Adriaan Aernouts


Adres

Muena-Ditu
Mbujimaiji
Congo

Adres: Adriaan AERNOUTS, MBUJIMAYI, Ninoofsesteenweg 548, 1070 Brussel

Orde:
C.I.C.M. Scheut, Ninoofsesteenweg 548, 1070 Brussel

Leven en werk

Adriaan Aernouts werd geboren te Wuustwezel in een landbouwersgezin op 28/09/1942.
Hij volgde de lagere school in Wuustwezel en de middelbare Grieks-Latijnse in Tervuren.
Hij is ingetreden in het Scheut-noviciaat tijdens het schooljaar 1961-1962 en studeerde filosofie en theologiestudies tot 1968. Hij werd priester gewijd op 6/8/1967.
Op 9/9/1968 vertrok hij voor de eerste maal naar Congo.
Hij deed er pastoraal werk in de parochies Tsfofa-Tshiangu, Kalonda, Basubuke in het bisdom Kabinda, Oost-Kasaï. Vervolgens werd hij pastoor in Putua, bisdom Luiza en in 1992 pastoor en procureur in Luputa. De procuur is nu gesloten.
In 1999 verhuisde hij naar Muena-Ditu.
Huidig werk: pastoor, vorming van catechisten en basisgemeenschappen, scholen, voedingscentrum voor kwashiorkor, marasme, TBC (nasleep van het vluchtelingenprobleem van de Katanga). De bevolking is in Luputa sinds 1995 gestegen van 25.000 naar 60.000 inwoners.
In juli 2000 zijn zij overvallen geweest.

Brieven

Congo – 5 januari 2017

“Einde goed, alles goed” zegt men. Het geld van “De Brug”, verstuurd in januari 2016 is dan toch in december bij mij toegekomen. Veel uitleg kan ik er niet bij geven, tenzij dat de econoom van Kinshasa een hele tijd afwezig is geweest. De som was daar blijven steken, en Kinshasa is heel ver van hier.
Het eindejaar 2016, en nu nog, is er één met veel miserie, geweld en oorlog. Hartverscheurend. De Kongo is ook niet gespaard gebleven. Laatst in Kinshasa, Tshikapa, Kananga en elders. In het oosten van het land is het al 20 jaar bezig. Weer zijn er beloften gedaan om dat aan te pakken. Er is daar goud, diamant en vooral coltan. Daarachter zit veel verborgen: veel geld en veel miserie.
Bij ons is het tamelijk rustig. Wel is er veel onveiligheid. Er wordt veel gestolen op de weg, in de huizen en ook op de velden. We kunnen wel ons werk doen op de parochies. Een week voor Kerstmis hebben we bij ons huis bewaking gehad van een goed bewapende soldaat. Er was sprake van plundering. Dat houdt verband met de situatie in de hoofdstad.
Op de parochie hier is een Congolese pater pastoor geworden. De Indonesische pater van hier is vertrokken naar een andere parochie. Hij heeft wel twee bouwwerken achtergelaten die verre van voltooid zijn: een polyvalente zaal en een Mariagrot. Ik heb er dus heel wat bouwwerk bij gekregen. De jaren beginnen wel wat te wegen. Als 2017 me een goede gezondheid brengt, kan het nog.
Ik stuur jullie ook mijn beste wensen voor het nieuwe jaar, voor jullie familie, werk en gezondheid. Ook mijn beste wensen voor een goede werking van “De Brug”, die aan vele arme mensen, ver verspreid, veel goed doet.
Nog veel dank voor de ontvangen steun.

Correspondente: Ria Van Thillo


Congo – 17 december 2015

De aanslagen in Parijs en de dreiging in Brussel staan ons alten nog voor de geest. Angstige dagen voor sommigen, geen vervoer, geen werk, geen inkomsten, geen school, en wat nog al meer. In Brussel hebben sommigen zich wel een beetje kunnen inleven in de situatie van vele migranten die van oorlogsgebieden komen. Er zijn er ook wel heel wat die van elders komen. Die terreursituatie is al jaren bezig in sommige landen zoals Nigeria, Somalië, Syrië, Irak, Pakistan, en nog andere. De wereld wordt klein. Maar we hebben nu laatst ook wat goed wereldnieuws gekregen: de overeenkomst van bijna 200 landen tegen de opwarming van de aarde en een beter energiebeleid. Het ging moeizaam en het moet nog uitgevoerd worden, maar het is wel een goede stap vooruit. Voor ieder van ons is er wel wat, te doen.
Het nieuwe jaar staat voor de deur en het kan alle richtingen uit. Hier in Kongo houden we ons hart vast. Het zou een jaar moeten zijn met vele verkiezingen; algemene, provinciale en plaatselijke. Deze laatste moesten eigenlijk al plaats gevonden hebben. Er gebeurt al van alles achter de schermen, We volgen het maar gaan niet wachten op de uitslag om ons werk voort te doen, Ik heb wel moeten wachten om aan de slag te gaan na mijn verlof: wat malaria, buiktyfus en amoeben. Meer dan vroeger krijgen we dat regelmatig voorgeschoteld. Alle soorten kleine beestjes en bacteriën gedijen hier goed in de warmte.
Intussen schieten de werken goed op. We hadden al 7 klassen voor de middelbare school, maar er moeten er nog 5 bijkomen met een magazijntje . De fundaties daarvan hebben we nu afgewerkt. De leerlingen helpen soms ook wat mee want we 
hebben hier een sectie bouwconstructie. Het is een beetje een hellend terrein en we bouwen met trappen, Nu zou ik eigenlijk het niveau van de klassen moeten opvullen maar ik heb een ressort gebroken van onze camionette; gereden tegen een verborgen steen op een brousseweg . We zijn aan het zoeken om dat vervangstuk ergens te vinden. Na de kerstvakantie beginnen we de muren te metsen, de leerlingen brengen dan water aan. Ik hoop alles klaarte krijgen als mijn medepater op verlof gaat volgend jaar, want dan krijg ik zijn werk er extra bij. Ik hoop dat het ook wat rustig zal blijven in de streek. Ik hoorde nog juist op de T.V. dokter Mukwege zeggen in Antwerpen: "In het oosten van Kongo is er niet veel verbetering ". (Hij kreeg de Sacharov-prijs verleden jaar voor zijn werk aldaar). Ik hoop ook over de nodige middelen te beschikken om het werk van de school hier af te maken. Het arbeidsloon is niet hoog hier, maar wel de cement, voor het ogenblik +30 $. We komen van 40! Stilaan, met hulp van hier en daar zou het kunnen klaarkomen.
Op de parochie gaat alles wat zijn normale gang. Nu is het speciaal druk met de voorbereiding van Kerstmis en Nieuwjaar.
Het wordt hier weinig gevierd op de markt, want daar is geen geld voor, maar wel diep religieus, met gebed en bezinning. De grote eucharistievieringen worden goed voorbereid. Die duren meer dan 2 uur. De mensen vervelen zich niet; er is leven in de brouwerij. De kinderen blijven niet ten achter. Ze zingen en dansen mee al kunnen ze noch maar amper lopen. Ze slaan de tamtam op de schouder of de handtas van de moeder, De kleine die huilt krijgt de borst of een nieuwe luier. Er zijn ook heel wat offergaven, vooral in natura. Laatst was ik in Kananga voor vergaderingen. Ik heb daar een pater die ziek was gaan vervangen in de centrale gevangenis waar hij minstens elke zondag komt. Er zijn daar een 600 gevangenen. Er waren er zeker 150 in de eucharistie, Misdienaars, zangers, lezers: allemaal gevangenen. Naderhand zei de pater dat er iemand getelefoneerd had om de gevangenen een koe te geven voor de feesten die op komst zijn. Ge ziet er gebeuren soms ook mooie dingen hier. Zojuist vernam ik dat de hydro·electriciteitscentrale van Katende bijna af is, gemaakt door de Indiërs. Ze hebben daar wel 5 maal een eerste steen gelegd en heel wat centen zijn weggevloeid, maar nu is het toch eindelijk gelukt, Hopelijk komt er wat meer elektriciteit in Mbujlmayi en Kananga . Wij zijn nog niet aan de beurt.
Men zegt dat de Kongo er op vooruit gaat. Wat invoer en uitvoer betreft zeker wel. Maar voor de menselijke ontwikkeling staan we als voorlaatste op de wereldlijst . De mogelijkheden zijn enorm hier. Het zal er wel eens van komen, maar wanneer? Intussen werken we ter plaatse en helpen we de mensen op allerlei gebied, ik ook met scholen, onderwijs, en ook op de parochie. We hopen ook, allang, op algemene verbetering in het land. Die komt maar niet van de grond. U kent dat mopje over de uitslag van verkiezingen? De 1ste schept op: bij ons is alles geweten na 2 uur. De 2de doet er nog wat bij; bij ons is na 1 uur alles al bekend. Dan de 3°, die van hier; bij ons is het al geweten den dag ervoor,
Beste Vrienden, Ik stuur U nog mijn allerbeste wensen. 2015 is een schrikkeljaar, maar dat het ons niet doet schrikken, tenzij met blijde gebeurtenissen. Het is waarschijnlijk te veel gevraagd en gewenst, maar we kunnen er zeker zelf ook wat aan doen,
Zalig Kerstfeest en gelukkig Nieuwjaar!

Correspondente: Ria Van Thillo


Rep. Dem. Congo – 17 december 2015

De aanslagen in Parijs en de dreiging in Brussel staan ons allen nog voor de geest. Angstige dagen voor sommigen, geen vervoer, geen werk, geen inkomsten, geen school, en wat nog al meer. In Brussel hebben sommigen zich wel een beetje kunnen inleven in de situatie van vele migranten die van oorlogsgebieden komen. Er zijn er ook wel heel wat die van elders komen. Die terreursituatie is al jaren bezig in sommige landen zoals Nigeria, Somalië, Syrië, Irak, Pakistan, en nog andere. De wereld wordt klein. Maar we hebben nu laatst ook wat goed wereldnieuws gekregen: de overeenkomst van bijna 200 landen tegen de opwarming van de aarde en een beter energiebeleid. Het ging moeizaam en het moet nog uitgevoerd worden, maar het is wel een goede stap vooruit. Voor ieder van ons is er wel wat, te doen.
Het nieuwe jaar staat voor de deur en het kan alle richtingen uit. Hier in Kongo houden we ons hart vast. Het zou een jaar moeten zijn met vele verkiezingen; algemene, provinciale en plaatselijke. Deze laatste moesten eigenlijk al plaats gevonden hebben. Er gebeurt al van alles achter de schermen, We volgen het maar gaan niet wachten op de uitslag om ons werk voort te doen, Ik heb wel moeten wachten om aan de slag te gaan na mijn verlof: wat malaria, buiktyfus en amoeben. Meer dan vroeger krijgen we dat regelmatig Breitling replica watches voorgeschoteld. Alle soorten kleine beestjes en bacteriën gedijen hier goed in de warmte.
Intussen schieten de werken goed op. We hadden al 7 klassen voor de middelbare school, maar er moeten er nog 5 bijkomen met een magazijntje. De fundaties daarvan hebben we nu afgewerkt. De leerlingen helpen soms ook wat mee want we hebben hier een sectie bouwconstructie. Het is een beetje een hellend terrein en we bouwen met trappen, Nu zou ik eigenlijk het niveau van de klassen moeten opvullen maar ik heb een ressort gebroken van onze camionette; gereden tegen een verborgen steen op een brousseweg. We zijn aan het zoeken om dat vervangstuk ergens te vinden. Na de kerstvakantie beginnen we de muren te metsen, de leerlingen brengen dan water aan. Ik hoop alles klaarte krijgen als mijn medepater op verlof gaat volgend jaar, want dan krijg ik zijn werk er extra bij. Ik hoop dat het ook wat rustig zal blijven in de streek. Ik hoorde nog juist op de T.V. dokter Mukwege zeggen in Antwerpen: "In het oosten van Kongo is er niet veel verbetering ". (Hij kreeg de Sacharov-prijs verleden jaar voor zijn werk aldaar). Ik hoop ook over de nodige middelen te beschikken om het werk van de school hier af te maken. Het arbeidsloon is niet hoog hier, maar wel de cement, voor het ogenblik ± 30 $. We komen van 40! Stilaan, met hulp van hier en daar zou het kunnen klaar komen.
Op de parochie gaat alles wat zijn normale gang. Nu is het speciaal druk met de voorbereiding van Kerstmis en Nieuwjaar.
Het wordt hier weinig gevierd op de markt, want daar is geen geld voor, maar wel diep religieus, met gebed en bezinning. De grote eucharistievieringen worden goed voorbereid. Die duren meer dan 2 uur. De mensen vervelen zich niet; er is leven in de brouwerij. De kinderen blijven niet ten achter. Ze zingen en dansen mee al kunnen ze noch maar amper lopen. Ze slaan de tamtam op de schouder of de handtas van de moeder, De kleine die huilt krijgt de borst of een nieuwe luier. Er zijn ook heel wat offergaven, vooral in natura. Laatst was ik in Kananga voor vergaderingen. Ik heb daar een pater die ziek was gaan vervangen in de centrale gevangenis waar hij minstens elke zondag komt. Er zijn daar een 600 gevangenen. Er waren er zeker 150 in de eucharistie, Misdienaars, zangers, lezers: allemaal gevangenen. Naderhand zei de pater dat er iemand getelefoneerd had om de gevangenen een koe te geven voor de feesten die op komst zijn. Ge ziet er gebeuren soms ook mooie dingen hier. Zojuist vernam ik dat de hydro·electriciteitscentrale van Katende bijna af is, gemaakt door de Indiërs. Ze hebben daar wel 5 maal een eerste steen gelegd en heel wat centen zijn weggevloeid, maar nu is het toch eindelijk gelukt, Hopelijk komt er wat meer electriciteit in Mbujlmayi en Kananga. Wij zijn nog niet aan de beurt.
Men zegt dat de Kongo er op vooruit gaat. Wat invoer en uitvoer betreft zeker wel. Maar voor de menselijke ontwikkeling staan we als voorlaatste op de wereldlijst. De mogelijkheden zijn enorm hier. Het zal er wel eens van komen, maar wanneer? Intussen werken we ter plaatse en helpen we de mensen op allerlei gebied, ik ook met scholen, onderwijs, en ook op de parochie. We hopen ook, allang, op algemene verbetering in het land. Die komt maar niet van de grond. U kent dat mopje over de uitslag van verkiezingen? De 1ste schept op: bij ons is alles geweten na 2 uur. De 2de doet er nog wat bij; bij ons is na 1 uur alles al bekend. Dan de 3°, die van hier; bij ons is het al geweten den dag ervoor,
Beste Vrienden, Ik stuur U nog mijn allerbeste wensen. 2016 is een schrikkeljaar, maar dat het ons niet doet schrikken, tenzij met blijde gebeurtenissen. Het is waarschijnlijk te veel gevraagd en gewenst, maar we kunnen er zeker zelf ook wat aan doen, 
Zalig Kerstfeest en gelukkig Nieuwjaar!

Correspondente: Ria Van Thillo


Congo – 20 juli 2014

Morgen is het hier Sacramentsdag, zonder processie, maar wel een groot feest voor doop en 1° communie van heel wat schoolleerlingen en ook enkele volwassenen. 
Het wordt een drukke dag. Ik probeer parochiewerk en ander werk te doen samen-gaan, da’s niet altijd gemakkelijk. Maar de parochie is ook een steun, niet financieel maar wel moreel : hulp in ontwikkeling gemotiveerd door ons priester zijn. 
De school blijft altijd en overal zeer voornaam voor de ontwikkeling en ook voor de opvoeding. 
Voor de financiële kant komt de "BRUG" goed in aanmerking. Met heel veel dank mocht ik nogmaals uw steun ontvangen voor het schoolproject van 2014 : verstuurd langs Scheut-Brussel en Scheutprovincie in Kananga (Kongo). Het economaat hier rekent nu in $ :1800 $ (1350 euro). Dus zeer hartelijk dank.
Begin dit jaar hadden we meer dan 700 leerlingen in de lagere school voor 10 klassen in functie. Nu op het einde van het jaar zijn er dat wel wat minder, want er moet schoolgeld betaald worden. Van de 10 onderwijzers en de directeur zijn er maar 4 betaald. Er zijn overal veel onregelmatigheden in de betaling. Het geld verdwijnt langs alle kanten voordat het toekomt waar het moet zijn. Maar er moet dus bijbetaald worden.Er moet ook betaald worden aan de staat, de inspectie, de eindexamens van het 6° jaar en nog het een en ander, om van de corruptie niet te spreken. Officieel is de lagere school gratis. Kunt er maar aan uit! Maar dat is een luik voor de buitenwereld.
We zijn nu in het droog seizoen. Speciaal goed voor de werken aan de school, behalve voor het water. Er zijn ook vergaderingen voorzien van onze scheutprovincie nu de wegen wat beter zijn : in plaats van modder is er zand, maar dat is gemakkelijker weg te scheppen. Het wordt dus een drukke tijd, maar we zweten minder want de lucht is echt droog, slecht voor mijn lippen.
Nog vele en dankbare groenten.

Correspondente: Ria Van Thillo


Rep. Dem. Congo – 6 juni 2013

Hier wat nieuws vanuit Muena-Ditu,
Eerst het heel goede: in Kananga, de hoofdplaats van onze Scheutprovincie hier, waar ik ben voor vergaderingen, kreeg ik het bericht van de storting vanwege De Brug, Ik wist allang dat het toegekend was, maar eer het dan hier ter plaatse is in het binnenland, dat is even wachten, Dit keer' was het wel lang, Als we voor de eerst keer naar de Kongo vertrokken en we vroegen wat we zeker moesten meenemen, sprak men ons van van alles en nog wat, maar vooral van een grote zak geduld. Dat is nog altijd actueel, en voor sommige dingen, spijtig genoeg, nog meer dan vroeger.
Kongo is zo groot en het binnenland zeer ver. Dus zeer, zeer hartelijk dank, het geplande werk kan beginnen: 2 klassen er bij voor de lagere school, Verleden jaar zijn ze begonnen met meer da n 700 leerlingen in 8 klassen, te veel.
Het huidige schooljaar loopt op zijn einde, zoals in België. Men is druk bezig met de staatsexamens van het 6de middelbaar en de 6de van de lagere school, Dat is hier een tijd van hoogconjunctuur voor corruptie, De leerlingen moeten aan alle kanten geld afdokken, anders geraakt men niet verder, met alle gevolgen vandien. Die het niet hebben, stoppen, en anderen krijgen diploma's zonder kennis.
Er is ook met grote woorden een bankardisation aangekondigd en begonnen voor de betaling van staatspersoneel, onderwijzers, enz..: dat gaat dan langs de bank of het telefoonsysteem, Maar als men weet hoe die hier marcheren, twijfelen we of men die kinderschoenen of kinderziekten gaat ontgroeien. De politieposten, om overal wat geld af te troggelen, zijn de laatste tijd nog toegenomen in onze stad. Soms is dat amusant om zien! De chauffeur of boy-chauffeur houdt het geldbiljet al klaar in de hand, zo verliest men niet veel tijd. Er zijn er die het nog rapper doen: die laten het biljet gewoon vallen bij de politie langs de weg en rijden door. Jong en oud heeft met die dingen te maken. De corruptie wordt een cultuurverschijnsel. Er zijn hier heel wat wetten en systemen die goed zijn maar de toepassing lukt niet, Nog werk aan de winkel,

Het is wel moeilijk om aan vooruitgang te denken in die omstandigheden ondanks dat het land barst van rijkdommen: wouden, grond, ertsen, stromen en meren, geen grote natuurrampen, en bijna elke dag zon, de energie van de toekomst. Er is een mooie toekomst weggelegd voor de Kongo maar het zal nog wel wat duren. Intussen staan ze op gebied van menselijke ontwikkeling op de laatste plaats van de wereldlijst,
Ik steek zelf nogal wat tijd in de onderwijs structuur.Ik ga nu rap en hard werken aan de 2 geplande klassen voor de lagere school en zo de verloren tijd wat inhalen, We vragen soms wel een kleine hulp van de ouders, maar dat heeft zeer beperkte resultaten. Zelfs het lager onderwijs is hier niet gratis. Vandaar dat het aantal leerlingen op het einde van het schooljaar heel wat lager ligt dan in het begin: velen moeten afhaken.
Daar doe ik dus nog wat aan door. Tevens ben ik bezig met een middelbare technische school.
Zeer hartelijk dank aan alle medewerkers en weldoeners van De Brug.

Correspondente: Ria Van Thillo

Congo – 14 Januari 2012

Weer een werkjaar van DE BRUG voorbij en goed afgewerkt, dank zij de velen van DE BRUG die hun steentje bijdroegen op verschillende manieren. Hier ter plaatse is het een stap in de goede richting.
De zusters die de lagere school van onze parochie besturen zij heel blij met de 1ste stap, de fundaties van hun huis. Ze sturen U veel dankbare groeten. Het mag gezegd worden: de congregaties van zusters in de Kongo bloeien. Ze doen veel en mooi werk, vooral in de scholen en de medische dienst. Maar de weg is nog lang. Het zal nog wel een paar jaar duren eer ze hier wonen, dicht bij de school en dicht bij de parochie, tenzij de prijs van de cement normaal zou worden.
Voor het ogenblik kost een zak cement hier, verschiet niet, maar 35 $. Al ongeveer twee jaar was het tussen de 40 en de 50 $ . Wat zal het binnen een maand zijn? Niemand die het weet. Er gebeuren hier van die onmogelijke dingen, dingen die niet door de beugel kunnen zeggen ze bij ons. Zulke dingen blokkeren de ontwikkeling van een hele streek. Of is dat de bedoeling? Of is het geldzucht en roof van degenen die de taksen innen op transport? Of nog wat anders? Probeer het liever niet uit te zoeken! Het mag niet duidelijk en klaar zijn. Er zijn er teveel die in troebel water willen vissen.
De normale prijs van een zak cement zou wat boven de 10 $ mogen zijn. Ik heb over enkele jaren veel gebouwd voor onze nieuwe parochie. Dat was met cement van ongeveer 15 $. We vonden dat toen ruim duur.
Intussen is het hier volop regenseizoen. Alles groeit en bloeit. Het is ook volop verkiezingscampagne, theoretisch gesproken zeer goed, maar praktisch genomen gebeuren er veel dingen die niet zouden mogen gebeuren. De campagne is voor degenen die het te zeggen hebben al begonnen met de vorige verkiezingen. Het zal op dat gebied een zeer warm najaar worden hier.

Correspondente: Ria Van Thillo

Congo – 12 december 2011

Weer een werkjaar van DE BRUG voorbij en goed afgewerkt, dank zij de velen van DE BRUG die hun steentje bijdroegen op verschillende manieren. Hier ter plaatse is het een stap in de goede richting.
De zusters die de lagere school van onze parochie besturen zij heel blij met de 10 stap, de fundaties van hun huis. Ze sturen U veel dankbare groeten. Het mag gezegd worden: de congregaties van zusters in de Kongo bloeien. Ze doen veel en mooi werk, vooral in de scholen en de medische dienst. Maar de weg is nog lang. Het zal nog wel een paar jaar duren eer ze hier wonen, dicht bij de school en dicht bij de parochie, tenzij de prijs van de cement normaal zou worden.
Voor het ogenblik kost een zak cement hier, verschiet niet, maar 35 $. Al ongeveer twee jaar was het tussen de 40 en de 50 $. Wat zal het binnen een maand zijn? Niemand die het weet. Er gebeuren hier van die onmogelijke dingen, dingen die niet door de beugel kunnen zeggen ze bij ons. Zulke dingen blokkeren de ontwikkeling van een hele streek. Of is dat de bedoeling? Of is het geldzucht en roof van degenen die de taksen innen op transport? Of nog wat anders? Probeer het liever niet uit te zoeken! Het mag niet duidelijk en klaar zijn. Er zijn er teveel die in troebel water willen vissen.
De normale prijs van een zak cement zou wat boven de 10 $ mogen zijn. Ik heb over enkele jaren veel gebouwd voor onze nieuwe parochie. Dat was met cement van ongeveer 15 $. We vonden dat toen ruim duur.
Intussen is het hier volop regenseizoen. Alles groeit en bloeit. Het is ook volop verkiezingscampagne, theoretisch gesproken zeer goed, maar praktisch genomen gebeuren er veel dingen die niet zouden mogen gebeuren. De campagne is voor degenen die het te zeggen hebben al begonnen met de vorige verkiezingen. Het zal op dat gebied een zeer warm najaar worden hier.

Correspondente: Ria Van Thillo

India – 9 februari 2009

Samen op stap, jij en ik. Een stap naar meer gelijkheid, een stap naar meer vrede, een stap naar meer gelukkig zijn. (Jozef De Schepper).
Hartelijk bedankt om de financiële steun van 1.650 euro (ongeveer 100.000 Indiase rps.) Met dit bedrag kan ik verder werken aan de wijk "Epifany Nagar" waar we 22 huisjes zullen heropbouwen. Het hele project schatten we op 66.000 euro.
Nogmaals hartelijke dank.

Correspondente: Gerarda Hoefman

Congo – 29 december 2008

Vele groeten vanuit Muena-Ditu, een stad van de Oost-Kasaï van de Kongo.
Dank zij de Brug van Kalmthout hebben we hier water in Muena-Ditu. Gewoonlijk is de volgorde andersom. Dus veel dank aan alle bruggenbouwers van Kalmthout die ons hier water geven.
Dat water is zo één van mijn werken geweest dit jaar. Het is eigenlijk nog niet helemaal af. Met de opvang van het regenwater zijn we nog bezig.
Het gaat over twee grote centrums voor kinderopvang: weeskinderen, verlaten en verstoten kinderen. Het 1° sociaal centrum heet "Bena Dianyi", vertaald: "Die van mij”. Het wordt gerund door Congolese zusters van hier. Dan is er ook het centrum van Maman Kapi. Met enkele andere vrouwen beheert die dat centrum. Het perceel en de gebouwen zijn ook van haar. Maar ze heeft ze al juridisch afgestaan aan dat werk. Beide centrums hebben een 100-tal kinderen, Bena Dianyi zelfs wat meer.
Ik kom daar regelmatig en steek een handje toe voor sommige dingen.
Dat water levensnoodzakelijk is, moet ik wel niet uitleggen. En het wordt schaarser in de wereld. Men spreekt al van het "blauwe goud". Men kan langer zonder eten dan zonder drinken, hebben ze ons vroeger geleerd. Ik heb uitgeprobeerd.
In Europa komt het gewoon uit de kraan, hier is het niet zo eenvoudig. Voor vele moeders, ook voor de kinderen en voor sommige mannen is het een dagelijkse karwei om ‘s morgens en ‘s avonds naar de bron te gaan, of iets dat er op trekt. De bronnen zijn niet altijd goed onderhouden. De bronnen zijn ook niet talrijk, liggen meestal niet vlakbij en zeker niet op een berg, wel het tegendeel. Het is dus afdalen met een lege emmer, kalebas of bidon en opstijgen met een volle.
Eigenlijk is er in Muena-Ditu wel een watervoorziening met op verschillende plaatsen in het centrum van de stad een kraan. Maar ge kunt er niet op rekenen. Het is zo nu en dan een keer een beetje. Als er dan 100 kinderen zijn is dat een heel probleem elke dag opnieuw, vooral in het droog seizoen.
De BRUG heeft ons project goedgekeurd voor een put met pomp in Bèna-Dianyi. Het is gelukt. Ik stuur een foto mee op. De put is een gewoon rond gat in de grond, 1,2 m diameter, maar wel 25 m diep, gewoon gegraven met de hand en de schop, recht naar beneden zonder ringen of iets. Dat zijn straffe toeren, maar het zijn ook specialisten die diamantgravers van Mbujimayi.
En we hebben water gevonden, een speciale handpomp kunnen kopen en het water komt er uit. Ik moet wel zeggen dat de waterhoeveelheid beperkt is en het pompen een zware karwei is, maar het water is er en het is goed water. Dank! Ook zijn we bezig de opvang van het regenwater te verbeteren.
Dank zij een gift van buitenuit voor hetzelfde werk was er nog geld over van het project. Dat heb ik gebruikt voor het 2de sociaal centrum van Maman Kapi. Ik heb een plastieken waterreservoir kunnen kopen van 2.000 l. Nu zijn we bezig om daar ook het regenwater op te vangen. In het regenseizoen zal dat een grote hulp zijn.
Ik wil er nog aan toevoegen dat water niet alleen levensnoodzakelijk is voor eten, drinken, wassen, enz., maar voor de kinderen en ook voor groteren een bron van pret: spetteren en plassen daar waar het regenwater van het dak komt, aan de kraan, de rivier of de bron, ze genieten er van.
Veel dank voor dat alles.

Correspondente: Ria Van Thillo

Mbujimayi mei 2005

Met veel dank heb ik de som van 1550 euro ontvangen van De Brug. Aan dat project zijn wel wat reparatieplannen verbonden, dus dat komt goed uit hier met het begin van het droog seizoen. De som zal gebruikt worden voor de twee sociale centrums van verlaten kinderen en weeskinderen. Eigenlijk is er nog een derde centrum: dat van maman Muayumu, waar een twintigtal kinderen zijn. Ze is een jaar geleden overleden. Ze had zelf geen kinderen. Ze heeft hier in Muena-Ditu een perceel met twee kleine huisjes waar de kinderen logeerden. Ze heeft dit aan de kinderen gege¬ven. Maar juridisch wordt dat nog aangevochten door een paar familieleden. Die huisjes zijn hoognodig aan herstelling toe. Het er overal binnen. Ik wacht nog wat af tot die affaire een beetje klaarder wordt.
Bij maman Kapi ben ik al beginnen werken. Daar is het juridisch duidelijk op papier gezet, ook op mijn aanvraag. Letterlijk staat er geschreven: het perceel met de gebou¬wen is gegeven aan het centrum van de kinderen, als gave aan God (Pro Deo, zegden ze vroeger).
Bij een grote storm was het dak van de slaapzaal eraf gewaaid. De gegalvaniseerde golfplaten waren kapot. Ze hadden het een beetje voorlopig hersteld, zonder veel resultaat. Ik heb het nu gans vernieuwd. We gaan ook beginnen met andere repara¬ties: muren, vloer en deuren. Zo zal het een beetje bewoonbaar worden.
'Bena Dianyi' is het sociale centrum van de zusters van het bisdom. Daar zitten de meeste kinderen, meer dan 100. Daar moet ik nog zien en bespreken wat het meest dringend is, want er zijn veel dingen te doen en er moet voor veel dingen gezorgd worden. Misschien wordt het gewoon wat voorraad eten kopen. Die kinderen weten wel dat er van alles en nog wat nodig is voor hen. De school is hier niet gratis. De medische zorgen kosten zeer duur en er is hier geen ziekenkas. Heel wat kinderen die toekomen zijn ziek, hebben schurft, malaria, wormen en nog wat van alles. Ze moe¬ten heel wat recupereren en inhalen op alle gebied. Het is zo, zo belangrijk dat ze iemand vinden die een beetje met hen bezig is en voor hen zorgt, ook dat ze een 'thuis' vinden. Dat vele werk wordt door vele anderen gedaan. Maar ik tracht ook mijn steentje bij te dragen. En U doet dat ook. Heel veel dank!
Nog de allerbeste groeten.

Correspondent: Ria Van Thillo

Mbujimayi 1 september 2004

Nog een kort verslag over de situatie in Muena-Ditu.
Ondanks het feit dat de oorlog theoretisch is afgesloten in de Congo zijn er nog heel veel nieuwe gevallen van weeskinderen, verstoten en verlaten kinderen.
Muena-Ditu is een grote stad met zo’n 500.000 inwoners. De straatkinderen blijven een groot humanitair probleem, vooral naar de toekomst toe. De twee sociale centra in Mamu Kapi en Bena Dianyi proberen opvang te voorzien voor deze kinderen. In Mamu Kapi verblijven reeds een 40-tal kinderen. Dankzij vroeger gekregen steun kon dit centrum reeds verder uitgebouwd worden. De kinderen krijgen er opvoeding, medische zorgen, ook kleding en voeding. Het is voor hen een huis waar ze terecht kunnen, waar ze een beetje thuis kunnen zijn. Het opgerichte centrum in Buena Dianyi, waar een 135 kinderen zouden kunnen verblijven, moet nog verder uitgebouwd worden.
Financiële steun hierbij is meer dan welkom!

Correspondent: Ria Van Thillo

Mbujimayi 15 juli 2001

Hiermee wil ik de ontvangst melden van de som die de Brug ons heeft toegekend en u allen hiervoor zeer hartelijk danken.
De mensen zijn blij en hebben moed ondanks vele dingen. Ze komen van ver, letterlijk en figuurlijk. Het zijn in de ‘Twee Heuvels’ bijna allemaal vluchtelingen van de Katanga. Dat is nu al zes jaar geleden. Maar helemaal opnieuw beginnen is niet gemakkelijk. Ze moeten grond vinden om te bebouwen, werk zoeken en een huis om in te wonen.
Met de hulp van anderen, zoals van de Brug, komen ze toch van de grond. De kapel die ze nu bouwen is tevens vergaderzaal, volkshuis, sociaal centrum, een plaats waar ze kunnen bijeenkomen en gemeenschap kunnen vormen. Het werk is nog verre van af, maar ze zetten zich in. Het gaat gestadig vooruit!
Nogmaals veel dank aan iedereen.

Correspondent: Ria Van Thillo

Mbujimayi 26 juli 2000

Hier is nog wat nieuws uit Muena Ditu, allemaal niet even goed.
Eerst het goede nieuws. Met de hulp van de Brug (dankjewel) hebben we een brug gebouwd over de Popaye-rivier, 25 m. lang naar het centrum van Lulamba. Gelukkig hebben we niet alles zelf moeten doen. De pijlers stonden er nog. Die hebben we wat aangepast.
Dan hebben we er stukken ‘chassis’ van vrachtwagens opgelegd en deze gesoldeerd. Daar hebben we dan een dek van balken opgelegd. Dat is dus af, maar moet nog wel wat bijgewerkt worden. Schoon werk als het gedaan is, zoals men bij ons zegt. Ik ben oo blij dat het gedaan is.
Het minder goed nieuws is dat we deze nacht een gewapende overval hebben gehad. Ze hebben één pater vastgebonden, een andere bedreigd. Intussen hebben we de sirene aangezet. Ze hebben dan vlug het één en ander meegepakt en zijn gaan lopen: wat geld, een paar reistassen, een radio en enkele kledingstukken, een fotoapparaat en nog zo wat. Al bij al is het nog meegevallen, maar het zijn toch maar rare gebeurtenissen die men niet vergeet. Het geeft wel een beetje de onzekere situatie weer van hier. Voor de rest is hier niet veel bijzonder nieuws. We zijn nu in het droogseizoen, maar we hopen toch op wat regen zodat we wat water krijgen in onze regenput. En regen is natuurlijk ook goed voor de grond en de velden. Het ziet er hier allemaal maar dor uit.
Nog vele groeten.

Correspondent: Ria Van Thillo

Mbujimayi 12 oktober 1999

Laat me beginnen met te zeggen dat de Brug” augustus 99 goed is toegekomen. Dus ‘de Brug’ werkt, hopelijk in twee richtingen. Maar daar is het Scheutadres niet vreemd aan.
Enkele dagen geleden hoorde ik op de radio dat de post van Kinshasa-Congo na tien jaar terug gaat werken. Als ze dat achterstallig werk moeten inhalen, gaat het nog wel wat duren en gaan we nog veel brieven toekrijgen. Maar ik hoop dat het lukt. Een land zonder post, hoe kan dat marcheren ? In Luputa zouden ze best beginnen met het dak van het postgebouw te repareren opdat de brieven droog zouden blijven.
Toch is dat niet onze eerste bekommernis. Onze eerste bekommernis gaat naar de vrede waar we elke dag voor bidden. Hier bij ons (in Luputa) is het rustig, maar dat is niet overal het geval. Uiterlijk gezien schijnen de mensen hier er niet zo mee bezig te zijn. Er wordt geweldig gewerkt op de velden. De mensen kunnen niet anders als ze willen overleven. Er zijn er die tot 50 km ver gaan om velden te maken en om daar een hutje neer te zetten. Men kan ook dood gaan van honger en ziekte en niet alleen van de oorlog, en dat weten de mensen hier.
Hier in de parochie van Luputa is er ook het een en ander aan het gebeuren. Binnen twee weken ben ik hier weg. De nieuwe pastoor en onderpastoor, inlandse priesters, zijn al hier.
Dat is in een paar woorden mijn werk hier voor bet ogenblik. Ik ben de overgang met de inlandse priesters aan het voorbereiden. De remise-reprise, zoals ze hier zeggen, is voorzien voor 25 oktober. Ik ben dus druk bezig met het opmaken van de inventaris en het schrijven van de rapporten over wat er gebeurt. Het was hier ook nog prokuur (=aankoopcentrum) als ik hier in ‘92 toekwam. Dus er is wel het een en ander op te schrijven. Mijn werk en gedachten zijn dus nog hier.
Natuurlijk zijn er ook dingen die niet af zijn. Met de vluchtelingen van de Katanga was de bevolking hier verdubbeld. Zo heb ik hulp beloofd (en al wat gegeven) voor een operatiezaal hier bij de inlandse zusters en ook voor de uitbreiding van onze middelbare school. Allebei hebben ze de fundaties al gelegd. Met uw hulp wil ik ze daar verder in helpen. Zelf gaan ze de stenen bakken. Zo gaan we stap voor stap vooruit. De oorlog maakt de dingen wel moeilijker. Maar ondanks dat willen we werken, anders ligt alles stil en wordt de miserie nog erger.
Dat is dus zowat mijn project voor 2000. Ikzelf vertrek naar Muena-Ditu, op 45 km van hier.
Wat er daar te doen is en wat ik daar ga doen, dat moet nog bekeken worden. Maar het is niet ver van Luputa. Ik blijf wel in contact met de mensen hier. Bijna 50 jaar is Scheut hier in Luputa werkzaam geweest. De laatste jaren hebben we nog een parochie bijgemaakt in Luputa en één in Lusuku op 30 km. Deze parochies zijn al overgegeven. Nu is het de beurt aan de hoofdparochie. Voor de mensen zal het wel wat moeilijk wennen zijn, net zoals voor mij. Men houdt immers van wat men heeft en wat men gewoon is. Het is een hele verandering. Maar het is de normale en goede gang van zaken. We zijn hier niet gekomen om er te blijven. Er zijn al heel war priesters in het bisdom. Van onze kant wordt het ook moeilijker. Onze Scheutgroep wordt ouder en kwetsbaarder, dus we moeten de parochie op tijd overgeven.
Beste vrienden, nog mijn allerbeste groeten en de volgende brief zal komen vanuit Muena-Ditu.

Correspondent: Ria Van Thillo

Mbujimayi juni 1999

Het is al een tijdje geleden dat de hulp van de Brug is toegekomen. De verbindingen en de post zijn zeer moeilijk geworden in en naar de Congo. Vandaar het late antwoord, maar de hulp komt wel toe, heel wat rapper. Maar dat volgt dan andere wegen. Heel hartelijk dank!
Intussen gaat het werk op de parochie door, ook het voedingscentrum. De toestand is rustig in Luputa, maar niet in heel de Kasaï. Men vecht nog altijd op verschillende plaatsen.
Ook heel de politieke en economische toestand van het land zijn slecht en dat weegt zwaar door op het dagelijks leven van de bevolking. Het maakt ook slachtoffers door ziekte en ondervoeding. Dankzij de Brug kunnen we er toch heel wat mensen door helpen.
In hun naam veel dank aan al degenen die achter de schermen werken.
Hartelijke groeten.

Correspondent: Ria Van Thillo

Kessel-lo 20 februari 1999

Onlangs kreeg ik het januarinummer van de Brug met de melding van hulp aan ons voedingscentrum. Een nicuwe “brug” werd dus gelegd naar Luputa, Oost-KasaI, in Congo. Zeer hartelijk dank daarvoor aan alle leden. Dit geeft ons moed en betere mogelijkheden in de huidige zeer moeilijke situatie. Ik schrijf nu wel vanuit Kessel-Lo bij Leuven, waar ik momenteel een medisch onderzoek onderga. De vooruitzichten zijn goed op dat gebied. Zo hoop ik weldra terug te vertrekken naar Luputa.
Graag geef ik jullie een woordje uitleg bij ons project. Ons voedingscentrum bestaat al 6 jaar en is oorspronkelijk gegroeid uit bet vluchtelingenprobleem van de mensen van de Kasai die uit de provincie van de Katanga worden verdreven. Ze werden “weggejaagd als geiten” zoals men hier zegt, zonder bagage. In Luputa is het aantal inwoners daardoor verdubbeld van 30.000 tot 60.000. Natuurlijk geeft dit overgrote problemen op alle gebied, vooral voor voeding en medische verzorging.
Ons voedingscentrum heeft gewerkt op verschillende manieren, volgens de mogelijkheden. Nu beperken we ons tot de zware gevallen van T.B.C. en ondervoeding: kwashiorkor en marasme. Zij zijn een nasleep van bet vluchtelingenprobleem. Het zijn meestal ook slachtoffers van verscheurde familietoestanden: kleine kinderen, wezen, weduwen en oudere mensen zonder familie. We hebben er nu zo’n 100-tal.
Deze mensen hebben gewoonlijk ook een schrijnend tekort aan eiwitten. Soms hebben ze ook medicatie nodig tegen wormen of malaria. De T.B.C.-lijders hebben natuurlijk specifieke medicamenten nodig tegen hun ziekte. Die mensen proberen we dus te helpen, vooral met soya die we ter plaatse opkopen. Ze komen dikwijls naar hier als naar hun laatste toevlucht. Soms zijn ze er erg aan toe: de verzwakking toont zich dan in heel het lichaam. Het is moeilijk werken in de Congo van tegenwoordig: niet erg hoopgevend of bemoedigend. Nog maar pas van Mobutu bevrijd hebben we al te maken met andere miserie, niet minder, soms nog veel erger. De slachtoffers zijn vooral de gewone mensen, speciaal de zwakkeren. Ik denk dat het ons allemaal wel eens overkomt dat bepaalde dingen worden bekokstoofd over ons hoofd heen, dingen waar we niet mee akkoord zijn, waar we slachtoffer van zijn en wart we niet veel aan kunnen doen. Dat is het gevoel van de mensen hier. Ze zijn het beu. Ze zijn eigenlijk tegen alle vechtende partijen. Ze voelen zich bedrogen, uitgebuit en verlaten. Zelfs in de streken waar bet nog wat rustig is, zoals bij ons, vraagt men zich af :“Wat gebeurt er morgen ?“.
Iemand van “Artsen zonder grenzen” zei het onlangs zo :“Neem Memisa (medische missieactie) en de enkele paters weg en ge krijgt de indruk dat heel de beschaving verdreven is”. Dat is wel sterk uitgedrukt, maar het is wel zo dat sommige hulporganisaties en ook de parochies en de enkele paters en zusters een grote en soms enige toevlucht zijn voor de bevolking, vooral dan in het binnenland. Die toevlucht, dat is ook voor vele mensen van ginder “De Brug van Kalmthout”.
Veel dank dus aan a! de mensen die daar aan meewerken!
Ikzelf hoop al gauw terug te kunnen vertrekken. Verder hoop ik dat er rust en vrede moge komen voor de mensen daar.
Nog veel hartelijke groeten.

Correspondent: Ria Van Thillo