.
2. DE PAROCHIE ZELF.
In onze parochie tellen wij veel groeperingen zowel voor jongeren als voor volwassenen: scouts, het legioen van Maria, verschillende zangkoren, de fanfare, de groep kizito-Anuarite, enz. Dat alles functi-oneert goed onder de bezielende leiding van pater Hugo Gotink. Ondanks het gemis van een onder-pastoor staat hij er niet alleen voor. Alle geëngageerde leken en christenen staan schouder aan schouder achter hem.
3. DE LAGERE SCHOOL.
Bij onze aankomst hier troffen wij, zusters van St. Vincentius a Paulo, 8 klassen lagere school aan. Nu tellen wij, mede dank zij de steun van pater Hugo en de inzet van de ouders bij het bouwen, al 14 klassen voor het lager onderwijs en een groot gebouw voor onze kleuters dat bijna is afgewerkt Maar wij moeten grote inspanningen blijven leveren qua infrastructuur en uitrusting om enigszins gelijke tred te houden met de andere onderwijsinstellingen uit de omtrek. Dank zij de steun van de Brug hebben wij al een aantal van onze kinderen de kans kunnen geven om te studeren. Niet zo vanzelfsprekend in Luozi, want de strijd om te overleven heeft hier voorrang op het laten studeren van de kinderen.
4. SOCIAAL CENTRUM.
Een zuster houdt zich bezig met de kinderen die niet verder kunnen studeren, hetzij bij gebrek aan middelen hetzij door een mindere begaafdheid. Ook hier weer het gebrek aan aangepast en voldoen-de materiaal om hen een noodzakelijk basisonderricht te geven. Even op een rijtje: machines (waar-schijnlijk bedoelt de zuster naaimachines), stoffen, naalden, scharen, breinaalden, enz.
5. GEZONDHEIDSCENTRUM.
Ook dit gebouw werd verwezenlijkt door pater Hugo en wij zusters baten het uit. Hel probleem hier: onvoldoende plaats om de zieken op te nemen, gebrek aan medicamenten en onvoldoende uitrusting. Tweemaal per week komt er een dokter langs om de geregistreerde zieken te behandelen, de rest wordt overgelaten aan de liefdevolle behandeling van mijn medezusters.
6. APOTHEEK.
Een zuster bekommert zich om de verkoop van medicamenten. Iedereen uit de weide omtrek kan zich hier in de mate van het mogelijke medicamenten aanschaffen.
7. PROJECT VAN ALFABETISERING.
Dit project in ons Sociaal Centrum richt zich tot moeders die ofwel helemaal niet of slechts een weinig geletterd zijn. Velen willen inderdaad graag teren lezen, schrijven en zelfs rekenen, al is het met be-hulp van een bril. Ook hiervoor mankeren wij het basismateriaal om een zuster te helpen die deze vorming tweemaal per week wil geven.
Mijn beste vrienden van de Brug, ik zou een dik boek kunnen vullen indien ik al onze vreugden, zor-gen en problemen zou willen beschrijven. Mijn vurigste wens is echter dat onze kleine reeds operatio-nele projecten mogen blijven voortbestaan om zodoende te voorzien in de meest elementaire behoef-ten van onze mensen. Daaraan hoop ik te kunnen blijven meewerken, met jullie niet aflatende steun.
Meer actueel nieuws zat ik jullie bezorgen zo gauw de “omstandigheden” hier dit toelaten.
Om te eindigen wens ik U allemaal een Zalig Kerstmis en een Voorspoedig 1998.

Correspondent: Jos Bierkens

Kimpese - zomer 1996

Via mijn correspondent dit kleine briefje als dank voor het welslagen van uw werkjaar 1995. Inderdaad Jos had mij, via pater Hugo Gotink, de som aangekondigd van 34.000 Fr. Wel deze som heb ik recht-streeks uit zijn eigen handen ontvangen.
Beste vrienden, kunt ge U de vreugde inbeelden waarmee mijn hart overspoeld werd? Van ganser harte bedankt. In naam van al mijn Zaïrezen bedankt. Een dankjewel dat recht naar het hart gaat van ieder onder U.
Als ge het toestaat, wens ik voor het jaar 1996/97 hetzelfde project voort te zetten, nl. steun aan ver-schillende studenten, zowel uit het lager, middelbaar als universitair onderwijs.
Ik las in uw laatste tijdschrift dat het aantal projecten van jaar tot jaar blijft stijgen. Inderdaad de noden zijn groot en de mogelijkheden blijven beperkt. Ik durf geloven dat de Heer U de kracht en de creativi-teit blijft geven om met uw activiteiten verder te gaan om onze oproepen voor hulp te kunnen beant-woorden. Hoe weinig ook.
Voor het moment heb ik u geen buitengewoon nieuws te vertellen. Ik ben directrice van een lagere school met een 400 jongens en meisjes. Ze willen allen best leren, maar de omstandigheden zijn niet erg gunstig. Het materiaal ontbreekt om goed te functioneren en de ouders hebben het geld niet om hen te laten studeren. Ondanks alles blijft het een vreugde om met deze kinderen te werken.
Soms zie ik een kind bibberend mijn bureeltje binnenkomen; het is ziek, heeft hoofd- en buikpijn. Niets daarvan, gewoon de honger. Een stuk brood en wat olienoten verrichten binnen 5 minuten wonderen. Maar wat wilt ge. Om 7 u. ‘s morgens zonder eten de deur uit naar school en enkel een maaltijd ‘s avonds
Luozi zelf is een mooie streek, aangenaam om te leven, maar het ontwikkelt zich nauwelijks. Wij zijn letterlijk ingesloten door de rivier, de Zaïre, en de staat van de wegen is erbarmelijk. Wij rekenen op een nieuwe (?) veerboot (de andere is vorig jaar gezonken) en hopen dat de wegen hersteld worden. De voertuigen van de wegendienst staan er al... maar er is geen brandstof. Arm Zaïre ! God kan ons helpen, maar eigenlijk zouden wijzelf het heft in handen moeten nemen.
Goede vrienden, mijn gezondheid is erop vooruit gegaan, wat ik ook u en uw families toewens. Al de-genen van de Brug die ik persoonlijk ken en alle anderen, wees ervan overtuigd dat ik U in mijn hart draag en dat ik u niet vergeet in mijn gebed.
Zeer hartelijke groeten.

N.B. Eind augustus nog een kort briefje waarin ze ons bedankt voor de collies die zij via de container van pater Hugo Gotink heeft ontvangen.
Ze vertelt erin ook over de begrafenis van haar jongere broer, 2 maanden na het overlijden van een andere broer. Beiden laten zij respectievelijk 5 en 4 kleine kinderen achter.

Correspondent : Jos Bierkens

Luozi - 1 december 1995

Ik was echt verheugd toen ik uw brief ontving. Een half uurtje eerder dacht ik nog aan België en de tijd die ik daar heb mogen beleven. Het land waar men werkelijk alles kon krijgen wanneer men maar geld had. Ik dacht vooral aan de hartelijke ontvangst in uw familie en de vele gezellige uren die ik daar mocht doorbrengen.
Het feit dat we elkaar kennen zal het heel wat gemakkelijker maken om met elkaar te corresponderen. Het is dan ook dankzij U dat ik nog andere families heb leren kennen in Kalmthout en vooral ‘de Brug” zelf. Daardoor kan ik gelukkig enkele Zaïrese broeders en zusters helpen. Men kan slechts geven wat men zelf bezit. Vandaar hoed af voor het werk van de Brug. De voorzienigheid heeft ervoor gezorgd dat ik de Brug op mijn weg gevonden heb en daarvoor kan ik niets anders dan de goede God bedan-ken.
Ik kan begrijpen dat de eerste maanden van mijn verblijf in Zaïre voor wat verwarring heeft gezorgd, wat mijn adres betrof, omdat ik nog geen vaste aanstelling had. Maar medio augustus ben ik uiteindelijk aangesteld als Overste van de Communauteit en Directrice van een lagere school genaamd ‘Petit College Tusavuvu’ met 430 leerlingen en 12 leerkrachten.
In de parochie werk ik nu goed samen met pater Hugo Gotink die me gaat helpen om 2 klassen’ bij te bouwen omdat het aantal leerlingen blijft toenemen. Onze bakstenen zijn al klaar, die hebben onze leerlingen en leerkrachten zelf gebakken.
Onze kinderen willen graag naar school komen, maar velen kunnen dat niet omdat ze het collegegeld niet kunnen betalen. We zijn wel verplicht om dat te vragen omdat onze leerkrachten niet meer door de staat betaald worden. Het collegegeld bedraagt nu minder dan 50 Bf. per trimester. En toch kunnen velen dat niet betalen en moeten ze spijtig genoeg de school opgeven. Alleen al voor een schrijfboek, een bic of zelfs een stuk papier moet men al een hele “gymnastiek” doen om het te krijgen en dat ter-wijl in België sommige leerlingen er alles behalve zuinig mee omspringen.
Ik heb uw brief van begin november op 29 november ontvangen en ik hoop dat het solidariteitsmaal ondertussen een groot succes geworden is dankzij de inzet van zovele vrienden. Van hieruit kan ik al-leen maar de goede God vragen uw werk verder te blijven steunen. (Verder in haar brief schriifi zuster Bernadette hoe haar op een veilige en zekere manier een eventuele storting kan over gemaakt wor-den en zij besluit als volgt)
Ge moogt me natuurlijk meer dan tweemaal per Jaar een briefje schrijven, want elke brief maakt me gelukkig.
Ik ga nog wat nieuwtjes opsparen voor een volgende keer en wens je samen met heel de ploeg van de Brug een Zalig Kerstfeest.

Correspondent : Jos Bierkens

Kinshasa - 28 mei 1995

Mijn terugkeer naar hier, maar vooral mijn doorreis door Mayombe was een geluk, een zegening, een mirakel van God. Ik wil mijn erkentelijkheid betuigen aan de Brug voor hun vrijgevigheid tegenover en-kele studenten van mijn geboortestreek Mayombe.
Door de slechte situatie in Zaïre worden de jongeren geremd in hun ontwikkeling. Velen van hen ge-ven hun studies op bij gebrek aan financiële en/of materiële hulp. Dankzij uw hulp kan ik enkelen van hen aanmoedigen en helpen om toch terug de studies aan te vatten, zij het in het lager, middelbaar of universitair onderwijs.
“Het water van de stroom is er, maar velen kunnen er niet van drinken I”
Deze zin betekent dat wij niet alle studenten die er behoefte aan hebben, kunnen helpen. Lieve vrien-den, dank, dank voor al het goede dat u voor mijn land doet.
Jullie zijn zeker benieuwd om te weten wat er hier nu bij ons gebeurt. Terwijl ik in het buitenland ver-bleef, daalde de levensstandaard hier enorm. Uit verschillende bronnen ben ik, zoals jullie, meer te weten gekomen over de armoede, het geweld onder de jongeren en de werkloosheid bij de jeugd in mijn land.
Sinds ik nu 3 maand geleden terug naar hier ben gekomen, dringt de werkelijkheid van deze trieste si-tuatie van dag tot dag meer tot mij door.
Uit verschillende contacten die ik met bepaalde mensen had, heb ik kunnen opmaken dat de plunde-ringen er voor veel tussen zitten: het is één van de grote oorzaken van de problemen.
Het merendeel van de ondernemingen is gesloten. Het aantal werklozen is gevoelig gestegen. De ou-ders kunnen zelfs de meest elementaire problemen niet meer oplossen, met name hun kinderen de zekerheid geven dat er brood zal zijn, hen school laten lopen of hen een afdoende medische verzor-ging laten genieten bij ziekte.
Door het onvermogen van de Staat om de onderwijzers en leerkrachten te steunen, wordt er in be-paalde streken bijna geen les meer gegeven omdat de scholen gesloten zijn, en daar waar nog wel les gegeven wordt, gaat het maar aan een slakkengangetje vooruit... De gebouwen hebben geen deu-ren, geen vensters, er zijn geen banken en zelfs geen bord om op te schrijven.
Kunnen we zo de verantwoordelijken van morgen opvoeden? Er zijn op deze wereld toch wel hartelo-ze mensen!
De ouders kunnen de onderwijzers niet meer 100 % steunen. De honger alleen al is voor hen reeds een groot en ernstig probleem.
Daarom vraag ik jullie, lieve vrienden van de Brug, om mijn aanvraag van 1995, namelijk het betalen van de studies van de jongeren hier in Zaïre, ook te blijven steunen in 1996.
Ik blijf jullie zeer dankbaar om de steun die ik al van jullie gekregen heb; degenen die er hier kunnen door studeren zijn u zeer erkentelijk. Wanneer ik weet waar mijn vaste verblijfplaats zal zijn laat ik het u zeker weten. Ondertussen wacht ik nog op de dozen die per schip zullen aankomen.
Hopend op een gunstig advies groet ik u.

Correspondente Kris De Schepper

Brussel - 29 september 1994

Op 17 september 1994 heb ik de eer gehad kennis te maken met de Brug. Deze bijeenkomst kwam tot stand door toedoen van de heer Jos Bierkens die ik per toeval ontmoet heb op de missiefeesten van Nieuwmoer.
Gedurende enkele uren heb ik een onderhoud gehad met deze groep van zeer geëngageerde en zeer sympathieke dames en heren.
Het doel van deze ontmoeting was mij voor te stellen aan de groep die mij hun werking ging uitleggen betreffende projecten.
Op die avond heb ik mijn zorgen kenbaar kunnen maken betreffende de materiële en financiële noden van jonge studenten van mijn streek (in Zaïre). Deze studenten hebben geen bestaansmiddelen, zelfs niet om de meest elementaire zaken te betalen.
Ik ben nu bijna 6 jaar in België (in Brussel) werkzaam, in onze congregatie van de Zusters van Vincen-tius à Paulo “Dienaressen van de armen” van Gijzegem.
leder jaar ontvang ik brieven van jongeren van verschillende leeftijden die mij om financiële hulp vra-gen sommigen om in Zaïre te studeren, anderen om een beurs te krijgen om in Europa te studeren. Zeker is dat Zaïre ook een land is met veel mogelijkheden. In normale tijden kan elke familie zich wel uit te slag trekken om de kinderen te laten studeren. Spijtig genoeg, gezien de socio-economische en politieke strijd, zijn ze nu niet in staat om alles te bekostigen.
Nu ik jullie hoor vertellen over de werkzaamheden en mogelijkheden vraag ik of jullie financieel zou-den willen tussenkomen teneinde de studenten aan te moedigen om in hun eigen land te studeren en niet in het buitenland (waar de jongeren denken het irreële geluk te vinden dat daar echter nooit zal bestaan).
Doordat ik het geluk heb gehad jullie te leren kennen, kan ik nu voor enkele kleinere Zaïrese jongens en meisjes hulp vragen, zodanig dat ze een juiste opvoeding voor het leven mee kunnen krijgen.
Hopend op een gunstig antwoord, bied ik u mijn eerbiedige groeten.

Correspondent: Kris De Schepper

Matadi - 29 juni 2002

Sinds mijn komst naar België voor het Algemeen Kapittel heb ik van u nog geen nieuws ontvangen. Vermits Pater Hugo in Mbanga-Ngungu verblijft, ver van Luozi, worden mijn en uw berichten zeldza-mer. In ieder geval weet ik dat het met u allemaal goed gaat en van mij kan hetzelfde gezegd worden.
Mijn werk op school gaat goed en datzelfde geldt voor mijn collega’s en leerlingen.
Activiteiten
Vermits de schoolgebouwen geleidelijk aan gebouwd werden sinds 1985 tot nu toe, beginnen de eer-ste lokalen al slijtage te vertonen wat betreft muren en daken. Op dit moment zijn wij met de ouders, verenigd in een comité, volop bezig met herstellingswerken.
Dit jaar repareren wij de banken en ondersteunen wij het hier en daar doorgezakte dak met houten balken.
De ouders zijn tevreden omdat hun kinderen hier in betere omstandigheden kunnen studeren in ver-gelijking met andere instellingen in Luozi. Die moeten werken in erbarmelijke condities. De leerlingen zitten er op de grond of op stenen in klassen zonder deuren, vensters of banken. Onze leefomstan-digheden in ‘t algemeen zijn maar zus en zo.
Maar wij zijn vastbesloten er wat aan te doen. We kunnen immers niet blijven wachten tot iemand an-ders het werk in onze plaats zal doen. Pater Hugo, die ons zoveel heeft geholpen, is niet meer in Luo-zi en wat mezelf betreft, ik weet niet hoelang ik nog als missionaris in Luozi zal blijven. In ieder geval: ik ben hier nog en het werk gaat voort.
Een verhaal uit het leven gegrepen
De crisis in een land vol ellende brengt heel wat verhalen met zich mee. En bij ons in Luozi gebeurt toch het een en ander...
In de bijbel lezen wij dat de apostelen de H.Geest ontvangen hebben; dat zij de gaven der talen beza-ten en dat zij zieken konden genezen. Wel, hier zowat overal in de streek wordt er gesproken dat ver-scheidene personen ‘De Geest’ zouden ontvangen hebben. Hetzij volwassenen, kinderen en vooral vrouwen. Is het ‘Een Geest’ van God of van de Satan? Het is moeilijk om dat te bevestigen noch om erin te geloven.
Feit is dat de oliepalm de geliefkoosde boom is waarrond zich heel wat afspeelt. Zij kruipen in de top van deze palmboom om allerlei medicamenten te gaan halen om de zieken te genezen. En hun gele-verde zorgen zijn volledig gratis. Vooraleer met de verzorging van de zieken te beginnen, onthouden deze personen die ‘De Geest’ ontvangen hebben zich gedurende 10 à 12 dagen van elk voedsel en drinken. Zij noemen dat ‘De Vastentijd’. Hun verzorging bestaat uit het opereren van hernia’s, cysten en appendicitis enz. En dat gaat er op een heel eigenaardige manier aan toe zonder blessures. Met een klein stokje gaan zij over de huid op de plaats waar de ziekte zich bevindt. De zieken betalen niets. Begrijpelijk dat de ziekenhuizen en gezondheidscentra leeglopen. En het ergste is dat er doden bij vallen. Sommige patiënten maken tientallen reizen van honderden kilometers om zich gratis te la-ten verzorgen en sterven soms onderweg. Sommige protestantse zendelingen ondersteunen deze beweging en laten de verzorging doorgaan in hun kerken. De politieke autoriteiten komen hen bezoeken om een verhoor af te nemen maar tot hiertoe is er nog geen oplossing gevonden om deze alsmaar meer uitbreidende beweging een halt toe te roepen. Het is moeilijk te begrijpen. Dat wordt een onverklaarbaar drama. Wie of wat gaat deze beweging stoppen? De wet? Een wet die in heel het land in gebreke blijft en vergeet niet: we zitten in oorlogstijd.
Ondanks de algemene crisis trekt de bevolking zijn plan. Zij zet allerlei handeltjes op om te overleven. Of ze ontgint een stukje grond om voor zichzelf te zorgen. En wij als schoolgemeenschap doen het-zelfde. Naast het studeren onderhouden wij kleine veldjes maniok, arachidenoten en maïs. Op de bij-gevoegde foto zie je me voor zo’n perceel van maïs en maniok staan.
Ook het weer heeft zijn kuren. Het is droog en stofferig. Verder heel koud voor de tijd van het jaar. De bladeren vallen al van de bomen, zoals in de herfst. Een zonnestraal die nu en dan door de grijze wol-ken priemt geeft ons de hoop om verder te leven en op een dag de zolang verwachte vrede te vinden voor de wereld en ons eigen land. En aan u, beste vrienden van De Brug, om ons te blijven aanmoe-digen en steunen opdat de Liefde zou heersen onder de mensen.
Voor het jaar 2001 wachten wij nog steeds op het deel van uw edelmoedigheid.
Voor het jaar 2002 zouden wij nogmaals willen vragen onze kinderen en leerlingen te helpen want de moeilijkheden zijn op dit punt alles behalve opgelost.
Beste vrienden, aan u allen wens ik een goede gezondheid toe, geluk in alles wat u onderneemt en veel dynamisme in uw ploeg.
Ik sluit u allen in mijn hart.

Correspondent: Jos Bierkens