Angèle Verstraete


Adres

Kinshasa - Congo
Adres: Zuster Angèle VERSTRAETE I.C.M., KINSHASA, Ninoofsesteenweg 548, 1070 Brussel

Leven en werk

NULL

Brieven

Congo – 2 september 2014

Wat een weldaad dat jullie tussenkomst verder flink functioneert.
Het vraagt jullie zeker veel moed en beschikbaarheid voor die wereldwijde inzet.
Daarvoor onze innige dank, ook voor de 1350 euro die onze “armenkas” kwam verrijken en het graag ontvangen tijdschrift.
In het Staatshospitaal, met een 800 patiënten, 250 artsen, 2600 personeelsleden, 1000 stagiairs, moeten de familieleden van de patiënten veel betalen en 
Alles meebrengen of er aankopen. 
Wij – nog 2à3 I.C.M. zusters en door ons betaald personeel – hebben de medico-sociale dienst, voor de meest behoeftigen (indigents).
Die caritatieve dienst werkt met giften, van hier en vooral van het buitenland.
Zonder die weldoeners zouden meerdere verlatenen lijden, soms sterven zonder enige hulp. En toch zijn er bewonderenswaardige personeelsleden, 
die zich toewijden, voor wie niet kan betalen. 
De moeilijkste sector is zeker de chirurgie, waar een hele equipe moet akkoord gaan voor een heelkundige ingreep.
Als het toch gebeurt,High quality the best and most fashionable cheap replica watchescartier replica online of the replica watches store. kunnen wij die welwillenden niet genoeg danken en aanmoedigen. 
Onze medico-sociale dienst geeft wel al de medicamenten en het medisch materiaal.
Daarbij komen nog te betalen onderzoeken.
Jullie mogen weten dat ik in mijn hoge ouderdom nog steeds heel gelukkig ben bij die allerarmsten.
En weldra staan onze Congolese zusters er alleen voor. Zij zullen zeker hopen op jullie verdere medewerking.
Wij allen zijn met jullie verenigd in gedachten en gebed, vol dankbaarheid. 

Correspondente: Ilse De Meulder


Congo – 5 mei 2011

Er is een goede gelegenheid voor correspondentie. Dit wordt steeds moeilijker en de Congolese post werkt nog niet veilig. Hoe kan het anders, de agenten worden niet
of zeer laag betaald. Het is weer te lang geleden vooraleer ik wat nieuws liet weten.
Ik mag niet klagen; maar er is altijd heel veel werk dat ik niet gedaan krijg. En dat aan mijn ouderdom! Ik probeer alles door te geven aan mijn twee jonge Congolese medezusters. Maar voorzien, organiseren, administratief werk is nog voor mij.
Daarbij zou ik, als Vlaming, nog willen dat de patiënten beter verzorgd worden. We doen zeker iets voor allen, die ons zijn toevertrouwd. Onze verlaten patiënten hebben geen familielid bij zich voor de hygiënische verzorging. Daarvoor moeten wij personeel betalen. Die mensen hebben hun gezin en hun vele zorgen en problemen. Wij, nog 3 I.C.M. zusters, moeten hen steunen, aanmoedigen om liefdevol te zijn voor alle patiënten.
Ik weet niet of ik reeds dankte voor de welgekomen 1500 euro, gestort op 26 januari. Of we blij waren met die waardevolle som voor het project van 2011. De geldsom wordt goed gebruikt, vooral voor de aankoop van voedsel, medicamenten, medisch en ander materiaal. Het hospitaal heeft niets te bieden. Wie familie heeft moet alles aankopen of meebrengen. Zo moeten wij ook patiënten aannemen in onze dienst die iets betalen bij aankomst en na enkele dagen niets meer bezitten. Er zijn meer en meer diabetespatiënten, ook met grote wonden. De genezing van die chronische wonden kan maanden, meer dan een jaar duren. De verbandstoffen zijn heel duur en de insuline inspuitingen zijn voor veel mensen onbetaalbaar. Hier is nog geen mutualiteit verplichting. Het A.C.W. van België stuurde een delegatie, hoe men hier die sociale zekerheid kan beginnen. Men zal starten met de medewerking van de
verschillende kerken. Mocht dit lukken…
Meerdere van onze verlaten patiënten komen uit een andere provincie, soms ver afgelegen. De betaling van de reizen, na hun genezing, is ook voor onze medico-sociale dienst. En ons personeel is ook regelmatig in geldnood.

Correspondente: Ilse De Meulder

Congo – 27 juni 2010

Er is een gelegenheid, één van onze laatste Belgische ICM zusters neemt vakantie. Zo kan ik dit meegeven.
E-mailen blijft moeilijk en de Congolese post werkt onveilig.
Met grote vreugde ontvingen wij - de ICM zusters- werkzaam in het hospitaal de welgekomen som van 1.525 euro.
Heel veel dank ook aan allen die meewerkten. Men is en blijft steeds vurig in "De Brug" niettegenstaande de crisis, ook in België. Ilse, je weet dat ik bejaard ben, eens komt er een einde aan mijn activiteiten. Op vandaag heb ik nog genoeg vurigheid en de nodige gezondheid. Enkel de benen willen niet goed meer mee. Sedert mijn terugkeer, heb ik 2 jonge medezusters met wie ik samenwerk in het hospitaal.. Als verplegende trekken ze al goed hun plan, zij zijn liefdevol voor de meest noodlijdenden. Maar voor het administratief werk staat het nog niet op punt. Ik spoor ze aan en verwacht dat zij een tekst opmaken die kan dienen voor het tijdschrift. Met geduld zal het terecht komen. Van harte , een warme zonnige Congolese groet.

Correspondente: Ilse De Meulder

Congo - september 2007

Verslag van de gespreksavond van 12 september bij de correspondente thuis.

Zuster Angèle Verstraete, momenteel op vakantie in België, vertelde ons met passie over haar levenswerk in Kinshasa Congo. De noden van de gewone Congolees om dagelijks te kunnen overleven zijn heel hoog. Worden ze dan nog eens ziek, dan wordt het voor hen schrijnend. Zuster Angèle probeert hier dagelijks de zieke mensen een basis verzorging te geven, te genezen, te begeleiden en in het allerslechtste geval een waardige stervensbegeleiding. Het is een voortdurend zoeken naar hulp allerhande: de hulp van specialisten geneesheren om de juiste diagnose te stellen, de hulp bij zoeken naar geneesmiddelen, de hulp bij het opvangen van de verlaten zieken, de zoektocht naar hun familieleden enz. Haar projecten van de afgelopen jaren waren er steeds om deze verlaten zieken van de basisbehoeften te kunnen voorzien : het overtrekken van matrassen met plastiek omwille van de hygiëne, het inrichten van de wasplaats om zo de wasmachines met warm water te kunnen doen functioneren, het herinrichten van de keuken, het aankopen van geneesmiddelen en voedsel voor dagelijks gebruik. Al dit doet ze met een nooit geziene overgave. Ze wordt hierbij gesteund , in de eerste plaats haar geloof en vervolgens de hoop die de Congolezen zelf uitstralen. Ze leven van dag tot dag en geloven ondanks alles nog steeds in een gelukkig leven. Ze zijn blijmoedig en waar mogelijk helpt iedereen elkaar, hetgeen zelfs hun eigen ondergang kan betekenen. De uitbreiding van de families door steeds meer familieleden bij het gezin aan te sluiten is nefast om iedereen te voeden, te huisvesten of om van enige behoefte te voorzien. Dagelijks neemt de corruptie toe, kinderen gaan niet naar school (ouders moeten de leerkrachten kunnen betalen), het aantal straatbendes neemt zienderogen toe.
Maar dagelijks gaat Zr Angèle aan de slag en elke dag opnieuw tracht ze er weer te staan voor haar zieken waar ze haar paviljoen met personeel begeleidt. Na het praktische werk in het ziekenhuis wacht haar dagelijks ook nog de beslommeringen van de vele administratie waar niemand aan ontsnapt. Begin dit jaar kreeg ze ook het bezoek van schrijfster Lieve Joris in het kader van de Damiaanactie. Ze liet ons hierover het artikel zien dat in de Vlaamse kranten verscheen. Ze wordt ook meer geconfronteerd met de zorg over de genezen patiënten. Deze weten vaak niet waarheen nadat ze door hun familie werden verlaten. Dit zou dan ook de basis worden van haar volgende project : deze mensen terug in het gewone leven te (bege)leiden.

Correspondente: Ilse De Meulder

Kinshasa - juni 2006

‘De armoede verergert in Congo en weldra staan onze enkele Kongolese medezusters er alleen voor. En zij komen veelal uit arme families die ze moeten helpen. Ik heb nog geen vervangster; daar ik ge-zond ben kan ik me verder inzetten.
Zullen de verkiezingen doorgaan en verbetering brengen? We bidden Gods geest voor de politieke leiders die zich het lot van de bevolking moeten aantrekken. Alle dokters in staatsinstellingen zijn al 3 weken in staking.’ Het is een gemakkelijk volk, ze leven een dag met een keer en nemen er het
beste van, morgen zal het beter gaan, denken ze.Maar de situatie verergert op alle gebied, vooral in alle staatsposten. De politiekers en grote commercanten lopen met de buit weg. De bevolking kan zich niet verweren, of ze worden onmiddellijk klein gemaakt door het gevolg van de grootten.
We doen verder in het hospitaal waar nog steeds niets is.De verlaten zieken die verbeterd of genezen zijn moeten plaats maken voor anderen, maar ze slenteren rond en in het hospitaal en lopen ons ach-terna, ze hebben honger.
We helpen zoveel we kunnen, degenen die tot bij ons komen. Het gaat met Gods genade, de hulp van jullie en anderen.’

Correspondent: Ilse De Meulder

Kinshasa - 2 maart 2006

Er is weldra een goede gelegenheid voor correspondentie.
Ik was blij verrast toen ik, voor enkel dagen, uit de handen van Gert Ribbens, de grote som van 2000 dollar ontving. Wat een aanwinst in de "armenkas" !
Heel veel dank ook aan ons daadwerkelijk te denken. Samen met mijn Kongolese medezusters en de behoeftige patiënten bidden wij voor allen die ons zo bereidwillig helpen.
Indien ik persoonlijk nog iemand speciaal kan danken, laat het mij weten a.u.b.
Ik vond het heel fijn van Gert mij op die manier het geld te overhandigen. Ik bewonder zijn medewerking. Hij is weer vertrokken naar Kalemi.
In het hospitaal doen we moedig voort. We kunnen dankzij de steun van velen zeer veel lijden lenigen.
Iedereen hoopt op verbetering na de verkiezingen.. Nu is het van staatswege enkel beloven !
Hartelijke groeten.

Correspondent: Ilse De Meulder

Kinshasa - 30 december 2005

We zijn nog volop in de kersttijd, zo kan ik nog een kerstkaartje gebruiken.
Het was een hele verrassing een email te ontvangen van Gert Ribbens. 's Anderendaags ben ik hem gaan opzoeken in het hotel, een kwartier te voet van bij ons. Die vriendelijke gedienstige man overhan-digde mij de 1550 euro.
Zeer veel dank aan de Brugwerking voor die welgekomen grote som.
De werken van het project vorderen langzaam maar zeker. We moeten zoveel geduld hebben om iets in orde te krijgen. Dat komt ook omdat de directie in dit staatshospitaal geen herstellingen laat uitvoeren. Zo stoten wij, die iets laten installeren, op allerlei moeilijkheden : o.a. waterleiding, elektriciteitskabels, gebrek aan materiaal. Maar eens het toch lukt zijn wij, de 2 zusters en de vele behoeftige patiënten, U allen zeer dankbaar en gelukkig met de nieuwe verbeteringen.
....
Met mijn herhaalde wensen voor een zeer gezegend, gezond, vredevol 2006.
Lieve groeten en gebed.

Correspondent: Ilse De Meulder

Kinshasa - 21 september 2005

Je ziet dat ik alle gekregen papier gebruik! In het hospitaal is nog geen velletje papier te verkrijgen. Veel dank voor je welgekomen nieuws.
Hier is het weer erg gesteld in het onderwijs. De Staat had beloofd de leerkrachten fatsoenlijk te beta-len, maar het geld is weer verduisterd. Zo moeten de ouders opnieuw alle lasten dragen en velen kunnen dat niet. Allen die hier verblijven en er werken moeten moedig blijven om toch iets bij te bren-gen voor het welzijn van de bevolking die zich niet kunnen verweren. Zullen de uitgestelde verkiezin-gen volgend jaar kunnen doorgaan? Niemand weet het!!
Ilse, ik ben zeer blij dat ik opnieuw een project mag opmaken. Ik doe het nu samen met mijn Congole-se medezusters. Daar ik de laatste Belgische I.C.M zuster ben, in de medische sector, zullen de Con-golese er volledig alleen voor staan. Ik hoop ten zeerste dat ze zich verder het lot van de verlaten en verstoten patiënten zullen ter harte nemen. Daarbij zal de financiële kant een probleem zijn. Die zus-ters komen meestal uit arme gezinnen en moeten hun behoeftige familieleden helpen. Wij, moedigen hen aan om flink te werken en te zoeken voor de nodige fondsen. Ilse, je zult lezen in bijvoegde blad-zijden dat de situatie in het land en zeker in het hospitaal niet verbeterd is, iedereen laat ons doen…. Wie niet kan betalen komt niet meer binnen in dit ziekenhuis. Samen met door ons betaald personeel nemen wij de meest behoeftige patiënten binnen, voor alle zorgen en behandelingen. Hun aantal ver-meerdert. Er zijn gelukkig nog enkele goedwillende, onder de 160 dokters en 2300 andere perso-neelsleden, die soms nog liefdedaad willen stellen voor hun armste medemensen. Er is enorm veel goed te doen bij de lijdenden.
Een in gebed . Hartelijk genegen.

Correspondent: Ilse De Meulder

Kinshasa - 1 juni 2004

Voor een paar dagen ontving ik met vreugde een grote omslag uit Kalmthout. Ik las de hartelijke brief van Mevrouw Irma Van Gestel. Wil haar ten zeerste danken. Het was een goed idee van haar om de welgekomen som van 1.505 euro mee te geven met pater Koen Maes.
Die goede missionaris ken ik al lang. Hij kwam die waardevolle steun persoonlijk afgeven. Ik was bij de verlaten zieken in het hospitaal. Beiden konden we met veel lof spreken over de flinke mensen van de "Brug-werking".
Ja, we weten ons sterk gesteund in onze dagelijkse zorgen en dankzij jullie allen, in de moeilijk te be-schrijven ondernemingen bij de armsten in Congo.
Wil allen die zich inzetten ten zeerste danken. Wij, samen met onze verlaten patiënten, zijn jullie indach-tig in ons gebed.
Ik weet nog niet of ik vakantie kan nemen, kwestie van een zuster-vervangster te hebben. Het gaat niet goed in Congo, maar we kunnen nog zoveel leed lenigen, hartversterkend.
Hierbij de ingevulde formulieren, veel dank voor je medewerking.
Eén in Gods liefde. Van harte.

Correspondent: Ilse De Meulder

Kinshasa - 23 september 2003

Volgend interview verscheen op 23 september 2003 in 'Het Nieuwsblad'
Hierin vertelt ze over haar werk in het hospitaal waar haar project van 'DE BRUG' loopt.
Zij richtte hier een kleine verpleegdienst in chirurgie voor de meest behoeftige patiënten(project 2002)
Een korte greep uit haar gesprek met correspondent D. Musschoot in CONGO

Zuster Angèle Verstraete verpleegt de armsten der armen in 'haar' hospitaal in Kinshasa.
A.Verstraete (77) komt uit Roeselare. Ze werd verpleegster en toen ze stage liep in een Roeselaars ziekenhuis, leerde ze er de Zusters van de Jacht kennen, een missionaire kloosterorde. Angèle werd Zuster Angèle.
In 1952 trok ze naar de Congo, waar ze na een korte onderbreking in de jaren '60 vandaag nog steeds zit. 25 bedden heeft ze, op haar afdeling in het Hôpital Général de Kinshasa. In die bedden liggen mensen die niets en vaak ook niemand meer hebben, mensen die ze van de straat heeft geraapt en die er vaak heel erg aan toe zijn. Vaak ook mensen die de rekening niet kunnen betalen en voor wie bijgevolg in het gewone hospitaal geen plaats is.

VERSTOTEN DOOR DE FAMILIE
• Twintig jaar geleden heeft u expliciet gekozen voor de armsten der armen.Waarom?
... ..: Omdat de nood er was. Ik zag mensen op de grond liggen creperend.
Niemand keek er naar om. En in het hospitaal werden ze geweigerd omdat ze het daar niet konden betalen. Toen heb ik gevraagd of ik mij met die mensen mocht bezighouden. Het hospitaal heeft mij een zaal gegeven. Daar vang ik nu de mensen op die aan het eind van hun Latijn zijn, mensen die door iedereen verlaten zijn.We hebben vanochtend weer een vrouw van de straat geraapt. Ze is er erg aan toe.
• Kunt u begrijpen dat mensen er zo slecht aan toe zijn?
... ..: Zijt ge al eens in de cités geweest, Daar liggen ze in alle hoeken en kanten.
Sommigen worden aan hun lot overgelaten omdat hun familie zelf niet meer in staat is om voor hen te zorgen. Anderen verstoten zieken uit angst voor aids, tbc, hekserij.
Ik stel me daar al lang geen vragen meer bij. Ik probeer gewoon die mensen te helpen.
• U heeft vijfentwintig bedden. Dat is toch volstrekt onvoldoende?
... ..: Dat is waar, en dat maakt dat ik soms hard moet zijn. Soms moet ik mensen weigeren. En de minder zware gevallen moeten wachten. Hard, maar het kan niet anders.
• U werkt zonder artsen?
... ..: Bij de 'verlatenen' werken geen artsen.Wie wil hier werken? Er is ook geen geld om artsen te be-talen. Maar soms heb ik een dokter nodig, als een medisch probleem mijn krachten te boven gaat. Dan ga ik op zoek naar een dokter die toch eens wil langskomen. Ik moet je zeggen: er zijn dagen dat ik er geen vind...

NIET EEN KEER DE MOED VERLOREN
• Wat houdt u gaande?
... ..: Mijn geloof in God en mijn overtuiging dat ik iets voor de mensen kan betekenen. Sommige men-sen komen hier sterven in betere omstandigheden dan in de goot. Dat is toch ook al iets. Af en toe kunnen we mensen beter maken. Dat geeft me grote voldoening.Weet je, ik heb in al die jaren nog niet een keer de moed verloren.
• Heeft u zich nooit afgevraagd waarom God al die ellende laat bestaan?
... ..: God laat de mensen vrij. Het Kwade is verantwoordelijk voor wat hier gebeurt. Daar kan God toch niets aan doen?
• Wat gebeurt er na u?
... ..: Dat weet ik niet. Dat is een probleem, vrees ik. Zolang ik in een goede gezondheid ben en zolang die vele mensen in Vlaanderen mij blijven steunen, doe ik voort. Maar hoelang nog? En wat na mij? Ik heb nu nog 2 medezusters, zwarte medezusters. Ik hoop dat zij dit werk verderzetten.
• Bent u door uw werk een beter mens geworden?
... ..: Ik weet dat niet. Alles wat ik doe, doe ik voor het welzijn van de anderen.
God zal wel oordelen of ik hier goed werk heb gedaan.
• Als God u de kans gaf uw leven over te doen, wat deed u dan?
... ..: Hetzelfde. Tien keer hetzelfde.

Correspondent: Ilse De Meulder

Kinshasa - januari 2003

Het is nog nieuwjaarsmaand, zo mag ik nog mijn wensen sturen. Ik heb die gevormd in de kerstnacht, bij de Heer Jezus. Mochten al die genadegaven en weldaden jullie vergezellen gans het jaar 2003!
Het is zeker een tijd geleden dat ik schreef. Bij mij ligt de oorzaak in het teveel werk, in een onover-zichtelijke situatie.Maar ik mag niet klagen, ik heb geen tegenwerking en kan enorm veel goed doen...
De situatie is hier zeer triestig gesteld. De meeste ouders kunnen het schoolgeld niet betalen, dit ge-beurt in schijven, duurt het te lang dan worden de kinderen weggestuurd.
Zo komen velen bij ons – de blanken, de zusters -, bedelen om hulp.Vandaag weer een arts, zijn vrouw verliet hem, liet 6 schoolgaande kinderen achter. Hij verdient maandelijks voor de waarde van een 3000 bf, niet genoeg voor het schoolgeld.
Het tijdschrift van DE BRUG kwam goed aan, veel dank voor al jullie werkzaamheden.
Irene Peeters nam het mee, zij kreeg het niet.
Ik kan met vreugde zeggen dat het project van 2002 een succes werd: 1 grote wasmachine en 1 wringmachine zijn goed hersteld. Nu kookt het water en worden de schurftmijten gedood! Het was zeer moeilijk om vervangstukken te vinden, maar een knappe technieker heeft van alles uitgevonden om het geheel ineen te steken met primitieve middelen.
Hier is het steeds achteruitgang op alle gebied. En toch kunnen de mensen nog hoop- en vreugdevol zijn en feesten laten ze niet voorbijgaan. Hun solidariteitsgebruiken maken veel goed, maar er zijn grenzen, iedereen geraakt uitgeput.Waren de familiebanden van vroeger niet zo sterk dan durven ze in geval van ‘overvraging’ van familieleden in nood, ook weigeren en zelfs verstoten.Er zijn zoveel ru-zies en bedreigingen in de families. In de 10 maanden dat ik terug ben, heb ik al veel meegemaakt
in dit oord van ellende: het hospitaal. Goddank, de autoriteiten en het personeel laten mij doen wat ik wil en kan, dit gaat van de geneeskunde tot de laagste materiële problemen. De nieuw aangekomen behoeftige worden systematisch geweigerd, ze blijven buiten liggen, sommigen sterven. Als wij – nog 2 à 3 zusters – erop komen, beginnen we met de opvang en de verdere behandeling. Dit alles is mo-gelijk dankzij jullie fijne medewerking, ook de goodwill van enkele personeelsleden.
Lieve groeten aan de bekenden van ‘De Brug’-werking. Eén in gebed. Van harte,

Correspondent: Ilse De Meulder

Kinshasa - 2 september 2001

Dit dankwoord heeft te lang op zich laten wachten, het spijt me, wil mij excuseren. Intussen heb ik re-gelmatig op u allen kunnen denken, als ik moest putten uit uw waardevolle bijdrage van 57.000 fr. Ik voel er uw warm kloppend hart in. Ik weet dat het iets van u vraagt -ja, soms veel- om u verder in te zetten voor de meest noodlijdenden, zo veraf.
Mijn allerbeste dank, ook in naam van de velen die zullen geholpen worden, voor die grote som die onze ‘armenkas’ kwam verrijken.
Na een tegenslag, in een kliniek, verleden jaar en een verblijf van acht maanden in België, ben ik bijna vijf maanden weer actief in het hospitaal. Ik heb het teruggevonden in een verregaande verloedering. En toch zijn er nog hoopvolle punten... Ja, de mensen, die Congolezen, die er de moed en vreugde inhouden, hoe slecht het ook gaat. Op dat gebied kunnen wij, westerlingen, veel van hen leren.
Zoals voordien is er nog niets in dit groot staatsziekenhuis. De patiënten moeten alles meebrengen of aankopen en daarbij heel hoge hospitalisatiekosten betalen. Er is nog steeds geen ziekteverzekering. Nadat ze ontslagen zijn in het ziekenhuis, blijven velen in gijzeling, tot ze iets kunnen betalen. Die kleine sommen brengen niet veel op en zo is het hoog aantal personeelsleden zeer slecht betaald, het is een hongerpremie. Er blijft niets over om iets aan te kopen, geen voedsel, medicamenten, linnen, onderhoudsproducten, enz...
Met de giften kopen wij (nog 2 a 3 I.C.M. zusters) het hoogstnodige aan. Zo heb ik het verleden jaar als project ingediend. Voor de ± 100 ‘indigents’, mensen die niets of niemand hebben, is er dagelijks veel aan te kopen voor 2 a 3 maaltijden en de voorgeschreven medicamenten. Daarbij komt nog het medisch materieel, labonderzoeken, radiografie, al wat u zich kan indenken.
En er gebeuren kleine wonderen, zieken genezen of verbeteren. Voor anderen betekent het een waardig sterven en een voorbereiding op de eeuwige Goudsontmoeting. Dit alles dankzij uw weiwil-lende medewerking. Voor mij blijft het ook boeiend en troostvol, zo mag ik mij een heel gelukkige mis-sionaris noemen.
Laten we moedig voortdoen, elk op zijn terrein...
Verenigd in wederzijds gebed, groet ik u heel hartelijk.

Correspondent: Ilse De Meulder

Kinshasa - 13 november 2000

Met veel vertraging eindelijk een schrijven, niet uit Kinshasa, maar vanuit ons ziekenpaviljoen De Jacht, Heverlee.
Ik ben hier geblokkeerd door een spijtige technische fout in een kliniek. Ik ben, Goddank, niet ziek en ik hoop na Nieuwjaar te kunnen vertrekken.
Gisteren had ik telefonisch contact met mijn correspondent Ilse. Met vreugde vernam ik dat ik opnieuw een project mag indienen voor de meest behoeftige in het staatshospitaal te Kinshasa.
Langs een Congolese medezusterverpleegster ontvang ik nieuws. Zij vervangt mij voorlopig in pavil-joen 8. Zij laat weten dat de situatie steeds erger wordt op alle gebied. Hoe kan het anders, het land is in oorlog, zeker in drie streken. Zo is er in de staatskas geen geld voorhanden voor de noden van het volk.
Om het zuster Micheline, in paviljoen 8, niet moeilijk te maken, geef ik deze keer geen project op waarmee zij bijkomende supervisie zou hebben. Zij heeft zeer veel werk om de verlaten zieken te la-ten opnemen en in de verschillende afdelingen enigszins te laten onderzoeken en verzorgen.
Zuster Micheline schreef me over de stijgende prijzen van al het voedsel dat dagelijks, of regelmatig in grotere hoeveelheden moet aangekocht worden.
Er zijn een tachtig behoeftige op de officiële lijst. Maar daarbij komen nog een aantal anderen. Zo hebben we de militairen die door het leger aan hun lot worden overgelaten. Verder komen patiënten binnen met een familielid, dat na enkele dagen hen verlaat, of de mogelijkheid niet meer heeft voed-sel, medicamenten of materiaal aan te kopen en daarbij de dure hospitalisatiekosten niet kan betalen. Ook die mensen doen beroep op ons, voor alles...
Zo zou ik dit jaar steun willen vragen voor de aankoop van voedsel, medicamenten, medisch materi-aal.
De twee Congolese I.C.M.zusters staan voor een zware taak, maar ze zijn moedig en geven zich ten volle voor hun armste landgenoten.
Allen zijn wij u zeer dankbaar voor uw gewaardeerde inzet en medewerking. Moge ons wederzijds ge-bed ons allen sterken.
Heel hartelijk.

Correspondent: Ilse De Meulder

Kinshasa - 8 mei 2000

De beslissing is gevallen... het project uit Kinshasa werd aanvaard... Wij, de vele Congolezen en ik-zelf, zijn bij de begunstigden1 dankzij de volhardende inzet van zoveel flinke mensen uit Kalmthout en omstreken!
Onze allerbeste dank voor de grote som van 64.000 fr.
Ik was ook blij met het laatste nummer (nr. I) van de Brug. Het is ontspannende en verrijkende lectuur voor mij. Op die manier leven we mee, met het wel en wee van zovele missionarissen over heel de wereld. We nemen hen allen op in ons bidden, voor de komst van het Rijk Gods op aarde.
Het grote verslag van de gesteunde projecten geeft een klaar beeld van wat in al die jaren uitgegeven werd. De energie die er achter steekt is niet in cijfers uit te drukken, die staat zeker opgetekend in het ‘gouden bock’ bij de Heer Jezus.
Zoals voorzien zal het geld gebruikt worden voor bet vervaardigen van plastiek hoezen. Het is een heel probleem, in dit groot staatshospitaal. Met u allen mag ik mij verheugen dat al de matrassen van de twee diensten van inwendige ziekten een stevige overtrek hebben. Maar er is nog zoveel te ver-helpen in de drie andere sectoren. Laatst ging ik in de afdeling pediatrie. Daar liggen de zieke kindjes, samen met hun moeder, op een oud versleten stuk mousse. Het hospitaal heeft geen plastiek, rubber of stuk linnen. De familie moet alles meebrengen van thuis, waar ook alles zeer schamel is.
Ik zal beginnen met de nog redelijk goede matrassen te laten overtrekken op chirurgie. Intussen zullen de mannen in de naaikamer ook een cent verdienen, ik mag zeggen: véél meer dan ze anders opra-pen als schamel hongerloon.
U zal wel iets vernomen hebben over het groot ongeval op de vlieghaven te Kinshasa. Ik was toen juist in één van onze huizen op 15 km vandaan. We hoorden de felle ontploffingen van bommen en andere munitie en zagen de zeer hoge vlammen en rookwolken. In een land waar niets voorzien noch georganiseerd is, zijn dergelijke rampen dramatisch. De staat en andere organisaties zijn toch tussen-gekomen voor de vele gekwetsten en de begrafenis van de overledenen. We zullen nooit de juiste oorzaak weten, noch het aantal slachtoffers kennen. Het is politiek geheim.
Dat het land verder de dieperik ingaat, verneemt u ook. Het is bedroevend voor de arme bevolking die geen uitkomst ziet in dit land dat voortdurend in oorlog is met meerdere buurlanden. Gelukkig hebben de Kongolezen een diep Godsbesef en een hoop- en vreugdevol gemoed. Dat is hun grote sterkte. Ook voor ons, missionarissen, is het aanmoedigend om verder bij hen te blijven en ons in te zetten met de hulp van u allen.
Ik kan u meedelen dat ik begin juli vakantie mag nemen. Her past beter dit jaar voor de vervanging. Een Kongolese medezuster, die moest vluchten uit haar missiepost, is bereid mij te vervangen bij de meest verlaten zieken.
Moge God u allen zegenen.
Hartelijke groeten.

Correspondent: Ilse De Meulder

Kinshasa - 7 november 1999

Sedert een paar jaren weet ik mij helemaal opgenomen in uw vriendenkring. Het is zeker een stevige, hartelijke groep. Dat verneem ik bij het lezen van ‘De Brug’.
Heel veel dank voor uw grote, enthousiaste inzet, voor zoveel missionarissen over de wereld. Dankzij pater L. Brughmans kan ik het ledenaantal van Kalmthout nog met “eentje” versterken.
Een jaar is zo vlug voorbij. Hier toch! Van mijn correspondente vernam ik dat ik opnieuw een project mag indienen. Ik laat die prachtige gelegenheid niet voorbijgaan. Naast de dagelijkse aankoop van voedsel, medicamenten, medisch materiaal en andere, heb ik zorgen met een paar prioriteiten voor een efficiënte werking in het hospitaal.
Ik moet een keuze doen tussen de verdere aankoop van plastiek overtrekken voor de mousse ma-trassen en het helpen herstellen van enkele machines in de wasserij. Dit laatste is ook zeer nodig want zonder proper linnen kunnen we de verlaten zieken niet verzorgen. Na goed nadenken en raad vragen viel de keuze op de aankoop van plastiek. Dit materiaal wordt ingevoerd uit het buitenland en komt op zo een 1000 ft. per matras.
Ik kan u meedelen dat het een grote vreugde was bij de directie en het personeel van een paar pavil-joenen, waar de matrassen nu overtrokken zijn. In de twee diensten van ‘inwendige ziekten’ zijn de bedden in orde. Tijdens de grote vakantie komen religieuzen, in vorming, op stage. Die jonge mannen hebben al de bedden gewassen, laat me zeggen: het vuil afgeschrobd, van jaren ver voor die studen-tenfilosofen is het handenarbeid. Het doet hen deugd, zich neer te buigen over de ellende van hun volk. Alles in dienst van de komst van het Godsrijk op aarde. Het volstaat niet enkel te bidden voor de zieken, te spreken met - of voor de armen, dat is niet zo moeilijk. Het groot aantal personeelsleden van dit staatshospitaal heeft al lang de moed niet meer om een grondige schoonmaak te doen. Met hun schamel hongerloontje kunnen ze niet gemotiveerd zijn.
Als u het goedvindt, durf ik weer het geld vragen voor het vervaardigen van plastieken hoezen. Alles moet aangekocht worden, ook het garen, de olie voor de naaimachines en daarbij moeten die mannen betaald worden. Ik moet ze nog bewonderen voor hun welwillendheid.
Laatst was ik nog getroffen: ik gaf geld voor het vervoer van 50 meter zware plastiek in een karretje; maar die papa verkoos het gewicht op zijn hoofd te dragen en het geld te gebruiken om voedsel te kopen voor zijn kinderen.
Weldra hebben we de eindejaarsfeesten. Goed op tijd wens ik u allen een zalig, stemmig kerstfeest. Voor het nieuwe jaar, voor ons christenen jubeljaar 2000, vraag ik Gods mildste zegen voor u allen.
Met mijn herhaalde dank voor alles, groet ik u, ais gelukkige missionaris, heel hartelijk.

Correspondent: Ilse De Meulder

Kinshasa - 17 januari 1999

Bij een eerste contact durf ik je met je voornaam aanspreken, omdat ik me thuis voel bij jou na je eer-ste schrijven. Ik dank je er hartelijk voor, alsook voor de goede wensen. Wederkerig stuur ik je alle heil, vrede, vreugde en vraag Gods zegen voor jou en je gezin gedurende het jaar 1999.
Het was een verrassing voor mij je als nieuwe correspondente te mogen ontmoeten per brief. Ik wens je veel enthousiasme en succes in “De Brug” en haar werking.
Ik was heel blij met de melding dat de waardevolle som van 56.000 ft. op komst is voor het project in het hospitaal.
Het doet me ook deugd dat je Congo kent door er te verblijven.
Sedert 3 oktober werk ik weer in het staatshospitaal bij de ergste verlaten en of verstoten zieken. De situatie is heel erg, zoals in gans het land, in oorlog. Met Gods genade en jullie medewerking kunnen we nog veel leed helpen verzachten.
Dankbaar, genegen.

Het is een eerste kennismaking tussen ons beiden van op verre afstand. Voor een paar dagen ontving ik het interessant tijdschrift van de Brug. Hartelijk dank voor die aangename lezing. Ik ben blij dat het niet verloren ging, want het kwam terecht in de warboel van het groot staatshospitaal. Zuster Irene Peeters, die nog in onze communiteit verblijft, kreeg het al een paar weken vroeger. Het adres langs Scheut-Brussel is goed, maar alleen voor brieven, iets zwaarder vertrekt per boot.
Ik dank u zeer voor uw fijne medewerking in de missieanimatie van Kalmthout. Als West-Vlaming voel ik me al helemaal thuis bij u allen, zonder iemand gezien te hebben. Wat de echte liefde kan bewer-ken!
Met mij is, midden veel miserie en lijden bij de bevolking, alles zo goed mogelijk.
Bidden we voor mekaar.

Correspondent : Ilse De Meulder

Kinshasa - 8 april 1999

Ik weet mij al goed opgenomen in uw enthousiaste en efficiënte missiewerking van de Brug. Langs mijn kant ligt de medewerking van pater Brughmans aan de basis om een project te mogen indienen voor het staatshospitaal. Daarvoor ben ik hem heel dankbaar.
Wat een vreugde voor mij toen de waardevolle som van 56.000 ft. voor kort goed aankwam Aan u al-len mijn allerbeste dank, ook in naam van de velen die zullen geholpen worden. In ons regelmatig ge-bed voor uw beste welzijn, drukken wij onze warme dank ten volle uit. Ik kan mij enigszins indenken wat een inzet en uithoudingsvermogen het van u vraagt. Over al dat goede in Vlaanderen horen of zien wij hier zelden iets. We zien verschrikkelijke beelden van oorlog en geweld, zowel in Europa, Afrika als in andere landen. Goddank, dat er nog een tegenpool bestaat van mensen die het goede willen en er zich voor inzetten ten gunste van alle volkeren.
De situatie in het hospitaal ‘Mama Yemo” is niet verbeterd sedert het nieuwe staatsregime van mei 1997. Integendeel!!! Er is steeds achteruitgang, op alle gebied. De oorlog, in meerdere provincies van het land, is de grote oorzaak van al die ellende. Alle aandacht en middelen gaan naar het leger, in grote verdeeldheid en waarvan niets doeltreffend te verwachten is. Intussen lijdt de bevolking fel in al-le sectoren, zeker in het onderwijs en in de medische diensten.
Zoals vroeger gemeld, ben ik begonnen met het laten maken van plastiekhoezen voor de moussema-trassen. Het is erbarmelijk om te zien, in bepaalde paviljoenen1 waar de patiënten reeds jaren op vuile, besmette mousse liggen Er is geen linnen in het hospitaal, de arme mensen brengen iets mee zoge-zegd als beddengoed. In paviljoen 8 waar de dienst is van de inwendige ziekten (met veel Aids-patiënten) en waar ik werk, is alles afgewerkt. De hoezen kunnen met een ontsmettingsstof, die wij ook moeten aankopen, gereinigd worden. Al een hele weldaad. Het zal een hele opluchting zijn als er in meerdere paviljoenen propere matrassen beschikbaar zijn. Voor. U, in Europa, schijnt dit misschien een onbegrijpelijk of banaal feit, hier is het de ruwe werkelijkheid. Dankzij u allen kwam er een oplos-sing, in dienst van zoveel lijdenden.
Wij, nog 2 I.C.M zusters, voor de meest behoeftigen, delen ook in de vreugde van allen die er wel bij varen...
Zo werken we samen aan de opbouw van een betere wereld, aan de komst van het Godsrijk, waar het goed is voor alle mensen.
Aan allen een zonnige, warme, Congolese groet.

Correspondent : Ilse De Meulder

Kinshasa - 20 september 1998

Om meerdere redenen heb ik dit schrijven moeten uitstellen. Wit mij daarvoor excuseren. Ik had op uw hartelijke brief onmiddellijk willen antwoorden.
Ik was blij verrast met uw gemoedelijke contactname, voorstellen en mededelingen. Hartelijk dank. Van zuster Irene Peeters had ik al vernomen hoe fijn de missiewerking van Kalmthout ineen steekt. En het was door pater Leo Brughmans dat ik in uw werkkring een aanvraag voor steun mocht doen. Het verheugt mij dat dit project aangenomen is en eerstdaags zal gestort worden. Dat we op morele steun mogen rekenen via correspondentie, doet veel deugd. Wel bedankt dat u zich aanbiedt als cor-respondent.
In mijn schrijven van januari ‘97 heb ik me zeker voorgesteld. Tot einde mei was ik nog werkzaam in het staatshospitaal “ex-Mama-Yemo” nu genoemd “Hôpital général Kinshasa”. Dan kwam ik met va-kantie, na 3 jaar, voor 3 maand. Op 29 augustus zou ik weer vertrekken, maar de oorlog liet het niet toe. Ik had een weldoende vakantie, deed veel bezoeken bij familie en kennissen. In juli volgde ik een sessie voor missionarissen te Gentinnes. Daar kwamen we op de hoogte van de situatie en de pro-blemen in Europa en in Centraal Afrika. Zeer verrijkend. In Godsheide (Hasselt) had ik een genadevol-le, achtdaagse retraite. Verder werd mij een bedevaartreis aangeboden. Te Lourdes heb ik de inten-ties van al onze bekenden en weldoeners warm aanbevolen bij O.L.Vrouw.
Met de I.C.M. zusters zijn we klaar om te vertrekken. Gisteren kregen we een fax uit Kinshasa dat ze ons verwachten. Volgens mijn ticket moet ik een zaterdag kiezen (dan zijn er financiële voordelen). Tegenwoordig vraagt Sabena 10.000 fr. meer voor verzekeringsonkosten. Morgen zal in mogelijk we-ten wanneer ik kan vertrekken. Ik zie verlangend uit om weer bij de arme zieken te zijn. De toestand in het hospitaal zal zeker zorgwekkend zijn. Het aantal “indigents” of behoeftigen groeit aan. Er zullen onvermijdelijk gekwetsten aangebracht worden. Als er geen familie bij is, die kan en moet betalen, dan worden die verlaten patiënten aan ons -nog 2 LC.M.-zusters- toevertrouwd. Aan hen moeten we alles geven, voor hen moeten we alles doen. Met veel geluk vond ik een goede vervangster voor mijn taak, in de dienst van inwendige ziekten, met veel erge verlaten zieken, vooral aids-patiënten. Adèle, een jonge Congolese verpleegster, nam moedig die taak op. Ze zou nu in september bij ons in het kloos-ter komen. Voor mij wordt vandaag de reis aangevraagd voor 3 oktober. Zo lang ga ik nog bij familie.
Zo, tot wederhoren of weerziens... In gebedsvereniging. dankbaar genegen.

Correspondent : Ilse De Meulder